Different Stages is a live album by Canadian rock band Rush, released in 1998. The bulk of the first and second discs were recorded at the World Music Theatre in Tinley Park, Illinois, during the 1997 Test for Echo tour. Five other songs from various stops along the tour were included and three songs from the 1994 Counterparts tour.  The third disc is taken from a performance at the Hammersmith Odeon in London during the A Farewell to Kings tour in 1978.

The album was compiled and released by lead singer and bassist Geddy Lee and producer Paul Northfield in the wake of the deaths of drummer Neil Peart's daughter and first wife in 1997 and 1998, respectively. Production of the album occurred during Peart's recovery from his loss as chronicled in his book Ghost Rider: Travels on the Healing Road, and he was consequently not involved in the production of the album. At the time, Peart had declared to his bandmates that they should "consider [him] retired", leaving guitarist Alex Lifeson and Lee facing the possibility of the album being Rush's last. The album is dedicated to the memory of Peart's daughter Selena, who died in a car accident in 1997, and his wife Jacqueline, who died of cancer 10 months later.  The text "Suddenly ... You were gone ... from all the lives you left your mark upon. In loving memory of Jackie and Selena", is included in the album's packaging. The lyrics featured are from the song "Afterimage", from Rush's 1984 album Grace Under Pressure.

The Japanese release of Different Stages includes "Force Ten" as a bonus track, and the lyrics for all songs on the album. The initial first pressings contained miniature replica tour booklets from the A Farewell to Kings and Test for Echo tours.

The concert featured on the third disc was released in 2017 in its complete form on the 40th anniversary edition of A Farewell to Kings.

Track listing
All songs written by Alex Lifeson, Geddy Lee and Neil Peart except where noted.

Disc 1
All songs recorded on June 14, 1997, at the  World Music Theatre in Tinley Park, Illinois, except where noted.

 "Dreamline" – 5:34
 "Limelight" – 4:32
 "Driven" – 5:16
 "Bravado" (recorded on April 30, 1994, at the Spectrum in Philadelphia) – 6:23
 "Animate" – 6:29
 "Show Don't Tell" (recorded on February 27, 1994, at the Miami Arena) – 5:29
 "The Trees" (recorded on May 24, 1997, at the Coca-Cola Starplex Amphitheatre in Dallas) – 5:28
 "Nobody's Hero" – 5:01
 "Closer to the Heart" (Lifeson, Lee, Peart, Peter Talbot) – 5:13
 "2112: Overture" – 4:35
 "2112: The Temples of Syrinx" – 2:22
 "2112: Discovery" – 4:19
 "2112: Presentation" – 3:42
 "2112: Oracle: The Dream" – 1:51
 "2112: Soliloquy" – 2:10
 "2112: Grand Finale" (Instrumental) – 2:37
"2112" was recorded on June 23, 1997, at the Great Woods Center for the Performing Arts in Mansfield, Massachusetts.  Different Stages is the only Rush live album that contains a full performance of the entire "2112" suite.

Disc 2
All songs recorded on June 14, 1997, at the World Music Theatre except where noted.

 "Test for Echo" (Lifeson, Lee, Peart, Pye Dubois) – 6:15
 "The Analog Kid" (recorded on March 22, 1994, at The Palace of Auburn Hills in Auburn Hills, Michigan) – 5:14
 "Freewill" – 5:36
 "Roll the Bones" – 5:58
 "Stick It Out" – 4:42
 "Resist" (recorded on July 2, 1997, at the Molson Canadian Amphitheatre in Toronto) – 4:27
 "Leave That Thing Alone" (Instrumental) (Lifeson, Lee) (recorded on June 23, 1997, at Great Woods Center for the Performing Arts in Mansfield, Massachusetts) – 4:46
 "The Rhythm Method (Instrumental) – 1997" (Peart) – 8:19
 "Natural Science" – 8:05
 "Force Ten" (Lifeson, Lee, Peart, Pye Dubois) (recorded June 4, 1997, at Riverbend Music Center in Cincinnati) – 4:54 (Japanese release only)
 "The Spirit of Radio" – 4:47
 "Tom Sawyer" (Lifeson, Lee, Peart, Pye Dubois) – 5:18
 "YYZ" (Lee, Peart) (Instrumental) – 5:25

Disc 3
Recorded on February 20, 1978, in London at the Hammersmith Odeon.

 "Bastille Day" – 5:07
 "By-Tor & the Snow Dog" – 4:59
 "Xanadu" – 12:32
 "A Farewell to Kings" – 5:53
 "Something for Nothing" (Lee, Peart) – 4:01
 "Cygnus X-1" – 10:23
 "Anthem" – 4:47
 "Working Man" (Lifeson, Lee) – 4:00
 "Fly by Night" (Lee, Peart) – 2:04
 "In the Mood" (Lee) – 3:34
 "Cinderella Man" (Lee, Lifeson) – 5:09

Track 2 segues directly into track 3, and tracks 8 through 10 are performed as a medley.

Personnel
Geddy Lee – bass guitar, synthesizers, vocals
Alex Lifeson – electric and acoustic guitars, Taurus Pedals, vocals
Neil Peart – drums, percussion

Charts

Certifications

References

External links

Albums produced by Paul Northfield
1998 live albums
Anthem Records live albums
Atlantic Records live albums
Rush (band) live albums
Albums recorded at the Hammersmith Apollo

Different Stages (Rush album)


O Campeonato Italiano de Futebol de 1940–41, denominada oficialmente de Serie A 1940-1941, foi a 41.ª edição da principal divisão do futebol italiano e a 12.ª edição da Serie A. O campeão foi o Bologna que conquistou seu 6.º título na história do Campeonato Italiano. O artilheiro foi Ettore Puricelli, do Bologna (22 gols).

Classificação

Premiação

Artilheiros

Almanacco Illustrato del Calcio - La Storia 1898-2004, Panini Edizioni, Modena, Setembro de 2005

Campeonato Italiano de Futebol - Série A
1940 no futebol
1941 no futebol
Desporto na Itália em 1940
Desporto na Itália em 1941

Serie A de 1940–41


Francisco "Pancho" Coimbre Atiles (29 de enero de 1909 – 4 de noviembre de 1989), mejor conocido como Pancho Coimbre, fue un pelotero profesional puertorriqueño que jugó en la Liga de Béisbol Profesional de Puerto Rico (LBPPR) y en las Ligas Negras estadounidenses. De la LBPPR, Coimbre ganó dos títulos al bate y el prestigioso título de Jugador Más Valioso en el año 1943. Coimbre también jugó con equipos de béisbol en Colombia, Venezuela, República Dominicana y México.

Después de su retiro como jugador del diamante de béisbol, Coimbre trabajó como entrenador y administrador de equipos en ligas de béisbol aficionado y profesional en Puerto Rico. Su último juego profesional fue con los Leones de Ponce en la temporada 1950-51. Teniendo 80 años de edad, Coimbre pereció en un trágico incendio en su hogar en Ponce cuando no logró escapar de las llamas.

Primeros años
Francisco Coimbre nació en Coamo, Puerto Rico, hijo de Guillermo Coimbre y Zoila Atiles, el 4 de noviembre de 1889. Se le inscribió como residente del municipio de Arroyo en su certificado de nacimiento, como era la costumbre de esos años En 1922, se mudó con su madre a Ponce a fin de estar más cerca de su hermana Ángela. En Ponce, Coimbre comenzó a jugar bajo el entrenamiento y tutela de Miguel Caratini y Antonio Gordan, dos deportistas exaltados al Salón de la Fama del Béisbol de Puerto Rico. Fue en Ponce donde Coimbre comenzaría a participar activamente en deportes, incluyendo deportes de pista y campo y de béisbol.

Los primeros logros de Coimbre en el mundo de los deportes ocurrió en el área de pista y campo, donde compitió en carreras de 50 yardas, y donde finalmente desarrolló destrezas en otras áreas de ese deporte. Sin embargo, Coimbre fue trasladado a otra institución educativa de Caguas, donde trató de participar en competencias atléticas pero le fue negado ya que se le clasificó en una división distinta dentro de los archivos del Departamento de Instrucción Pública (DIP) de Puerto Rico. Coimbre no estuvo de acuerdo con esto.

El pleito se llevó a un Tribunal de Puerto Rico, siendo esta la primera vez que un tribunal puertorriqueño escuchaba un caso relacionado con deportes.  Subsecuentemente Coimbre fue trasladado a la Ponce High School, donde el DIP trató de sacarlo del equipo de atletismo tras alegaciones que Coimbre había recibido pago como estudiante de atletismo. El juez Roberto Tood Jr. determinó que la evidencia contra Coimbre era insufuciente y el caso fue archivado.

Carrera de béisbol
Durante sus años en escuela superior, Coimbre jugó en una liga de beisból en las posiciones de lanzador y segunda base. Su entrada a una liga profesional ocurrió cuando fue recomendado por un miembro del equipo de los Leones de Ponce a oficiales del equipo. Los Leones de Ponce eran el equipo local de beisból aficionado y quienes estaban por jugar una serie contra los Atléticos de San Juan. Durante esa temporada el equipo estaba en necesidad de algunos jugadores más y Coimbre fue seleccionado por el dueño del equipo, Pipo Maldonado. Coimbre hizo su debut en un juego en Ponce, donde se le asignó jugar la posición del jardinero derecho. Logró cuatro hits en cinco oportunidades al bate. Coimbre continuó jugando con los Leones y, en el año 1928, participó en un campeonato contra el equipo de Guayama, donde el equipo de Ponce ganó seis juegos. En el último de estos juegos Coimbre ejerció como lanzador y ganó con un puntaje total de 5-3, en un juego que el equipo casi perdió debido a un error técnico de juego.

El primer juego de Coimbre fuera de Puerto Rico fue en la República Dominicana, donde jugó con un equipo llamado Sandino en la ciudad Santiago de los Caballeros en el año 1927. En el año 1929, jugó en el equipo de los "Magallanes" de Venezuela donde operó como lanzador y como jardinero. Luego de haber experimentado una temporada exitosa en la temporada del 1930 de la liga aficionada, Coimbre fue reclutado por los Tigres del Licey para jugar en la República Dominicana. Después de esa temporada, Coimbre jugó alternativamente en ambas ligas, regresando a Santo Domingo en 1931.

Al finalizar la temporada de beisból en Puerto Rico en el año 1932, Coimbre trabajó como guardia penal y jugó solamente con un equipo semi-profesional. Poco tiempo después, se le ofreció un contrato para jugar en La Guaira, con un equipo llamado Santa Marta. La temporada terminó con una victoria en el campeonato para Buchipluma, un segundo equipo del mismo dueño de Santa Marta. Luego de esto, Coimbre continuó jugando en Puerto Rico y en la República Dominicana alternativamente.

En el año 1935, Coimbre se mudó a Maracaibo donde jugó con Pastora en el estadio de Zulia. El equipo llegó a la serie final, pero perdió el campeonato a los Magallanes. Al finalizar la temporada Coimbre se mudó a La Victoria, Aragua, donde uno de sus amigos vivía en una hacienda. Allí jugó en una serie que sirvió para determinar cual sería el listado final de Concordia, el equipo que viajaría a jugar ese año en Puerto Rico. Coimbre participó en la serie pero prefirió jugar con el equipo de Ponce y no con el de Concordia.  En el año 1937, Coimbre regresó a la República Dominicana donde su equipo ganó el campeonato de la liga, en lo se describió como, "el más poderoso equipo del que exista memoria alguna."

Coimbre jugó 13 temporadas en la liga de beisból profesional de Puerto Rico con los Leones de Ponce. Durante este periodo su equipo ganó 5 campeonatos a nivel de la liga. Coimbre terminó su carrera de beisbolista con un promedio de .337, y 2.2 strikeouts por temporada, incluyendo las cuatro temporadas corridas desde los años 1939 al 1942, sin ningún strikeout.

La LBPPR
En 1935, Coimbre regresó a Puerto Rico y encontró que se estaba organizando la Liga de Béisbol Profesional de Puerto Rico (LBPPR).  Coimbre se unió al equipo del Ponce-Kofresí, el cual representaba a la ciudad de Ponce. El entrenador del equipo lo era Isidro Fabré y su propietario lo era el propio alcalde de Ponce, Juan Luis Boscio. Una vez concluida la temporada, Coimbre viajó a Nueva York por primera vez en su vida, tras una invitación de un amigo. Su propósito al viajar a Nueva York era visitar a su hermana.

Las Ligas Negras
Mientras Coimbre disfrutaba de este viaje a Nueva York conoció a Santiago Bartolomei, propietario del equipo "Puerto Rico Stars", y el cual estaba compuesto por jugadores de Puerto Rico y Cuba. Bartolomei le ofreció un contrato a Coimbre para que jugara en su equipo, el que Coimbre aceptó, haciéndose miembro del equipo.

Mientras jugaba para los Puerto Rico Stars, Coimbre recibió otra oferta de contrato, esta vez de parte de Alejandro Pompéz, propietario de los New York Cubans. Coimbre hizo su debut en un juego contra un equipo llamado Buschwick, y que tomó lugar en Brooklyn, Nueva York. En sus primeros dos juegos con el equipo, Coimbre conectó cuatro hits -- tres solos y un doble. Al concluir la serie, Pompez le ofreció renovar el contrato para la próxima temporada con los New York Cubans quienes, para entonces, iban a estar jugando en las Ligas Negras. Coimbre también jugó en Ponce durante la temporada del 1940-41, donde terminó la temporada con un promedio de bateo de .401 sin ser ponchado en ninguna ocasión. Su segunda temporada con los New York Cubans ocurrió con un promedio de .409, y Coimbre fue incluido en el juego "All Stars" de la liga por primera vez en su carrera.

En el 1942 Coimbre se hizo miembro de las Ligas Negras norteamericanas jugando para los equipos de los Porto Rico Stars y los New York Cubans, con los que jugó varias temporadas. Su promedio al bate se mantuvo sobre .300 durante este tiempo, incluyendo dos temporadas cuando bateó sobre .400. Mientras jugaba en las Ligas Negras, Coimbre fue seleccionado en dos ocasiones para jugar en el juego East-West all Stars, donde jugó con varios peloteros quienes en el futuro serían seleccionados para el Salón de la Fama del Beisból Profesional estadounidense.

Luego de esto, Coimbre regresó a Ponce y logró un promedio de 0.372 con su equipo. Esta temporada marcó la primera vez que Ponce ganó un campeonato en la LBPPR. Durante la próxima temporada, Coimbre ganó su primer compeonato al bate en la LBPPR, terminando con un promedio de .342 luego de conectar hits en 22 juegos consecutivos.

El año 1943 le presentó a Coimbre su mejor temporada dentro de las Ligas Negras americanas, ya que fue seleccionado al equipo de los "All-Stars" por segunda vez y tuvo un promedio de .428, el promedio más alto de su carrera con los New York Cubans. Ese año Coimbre recibió un tributo en el Estadio Yankee, donde cientos de puertorriqueños se unieron para ofrecerles este honor. Ese mismo año, Coimbre dirigió la LBPPR en la categoría de carrera impulsadas, logrando un puntaje de 27 RBIs.

Luego él fue invitado a jugar en la Liga Mexicana de Béisbol por primera vez en su carrera, donde se unió a un equipo llamado Puebla. Inicialmente tuvo dificultades adaptándose al clima de México. Sin embargo, su promedio mejoró a medida que la temporada se desarrollaba y finalmente terminó como uno de los líderes de la liga. Algo similar le ocurrió en la temporada 1944-45 de la LBPPR, donde Coimbre no pudo lograr un hit en sus primeros juegos pero terminó ganando su segundo campeonato al bate.

Retirada y muerte
Tras su retirada del diamante, Coimbre siguió trabajando como entrenador para el equipo de los Leones de Ponce el cual llevó a lograr dos campeonatos. Coimbre también extendió su esfera de influencia a la Serie del Caribe, un tornamento donde participan los campeones de cada liga del área del Caribe. Recibió también una invitación del propietario del equipo Caguas-Guayama, para administrar su equipo. También trabajó administrando los Indios de Mayagüez, cuando tal equipo viajó a jugar a La Habana, Cuba. Luego trabajó como entrenador en la liga de beisból aficionado mientras también continuaba su participación con el equipo profesional de Ponce y comenzaba a entrenar el equipo de Juana Díaz, Puerto Rico.

Subsecuentemente también trabajó como explorador de talentos de beisból para el equipo de los Piratas de Pittsburgh. Fue bajo una de estas exploraciones que descubrió a Roberto Clemente quien para esos momentos jugaba en pequeñas ligas, con el equipo de Dodgers de Brooklyn.

Coimbre murió el 4 de noviembre de 1989, atrapado en una casa que se envolvió en llamas. De acuerdo con el Cuerpo de Bomberos de Ponce, el fuego comenzó en la estufa mientras él cocinaba, y consumió rapidamenete la estructura de madera. Cuando Coimbre trató de escapar no pudo dado que él había cerrado la puerta de entrada con un candado.

Legado
El municipio de Ponce ha honrado su memoria nombrando su museo de deportes Museo Francisco Pancho Coimbre. El museo, que continiene una grande exposición de recuerdos del mundo del deporte ponceño, está localizado en la Calle Lolita Tizol de la ciudad.  También en Ponce, Coimbre es honrado con una placa de bronce en el Parque del Tricentenario. Además, el edificio de la Secretaría de Recreación y Deportes del Municipio de Ponce en la Avenida Las Américas lleva su nombre.

La ciudad de Coamo también le ha honrado nombrando su complejo deportivo "Complejo Deportivo Francisco Pancho Coimbre" con su nombre.

Referencias

Enlaces externos
 Negro Leagues Baseball Museum

Nacidos en Ponce (Puerto Rico)
Fallecidos por fuego
Beisbolistas de Puerto Rico
Deporte en Ponce
Miembros del Salón de la Fama del Béisbol

Francisco Coimbre


Le Mouvement patriotique pour la sauvegarde et la restauration (MPSR) est une junte militaire de transition proclamée au Burkina Faso après le coup d'État du .

Formation

Le 31 janvier, un acte fondamental rétablit la Constitution et accorde à Paul-Henri Sandaogo Damiba le titre de président. Par un coup d'État, le capitaine Ibrahim Traoré prend la tête du MPSR le .

Membres

Coup d'État de janvier
 Président : Paul-Henri Sandaogo Damiba
 Porte-parole : Sidsoré Kader Ouédraogo

Coup d'État de septembre

 Président : Ibrahim Traoré

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes

Politique au Burkina Faso
2022 au Burkina Faso
Régime issu d'un coup d'État


Tim Gutberlet (* 23. August 1971 in Dortmund) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Karriere
Gutberlet spielte bis zum 17. Lebensjahr in der Fußballabteilung des TSC Eintracht Dortmund, bevor er 1988 zur Nachwuchsmannschaft von Borussia Dortmund gelangte und mit ihr drei Spielzeiten absolvierte. Von 1990 bis 1993 gehörte er zeitweise auch dem Profi-Kader der Dortmunder an, ohne allerdings eingesetzt worden zu sein.

Zur Saison 1993/94 wechselte er zu Arminia Bielefeld in die Oberliga Westfalen und erzielte acht Tore in 28 Punktspielen.

In der Folgesaison ging er für den SV Darmstadt 98 auf Torejagd und erzielte elf Tore in 31 Regionalligaspielen. Zur Saison 1995/96 wechselte er zu Tennis Borussia Berlin, mit dem Verein er am Saisonende Meister der Regionalliga Nordost wurde und mit 21 Punktspielen und zwei Toren daran Anteil hatte. Den Aufstieg in die 2. Bundesliga verpasste er mit seiner Mannschaft in der Relegation gegen den VfB Oldenburg – nach Hin- und Rückspiel – denkbar knapp.

Von 1997 bis 1998 war er in der Regionalliga Süd für die Amateurmannschaft des FC Bayern München aktiv. Für den FC St. Pauli, seiner nächsten Station, kam er erstmals in der 2. Bundesliga zum Einsatz und wurde in drei Punktspielen eingesetzt.

Zur Saison 1999/2000 kehrte Gutberlet nach Darmstadt zurück und bestritt 29 Regionalligaspiele, in denen er drei Tore erzielte, ehe er ein Jahr später wieder für eine Saison beim FC St. Pauli spielte. Nachdem er zwei Jahre lang vereinslos war, spielte Gutberlet ab 2003 im Amateurbereich für den Lüner SV, von 2004 bis 2006 am Niederrhein für Siegfried Materborn und danach für die SG Bustedt.

Sonstiges
Gutberlet gehört der Traditionsmannschaft des SV Darmstadt 98 an. Er spielte 2008 auch in der Traditionsmannschaft von Borussia Dortmund. Gutberlet nahm auch in Traditionsauswahlen des BVB an Hallenfußballturnieren mindestens ab 2003 teil.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Borussia Dortmund)
Fußballspieler (Arminia Bielefeld)
Fußballspieler (SV Darmstadt 98)
Fußballspieler (Tennis Borussia Berlin)
Fußballspieler (FC Bayern München)
Fußballspieler (FC St. Pauli)
Fußballspieler (Lüner SV)
Geboren 1971
Mann
Deutscher

Tim Gutberlet


Hyrup Sogn (på tysk Kirchspiel Hürup) er et sogn i det nordvestlige Angel (Sydslesvig), tidligere i Husby Herred (Flensborg Amt), nu Hyrup kommune i Slesvig-Flensborg Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Hyrup Sogn findes flg. stednavne:
 Herregaardled (også Hørgaardled; tysk Herregaardlei)
 Holmbjerg
 Hyrup (Hürup)
 Kilsgaarde (også Kildsgaard, Kielsgaard)
 Vasbykro (Wattschaukrug, den østlige del dog under Husby Sogn)
 Veseby (Weseby)
 Vesebygaard (Wesebygaard)
 Østermark (Osterfeld)

Litteratur
 M. Mørk Hansen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift: Med historiske og topografiske bemærkninger, bind 2, Kjøbenhavn 1864, side 216
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 480

Eksterne henvisninger
 Hyrup-Rylskov Menighed / Kirchengemeinde Hürup-Rüllschau

Sogne i Sydslesvig

Hyrup Sogn


Kusonija, rod drveća i grmova iz porodice brestanjevki, smješten u potporodicu Aralioideae. Postoji 20 vrsta koje rastu po velikim dijelovima Afrike i jugu Arapskog poluotoka.

Vrste
 Cussonia angolensis (Seem.) Hiern
 Cussonia arborea Hochst. ex A.Rich.
 Cussonia arenicola Strey
 Cussonia bancoensis Aubrév. & Pellegr.
 Cussonia brieyi De Wild.
 Cussonia corbisieri De Wild.
 Cussonia gamtoosensis Strey
 Cussonia holstii Harms ex Engl.
 Cussonia jatrophoides Hutch. & E.A.Bruce
 Cussonia natalensis Sond.
 Cussonia nicholsonii Strey
 Cussonia ostinii Chiov.
 Cussonia paniculata Eckl. & Zeyh.
 Cussonia sessilis Lebrun
 Cussonia sphaerocephala Strey
 Cussonia spicata Thunb.
 Cussonia thyrsiflora Thunb.
 Cussonia transvaalensis Reyneke
 Cussonia zimmermannii Harms
 Cussonia zuluensis Strey

Vanjske poveznice

Izvori

Aralioideae

Kusonija


Coroana sfântului Venceslau () este coroana regală a fostului Regat al Boemiei. Este cel mai vechi dintre însemnele regale boeme. Dintre acestea, pe lângă coroană, s-au mai păstrat globul regal, sceptrul regal și mantia regală.

Istoria Cehiei
Coroane regale

Coroana Sfântului Venceslau


I. Alâeddin Keykubad (Eski Anadolu Türkçesi:  ; d. 1192 - ö. 31 Mayıs 1237), Anadolu Selçuklu Devleti'nin 1220-1237 yılları arasındaki hükümdarıdır. Anadolu Selçuklu Devleti'ne en parlak günlerini yaşatan sultandır. Saltanatı boyunca inşa ettirdiği ve çoğu günümüze kadar ulaşan eserler, idari ve askeri bakımdan hem şahsına hem de devletine kazandırdığı prestij nedeniyle Türkiye ve dünya literatürünün en ünlü Anadolu Selçuklu sultanıdır. Konya'daki Alâeddin Camii, Niğde'deki Niğde Kalesi, Antalya'daki Yivli Minare Camii ve Beyşehir'deki Kubadabad Sarayı, Sultan Alâeddin'in yaptırdığı en önemli eserlerdir.

1190'lı yılların başında doğduğu tahmin edilir. 1220 yılında Anadolu Selçuklu tahtına geçti. 1221 yılında Alanya (Alaiye) Kalesi'ni fethetti. Saltanatı yıllarında Anadolu'da Moğol tehlikesi ortaya çıkınca, Eyyubiler ile anlaşıp devletin önemli şehirlerinin surlarını (Konya, Sivas vb.) güçlendirerek birtakım önlemler aldı.  Döneminde, ilk kez denizaşırı sefer düzenlenerek Kırım'da Suğdak Limanı alındı. Erzincan'ı alarak Mengücekliler Beyliği'ne, Harput'u da alarak Artukluların Harput koluna son verdi.

1230'da, Yassıçemen Muharebesi ile Harezmşahlar Devleti hükümdarı Celaleddin Harezmşah'ı yenilgiye uğrattı ve Harezmşahların yıkılmasına neden oldu. Bu da Anadolu Selçuklu Devleti'ni Moğollar ile sınır komşusu haline getirdi. 31 Mayıs 1237 tarihinde, Ramazan Bayramı'nın üçüncü gününde, Kayseri'de huzurunda bulunan yabancı elçiler için büyük bir ziyafet verdi ve bu ziyafette yediği bir kuş etinden dolayı zehirlenerek o gece öldü. Oğlu Gıyâseddin Keyhüsrev veya Emir Sadeddin Köpek tarafından zehirlendiği ileri sürülmektedir. Naaşı Konya'ya götürülüp zamanında Sultan I. Mesud (1116-1156) tarafından Alâeddîn Tepesi'nde yaptırılmış olan ve "Kümbed-hâne" adı ile anılan anıt mezarda defnedilmiştir.

Yaşamı

Saltanat öncesi
Muhtemelen 1190'da dünyaya gelmiştir. Babası, Sultan I. Gıyaseddin Keyhüsrev'dir. Annesinin kim olduğu, çocukluğu ve meliklik dönemi hakkında fazla bilgi bulunmaz.

Babası 1196'da tahtı kardeşi Rükneddin Süleyman'a bırakmak mecburiyetinde kalıp gurbet hayatına çıktığında Alâeddin Keykubad, ağabeyi I. İzzeddin Keykavus'la birlikte babasının yanında bulundu. Dördüncü Haçlı Seferi öncesine kadar (1200 - 1204 arası) İstanbul'da Bizans İmparatorluğu'nda kaldı. İzzeddîn Keykavus ve Alâeddîn Keykubad'ın babaları ile birlikte geçirdikleri gurbet hayatı sırasında ikisinin eğitimi ile Seyfeddîn Ayaba'nın ilgilendiği bilinir. Ayrıca kesin olarak hangi döneme ait olduğu bilinmese de Dizdar adı ile tanınan Emir Bedreddîn Gevhertaş, Alâeddîn Keykubad'ın lalasıydı. Ana dili olan Türkçenin yanında, Farsça, Rumca ve Arapça öğrendi. Ayrıca yüksek İslami ilimleri ve astronomiyi öğrendi.

II. Süleyman Şah'ın ölümü üzerine tekrar sultan olmak üzere Konya'ya doğru harekete geçen babası Gıyaseddin Keyhüsrev, geçişine izin vermesi için İznik İmparatoru I. Theodoros Laskaris ile anlaşma yaparak Ladik, Honas ve bazı kaleleri bırakmayı kabul ettiğinde kaleler teslim edilene kadar onu ağabeyi İzzeddin Keykâvus ile İznik'te rehin bıraktı. İki kardeş, bir süre İznik'te tutsak olarak kalsa da daha sonra Hacib Zekeriya'nın yardımı ile kaçarak Anadolu'ya geçtiler. I. Gıyaseddin Keyhüsrev 1205 yılında yeniden Selçuklu tahtına geçince Keykubad'ı Tokat'a melik tayin etti. 6 yıl süren meliklik döneminde devlet yönetimini öğrendi ve tecrübe sahibi oldu.

Saltanat mücadelesi ve tutukluluk yılları
Babasının ölümünden sonra devlet erkanı Sultanlığa ağabeyi I. İzzeddin Keykavus'u seçti; Kayseri'de yapılan bir törenle tahta çıkardı. Bunu kabul etmeyip tahta geçmek isteyen Keykubad, Erzurum meliki olan amcası Tuğrul Şah ve Ermeni Kralı II. Levon ile anlaşarak ağabeyinin bulunduğu Kayseri'yi kuşattı. Fakat taraftarları ağabeyi ile birleşince zor durumda kalarak Ankara Kalesine sığındı. Ankara Kalesi ağabeyi Keykavus tarafından kuşatıldı. Alaaddin Keykubad, bir yıl süren direnişten sonra erzak tükenince; kendisine ve Ankara halkına zarar verilmemesi şartıyla 1213 baharında teslim oldu. Ağabeyi onu önce Elazığ'ın Baskil ilçesindeki Masara (Minşar) Kalesi'ne daha sonra Malatya'daki Kezipert Kalesi'ne hapsetti. İzzeddin Keykâvus'un Keykubad'ı öldürmesine hocası Mecdüddin İshak engel olmuştur.

Saltanatı

Tahta çıkışı
Keykavus'un oğlu olmadığından 1220 yılında ölümü üzerine tahta kimin geçeceği konusu ümeranın yapacağı toplantıda çıkacak karara bağlıdır. Bu tarihte taht için Selçuklu soyundan üç aday vardır, Malatya'da Kezirpert Kalesinde tutulan Alaeddin Keykubat, Celalüddin Keyferidün bir başka kalede ve amca Muğisüddin Tuğrul Şah ise Erzurum hakimiydi. Yeni sultanın seçimi için toplanan emirler şunlardır, Vezir Mecdeddin Ebubekir, Beylerbeyi Seyfeddîn Ayaba, Emîr-i Âhûr Zeyneddîn Beşâra, Sivas Subaşısı Emîr-i Meclis Mübârizeddîn Behramşâh, Çaşnigir Mübarizüddin Çavlı, Emir-i Ahur Zeynüddin Beşare, Pervane Şerefüddin Mehmed,( Şerafettin Muhammed olarak da geçer.), Sahib Mecdüddin Abi, Tuğrai Şemsüddin Hamza, Emir-i Arz Nizamüddin Ahmed Münşi-i Arz Şemseddin İsfahani ve Malatya Subaşısı Melikü'l Ümera Bahâeddîn Kutluğca. Görüşmelerde vezir ve pervanenin şiddetli karşı çıkmasına rağmen Beylerbeyi ve Emir-i Meclis, Alâeddîn Keykubad'ı "diğerlerine zorla kabul ettirmişlerdir".

Yeni hükümdarı tutuklu bulunduğu yerden çıkarıp Konya'ya getirme görevi Seyfeddin Ayaba'ya verildi. Böylece İzzeddin Keykâvus'un yüzüğünü yanına alan Emîr Seyfeddin Ayaba, Alâeddin Keykubâd'ı, tutuklu bulunduğu Kezipert Kalesinden çıkararak Sivas'a getirdi. Melik Alâeddin Keykubâd Sivas'ta tahta çıkartıldı. Ardından Konya yolunu tutan Alaeddin Keykubad'a Kayseri, Akşehir ve Konya'da muhteşem karşılama törenleri yapıldı. O tahta çıktığında Abbasi Halifesi Nâsır, İslam filozoflarından Şihabeddin Sühreverdî ile menşur, hil'at, çetr ve diğer saltanat alâmetlerini göndererek hükümdarlığını tasdik etmiştir.

Moğol istilasına karşı önlemler
Alaaddin Keykubad tahta çıktığında ilk işi Asya'yı ve Doğu Avrupa'yı kasıp kavurmakta olan Moğol istilasına karşı önlemler almak oldu. Konya, Kayseri ve Sivas gibi şehirlerin surlarını ve sınır kalelerini yeniden inşa ettirdi. Bağdat'ı Moğollar'a karşı savunmak için asker talep eden Abbasi halifesine Bahâeddin Kutluğca kumandasında beş bin kişilik bir kuvvet gönderdi. Moğollar'ın Bağdat'ı istila etmekten vazgeçmesi üzerine bu birlik geri gönderilmiştir.

Alaiye'nin fethi

Yazı Kayseri'de geçirdikten sonra "Kalonoros" adıyla bilinen ve Kilikya Ermeni Krallığı'na bağlı olan Kyr Vart adlı şahsın yönetiminde bulunan Alanya Kalesi üzerine seferine çıktı. Ordusu ve Antalya'dan gelen deniz kuvvetleri ile kış mevsiminde kaleyi kuşattı. İki aylık kuşatmanın sonunda kale teslim oldu. Yapılan anlaşmaya göre Sultan Alâeddin kaleyi teslim alarak Kyr Vart'ın kızı ile evlenecek, ona Alanya'ya karşılık Akşehir beyliği ve birkaç köyün mülkiyeti verilecekti. Böylece Sultan Akdeniz sahilindeki bu kaleye kendi adına nisbetle "Alâiye" denilmesini, yeniden imarını ve burada bir tersane inşasını emretti (1221). Kyr Vart'ın kızı ile düğün yaptı. Tarihe Mahperi Sultan (Hunat Hatun) olarak geçen Hristiyan eşinden oğlu II. Gıyaseddin Keyhüsrev dünyaya gelmiştir.

Sultan, Alaiye'nin fethinden sonra kışı geçirmek üzere Antalya'ya gitti; yolculuk esnasında Kyr Vart'ın kardeşinin idaresindeki Alara Kalesi de fethedildi.

Emirleri öldürtmesi
Ümera tarafından tahta çıkması kararıyla sonuçlanan "meşveret meclisi"ndeki ("Meclis-i Meşveret") emirlerin bir kısmı, bir önceki sultan I. İzzeddin Keykavus'un maiyetindeki emirlerdi ve Keykubat'a karşı tutumdaydılar. Hatta bir zamanlar Keykubat'a bağlı olan, hapse girince yeni sultana hizmet eden emirler de vardır. Buna rağmen Keykubat'ı tahta getirmelerinin ancak, sekiz yıllık bir tutukluluk hayatından sonra, saltanat yönünde bir umudu olmadığı bir sırada tahta geçirmekle bağışlanacaklarını, hatta bir minnet duygusundan yararlanacakları düşüncesi olabileceği ileri sürülmektedir. Böylece emirler arasında eski rekabetin yerini, bir kader birliğiyle birlik olma hali ortaya çıkmıştır. Ayrıca Keykubat, daha önceki sultanlar gibi tahta geçince emirleri değiştirme olanağına sahip olamamış, birkaçı dışında diğerleri makamlarını elde tutumaya devam etmişlerdir. Değiştirilen emirler, Sahib Mecduddin Abi ve Pervane Şerefüddin Mehmed'dir, bunlar yerine Reşüddin ve Celaleddin Keyser (ya da Kayser), Naib-i Sultan'lığa Hokkabazoğlu olarak bilinen Kayseri Subaşısı Emir Seyfüddin Ebu Bekir, Celâleddin Karatay ile Emir-i Candar olarak Mübarizüddin İsa Candar'ın atamalarıdır.

Esasen kendisini tahta çıkaran emirlerin zaten servetleri ve nüfuzları büyüktür. Çok büyük gelir kaynaklarını ellerinde tutmaları sayesinde çok sayıda köleleri ve gulamlardan oluşan maiyet kuvvetleri vardır. Bu maddi güç ve kalabalık maiyetleriyle devlet içinde büyük bir sosyal ve askerî güce sahiptiler. Bu gücün yayılma alanı, kaçınılmaz olarak devlet yönetim mekanizmasında, uzun yıllar boyunca edinilmiş deneyim ve ilişkiler sayesinde onlara geniş bir inisiyatif ve nüfuz vermektedir. Bu ümera içinde gücü ve inisiyatifi en geniş olanın merkez beylerbeyi olan Seyfeddin Ayaba'dır. Sahip olduğu adamlarının sayısı bile Konya sarayınınkinden fazla görünmektedir. Günümüze bu konuda ulaşan bilgi, Konya Sarayı'nda günde 30 koyun kesilirken Emir Seyfedin Ayaba'nın konağında günde 80 koyun kesildiği yönündedir. Kuşkusuz bu rakkamlar, Emir'in maiyetinin, Saray maiyetinden bile çok kalabalık olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak Emir Ayaba ve onunla birlikte hareket eden diğer emirlerin sultan üzerindeki baskısı ağır bir hal almıştır. Emir Ayaba'nın devlet yönetimindeki nüfuzu ve kudreti, sultanınkinin çok üstündedir, tüm önemli devlet meseleleri sultana değil ona sorulmaktadır. Nitekim kısa süre sonra sultan ve ümera arasında gerginlikler ve rahatsızlıklar artmıştır. Emirleri doğrudan doğruya tasfiye edecek gücü olmadığını bilen Alaeddin Keykubat, hiç olmazsa maddi güçlerini zayıflatmak amacıyla olsa gerek, tahta çıktıktan süre sonra başkent Konya, daha sonra da Sivas ve Kayseri surlarının onarılmasını, bunun için gerekecek harcamanın ise emirler tarafından karşılanmasını emretmiştir. Kuşkusuz burada amaç olarak, olası bir Moğol saldırısı karşısında bu kentlerin savunmasını pekiştirmek ileri sürülmektedir. Halbuki bunun ardında, İbn Bibi ve Anonim Selçukname'ye göre emirleri mali yönden zayıflatmak yatıyordu. Bu harcamaların emirlere son derece ağır bir mali yük getirdiğini günümüze ulaşan kaynaklar ifade etmektedir. Amaç her ne olursa olsun, görünüşe göre ümera ile sultan arasındaki ihtilafı büyütmekten başka işe yaramamıştır. Alaeddin Keykubat'ın tahta çıkışını izleyen üç yıllık ümera – sultan gerginliğinin bu anında, ümera sultandan kurtulmaya karar vermiştir. Bunun için sultanı bir yolunu bulup derdest etmek, onun yerine kardeşi Celalüddin Keyferidün'u tahta geçirmek planlanmıştır. Ne var ki bu plan Alaeddin Keykubat tarafından öğrenilince, Naib-i Sultan olarak atamış olduğu Hokkabazoğlu Seyfüddin Ebu Bekir, babasının kayınpederi olan Emir Manuel Mavrozomes, sadık adamlarından olan Emir-i Candar Mübarizüddin İsa ve kardeşi ile, söz konusu emirleri tasfiye etmek için bir karşı plan kurmuştur. Ancak o sıralar kışı geçirmek için Antalya'da olduğundan ve yanındaki emirler, Antalya Subaşısı Mübarizüddin Ertokuş'un ümera ile sıkı ilişkide olduğunu, bu komplonun Antalya'da yapılmasının riskli olacağını ileri sürmeleri üzerine plan, baharda Kayseri'ye dönüldüğünde uygulanması için ertelenmiştir.

Alaeddin Keykubat'ın tasfiye etmeyi hesapladığı emirlerden bazıları Seyfeddin Ayaba, Zeyneddin Başare, Mübarezeddin Behramşah ve Bahaeddin Kutluğca gibi emirlerdir. Anonim Selçukname, öldürülen emirlerin 24 kişi olduğunu belirtmektedir.

Baharda Kayseri'ye dönüldüğünde hazırlık olarak emirlerin saraya muhafızsız ve silahsız gelmeleri kuralı getirilmiştir. Daha sonra sarayda, emirlerin katılacağı bir ziyafet düzenlendi. Ziyafetin sonunda saraydan tek tek ayrılan emirler tutuklanmışlardır. Başta Beylerbeyi Seyfüddin Ayaba olmak üzere bir kısmı idam edildi. Emir-i Ahur Zeynüddin Beşare bir odaya kapatılarak açlıktan ölmeye terk edildi. Diğer emirler zindana atıldılar. Aynı gün Emir Manuel Mavrozomes, Ayaba'dan boşalan merkez beylerbeyi olarak atandı. Ertesi gün, bu emirlerin yakınları olan ikinci dereceden ümera ülkeden sürülmüştür. Bunlar arasından Emir Kemalüddin Kamyar ile tercüman Kafioğlu Zahirüddin Mansur, daha sonra bağışlanmıştır. Kemalüddin Kamyar, sonradan Alaeddin Keykubat'ın en güvendiği adamlarından biri haline gelmiştir. Devlet ricali emirlerin bu şekilde tasfiyesinin hemen ardından akrabaları, yakınları ve maiyetlerine sıra gelmiş, akrabaları ve diğer yakınları tutuklanmıştır. Gulamlardan yaşça küçük olanlar taşthanelere gönderilerek eğitimlerine devam ettiler. Yaşça büyük olanlar ise ellerindeki her şey alınarak salıverildiler. Ardından tasfiye edilen emirlerin tüm mal varlıkları hazineye aktarıldı, hazinenin para ve değerli taşlarla dolup taştığı belirtilmektedir. Bu kıyımdan zarar görmeden kurtulan emirler ise Mübarizüddin Çavlı, Celaleddin Karatay ve Şemseddin Altun Aba gibi gulamlıktan gelme ve gayrımüslim emirlerdir.

Ermenilere karşı sefer

Ticaret yollarının güvenliğine büyük önem veren Keykubad, Antalya ve Çukurova'da saldırıya uğrayıp soyulan tacirlerin Kayseri'ye gelip Keykubad'ın huzuruna çıkarak şikayette bulunmaları üzerine yeni bir sefere karar verdi. Aynı dönemde Antakya Haçlı Princepsi IV. Boemondo, veraset meselesi yüzünden mücadele halinde olduğu Ermeniler'e karşı işbirliği teklifinde bulunmuştu. Keykubad, bu teklifi kabul ettiğini Antakya Princepsine bildirdikten sonra, Selçuklu kuvvetlerini üç koldan bölgeye sevk etti. Haleb Eyyûbi meliki el–Melikü'z–Zahir'in gönderdiği kuvvetlerle gücü artan Keykubad, Ermeni topraklarına girdi. Antalya Sübaşısı Mübarizeddin Ertokuş, sahilden ilerleyerek Manavgat ve Anamur başta olmak üzere 40 kaleyi fethederek Silifke'ye kadar ilerledi. Karadan taarruz eden diğer Selçuklu kuvvetleri iki koldan ilerledi. Selçuklu ordusunun İçel, Silifke ve Çınçın kalesini (Maraş) ele geçirmesi ile çok zor durumda kalan Ermeni Kralı Hetum, Keykubad'a elçi göndererek barış isteyince kralın teklifini kabul etti. Yeni anlaşma ile Ermeniler, "her sene bin süvari ve beş yüz çarkçı neferi harp hizmetine göndermeyi, 1218 yılında yapılan antlaşma da belirlenen haracı iki misline, yani 40 bin dinara çıkarmayı ve Ermenilerin keseceği sikkede Sultanın adının da bulunması şartlarını kabul etmek zorunda kalmış ve yeniden Selçukluların tâbii olmuşlardır.

Eyyûbîlerle ilişkiler
Bu sırada Artuklulardan Diyarbekir hükümdarı olan Mes'ud'un Keykubad adına okunan hutbeyi kaldırması üzerine buraya Mübarizüddin Çavlı kumandasında bir ordu gönderdi. Bu ordu, Mesud'un ordusunu yendi ve Çemişgezek gibi bazı kaleleri ele geçirdi. Ayrıca, Eyyûbî hükümdarı Melik Eşref'in yardımcı olarak gönderdiği kuvvetleri de bozguna uğrattı. Moğol istilasına karşı önlem olarak Eyyûbiler ile iyi geçinmek isteyen Keykubad, esir aldığı Eyyûbî kumandanlarını serbest bıraktı ve onlarla akrabalık kurmak amacıyla 1227 yılında Eyyûbî meliklerinden Muazzam Şerefeddin Îsâ'nın kızı ile siyasi bir evlilik yaptı. Karşılıklı hediye alışverişi, törenler ve düğün Şam'da başlayıp Malatya ve Kayseri'de devam etti. Tarihe Melike Âdile (ya da Gaziye Hatun) olarak geçen ikinci eşinden iki oğlu dünyaya gelmiştir.

Suğdak Seferi

Sultan Alaeddin, Trabzon Rum İmparatorluğunun gücünü kırmak için Sinop'ta bir donanma inşa ettirdi. Karşı kıyıdaki Sudak, 1223'te Moğollar tarafından istila edilmiş ve halkın bir kısmı Selçuklulara sığınmıştı. Trabzon Rum İmparatorluğu'nun durumu fırsat bilerek Sudak Limanı'nı elde etmeye çalıştıklarını öğrenen Keykubad, Kastamonu emiri Hüsameddin Çoban'ı Karadeniz donanmasıyla Kırım Seferine memur etti. Emir Çoban Sudak'ı fethedip (1227) şehirde bir cami inşa ettirdi ve askerlerini yerleştirdiği bir garnizon kurdu. Ruslar Suğdak'ın Selçuklu hakimiyeti altına girmesini tanımak zorunda kaldılar. Buradaki Selçuklu hâkimiyeti uzun sürmemiş, muhtemelen 1239 yılında tekrar Suğdak'a gelen Moğollar burayı ele geçirmişlerdir.

Doğu Anadolu Beylikleri üzerine sefer
Keykubad, Moğol tehlikesine karşı doğu sınırlarını güçlendirmek için Erzurum ve Erzincan'daki beylikleri ortadan kaldırarak doğrudan Anadolu Selçuklu Devleti'ne bağlamak istiyordu. 1228'de Mengüçlü Beyliği'ni ortadan kaldırdı. Divriği hariç bütün Mengücüklü ülkesini Selçuklu topraklarına kattı. Oğlu Gıyâseddin Keyhusrev'i Mengücük iline melik olarak gönderdi; Antalya subaşısı Mübârizüddin Ertokuş'u da ona atabeg tayin etti. Erzurum Beyi Cihanşah'ın Eyyûbîler ile birleşmesi üzerine Erzurum seferi ertelendi.

Trabzon'un kuşatılması
Sultan Keykubad Erzincan'da iken Trabzon Rumları'nın Selçuklular'ın elinde bulunan Karadeniz kıyılarını yağmaladıkları haberini aldı. Oğlu Gıyâseddin Keyhusrev'i Trabzon'un fethine gönderdi. Mübârizüddin Ertokuş kumandasındaki Selçuklu ordusu Trabzon'u kuşattı. Fakat günlerce yağan yağmur ve şiddetli rüzgâr Selçuklu ordusunun dağılmasına sebep oldu. Gıyâseddin Keyhusrev Rumlar tarafından esir alındı. İmparator Andronikos kendisine saygılı davrandı ve onu fazla bekletmeden babasına gönderdi.

Yassıçemen Muharebesi

Moğollar önünden kaçan Celaleddin Harzemşah, Azerbaycan'a yerleşip Tebriz şehrini başkent yapmıştı (1225). Başlangıçta Anadolu Selçukluları ile iyi ilişkiler kurdu ancak 1229'da Celaleddin Harzemşah'ın Eyyûbîler'e ait Harput'u kuşatması ve Erzurum meliki Cihanşah'ın ona tabi olması ile dostluk bozuldu. Alâeddin Keykubad, Celaleddin Harzemşah'tan, bu teşebbüsünden vazgeçmesini istedi; Moğol tehlikesi karşısında birlik olmak gerektiğini ifade eden bir mektupla elçi gönderdi. Harzemşah'ın bu uyarıları dinlemeyip Ahlat'ı ele geçirmesi ve arkasından da Selçuklular üzerine harekete hazırlanması üzerine Keykubad bu defa onun karşısında birlik sağlamak için Eyyûbî hükümdarlarına elçi gönderdi. Nihayet Harzemşah üzerine yürüyen Alâeddin Keykubad, Sivas yakınında Eyyûbî Hükümdarı Melik Eşref'le buluştu. Birleşen iki ordu, Harzemşah'ın ordusu ile Yassıçemen'de karşılaştı 10 Ağustos 1230'daki savaş Harzemşahlar çok büyük yenilgiye uğradı.

Bu savaştan sonra Harzemşahlar tarih sahnesinden silinirken Keykubad, Erzurum'u kolayca ele geçirdi. Ahlat hakimiyet menşurunu Melik Eşref'e verdi. Alaeddin Keykubat saltanatının en büyük hatası Celalettin Harzemşah'la savaşmasıdır. Türk ve Müslüman devletler arasında vuku bulan bu savaşlar, Anadolu'ya doğru harekete geçen Moğolların işini kolaylaştırmaktan öte bir işe yaramadı. Bilhassa Harzemşahlar'ın gücünün kırılması, Moğollar önünde durabilecek önemli bir kuvvetin ortadan kalkmasına sebep oldu.

Doğu Anadolu'da Moğol saldırıları
Yassıçemen Muharebesi'nden sonra Cormagon Noyan komutasında Moğollar Sivas'a kadar gelerek, buraları yakıp yıktılar. Selçuklu kuvvetleri, Moğolları Erzurum'a kadar takip ettiyse de yetişemedi. Bu Moğol akınının, Gürcü kraliçesi Rusudan'ın tahrikiyle meydana geldiğinin anlaşılması üzerine, Gürcistan'a sefer düzenlendi. Gürcülerle yapılan savaşlarda, Gürcü kuvvetleri bozguna uğratıldı ve yapılan anlaşmayla Gürcistan'da bazı kaleler, Anadolu Selçuklu Devleti'ne bırakıldı. Anlaşmanın bir maddesine göre Kraliçe, kızını Sultan'ın oğlu II. Gıyaseddin Keyhüsrev'e veriyordu.

Eyyûbîlerle ilişkiler ve Harput Artuklu kolunun yıkılması
Moğol tehlikesini gören Alaeddin Keykubad, doğu sınırlarını sağlamlaştırdı. Moğol akınları yüzünden Eyyûbîler Ahlat bölgesini terk etmişlerdi. Keykubad'ın görevlendirdiği Kemaleddin Kamyar, Ahlat bölgesinde başıboş dolaşan Harezmli askerlerin Selçuklu hizmetine girmesini sağladı. Kaleler onarıldı, Ahlat büyük bir subaşılığın merkezi oldu. Ancak Ahlat'ın Selçuklu idaresine girmesi, Eyyubîlerle ilişkilerin bozulmasına yol açtı. Mısır hükümdarı Melik Kamil'in emrindeki 100 bin kişilik ordu Anadolu'ya doğru ilerledi. Halep-Kayseri kervan yolunu takip eden bu ordu durdurulunca Eyyûbîler bu defa Adıyaman üzerinden Harput'a geldiler; Torosların güneyinde yenilgiye uğradılar (1234) ve Harput Kalesi'ni Selçuklular teslim aldı. Böylece Harput Artuklu kolu sona ermiş oldu; Melik Kamil Mısır'a döndü.

Alaadin Keykubad ertesi yıl orduyu yine Kayseri'de Meşhed ovasında toplayıp Eyyubiler üzerine yürümek için Malatya'ya geldi. Kemalaeddin Kamyar komutasındaki ordu Siverek, Urfa, Harran ve Rakka'yı ele geçirdikten sonra kış yaklaştığı için geri döndü. Ancak Melik Kamil fethedilen yerleri dört ay içinde geri aldığı gibi Selçuklular'a destek vermiş olan Mardin Artuklu Hükümdarının ülkesini de istila etti. Buna karşılık Selçuklu ordusu Âmid'i kuşatmış (1236); bu sırada Selçuklu ordusunda yer alan Kayır Han kumandasındaki Hârezmli askerler Mardin ve Musul Eyyûbîleri'nin hâkim olduğu beldeleri yağmalamışlardır. Ne var ki Selçuklu ordusu Âmid'in sağlam surları karşısında başarılı olamadı ve geri çekilmek zorunda kaldı.

Âmid'i almak arzusundan vazgeçmeyen Sultan Alâeddin Keykubad, 1237 baharında bütün ordusunu Kayseri'de topladı; amacı Eyyûbîler'i Güneydoğu'dan tamamıyla çıkarmaktı. O, orduyu toplamakla meşgulken Moğol Büyük Kağanı Ögeday'ın elçileri geldiler. Alaaddin, Ögeday'ın cihan hakimiyetini kabul ederek ona hediyeler gönderdi. Böylece Anadolu'yu Moğol istilasından kurtardı.

Ölümü
Amid seferi için hazırlıklara devam ederek Hârzemli, Ermeni, Rum, Gürcü, Frank, Rus, Kıpçak ve Kürtlerden oluşan ordusuna Kayseri'nin Meşhed ovasında bir resmi geçit yaptırdı. Büyük oğlu Gıyâseddin Keyhusrev'i eskisi gibi Erzincan meliki olarak bıraktı; küçük oğlu İzzeddin Kılıç Arslan'ı veliaht ilan ederek ve bütün devlet ileri gelenlerine bu veliahtlığı kabul için yemin ettirdi. Ramazan Bayramı'nın üçüncü günü Kayseri'de huzurunda bulunan yabancı elçiler için büyük bir ziyafet verdi ve bu ziyafette yediği kuş etinden zehirlenerek o gece öldü (31 Mayıs 1237). Oğlu Gıyâseddin Keyhusrev tarafından zehirlendiği ileri sürülmüştür.

Sultan Mesud (1116-1157) tarafından zamanında Alâeddîn tepesinde yaptırılmış olan ve "Kümbed-hâne" adı ile anılan anıt mezarda defnedilmiştir.

Vasıfları
Alaeddin Keykubad, büyük bir siyasetçi ve asker olduğu kadar da ilim adamıydı. Âlimleri sarayında toplar, onları korurdu. Necmeddîn Dâye, Ahmed bin Mahmudi Tûsî el-Kâniî, Ahi Evren gibi dönemin pek çok önemli siması onun saltanatının ve kişiliğinin özellikleri nedeniyle yaşamak için Anadolu'yu tercih etmişlerdi. Yine Bahaeddin Veled ve sultanın döneminde ve çevresinde yetişen oğlu Mevlânâ Celaleddin-i Rumi ve yine onun döneminde yetişen Sadreddin Konevî Anadolu kültür hayatında büyük öneme kavuşmuşlardır.

Gayet olumlu şartlarda devraldığı ülkeyi on yedi yıllık saltanatı boyunca her yönü ile daha da geliştirerek zirveye taşımayı başarmıştır. Başarısındaki en büyük etkenlerden birisi hiç şüphesiz ticarete verdiği büyük önemdir. Babasının Selçuklu hakimiyeti altına aldığı iki önemli liman şehri olan Antalya (1207) ve Sinop'tan (1214) hareketle ülkesinin sahil şeridini genişletmiş, donanma inşaatına ve ticarete kuzey-güney ekseninin de dahil edilmesine büyük önem vermiştir. Özellikle Alâiye'nin (Alanya) mamur bir Selçuklu limanı haline getirilmesi (1221-1222) ve Kıbrıs Krallığı ve Venedik Cumhuriyeti ile yapılan anlaşmalarla Selçukluların ve onlara tabi tüccarların bölge ticaretindeki konumu son derece güçlenmiştir.

Alâeddîn Keykubad'ın Müslüman tebasının yanı sıra gayrimüslim tebası ile ilişkileri de her zaman iyi olmuştu. Genceli Giragos'un naklettiğine göre, Sultan Yassıçemen Muharebesi'nden dönerken Kayseri'ye yaklaşınca Müslümanlar imamlarıyla, Hristiyanlar da papazlarıyla ve ellerinde haçları ve çalgıları ile Sultanı karşılamaya çıkmışlar, Müslümanlar, Hristiyanları geriye iterek, tebrik ve dostluk dileklerinde ön sırada olmalarına meydan vermek istememişler, Hristiyanlar da bunun üzerine bir tepeye çıkarak bir şekilde kendilerini göstermişlerdir. Hristiyan tebaasının ayrı durduğunu fark eden Alâeddîn Keykubad ordugahından kalkıp yanlarına gelmiş ve aralarına karışıp, çalgılarını çalmalarını ve yüksek sesle şarkılarını söylemelerini buyurmuştur.

I. Alaeddin Keykubad'ı, Türkmenler "Uluğ Sultan" ve devrin kaynak yazarı İbn Bibi de, "Uluğ Keykubâd" ad ve unvanı ile anmışlardır.

Mimari ve kültürel miras
Saltanatı müddetince Anadolu'da geniş çapta imar hareketlerinde bulundu. Yaptırdığı kervansaray, kale ve sarayların kalıntıları Anadolu'nun çeşitli yerlerinde hala bulunmaktadır. Sultan Alâeddîn Keykubad devri eserleri arasında inşa tarihi tam olarak bilinmeyen iki saraydan biri Kayseri yolu üzerinde bulunan Keykubadiye Sarayı ile Konya-Beyşehir yolu üzerindeki Kubadabad Sarayı'dır. Bunların haricinde bugün izi kalmamış olsa da, vakfiyesi kayıtlarda yer alan Konya Darüşşifası (Darüşşifâ-i Alâiye) da yer almaktadır. Yine bilindiği kadarıyla Konya'daki sağlık tesisleri arasında Sultan Alâeddîn Keykubad tarafından 1236 yılında yaptırılmış bir ılıca da vardır.

Niğde'deki Aladdin Cami, Alaaddin Keykubat adına Beşare Bin Abdullah (İmrahor Zeyneddin Beşare Bey) tarafından yaptırılmıştır.

Keykubad, diğer Rum Selçuklu sultanları gibi güzel sanatlarda oldukça bilgiliydi ve şarap içme partilerinde Farsça dörtlükler okurdu.

Popüler kültürdeki yeri
Mahperi Hatun ile evliliği Fransız asıllı yazar Gisèle tarafından kaleme alınan Mahperi Hatun (2009) ve Amerikalı yazar Katherine Branning'in kaleme aldığıAy Sultan (2014) adlı romanlarda konu edilmiştir.

2014-2019 yılları arasında TRT 1 de yayınlanan Diriliş Ertuğrul dizisinde Burak Hakkı tarafından canlandırılmıştır.

2018 yılında yayınlanan sinema filmi Direniş Karatay'da Cahit Kayaoğlu tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Selçuk Araştırmaları Merkezi Selçuk Dergisi, I. Alâeddin Keykubat Özel Sayısı, Haziran 1988

1237 yılında ölenler
Anadolu Selçuklu sultanları
Alanya tarihi
13. yüzyılda Türkler
1192 doğumlular

I. Alâeddin Keykubad


Dan Cooper conocido también (en francés) por Les Aventures de Dan Cooper, es una serie de historieta franco-belga creada en 1954 por Albert Weinberg (guionista y dibujante) para la revista Tintín.

Trayectoria editorial
Apareció por primera vez en el número 46 de la versión belga de la revista y en el 323 de la francesa.

En España, se publicó la aventura Acróbatas en el espacio en los números 18 a 38 de "Gaceta Junior", mientras que en Chile apareció en la revista "Mampato".
Aparecía también en la revista argentina "Billiken" en forma seriada, de a dos páginas en cada ejemplar.

Argumento

El héroe canadiense Dan Cooper es el arquetipo del piloto de caza heroico, valiente y justo, que vive aventuras aéreas a los mandos de los más diversos aparatos: aviones de caza (Lockheed F-104 Starfighter), prototipos futuristas, naves espaciales imaginarias o reales, tales como cápsulas de los proyectos Mercury, Gemini y Apolo.

Referencias

dan cooper
dan cooper
Aviación en los medios de comunicación
dan cooper
dan cooper
dan cooper

Dan Cooper (historieta)


مدينة جناح  مدينة عامرة تقع في بلدة جناح  من توابع مدينة بستك ، وهي من إحدى مدن محافظة هرمزغان التاسعة عشر، في جنوب إيران. تبعد عن مدينة بستك 30 كيلومتراً، وتقع في غرب ناحية كوخرد بمسافة 23 كيلومتراً، وتقع في جنوب غرب محافظة هرمزغان في إيران.
وهي واحدة من المدن القديمة كانت في الماضي مكان لاستراحة القوافل وتقع على الضفة الجنوبية لنهر مهران.

حدود مدينة جناح
حدود مدينة جناح: من الشمال نهر مهران وصحراء خلوص، ومن الجنوب «خور جناح» و«جبل بُدُن» وسلسلة جبال الأبيض، ومن الغرب قرية كهتويه، ومن الشرق تنتهي بـناحية كوخرد في أقصى الشرق.

السكان
يبلغ عدد سكان مدينة جناح حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (5903) نسمه من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي يتحدثون الفارسيه بلهجه محليه وهي من اللهجات الفارسيه القديمة. جناح مدينة حديثة وبها المرافق العامة كالماء، والكهرباء، والهاتف والبريد، وكذلك بها المؤسسات الحكومية كالمدارس، والمستشفيات، والعيادات الخارجية والصيادلة، والبنوك والسدود وإلى آخره.
كما يوجد بمدينة جناح فرع لجامعة آزاد إسلامي أي (الجامعة الحرة الإسلامية)., وهي جامعة خاصة.
يعمل سكان جناح في البناء والتجارة ومع ربط جناح بالطريق الإقليمية أصبحت مركزا لتجاره الجملة

خطوط الطول والعرض
تقع مدينة جناح في اسفل هضبة «خور جناح»، وتحد سلسلة جبال الأبيض هذه الهضبة من الخلف، وتقع امامها «سهل لاور تهرو»، وترتفع عن سطح البحر 290 متراً، ولها المختصات الجغرافية التالية 49 درجة و 25 دقيقة في الطول الشرقي، و 22 درجة و 12 دقيقة في العرض الشمالي. وتبعد عن مدينة بستك 30 كيلومتراً، وعن مدينة لار 140 كيلومتراً، وعن مدينة لنجة 145 كيلومتراً.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
   قلعة جناح '''

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزغان
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزغان (بلده كوخرد)

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة جناح
مدن إيران
مدن محافظة هرمزغان
نواحي محافظة هرمزغان

مدينة جناح


දේශපාලන සිදුවීම්, අදහස, ව්‍යාපාර හා නායකයන් පිළිබඳ විස්තර කිරීම හා විශ්ලේෂණය කිරීම දේශපාලන ඉතිහාසයට ඇතුළත් වේ. මෙය සාමාන්‍යයෙන් ජාතික රාජ්‍ය සංකල්පය වටා ව්‍යුහගත වී පවති. ඉතිහාසය පිළිබඳ අනෙකුත් ක්ෂේත‍්‍රයන් වන සමාජීය ඉතිහාසය, ආර්ථික ඉතිහාසය හා යුද ඉතිහාසය යන විෂයයන්ගෙන් මෙය වෙනස් වන නමුත්, ඒවා අතර සම සම්බන්ධතාවයක් ද පවතී.

සාමාන්‍යයෙන්, දේශපාලන ඉතිහාසය තුළ අධ්‍යයනය කරන්නේ ජාතික රාජ්‍ය හා විධිමත් දේශපාලන ක‍්‍රියාවලීන්ට අදාළ සිදුවීම් ය. හෙගල්ට අනුව, දේශපාලන ඉතිහාසය යනු, 'භෞතික අවශ්‍යතාවයන්ට එහා ගිය සදාචාරාත්මක හා ආත්මීය බලවේග සහිත රාජ්‍යයක් පිළිබඳ ව වන සංකල්පයකි. ඉතිහාසය වෙනස් කිරීමේ ප‍්‍රධාන නියෝජිතයා රාජ්‍යය වේ.' මෙය සමාජීය ඉතිහාසය (සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ක‍්‍රියාකාරකම් සහ ජීවන විලාසයන් පිළිබඳ ව මූලිකවම අධ්‍යයනය කරන) හෝ ජනතා ඉතිහාසය (සාමාන්‍ය ජනතාවගේ දැක්ම තුළින් ඓතිහාසික ක‍්‍රියාකාරකම් අධ්‍යයනය කර) සමග සැසඳෙයි.

දේශපාලන ඉතිහාසය


Davalija (stopala paprati, pauk biljka, zečja šapa, lat. Davallia), biljni rod od četrdesetak vrsta zimzelenih i poluzimzelenih trajnica iz porodice davalijevki (Davalliaceae). Davalije su epifitne papratnjače koje pripadaju redu osladolike.

Neke od njezinih vrsta, kao D. canariensis, uzgajaju se i kao kućno ukrasno bilje.  Ima vunasto dlakave rizome nalik nogama tarantule, koji puze po tlu, pa je nazivaju i pauk biljka, zečja šapa i stopala paprati.

Vrste

 Davallia angustata Wall.
 Davallia assamica (Bedd.) Baker
 Davallia beddomei Hope
 Davallia borneensis (Hook.) J. Sm.
 Davallia brassii (Copel.) Noot.
 Davallia brevipes Copel.
 Davallia bullata Wall.
 Davallia canariensis (L.) Sm.
 Davallia chaerophylloides (Poir.) Steud.
 Davallia chingiae (Ching) comb. ined.
 Davallia chrysanthemifolia Hayata
 Davallia corniculata T. Moore
 Davallia cumingii Hook.
 Davallia denticulata (Burm. fil.) Mett. ex Kuhn
 Davallia dimorpha (Copel.) Holttum
 Davallia divaricata Blume
 Davallia embolostegia Copel.
 Davallia epiphylla (G. Forst.) Spreng.
 Davallia faberiana (C. Chr.) comb. ined.
 Davallia falcinella C. Presl
 Davallia fejeensis Hook.
 Davallia graeffei Luerss.
 Davallia griffithiana Hook.
 Davallia heterophylla Sm.
 Davallia hookeri (Bedd.) X. C. Zhang
 Davallia hymenophylloides (Blume) Kuhn
 Davallia kinabaluensis (Copel.) C. W. Chen
 Davallia leptocarpa Mett. ex Kuhn
 Davallia lorrainii Hance
 Davallia membranulosa Wall.
 Davallia multidentata Wall. ex Hook. & Baker
 Davallia napoensis F. G. Wang & F. W. Xing
 Davallia novoguineensis (Rosenst.) comb. ined.
 Davallia parvula Wall.
 Davallia pectinata Sm.
 Davallia pentaphylla Blume
 Davallia perdurans Christ
 Davallia platylepis Baker
 Davallia pubescens C. W. Chen
 Davallia pulchra D. Don
 Davallia pusilla Mett.
 Davallia pusilloides (Copel.) Parris
 Davallia pyxidata Cav.
 Davallia repens (L. fil.) Kuhn
 Davallia rouffaeriensis Noot.
 Davallia seramensis (M. Kato) comb. ined.
 Davallia seramensis M. Kato
 Davallia serrata Willd.
 Davallia sessilifolia Blume
 Davallia sessilifolioides M. Kato
 Davallia similis (Copel.) Chen
 Davallia sinensis (Christ) Ching
 Davallia solida (G. Forst.) Sw.
 Davallia speciosa Mett. ex Kuhn
 Davallia squamata (Decne.) Mazumdar & Vijayakanth
 Davallia subvestita (C. Chr.) Parris
 Davallia tasmanii Field
 Davallia trichomanoides Blume
 Davallia triphylla Hook.
 Davallia tyermannii (T. Moore) H. J. Veitch
 Davallia undulata (Alderw.) Noot.
 Davallia urceolata (Copel.) comb. ined.
 Davallia viscidula Mett. ex Kuhn
 Davallia wagneriana Copel.
 Davallia yunnanensis Christ

Vanjske poveznice

Izvori

Osladolike

Davalija


Le Museu Nacional Honestino Guimarães est un musée brésilien créé et administré par le gouvernement du District fédéral du Brésil. Le musée et la Bibliothèque nationale de Brasilia forment le complexe culturel de la République João Herculino. Le musée est situé à Brasilia, la capitale du pays, dans le secteur culturel sud, lot 2 esplanade des ministères, entre la gare routière et la cathédrale Notre-Dame d'Aparecida.

Bâtiment à Brasilia
Musée au Brésil

Museu Nacional Honestino Guimarães


Boulevard Montmartre é uma via localizada na borda do 2.º e do 9.º arrondissements de Paris. Faz parte dos Grands Boulevards compostos, de oeste a leste, pelos boulevards de la Madeleine, des Capucines, des Italiens, Montmartre, Poissonnière, Bonne-Nouvelle, Saint-Denis, Saint-Martin, du Temple, des Filles-du-Calvaire e Beaumarchais.

Localização e acesso
Ele está situado, no lado oeste, na extensão do Boulevard Haussmann e do Boulevard des Italiens a partir do cruzamento Richelieu-Drouot e estende o Boulevard Poissonnière no lado leste.

Origem do nome
Esta avenida leva o nome da proximidade da antiga Porte Montmartre e não do que seu nome sugere, pois não está na colina de Montmartre.

Histórico
O Boulevard Montmartre foi criado após a abolição decidida em 1679 do Muro de Luís XIII que se tornou obsoleto e disposto em frente à antiga muralha através de terras agrícolas não construídas (hortas). Foi formado em viário em cartas-patentes de julho de 1676 e concluído em 1705.

O espaço entre o bulevar e o antigo recinto que se situava atrás da atual Rue Feydeau, antiga Rue des Fossés-Montmartre, foi urbanizado no final do  e início do  com construção de palacetes, terreno norte a partir de meados do  particular com a construção do Hôtel d'Augny.

Em 1851 foi exposta aí a barra de ouro da famosa loteria das barras de ouro, que atingiu as manchetes políticas da época.

Em 11 de outubro de 1914, durante a Primeira Guerra Mundial, o n 16 boulevard Montmartre foi atingido durante um ataque de aviões alemães.

Edifícios notáveis e lugares de memória
 No 5:
 casa do fotógrafo Édouard Buguet quando este foi preso em 1875.
 Omnia Pathé Cinema, 250 lugares; inaugurada em 14 de dezembro de 1906, é a primeira sala Pathé.
 Na empena em altura, a propaganda mural pintada "Bébé Cadum", cujo original que datava de 1919, foi refeito de forma idêntica em 2009
 No 7: Théâtre des Variétés. A fachada e o vestíbulo foram classificados como monumentos históricos desde .
 No 10:
 Museu Grévin. O salão do teatro foi classificado como monumento histórico desde ;
 em dezembro de 1825, Gioachino Rossini mudou-se para o 10, boulevard Montmartre. François-Adrien Boieldieu ocupou o apartamento acima do compositor italiano.
 No 10-12: Passage Jouffroy. A passagem foi listada como um monumento histórico desde 7 de julho de 1974. Nesse endereço estava o negociante de arte e editor de arte Adolphe Goupil (1806-1893). Até 1895 existia o Théâtre-Miniature.
 No 12: Petit-Casino, construído em 1893 no antigo local do Bazar Oriental e do Théâtre Séraphin, fim da atividade em 1948.
 No 11-13: Passage des Panoramas e galerias adjacentes (Feydeau, Montmartre, galerias Saint-Marc, galeria Variety, antiga loja Stern). A passagem e as galerias foram listadas como monumentos históricos em parte em 7 de julho de 1974 e em parte em 10 de julho de 2009.
 No 14: casa de Caroline Rémy conhecida como Line e depois Séverine, secretária de Jules Vallès. Sede do jornal La Libre Parole de Édouard Drumont, de 1892 a 1900. A grande brasserie parisiense Maxéville ocupava o rés-do-chão e o primeiro andar. Um famoso charlatão inglês, o Dr. McLaughlin, tratou os lumbagos de uma forma milagrosa. O edifício foi destruído em 1934 e reconstruído no estilo Art Nouveau. Na década de 1990, as embaixadas da Estônia, da Letônia e da Lituânia estavam localizadas aí. Atualmente, um restaurante Hard Rock Cafe ocupa o andar térreo.
 No 16: Hôtel de Mercy-Argenteau. Decoração do século XVIII do grande salão quadrado e decoração esculpida do século XIX da antiga sala de jantar no primeiro andar do edifício são listados como monumentos históricos desde 11 de abril de 1958. O próprio edifício foi listado desde 6 de agosto de 1975.
 No 21:
 Casa de fotografia Reutlinger;
 O fotógrafo Jean Reutlinger nasceu aí em 1891.
 Esquina do Boulevard Montmartre com a Rue de Richelieu: localização do Café Frascati.

Bibliografia
 Sobre o Hôtel de Mercy-Argenteau

 .
 .

Ruas do 2.º arrondissement de Paris
Ruas do 9.º arrondissement de Paris

Boulevard Montmartre


Tembiaporá es una localidad y distrito del departamento de Caaguazú. Este distrito fue creado por Ley número 3.421 por parte del Congreso paraguayo el 29 de diciembre de 2008, el cual también fijó los límites y superficie del nuevo distrito. Tiene un área de 444 km² y su territorio formó parte del distrito de Raúl Arsenio Oviedo. Es la mayor productora de banana en el país, famosa por ello.

Población 15 648 hab. (2002).

Referencias

Localidades de Caaguazú

Tembiaporá


Edith Mill, nom de scène d'Edith Rosalia Martha Müll (née le  à Vienne, morte le  à Port Moody) est une actrice autrichienne.

Biographie
Edith Mill est la fille de l'aubergiste Georg Müll. Formée comme comédienne de 1941 à 1943 au Séminaire Max-Reinhardt, elle était déjà apparue sur scène en 1934 (avec sa sœur) dans une pièce de conte de fées au Deutsches Volkstheater. Après une escale à Graz, où elle s'est donnée son nom de scène, elle retourne dans sa ville natale pour jouer des rôles au Burgtheater jusqu'en 1953. Elle incarne principalement des jeunes sentimentalistes.

À partir de 1949, l'actrice brune reçoit également des offres au cinéma, après une courte scène en 1943 dans le drame Gabriele Dambrone réalisé par Hans Steinhoff. Elle est la partenaire de Curd Jürgens cinq fois au total.

À Munich, elle rencontre le producteur de films , de 25 ans son aîné et qu'elle épouse en 1953. L'année suivante, elle apparaît pour la première fois dans un long métrage de son beau-frère Hans H. König, dont elle deviendra l'actrice principale préférée dans les années suivantes. En , Mill est dans un accident de voiture dans lequel son jeune fils, Richard, est blessé. Elle-même souffre d'une lèvre fendue. Après des difficultés familiales, elle finit par se séparer de son mari, qui meurt en 1961. Avec le retrait de son beau-frère de l'industrie cinématographique en 1957, la carrière cinématographique de Mill stagne et elle se tourne vers la télévision. Cependant, sa participation est souvent limitée à des rôles de figuration ou à des apparitions en tant qu'invités. En 1959, équipée d'une perruque blonde, elle fait une courte mais marquante apparition dans le rôle de Lady Doringham dans l'adaptation d'Edgar Wallace , réalisé par Jürgen Roland.

En 1968, elle émigre au Canada, où elle devient professeur de yoga et guérisseuse.

Filmographie
 1949 : Hexen
 1950 : Prämien auf den Tod
 1950 : Schuß durchs Fenster
 1950 : Cordula
 1951 :
 1951 : Wenn eine Wienerin Walzer tanzt
 1951 :
 1952 : Haus des Lebens
 1952 : Zwei Menschen
 1953 : Le Moulin tragique
 1954 : Geliebtes Fräulein Doktor
 1955 : Der Fischer vom Heiligensee
 1956 :
 1956 : Zärtliches Geheimnis
 1956 : Heiße Ernte
 1957 : Jägerblut
 1958 : Résurrection
 1960 :
 1960 : Le Héros de mes rêves
 1960 : Le Pont du destin
 1960 : Immer will ich dir gehören
 1961 : Nora (TV)
 1961 : Immer wenn es Nacht wird
 1962 : Das Wunderkind Europas. Episoden um den jungen Mozart (TV)
 1962 : Väter können keine Zöpfe flechten (TV)
 1962 : Hauptgewinn 6 (série télévisée)
 1963 : Barras heute
 1963 : Kommissar Freytag (série télévisée, un épisode)
 1963 : Aus meiner Waldheimat
 1964 : Der Traum des Eroberers (TV)
 1964 : Schwäbische Geschichten (série télévisée, épisode Das Kurtheater)
 1964 : Die Tasse mit dem Sprung (TV)
 1965 : Party im Zwielicht (TV)
 1965 : Gewagtes Spiel (série télévisée, un épisode)
 1965 : Zeitsperre (TV)
 1965 : Stahlnetz :  (série télévisée)
 1967 : Bäume sterben aufrecht (TV)
 1968 : Sherlock Holmes (série télévisée, épisode Das Haus bei den Blutbuchen)
 1968 : Peter und Sabine
 1968 : Hilfe, wir bauen (série télévisée, 8 épisodes)
 1969 : Die Kramer (série télévisée, un épisode)

Notes et références

Liens externes

Actrice autrichienne de cinéma
Actrice autrichienne de télévision
Actrice autrichienne de théâtre
Naissance en août 1925
Naissance à Vienne (Autriche)
Décès en novembre 2007
Décès à 82 ans
Décès en Colombie-Britannique
Nom de scène

Edith Mill


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Córdoba se déroule du 31 janvier au 6 février, sur dur en intérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 250.

Faits marquants

Forfaits
On note les forfaits de l'Autrichien Dominic Thiem, de l'Italien Fabio Fognini, des Serbes Laslo Djere et Miomir Kecmanović et de l'Uruguayen Pablo Cuevas. Ils sont respectivement remplacés par Nikola Milojević, Andrej Martin, Carlos Taberner, Holger Rune et Hugo Dellien.

Lauréats
L'Espagnol Albert Ramos-Viñolas remporte le tournoi en battant en finale Alejandro Tabilo, issu des qualifications. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple.

En double, Santiago González et Andrés Molteni décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à Andrej Martin et Tristan-Samuel Weissborn. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline.

Primes et points

NB : Pour les têtes de série exemptées de , une élimination au  ne rapporte aucun point ATP.

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Córdoba
 Saison 2022 de l'ATP

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Cordoba
Sport en Argentine en 2022
Tennis en février 2022

Tournoi de tennis de Córdoba (ATP 2022)


Karel Kaers (født 3. juni 1914 i Vosselaar, død 20. december 1972 i Antwerpen) var en cykelrytter fra Belgien. Han kørte både landevejs- og banecykling. Som 20-årig blev Kaers i 1934 den yngste vinder af VM i landevejscykling. Desuden vandt han Flandern Rundt i 1939.

Kaers deltog i flere seksdagesløb, hvor det blev til fire sejre. En af sejrene kom ved Københavns seksdagesløb 1939 med makkeren Omer De Bruycker. Hans sidste løb på bane fandt sted 9. maj 1948 på Ordrupbanen, hvor Kaers blev nummer fire i omnium.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Belgien
Vindere af Københavns seksdagesløb

Karel Kaers


NGC 503 es una galaxia elíptica de la constelación de Piscis.

Fue descubierta el 13 de agosto de 1863 por el astrónomo Heinrich Louis d'Arrest.

Véase también
Lista de objetos NGC

Referencias

0503
Galaxias elípticas
Constelación de Piscis

NGC 503


ශ්‍රි ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති, ඡන්දයෙන් තේරී පත් වෙන අතර ඔහු රජයේ සහ ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානියා වේ. ජනාධිපති යනු රටේ ප්‍රමුඛ දේශපාලන ප්‍රතිරූපයයි. මෙම තනතුර 1978 වසරේදි ඇති කරන ලද අතර එය අති විශාල බලතල වලින් සමන්විත වන නිසා එහි බලතල අඩු කරන ලෙස හෝ ඉවත් කරන ලෙස ඉල්ලීම්ද පවතී. ශ්‍රි ලංකාවේ වර්තමාන ජනධිපති  මහින්ද රාජපක්ෂ වේ.

ජනාධිපතිවරු - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රි ලංකාවේ ජනාධිපති


Brigada Jure Francetić bila je brigada Hrvatskog vijeća obrane tijekom rata i poslijeraća u Bosni i Hercegovini. Sjedište je bilo u Zenici. Nosila je ime po ustaškom časniku Juri Francetiću. Osnovana je 15. prosinca 1992. godine. Brigada je bila pod nadležnošću ZP Vitez. Nakon izlaska iz Zenice travnja 1993. godine, brigada je preustrojena. Postrojba je smještena u vojarnu u Novom Travniku. Vojnici su preustrojem raspoređeni u brigadu Nikola Šubić Zrinski, Vitešku brigadu i brigadu Stjepan Tomašević gdje su imali ulogu jačanja borbenih zadaća. Postrojba je nosila ime Brigada "Jure Francetić", da bi poslije preustroja dobila ime "44. samostalna domobranska bojna "Jure Francetić"". Otmica zapovjednika brigade Živka Totića i ubojstvo četvorice hrvatskih vojnika u njegovoj pratnji Ivice Vidovića, Ante Zrnića, Marka Ljubića i Tihomira Ljubića koje je počinila ARBIH 15. travnja 1993. bio je uvod u rasplamsavanje bošnjačko-hrvatskog sukoba. Tada su ubili i jednog slučajnog prolaznika Bošnjaka koji je bio svjedok događaja, da se skriju svjedoci i tragovi. Totić je razmijenjen mjesec dana poslije za skupinu mudžahedina. Središnje spomen-obilježje poginulim pripadnicima HVO je u Crkvicama. U obrani domovine poginulo je 135 pripadnika, 200 je ranjenih, dvoje nestalih, a oko 500 je završilo u logorima. Zapovjednici su bili Zoran Čović, Željko Ljubanić i Živko Totić.

Izvori

Vanjske poveznice
Znakovlje HVO

Brigade HVO-a
Zenica

Brigada HVO Jure Francetić


Albert Kuvezin (Tıva Türkçesi: Альберт Будачы-оглу Күвезин, Albert Budaçı-oğlu Küvezin) ve (Альберт Көгээзин (Al'bert Kögeezin)) ; 27 Kasım 1965, Kızıl) — Tuvalı gitarist ve kargıraa höömeycisi yani boğaz şarkıcısı veya gırtlak şarkıcısıdır.

Kuvezin Tuva müzik topluluğu Huun-Huur-Tu'nun (aslında Hün-Hürtü) kurucu üyelerinden birisidir ve Tuva halk/rock/elektro/post punk grubu Yat-Kha'nın lideridir. Benzersiz, kontra-bass biçimi Tuva kargyraa gırtlak şarkıcılığı, kendi deyimiyle "kanzat kargyraa", ile ünlüdür. Rus eleştirmen Artemi Troitsky hakkında şöyle söylemiştir, "Dünya'da şu anda iki benzersiz ses vardır; bunlar Pavarotti ve Kuvezin'in sesleridir."

Yat-Kha ile olan çalışmalarına ek olarak, Kuvezin Alisa'nın ("Duren", 1997), Susheela Raman ve Värttinä albümlerine de katkıda bulunmuştur.

15 Nisan 2009 Albert Küvezin'in «Kültürde ve sanatta uzun yıllar yararı için» Tıva Cumhuriyeti şeref sanatçısı unvanı verildi..

Ödülleri
 1990 — Brian Eno özel ödülü «Asya'nın Sesi» adlı uluslararası yarışma. Almatı, Kazakistan.
 1996 — Гран-При конкурса Radio France International «Рок и Поп музыка на Востоке».
 1997 — 1-я премия за лучшее видео в мало-бюджетной категории на фестивале «МИДЕМ» (Fransa).
 1999 — 1-я премия музыкальных критиков Германии в категории «Оригинальная и необычная музыка».
 2002 — BBC Radio ödülü: Лучший исполнитель Азиатско-Тихоокеанского региона в жанре World Music.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yatkha grubunun resmi sayfası
 Tıva rak - Albert Küvezin

Tuva müzisyenler
Höömeyciler
Yaşayan insanlar

Albert Küvezin


Grgur Bizanti (Kotor, oko 1720. — Kotor, oko 1790.), hrvatski pisac i pjesnik iz Crne Gore. Pisao je prozu i stihove na talijanskome i latinskome, ostavio rukopisnu zbirku stihova, koja je danas izgubljena. Bio je svećenik i povjesničar. Bavio se domaćom poviješću.

Iz obitelji Bizanti, plemićke obitelji Hrvata iz Kotora.

O ovom članu plemićke obitelji Bizanti postoje šture vijesti. Navodi se da je filozofsko-teološke studije svršio u Padovi. Potom je neko vrijeme živio u Mlecima i ondje ga je sumještanin Tripo Vraćen, tajnik i državni savjetnik Mletačke Republike, angažirao da sastavi diplomatski elaborat, koji je Republika uputila papi Benediktu XIV. Zainteresiravši se za Grgura, papa mu je ponudio ispražnjeno mjesto kotorskoga biskupa (vjerojatno 1744.), što on, iz skromnosti – kako ističu stariji pisci – nije prihvatio. — Spominje se da je zarana, već za padovanskih studija, pisao stihove i prozu. Od njegovih uopćeno spominjanih radova na latinskom i talijanskom jeziku pronašao je U. Raffaelli autografsku zbirku stihova raznolike tematike i versifikacije. Ona je, među ostalim, sadržavala epigram i sonet posvećen vojskovođi Angelu Emu i njegovoj uspješnoj ekspediciji protiv sjevernoafričkih gusara (1784. – 1789.), epigram u čast generalnoga providura Dalmacije (1786. – 1789.) Angela IV Memma, šest pohvalbenih nabožnih pjesmica i dr. Iz te, danas izgubljene zbirke, objavio je Raffaelli jednu elegiju, upućenu Grgurevu suvremeniku Peraštaninu Andriji Baloviću (La Dalmazia, 1846, 19). Ponajviše se spominje kao priređivač i izdavač nove (treće) prerađene verzije časoslova Officium sanctissimi Triphonis martyris, civitatis Catherensis patroni (Venecija 1783. i Split 1901), posvećena kotorskomu crkvenom zaštitniku. Tome molitveniku dodao je Grgur nekoliko svojih pjesama među kojima je svojedobno bila vrlo popularna L'inno sacro a S. Trifone s početnim stihom »Inclytum Christi celebremus hymnis«. — Bavio se i domaćom poviješću, što se vidi iz njegove klasičnim stilom pisane korespondencije. Uživao je glas erudita i dobra latinskog pjesnika koji je pisao po uzoru na klasičnu rimsku literaturu.

LIT.: Franjo Marija Appendini: Memorie spettanti ad alcuni uomini illustri di Cattaro. Dubrovnik 1811, 17–18. — Urbano Raffaelli (U. R.): Cenni intorno alcuni individui della famiglia Bisanti di Cattaro. Gregorio Bisanti. La Dalmazia, 2(1846) 19, str. 147–149. — Šime Ljubić: Dizionario biografico degli uomini illustri della Dalmazia. Beč 1856. — Josip Gelčić: Memorie storiche sulle Boche di Cattaro. Zadar 1880, 196.

Izvori

Hrvati u Crnoj Gori
Hrvatski pjesnici
Hrvatski književnici
Hrvatski latinisti
Hrvatski povjesničari
Bizanti
Hrvatski katolički svećenici iz Crne Gore
Rimokatolička Crkva u Italiji

Grgur Bizanti


Ordinul teatin (în , acronim CRth sau OTheat) este un ordin romano-catolic masculin, al cărui nume provine de la denumirea latină a orașului Chieti, primul oraș episcopal al papei Paul al IV-lea.

Patronul ordinului este Sfântul Caietan (în , în ).

Personalități
Guarino Guarini (1624-1683), matematician și arhitect, autorul planului Bisericii San Lorenzo din Torino(en)
Giuseppe Piazzi (1746-1826), matematician și astronom

Ordine religioase
Fondări în 1524

Ordinul teatin


Nils Johan Magnus Cleve Vest  bedst kendt som Nils Vest (født 19. juni 1943) er en dansk dokumentarfilminstruktør og producent, gift med skuespiller Britta Lillesøe. Han er uddannet på Den Danske Filmskole 1970. Medlem af teatergruppen Solvognen 1973-80. Nils Vest har siden 1982 været bosiddende på Christiania.

Nils Vest har instrueret og produceret en lang række dokumentarfilm med historisk, kunstnerisk eller socialt indhold. Centralt i Nils Vests arbejde er arkitektur og arkitekturhistorie og  han har gennem snart 30 år været involveret i kampen for at bevare de gamle miljøer i København, bl.a.  Christiania som han har lavet tre film om. Det har gjort, at han i 2010 fik tildelt Europa Nostras bevaringspris for sit utrættelige arbejde for at bevare gamle bymiljøer.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Nils Vests websted

Filminstruktører fra Danmark

Nils Vest


Johann André (Offenbach am Main, 28 de marzo de 1741 – 18 de junio de 1799) fue un músico, compositor y editor musical alemán.

En 1774, como patriarca de una familia hugonote, André fundó una de las primeras editoriales de música independientes de una librería, en Offenbach am Main. Entre sus amigos más cercanos en Offenbach estuvieron Goethe, en la época de su compromiso con Anna Elisabeth Schönemann, y está retratado en el libro 17 de la autobiografía de Goethe Dichtung und Wahrheit con un fondo de Offenbach am Main en 1775.

En 1777, André fue nombrado director musical en el Teatro Alemán en Berlín, sin haber abandonado Offenbach am Main. Compuso alrededor de 30 óperas, baladas y canciones.

Su hijo, Johann Anton André (1775–1842), siguió sus pasos en la composición y teoría musical. Después de haberse hecho cargo del negocio de publicación musical de su padre en 1799, Johann Anton André adquirió el legado musical de Mozart a Constanze Mozart en Viena. Desarrolló el negocio de la editorial de música e introdujo la litografía para imprimir notas. Musikhaus André y el Musikverlag Johann André, con su amplio archivo musical, existe todavía hoy en el centro de Offenbach.

Obras
 Der Töpfer (Hanau, 1773)
 Erwin und Elmire (Fráncfort, 1775)
 Der alte Freyer (Fráncfort, 1775)
 Herzog Michael oder Die Nachtigall (Berlín, 1775)
 Der Barbier von Sevilien oder Die unnütze Vorsicht (Berlín 1776)
 Die Bezauberten oder Peter und Hannchen (Berlín, 1777)
 Der Fürst im höchsten Glanze (Berlín, 1777)
 Die Schadenfreude (Berlín, 1778)
 Der Alchymist oder Der Liebesteufel (Berlín, 1778)
 Laura Rosetti (Berlín, 1778)
 Die Grazien (Berlín, 1778)
 Azakia (Berlín, 1778)
 Claudine von Villa Bella (Berlín, 1778)
 Das tartarische Gesetz (Berlín, 1779)
 Alter schützt vor Thorheit nicht (Mannheim, 1779)
 Die Friedensfeyer oder Die unvermuthete Wiederkunft (Berlín, 1779)
 Friedrichs glorreichster Sieg (Berlín, 1779)
 Kurze Thorheit ist die beste (Berlín, 1780)
 Das wüthende Heer oder Das Mädchen im Thurme (Berlín, 1780)
 Heinrich der Erhabene aus dem Stamme der Brennen (Berlín, 1780)
 Der Zauberspiegel (Berlín, 1781)
 Belmont und Constanze oder Die Entführung aus dem Serail (Berlín, 1781)
 Mehr als Großmuth (Berlín, 1781)
 Elmine (Berlín, 1782)
 Eins wird doch helfen oder Die Werbung aus Liebe (Berlín, 1782)
 Der Liebhaber als Automat oder Die redende Maschine (Berlín, 1782)
 Der Barbier von Bagdad (Berlín, 1783)
 Der Bräutigam in der Klemme (Fráncfort, 1796)

Véase también
 Aloys Senefelder

Referencias

Enlaces externos

 Musikhaus André
 Lista de obras en Klassika, acceso el 18 de enero de 2010
 Lista de obras en Operone, acceso 18 de enero de 2010

Compositores del Clasicismo de Alemania
Compositores de ópera de Alemania
Editoriales de música de Alemania
Compositores de Alemania del siglo XVIII

Johann André


Alaqua Cox, née le , est une actrice américaine. Elle est notamment connue pour incarner Maya Lopez / Écho au sein de l'univers cinématographique Marvel dans la série Disney+ Hawkeye (2021) et en tant que protagoniste de la prochaine série dérivée Echo.

Biographie
Alaqua Cox naît et grandit dans la réserve indienne de Menominee à Keshena, dans le Wisconsin, et appartient à la nation Menominee et Mohican. Elle a trois frères et sœurs : Will, Jordan et Katie. Elle fréquente la Wisconsin School for the Deaf, où elle joue dans l'équipe féminine de basket-ball de 2014 à 2015 et dans l'équipe de volley-ball .

Cox est amputée avec une prothèse de jambe. Elle n'a pas révélé publiquement comment elle a été blessée.

Carrière
Le 3 décembre 2020, elle est choisie pour jouer le rôle d'Echo dans la série Hawkeye, il s'agit de son premier rôle d'actrice. Cette décision d'engager une autochtone d'Amérique sourde est saluée, notamment par l'activiste sourd Nyle DiMarco. En juin 2021, le co-créateur d'Echo, David W. Mack, réagi à la nouvelle de la série télévisée Echo en exprimant sa gratitude à Cox pour être une représentante des jeunes sourds et autochtones : "J'ai enseigné à l'école des sourds en Afrique, en Asie, [et] en Europe, dans mon travail pour le département d'État américain, [et] les étudiants adorent Echo [et] en seront ravis" .

Cox était sur le tapis rouge pour la première de Hawkeye . "C'est tellement fou que j'aie ma propre série après Hawkeye. C'était comme mon tout premier rôle d'acteur", a déclaré Cox à un journaliste de Variety. "Je ne sais pas pourquoi ils me donnent cette opportunité, mais je suis juste reconnaissante. Je suis ravi du soutien et de pouvoir défendre la communauté sourde. Nous voulons avoir cette égalité et faire participer plus de gens. Je suis tellement reconnaissante pour toutes les opportunités qui m'ont été données."  Cox a déclaré au magazine D23 de Disney que Jeremy Renner et Hailee Steinfeld avaient tous deux travaillé pour apprendre la langue des signes américaine afin de pouvoir communiquer plus facilement avec elle. "J'ai pensé que c'était gentil de leur part de faire des efforts pour apprendre l'ASL de base pour communiquer avec moi. Cela signifie beaucoup pour moi en tant que personne sourde."

Filmographie

Télévision

 2021 : Hawkeye : Maya Lopez / Écho (5 épisodes)
 2023 : Écho : Maya Lopez / Écho

Références

Liens externes

Naissance en février 1997
Actrice américaine de télévision

Alaqua Cox


Das Nebe-Quartett war ein deutsches Männergesangsquartett.

Geschichte
Es wurde von dem deutschen Unterhaltungssänger und Bassisten Carl Nebe  gegründet. Nach diversen Engagements in der Provinz siedelte das Nebe-Quartett 1898 nach Berlin um. Dort schloss Nebe mit verschiedenen Walzen- bzw. Schallplattenfabrikanten Verträge ab. Das Quartett zählte zu den erfolgreichsten in der Frühzeit der Tonaufzeichnung; allein zwischen 1908 und 1911 machte es knapp 250 Aufnahmen.

In erster Besetzung bestand das Quartett aus
 Carl Nebe selbst (Bass),
 dem Ersten Tenor Felix Hamann,
 dem Zweiten Tenor Ludwig Schubert und
 dem Baritonisten Frans (Franz) Brovier (auch: Browier, Bruwire).

Die spätere Besetzung des Quartetts lautete:
 August Bockmann (1. Tenor),
 Max Kuttner (2. Tenor),
 Reinhold Niemeier (Bariton) und
 Carl Nebe (Bass).

Während Nebe für die Deutsche Grammophon unter seinem Namen sang, firmierte er für die Zonophon als Karl Rapp. Bei der Edison-Gesellschaft hieß er Karl Hofmann. Das Quartett sang auf anderen Marken als der Grammophon und ihrer Ableger auch unter den Bezeichnungen Browier-Hamann-Nebe-Quartett (Lindström, Odeon), "Browier-Hamann, Deutsches Männer-Quartett" (Homokord/Homocord), ja sogar als Hamann-Nebe-Quartett (Artiphon/Hertie). Ob diese Namensänderungen auch Wechsel in der Besetzung bezeichneten, ist nicht bekannt. Der Angabe, dass sich die Gruppe 1914 aufgelöst habe steht entgegen, dass es Aufnahmen mit dem "Nebe-Quartett" auch noch nach dem Ersten Weltkrieg bis in die Zeit der elektrischen Aufnahmetechnik nach 1926 gegeben hat, wenn man den Schallplattenetiketten glauben darf.

Repertoire
Das Nebe-Quartett trug deutsche Volkslieder wie Silchers In einem kühlen Grunde mit dem Text von Glück,  Ännchen von Tharau oder Am Brunnen vor dem Tore ebenso vor wie vaterländische Lieder wie Die Wacht am Rhein oder Heil Dir im Siegerkranz, hatte aber auch keine Scheu vor dem Liedgut der Arbeiterbewegung und sang die Arbeitermarseillaise von Andorf, den Sozialistenmarsch von Carl Gramme oder das beliebte Ein Sohn des Volkes von Pfeil. Auch Studentenlieder wie Bemooster Bursche, zieh' ich aus von Methfessel oder Ich lobe mir das Burschenleben nahm es auf. Daneben stand das deutsche Kunstlied von Franz Schuberts Am Meer bis zu Beethovens Hymne an die Nacht auf dem Programm. Choräle, Weihnachts- und Kirchenlieder wie Großer Gott wir loben dich, Nun danket alle Gott, das berühmte Niederländische Dankgebet (Wir treten zum Beten), Mendelssohns Es ist bestimmt in Gottes Rat und Bortnianskis Ich bete an die Macht der Liebe durften ebenfalls nicht fehlen. Heimatlieder und Volkstümliches wie Thomas Koschats Verlassen bin i oder Wo die Alpenrosen blüh'n, Zu Mantua in Banden und Zwei verlassene Italiener von Peuschel rührten die Zuhörer an und wurden demgemäß nachgefragt. Selbst technische Neuheiten wie den Zeppelin besang das Quartett.

Literatur
 Die Sprechmaschine. Fachzeitschrift für die gesamte Sprechmaschinen Industrie des In- und Auslandes (Beil. zu Die Phonographische Industrie), Berlin 1. 1905 - 10. 1914.
 Phonographische Zeitschrift. Fachblatt für die gesamte Musik- und Sprechmaschinenindustrie. Verlag Rothgießer & Diesing, Berlin 1. 1900 - 34. 1933 (kurz:PhonZschr)
 Stefan Gauß: Nadel, Rille, Trichter. Kulturgeschichte des Phonographen und des Grammophons in Deutschland (1900-1940). Mit einem Vorwort von Wolfgang Ruppert. Böhlau Verlag, Köln/ Weimar/ Wien 2009, ISBN 978-3-412-20185-2. (Diss. Berlin 2007)
 Karl-Josef Kutsch, Leo Riemens: Großes Sängerlexikon. Band 5, Verlag De Gruyter Saur, 1999, ISBN 3-598-11419-2.
 Berthold Leimbach: Tondokumente der Kleinkunst und ihre Interpreten 1898 - 1945. Selbstverlag, Göttingen 1991, .

Tondokumente (Auswahl)
 Aufnahmen von Carl Nebe:
 Die Zauberflöte von Mozart: O Isis und Osiris.  Carl Nebe, Bass, mit Kgl. Opernchor und Orchester - Homokord No. 1712, ca. 1905
 Der Bergmann (Neumann) Carl Nebe, Baß. Konzertsänger. Goldora 3269 (mx. 3325)
 Der König von Thule. Konzertsänger Karl Nebe, Bariton. Derby Record 1634 a [sic]
 Wenn ich einmal der Hergott wär. Konzertsänger Karl Nebe, Bariton. Derby Record 1634 b

 Aufnahmen des Carl Nebe-Quartetts:
  Am Meer (Schubert) Nebe-Quartett mit Piston-Begleitung Berlin. Favorite 1-19 653 (mx. 2873-b-) 16.06.11
  Sturmbeschwörung (J. Dürner) Nebe-Quartett Berlin. Favorite 1-19 665 (mx. 2325) 20.06.11
 Sonntag ist's! Lied im Volkston (Simon Breu) Nebe-Quartett. Homokord 11 106 (15 12 8 A)
 Heimkehr (Horch die alten Eichen rauschen) Lied (Johann Gelbke) Nebe-Quartett.  Homokord 11 105 (mx. 25 8 9 A)
 Weihnachtslied "Stille Nacht heilige Nacht", gesungen vom Carl Nebe-Quartett mit Glockenspiel. Jumbo Record A.47 291. Aufnahme aus dem Jahr 1910, Platte spätestens 1912 gepresst.

Anmerkungen
Im Artikel in der "Sprechmaschine" 1, 1905, Nr. 8, S. 142 wird er Karl Nebe geschrieben. Widersprüchlich sind die Angaben zur Person des Gründers. Während Leimbach davon ausgeht, dass Carl Nebe identisch ist mit dem Kammersänger und Bassbariton gleichen Namens, welcher am 3. Januar 1858 in Braunschweig geboren und am 7. Februar 1908 in Berlin gestorben ist, trennen Kutsch/Riemens in ihrem Großen Sängerlexikon im Artikel Nebe, Carl (der zunächst vom Hofopernsänger handelt) die beiden ausdrücklich: Entgegen früheren Annahmen existieren von dem Bassisten der Berliner Hofoper Carl Nebe vermutlich überhaupt keine Schallplatten. Sämtliche unter dem Namen Carl Nebe besungenen Platten oder Zylinder stammen von dem gleichnamigen Bassisten Carl Nebe (* 1868).

Weblinks
 Tonträger des Nebe-Quartetts in der Deutschen Nationalbibliothek

Einzelnachweise

Chor (Berlin)

Nebe-Quartett


KVBM may refer to:

 KVBM-LP, a low-power radio station (104.7 FM) licensed to serve Killeen, Texas, United States
 KSTC-TV, a television station (channel 30, virtual 5) licensed to serve Minneapolis, Minnesota, United States, which held the call sign KVBM from 1994 to 2000

KVBM


An Bambusa salarkhanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.K. Alam. An Bambusa salarkhanii in nahilalakip ha genus nga Bambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bambusa

Bambusa salarkhanii


'Fiona Gélin' est un cultivar de rosier obtenu en 2006 par le rosiériste français Dominique Massad. Il rend hommage à l'actrice française Fiona Gélin. Il fait partie de la collection .

Description
'Fiona Gélin' montre des fleurs (17-25 pétales) qui changent de couleur selon la saison, passant du rose tendre au rose abricot. Elle présente une fleur de taille moyenne et double; c'est une plante vigoureuse et saine. Son buisson qui atteint 100 cm de hauteur, parfois plus, montre un feuillage foncé brillant. Très parfumée, elle exhale des arômes de violette, d'agrumes et de muscat. Sa floraison est remontante et généreuse.

Cette variété résiste à des températures hivernales de -15° C/-20° C. La couleur chatoyante de sa fleur en fait un grand succès des jardins contemporains sous diverses latitudes. Il peut être cultivé aussi bien en massif, qu'en pot ou en balcon.

Notes et références

Voir aussi
Cultivars de roses portant des noms de célébrités

Cultivar de rosier

Fiona Gélin (rose)


خربة السركس هي قرية تقعُ في أقصى جنوب قضاء حيفا على بعد 42 كم من مدينة حيفا وترتفعُ بـ 25 مترًا عن سطح البحر. بلغَ عدد سكّانها عام 1931 حوالي 383 نسمة منهم 366 من العرب و17 من اليهود. يرجعُ اسمها إلى الشركس الذين فرّوا من قيصر روسيا إلى ملاذ ولايات الإمبراطورية العثمانية. أُنشئت على أراضي القرية مستعمرتان هما «غان شموئيل» عام 1913 ومستوطنة «» عام 1952.

التاريخ

قبل 1948
كانتِ القرية مبنيةً على هضبة صغيرة، وتبعدُ أكثر قليلاً من 3 كيلومترات إلى جهة الشمال الشرقي عن مستعمرة حديرا إلى الجنوب من طريق حديرا- عفولاه العام. يُوحي اسمها بمؤسّسيها الشركس الذين قَدِموا من تخوم روسيا الجنوبية، بعد أن طردتهم جيوش القيصر، والتمسوا لأنفسهم ملاذًا في الولايات العثمانية. من المعروف أن الشركس حلّوا في هذه المنطقة في القرن التاسع عشر ثم رحلوا عنها. سُمّيت القرية كذلك باسمِ عين العسل نسبة إلى عينِ ماءٍ كانت فيها وفي فترة الانتداب؛ صُنّفت القرية مزرعةً في معجم فلسطين الجغرافي المفهرَس.

الاحتلال الإسرائيلي
أُنشئت مستعمرة غان شموئيل على بُعد كيلومتر واحد من القرية، في سنة 1913، كما أُنشئت مستعمرة باسمِ تلمي أليعيزر قُربَ موقع القرية في سنة 1952.

القرية اليوم
ينتشرُ نبات الصبَار والسنابل في أرجاء الموقع؛ ولا أثر لأي من معالم القرية أو منازلها. يَستخدم المزارعون الإسرائيليون الأراضي الواقعة قُربَ الموقع لتربية المواشي ولزراعة الحمضيات.

انظر أيضًا
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948

المراجع

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى فلسطينية أخليت من سكانها قبل الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

خربة السركس (حيفا)


Fra Lujo Zloušić, krsnog imena Ivan, (Vareš, 8. prosinca 1895. – 25. listopada 1969.), hrvatski franjevac, odgojitelj, prosvjetni djelatnik, crkveni dužnosnik, umro na glasu svetosti Angažirao se za obnovu crkve i svetišta u Olovu.
Vareški je kraj dao znamenite franjevce i svećenike Franjevačkoj provinciji Bosni Srebrenoj, poput fra Matije Divkovića, fra Filipa Lastrića, fra Grge Ilijića Varešanina a Zloušić pripada ovom nizu.

Životopis
Rođen je u Varešu 8. prosinca 1895. Osnovnu školu završio je u Varešu, a potom je upisao Franjevačku klasičnu gimnaziju u Visokom, koju je pohađao od 1906. do U gimnaziji je bio pročelnik Marijine kongregacije i urednik đačkog lista Cvijet. Godinu novicijata proveo je Gučoj Gori od 1911. do 1912., uzevši redovničko ime: fra Ljudevit. Bogosloviju je studirao u Sarajevu od 1915. do 1918., a u jednom mandatu je bio pročelnik bogoslovskog Zbora  Jukić. Mladu misu je proslavio u Varešu, 16. lipnja 1918.

Nakon toga, starješinstvo Provincije ga je poslalo na studij matematike i fizike u Beč. Odatle se zbog političkih promjena u Monarhiji brzo vratio u Zagreb, gdje je 1922. diplomirao matematiku i fiziku. Iste godine postavljen je za profesora matematike i fizike u Franjevačkoj klasičnoj gimnaziji u Visokom i ondje proveo 47 godina, sve do smrti 1969. Osim profesorske službe bio je odgojitelj u Sjemeništu, deset godina odgojitelj klerika, upravitelj Marijine kongregacije i ravnatelj Gimnazije. Obnašao je i visoke službe u svojoj Provinciji: triput je bio zamjenik provincijala, definitor, a bio je i vizitator u dalmatinskoj franjevačkoj Provinciji. Spadao u skupinu visočkih učitelja svetački dosljednih svjedoka franjevačkog identiteta: fra Lujo Zloušić, fra Rastko Drljić,  fra Šimo Šimić, fra Borivoje Piplica, fra Alojzije Ištuk, fra Ignacije Gavran i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
Fra Lujo Zloušić (8.12.1895. – 25.10.1969.) Osvrt na život i djelo fra Luje, autor fra Slavko Topić, Svjetlo riječi, listopad 2017.

Životopisi, Vareš
Bosanskohercegovački franjevci
Odgoj i obrazovanje u Bosni i Hercegovini

Lujo Zloušić


يشير النقد التوراتي أو الدراسات التوراتية إلى الدراسة الأكاديمية لأصول وتأليف الكتب الخمسة الأولى للعهد العبري. بدأ النقد التوراتي في القرن الثامن عشر، وأشهر نتائجه الفرضية الوثائقية لكنه في نشاط مستمر بسبب عدة نظريات بديلة قيد الدراسة.

مراجع

انظر أيضا
 النقد الكتابي
 الفرضية الوثائقية

مواقع خارجية
 Collins, John J. "The Bible After Babel: Historical Criticism in a Postmodern Age, 2005.
 Mayes, A.D.H. "Historiography in the Old Testament". In John Barton (ed.), The Biblical World, 2002.
 Nicholson, Ernest. The Pentateuch in the Twentieth Century: The Legacy of Julius Wellhausen, 1998.
 . The Pentateuch: A Social-Science Commentary, 2002.
 . "Genesis 1,1-2,4: The Compositional Texture of the Priestly Overture to the Pentateuch". In A. Wenin (ed.), Studies in the Book of Genesis. Papers presented at the 48th Colloquium Biblicum Lovaniense, July 28-30, 1999.
 . "Pentateuchal Studies Today". Themelios 22 (1996).

الفرضية الوثائقية
عبارات مسيحية
فرضيات
نقد كتابي

نقد توراتي


දෙවන මාග්‍රෙත් රැජිණ (උපත 16 අප්‍රේල් 1940 ) යනු ඩෙන්මාර්කයේ වත්මන් රැජිණ මෙන්ම ඩෙන්මාර්ක පල්ලියේ උත්තරීතර අධිකාරිය සහ ඩෙන්මාර්ක ආරක්ෂක බලකායේ අණදෙන නිලධාරියා ද වේ. වසර 50 කට වැඩි කාලයක් ඩෙන්මාර්කයේ රැජින ලෙස පාලනය කර ඇති එතුමිය, දෙවන එලිසබෙත් මහ රැජිනගේ අභාවයත් සමඟ යුරෝපයේ දීර්ඝතම වත්මන් රාජ්‍ය නායිකාව සහ ලොව දීර්ඝතම කාලයක් සේවය කරන වත්මන් රාජ්‍ය නායිකාව විය .

ජීවමාන ජනයා
1940 උපත්
CS1 ඩැනිශ්-භාෂා මූලාශ්‍ර (da)
CS1 errors: missing periodical

ඕල්ඩන්බර්ග් මන්දිරයේ කැඩෙට් ශාඛාවක් වන ග්ලූක්ස්බර්ග් මන්දිරයේ උපත ලද මාග්‍රෙත් රැජින ඩෙන්මාර්කයේ නවවන ෆෙඩ්රික් රජතුමාගේ සහ ඉන්ග්‍රිඩ් රැජිනගේ වැඩිමහල් දරුවා වේ . 1953 දී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් මගින් කාන්තාවන්ට සිංහාසනය උරුම කර ගැනීමට අවසර දුන් විට එතුමිය එතුමියගේ  පියාගේ අනුමාන උරුමක්කාරිය බවට පත්විය. 1972 ජනවාරි 14 වන දින ඇගේ පියාගේ මරණයෙන් පසු මාග්‍රේත් කුමරිය රජකමට පත් විය. කල්මාර් යූනියන් සමයේදී ස්කැන්ඩිනේවියානු රාජධානිවල 1376-1412 කාලයේ පාලකයා වූ පළවෙනි මාග්‍රෙත් රැජිනගෙන් පසුව පත් පළමු ඩෙන්මාර්කයේ පාලක රැජින බවට එතුමිය පත්විය . 1967 දී එතුමිය හෙන්රි ද ලැබෝඩ් ද මොන්පෙසාට් උතුමාණන් සමඟ විවාහ විය, එතුමියට පුත් කුමාරවරු දෙදෙනෙක් සිටී: ඔටුන්න හිමි ෆෙඩ්රික් කුමරු සහ ජෝකිම් කුමරු .
මාග්‍රෙත් රැජින ඇගේ දැඩි පුරාවිද්‍යාත්මක ආශාව සඳහා ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන අතර ඉතාලිය, ඊජිප්තුව, ඩෙන්මාර්කය සහ දකුණු ඇමරිකාව ඇතුළු රටවල් වල කැණීම් කිහිපයකට සහභාගී වී ඇත . එතුමියට මෙම උනන්දුව ඇගේ මව් පාර්ශවීය සීයා වන ස්වීඩනයේ හයවන ගුස්ටාෆ් ඇඩොල්ෆ් රජතුමාගෙන් උරුම වූවකි, ඇය 1962 දී එට්රුරියා අසල කෞතුක වස්තු සොයා ගැනීමට යම් කාලයක් ගත කළාය .

2023 වන විට, මාග්‍රෙත් රැජින රාජෝත්තමාවිය ලෙස නිල රාජ්‍ය සංචාර 42 ක් එරටට පිළිගෙන ඇති අතර ඇය විසින්ම විදේශ රාජ්‍ය සංචාර 55 ක් සිදු කර ඇත. එතුමිය සහ රාජකීය පවුල තවත් විදේශ සංචාර කිහිපයක්ම කර ඇත.ඩෙන්මාර්කයේ රාජාණ්ඩුව සඳහා වන සහයෝගය මාග්‍රෙත්ගේ පුද්ගලික ජනප්‍රියත්වය මෙන් 82% ක් පමණ අඛණ්ඩව ඉහළ මට්ටමක පවතී.

ඩෙන්මාර්ක රජ පවුල

ඩෙන්මාර්කයේ දෙවන මාග්‍රෙත් රැජින


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 2009/2010 fand vom 2. bis zum 10. Januar 2010 in Guwahati statt. Es war die 74. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
http://www.badmintonindia.org/new/news/resu_srnats2009_guwahati8th.pdf

2010
Badminton 2010
Sportveranstaltung in Guwahati

Indische Badmintonmeisterschaft 2009/10