Earl of Dudley, of Dudley Castle in the County of Stafford (now the West Midlands), is a title that has been created twice in the Peerage of the United Kingdom, both times for members of the Ward family.

History
Dudley was first used for a peerage on 25 March 1341/42, when John Sutton became the first Lord Dudley of Dudley Castle. The male line failed at the 10th Baron, Sir Ferdinando Dudley, and Dudley Castle passed to his daughter, Frances Dudley, Baroness Dudley (1611–1697). She married Sir Humble Ward, the son of a wealthy goldsmith and jeweller to King Charles I (see Baron Dudley for more history of the Sutton family). Frances was given away in marriage by her grandfather Lord Dudley in order for him to be able to redeem the heavily mortgaged estates around Dudley, whose mineral resources were the foundation of the family's great wealth.

In 1644, Frances's husband Sir Humble Ward was raised to the Peerage of England in his own right as Baron Ward, of Birmingham in the County of Warwick. In contrast to the barony of Dudley, which had been created by writ, this peerage was created by letters patent and with remainder to heirs male. Lady Dudley and Lord Ward were both succeeded by their son Edward, the seventh and second Baron, respectively. He was styled Lord Dudley and Ward. He was succeeded by his grandson, the eighth and third Baron. He was the son of William Ward. On Lord Dudley and Ward's early death the titles passed to his posthumous son, the ninth and fourth Baron. He died unmarried at an early age and was succeeded by his uncle, the 10th and fifth Baron.

On his death in 1740, the two baronies separated. The barony of Dudley, which could pass through female lines, was inherited by the late Baron's nephew Ferdinando Dudley Lea (see the Baron Dudley for later history of this title). He was succeeded in the barony of Ward, which could only pass through male lines, by his second cousin John Ward, who became the sixth Baron Ward. He was the grandson of William Ward (d. 1714), second son of the first Baron. Lord Ward had earlier represented Newcastle-under-Lyme in the House of Commons. In 1763 he was created Viscount Dudley and Ward, of Dudley in the County of Worcester, in the Peerage of Great Britain. He was succeeded by his son from his first marriage, the second Viscount. He sat as Member of Parliament for Marlborough and for Worcestershire. He was childless and on his death the titles passed to his half-brother, the third Viscount. He was also Member of Parliament for Worcestershire. He was succeeded by his son, the fourth Viscount. He was a politician and served as Foreign Secretary from 1827 to 1828. In 1827 he was honoured when he was created Viscount Ednam, of Ednam in the County of Roxburgh, and Earl of Dudley, of Dudley Castle in the County of Stafford. Both titles were in the Peerage of the United Kingdom.

Lord Dudley was childless and on his death in 1833, the two viscountcies and earldom became extinct. He was succeeded in the barony of Ward by his second cousin Reverend William Humble Ward, the 10th Baron. He was the grandson of Reverend William Ward, younger brother of the first Viscount Dudley and Ward. He was succeeded by his eldest son, the 11th Baron.

In 1860, the viscountcy of Ednam and earldom of Dudley were revived when the 11th baron was created Viscount Ednam, of Ednam in the County of Roxburgh, and Earl of Dudley, of Dudley Castle in the County of Stafford. Both titles are in the Peerage of the United Kingdom. On his death the titles passed to his eldest son, the second Earl. He was a Conservative politician and served as Lord-Lieutenant of Ireland from 1902 to 1905 during the Irish Reform Association's plan for devolution in Ireland,  and as Governor-General of Australia from 1908 to 1911. He is commemorated by a Dudley Street in the Queen's Quarter of Belfast. He was succeeded by his eldest son, the third Earl of Dudley, who represented Hornsey and Wednesbury in the House of Commons as a Conservative. The Third Earl died in Paris on 26 December 1969.  the titles are held by his grandson, the fifth Earl, who succeeded his father in 2013.

Several other members of the Ward family have also gained distinction. William Dudley Ward, grandson of Humble Dudley Ward, second son of the 10th Baron Ward, was a Liberal politician. He married the socialite Freda May Birkin. Their daughter Penelope Dudley-Ward was a well-known actress. Sir John Hubert Ward (1870–1938), second son of the first Earl, was a major in the army and courtier. His son John Ward (1909–1990) was a colonel in the Life Guards. Robert Ward, third son of the first Earl, was Conservative Member of Parliament for Crewe. Edward Frederick Ward (1907–1987), third son of the second Earl, was a Group Captain in the Royal Air Force. George Ward, fourth and youngest son of the second Earl, was a Conservative politician and was created Viscount Ward of Witley in 1960. The actress Rachel Ward and her sister the environmental campaigner Tracy Louise Ward are both daughters of Peter Alistair Ward, third son of the third Earl.

The family seat of the Earls of Dudley was Himley Hall until the 1830s, after which Witley Court served as the main residence along with Dudley House. Witley Court was sold in 1920 and became derelict after a fire in 1937. The 1st Earl of Dudley of the 1860 creation was originally buried in the crypt of Saint Michael and All Angels Church in Great Witley, but was later moved to Worcester Cathedral where he is commemorated with a large funerary monument. His more recent successors – including the 4th Earl and his wife – rest in a private burial ground at Himley. Located at the rear of Himley's parish church, it is laid out as a memorial garden and normally closed to the public.

Barons Ward (1644) of Birmingham
Humble Ward, 1st Baron Ward (1614–1670)
Edward Ward, 7th Baron Dudley, 2nd Baron Ward (1631–1701)
Edward Ward, 8th Baron Dudley, 3rd Baron Ward (1683–1704)
Edward Ward, 9th Baron Dudley, 4th Baron Ward (1704–1731)
William Ward, 10th Baron Dudley, 5th Baron Ward (1685–1740)
John Ward, 6th Baron Ward (1700–1774) (created Viscount Dudley and Ward in 1763)

Viscounts Dudley and Ward (1763)
John Ward, 1st Viscount Dudley and Ward (1700–1774)
John Ward, 2nd Viscount Dudley and Ward (1725–1788)
William Ward, 3rd Viscount Dudley and Ward (1750–1823)
John William Ward, 4th Viscount Dudley and Ward (1781–1833) (created Earl of Dudley in 1827)

Earls of Dudley, First Creation (1827)
John William Ward, 1st Earl of Dudley (1781–1833)

Barons Ward (1644; Reverted)
William Humble Ward, 10th Baron Ward (1781–1835)
William Ward, 11th Baron Ward (1817–1885) (created Earl of Dudley in 1860)

Earls of Dudley, Second Creation (1860)
William Ward, 1st Earl of Dudley (1817–1885)
William Humble Ward, 2nd Earl of Dudley (1867–1932)
William Humble Eric Ward, 3rd Earl of Dudley (1894–1969)
William Humble Davis Ward, 4th Earl of Dudley (1920–2013)
William Humble David Jeremy Ward, 5th Earl of Dudley (b. 1947)

Present peer
William Humble David Jeremy Ward, 5th Earl of Dudley (born 1947), also known as David Dudley, is the son of the 4th Earl and his wife Stella Carcano y Morra. He was educated at Eton College and Christ Church, Oxford, and was styled as Viscount Ednam between 1969 and 2013.

On 3 July 1972 Dudley married firstly Sarah Mary Coats, daughter of Captain Sir Alastair Francis Stuart Coats, 4th Baronet, and his wife Lukyn Gordon; they were divorced in 1976, and in the same year he married secondly Debra Louise Pinney, daughter of George Robert Pinney. They were divorced in 1980, after having one child, Bethany Rowena Ward (born 1977).

In 2003, Dudley was living at Villa Montanet, Les Garrigues, Goult-Gordes, France. On 16 November 2013 he succeeded to the peerages.

The heir presumptive to the peerages is the present peer's younger half-brother Leander Grenville Dudley Ward (born 1971).

Line of succession

 William Ward, 2nd Earl of Dudley (1867–1932)
 William Ward, 3rd Earl of Dudley (1894–1969)
 William Ward, 4th Earl of Dudley (1920–2013)
 William Ward, 5th Earl of Dudley (born 1947)
(1). Hon. Leander Grenville Dudley Ward (born 1971)
Hon. Peter Alistair Ward (1926–2008)
(2). Alexander Evelyn Giles Ward (born 1961)
(3). Archibald Rupert William Ward (born 1993)
(4). Jeremy Christopher Ward (born 1975)
(5). Harry Peter Ward (born 2007)
(6). Hector Geordie Ward (born 2009)
(7). Benjamin Robin Ward (born 1978)
Hon. Roderick John Ward (1902–1952)
male descendants

See also

Baron Dudley
Viscount Ward of Witley
Dudley Castle

References

Further reading

Grazebrooke, H. S. 'The Barons of Dudley' Staffs. Hist. Coll. IX(2).
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,
Hemingway, John. An Illustrated Chronicle of the Castle and Barony of Dudley 1070-1757 (2006) The Friends of Dudley Castle.
Order for the Succession of the Earls of Dudley, Edward Ward, Frances Ward, John Levet Esq., Journal of the House of Lords, 1699, British History Online

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom

Extinct earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1827
Noble titles created for UK MPs
Noble titles created in 1860
Staffordshire
Earl
1644 establishments in England

Earl of Dudley


Ragam  is South India's biggest Cultural fest hosted by National Institute of Technology, Calicut. Ragam blends a series of fine arts, socio-cultural and literary events, along with a variety of workshops, exhibitions and informal events. The fest attracts thousands of visitors to the campus annually and is one of the most popular cultural fests in India.

History
Over two decades have passed since the inception of Ragam. The humble yet controversial beginnings of this festival are well-known due to the infamous Rajan case that rocked Kerala in the seventies. Rajan, a student of the then-CREC was taken into police custody during the Emergency period and allegedly died in custody in 1976. In 1977 the All Kerala Rajan memorial music competition was started to commemorate his life. However, the same got discontinued in a few years. Later in 1987 the fest resurfaced as Ragam, an inter-college cultural fest in remembrance of Rajan. In 2006, Ragam was started with a solemn message ready by Eachara Warrier, father of late Rajan.

The prestigious ever-rolling Ragam trophy of "Nataraj", the trophy awarded to the overall champions at the fest, is considered as one of the most coveted prizes by the colleges in South India. The 31st edition of the fest was conducted in March 2017.

Pro Shows
The Ragam pro-shows have always been noted for the celebrities who have performed at NIT Calicut. The shows are staged in the institute Football Ground, with a capacity of over 8000 spectators. Presently the Ragam "nites" include three cultural nites - 'the inaugural nite', 'the highlight pro-show', 'the popular nite'.

For the highlight pro-show, NIT Calicut has previously hosted some of the biggest singers in the country including popular youth icon Sunidhi Chauhan, Sukhwinder Singh, Shaan, Krishnakumar Kunnath (KK), Farhan Akhtar, Sonu Nigam and Ankit Tiwari. Most recently for Ragam'18, spectators had the opportunity to watch Vishal–Shekhar perform live.

Benny Dayal, Naresh Iyer, Ranjith, Suraj Jagan and many more have taken the stage for the 'Popular nite', where a group of two or more singers perform for the crowds.

Notable bands that have visited the fest in the past are Parikrama, Silk Route, Whitenoiz and Motherjane along with tribute bands like Higher-on-maiden, Breathe the Floyd and Jail break. In 2011, Ragam witnessed a breathtaking performance by the 'Jai Ho' team. In 2009 Ragam became the first stage in Kerala to host a foreign band, with Breathe the Floyd, a tribute band to Pink Floyd.
In 2015 Ragam truly went international, with Swiss folk metal band Eluveitie performing for the 'nite'. Sunburn Campus featuring DJ Diego Miranda for the first time in India took Ragam to new heights.

Events
Ragam offers a plethora of events – literary, musical, dance, dramatics and more. Popular literary and oratory events include Extempore, Just-A-Minute(JAM), Debate, Twist in the tale and Mock Court. The musical events include a wide range of both solo events and group events like Swara Raaga and Amplified. The fest also includes a comprehensive set of artistic events extending from pencil sketching to mehendi design and face painting. For the dramatically-inclined, movie spoof, mime, streetplay, mono-act and drama are major crowd-pullers.

The Choreo Nite (Inter-collegiate dance competition) and Couture Boulevard (Fashion Show) are two of the biggest and fiercely contested events at Ragam. Mr.&Ms. Ragam is one of the signature events of Ragam, aimed at testing the persona of the contestants through a series of professionally scrutinized rounds.

The 'Take One' short film competition is one of the most prestigious events of Ragam, with the competition being judged each year by prominent film-makers in the industry with the winners getting golden opportunities to interact with some of these brilliant minds.

Every year, thousands of the finest talents in the country compete for the lucrative cash prizes on offer, and above all, the ever-rolling Ragam trophy "Nataraj".

Workshops

Besides the numerous events and the glamorous proshows, many workshops are conducted for the participants coming from various colleges with varied interests. The workshops over the years have included numerous Dance workshops, Photography workshops, Self-defense workshops and Mocktail workshops. Several Exhibitions are also conducted as a part of Ragam with the quality of these exhibitions increasing with each successive editions.

Media

Being one of the biggest cultural fests in India, Ragam receives extensive coverage by newspapers, TV channels and other media. Noted dailies like The Hindu, Malayala Manorama, Mathrubhumi, The Times of India and The Deccan Chronicle have been media partners at Ragam over the years. TV channels like Kairali and Rosebowl have partnered with the fest in the past. In '09 edition, one of the events "Talking Point" was aired on the channel Rosebowl. Radio Media has also played a significant role, with stations like Radio Mango and Red FM on the list of previous sponsors.
The fest also receives huge online publicity, with a large fan following for its Facebook page. The Ragam theme song is currently the second most viewed promotional video of a cultural fest in India.

References

 http://www.reccaa.in/connect/2391linto/videos/video/5-ragam-11-choreonite-winning-performance-by-nitc-dance-crew

External links

 National Institute of Technology Calicut Home Page
 Ragam Facebook Page
 Ragam Instagram page

Newsreports
 Ragam'22
 Ragam '18
 Ragam '15
 Ragam '14
 Ragam '13
 Ragam '12
 Ragam '11
 Ragam '10
 Ragam '09
 Ragam '08
 Ragam '07
 Ragam '06

Science festivals
National Institute of Technology Calicut
Culfests
Science events in India
Annual events in India

Ragam (festival)


est un RPG basé sur le manga Blue Seed, le jeu est publié uniquement au Japon sur Sega Saturn le .

Blue Seed: Kushinada Hirokuden fait partie des 12 jeux Sega Saturn annoncés lorsque la console a été dévoilée pour la première fois au Tokyo Toy Show de 1994.

Gameplay
Le gameplay de Blue Seed dans les combats se base sur un système de cartes au tour par tour où le joueur a la possibilité d'attaquer, de se défendre ou d'augmenter une aptitude d'un personnage. Les combats se composent d'un groupe de trois personnages et les aptitudes correspondent à la force, à la défense et à l'agilité. Le nombre de cartes lors d'un tour est déterminé par ces caractéristiques.

Lors des combats, les cartes sont affichées avec des symboles, la carte avec une épée est utilisée pour l'attaque, celle avec le bouclier baisse la résistance de l'adversaire et la carte avec l'oiseau de feu, donne au joueur l'opportunité d'une nouvelle action. D'autres cartes permettent d'augmenter la puissance d'attaque de 2 points ou bien la puissance de défense de 2 points. Chaque action est représentée à l'écran par une petite séquence animée accompagnée d'un dialogue.

Les personnages du manga sont repris dans le jeu, Momiji Fujimiya est le personnage principal, elle sera parfois secondée de Mamoru Kusanagi au fil de l'aventure. Le jeu comporte également un personnage original, Kaori Kusunoki. Blue Seed: Kushinada Hirokuden débute avec une équipe de trois personnages féminins : Momiji Fujimiya, Sawaguchi Kôme et Matsudaira Azusa. D'autres personnages rejoignent l'équipe durant l'histoire, où chaque protagoniste possède sa propre technique.

Références

Jeu Saturn
Jeu vidéo sorti en 1995
Jeu Sega CS
Jeu SIMS Co.
Jeu vidéo développé au Japon

Blue Seed: Kushinada Hirokuden


Kourni (auch: Kourmi) ist eine Landgemeinde im Departement Kantché in Niger.

Geographie

Kourni liegt in der Großlandschaft Sudan. Die Nachbargemeinden sind Tsaouni im Norden, Matamèye im Nordosten, Yaouri im Osten, Sassoumbroum im Süden und Dan-Barto im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 30 Dörfer und 70 Weiler. Zusätzlich erhebt Kourni Anspruch auf den Weiler Mursugunu Peulh in der Nachbargemeinde Sassoumbroum. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Kourni. Es liegt auf einer Höhe von . Ein weiteres größeres Dorf ist Doundou.

Geschichte
Die Landgemeinde Kourni ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus einem Teil des Kantons Kantché hervor. Der staatliche Stromversorger NIGELEC elektrifizierte den Hauptort im Jahr 2013.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 28.872 Einwohner, die in 4482 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 20.411 in 3168 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 1405 Einwohner in 271 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 925 in 144 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 1285 in 194 Haushalten.

In Kourni leben Angehörige der vor allem Agropastoralismus betreibenden Fulbe-Untergruppe Daourawa.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 12 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 5 PNDS-Tarayya, 4 RDR-Tchanji, 2 CPR-Inganci und 1 RPP-Farilla.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 23 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in jener schmalen Zone entlang der Grenze zu Nigeria, die von Tounouga im Westen bis Malawa im Osten reicht und in der Bewässerungsfeldwirtschaft für Cash Crops betrieben wird. Im Hauptort wird ein Markt abgehalten. Dort ist auch ein Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) vorhanden. Das Berufsausbildungszentrum Centre de Formation aux Métiers de Kourni (CFM Kourni) bietet Lehrgänge in Landwirtschaftsmechanik und Schneiderei an.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Kourni


Astral Fortress devetnaesti je studijski album norveškoga black metal-sastava Darkthrone. Diskografska kuća Peaceville Records objavila ga je 28. listopada 2022.

Popis pjesama

Recenzije

Astral Fortress dobio je uglavnom pozitivne kritike. Brad Sanders dao mu je 6,9 bodova od njih 10 u recenziji za Pitchfork i zaključio je: "Čini se kako je Astral Fortress uglavnom snimljen po ukusu Fenriza i Nocturna Culta. To je album koji više od povremenih sjajnih trenutaka određuje to što oklijeva podijeliti takve trenutke. Zbog toga katkad zvuči preblago, no u metal-sceni prepunoj nostalgije, u kojoj se legendarni sastavi stalno vraćaju stilu koji im je priskrbio popularnost, Darkthroneov osamljenički pristup pravo je osvježenje." Recenzent sajta Metal Injection dao mu je osam bodova od njih deset i izjavio je: "Astral Fortress kliže se po zemljama heavy metala i propasti poput osamljena lika koji zastupa dio Darkthroneove prošlosti, ali stalno ga nose sjeverni vjetrovi. Fenriz je u brojnim intervjuima izjavio da su [Darkthroneovi] klasični black metal-albumi počasna i nostalgična djela kojima su odavali priznanje duhu black metala iz osamdesetih. Međutim, Darkthroneova diskografija jasno se može podijeliti na radove koji se nedvojbeno podaju nostalgiji i na radove koji takvu predanost pretvaraju u nešto za što kažemo da 'zvuči kao Darkthrone'. Rekao bih da ovaj album više spada u tu drugu  kategoriju i da najavljuje uspješne buduće radove jedne od najkvalitetnijih i najkreativnijih metal-skupina."

U recenziji za Wall of Sound Andrew Kapper dao mu je devet bodova od njih deset i napisao je: "Neće dobiti najvišu ocjenu jer, budimo iskreni, sve nakon 'The Sea...' djeluje beznačajno u usporedbi [s tom pjesmom], ali je produkcija svakako kvalitetnija nego na Eternal Hailsu..., što album čini još boljim. Odmah vas privuče, a svako slušanje otkriva nešto novo. Astral Fortress, album koji sadrži ponešto za svakog obožavatelja sastava, veličanstveno je putovanje kroz Darkthroneovu povijest."

Zasluge

Darkthrone
 Nocturno Culto – gitara, bas-gitara, vokali; melotron ; produkcija
 Gylve "Infidel Castro" Fenriz – bubnjevi; sintesajzer ; produkcija

Ostalo osoblje
 Ole Øvstedal – produkcija, snimanje, miksanje
 Silje Høgevold – produkcija, snimanje, miksanje
 Kjetil Myhre – naslovnica
 Peer Olav Kittilsen – fotografija (Nocturna Culta)
 Matthew Vickerstaff – omot albuma

Ljestvice

Izvori

Albumi sastava Darkthrone
Albumi iz 2022.

Astral Fortress


Ángel Rubén Cabrera (f. 9. október 1939 - d. 15. nóvember 2010) var knattspyrnumaður frá Úrúgvæ. Hann vann fjölda titla með Peñarol og var einnig í úrúgævska landsliðinu á HM í Síle 1962.

Ævi og ferill
Cabrera fæddist í borginni Mercedes í Soriano-héraði. Hann var úr mikilli knattspyrnufjölskyldu og var tvítugur fenginn til stórliðsins Peñarol. Þar varð hann úrúgvæskur meistari fimm ár í röð, 1960-65. Fyrsta árið varð hann markakóngur deildarinnar með fjórtán mörk. Jafnframt var hann í tvígang í sigurliði í félagsliðakeppninni Copa Libertadores, árin 1961 og 1966. Þrálát meiðsli settu þó mark á feril hans.

Hann var valinn í úrúgvæska landsliðshópinn fyrir HM í Síle 1962. Hann lék fjóra leiki í æfingaferð til Evrópu í aðdraganda mótsins og kom svo við sögu í tveimur leikjum í úrslitakeppninni sjálfti, fyrst í sigri á Kólumbíumönnum og svo í leik gegn Júgóslavíu þar sem Cabrera kom sínum mönnum yfir í 3:1 tapleik en var vikið af velli í seinni hálfleik fyrir slagsmál. Þetta reyndist hans síðasti landsleikur.

Á seinni hluta ferils síns lék Cabrera fyrir ýmis lið í Úrúgvæ, Argentínu og Ekvador. Hann lést 71 árs að aldri á heimili sínu í Mercedes.

Heimildir

Úrúgvæskir knattspyrnumenn

Ángel Rubén Cabrera


Der Tirana AS ist ein 2008 gegründeter Frauenfußballverein aus der albanischen Hauptstadt Tirana. Der Verein wurde dem KF Tirana eingegliedert. Der Verein ist eine der ersten Frauenfußballvereine Albaniens neben Jubani Shkodër, Tropoje, Olimpik, Rubiku, Memaliaj und The Door Albania.

Tirana AS ist der erste offizielle Frauenfußball-Meister der Kampionati kombëtar i femrave und der erste Pokalsieger.

Aktueller Trainer des Vereines ist der ehemalige albanische Fußballnationalspieler Altin Rraklli. Der Verein trägt die Heimspiele im 12.000 Zuschauer fassenden Selman-Stërmasi-Stadion aus.

Erfolge
 Albanischer Meister: 2009
 Albanischer Pokalsieger: 2010

Einzelnachweise

Albanischer Fußballverein
Frauenfußball
Sport (Tirana)

Tirana AS


Bohemian Rhapsody  este un film biografic din anul 2018, care prezintă evenimentele desfășurate între 1970 și 1985, ani definitorii pentru trupa engleză Queen și membri acesteia, John Deacon, Brian May, Freddie Mercury și Roger Taylor, cu accentuarea artistică a vieții personale a lui Freddie Mercury.

Filmul prezintă, pe scurt, evenimentele petrecute în viata celor patru, progresul lor ca grup muzical rock aparte, de la o trupă care își căuta identitatea la o formație cu rang de superstar, prezentând, în același timp, drumul artistic al succesului melodiilor trupei.

Rolurile principale sunt interpretate de actorul american Rami Malek, ca Freddie Mercury, cu suportul unei distribuții mixte de actori britanici și americani, Lucy Boyton, ca Mary Austin, Joseph Mazzello, ca John Deacon, Gwilym Lee, ca Brian May și Ben Hardy, ca Roger Taylor.

Filmul a fost lansat în Regatul Unit pe 24 octombrie 2018 și în Statele Unite pe 2 noiembrie 2018, primind revizii mixte din partea criticilor de specialitate. Portretizarea vieții și a sexualității lui Mercury, respectiv a evenimentelor și a vieților celorlalți trei membri au fost criticate. În schimb, performanța artistică a lui Malek, precum și recreerea scenelor artistice și muzicale ale trupei, incluzând cele 20 și ceva minute de la Live Aid, din 13 iulie 1985, de pe Stadionul Wembley, au primit unanime aprecieri pozitive.

Regizat filmic cvasi-integral de Bryan Singer, după un scenariu de Anthony McCarten, filmul biografic a fost produs de britanicii Graham King, producător de film, și de managerul lui Queen, Jim Beach. Membrii trupei, Brian May și Roger Taylor au fost consultanți ai întregului proces. O realizare britanico-americană, filmul a fost produs de companiile 20th Century Fox, Regency Enterprises, GK Films și Queen Films, având în Fox unicul distributor al peliculei.

Premii și cuvinte de laudă
Bohemian Rhapsody a primit numeroase cuvinte de laudă și premii, incluzând patru premii la Gala premiilor Oscar din 2019, premiul pentru Cel mai bun actor (Rami Malek), Cel mai bun montaj vizual, Cel mai bun montaj sonor și Cel mai bun mixaj sonor, fiind de asemenea nominalizat pentru Cel mai bun film.

Filmul a cucerit și alte premii, așa cum sunt premiul pentru Cel mai bun film dramatic la ediția a a 76-a a Premiilor Golden Globe, fiind nominalizat și ca Cel mai bun film al Producers Guild of America și Premiul BAFTA pentru cel mai bun film britanic, în timp ce Malek a câștigat premiul pentru Cel mai bun actor al premiilor Golden Globe, Screen Actors Guild și premiul BAFTA pentru cel mai bun actor.

Succes comercial
Bohemian Rhapsody a devenit foarte repede un film de mare succes comercial, încasând peste 905 de milioane de dolari americani, comparativ cu un buget de circa 52 de milioane, devenind astfel cel de-al șaselea cel mai de succes film al anului 2018, în termen de încasări. În același timp, realizarea britanico-americană a bătut toate recordurile filmelor biografice, devenind și cel mai vizionat film din genul dramatic din televiziune și cinema.

Istoric, generalități
Bohemian Rhapsody este un proiect "mai vechi" al producătorului de film britanic Graham King, fiind anunțat încă din 2010, avându-l în vedere atunci pe actorul britanic Sacha Baron Cohen în rolul lui Freddie Mercury. Invocând diferențe de creativitate între echipa de realizare și viziunea sa, Cohen a părăsit proiectul, care a stagnat câțiva ani buni.

Succesul critic și comercial al lui actorului american Rami Malek, ca protagonist al serialului de televiziune Mr. Robot, a atras atenția asupra sa ca foarte posibil candidat al rolului principal, poziție care i-a fost oferită în noiembrie 2016. Restul actorilor protagoniști fiind stabilit destul de repede și clar, principalele scene au început să fie filmate în Londra, în septembrie 2017, avându-l pe Bryan Singer la timonă, ca regizor, până în decembrie 2017, când a fost concediat pentru absențe și pentru confruntări neproductive cu membri distribuției și ai echipei de filmare.

Dexter Fletcher, care fusese regizorul pentru care se optase inițial, a fost angajat pentru a termina filmările și filmul, deși lui Singer i s-a conferit privilegiul de a fi regizat întregul film, conform regulilor organizației profesioniste Directors Guild of America. În schimb, lui Fletcher, care a realizat filmic circa ultima treime a întregului materialul filmat, i s-au acordat credite ca producător executiv și de realizator aproape imediat, în ianuarie 2018.

Acțiune filmului

Începuturi
În Londra anului 1970, Farrokh "Freddie" Bulsara, un indian de origine parsi, refugiat din Zanzibar, datorită Revoluției din această insulă, din 12 ianuarie 1964, lucrează ca manevrant de bagaje la Aeroportul Heathrow. După ce vede formația Smile cântând într-un local, Freddie o întâlnește pe Mary Austin, iar apoi pe bateristul Roger Taylor și pe chitaristul solo, Brian May. Aflând că vocalistul lor, Tim Staffell, a părăsit formația, Freddie oferă celor doi muzicieni dorința sa de participare la actul lor artistic, demonstrând concret abilitățile sale vocale. Freddie și Mary încep a se vedea.

Refăcută și întărită de prezența celor doi noi membri, Freddie, ca vocalist, și John Deacon, ca basist al formației, trupa face turnee de-a lungul Marii Britanii, având din ce în ce mai mult succes. Repetând mereu colegilor săi că trebuie să gândească devenirea lor la un alt nivel, Freddie și trupa decid să vândă mini-bus-ul lor pentru a avea bani ca să înregistreze primul lor album, cel de debut, intitulat omonimic Queen, la Trident Studios Un reprezentant al companiei EMI Records, urmărind experimentul muzical al formației, îi cere inginerului de sunet Roy Thomas Baker să asculte înregistrările lor. La persuasiunea lui Freddie, trupa își schimbă numele în Queen, Freddie realizează designul logo-ului acesteia și își schimbă legal numele în Freddie Mercury.

Epoca EMI și A Night at the Opera Tour
Trupa semnează cu John Reid, managerul lui Elton John, semnând apoi un contract cu casa de discuri EMI. Apărând în emisiunea televizată Top of the Pops, Queen realizează un cântec și un album muzical hit, "Killer Queen". După turneul muzical de promovare, Mary și Freddie se logodesc. Albumul are succes în Statele Unite și trupa pleacă într-un turneu cu bilete vândute în avans în America, timp în care Freddie își pune la îndoială propria sa  sexualitate.

În 1975, Queen înregistrează ce de-al patrulea lor album, A Night at the Opera, dar desfac contractul cu EMI, atunci când executivul Ray Foster refuză să lanseze operatica melodie Bohemian Rhapsody ca melodia de vârf a albumului, datorită lungimii sale de șase minute. Foster ia în bătaie de joc nu numai lungimea cântecului, dar și cuvintele și linia sa melodică, la care Freddie reacționează, aruncând cu o piatră prin geamul lui Foster. Freddie îl convinge cu ușurință pe DJ-ul Kenny Everett, un fan al trupei, să lanseze melodia la radio, care în ciuda reacțiilor mixte, devine un smash hit. În timpul turneului mondial al promovării albumului A Night at the Opera Tour, Freddie începe o afacere romantică cu Paul Prenter, managerul de zi cu zi al trupei. Confruntat de Mary, Freddie se recunoaște ca fiind bisexual, deși ea îl consideră doar homosexual. Cei doi încetează logodna lor, dar rămân prieteni, inclusiv după mutarea lui Freddie în 1980, într-o casă scumpă, care va deveni în realitate casa lui Mary, după decesul lui Mercury din 1991.

Tensiuni între membri formației
Tensiuni de natură variată apar în trupă, pe măsură ce Freddie se scufundă în deznădejde cu manipulantul Paul. După ce are, la casa sa, o petrecere plină de oaspeți, Freddie flirtează cu Jim Hutton, un chelner, care îi spune lui Freddie să-l găsească pe el însuși (Hutton) când învață să se iubească. Între timp, Brian May scrie We Will Rock You în ideea de a avea un cântec pe care publicul îl poate interpreta. Paul "bagă contre" și vrea să-l convingă pe Reid (fără a se consulta cu membri formației) să-i propună lui Freddie să urmeze o carieră solo și, astfel să desființeze trupa Queen. De asemenea, dorința lui Freddie de a se lansa în alte genuri de muzică, cum ar fi disco și muzica de petrecere, creează un conflict suplimentar cu formația. John Deacon, care este cel mai deschis față de ideea îmbrățișării altor genuri muzicale, scrie o partitură foarte atractivă prin ritmul său ușor de reprodus, Another One Bites the Dust, care devine un alt smah hit al trupei. La o conferință de presă de promovare a albumului Hot Space al lui Queen din 1982, Freddie este bombardat cu întrebări despre viața sa personală, făcându-l furios.

Episodul München
Relația lui Freddie cu colegii săi, după ce videoclipul lor muzical al melodiei I Want to Break Free este interzis de la MTV, în care toți membri formației apar în travesti, îmbrăcați în femei, devine mai tensionată. Freddie anunță contractele sale solo de $ 4 milioane cu  CBS Records, dând o altă lovitură cvartetului Queen. În 1984, Freddie se mută la München pentru a lucra la primul său album solo, Mr. Bad Guy, cu sănătatea deteriorându-se progresiv datorită exceselor de droguri, alcool și viață haotică alături de același Paul Prenter. Mary, acum însărcinată cu noul său partener și intens preocupată de binele lui Freddie, îl îndeamnă să se întoarcă la trupă, deoarece le-a fost oferit un spot de circa 20-25 de minute în concertul de binefacere al lui Bob Geldof, Live Aid, de la Stadionul Wembley.

Concertul Live Aid
Descoperind că Paul a ascuns această veste de la el, exaperat de minciunile sale și înțelegând rolul nefast al acestuia în viața sa și a trupei Queen, Freddie îl elimină pe Paul abrupt și definitiv. Prenter se răzbună făcând publice escapadele sexuale ale lui Freddie. Freddie se întoarce la Londra și se împacă cu colegii săi, după ce toți sunt de acord că melodiile lor vor fi de acum înainte creditate doar Queen, în ansamblul lor. Între timp, trupa îi cere noului lor manager (și avocatului lor), Jim Beach, să răspundă cererii de participare a formației la concertul Live Aid. Li se acordă un slot de ultimă oră. Cu răspândirea HIV/SIDA în întreaga lume, Freddie descoperă că a contractat virusul; el dezvăluie acest lucru colegilor săi. Membrii trupei sunt șocați să audă acest lucru, dar Freddie le spune că mila lor este doar o pierdere de timp.

În ziua concertului, Freddie se reconectează la toate nivelele cu Jim, Mary și familia sa. Trupa interpretează, în ordine, melodiile Bohemian Rhapsody, Radio Ga Ga, Hammer to Fall, Crazy Little Thing Called Love, We Will Rock You și We Are the Champions, ajutând semnificativ la creșterea donațiilor și transformarea evenimentului într-un succes masiv. Filmul se încheie cu intertitluri, declarând că Freddie a murit pe 24 noiembrie 1991 la vârsta de 45 de ani de la pneumonie, rămânând aproape de Jim și Mary pentru tot restul vieții sale și că societatea de caritate Mercury Phoenix Trust a fost înființată în onoarea sa pentru a ajuta pe cei care trăiesc cu SIDA.

Acuratețe istorică
Unele din evenimentele din viața personajelor filmului sunt portretizate diferit în film, uneori chiar temporal diferit. De altfel, McCarten a declarat că acest lucru a fost intenționat, spunând, "[Ceea ce] facem noi aici este un film, nu un documentar."

Referitoare la formație
 Formarea trupei Queen nu a fost, nici pe departe, așa simplă cum a fost prezentată în film. Mercury îl cunoscuse pe Staffell de la colegiul (universitar) de artă pe care l-a terminat în 1969 (Ealing Art College), arătând un interes clar pentru alăturarea sa formației, înainte de plecarea lui Staffell. Mercury fusese, de asemenea, coleg de cameră cu Roger Taylor, înaintea aderării la formație.
 John Deacon nu a fost basistul originar, ci al patrulea al formației.
 Personajul din film Ray Foster, unul din conducători al casei de discuri EMI, este în întregime ficțional, bazat pe persoana reală, Roy Featherstone, șeful de atunci al EMI. Deși Featherstone și alții crezuseră că melodia Bohemian Rhapsody era prea lungă, totuși Featherstone fusese un susținător al formației.
 Freddie Mercury nu a fost primul membru al trupei Queen, care să realizeze un proiect muzical solo. Roger Taylor a debutat cu melodia "I Wanna Testify", în august 1977, urmată de Fun in Space în aprilie 1981 și Strange Frontier în iunie 1984. La rândul său, Brian May a lansat EP-ul Star Fleet Project, în octombrie 1983, în timp ce melodia Mr. Bad Guy, primul proiect solo al lui Mercury, a fost lansat în aprilie 1985.
 Queen nu s-au despărțit niciodată, deci participarea la Live Aid nu a fost parte a vreunei reuniuni. La începutul anului 1984, cei patru au lansat albumul The Works după care a urmat un turneu global. Întreg turneul mondial durase aproape 9 luni (între 24 august 1984 și 15 mai 1985), având 48 de spectacole (23 în Europa și 25 pe alte 4 continente). Ultimul show al turului The Works Tour avusese loc cu circa opt săptămâni înainte de Live Aid. Ca atare, toți membri trupei Queen erau, la data concertului de caritate, "extrem de bine pregătiți - conform originalului, "extremely well-rehearsed" - pentru show, netrebuind să intre în formă nici ca grup, nici ca muzicieni individuali.

Referitoare la viața personală a lui Mercury
 Conform revistei Vanity Fair, filmul lasă multe detalii din relațiile lui Mercury, cu Mary Austin și Jim Hutton, neclare sau sumare, prin "ajustarea și luarea în considerare [doar anumitor aspecte] ale prețioaselor fapte", conform originalului  "tweaking and glossing over precious facts".
 Mercury nu a întâlnit-o pe Mary Austin în aceeași seară când s-a alăturat formației. Jim Hutton nu era chelner la una din petrecerile lui Mercury, date de acesta în casa sa, ci era un coafez (hairdresser) la Hotelul Savoy din Londra, care l-a întâlnit pe Mercury la un club de noapte.
 Modul în care filmul a tratat diagnosticul SIDA al lui Mercury a fost în particular criticat, culminând cu comentariul lui Jasper Rees, descriindu-l în The Spectator ca fiind "cea mai riguroasă rearanjare [convenabilă] a faptelor", conform "the most callous rearrangement of the facts". Data exactă când Mercury a aflat despre boala sa terminală este disputată, dar este cea mai probabilă în intervalul 1986 - 1987, și, în niciun caz, înainte de concertul Live Aid din 1985, așa cum este indicat în film. Colegii săi din formație nu au cunoscut cu adevărat situația medicală a lui Mercury decât la începutul anului 1989.

Distribuție

 Rami Malek ca Freddie Mercury, vocalistul solo al trupei de rock Queen
 Lucy Boynton ca Mary Austin, prietena lui Mercury, fostă logodnică și muză
 Gwilym Lee ca Brian May, chitaristul solo al formației Queen
 Ben Hardy ca Roger Taylor, bateristul trupei Queen
 Joe Mazzello ca John Deacon, basistul formației Queen
 Allen Leech ca Paul Prenter, managerul personal și iubitul lui Mercury
 Aidan Gillen ca John Reid, managerul formației Queen
 Tom Hollander ca Jim "Miami" Beach, avocatul trupei Queen și apoi managerul acesteia
 Mike Myers ca Ray Foster, un executiv al casei de discuri EMI
 Aaron McCusker ca Jim Hutton, iubitul lui Mercury, după concedierea lui Paul Prenter
 Meneka Das ca Jer Bulsara, mama lui Mercury
 Ace Bhatti ca Bomi Bulsara, tatăl lui Mercury
 Priya Blackburn ca și Kashmira Bulsara, sora lui Mercury
 Tim Plester ca Roy Thomas Baker, inginerul de sunet al formației Queen
 Dermot Murphy ca Bob Geldof, organizatorul concertului de caritate Live Aid
 Dickie Beau as Kenny Everett, crainic radio în Capital London
 Jack Roth as Tim Staffell, vocalist și basist al formației Smile, embrionul formației Queen
 Max Bennett ca David, prietenul lui Mary, după Mercury
 Neil Fox-Roberts ca Mr. Austin, tatăl lui Mary
 Michelle Duncan ca Shelley Stern, reporter
 Adam Lambert ca Truck Stop Guy,(necreditat)
 Luke Deacon (fiul lui John Deacon) ca un participant la concertul Live Aid (necreditat)

Note

Legături externe

Filme din 2018
Filme regizate de Bryan Singer
Filme americane
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme biografice
Filme cu teme LGBT
Filme muzicale
^

Bohemian Rhapsody (film)


La alfarería en la provincia de Ciudad Real (España), como fenómeno etnográfico posterior a la romanización, está documentada desde finales del , alcanza su mayor desarrollo a finales del diecinueve y, como el Guadiana, prácticamente desaparece a mediados del .

Documentación histórica

El historiador Corchado Soriano recoge el dato de un horno de hacer cerámica entre el patrimonio adjudicado a la "Encomienda de Puertollano", en el año 1385. Esta sería la primera mención de un alfar, más allá de la cerámica arqueológica localizada en la provincia en focos de Argamasilla de Calatrava, Puertollano, Villamayor de Calatrava y Santa Cruz de los Cáñamos.

Nuevas referencias aparecen en la segunda mitad del , en las Relaciones topográficas de los pueblos de España, ordenadas por Felipe II, y las documentadas por Agustín Fernández Calvo, entre 1565-1572, de oficios de olleros, tejeros y tinajeros.

En el , Gascón Bueno localiza referencias concretas en el Catastro de Ensenada (1752), también recogidas en las Memorias políticas y económicas de Eugenio Larruga (1792).

Ya en el , el Diccionario geográfico-estadístico-historico (1846-1850) de Pascual Madoz cita fábricas de vidriado ordinario y hornos de teja y ladrillos.

Alfares extinguidos

Etnógrafos como Jesús María Lizcano Tejado y José González Ortiz, dan una relación exhaustiva de los alfares extinguidos en la provincia de Ciudad Real; de ellos, los más activos fueron: Alcázar de San Juan, Castellar de Santiago, Ciudad Real, Malagón, Membrilla, Mestanza, Piedrabuena, Puertollano, Santa Cruz de Mudela y Viso del Marqués.

Alcázar de San Juan
En 1610 ya se mencionan "barreros" en el Libro Mayor de Repartimiento de Alcabalas de Alcázar. Siglo y medio después, en el catastro de Ensenada, aparece la familia Meco, eje de este foco alfarero hasta su desaparición en 1940 con la muerte del "botijero" Ciriaco Meco y, diez años después, la del "tío Caracola", el último tejero.

La pieza reina de Alcázar de San Juan fue la botija. Se hacían en tres tamaños: media arroba (8 a 10 litros), cuartilla (4 litros) y azumbre (2 litros). Sus formas ovoides o ligeramente bitroncocónicas, boca estrecha y una o dos asas, son casi idénticas a los cántaros de Cabra de Mora (Teruel) y, más comprensiblemente, a las botijas de la cercana Villafranca de los Caballeros (Toledo).

Castellar de Santiago
La importancia de la actividad alfarera de este pueblo se refleja en su denominación popular como Castellar de los Pucheros (o Santiago de los Pucheros). La tradición oral remonta sus primeros olleros a los colonos de la Serraría de Cuenca que repoblaron Castellar a finales del . Los primeros documentos no llegarán hasta el , con el Catastro de Ensenada. Todas las fuentes coinciden en la especialidad: alfarería de fuego (obra parda vidriada para el fuego), cuya riqueza de tipos se refleja en los diez tamaños con sus respectivos nombres: "chebatillos", "cuartilleros", "entremedianos", "señalaos", "enfermeros", "pucheretas", "olla de boda" y "olla grande de boda".

Entre sus piezas típicas de su alfarería de agua:
El zarcón, cántaro de cuello estrecho y abombado.
Las cántaras de copete, similares a las de Mota del Cuervo (Cuenca).
El alcuzón, jarra aceitera.
Y las botijas (cantimploras) y el botijarro (de la familia de los botijos).

En la nómina de maestros alfareros: la familia Gormaz, la familia Trujillo, y la familia González, en especial Ramón González Merchán (de saga alfarera procedente de Salvatierra de los Barros), y Ramón González Nieto, último taller en activo.

Puertollano

La edad dorada de la alfarería puertollanense es provocada por el descubrimiento de las minas de carbón, a partir de 1873.

Los "Padrones de Cédulas personales y Padrones de contribuyentes", conservados en los archivos municipales, registran a partir de la década de 1880 un considerable aumento de talleres alfareros.
Así, destacaron familias como las de Antero Gutiérrez, Teodoro Valderas y, especialmente, la de Pantaleón Grande; y ya en el inicio del , los obradores de Joaquín Chinchilla -supuesto responsable de los atípicos pucheros negros sin vidriar-  y Juan Grande El Ollero, último alfarero tradicional de Puertollano.

Piezas representativas:
 Pucheros del voto, que se fabricaban con motivo de la celebración del "Santo Voto" (fiesta que se remonta al , coincidiendo con la octava de la Ascensión).
 Cantarillas para el agua Agria, ovoides, base plana, cuello esbelto, borde cerrado y una o dos asas. Vidriadas con ornamentación de tierras blancas: rameados, círculos encadenados, esquemas florales sencillos... Hechas para contener el agua ferruginosa de la "Fuente agria de Puertollano".
 Las copas ornamentales, con tapadera cónica rematada por una bola. Pieza exclusiva de esta localidad.

Santa Cruz de Mudela
El último alfar tradicional de la provincia fue el de este pueblo, que desapareció hacia 1970.

Piezas representativas:
 Las fuentes; platos acuencados de varios tamaños, vidriados y previamente recubiertos de un baño de tierra blanca del Viso del Marqués, con un sencillo rameado de color verde (sulfato de cobre).
 Las poncheras (similares a las copas de Puertollano), decoradas con incisiones, formando rameados, y dedicatorias o inscripciones, de encargo.

Alfarería recuperada

A partir de los 1980, jóvenes artesanos recuperaron parte de la tradición alfarera de la provincia:

Desde 1984, la ceramista Graci Arias que, junto a Ángel Leal, instaló su taller inicialmente en Puertollano, trasladándose luego a Argamasilla de Calatrava.

En La Solana, procedente de Consuegra (Toledo), el alfar turístico de Juan Francisco García-Uceda.

Referencias

Notas

Bibliografía

 LIZCANO TEJADO, Jesús María: Los barreros: alfarería en la provincia de Ciudad Real. Diputación Provincial de Ciudad Real, 2000. ISBN 978-84-7789-166-6.
 VV.AA.: La ollería en Puertollano. Alfar Arias, 2012. ISBN  978-84-89287-38-9.
 GONZÁLEZ ORTIZ, José: La cerámica popular extinguida de Puertollano. Diputación Prov. de Ciudad Real, 1985. ISBN 978-84-505-2173-4

Enlaces externos

Alfarería y cerámica de la provincia de Ciudad Real
Bienes de interés cultural de la provincia de Ciudad Real
Bienes de interés cultural inmateriales de España

Alfarería en la provincia de Ciudad Real


Hvileløse hjerte er en dansk kortfilm fra 1996, der er instrueret af Torben Skjødt Jensen efter manuskript af ham selv, Søren Frellesen og Anders Thomas Jensen. Filmen er baseret på Peter Seeberg novelle En kort historie fra 1976.

Handling
Hugo er 18 år og arbejder på et autoværksted i en provinsby, spiller billard med vennerne og er lidt småforlovet med den yngre Betina. Men Hugo er utilpasset. Han vil noget andet, men ved ikke hvad - og i øvrigt har han svært ved at tage sig sammen. Men så sker der noget. Han møder den noget ældre sygeplejeelev Esther.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Kortfilm fra Danmark

Hvileløse hjerte


Edwyn Sherard Burnaby ( - ) est un major-général  et député conservateur de Leicestershire North de 1880 jusqu'à sa mort .

Biographie
Fils d'Edwyn Burnaby et d'Anne Caroline Salisbury, il fait ses études au Collège d'Eton et en 1848 entre dans les Grenadier Guards, servant à Inkerman et au siège de Sébastopol. Il est le brigadier-général de la British Italian Legion de 1855 à 1857 .

Burnaby est nommé colonel honoraire du 1st Leicestershire Rifle Volunteer Corps en 1878 .

Il hérite de Baggrave Hall, Leicestershire à la mort de son père en 1867. En 1880, il est élu député conservateur du North Leicestershire avec Lord John Manners.

Il épouse Louisa Julia Mary Dixie (1843-1881) le 29 août 1864 à St George's, Hanover Square. Elle est la fille de Sir Willoughby Wolstan Dixie,  baronnet, de Market Bosworth. Ils ont deux enfants :  (1867–1938), qui épouse l'hon. Sybil Cholmondeley (1871–1911), fille de Hugh Cholmondeley (2e baron Delamere)  et Hilda Burnaby. Il est un cousin germain de Frederick Gustavus Burnaby et un grand-oncle de la reine Elizabeth la reine mère par l'intermédiaire de sa sœur Louisa Cavendish-Bentinck .

Il meurt le 31 mai 1883 à Brighton à l'âge de 53 ans.

Références

Liens externes

Élève du collège d'Eton
Décès en mai 1883
Naissance en mai 1830
Député du 22e Parlement du Royaume-Uni
Général de l'armée de terre britannique
Militaire britannique de la guerre de Crimée

Edwyn Sherard Burnaby


Martín Cabello Tello es un pelotari mexicano. En el Campeonato del Mundo de Pelota Vasca de 2010 consiguió el oro en la especialidad de mano individual trinquete.

2014. Consiguió la medalla de oro en la modalidad mano pareja trinquete. Edo. de México .

2018. Medalla de plata en modalidad mano pareja trinquete. Barcelona , España.

Referencias
 Campeones mexicanos del 16º Campeonato Mundial de Pelota Vasca de 2010

Manistas
Pelotaris de México
Deportistas ganadores de campeonato mundial de México

Martín Cabello Tello


Le Parc Héritage est une institution muséale située à Saint-Marc-de-Figuery, en Abitibi-Témiscamingue. Ce site historique est une reconstitution du Musée de la poste et de la Boutique de forge. Le lieu dévoile aux visiteurs l'importance des métiers de maître de poste et de forgeron de l'époque et reproduit également la vie des années 1920 à Saint-Marc-de-Figuery. Ce site patrimonial présente aux visiteurs l'histoire de la poste et de la forge, de même que l'influence qu'ils ont exercée sur le développement rural.

Le Parc Héritage, qui accueille à chaque année des visiteurs venus de la région ou de l'extérieur, contribue également au rayonnement de la municipalité de Saint-Marc-de-Figuery.

Histoire de l'Abitibi
Au début du XXe siècle, alors que la population rurale de la Vallée du Saint-Laurent se déplaçait massivement vers les États-Unis, les autorités politiques et religieuses collaborèrent dans le mouvement de colonisation de l'Abitibi. Sous le mandat de Wilfrid Laurier, la construction du chemin de fer transcontinental au Canada donna un élan à la colonisation en Abitibi par un tracé  traversant la région. Ces travaux ferroviaires en Abitibi débutèrent en 1909. Dès 1912, les trains commencent à circuler en Abitibi.

À cette époque, le potentiel agricole de la région était méconnu. Le gouvernement mit en place une série de mesure pour favoriser l'établissement de colons en Abitibi. C'est dans ce contexte que l'abbé Ivanhoë Caron, rattaché au ministère de la Colonisation, incita des familles à s'y établir. Un autre défenseur de la colonisation, l'agent des terres Hector Authier, qui fut d'ailleurs le premier maire d'Amos, accueillit des familles dans la région.

Les premiers colons s'établirent près des gares le long du chemin de fer. On assista alors à la création des premières localités, notamment Amos et La Sarre. D'autres colons empruntèrent les rivières qui croisaient le chemin de fer, notamment l'Harricana ou la Peter-Brown, pour pénétrer à l'intérieur des terres. C'est ainsi que Saint-Marc-de-Figuery vit le jour. Parmi ces colons,  plusieurs étaient natifs de la région de Bellechasse et de Dorchester. C'est pendant l'année 1922 que fut érigée la paroisse de Saint-Marc-de-Figuery.

Saint-Marc-de-Figuery
La municipalité de Saint-Marc-de-Figuery se situe près d'Amos, de Landrienne et de La Corne. À proximité de cette localité se trouve le lac La Motte et le lac Figuery, du bassin versant de la rivière Harricana, cours d'eau important qui se jette dans la Baie-James. Saint-Marc-de-Figuery se distingue pour la fertilité de ses terres, à vocations diverses. Tout au long de son histoire, Saint-Marc-de-Figuery s'est identifié au secteur agricole. L'activité forestière jouait aussi un rôle dans l'économie de la municipalité. Par exemple, il arrivait aux agriculteurs de couper le bois de leur terre et de le vendre aux compagnies forestières.

À la suite de la colonisation, cette municipalité a connu une page triste de son histoire, entre 1955 et 1973, avec le pensionnat autochtone d'Amos. C'est à Saint-Marc-de-Figuery que se trouvait ce pensionnat qui accueillait Anicinabek, Attikameks et Ojibwés. Ce bâtiment est aujourd'hui démoli. Une partie du site est devenue un lieu de commémoration et de recueillement pour les survivants ainsi que leurs descendants. Le conseil municipal de Saint-Marc-de-Figuery donne un appui inconditionnel à toutes les démarches entreprises auprès des paliers gouvernementaux en vue de faire la lumière sur ces anciens pensionnats où de jeunes autochtones y ont vécu des drames épouvantables.

En 2022, la municipalité de Saint-Marc-de-Figuery fêtait son 100e anniversaire. Le comité du centenaire y organisa des festivités avec des activités diversifiées qui se sont déroulées entre le 11 et le 14 août 2022.

Les métiers de forgeron et de maître de poste
Saint-Marc-de-Figuery se composait aussi d'une boutique de forge et de la poste, qui jouaient un rôle économique important dans la paroisse.

Au sein des municipalités abitibiennes, les forgerons contribuèrent particulièrement au patrimoine bâti ainsi qu'au décor urbain et rural. Ces artisans construisaient une grande variété d'objets d'une grande utilité et de grande beauté. Des rampes, des clôtures, des serrures et des portails sont des exemples d'objets qu'ils pouvaient vendre aux paroissiens. De plus, les forgerons pouvaient aussi construire des biens liés à la foresterie. Ils fréquentaient en effet les chantiers à proximité de leur village pour ferrer les chevaux et limer leurs sabots. Au cours du XXe siècle, ces artisans ont su faire preuve de résilience en s'adaptant à leur environnement de travail parfois inhospitalier, aux difficultés économiques, et au développement de nouvelles techniques avec notamment la mécanisation des pratiques agricoles et l'apparition de l'automobile.

Quant aux maîtres de postes, ils occupaient une fonction importante dans la vie quotidienne au sein des villages et municipalités au début du XXe siècle. Par ailleurs, si ce métier était populaire à l'époque, le salaire du maître de poste était souvent instable. Le maître de poste devait aussi assumer plusieurs responsabilités variées. Le bureau de poste était souvent localisé près d'une épicerie ou d'un magasin général, pour accommoder la population. Ce lieu favorisait l'économie locale en ce qu'il attirait des clients potentiels pour les petites entreprises. À cet endroit s'accumulait aussi des sommes d'argent qui servaient à la municipalité. Il était ainsi un centre économique important.

Protection et mise en valeur
En 1991, le Musée de la poste fut inauguré officiellement à Saint-Marc-de-Figuery. En 1995, c'était la formation du Comité du Patrimoine qui assumait la gestion de ce site. Au cours de cette même année fut également instauré le Circuit agrotouristique de Saint-Marc-de-Figuery, lequel comprenait le Parc Héritage. Ce circuit guidé comprend notamment la visite de la Miellerie La Grande Ourse et celle du site d'interprétation de la rivière Peter-Brown, où se trouve le premier pont couvert de l'Abitibi-Témiscamingue.

En 1999, pour faire revivre l'époque de leurs ancêtres, les citoyens de Saint-Marc construisirent une réplique de la boutique de forge des débuts de la municipalité.

Le Parc Héritage se distingue en ce qu'il fait découvrir aux touristes les techniques traditionnelles de forge, en plus d'exposer le filage de la laine, la broderie et la fabrication du savon. Les touristes peuvent aussi y observer la collection d'objets et d'outils de l'époque.

Ce site patrimonial fait partie du Réseau muséal de l'Abitibi-Témiscamingue. Ce dernier lui a attribué un sceau de qualité, le Label Muséo-Famille, pour les nombreux services que l'organisme offre aux familles en visite. C'est Jocelyne Bilodeau, agente de développement de Saint-Marc-de-Figuery, qui est la directrice générale de ce site historique.

Notes et références

Lieu patrimonial en Abitibi-Témiscamingue
Musée d'histoire au Québec
Économusée au Québec
Musée de la poste
Ancien bureau de poste au Canada
Abitibi (municipalité régionale de comté)
Forge (métallurgie)

Parc Héritage de Saint-Marc-de-Figuery


Kengo Kotani (født 31. august 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Giravanz Kitakyushu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kengo Kotani


මිනෝර්කා හෝ  මෙනෝර්කා ( ;  ; ලතික් වෙතින්: ඉන්සුලා මයිනර්, පසුව  මිනෝරිකා "කුඩා දිවයින") යනු,  ස්පාඤ්ඤයට අයත්ව මධ්‍යධරණි මුහුදේ පිහිටි  බැලේරික් දිවයින් අතුරින් එකකි. එහි නම ව්‍යුත්පන්නව ඇත්තේ එහි ප්‍රමාණය අනුව වන අතර, මෑත පිහිටි මයෝර්කා වෙතින් හාත්පසින් වෙනස් වෙයි.

මිනෝර්කා වෙත දළ වශයෙන්  94,383 (2010) ක ජනගහණයක් සතු වෙයි. එය පිහිටා ඇත්තේ 39°47' සිට  40°00'N, 3°52' සිට  4°24'E වෙයි. එල් ටෝරො හෝ  මොන්ටෙ ටෝරො ලෙසින් හැඳින්වෙන, එහි උස්ම ස්ථානය,  මුහුදු මට්ටමට ඉහළින් පිහිටයි.

මිනෝර්කා


Otites jucunda est une espèce d'insectes diptères brachycères de la famille des Otitidae.

Systématique
L'espèce Otites jucunda a été initialement décrite en 1830 par l'entomologiste français André Jean Baptiste Robineau-Desvoidy (1799-1857) sous le protonyme de Blainvillia jucunda.

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Otitidae
Espèce de Diptères (nom scientifique)

Otites jucunda


NGC 91 (PGC 3325956, GC 41, GC 5097 sau NPD 68 22.9) este o stea localizată în constelația Andromeda. Aceasta are o magnitudine aparentă de 14,4 și a fost descoperită de către R. J. Mitchell în 26.10.1854.

Note

Vezi și
 NGC 90
 NGC 92

Legături externe
 NGC 91 pe WikiSky
 NGC 91 pe spider.seds.org

Stele
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1854
Obiecte astronomice descoperite de R.J. Mitchell

NGC 91


عز الدين بن شعيرة من مواليد مدينة بسكرة الجزائرية بلدية عين زعطوط في 2 نوفمبر 1978. هو لاعب كرة قدم جزائري يلعب حاليا مع نادي وفاق سطيف.

المسيرة الكورية
 1999-2003 مع نادي اتحاد بسكرة
 2003- 2010 مع نادي وفاق سطيف
 2010-. أهلي برج بوعريريج

الإنجازات
 فاز بالدوري الجزائري مرتين مع وفاق سطيف عامي 2007 و 2009
 فاز بدوري أبطال العرب مرتين على التوالي مع وفاق سطيف عامي 2007 و 2008
 فاز fكأس شمال أفريقيا للأندية البطلة مرة واحدة مع وفاق سطيف عام 2009
 وصل إلى نهائي كأس الكونفيدرالية الأفريقية مرة واحدة مع وفاق سطيف عام 2009

مراجع

لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
مدافعو كرة قدم رجالية
جزائريون في القرن 21
أشخاص من بسكرة
لاعبو أهلي برج بوعريريج
لاعبو اتحاد بسكرة
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
لاعبو شبيبة بجاية
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو وفاق سطيف
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978

عز الدين بن شعيرة


Koki Otani (født 8. april 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Albirex Niigata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koki Otani


Damernes stafet i langrend under vinter-OL 2018 bliver afviklet på Alpensia Cross-Country Centre den 17. februar 2018. Løbet startes kl. 18:30 lokal tid.

Konkurrencen
Damernes stafet afvikles over i alt 20 km, hvor fire skiløbere pr. nation skiftes til at løbe 5 km hver. De første skiløbere fra nationerne sendes af sted samlet og de to første runder afvikles i klassisk stil (10 km) mens de to sidste runder afvikles i fri stil (10 km).

Resultat

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Langrend  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

Stafet - Damer

Langrend under vinter-OL 2018 – stafet – Damer


Bratac je nenaseljeni otočić u otočju Vrhovnjaci. Otočić je, uz hrid Bratac Mali, najzapadniji otok u otočju, a nalazi se oko 10.4 km istočno od Lastova.

Površina otoka je 22471 m2, a visina 4 metra.

Izvori

Vrhovnjaci

Bratac


Schloss Hohenlehen ist eine Villa im Ybbstal der Eisenwurzen in Niederösterreich und Ortsteil der Gemeinde Hollenstein an der Ybbs im Bezirk Amstetten. Als Gut Hohenlehen Anfang des 20. Jahrhunderts ein Jagd- und Forstgut, beherbergt es heute die Landwirtschaftliche Fachschule Hohenlehen (LFS Hohenlehen), ehemals Waldbauernschule genannt, heute auch Bergbauernschule.

Lage und Baulichkeiten
Schloss Hohenlehen liegt auf () halbwegs zwischen Opponitz und Hollenstein oberhalb der Ybbs, auf einer Schwemmterrasse des Donnerkogelgrabens am Fuß des Gaflenzer Kaiblings. Südlich des Schlosses liegt das Areal des Meierhofs, Waldbauernschule genannt.

Nachbarorte

Das Haupthaus, genannt Schloss, ist ein monumentales, zweigeschoßiges Gebäude der Belle Époque mit turmartig erhöhtem Mitteltrakt und großzügigem Söller der Beletage mit beidseitigen Stiegenaufgängen. Der Turmaufsatz ist in Form eines rundbogengedachten Zwerchhauses zu einem Turmstockwerk erhöht, den Turm krönt in Form einer Laterne ein weiteres Stübchen. Rückseitig kragen noch, aus der Achse versetzt, ein traufständiger Trakt und ein Ecktrakt mit einem weiteren Türmchen hervor, die einen kleinen Halbhof bilden. Die Fassade ist in vergleichsweise schlichter historistischer Quaderung (Rustizierung) gehalten. Architekt war der Wiener Stadtbaumeister Maximilian Katscher, ein Ferstel-Schüler.

Die Waldbauernschule, der alte Gutshof Hohenlehen (), 300 Meter vom Schloss entfernt und mit ihm durch eine Allee verbunden, ist ein in Form eines Vierseiters ausgeführtes Gehöft, das von mehreren weiteren Gebäuden umstanden ist. Die Anlage ist für die Erbauungszeit modern angelegt und verfügt über einen repräsentativen Vorbau, auf dem ein monumentaler, klassizistischer Giebelaufsatz mit der sonst nüchtern strukturierten Fassade kontrastiert.

Weiter ybbsaufwärts liegen auf dem Grundstück noch Gebäude, dazwischen Park und Sportanlagen. Dort steht das ehemalige Gartenhaus (), heute das (alte) Internatsgebäude, ein zweigeschoßiges Gebäude, die Schaufront mit spitzgiebeligem Mittelrisalit und vier Dacherkern. Es streckt nach hinten zwei Seitenflügel und ist mit einem langen, beiderseits über die Schauseite hinausragenden Rückflügel zu einem Innenhof geschlossen. In der Fassadengestaltung ist es dem Haupthaus angepasst.

Das gesamte Gebäudeensemble, Schloss wie Waldbauernschule, steht nach § 2a Denkmalschutzgesetz als  unter Denkmalschutz.

Geschichte

Gut Hohenlehen
Gustav Davis,
Gründer der Wiener Tageszeitung Kronen Zeitung, erwarb, nachdem das Tal mit Bau der Ybbstalbahn 1896 erreichbar wurde, bis 1906 die Gründe mehrerer nach dem Verfall der eisenwurzener Kleineisenindustrie abgewirtschafteter Kleinbauern zwischen Opponitz und Kleinhollenstein, seinerzeit ein Forst- und Jagdgut im Ausmaß von etwa 1500 ha. Als Ansitz ließ er bis 1910 eine monumentale Villa mit Parkanlage, Gartenhaus, Meierhof, Verwaltungsgebäude, Pförtnerhaus und Personalwohnhaus errichten und nannte sie Schloss und Gut Hohenlehen.
1908 kaufte er auch das Gut Geyersbichl und 1913–1915 die beiden nördlich gelegenen Anwesen Gut Seeburg und Gut Bärengschwandt, gab Seeburg aber nach dem Ersten Weltkrieg wieder ab.

Mit etwa 80 % Waldfläche war das Anwesen in erster Linie als Privatjagd gedacht.
Das Wirtschaftsgut wurde insbesondere nach dem Ersten Weltkrieg zu einem landwirtschaftlichen Musterbetrieb ausgebaut. Es war weit über die Grenzen Österreichs hinaus bekannt; im Besonderen wurde hier mit dem Hohenlehner Braunvieh eine moderne Rinderrasse erzüchtet.
Im März 1920 kam es zu Verhandlungen über eine Zwangsrückgabe aufgekaufter Gehöfte im Rahmen des Verdachts auf Bauernlegen (die unredliche Übernahme von Bauerngütern durch Großgrundbesitzer). Nach dem Wiederbesiedelungsgesetz 1919 (WBG), kam es aber 1924 nur bei zwei Gütern dazu.

Gustav Davis starb 1951 im Alter von 95 Jahren auf Hohenlehen. Das ehemalige Gut verteilt sich heute auf die Ortschaften Garnberg und Hohenlehen und den verbliebenen Privatbesitz (das heute Gut Hohenlehen genannte Anwesen ist die Ortslage Waidach von Opponitz, am anderen Ybbsufer).

Wald- und Bergbauernschule

21. September 1949 kaufte die Landeslandwirtschaftskammer Niederösterreich (LLWK-NÖ) Schloss und etwa 100 ha Grund, installierte eine Forstliche Kursstätte, die Gebirgsbauernschule war schon 1926 in Gaming begründet worden.
Man errichtete Wirtschaftsgebäude und baute 1951 das ehemalige Gartenhaus zum Internatsgebäude um. Erweiterungen fanden 1962 und 2000/01 statt. Seit Beginn an gibt es auch die Fachschule Unterleiten (LFS Unterleiten für ökologische Land- und Hauswirtschaft), ursprünglich als die Mädchenschule, als Expositur.

Am 1. Jänner 1971 wurde das Institut vom Land Niederösterreich übernommen, und als Wald- und Gebirgsbauernschule Hohenlehen eingerichtet. Sie wurde anfangs als zweisemestrige Winterfachschule geführt, ab 1978 als dreistufige berufsschulersetzende Winterfachschule. Seit 1990 ist es eine pflichtschulersetzende Fachschule mit vier Schulstufen. Die heutige Bergbauernschule, mit Fokus auf alpine Landwirtschaft wird seit 1994 als Schulversuch geführt. Der forstliche Schulzweig ist die einzige Schule der Schulform Forstfachschule (FFS) in Österreich, und gehört zu den Land- und forstwirtschaftlichen Lehranstalten (LFLA), die dem Land- und Forstwirtschaftsministerium direkt unterstellt sind.

Direktoren

 Franz Klikovits 1949–1966
 Gerald Schlimp 1966–1978
 Karl Peter 1978–1987
 Adolf Schnabel 1987–1999
 Leo Klaffner seit 1999

Schülerzahlen
Die Schülerzahl betrug die Schuljahre 1983 bis 1989 durchschnittlich 108, stieg dann durch die Umwandlung in eine vierjährige Schule auf etwa 144 im Zeitraum 1996 bis 2002, wo sie auch heute noch liegt.

Schulprofil der Landwirtschaftlichen Fachschule Hohenlehen
Die Schule ist eine pflichtschulersetzende Fachschule für Bäuerliche Grünland- und Waldbewirtschaftung mit dem Schulschwerpunkt Bergbauernschule, und führt nach vier Jahren zu einem vollen Berufsabschluss (Fachschulabschluss
mit Facharbeiterbrief). Aufnahmebedingung ist ein positiver Abschluss der 8. Schulstufe, oder eine Einstufungsprüfung bei Übertritt in die 2. Schulstufe.

Im 3. Jahrgang wird der Betriebsleiterlehrgang mit Heimpraxis und 6 Monate Fremdpraxis oder gewerblicher Lehre eingeschoben, die den Bildungsweg vervollständigen.

Sie hat fünf Ausbildungsrichtungen:
 Biologische Grünlandbewirtschaftung mit Rinder- und Schweinehaltung
 Waldbewirtschaftung mit Forsttechnik und Holzbearbeitung
 Fleischverarbeitung
 Alm- und Weidewirtschaft
 Jagdausbildung

Der Lehrplan umfasst neben Grundlagen unternehmerischer Bildung (Betriebswirtschaft und Rechnungswesen, Marketing und Wirtschaftskunde, Informationstechnologien, Mathematik und Fachrechnen, Englisch) als fachspezifische Bildung die Fächer Pflanzenbau, Landtechnik und Baukunde, Nutztierhaltung, Waldwirtschaft und Obstbau, sowie umfangreichen praktischen Unterricht.

Außerdem wird zusammen mit der Fachschule Edelhof und Landesberufsschule Pöchlarn kombinierte weiterführende Lehrgänge zur Ausbildung im Beruf Tischler oder Zimmerer angeboten.

Die Schule verfügt über ein angeschlossenes Internat.

In Zusammenarbeit mit Bio Austria und Landwirtschaftskammer finden im Lehrbetrieb auch Bio-Umstellerkurse statt, und die Universität für Bodenkultur Wien veranstaltet regelmäßig Feldvermessungsseminare.

Lehrbetrieb

Der Lehr- und Versuchsbetrieb umfasst neben den Betriebs- und Stallgebäuden auch knapp 100 ha land- und forstwirtschaftlich genutzte Flächen, und gehört damit zu den größeren Betrieben im südlichen Mostviertel.
Seit 1992 ist die Fachschule auch anerkannter Biobetrieb.

Zu Zeiten der Gründung des Gutes Hohenstein wurden bis zu 150 Rinder gehalten, der Viehbestand betrug 2002 20 Kühe, 21 Kälber und Kalbinnen, Jungstiere, 33 Schafe, 18 Mast- und Zuchtschweine und 1 Pferd, womit den Schülern der Umgang mit dem wichtigsten Groß- und Mittelvieh vermittelt werden kann. Das Milchkontingent beträgt 80.000 kg, und wird – neben Selbstversorgung – an die Molkerei verkauft. Es werden Fleischwaren produziert, womit der Schüler auch in Kontakt mit dem Schlachtereiwesen kommt, und auch in Ab-Hof-Verkauf abgeben (EU-Schlachthof, Bäuerliche Schlachtgemeinschaft Oberes Ybbstal).

Die jährliche Erntemenge der Forstwirtschaft beträgt ungefähr 150 Festmeter, und wird ebenfalls im Rahmen der Schulbildung erwirtschaftet.

Persönlichkeiten
 Gustav Davis (1856–1951), Gründer der Kronenzeitung, verstarb auf seinem Jagdgut Schloss Hohenlehen

Siehe auch
 Schloss Unterleiten, die zweite landwirtschaftliche Fachschule in Hollenstein, Expositur von Hohenlehen

Literatur
Gut und Schloss Hohenlehen:
 Gottfried Klikovits: Hohenlehen im Ybbstal 1900–1958. Vom Waldbauernland zum Jagdgut des Zeitungsgründers und Schriftstellers Gustav Davis. Diplomarbeit Universität Wien, Eigenverlag Wien 2003 (Bibl. Eintrag, eisenstrasse.info)

Schule Hohenlehen:

Quellen

Weblinks

 Landwirtschaftliche Fachschule Hohenlehen

Einzelnachweise

Schloss Hohenlehen
Villa in Niederösterreich
Gutshof in Niederösterreich
Bauensemble in Österreich
Erbaut in den 1910er Jahren
Bauwerk des Historismus in Niederösterreich
Baudenkmal (Niederösterreich)
Ybbstaler Alpen
Schule in Niederösterreich
Berufsbildende Schule in Österreich
Land- und forstwirtschaftliche Bildungseinrichtung (Österreich)
Berufsbildende Schule in Land- und Forstwirtschaft
Internat in Österreich
Unternehmen (Bezirk Amstetten)
Lebensmittelhersteller (Österreich)
Produzierendes Unternehmen (Holz)
Garnberg

Schloss Hohenlehen


The year 1747 in science and technology involved some significant events.

Anatomy
  Bernhard Siegfried Albinus (1697–1770), with the help of the artist Jan Wandelaar (1691–1759), produces the most exact account of the bones and muscles of the human body in Tabulae Sceleti et Musculorum Corporis Humani.
 Albrecht von Haller publishes Experiments in the Anatomy of Respiration.

Engineering
 École royale des ponts et chaussées established in Paris under Jean-Rodolphe Perronet.

Exploration
 June 24 – October 14 – The English ships Dobbs galley and California, under Captains William Moore and Francis Smith, explore Hudson Bay, discovering there is no Northwest Passage by this route.

Mathematics
 Jean le Rond d'Alembert uses partial differential equations in mathematical physics.

Medicine
 January 1 - In France: Ordonnance du roi, portant règlement général concernant les hôpitaux militaires — Order of the king Louis XV, laying down general regulations concerning military hospitals.
 January 31 – The first venereal diseases clinic opens at London Lock Hospital.
 James Lind undertakes one of the first controlled experiments in clinical medicine, on the effect of citrus fruit as a cure for scurvy.

Physics
 July 2 – Benjamin Robins presents a paper to the Royal Society describing the physics of a spinning projectile following his investigation of rifle barrels.

Awards
 Copley Medal: Gowin Knight

Births
 January 17 - Markus Herz, German physician (died 1803)
 January 19 – Johann Elert Bode, German astronomer (died 1826)
 March 11 – William Curtis, English botanist and entomologist (died 1799)
 May 4 - Philippe-Jean Pelletan, French surgeon (died 1829)
 June 23 - Michele Troja, Italian physician (died 1827)
 November 23 – Baron Sigmund Zois von Edelstein (Baron von Zois), Slovenian geologist after whom zoisite is named (died 1819)
 December 8 - Clément Joseph Tissot, French physician (died 1826).

Deaths
 April 2 – Johann Jacob Dillenius, German botanist, botanical artist, and physician who studied and produced several papers on cryptogams (lower plants that do not have seeds or flowers), such as mosses and algae (born 1687)
 August 8 – Mårten Triewald, Swedish mechanical engineer (born 1691)
 Johann Heinrich von Heucher, German botanist, after whom the genus heuchera is named (born 1677)

References

18th century in science
1740s in science

1747 in science


1287  වසර (MCCLXXXVII) යනු, ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර බදාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දකි (බැඳිය විසින් සම්පූර්ණ දින දසුන දක්වනු ඇත).

1287


محمد حامد أبو النصر ( 25 مارس 1913م -  20 يناير 1996م) المرشد العام الرابع لجماعة الإخوان المسلمين. حصل على شهادة الكفاءة سنة 1933م. شارك في العمل الاجتماعي والعمل الإسلامي، فكان عضوًا في جمعية الإصلاح الاجتماعي في منفلوط سنة 1932م، وعضوًا في جمعية الشبان المسلمين سنة 1933. انضم إلى جماعة الإخوان المسلمين سنة 1934م. اختير عضوًا في مكتب الإرشاد لجماعة الإخوان المسلمين. سجن سنة 1954م، مع زملائه من مكتب الإرشاد وغيرهم من أفراد الجماعة، وحكم عليه بالأشغال الشاقة المؤبدة. ظل في المعتقل حتى خرج في عهد الرئيس محمد أنور السادات. عاود نشاطه بعد خروجه من المعتقل  في جماعة الإخوان. اختير مرشدًا عامًا للإخوان بعد وفاة الأستاذ عمر التلمساني في سنة 1986م. في فترة توليته منصب المرشد دخل أكبر عدد من الإخوان في مجلس الشعب المصري، وشهدت الجماعة نشاطا متزايدًا. وظل في منصبه حتى وفاته عام 1996.

نشأته
ولد محمد حامد أبو النصر في 6 ربيع الآخر 1331 هـ الموافق 25 مارس/ آذار 1913 في منفلوط التابعة لمحافظة أسيوط في مصر. جده الشيخ علي أحمد أبو النصر أحد رواد الحركة الأدبية في مصر، وأحد  علماء الأزهر الشريف في عصر الخديوي إسماعيل، وهو السياسي الذي اشترك في التجهيز للثورة العرابية وتوفي عام 1880. حصل محمد حامد على شهادة إتمام الدراسة الثانوية العامة، ثم تفرغ لرعاية أملاك الأسرة التي كانت واسعة الثراء.

دعوته

التقى بحسن البنا مؤسس دعوة الإخوان في أواخر عام 1933م حيث بايعه على العمل تحت راية هذه الدعوة فكان أول من انضم إلى صفوف الإخوان في صعيد مصر، ثم تدرج في مواقع المسؤولية من نائب شعبة منفلوط حتى أصبح عضواً في الهيئة التأسيسية (مجلس الشورى العام) ثم عضواً في مكتب الإرشاد العام للجماعة. تعرض أبو النصر للاعتقال والسجن وحكم عليه في أحداث 1954م بالأشغال الشاقة المؤبدة لمدة (25) عاماً قضى منها عشرين عاماً في السجون المصرية، حتى خرج في منتصف عام 1974م واختير مرشداً عاماً للجماعة خلفاً للمرشد الثالث عمر التلمساني، وكان ذلك في آذار سنة 1986.

كان من الرعيل الأول الذي لازم مؤسس الجماعة، وكان من دعائم الحركة منذ الثلاثينيات، وعاش معها محنتها.

جماعة الإخوان في عهده

وقد عاشت جماعة الإخوان المسلمين في عهده أحداثاً بارزة على الصعيد السياسي، كان أهمها تغلغلها في العديد من النقابات المهنية، ونوادي التدريس الجامعية والجمعيات الأهلية.

خاضت الجماعة في عهده الانتخابات النيابية في نيسان 1987م متحالفة مع حزب العمل والأحرار، مما أتاح دخول (36) نائباً إخوانياً لأول مرة في تاريخ الجماعة إلى مجلس الشعب وأدى إلى قيادتها للمعارضة بشكل فعلي، كما خاضت الجماعة التجديد النصفي لمجلس الشورى عام 1989م وقاطعت انتخابات البرلمان سنة 1990م وتبعتها بقية أحزاب المعارضة احتجاجا على استمرار العمل بقانون الطوارئ، وعدم وجود ضمانات كافية لنزاهة الانتخابات. وفي عام 1992م خاضت الجماعة انتخابات المجالس المحلية.

في عام 1993م رفضت قيادة الجماعة منح التجديد للرئيس مبارك لفترة رئاسية ثالثة مما اثار غضب السلطة عليها، وأحال (82) رجلاً من قياداتها إلى المحاكم العسكرية عام 1995م والتي قضت بسجن (54) عضواً من الرموز المعروفة ثم شاركت الجماعة في انتخابات مجلس الشعب التي جرت في شهر تشرين ثاني 1995م.

أما أبرز الإنجازات على المستوى الداخلي للجماعة فكانت نجاح القيادة في استكمال الهيكل الإداري والتنظيمي من خلال تنفيذ مبدأ الشورى في اختيار القيادات على جميع المستويات حتى عضوية مكتب الإرشاد، وذلك لأول مرة منذ دخول الجماعة عصر المحن قبل أكثر من أربعين عاماً.

النشاط السياسي الإسلامي
شارك أبو النصر في بداية حياته في العمل الاجتماعي والإسلامي، فكان:
 عضوا في جمعية الإصلاح الاجتماعي في منفلوط سنة 1932.
 عضوا في جمعية الشبان المسلمين سنة 1933.
 عضوا في جماعة الإخوان المسلمين سنة 1934.
 عضوا في مكتب الإرشاد لجماعة الإخوان المسلمين.
 مرشدا عاما للإخوان بعد وفاة عمر التلمساني في سنة 1986.

في السجن
قبض على حامد أبو النصر مع زملائه من مكتب الإرشاد وغيرهم من أفراد الجماعة عام 1954 عند اصطدام ثورة يوليو بالإخوان المسلمين وحكم عليه بالأشغال الشاقة المؤبدة. وظل في المعتقل حتى خرج في عهد الرئيس محمد أنور السادات.

العودة إلى النشاط السياسي
بعد خروجه من المعتقل عاود نشاطه في جماعة الإخوان. فاختير مرشدا عاما للإخوان بعد وفاة عمر التلمساني في سنة 1986. في فترة توليه مرشدا للجماعة دخل أكبر عدد من الإخوان في مجلس الشعب المصري، وشهدت الجماعة نموًا مطردًا.

وفاته
توفي محمد حامد أبو النصر في القاهرة فجر يوم السبت 20 يناير عام 1996م عن عمر ناهز 83 عاما.

من مؤلفاته
 حقيقة الخلاف بين «الإخوان المسلمين» وعبد الناصر.

فيديو
 كلمة أ/ حامد أبو النصر المرشد العام للإخوان المسلمين في جمعية الطلبة المسلمين (لندن) فيديو1
 أ/حامد أبو النصر (الصحوة الإسلامية وآفاق التمكين)
 جنازة السيد محمد حامد أبو النصر

مراجع

وصلات خارجية
 المرشد الرابع للإخوان المسلمين.. السيد محمد حامد أبوالنصر، المستشار عبد الله العقيل، مجلة المجتمع الكويتية، 21 أكتوبر 2006م
 لفضيلة الأستاذ محمد حامد أبو النصر المرشد الرابع للإخوان المسلمين: متى نفرح بالعيد؟!، إخوان أون لاين، 3 نوفمبر 2005م

أشخاص من أسيوط
أعضاء مجلس الشعب المصري 1987
إخوان مسلمون مصريون
دعاة مصريون
مرشدو الإخوان المسلمين
مواليد 1331 هـ
مواليد 1913
مواليد في مصر
وفيات 1416 هـ
وفيات 1996
وفيات في القاهرة

محمد حامد أبو النصر


Thomas Steven "Tom" Wopat (født 8. september 1951) er en amerikansk skuespiller og komiker.

Eksterne henvisninger

Personer fra Lodi
Skuespillere fra Wisconsin

Tom Wopat


نادي مونتلوكون لكرة القدم  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الخامسة . تم تأسيس النادي في سنة 1937 .

مراجع

الرياضة في أليي
انحلالات سنة 2011 في فرنسا
أندية كرة قدم انحلت في 2011
أندية كرة قدم أسست في 1934
أندية كرة قدم سابقة في فرنسا
أندية كرة قدم في أوفيرني-رون ألب
أندية كرة قدم في فرنسا
تأسيسات سنة 1934 في فرنسا
مونلوسون

نادي مونتلوكون


Vagos, Portekiz'de aynı adı taşıyan Vagos belediyesine bağlı olan, 21,58 km2 yüzölçümüne sahip, 4.010 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vagos

Vagos (bucak)


خولة بنت الأزور هي شخصية عاشت خلال فترة الخلفاء الراشدين، تم ذكرها في كتاب فتوح الشام المنسوب بشكل خاطئ إلى الواقدي، حسب الرواية فخولة هي مقاتلة وشاعرة من قبيلة أسد وهي أخت ضرار بن الأزور، تصور خولة كأشجع نساء عصرها، وتوفيت آخر عهد عثمان بن عفان، وفي شعرها جزالة وفخامة وأكثره في الفخر.

جدل واقعية شخصيتها

خيالية
أثبت بعض المؤرخين أن كتاب فتوح الشام الذي يعتبر المصدر الأول والأوحد في استلهام بطولات خولة بنت الأزور قد ألف في سنة 907 هـ على يد مؤلف مجهول نسبه زوراً للواقدي.

ذكر ابن حجر 28 صحابية باسم خولة في اختلاف في بعضهن ولكنه لم يذكر مطلقاً اسم بنت الأزور. كما ذكر ابن حجر ترجمة الصحابي ضرار بن الأزور وذكر ثلاثة من إخوته الذكور من المسلمين ولم يكن بينهم أي امرأة. وقد ذكر أبو الفرج الأصبهاني صاحب كتاب الأغاني، المتوفى سنة 362 هـ، ست خولات، وليست بينهن خولة بنت الأزور، وكذلك، ابن قتيبة الدينوري صاحب كتاب الشعر والشعراء، وابن سلام الجمحي صاحب كتاب طبقات فحول الشعراء.

حقيقية
خولة بنت الأزور ليست خيالاً بل هي شخصية واقعية لها بطولاتها وأعمالها، حسب المؤرخين المدافعين عن واقعية وجودها، يستندون إلى كتب تاريخ مثل كتاب الأعلام للزركلي، لكن الزركلي اعتمد على تاريخ فتوح الشام المنسوب للواقدي ويعتبر كتابه في التراجم حديثا بالنسبة لكتب التراجم الآخرى واعتماده على فتوح الشام ليس بمرض في التوثيق.
كما جاء ذكرها في عدة كتب تراجم منها طرفة الاصحاب وفي نهاية الارب للقلقشندي وابن خلدون الإكليل وفي معجم البلدان ومعجم قبائل العرب.

لكن كل أو أغلب هذه الكتب متأخرة اعتمدت على كتاب فتوح الشام للواقدي.

وذكرها ابن أعثم الكوفي في الفتوح في حوادث معركة اليرموك

مصادر
 عبد البديع صقر، نساء فاضلات، دار الاعتصام، القاهرة.
 علي إبراهيم حسن، نساء لهن في التاريخ الإسلامي نصيب، مكتبة النهضة المصرية، القاهرة
 عمر رضا كحالة، أعلام النساء في عالمي العرب والمسلمين،ج 1،مؤسسة الرسالة، بيروت ،.
 كرم البستاني، النساء العربيات، دار نظير عبود، بيروت، 1988.

مراجع

أدب إسلامي
أشخاص يعتقد بعدم وجودهم
المرأة في حروب القرون الوسطى
مكة في القرن 7
تاريخ السعودية الاجتماعي
صحابيات
مجندات نساء
نساء القرن 7
شخصيات خيالية حسب الدور في هيكل السرد
نساء في الحرب في الشرق الأوسط

خولة بنت الأزور


An Calamagrostis divaricata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul M. Peterson ngan Robert John Soreng. An Calamagrostis divaricata in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis divaricata


Reality Kings es una empresa de producción de cine para adultos estadounidense en Internet ubicada en Miami Beach (Florida).

Historia
La red fue lanzada en 2000 con su primer sitio adulto, cumfiesta.com. Posteriormente aparecieron otras marcas, como milfhunter.com, captainstabbin.com, 8thstreetlatinas.com y roundandbrown.com. Desde su creación, la Reality Kings creó una red de websites con una amplia variedad de géneros.

En septiembre de 2012, el conglomerado canadiense MindGeek, anteriormente designado Manwin, adquirió el sitio web, llegando a formar parte posteriormente del espacio creado en Pornhub.

Clasificación
En mayo de 2020 Reality Kings ocupaba el lugar 1.892 en la clasificación Alexa.

Controversias
En 2010, la Universidad Agrónoma y Mecánica de Florida (FAMU) presentó una demanda contra Reality Kings, que llegó a conocerse como el FAMU Sex Tape. La demanda alegó que la compañía empañó la reputación de la Universidad debido a un vídeo que representa a ocho artistas que el sitio adscrito a Realiy Kings, DareDorm, describió como estudiantes de la FAMU que realizan actos sexuales entre ellos. La universidad también demandó a los propios artistas. Aunque Reality Kings anunció su intención de pelear la demanda, menos de un mes después resolvió el caso y pagó a la universidad 120.000 dólares de indemnización. En 2011, Reality Kings presentó una moción para desestimar una demanda presentada por una mujer que afirmó que la compañía presentó a su hija menor de edad fugitiva en una película porno. Reality Kings, en su moción de desestimación, dijo que fue engañada fraudulentamente porque la hija tergiversó su edad no solo a Reality Kings, sino a varias agencias estatales y federales.

Véase también
 Actores y actrices de Reality Kings

Referencias

Enlaces externos

Sitios web pornográficos
Productores de cine de Estados Unidos
Estudios pornográficos

Reality Kings


«Clavado en un bar» es el segundo sencillo y sexta canción del álbum Sueños líquidos, lanzada en 1997, por la banda mexicana Maná. La canción debutó en el número 17 de los U.S. Billboard Hot Latin Tracks y cinco semanas después 8 de noviembre alcanzó el número 12 por 2 semanas. Se mantuvo un total de 10 semanas. Adicionalmente, cuenta con un video musical oficial dirigido por Jorge Aguilera.

Posiciones en la lista

Apariciones en medios
 La canción aparece en el decimoprimer episodio de la tercera temporada de la serie de comedia New Girl. El episodio se llamó "Clavado en un bar" y al final del este, se escucha la dicha canción.

Enlaces externos
 letra
 Video oficial

Sencillos de 1997
Canciones de Maná
Canciones en español

Clavado en un bar


Blandede hold med udøvere fra forskellige nationer på samme hold var tilladt under de tre første moderne olympiske lege. Den Internationale Olympiske Komité har i eftertid samlet disse holds resultater under benævnelsen mixed team (Blandede hold), med landskoden ZZX. Medaljer vundet af blandede hold sorteres under disse benævnelser, ikke under den enkelte udøvers nationalitet. Totalt har 17 medaljer blevet vundet af blandede hold.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Statistik for Blandede hold under OL på Olympic.org

Blandede hold ved OL


Valeria Maximilla () a fost o împărăteasă romană, în calitate de soție a împăratului Maxentius (306-312).

Biografie
Era fiica împăratului Galerius și a primei sale soții, al cărei nume nu este cunoscut. S-a căsătorit cu Maxentius în jurul anului 293 (nu se cunoaște data exactă) în ceea ce a fost probabil o încercare de a stabili o alianță între familiile lui Galerius (împărat în partea estică a imperiului) și Maximian (tatăl lui Maxentius și împărat în partea vestică a imperiului). Ea a născut doi fii: cel mai mare, Valerius Romulus, s-a născut în jurul anului 295; numele celuilalt fiu nu este menționat nicăieri, dar el ar putea fi Aurelius Valerius, care a fost executat în 312. Ca fiică a împăratului a purtat titlul nobilissima femina.

Soțul ei a fost aclamat împărat în octombrie 306 împotriva dorinței tatălui Valeriei Maximilla, care a încercat să-l răstoarne pe uzurpator în anul 307, dar fără succes. Maxentius a rămas conducătorul Romei, Italiei și Africii până în 312, când Constantin I a invadat Italia. Valeria și soțul ei erau împreună înainte de Bătălia de la Podul Milvius, când ea dispare din cronicile istorice. Soarta ei nu este cunoscută. Fiul lor, Romulus, a murit în anul 309.

Portretul Valeriei Maximilla nu apare pe niciuna dintre monedele emise în timpul domniei lui Maxentius, dar ea ar putea fi persoana reprezentată într-o sculptură fără față, păstrată acum în Muzeele Capitoline. Dacă acea statuie este a Valeriei Maximilla, ea a fost probabil desfigurată după înlăturarea de pe tron a soțului ei, când propriile lui reprezentări au fost, de asemenea, desfigurate.

Maximilla poate fi regina fără nume care apare în hagiografia Sfintei Ecaterina a Alexandriei scrisă de Jacoppo da Voragine (una dintre poveștile incluse în cartea Legenda aurea). În această poveste, regina s-a convertit la creștinism după întâlnirea cu Ecaterina, iar amândouă au fost apoi torturate și executate de Maxentius, prezentat aici ca un persecutor al creștinilor.

Bibliografie

Nașteri în secolul al III-lea
Decese în secolul al IV-lea
Romani din secolul al IV-lea
Romani din secolul al III-lea
Împărătese romane

Valeria Maximilla


Olivia Goldsmith (January 1, 1949 – January 15, 2004) was an American author, known for her first novel The First Wives Club (1992), which was adapted into the 1996 film of the same name.

Biography
She was born Randy Goldfield and grew up in Dumont, New Jersey, but changed her name to Justine Goldfield and later to Justine Rendal. She took up writing following a divorce in which she said her husband got almost everything (including her Jaguar and the country house).

A graduate of New York University, she was a partner at the management consultants Booz Allen Hamilton in New York prior to becoming a writer. Controversially, in late 1996 Goldsmith said, in response to an Entertainment Weekly reporter's question, that her favorite event of 1996 was when Bob Dole fell off a stage during a campaign function. She also wrote several books for children, which were published under the name Justine Rendal.

Death
Goldsmith died as a result of complications (heart attack) from cosmetic surgery. Her final two books were published posthumously. The song "Edith Wharton's Figurines" from Suzanne Vega's 2007 studio album Beauty & Crime is dedicated to Goldsmith.

Bibliography
 The First Wives Club (1992), adapted into the film of the same name starring Diane Keaton, Bette Midler and Goldie Hawn in 1996. The story deals with three friends who have been left by their husbands for younger women. After a friend (also a "first wife") kills herself due to her ex-husband's abuse, they decided to exact revenge on all four ex-husbands.
 Fashionably Late (1993) in which a young designer tries to handle her fashion house while dealing with her troubled marriage, adopting a child, and finding her birth mother.
 Flavor of the Month (1994), a satire of Hollywood following three stars of a hit TV show. One is a talented but plain actress who gets plastic surgery to look younger and beautiful; the second is a dirt-poor Southern girl fleeing an abusive father; the third is the spoiled child of actors.
 Marrying Mom (1996), in which three thirty-something New Yorkers try to get a husband for their widowed mother so she'll stop interfering in their lives.
 The Bestseller (1996), tracking five people with novels as they adjust to the publishing game and try to see their books succeed.
 Switcheroo (1998), where a wife discovers that her husband is having an affair. When she meets the mistress, they're stunned to realize that, but for a twenty-year age gap, they look exactly alike. With makeup and surgery, they switch places to try and teach him a lesson.
 Young Wives (2000), a sort of flip side of The First Wives Club where three twenty-something women discover their husbands are up to no good, from affairs to drug-dealing, and band together to get payback.
 Bad Boy (2001) in which a trendy Seattle reporter does an 'extreme-makeover' job on her best friend – a nerdy male computer programmer – to transform him 'from zero to hero.'
Insiders (2002), smart and sassy Wall Street tycoon, Jennifer, agrees to take the rap for her boss' shady dealings. But after her fiancé lawyer fails to get her off the hook, Jennifer ends up in a harsh women's prison where her designer clothes and education count for nothing. On the inside, Jennifer discovers that working together, with unlikely partners in crime, is the only way out.
Dumping Billy (2004), in which a woman notices that every time a woman is dumped by "Billy" she marries the next guy she meets. She thus attempts to set up a friend with him, hoping she'll be next after the breakup. Also released as "Uptown Girl".
 Wish Upon a Star (2004), a low-level secretary is invited to go to London with one of her firm's top partners, only to be cheated upon by him there, forcing herself to carve a new life for herself in a strange city.

Notes

References

External links
 The death of novelist Olivia Goldsmith, nymag.com; accessed February 28, 2015.

1949 births
2004 deaths
20th-century American women writers
New York University alumni
People from Dumont, New Jersey
Writers from New Jersey
21st-century American women

Olivia Goldsmith


Erich Klann (* 14. April 1987 in der Kasachischen SSR, Sowjetunion) ist ein deutscher Turniertänzer, Tanztrainer und Choreograph.

Leben
Klann kam im Alter von drei Jahren mit seiner Familie als sowjetdeutscher Aussiedler nach Deutschland. Er begann im Alter von neun Jahren mit dem Tanzsport. Ab den 1990er-Jahren trat er als Amateur bei Tanzturnieren an. Zunächst tanzte er Latein, ab Ende der 1990er-Jahre auch Standard.

Nach dem Realschulabschluss ging Klann nach Rumänien, wo er dreifacher rumänischer Meister in den Bereichen Standard- und Lateintanz wurde. Später machte er seine Fachhochschulreife mit Schwerpunkt Wirtschaft. Seit 2008 lebt Klann wieder in Deutschland und tanzte zuletzt in der S-Klasse Standard und Latein für den Tanzsportverein TSC Blau-Weiß im TV 1875 Paderborn, bei dem er auch als Trainer tätig war. Klann gehörte dem Bundeskader Latein an.

Klann ist mit der Tänzerin Oana Nechiti liiert, mit der er zwei Söhne (* 2012, * 2022) hat. Das Paar betreibt seit 2017 eine Tanzschule im Paderborner Ortsteil Elsen. Außerdem sind sie Trainer in verschiedenen Tanzsportvereinen. Klanns Bruder ist ebenfalls Turniertänzer und Trainer.

Let's Dance
Erich Klann nahm ab der vierten Staffel zehn Jahre lang an der RTL-Tanzshow Let's Dance teil, bevor er im Dezember 2020 seinen Ausstieg erklärte. Bei seinem ersten Auftreten 2011 tanzte er mit Kristina Bach, die wegen eines Bandscheibenvorfalls nach der vierten Sendung nicht mehr antrat. Die fünfte Staffel gewann er mit Magdalena Brzeska. In der sechsten Staffel erreichte Klann mit Simone Ballack Platz 4. Beim Weihnachtsspecial 2013 wiederholte Klann mit Magdalena Brzeska den Sieg von 2012. 2014 in der siebten Staffel schied Klann mit Tanzpartnerin Lilly Becker in der sechsten Sendung aus, ein Jahr später mit Cora Schumacher in der zweiten Sendung. Die neunte Staffel gewann er mit Victoria Swarovski. 2017 war er der Tanzpartner von Anni Friesinger-Postma. 2018 tanzte er mit Judith Williams, 2019 mit Sabrina Mockenhaupt und 2020 mit Ilka Bessin.

 Erich Klann bei Let's Dance

Weblinks

Einzelnachweise

Tanzsportler (Deutschland)
Sieger von Let's Dance
Russlanddeutscher
Sowjetbürger
Deutscher
Geboren 1987
Mann

Erich Klann


Roberto Mario "Robert" Fano (11 November 1917 – 13 July 2016) was an Italian-American computer scientist and professor of electrical engineering and computer science at the Massachusetts Institute of Technology. He became a student and working lab partner to Claude Shannon, whom he admired zealously and assisted in the early years of Information Theory.

Early life and education
Fano was born in Turin, Italy in 1917 to a Jewish family and grew up in Turin. Fano's father was the mathematician Gino Fano, his older brother was the physicist Ugo Fano, and Giulio Racah was a cousin.  Fano studied engineering as an undergraduate at the School of Engineering of Torino (Politecnico di Torino) until 1939, when he emigrated to the United States as a result of anti-Jewish legislation passed under Benito Mussolini.  He received his S.B. in electrical engineering from MIT in 1941, and upon graduation joined the staff of the MIT Radiation Laboratory.  After World War II, Fano continued on to complete his Sc.D. in electrical engineering from MIT in 1947. His thesis, titled "Theoretical Limitations on the Broadband Matching of Arbitrary Impedances", was supervised by Ernst Guillemin.

Career
Fano's career spans three areas, microwave systems, information theory, and computer science.

Fano joined the MIT faculty in 1947 to what was then called the Department of Electrical Engineering.  Between 1950 and 1953, he led the Radar Techniques Group at Lincoln Laboratory. In 1954, Fano was made an IEEE Fellow for "contributions in the field of information theory and microwave filters". He was elected to the American Academy of Arts and Sciences in 1958, to the National Academy of Engineering in 1973, and to the National Academy of Sciences in 1978.

Fano was known principally for his work on information theory.  He developed Shannon–Fano coding in collaboration with Claude Shannon, and derived the Fano inequality. He also invented the Fano algorithm and postulated the Fano metric.

In the early 1960s, Fano was involved in the development of time-sharing computers. From 1963 until 1968 Fano served as the founding director of MIT's Project MAC, which evolved to become what is now known as the MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory. He also helped to create MIT's original computer science curriculum.

In 1976, Fano received the Claude E. Shannon Award for his work in information theory. In 1977 he was recognized for his contribution to the teaching of electrical engineering with the IEEE James H. Mulligan Jr. Education Medal.

Fano retired from active teaching in 1984, and died on 13 July 2016 at the age of 98.

Bibliography
In addition to his work in information theory, Fano also published articles and books about microwave systems, electromagnetism, network theory, and engineering education.  His longer publications include:

"The Theory of Microwave Filters" and "The Design of Microwave Filters", chapters 9 and 10 in George L. Ragan, ed., Microwave Transmission Circuits, vol. 9 in the Radiation Laboratory Series (with A. W. Lawson, 1948).
Electromagnetic Energy Transmission and Radiation (with Lan Jen Chu and Richard B. Adler, 1960).
Electromagnetic Fields, Energy, and Forces (with Chu and Adler, 1960).

References

External links

 Oral history interview with Robert M. Fano 20 April 1989.  Charles Babbage Institute University of Minnesota.  Fano discusses his move to computer science from information theory and his interaction with the Advanced Research Projects Agency (ARPA). Topics include: computing research at the Massachusetts Institute of Technology (MIT); the work of J.C.R. Licklider at the Information Processing Techniques Office of ARPA; time-sharing and computer networking research; Project MAC; computer science education; CTSS development; System Development Corporation (SDC); the development of ARPANET; and a comparison of ARPA, National Science Foundation, and Office of Naval Research computer science funding.
  from 1964, demonstrating the Compatible Time-Sharing System (CTSS).

1917 births
2016 deaths
Italian computer scientists
American information theorists
Italian information theorists
Jewish American scientists
Members of the United States National Academy of Engineering
Members of the United States National Academy of Sciences
American people of Italian-Jewish descent
Italian refugees
20th-century Italian Jews
Engineers from Turin
20th-century American engineers
MIT School of Engineering alumni
MIT School of Engineering faculty
Fellow Members of the IEEE
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
MIT Lincoln Laboratory people
Microwave engineers
American telecommunications engineers
Italian emigrants to the United States

Robert Fano


Thyrsos ya da Thyrsus, ucunda çam kozalağı takılı bir sarmaşık ya da şarabın simgesi olan asma dallarıyla sarılı bir değnek. Tanrı Dionysos'un (Bacchus la.) simgesi.

Tanrı Bacchus'un yeniden dirildikten sonra Nysa dağındaki gelişiminin (Dendrite) tamamlanışında ona eşlik eden Mainad'ların (bkz. baccha) Bacchanalia törenlerinde kültün kadın rahipleri tarafından canlandırılması sırasında kullanılırdı.

Ayrıca bakınız
 Bacchus
 Bacchanalia
 Nebris

Mitolojik nesneler

Thyrsos


Matthias Ettrich (d. 14 Haziran 1972; Bietingheim, Batı Almanya) 1996'da Usenet üzerinde tanıttığı, UNIX için Qt GUI araçlarını kullanan bir proje olan KDE'yi (özgür, sağlam, güzel görünen masaüstü ortamı) kuran bilgisayar mühendisidir. Kullanımı kolay masaüstünü düşüncesini o dönemde kız arkadaşı kullanmakta zorlanıyor diye  ortaya atmıştır.

Ettrich ayrıca 1995'te önceleri üniversite dönem projesi olan LyX projesini kurdu ve ona destek verdi. LyX LaTeX'e grafiksel bir önyüzdür. LyX'in ana hedefinin Linux platformu olmasından beri, Ettrich sonunda kendisinin öncülük ettiği KDE projesi olan grafiksel kullanıcı arayüzünü (GKA) geliştirmek için yeni yollar keşfetmeye başladı.

Şu anda birçok ünlü Linux dağıtımı (Pardus'da içinde) masaüstü ortamı olarak KDE'yi (K Desktop Environment-K Masaüstü Ortamı) kullanıyor.

Ettrich Tübingen'de Eberhard Carl Üniversitesi'nde Wilhelm Schickard Bilgisayar Bilimleri Enstitüsü'nde öğrenim gördü. Şu an Berlin, Almanya'da yaşıyor. Trolltech'te Qt ve Qt'nin yazılım geliştirme takımının sorumluluğuyla birlikte yazılım geliştirme yöneticisi olarak çalışıyor.

Dış bağlantılar
Matthias Ettrich ile söyleşi (2000)
Matthias Ettrich ile söyleşi (2004)

1972 doğumlular
Alman mühendisler
Alman bilgisayar bilimcileri
Yaşayan insanlar
KDE
Özgür yazılım geliştiricileri
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri

Matthias Ettrich


الأركان العسكرية أو الأركان العامة هم مجموعة من الضباط العساكر الموكلين بتحليل البيانات الآتية من الفرق الميدانية ومعالجتها ووة النهائية للتقارير ومن ثم رفعها إلى القائد الأعلى للقوات المسلحة فيقومون بالنيابة عنه بالتواصل مع الميدانيين والتفاهم معهم والإشراف على الإداريين والمكتبيين.

الغرض الرئيسي من قيادة الأركان العسكرية بكونها حلقة الوصل بين القيادة والميدان هو تقديم معلومات دقيقية في وقتها الذي يجدر بها أن تتوفر فيه للمساعدة على صنع القرار.

مراجع

إدارة
نظام عسكري

أركان عسكرية