Die Voyager-Sonden sind zwei weitgehend baugleiche Raumsonden der US-amerikanischen Raumfahrtbehörde NASA, die als Voyager 1 und Voyager 2 das äußere Planetensystem durchqueren. Seit 1977 sammeln sie im Rahmen des Voyager-Programms Daten aus dem äußeren Sonnensystem.

Entwicklungsgeschichte

Die Voyager-Sonden sind Nachfolger der aus Kostengründen gestrichenen Raumsonden des "Thermoelectric Outer Planets Spacecraft"-Projekts (TOPS). Die Konstrukteure übernahmen daraus etliche der für TOPS entwickelten neuen Technologien. Sie hofften durch diese Technologien auf eine Missionsverlängerung. Der Bau der beiden Voyager-Sonden begann Mitte 1975. Voyager 2 startete am 20. August 1977, Voyager 1 am 5. September 1977.

Aufbau
Die Voyager-Sonden bestehen im Wesentlichen aus einer zentralen ringförmigen Aluminium-Zelle, die im Querschnitt zehneckig ist und einen Großteil der Elektronik beherbergt. Sie hat einen Durchmesser von 1,78 m und ist 0,47 m hoch. Auf ihr ist eine Parabolantenne mit einem Durchmesser von 3,66 m angebracht. Der Großteil der wissenschaftlichen Instrumente ist an einem 2,5 m langen Ausleger installiert. Die zentrale Zelle ist um den Hydrazin-Tank herumgebaut und in zehn einzelne Abteile mit einer Breite von je 0,43 m aufgeteilt. Jede Sonde hat eine Gesamtmasse von 825,5 kg, wovon 104,8 kg auf wissenschaftliche Instrumente entfallen.

Elektronik
Der Großteil der elektronischen Systeme ist in der zentralen Zelle untergebracht und basiert auf der Architektur der Pioneer-10- und -11-Sonden. Die Voyager-Sonden besitzen drei vollständig redundante Computersysteme, die für die Kommunikation (Communication & Command System; CCS), die Ausrichtung sowie Bahnregelung (Attitude and Articulation Control System; AACS) und die Datenspeicherung (Flight Data Subsystem; FDS) zuständig sind. Zum Strahlenschutz sind diese Komponenten durch eine Hülle aus Tantal und Titan abgeschirmt.

Das CCS-Kommunikationssystem sollte erst komplett von den Viking-Sonden übernommen werden, wobei dieses aufgrund des anspruchsvolleren Missionsprofils umfassend in der Leistung gesteigert wurde. Bei 1,9 MHz Taktfrequenz erreicht es eine Rechenleistung von 0,73 MIPS, das 64fache der Viking-Sonden. Der frei aufteilbare Ringkernspeicher hat eine Kapazität von 4000 Datenworten zu je 18 Bit. Zum ersten Mal wurde bei einer Sonde ein Built-in self-test verbaut, der schwerwiegende Probleme erkennen soll: Verlust der Empfänger für Kommandos, Ausfall des Senders oder des Oszillators für die Trägerwelle, Anomalien im AACS, Anomalien in der Hard- oder Software des CCS und ungewöhnliche Spannungs- oder Stromschwankungen.

Das AACS-Kontrollsystem wird aufgrund der sehr hohen Geschwindigkeiten beim Vorbeiflug für die korrekte Ausrichtung der Sonde und der Instrumente benötigt. Es besitzt zwar den gleichen Ringkernspeicher wie das CCS, hat aber nur knapp 5 Prozent der Rechenleistung. Das AACS besitzt zwei Betriebsmodi: Einen Gyro-Modus für die hochgenaue Ausrichtung der Instrumentenplattform bei Vorbeiflügen und einen Sternenmodus zur astronomischen Navigation. Die Gyroskope weisen nach der Kalibrierung eine Abweichung von 0,05° pro Stunde auf. Im Sternenmodus kommt je ein Sonnen- und ein Sternensensor zum Einsatz, die an der Spitze der Parabolantenne angebracht sind. Der Sonnensensor ist ein Potentiometer auf Cadmiumsulfid-Basis und weist eine Messgenauigkeit von 0,01° auf. Bei dem Sternensensor handelt es sich um eine Photomultiplier-Röhre mit einem Cäsium-Detektor, der auf den Stern Canopus ausgerichtet ist. Beide Instrumente versuchen ihre Referenzobjekte in der Mitte ihres Sichtfeldes zu halten und aktivieren daher ab einer Abweichung von 0,05° die Schubdüsen.

Aufgrund der hohen Datenrate war für deren Bearbeitung ebenfalls ein eigenes Subsystem nötig, das FDS. Es verwendet statt des üblichen Ringkernspeichers der Viking-Sonden einen zur damaligen Zeit neuartigen CMOS-Speicher, der resistenter gegenüber Spannungsschwankungen ist. Er ist mit 8000 Datenworten Kapazität doppelt so groß wie die Ringkernspeichervariante und wurde daher bei komplexen Operationen vom CCS mitbenutzt. Durch den beim CMOS-Speicher möglichen Speicherdirektzugriff (DMA) konnte auch die Belastung für den Prozessor (Verarbeitungsleistung 0,08 MIPS) deutlich gesenkt werden. Beide FDS-Computer können parallel arbeiten, bei einem Ausfall kann es allerdings zu schwerwiegenden Problemen kommen, da kein dediziertes Reservesystem mehr zur Verfügung steht. Ein FDS wiegt 16,3 kg und benötigt 10 W elektrische Leistung.

Da die gewonnenen Daten aufgrund der begrenzten Übertragungskapazität nicht sofort zur Erde gesendet werden können, wurde ein Massenspeichersystem eingebaut. Es handelt sich hierbei um ein 328 m langes Magnetband, das bis zu 536 MBit (100 Bilder) digital speichern kann. Die Schreibgeschwindigkeit liegt maximal bei 115,2 kBit/s und die Lesegeschwindigkeit bei maximal 57,6 kBit/s.

Energieversorgung

Für Missionen dieser Art (großer Abstand zur Sonne) sind Solarzellen zur Energieversorgung nicht geeignet. Daher kamen drei Radionuklidbatterien zum Einsatz, die mit Silizium-Germanium-Thermoelementen die durch spontane Kernzerfälle entstehende Wärme direkt in elektrische Energie umwandeln. Die Batterien enthielten beim Start je 4,5 kg Plutonium-238, einen α-Strahler mit einer Halbwertszeit von 87,7 Jahren. Jede einzelne Batterie befindet sich in einem 39 kg schweren Beryllium-Gehäuse, das 50 cm lang ist und einen Durchmesser von 40 cm hat. Zum Zeitpunkt des Starts stand eine Gleichspannung von 30 Volt und eine Leistung von 470 Watt zur Verfügung. Aufgrund des Zerfalls des Plutoniums reduziert sich die thermische Leistung um jährlich 0,79 %. Mit fallender Temperatur der Radionuklidbatterie fällt zusätzlich der Wirkungsgrad, außerdem altern die Thermoelemente, so dass der jährliche Leistungsverlust bei etwa 1,38 % liegt. Daher müssen immer mehr wissenschaftliche Geräte und Funktionen abgeschaltet werden, um genug Energie für die Steuer- und Kommunikationssysteme übrigzulassen.

Die Batterien sind an einem Ausleger befestigt, damit die Bordelektronik und die wissenschaftlichen Experimente möglichst wenig durch Strahlung beeinflusst werden. Dies gilt insbesondere für die Bremsstrahlung, die beim Eindringen der α-Teilchen in die Batterieummantelung entsteht und die sich nicht vollständig abschirmen lässt.

Kommunikation

Praktisch die gesamte Kommunikation mit der Sonde wird über die auffällige Parabolantenne abgewickelt, die auf der zentralen Zelle montiert ist und aus einem Graphit-Epoxid gefertigt ist. Sie besitzt einen Durchmesser von 3,66 m und weist im X-Band einen Antennengewinn von 48 dBi auf, im S-Band 36 dBi. Da sie nur begrenzt beweglich ist, muss die Sonde genau auf die Erde ausgerichtet werden, um eine Verbindung aufbauen zu können. Zur Datenübertragung werden zwei Frequenzbänder eingesetzt: Das S-Band (2295 MHz) und das X-Band (8418 MHz). Für beide Bänder sind jeweils zwei Sender vorhanden, die nicht parallel betrieben werden können (sie dienen primär als Backup). Zusammen haben sie eine Masse von 21,7 kg.

Das S-Band wird nur zum Senden und Empfangen von Kommandos oder kleinen Datenpaketen genutzt, da die Datenrate bei nur 60 bis 160 Bit/s liegt. Die beiden Sender besitzen eine Abstrahlleistung von je 9,4 und 28,3 Watt und wurden sekundär auch zur Durchleuchtung von Planetenatmosphären verwendet. Als Backup ist auch eine Antenne mit niedrigem Antennengewinn vorhanden (7 dBi). Über das X-Band werden praktisch alle wissenschaftlichen Daten übertragen, da hier eine wesentlich höhere Datenrate (2,5 bis 115,2 kBit/s) verfügbar ist. Die geringste mögliche Transferrate liegt bei 10 Bit/s.

Zur Fehlerkorrektur wurden der Golay- und Reed-Solomon-Code implementiert. Trotz der im Vergleich zu früheren Missionen deutlich höheren Datenraten kam es zu spürbar weniger Übertragungsfehlern.

Flugsteuerung
Zur Lageregelung und Kurskontrolle der Sonde werden acht voll redundante Schubdüsen mit je 0,89 N Schub eingesetzt, die durch die katalytische Zersetzung von Hydrazin den nötigen Rückstoß erzeugen. Der entsprechende Tank besteht aus glasfaserverstärktem Kunststoff und befindet sich in der Mitte der zentralen Zelle. Er fasst 90 kg Hydrazin und muss beheizt werden, damit dieses nicht gefriert. Für die Regelung der Rollachse stehen vier weitere Schubdüsen zur Verfügung, die einen Schub von je 22,2 N liefern. Die genauen Steuerimpulse werden vom AACS-Computer berechnet.

Wissenschaftliche Instrumente

Überblick

Die Voyager-Sonden tragen insgesamt elf wissenschaftliche Instrumente mit einer Gesamtmasse von 104,8 kg, was erheblich mehr ist als bei früheren Planetenmissionen. Die Instrumente benötigen insgesamt 90 Watt elektrische Leistung, wovon 10 Watt auf die entsprechenden Heizelemente entfallen.

Die Instrumente sind in zwei Kategorien unterteilt: Direktmessung (zum Beispiel Teilchendetektoren) und Fernerkundung (zum Beispiel Kameras). Alle Instrumente der letzten Kategorie sind an einer beweglichen Scanplattform angebracht, die sich an einem Ausleger in 2,5 m Entfernung von der zentralen Zelle befindet. Die Plattform kann durch mehrere Elektromotoren, die vom AACS kontrolliert werden, präzise auf einen bestimmten Punkt im Raum (zum Beispiel Planeten) ausgerichtet werden. Die Positionierungsgenauigkeit liegt bei 2,5 mrad.

Cosmic Ray System (CRS)

Dieses Instrument dient zur Untersuchung des Sonnenwindes und der Strahlungsgürtel der Planeten, insbesondere dem des Jupiters. Es besteht aus drei unterschiedlichen Teilchenzählern, die Winkel, Anzahl und Energie auftreffender Teilchen zählen. Der Detektor für hochenergetische Teilchen (HET) kann Protonen und Ionen mit den Ordnungszahlen von 1 (Wasserstoff) bis 30 (Zink) im Bereich von 6 bis 500 MeV pro Nukleon erfassen. Diese Teilchen schädigen stark elektronische Bauteile, daher waren die Ergebnisse für zukünftige Missionen von großer Bedeutung. Das HET setzt sich aus insgesamt 11 Sensoren zusammen, die aus der Eindringtiefe der Teilchen deren Energie ermitteln. Die Fehler der Messung liegen zwischen 5 und 7 Prozent. Der Elektronendetektor (TET) arbeitet nach dem gleichen Prinzip und kann Elektronen im Bereich von 3 bis 110 MeV erfassen. Auch der Detektor für Teilchen mit niedriger Energie (LET) bestimmt die Energie mit Hilfe der ermittelten Eindringtiefe und erfasst Teilchen im Bereich von 1,8 MeV bis 30 MeV.

Imaging Science System (ISS)

Das ISS fasst zwei optische Kameras zusammen, die im Bereich des sichtbaren und ultravioletten Lichts arbeiten, nämlich einer Schmalwinkel-Tele-Kamera (NAC) und einer Weitwinkelkamera (WAC). Beide Instrumente können Bilder 0,005 bis 61 Sekunden lang belichten.

Die Telekamera verfügt über ein Cassegrain-Teleskop mit einer Öffnung von 176,5 mm und einer Brennweite von 1500 mm. Die Transmission der Optik beträgt 60 Prozent und die theoretische Auflösung liegt bei 1,18 Bogensekunden. Zur Bildaufnahme kommt eine 11 mm große Vidiconröhre auf Selensulfid-Basis zum Einsatz. Der Sensor hat 800×800 Pixel. Der Sensor arbeitet im Spektralbereich 280 bis 640 nm (UV-B bis rot) und ist zur Gewinnung von Farb- und Falschfarbenaufnahmen mit Orange-, Grün-, Blau-, Violett- und UV-Filtern ausgerüstet. Die Kamera wiegt 22,06 kg und hat die Maße 25 cm × 25 cm × 98 cm.

Die Weitwinkelkamera verwendet ein Petzval-Linsenteleskop mit einer Brennweite von 202 mm und einem Durchmesser von 57,2 mm. Es besteht aus sechs strahlungsgehärteten Linsen, von denen eine zum Staubschutz dient. Die Transmission der Optik beträgt 84 %, und die theoretische Auflösung liegt bei 2,87 Bogensekunden, wobei derselbe Sensor wie beim NAC zum Einsatz kommt. Der einzige Unterschied liegt im etwas geringeren Spektralbereich (400–620 nm), der durch die Filtereigenschaften der Linsen bedingt ist. Die WAC benutzt ebenfalls alle Filter der Telekamera mit Ausnahme des UV-Filters. Zusätzlich sind noch Spezialfilter zur Erkennung von Natrium und Methan vorhanden. Die Kamera wiegt 13,30 kg und hat die Maße 20 cm × 20 cm × 55 cm.

Um die Bildsensoren, die bei beiden Kameras identisch sind, komplett auszulesen, werden mindestens 48 Sekunden benötigt. Es gibt ebenfalls Modi, die diese Zeit auf das 10fache erhöhen können. Um ein schnelles Auslesen zu ermöglichen, können auch nur 10 % der Pixel ausgelesen werden. Die Quantisierung erfolgt mit 8 Bit.

Infrared Interferometer Spectrometer (IRIS)
Das IRIS bestimmt Temperatur und Atmosphärenstruktur von Planeten und Monden durch die Auswertung ihrer Infrarot-Emissionen. Insbesondere sollte es das Wasserstoff-Helium-Verhältnis auf Jupiter und Saturn messen. Es handelt sich um ein Cassegrain-Teleskop mit einem Durchmesser von 50,0 cm, einer Brennweite von 303,5 mm und einem Gesichtsfeld von 0,25°. Es sind zwei Sensoren angeschlossen: ein Interferometer/Spektrometer und ein Radiometer. Ersteres arbeitet im Spektralbereich von 2,5 bis 50 µm und erreicht eine spektrale Auflösung von 0,094 µm. Das Radiometer ermittelt die Wärme von beobachteten Objekten und nutzt hierfür den Spektralbereich von 0,33 bis 2 µm. Als Referenz dient eine Neon-Strahlungsquelle, die monochromatische Strahlung von 585,2448 nm aussendet. Das IRIS ist mit den beiden Kameras des ISS synchronisiert und liefert für eine 48-Sekunden-Aufnahme (1-fache Auslesegeschwindigkeit) sechs Messwerte.

Low-Energy Charged Particles (LECP)

Dieses Instrument dient zur Untersuchung von elektrisch geladenen Teilchen mit niedriger Energie und ergänzt somit das CRS, das Teilchen mit hoher Energie untersucht. Zur Messung werden zwei Sensoren eingesetzt: das "Low Energy Particle Teleskop" (LEPT) und der "Low Energy Magnetospheric Particle Analyzer" (LEMPA). Sie untersuchen die Wechselwirkungen von Teilchen mit den Magnetfeldern von Monden und Planeten sowie die kosmische Strahlung und Sonnenwinde.

Das LEPT analysiert Elektronen im Energiebereich von 0,01 bis 11 MeV und Protonen von 0,015 bis 150 MeV, wobei 10−5 bis 1012 Teilchen pro Sekunde erfasst werden können. Das LEMPA arbeitet nur in der Nähe von Planeten und Monden. Es erfasst Alphateilchen, Ionen und Protonen im Energiebereich 0,05 bis 30 MeV. Die beiden Sensoren sind übereinander angebracht, so dass sie stets denselben Bereich untersuchen. Sie haben ein Gesichtsfeld von 45° und können mittels eines 8-Schrittmotors um 360° gedreht werden, was mindestens 48 Sekunden dauert. Der Motor sollte mindestens 500.000-mal eine volle Drehung durchführen können, was für den damaligen Stand der Technik bereits sehr ambitioniert war. Trotz der erwarteten Abnutzungsprobleme hatte er bis zum Jahr 2008 über 5 Millionen Drehungen erfolgreich durchgeführt. Zur Messung kommen verschiedene Sensorentypen zum Einsatz: Halbleiterdetektoren mit einer Dicke von 2 bis 2450 µm, acht Teilchenzähler mit einer Auflösung von 24 Bit und ein Pulshöhenanalysator mit 256 Kanälen. Die Kalibrierung erfolgt mit einer schwach radioaktiven Quelle.

Photopolarimeter System (PPS)
Das PPS misst Polarisierungseffekte, die oft durch Wechselwirkungen von Licht mit Materie entstehen. Da sich jeder Stoff in dieser Hinsicht anders verhält, sind somit Rückschlüsse auf die chemische Struktur von Planetenoberflächen, Ringsystemen und Atmosphären möglich. Das PPS besitzt ein Cassegrain-Teleskop mit einem Durchmesser von 20,32 cm, einer Brennweite von 280 mm und einem variablen Gesichtsfeld von 0,12° bis 3,5°. Es untersucht die Polarisation des Lichts in 8 Spektralbereichen zwischen 235 und 750 nm. Als Sensor dient eine Photomultiplierröhre mit einer Multialkali-Photokathode. Das einfallende Licht kann durch bis zu acht verschiedene Filter geleitet werden. Ein kompletter Arbeitszyklus, bei dem 40 Messungen mit unterschiedlichen Polarisations- und Filtereinstellungen durchgeführt werden, dauert 24 Sekunden.

Plasma Spectrometer (PLS)
Das PLS untersucht das Verhalten des Sonnenwindes und von heißen, ionisierten Gasen im offenen Weltraum sowie deren Wechselwirkungen mit den Magnetfeldern der Planeten. Es analysierte auch das Plasmafeld um den Jupitermond Io und ist in der Lage, die Grenze der Heliopause zu bestimmen. Hierzu verwendet es zwei Sensoren, die nach dem Prinzip der Faradayschen Gesetze arbeiten. Ein Detektor ist auf die Erde ausgerichtet und kann Elektronen im Energiebereich von 4 eV bis 6 keV erfassen, der andere steht senkrecht zu ihm und misst im Bereich von 5 eV bis 10 keV.

Plasma Wave System (PWS)

Dieses Instrument fällt besonders durch seine beiden 10 Meter langen Antennen auf, die im rechten Winkel von der zentralen Zelle wegführen. Sie haben einen Durchmesser von je 1,27 cm und sind aus Berylliumkupfer gefertigt. Das PWS benutzt sie als Dipolantenne, die eine effektive Länge von 7 m hat. Das Instrument untersucht die Wechselwirkungen von Teilchen mit den Magnetfeldern der Planeten und die elektrische Komponente von Plasmawellen im Frequenzbereich von 15 Hz bis 56 kHz. Der Empfänger (mit vorgeschaltetem 40-dB-Verstärker) bietet 16 verschiedene Kanäle, wobei vorher ein Rauschfilter die Störungen durch die Wechselspannung der Bordsysteme bei 2,4 und 7,2 kHz eliminiert.

Ein Teil des PWS ist ein Frequenzanalysator, der alle vier Sekunden ein komplettes Spektrum erstellen kann. Für den unteren Frequenzbereich beträgt die Bandbreite ±15 %, für den oberen Bereich ±7,5 %. Die Datenrate ist mit 32 Bit/s sehr niedrig. Der andere Teil des PWS ist ein Wellenformanalysator, der eine wesentliche Neuerung in der damaligen Raumfahrt war. Die Analyse von Wellenformen erfordert eine verhältnismäßig große Anzahl an Messwerten (28.800 pro Sekunde), was eine sehr hohen Datenrate von 115.200 Bit/s erzeugt. Da diese Daten nicht komprimiert oder beschnitten werden können, war man nach dem Verlassen des Jupitersystems wegen der immer geringeren Übertragungsbandbreite gezwungen, die Messungen erst auf den Bandlaufwerken zwischenzuspeichern und später zu versenden.

Planetary Radio Astronomy (PRA)
Dieses Instrument verwendet die beiden Antennen des PWS als Monopol. Es empfängt Radiowellen von Planeten im Frequenzbereich von 20,4 bis 1300 kHz und 2,3 bis 40,5 MHz.

Radio Science Subsystem (RSS)
Das RSS benutzt ebenfalls Baugruppen anderer Systeme mit, in diesem Fall die des Kommunikationssystems. Es kann bei der Kommunikation die Dopplerverschiebung der empfangenen Signale messen und so Rückschlüsse auf die Masse von nahe gelegenen Planeten und Monden ziehen. In einem anderen Betriebsmodus werden X- und S-Band gleichzeitig eingesetzt, um unterschiedliche Frequenzverschiebungen beim Durchqueren von Atmosphären oder Staubwolken zu ermitteln. Aus den gewonnenen Daten kann deren Struktur und chemische Zusammensetzung ermittelt werden. Allerdings ist in diesem Modus keine Kommunikation möglich. Für gute Messergebnisse ist eine hoch stabile Sendefrequenz unerlässlich, weswegen ein besonders stabiler Oszillator eingebaut wurde, der auch nach langer Zeit immer noch eine sehr exakte Frequenz produzieren kann.

Triaxial Fluxgate Magnetometer (MAG)
Das MAG besteht aus vier Sensoren, die Magnetfelder unterschiedlicher Stärke in drei Richtungen messen. Zwei davon sind nahe an der Sonde angebracht und messen starke Magnetfelder bis zu einer Stärke von 2 mT mit einer Genauigkeit von 6 pT (1/10000 des Erdmagnetfeldes). Die beiden Sensoren für schwache Magnetfelder sind an einem auffälligen, 13 m langen Ausleger befestigt, der aufgrund einer sehr leichten Berylliumlegierung nur 2,3 kg wiegt. Der große Abstand ist zum Reduzieren von Störungen durch das Magnetfeld der Sonde, deren Elektronik und der Radionuklidbatterien notwendig. Das maximal messbare Magnetfeld liegt bei etwa 500 µT, die maximale Genauigkeit bei 2 pT.

Ultraviolet Spectrometer (UVS)

Dieses Instrument führt dieselben Analysen durch wie das IRIS, allerdings im hohen Ultraviolett-Frequenzbereich von 40 bis 160 nm. Es besitzt im Wesentlichen zwei Betriebsmodi. Zum einen kann es Strahlungsquellen in der Atmosphäre von Monden und Planeten ausmachen, zum anderen kann es das spezifische Verhalten von externer UV-Strahlung (zum Beispiel der Sonne) beim Durchwandern von Atmosphären analysieren. Das UVS war aber auch sehr wichtig, wenn sich die Sonde nicht in der Nähe von Himmelskörpern befand. Zu jener Zeit war kein Teleskop, weder auf der Erde noch im Weltraum, vorhanden, das den extrem hohen UV-Bereich abdeckte. Daher wurde dieses Instrument auch für viele andere wissenschaftliche Beobachtungen eingesetzt.

Voyager Golden Record

Die "Voyager Golden Record" ist eine kupferne Datenplatte, die zum Schutz vor Korrosion mit Gold überzogen wurde. Auf ihr sind Bild- und Audio-Informationen über die Menschheit gespeichert. Auf der Vorderseite befindet sich unter anderem eine Art Gebrauchsanleitung und eine Karte, die die Position der Sonne in Relation zu 14 Pulsaren zeigt.

Pflege der Software
Die Software der Sonden wird nach wie vor weiterentwickelt und gepflegt. Ende 2015 suchte die NASA einen Nachfolger für Larry Zottarelli, der die Software der Sonden bis dahin betreute.

Bilder

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Beschreibung der Voyager-Sonden
 Voyager-Projektseite der NASA (englisch)
 Ulf von Rauchhaupt: Voyager-Sonden: Die weiteste Reise, faz.net, 5. September 2017, abgerufen am 6. September 2017.
 Dokument zu "Thermoelectric Outer Planets Spacecraft (TOPS)" auf dem NASA Technical Reports Server (PDF, englisch, 154,9 MB).
 Uptime 15,364 days: The Computers of Voyager Vortrag insb. über die Elektronik der Sonden auf YouTube (engl.)

NASA
Voyager-Programm

Voyager-Sonden


Observatorul din Versailles (în ) este un observator astronomic afiliat Universității Versailles. Situat în Guyancourt, Franța, în 2009, se concentrează pe studiul schimbărilor climatice și dezvoltării durabile.

Note

Legături externe

   Siteul oficial al Observatorului din Versailles

Observatoare astronomice din Franța
Fondări în 2009

Observatorul din Versailles


O Prêmio de Gennes (; anteriormente conhecido como Prize for Materials Chemistry) foi estabelecido em 2008, concedido bianualmente pela Royal Society of Chemistry por trabalho de destaque e excepcional na área de química de materiais. O prêmio homenageia o trabalho de Pierre-Gilles de Gennes.

O recipiente do Prêmio de Gennes recebe £ 5000, uma medalha e um certificado e completa uma turnê de palestras no Reino Unido.

Pierre-Gilles de Gennes nasceu em Paris, França, em 1932. Depois de se formar em 1955 na Escola Normal Superior de Paris, de Gennes foi engenheiro pesquisador no Centro de Energia Atômica (Saclay). Após um breve período na Universidade da Califórnia em Berkeley e 27 meses na Marinha Francesa, de Gennes tornou-se professor assistente na Universidade Paris-Sul em Orsay. Durante seu tempo em Orsay de Gennes trabalhou em supercondutores e cristais líquidos.

Em 1991 Pierre-Gilles de Gennes recebeu o Prêmio Nobel de Física por estudar as fronteiras entre a ordem e a desordem em materiais como os cristais líquidos.

Depois de receber o Prêmio Nobel, de Gennes visitou cerca de 200 escolas de ensino médio em um período de dois anos, de 1992 a 1994, nas quais fez palestras sobre ciência, inovação e bom senso para os alunos. Pierre-Gilles de Gennes morreu aos 74 anos, em 18 de maio de 2007.

Recipientes
Fonte: Royal Society of Chemistry
2009 Matthew Rosseinsky, Universidade de Liverpool
2011 Stephen Mann, Universidade de Bristol
2013 Susumu Kitagawa, Universidade de Quioto
2015 Mercouri Kanatzidis, Northwestern University
2017 Ian Manners, Universidade de Bristol
2019 Eugenia Kumacheva, Universidade de Toronto
2021 Chad Mirkin, Northwestern University

Prêmios de química

Prêmio de Gennes


Aurora aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Aurora (astronomi), güneşteki manyetik fırtınaların Dünya'ya ulaşması sonucu kutuplar ve çevresinde gözlemlenen renkli ışımalar
 Aurora (mitoloji), Roma mitolojisinde seher tanrıçası

Kişiler
 Aurora A. Quezon,
 Aurora Browne,
 Aurora Königsmarck (1662–1728),
 Aurora Robles,
 Aurora Stjernvall,
 Aurora Snow,
 J S Aurora,
 Aurora Aksnes

Yerleşim yerleri

Amerika Birleşik Devletleri
 Aurora, Alabama
 Aurora, Alaska
 Aurora, Arkansas
 Aurora, Kaliforniya
 Aurora, Kolorado
 Aurora Reservoir
 Aurora, Güney Dakota
 Aurora, Florida
 Aurora, Illinois
 Aurora Üniversitesi, Illinois
 Aurora, Indiana
 Aurora, Iowa
 Aurora, Kansas
 Aurora, Kuzey Karolina
 Aurora, Kentucky
 Aurora, Louisiana
 Aurora, Maine
 Aurora, Michigan
 Aurora, Minnesota
 Aurora, Missouri
 Aurora, Montana
 Aurora, Nebraska
 Aurora, Nevada
 Aurora, New Mexico
 Aurora, Cayuga County, New York
 Aurora, Erie County, New York

Avustralya'da

Kanada'da
 Aurora, Ontario

Filipinler'de
 Aurora (il), Filipinler'in ili

Güney Afrika'da

Vanuatu'da
 Aurora Island (now generally known as Maewo)

Diğer
 Aurora - Grafik Motoru Microsoft Windows Vistanın grafik işlem motoru.
 Aurora Plastics Corporation 1950 yılında kurulan Amerikan plastik maket firması.

Aurora


Die Helikon-Oper (, Gelikon-Opera) ist ein in Moskau, Russische Föderation arbeitendes Opernensemble, das seit April 1990 besteht. Es wurde von Dmitri Bertman gegründet und hat sich bisher auf unkonventionelle Produktionen konzentriert. Chefdirigent ist Wladimir Ponkin.

Spielstätten
Das Ensemble spielte bis zum Jahre 2006 in dem 250 Sitze fassenden Majakowski-Theater, dem früheren Ballsaal im Palast der kunstliebenden Familie Schachowskoi-Glebow-Streschnewa des 19. Jahrhunderts. Seit 2006 wurde dieses Theater, Helikon-1, "um- und ausgebaut". Die Arbeiten wurden jedoch immer wieder durch bürokratische Störmanöver behindert, sodass das Ensemble jahrelang seine Aufführungen in anderen Moskauer Theatern durchführen musste. Derzeit spielt das Theater im Gebäude Neuer Arbat (Nowy Arbat) 11 mit der Bezeichnung Helikon-2, jedoch wird der Abschluss der Umbauarbeitenmit mit einem großen Fest an historischer Stätte im Oktober 2015 erfolgen.

Aufführungen
 1990: Mawra von Igor Strawinski
 1992: Das hässliche Entlein von Sergei Sergejewitsch Prokofjew
 1994: Undine von Pjotr Iljitsch Tschaikowski
 1997: Kaffeekantate Musikalische Sitzung nach Johann Sebastian Bach, Inszenierung 2014: Oleg Ilyn.
 Rothschilds Violine von Weniamin Iossifowitsch Fleischmann
 Hin und zurück von Paul Hindemith
 Maddalena von Sergei Sergejewitsch Prokofjew
 2001: Jolanthe von Pjotr Iljitsch Tschaikowski, Inszenierung: Denis Krief
 2001: Macbeth von Giuseppe Verdi, Inszenierung: Denis Krief
 2004: Dialogues des Carmélites von Francis Poulenc
 2010: Mazeppa von Pjotr Iljitsch Tschaikowski
 2011: Das Liebesverbot von Richard Wagner
 2012: Boris Godunow von Modest Petrowitsch Mussorgski in der von Dmitri Dmitrijewitsch Schostakowitsch 1940 für das Bolschoi-Theater in Moskau erarbeiteten Fassung
 2012: Maltschischnik zum Internationalen Frauentag am 8. März 2012
 2012: Back in the USSR – A Gala-Concert of Soviet songs, Künstlerische Leitung: Dmitry Bertman
 2013: Die Fledermaus von Johann Strauss
 2014: Gastspiel mit Un ballo in maschera von  Giuseppe Verdi, Birgitta-Festival, Tallinn, Estland
 2014: Bauernkantate von Johann Sebastian Bach
 2014: La belle Hélène von Jacques Offenbach
 2015: Sadko von Nikolai Andrejewitsch Rimski-Korsakow
 2016: Doktor Haas (über den Mediziner Friedrich Joseph Haass) von Alexej Sergumin, Libretto: Ljudmila Ulitzkaja

Weblinks
 Webseite der Oper (en.)

Einzelnachweise

Opernhaus (Russland)
Musik (Moskau)
Theater (Moskau)

Helikon-Oper


فاليز هي بلدة في إقليم كالفادو، في منطقة باس نورماندي  في نورماندي، شمال غرب فرنسا. عدد سكانها 8000-9000 نسمة (1999).

شهدت تلك البلدة أحد معارك الحرب العالمية الثانية الشهيرة، وهي جيب فاليز، وكانت أحد المعارك التي حددت مصير الحرب بانتصار الحلفاء على ألمانيا النازية خلال حملة نورماندي.

كما ولد فيها ملك إنجلترا ويليام الفاتح عام 1028م والذي أصبح دوق نورماندي.

توأمة
لفاليز اتفاقيات توأمة مع كل من:
  باد نوياشتات آن در زاله
  كاسينو

أعلام

 سيدريك هينبارت
 ويليام الفاتح
 فريدريك دي لافرسناي
 بولين رولاند

مصادر

بلديات إقليم كالفادوس
مدن فرنسا

فاليز


Aarhus Badmintonklub (AB) er en dansk badmintonklub beliggende i Aarhus. Den blev grundlagt i 1935, og har hjemsted i Aarhus Badmintonhal.

Historie
Efter at Alfa Tofft havde studeret sprog og spillet badminton på universitetet i Montreal, vendte hun hjem til Danmark, og bosatte sig i Aarhus. Her stiftede hun i 1935 Aarhus Badmintonklub, som dermed blev den første rene badmintonklub i Jylland. Tofft brugte samme år en arv på at opføre Aarhus Badmintonhal på Dyrehavevej med C.F. Møller som arkitekt. Siden har klubben haft hjemsted i hallen.

I 2010 besluttede klubben at satse på at komme med i toppen af dansk badminton og ansatte i den forbindelse den tidligere topspiller Morten Frost som sportschef. Han forblev på denne post, til han i 2014 blev sportschef i Malaysia.

Satsningen på at nå toppen af dansk badminton blev allerede indfriet året efter Frosts tiltræden, idet AB rykkede op i Badmintonligaen, hvor klubben siden er forblevet.

Fremtrædende spillere
 Mads Conrad-Petersen
 Line Kjærsfeldt
 Anders Antonsen

Referencer

Eksterne henvisninger
 Aarhus Badmintonklubs officielle websted

Badmintonklub
Etableret i 1935
Badmintonklubber i Danmark

Aarhus Badmintonklub


Avrupa Parlamentosu, Avrupa Birliği'nde yaşayan 450 milyon nüfusu temsil eder ve temel işlevi bir siyasi güç olarak topluluk politikalarının hazırlanması için gereken kararları üretmektir.

Avrupa Parlamentosu, yasama sürecine katılır, bütçeye ilişkin yetkiler taşır ve Komisyon ve Konsey'i denetleme yetkisini de bünyesinde barındırır. Parlamento, Avrupa Komisyonu üyelerinin tayinlerinin onaylanması ve üçte iki oy çoğunluğuyla Komisyon'u görevden alma yetkilerine sahiptir. Ayrıca, Komisyon programını onaylayıp, Komisyon ve Avrupa Birliği Bakanlar Konseyi'ne yazılı ya da sözlü sorular yönelterek Avrupa politikalarının işleyişini izler.

Avrupa Parlamentosu'nun işlevleri arasında, araştırma komisyonları kurmak ve Avrupa Birliği vatandaşlarının dilekçelerini incelemek de vardır. Birlik anlaşması uyarınca Parlamento, Avrupa Birliği kurumlarının yürüttükleri faaliyetlerin uygulanması sürecinde gündeme gelebilecek görevi kötüye kullanma sorunlarına ilişkin olmak ve vatandaş şikayetlerini incelemek üzere bir ombudsman atama yetkisine sahiptir.

Bütçe konusuna ilişkin olarak ise, Avrupa Parlamentosu, Konsey ile yetkileri paylaşır. Yıllık bütçeyi onaylar ve bütçe uygulamasını izler.

Avrupa Birliği mevzuatının hazırlanmasındaki işlevi ise şöyle:
Komisyon tarafından hazırlanan mevzuat önerilerinin yürürlüğe konmasında Konsey ile yetki paylaşıyor. 1986'da Avrupa Tek Senedi'nin kabulünü izleyerek mevzuata ilişkin yetkileri arttırılan Parlamento, Birlik Anlaşması paralelinde de önemli bazı konulardaki yönetmelik ve yönergelerin kabulünde Konsey ile eşit statüye taşınmış durumda. Yine aynı şekilde önem taşıyan bazı kararlar ve anlaşmalar (örneğin yeni üyelerin katılımı gibi) konusunda da Konseyin, Parlamentonun onayını alması gerekiyor. Faaliyetlerini Strazburg, Lüksemburg ve Brüksel'de yürütüyor.

Yapısı
Temelinde, 1951'de kurulan ve ilk toplantısını 78 üyeyle 1952 yılında yapan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (AKÇT) yatmaktadır. AKÇT, Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun kurulmasını izleyerek 1958'de Avrupa Toplulukları Parlamenterler Meclisi adını alarak; bu ortak parlamentonun 1958'deki üye sayısını ise ulusal parlamentolarca tayin edilen 142 üye oluşturmaktadır. 1979'da 410 üye söz konusu iken, Yunanistan ve onu izleyerek Portekiz ve İspanya'nın da katılımından sonra meclis üye sayısı 518'e çıkmıştır. İsveç, Avusturya ve Finlandiya'nın katılımlarını izleyerek parlamentonun üye sayısı artmıştır. 1979'dan bu yana tek dereceli genel seçimle işbaşına gelen Avrupa Parlamentosu'nun üyeleri, AB'nin üye sayısını 25'e çıkarttığı genişleme ile birlikte 732'e ulaşmıştır. 2007 yılındaki genişleme ile birliğin nüfusu artmıştır. Böylece parlamenter sayısı 736'ye çıkmıştır.

Genişletilmiş Başkanlık Divanı, Parlamento'nun temel karar alma organıdır. Genişletilmiş Başkanlık Divanı, başkan ve başkan yardımcılarının biçimlendirdiği divan; divan üyeleri ve siyasi grup liderlerinden oluşmaktadır.

AB genişleme sürecindeki işlevi

Avrupa Parlamentosu'nun genişleme sürecindeki işlevi Avrupa Birliği'ni Kuran Anlaşma, madde 49'da net bir şekilde özetleniyor: 49. madde içindeki ilgili bölüm şöyle:
"6. maddenin 1. paragrafında belirtilmiş olan ilkelere uyan her Avrupalı devlet Birlik'e üye olmayı talep edebilir. Devlet, başvurusunu Konsey'e yöneltir. Konsey de Komisyon'un görüşünü ve Avrupa Parlamentosu üyelerinin salt çoğunluğu ile verilmiş olumlu oyu aldıktan sonra, oy birliği ile karar verir."

Bir diğer ifade ile, Parlamento'nun değerlendirmeleri sonucunda salt çoğunlukla olumlu bir karara varılmaması halinde yeni üyenin kabulü olanaksızdır.

Parlamento'nun genişleme sürecindeki işlevlerinden bir diğeri de aday ülkelere ilişkin raportörlerin belirlenmesidir. Söz konusu raportörler, aday ülkelerin siyasi, ekonomik ve sosyal yapıları ile ilgili olarak toplanan bilgileri Parlamento'ya iletme görevini üstlenir ve toplanan bilgileri güncelleştirir.

Parlamento Genel Sekreterliği tarafından aday ülkelerin gelişimi ve hazırlanma süreci ile ilgili bilgi akışının hızlandırılması amacıyla oluşturulmuş bir de "Genişleme Görev Grubu" vardır.

Ayrıca bakınız
 Avrupa Parlamentosu milletvekilliği

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Avrupa Parlamentosu resmi sitesi
  EuroAcademic - Avrupa Akademik Çalışmalar Merkezi
 Europedia: Guide to European policies and legislation

Avrupa Parlamentosu


Ingibjörg Stefánsdóttir oder kurz: Inga (* 31. August 1972 in Reykjavík) ist eine isländische Sängerin und Schauspielerin.

Als Gewinnerin des isländischen Vorentscheids durfte sie ihr Land beim Eurovision Song Contest 1993 in Millstreet vertreten. Mit der Power-Ballade Þá veistu svarið gelang sie auf Platz 13.

Sie war ab 1995 auch in einigen isländischen Spielfilmen als Darstellerin zu sehen.

Weblinks

Musiker (Island)
Sänger
Filmschauspieler
Interpret eines isländischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Geboren 1972
Frau
Isländer

Ingibjörg Stefánsdóttir


Jean Feltain, né le , est un joueur de pétanque français.

Biographie

Il se positionne en milieu ou tireur.

Clubs
 ?-? : AS Pétanque Saint-Yzan Mariens (Gironde)
 ?-2014 : Castelnau Pétanque (Hérault)
 2015 : Royan Pétanque (Charente-Maritime)
 2016 : Pétanque Coureaulaise (Gironde)
 2017-2020 : Pétanque de Loubeyrat (Puy-de-Dôme)
 2021 : Canuts de Lyon (Rhône)
 2022-2023 : Bron Terraillon Pétanque (Rhône)
 2023- : Boule Moulietsoise (Gironde)

Palmarès

Jeunes

Championnats d'Europe
 Champion d'Europe
 Triplette -18 ans 2006 (avec Kévin Malbec, Dylan Rocher et Florent Coutanson) :  Équipe de France
 Triplette -23 ans 2008 (avec Jérémy Darodes, Mathieu Charpentier et Mickaël Jacquet) :  Équipe de France
 Triplette -23 ans 2009 (avec Jérémy Darodes, Dylan Rocher et Mickaël Jacquet) :  Équipe de France
 Triplette -23 ans 2011 (avec Florent Coutanson, Kévin Malbec et Dylan Rocher) :  Équipe de France

Séniors

Championnats d'Europe
 Champion d'Europe
 Triplette 2013 (avec Kévin Malbec, Dylan Rocher et Zvonko Radnic) :  Équipe de France

Championnats de France
 Champion de France

 Triplette 2023 (avec Thierry Grandet et Moïse Helfrick) : La Boule Moulietsoise
Finaliste
 Triplette 2022 (avec Thierry Grandet et Moise Helfrick) : Bron Terraillon Pétanque

 Tête à tête 2012 : Castelnau Pétanque
 Triplette 2013 (avec Jean-Willy Feltain et Jean-Marc Foyot) : Castelnau Pétanque

Millau

Festival International de Pétanque de Millau (2016-)
 Vainqueur
 Doublette 2019 (avec Jean-Marc Foyot)

Références

Liens externes

Joueur français de pétanque
Champion d'Europe de pétanque
Naissance en mai 1989

Jean Feltain


2. periyot elementi, periyodik tablonun 2. periyodunda yer alan her bir element için kullanılan kavramdır.

2. periyot elementi


The Stranger is an alternative biweekly newspaper in Seattle, Washington, U.S. The paper's principal competitor is The Seattle Weekly, owned by Sound Publishing, Inc.

History
The Stranger was founded in July 1991 by Tim Keck, who had previously co-founded the satirical newspaper The Onion, and cartoonist James Sturm. Its first issue was produced out of a home in Seattle's Wallingford neighborhood and was released on September 23, 1991. The newspaper's title reflected the fact that Keck had almost no connection to Seattle prior to launching the paper. In 1993, The Stranger relocated to Seattle's Capitol Hill district, where its offices remained until 2020. The Stranger's tagline is "Seattle's Only Newspaper".

In its early days, The Stranger had a print run of 20,000, and focused on Seattle's University District. It was originally distributed as a single sheet of newsprint wrapped around a wad of coupons redeemable at local businesses.

Dan Savage was the Stranger editor-in-chief from April 4, 2001, to September 2007. Associated with the paper since its inception, he made forged a national reputation writing the paper's sarcastic and sometimes inflammatory sex advice column, "Savage Love", which has since appeared in every issue of The Stranger. Savage became the paper's editorial director in 2007, and was replaced as editor-in-chief by Christopher Frizzelle.

Erica C. Barnett, who was an early news editor for the paper, was named reporter of the year in 2007 by Seattle's Municipal League.

On April 16, 2012, The Stranger won a Pulitzer Prize. Eli Sanders was awarded a Pulitzer in the "feature writing" category for "The Bravest Woman in Seattle", described as "a haunting story of a woman who survived a brutal attack that took the life of her partner, using the woman's brave courtroom testimony and the details of the crime to construct a moving narrative." The feature appeared in the June 15, 2011, edition. In 2014, columnist Jen Graves was a Pulitzer finalist for her criticism columns.

Since at least 2013 The Stranger has been owned by the Seattle-based Index Newspapers; it has been described as distinguishing itself from the Weekly by its continuous local ownership. By 2015, the influence of the paper's endorsements in local elections, which reflect a left-leaning perspective was being felt.

The Stranger made the transition to a biweekly magazine-style format with its September 27, 2017, issue. The paper was distributed to local businesses, newsstands, and newspaper boxes free of charge every other Wednesday. The offices of The Stranger moved from Capitol Hill to Seattle's Chinatown–International District in 2020.

In response to the COVID-19 pandemic, on March 13, 2020, The Stranger announced that, due to a dramatic decrease in income from loss of advertising revenue, it would suspend its print edition. COVID-19 triggered The Stranger to lay off eighteen of its employees, which reduced its writing department. A successful online fundraiser was then organized to keep The Stranger afloat. Printing resumed in March 2023 with a quarterly arts magazine, while regular editions remain suspended.

Awards programs

Since 2003, in association with the cigarette company Lucky Strike, and later the antismoking arts organization Art Patch, the newspaper has awarded the annual Stranger Genius Awards to four Seattle-area individuals and one Seattle-area arts organization. Besides the recognition, each winner receives a $5000 cash award and a cake. Winners of the award include the filmmaker James Longley, the filmmaker Lynn Shelton, the writer Sherman Alexie, the poet Heather McHugh, the actress Sarah Rudinoff, the experimental-theater collective Implied Violence, Strawberry Theatre Workshop, the artist Jeffry Mitchell, and the artist Wynne Greenwood. A party and rock show for the winners is held every fall; past Stranger Genius Award parties have been held at the downtown public library, Seattle Art Museum, and the Moore Theater.

See also

The Portland Mercury – The Stranger's sister publication, based out of Portland, Oregon
List of newspapers in Washington (state)

References

External links

Newspapers published in Seattle
Alternative weekly newspapers published in the United States
Newspapers established in 1991
1991 establishments in Washington (state)

The Stranger (newspaper)


Olaylar
 Roma şehrinde Aqua Traiana adlı su kemeri inşa edildi.

Doğumlar

Ölümler

109


Hrvatska akademska zajednica (kratica HAZ) studentska i akademska je udruga osnovana 31. listopada 1990. na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Svrha udruge je promicanje visokog obrazovanja, znanosti i poduzetništva na demokratskim i državotvornim načelima. Nacionalni predsjednik zajednice je Zdeslav Milas.

Povijest
HAZ je bila prva nekomunistička organizacija studenata koja je okupljala državotvorne studente. Osnivači su Mario Kapulica, Andro Krstulović Opara, Tomislav Vukojević, Nikica Kršinić i Leonard Lončar. Udruga je u travnju 1991. suorganizator Prvog svjetskog sabora hrvatske mladeži koja je okupila 2000 sudionika iz 93 organizacija hrvatske mladeži iz Hrvatske, Bosne i Hercegovine i dijaspore.  Od jeseni 1992. oživljava se rad HAZ-a. Za prvog međunarodnog tajnika imenuje se Trpimira Majcana, koji vrlo predano uspostavlja kontakt s njemačkom studentskom organizacijom Ring Christlich-Demokratischer Studenten (RCDS). Po njihovoj preporuci uspostavljeni su prvi odnosi s European Democrat Students (EDS). Godine 1994. HAZ po prvi puta sudjeluje na 18. EDS Summer Academy u njemačkom gradu Greifswald. Trpimir je uime Hazovog izaslanstva održao izlaganje o agresiji na Hrvatsku i neučinkovitom djelovanju UNPROFOR-a. Izaslanstvo čine i Goran Bradica (predsjednik HAZ-a 1994. – 1995.), Krunoslav Gašparić (predsjednik HAZ-a 1995. – 1997. i saborski zastupnik 2000. – 2003.) te osječki hazovac Tihomir Živić, danas docent na Odjelu za kulturologiju Sveučilišta u Osijeku. U Greifswaldu je HAZ primljen u status promatrača, a 1995. za pridruženog člana.

Od 1996. Trpimira Majcana nasljeđuje Ivana Šimić (danas Bratanić), koja je bila međunarodna tajnica do 1997., a zatim međunarodne odnose preuzima Iva Kralj. Godine 1997. HAZ postaje punopravna članica EDS-a. Izaslanstvo čini čak 7 hazovaca na čelu s nacionalnim predsjednikom Krunoslavom Gašparićem, a ostali članovi su Krešimir Mihalić (predsjednik HAZ-a 1997. – 2002.), Ivana Šimić, Ante Barišić (predsjednik sveučilišne organizacije HAZ-a Zagreb – danas ugledni oftalmolog), Marijo Jelušić, Petar Oliver Ćurić i Mario Cikač. U tijeku agresije na Hrvatsku, osječki članovi HAZ-a osnovali su na jesen 1991. Studentsku bojnu. Godine 1994. Zoran Tomić pokreće osnivanje HAZ Bosne i Hercegovine. Pokretač je Zakona o studentskom zboru i osnivanja Hrvatskog studentskog zbora 1996. godine. Iste godine, na prvim studentskim izborima pobjeđuje te je bila najbronija studentska organizacija na nacionalnoj razini sve do 2010. Godine 2010 i 2012. izdaje dvije publikacije studentskih poezija koju na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu promovira Matej Magerl.

U listopadu 2016. u Matici hrvatskoj ponovno je obnovljena od strane alumni članova te se od tada definira kao studentska i akademska nestranačka udruga. U studenome 2018. pokreće se HAZ u Bosni i Hercegovini sa sjedištem u Mostaru, čiji je povjerenik doc. dr. sc. Antonio Sesar.

Međunarodna suradnja
Prve kontakte uspostavlja s njemačkom studentskom organizacijom Ring Christlich-Demokratischer Studenten (RCDS), da bi 1994. sudjelovala i postala promatrač na Summer University Europskih demokratskih studenata (EDS), najveće europske studentske organizacije, osnovane 1961. koja okuplja milijun studenata iz tridesetak europskih država.  Godine 1995. postaje pridružena, a 1997. punopravna članica. Iznjedrila je četiri dopredsjednika EDS-a u raznim mandatima, a aktivna je sve do 2013. kada gubi članstvo. HAZ se ponovno pojavljuje na EDS-u 2017., 2018. postaje promatrač. Iste godine, u suorganizaciji Zaklade Hannsa Seidela, domaćin je EDS Centre Right Academy te sudionika prima predsjednik Vlade RH Andrej Plenković.  Na kongresu u Genovi Karlo Kolesar izabran je za Co-Chair za visoko obrazovanje EDS-a. Na Winter University u Barceloni, u veljači 2019. HAZ je ponovno primljena u punopravno članstvo.

Nacionalni predsjednici

 Tomislav Vukojević (1990. – 1992.)
 Robert Pavičić (1992. – 1994.)
 Goran Bradica (1994. – 1995.)
 Krunoslav Gašparić (1995. – 1997.)
 Krešimir Mihalic (1997. – 2002.)
 Tomislav Car (2002. – 2004.)
 Mislav Banek (2004. – 2012.)
 Zdeslav Milas (2016. -)

Alumni predsjednici
 Artur Gedike (2016. – 2018.)
 Ante Barišić (2018. -)

Potpredsjednici EDS-a iz redova HAZ-a
 Davorka Herman (2003. – 2004.)
 Ivan Gereci (2006. – 2007.)
 Matija Magerl (2009. – 2011.)
 Karlo Kolesar (2019. – 2021.)

Deklaracije
HAZ je na svojem 9. Saboru održanom 15. prosinca 2018. usvojio dvije deklaracije.

Prvi dokument, Deklaracija o važnosti istraživački orijentiranog obrazovanja i studentskog poduzetništva naglašava zalaganje za visokoobrazovni sustav koji potiče znanost i njezino povezivanje s gospodarstvom. Snažno podržavaju studentsko poduzetništvo. Promiče se ideja binarnog sustava koji je razvijen unutar europskog prostora visokog obrazovanja kao i mobilnosti studenata programima razmjene Erasmus+.

Drugi dokument, Deklaracija o položaju o konstitutivnosti hrvatskog naroda u Bosni i Hercegovini ističe manipulaciju izbornog zakona koji je po treći put primijenjen na štetu hrvatskog naroda u BiH. HAZ smatra da je temeljni postulat "obveza vraćanja hrvatskome narodu stvarne konstitutivnosti, budući da je nedavno na izborima nepoštivanje i zanemarivanje ovih temeljnih načela dovelo do oduzimanja političkog subjektiviteta hrvatskom narodu u BiH."

Vodstvo
Središnja tijela udruge su Sabor, nacionalni predsjednik, Predsjedništvo, Glavni odbor i Nadzorni odbor. Organizacija ustrojava svoje studentske organizacije u sveučilišnim središtima. Diplomirani članovi okupljeni su unutar Alumni zajednice. Tijela Alumni zajednice su Skupština, alumni predsjednik, Predsjedništvo, Alumni vijeće i Akademsko vijeće.

Predsjedništvo
Na svojem XI. Saboru i, održanom u online obliku 17. prosinca 2020. godine te u nastavku konstituirajućoj sjednici Glavnog odbora izabrani su nacionalni dužnosnici udruge:
 Zdeslav Milas, nacionalni predsjednik
 Karlo Kolesar, zamjenik nacionalnog predsjednika
 Ante Barišić, alumni predsjednik
Mislav Grgić, predsjednik Akademskog vijeća
 Ivan Pnjak, Hrvoje Raos i Mihovil Mioković, dopredsjednici
Dora Miketek, glavna tajnica
Vlatka Ružić, predsjednica Glavnog odbora
 Antonio Sesar, zamjenik alumni predsjednika
Dražen Opalić, glavni rizničar
 Katarina Šarac, međunarodna tajnica

Glavni odbor
Glavni odbor čine 30.tak izabranih dužnosnika, podjednako studenata i diplomiranih članova.

Alumni vijeće
Alumni vijeće vodi alumni zajednicu udruge i čine četrdesetak članova iz raznih profesija, sveučilišnih profesora i nastavnika u visokom obrazovanju, znanstvenih savjetnika i suradnika, liječnika, poduzetnika i članova uprava, odvjetnika i ravnatelja ustanova.

 Ante Barišić, dr. med, alumni predsjednik
 doc. dr. sc. Antonio Sesar, zamjenik alumni predsjednika
 Držislav Brčić, mag. oec., doc. dr. sc. Zrinko Čustonja, Mislav Herman, dr. med., Mario Musa, MBA i dr.sc. Marina Perić Kaselj, dopredsjednici
 Matija Magerl, mag. iur., tajnik

Akademsko vijeće
Akademsko vijeće je tematsko vijeće te okuplja istaknute pripadnike akademske zajednice i osoba koje su svojim aktivnostima bliske akademskoj ili istraživačkoj zajednici.
 prof. dr. sc. Mislav Grgić, predsjednik
mr. sc. Hrvojka Božić, prof. dr. sc. Davor Filipović, prof. dr. sc. Ivica Miškulin, prof. dr. sc. Drago Žagar, dopredsjednici.

Izvori

Poveznice
 Europski demokratski studenti
 Studentski zbor

Vanjske poveznice
 Mrežne stranice Hrvatske akademske zajednice
 European Democrat Students

Hrvatske udruge

Hrvatska akademska zajednica


Lili er vild med gaver er en dansk animationsfilm fra 2015 instrueret af Siri Melchior.

Handling
Lili er vild med gaver. Lidt vild med små gaver. Meget vild med store gaver. Der er både sløjfer og indpakningspapir, men allerbedst er papkassen når man har pakket op. En papkasse der både kan blive til skibe, kareter og luftballoner. Hvad den dyre gave angår, er den nok det mindst interessante. Lili er en serie af film om at være 3 år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Lili er vild med gaver


7895 Kaseda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7895 Kaseda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kashihara de Fumiaki Uto. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,15 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 13,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

7895 Kaseda


Die strukturelle Liquiditätsquote (in der Schweiz Finanzierungsquote; englisch , abgekürzt NSFR) ist eine im Zuge von Basel III etablierte Kennzahl, die der Optimierung der strukturellen Liquidität von Kreditinstituten dienen soll, wobei ein Zeithorizont von einem Jahr betrachtet wird. Denn eine Strategie, bei der langfristige Ausleihungen kurzfristig refinanziert werden, setzt voraus, dass die Bank ihre auslaufenden kurzfristigen Schulden ständig umschulden kann. In der Finanzkrise ab 2007 war dies jedoch häufig nicht mehr möglich. Durch eine Mindestanforderung an die strukturelle Liquiditätsquote sollen derartige Liquiditätsrisiken vermieden werden.

Für diesen Standard hat die sogenannte "Beobachtungsphase" im Jahr 2011 begonnen. Während dieser Phase sind gegebenenfalls Änderungen des Verfahrens möglich. Verbindlich wird die Kennzahl ab 27. Juni 2021, 2 Jahre nach Inkrafttreten der CRR II (Verordnung (EU) 2019/876 des europäischen Parlaments und des Rates vom 20. Mai 2019). Der Standard dient als Ergänzung der Liquiditätsdeckungsquote oder Liquiditätsquote (Abkürzung LCR von englisch ), die sich auf die kurzfristige Liquidität mit Zeithorizont von 30 Tagen bezieht.

Definition
Die strukturelle Liquiditätsquote NSFR ist definiert als das Verhältnis zwischen der auf der Passivseite der Bilanz verfügbaren stabilen Refinanzierung zu den weniger liquiden Aktiva, für die eine stabile Refinanzierung erforderlich ist:

Dabei soll die strukturelle Liquiditätsquote den Wert 100 % übersteigen; mit anderen Worten soll der verfügbare den erforderlichen Betrag übersteigen, der Zähler des obigen Bruchs also größer als der Nenner sein. Die verfügbare stabile Refinanzierung ist der Teil von Eigen- und Fremdmitteln, von dem zu erwarten ist, dass er über den Zeithorizont von einem Jahr unter anhaltenden Stressbedingungen eine zuverlässige Mittelquelle darstellt. Der erforderliche Betrag wird ermittelt, indem der Wert der gehaltenen Aktiva und außerbilanziellen Eventualverpflichtungen unter Gewichtung eines die Liquiditätsmerkmale widerspiegelnden Faktors aggregiert wird.

Aktivapositionen (Liquidität der Aktiva) werden also Passivpositionen (Stabilität der Passiva) gegenübergestellt.  Dies geschieht über drei verschiedene Zeitintervalle, 0M – 6 Monate, 6M – 12M und 12 > Monate. So muss zum Beispiel für Barmittel 0 % an Passive vorgehalten werden, da diese die höchste Liquidität besitzen. Kredite an Banken müssen für das 12 > Monate zu 100 % mit Passiva unterlegt sein. Besonders hervorzuheben ist die Privilegierung von Staatsanleihen, dort müssen über alle Zeitintervalle nur 5 % mit Passiva unterlegt werden. Außerdem werden Kundeneinlagen fast vollständig als stabile Refinanzierungsquelle angerechnet.

Verfügbare stabile Refinanzierung
Die verfügbare stabile Refinanzierung (englisch , ASF) wird ermittelt, indem der Gesamtbetrag verschiedener Kategorien liquider Mittel der Bank aggregiert wird. Dabei wird der Betrag mancher Kategorien nur anteilig angerechnet, für diese wird ein sogenannter ASF-Faktor festgelegt, der den maximal anrechenbaren Anteil definiert.

Folgende Mittel werden als stabile Refinanzierung angerechnet:

 Eigenkapital
 Vorzugsaktien mit einer Restlaufzeit von mindestens einem Jahr
 Verbindlichkeiten mit einer effektiven Restlaufzeit von mindestens einem Jahr
 Einlagen ohne Fälligkeit oder Termineinlagen mit einer Restlaufzeit von weniger als einem Jahr, von denen erwartet werden kann, dass sie über längere Zeit bei der Bank verbleiben. Für stabile Einlagen darf dabei ein ASF-Faktor von maximal 90 % angesetzt werden, für weniger stabile nur 80 %
 Von Großkunden bereitgestellte Mittel mit einer Restlaufzeit von weniger als einem Jahr, von denen erwartet werden kann, dass sie über längere Zeit bei der Bank verbleiben. Hiefür darf ein ASF-Faktor von maximal 50 % angesetzt werden

Bei dieser Ermittlung ist eine erweiterte Kreditaufnahme durch Inanspruchnahme von Kreditfazilitäten bei der Zentralbank außerhalb der üblichen Offenmarktgeschäfte nicht zu berücksichtigen, um eine Abhängigkeit von der Zentralbank als Refinanzierungsquelle zu vermeiden. Eine stabile Refinanzierung soll auch unter außergewöhnlichen Bedingungen gegeben sein, insofern fordert der Standard die Berücksichtigung eines Stressszenarios,  bei dem ein Kreditinstitut mit einem oder mehreren der folgenden Probleme konfrontiert ist, wobei dies den Kunden bekannt ist:
 erheblicher Rückgang der Rentabilität oder Solvenz
 potenzielle Herabstufung des Schuldner-, Kredit- oder Einlagenratings
 wesentliches Ereignis, das die Bonität des Kreditinstituts in Frage stellt

Erforderliche stabile Refinanzierung
Zur Berechnung des Betrags der erforderlichen stabilen Refinanzierung (englisch , RSF) werden alle Aktiva eines Kreditinstituts bewertet, zusätzlich auch außerbilanzielle Positionen sowie andere Geschäftsfelder. Dabei werden Kategorien gebildet und diesen sogenannte RSF-Faktoren zugeordnet, die ausdrücken, mit welchem Anteil die Beträge dieser Kategorie zu berücksichtigen sind. Die RSF-Faktoren, die den verschiedenen Kategorien der Aktiva zugeordnet werden, entsprechen dabei näherungsweise dem Anteil eines bestimmten Vermögenswerts, der nicht durch den Verkauf oder Einsatz als Sicherheit bei einer besicherten Kreditaufnahme auf erweiterter Basis innerhalb eines Jahres flüssig gemacht werden kann. Da auch außerbilanzielle Positionen in Krisenzeiten erhebliche Liquiditätsabflüsse auslösen können, werden auch für verschiedene außerbilanzielle Geschäfte RSF-Faktoren festgelegt.

Beispiel
Betrachtet sei folgende Bankbilanz:

 Aktiva:
 Langfristige Forderungen: 100 Mio. € (RSF = 100 %)
 Kurzfristige Forderungen: 80 Mio. € (RSF = 50 %)
 Barmittel: 20 Mio. € (RSF = 0 %)
 Passiva:
 Eigenmittel: 20 Mio. € (ASF = 100 %)
 Kurzfristige Verbindlichkeiten: 30 Mio. € (ASF = 50 %)
 Sichteinlagen: 150 Mio. € (ASF = 90 %)
Die Required Stable Funding beträgt also 140 Mio. € und die Available Stable Funding 170 Mio. €. Es ergibt sich eine strukturelle Liquiditätsquote NSFR von 121,4 %.

Literatur

Einzelnachweise

Risikomanagement (Bank)

Strukturelle Liquiditätsquote


Sus ahoenobarbus, le Sanglier géant de Palawan, est une espèce de mammifères de la famille des Suidae, endémique des Philippines, et plus précisément de l'île de Palawan et des îles environnantes. C'est un gros sanglier qui se plaît dans une large gamme d'habitats. Il s'agit d'une espèce quasi menacée selon l'Union internationale pour la conservation de la nature (UICN), à cause de la chasse, de la dégradation de l'habitat, et du croisement possible avec les cochons domestiques.

Description

En 1888, le zoologiste français Joseph Huet décrit l'espèce ainsi :

La longueur totale du corps, du groin à la queue comprise, est de .

Répartition

C'est une espèce endémique de la région faunistique de Palawan, aux Philippines, à la limite nord-est du Sundaland. Elle est présente sur l'île principale de Palawan, ainsi que sur certaines de ses plus grandes îles satellites : Balabac, Bugsuk, Busuanga, Calauit, Coron, Culion, Dumaran, Linapacan, Pandanan. Elle a également été enregistrée sur certaines petites îles proches de l'île principale de Palawan, mais il n'est pas sûr que les populations y soient permanentes. Des fossiles de la fin du Pléistocène ont été trouvés à Quezon dans le sud de Palawan, ainsi qu'à El Nido, dans le nord de Palawan, de la fin du Pléistocène à la fin de l'Holocène.

Habitat

L'espèce vit dans des forêts contiguës et fragmentées, du niveau de la mer, à la forêt de montagne jusqu'à  d'altitude, ainsi que dans des zones cultivées. Elle est encore relativement commune dans les forêts des chaînes de montagnes de Mantalingahan, Victoria/Anepahan et Pagdanan, comme l'attestent les traces fréquentes d'alimentation. Jusqu'à récemment, le Sanglier était commun dans les mosaïques de prairies et de forêts à Calauit. La présence de l'espèce dans les prairies est reflétée par le nom local baboy damo, qui signifie « porc d'herbe ». L'espèce est recensée dans toutes les forêts de Palawan, dont les forêts montagnardes, de colline et de plaine, ultramafiques, calcaires et de mangrove à feuilles persistantes et semi-persistantes. Les zones humides sont régulièrement fréquentées, en particulier celles situées à l'intérieur ou en bordure des zones forestières.

Systématique
L'espèce est décrite en premier en 1888 par le zoologiste français Joseph Huet, qui la classe dans le genre Sus sous le nom binominal Sus ahoenobarbus, en même temps que Sus marchei.

Sus ahoenobarbus est une espèce monotypique limitée à la région faunistique de Palawan aux Philippines, qui diffère génétiquement de Sus barbatus, dont elle a pu être considérée comme une sous-espèce, dans une étude de 2005 qui indique une relation plus étroite avec Sus cebifrons, tandis que la morphologie et le nombre de chromosomes indiquent une relation plus étroite avec S. barbatus. L'hybridation entre S. barbatus et S. cebifrons peut être une explication possible des similitudes ; cependant, jusqu'à ce que des recherches supplémentaires soient entreprises, la phylogénie de l'espèce reste non résolue.

Sus ahoenobarbus a pour synonymes :
 Sus balabacensis Forsyth Major, 1897
 Sus barbatus ahoenobarbus Huet, 1888
 Sus calamianensis Heude, 1892
 Sus palavensis Nehring, 1889

Menaces
L'espèce reste relativement bien répartie mais de façon inégale. Bien qu'elle soit encore localement commune dans certaines régions, elle est en déclin à cause de la dégradation de son habitat et de la forte pression de la chasse dans de nombreuses régions.

Le Sanglier géant de Palawan est le plus grand survivant de la mégafaune de Palawan, ce qui en fait une cible de choix pour la chasse, tant pour la subsistance que pour le commerce de viande de brousse. Une méthode de chasse traditionnelle encore pratiquée dans les régions les plus reculées est l'utilisation de collets faits de lourds troncs de palmiers et de pointes de bambou placés à la hauteur des épaules des porcs, ce qui sert à la fois à sécuriser la viande, mais qui a servi aussi, dans le passé, à dissuader les intrusions d'humains. Les chiens sont couramment utilisés pour acculer les porcs, qui sont ensuite abattus avec des fusils de faible puissance, ou transpercés par de courtes tiges de bambou munies de pointes de fer détachables. Les « bombes à cochons », souvent constituées d'une patate douce découpée et remplie d'explosifs, d'éclats de verre, de porcelaine ou de métal ainsi que d'une gâchette, sont utilisées à la fois pour dissuader les sangliers de s'attaquer aux champs et pour sécuriser la viande. Une fois que les porcs mordent à l'appât, l'explosif explose, causant de graves blessures aux mâchoires qui sont presque toujours, mais généralement pas immédiatement, mortelles.

Bien que la plupart du gibier sert pour la subsistance, il existe également un commerce considérable de viande de brousse à Palawan. Autrefois, la viande était souvent troquée contre des marchandises, mais de plus en plus, des intermédiaires et des collectionneurs achètent des produits de la faune sauvage à intervalles réguliers, notamment de la viande de sanglier. Les restaurants des zones rurales, mais aussi de la capitale provinciale Puerto Princesa, étaient connus pour proposer de la viande de sanglier sur leur menu. En 2006, le prix de la viande de brousse était le double de celui des porcs domestiques.

Il arrive également que des marcassins vivants soient commercialisés. Les Sangliers géants de Palawan seraient détenus comme animaux de compagnie dans la province ou, comme les cochons domestiques, seraient élevés jusqu'à l'âge adulte avant d'être abattus.

Les porcs domestiques évoluent souvent en liberté dans les mêmes lieux que les sangliers, et des porcs vietnamiens ont été introduits dans une zone du nord de Palawan. L'hybridation avec les porcs domestiques est un problème pour d'autres espèces de sangliers aux Philippines, mais on ne sait pas si cela s'est déjà produit à Palawan.

Conservation
L'espèce est légalement protégée par la législation philippine sur la protection de la vie sauvage, qui comprend toute une série de lois concernant la région de Palawan. Cependant, la mise en œuvre de cette législation est généralement mal appliquée dans la plupart des zones, y compris dans certaines zones protégées. Selon l', les exigences prioritaires comprennent donc une mise en œuvre plus efficace de la législation existante, et l'ajout de nouvelles zones protégées au sein des zones clés, si possible conçues pour permettre un plus grand contrôle de gestion par les autorités gouvernementales locales que ce n'est le cas dans le système national de zones protégées existant.

Notes et références

Liens externes

Suidae
Artiodactyle (nom scientifique)
Faune endémique des Philippines

Sus ahoenobarbus


Le technosolutionnisme, ou solutionnisme technique, est la confiance dans la technologie pour résoudre un problème souvent créé par des technologies antérieures

Selon ce concept, tous les problèmes pourraient trouver des solutions dans des technologies meilleures et nouvelles. Le terme est maintenant utilisé comme une expression condescendante pour décrire des solutions bon marché et rapides en utilisant des technologies inappropriées ; ces correctifs créent souvent plus de problèmes qu'ils n'en résolvent, ou donnent le sentiment qu'ils ont résolu le problème.

Certains le définissent comme une « tentative de réparer les dommages causés à une technologie par une modification du système », qui peut impliquer une modification de technologies existantes et/ou une modification de ses procédures d'exploitation ou de maintenance.

Les correctifs technologiques sont inévitables dans la technologie moderne. Il a été observé que de nombreuses technologies, bien qu'inventées et développées pour résoudre certains problèmes perçus, créent souvent d'autres problèmes dans le processus, appelés externalités, ou offrent d'autres opportunités de développement et donc augmentent la consommation totale d'énergie par un effet rebond.

Réchauffement climatique

Dans le cadre du réchauffement climatique, le terme « technosolutionnisme » a été utilisé pour qualifier des technologies expérimentées ou envisagées pour capturer le dioxyde de carbone, refroidir les océans, ou modifier le régime des pluies.

Stéphane Foucart considère que le technosolutionnisme est la forme moderne du climatoscepticisme. Il consiste à envisager le problème climatique et les problèmes environnementaux .

Dans une étude de 2020, quatre grandes familles de discours ayant pour effet de retarder les actions en matière de lutte contre le changement climatique sont identifiées. Selon l'une d'elles, baptisée « optimiste technologique », le changement disruptif n'est pas nécessaire, et il convient de favoriser les solutions qui ne sont pas de nature à transformer la société. Il s'agirait, en quelque sorte, de .

Le physicien David Keith étudie des solutions technologiques au problème du réchauffement climatique depuis les années 1990. Il a voulu étudier l'effet de l'injection de quantités importantes de calcite dans l'atmosphère, arguant que cette matière pourrait modifier l'albédo de la Terre sans porter atteinte à la couche d'ozone.

Le chercheur en politiques environnementales Théodore Tallent analyse en 2023 des projets récents de géo-ingénierie et craint que certaines entreprises n'investissent le champ du technosolutionnisme. Ceux qu'il qualifie d'« entrepreneurs de rêve » risqueraient ainsi de faire tomber l'humanité dans une « trappe climaticide », celle de l'.

Voir également
 Cornucopianisme
 Développement technologique différentiel
 Écomodernisme
 Effet pervers
 Ingénierie sociale (science politique)
 Utopie technologique
 Scientisme

Notes et références

Technologie
Outil de gestion de l'environnement
Problématique environnementale

Technosolutionnisme


Marilyn Bailey Ogilvie, née le  à Duncan est une historienne des sciences américaine connue notamment pour ses travaux sur l'histoire des femmes dans la science. Elle a enseigné à l'université baptiste de l'Oklahoma avant de devenir conservatrice des collections d'histoire des sciences et professeure à l'université de l'Oklahoma. Elle est actuellement conservatrice émérite des collections d'histoire des sciences et professeure émérite du département d'histoire des sciences de l'université.

Biographie
Marilyn Ogilvie a obtenu un diplôme A.B. (Licence) en biologie de l'université Baker (1957), une maîtrise en zoologie de l'Université du Kansas (1959), ainsi qu'un doctorat en histoire des sciences (1973) et une maîtrise en bibliothéconomie (1983) de l'université de l'Oklahoma.

Après avoir travaillé comme professeure agrégée et directrice de division à l'université baptiste de l'Oklahoma de 1979 à 1991, Marilyn Ogilvie est retourné à l'Université de l'Oklahoma en tant que conservatrice des collections d'histoire des sciences. En tant que conservatrice, elle a élargi les fonds de la collection de  à  volumes. Après sa retraite en 2008, une bourse d'études supérieures en histoire des sciences a été créée à son nom. Elle est actuellement conservatrice émérite des collections d'histoire des sciences et professeure émérite du département d'histoire des sciences de l'université.

Ses livres reflètent son intérêt pour l'histoire des femmes en science. Outre des dictionnaires biographiques, elle a rédigé les biographies de la biologiste Alice Middleton Boring, de la physicienne et chimiste Marie Curie, de l'astronome Caroline Herschel et de l'ornithologue Margaret Morse Nice.

En 1998, son livre Women in Science: Antiquity through the Nineteenth Century a été répertorié dans l'American Library Association Outstanding Reference Sources. Le livre, qui contient les profils de 186 femmes, a été décrit par Chet Raymo du Boston Globe comme suit : « Ce qui ressort, c'est le grand amour de la science que de nombreuses femmes ont partagé avec les hommes. Ce qui est également apparent, ce sont les formidables barrières qui ont été dressées contre elles. ».

Ce thème a été repris dans « Marie Curie: A Biography » (2004; édition de poche 2011), dans lequel elle discute du partenariat de Marie Curie avec son mari Pierre. Elle décrit également leurs contributions individuelles aux découvertes pour lesquelles ils ont reçu conjointement le prix Nobel de physique en 1903 et Marie a reçu le prix Nobel de chimie en 1911 .

Ses livres sont présents dans des centaines de bibliothèques à travers le monde .

Elle a été honorée à l'occasion de son  anniversaire lors de la réunion annuelle de la History of Science Society en novembre 2016 en tant que « principale historienne des femmes dans la science ». Selon sa collègue Pnina G. Abir-Am du Women's Studies Research Center de l'Université Brandeis, la Dre Ogilvie, grâce à ses travaux sur les dictionnaires biographiques des femmes dans les sciences, a contribué à attirer l'attention sur le grand nombre de femmes dans les domaines scientifiques à travers le monde. l'histoire.

Marilyn Ogilvie était mariée à Philip W. Ogilvie, qui a enseigné la zoologie à l'Université de l'Oklahoma et a été directeur du zoo d'Oklahoma City et d'autres zoos. Le couple a co-écrit au moins un article scientifique . Ils ont eu trois enfants et ont ensuite divorcé .

Publications
 Ogilvie, Marilyn (2021). Marie Curie: Un guide de référence sur sa vie et ses œuvres . Lanham, Maryland : Rowman & Littlefield.
 Ogilvie, Marilyn Bailey (2018). Pour les oiseaux : l'ornithologue américaine Margaret Morse Nice. Norman, Oklahoma : Presse de l'Université d'Oklahoma.
 Ogilvie, Marilyn B. (2008). A la recherche des étoiles : l'histoire de Caroline Herschel . Gloucestershire, Royaume-Uni : The History Press.

Références

Liens externes

 Page d'accueil de la faculté de Marilyn Ogilvie

Historien américain du XXIe siècle
Historienne américaine
Historienne des sciences
Femme de lettres américaine
Docteur de l'université de l'Oklahoma
Étudiant de l'université du Kansas
Étudiant de l'université Baker
Naissance en mars 1936
Naissance à Duncan (Oklahoma)

Marilyn Bailey Ogilvie


المكناسة (باللهجة المغاربية: امكانسة)؛ هي قرية مغربية شمال المملكة. تنتمي المكناسة لإقليم تاونات الجبلي. تضم هذه القرية 22.705 نسمة (إحصاء 2004).

انظر أيضا
 قبيلة مكناسة

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم تاونات
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم تاونات
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

المكانسة


Les Proschkiniaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Bacillariophyta (Diatomées), de la classe des Bacillariophyceae et de l'ordre des Naviculales.

Étymologie
Le nom de la famille vient du genre type Proschkinia, qui aurait été donné en hommage à l'algologue soviétique  Anastasia Pros(c)hkina (1891-1977), décédée un an avant la description de ce nouveau genre.

Description

Distribution

Liste des genres
Selon  :
 Proschkinia , 1978

Systématique
Le nom correct complet (avec auteur) de ce taxon est Proschkiniaceae D.G.Mann, 1990.

Publication originale
 Round, F.E., Crawford, R.M. & Mann, D.G. (1990). The diatoms biology and morphology of the genera''.  pp. [i-ix], 1-747. Cambridge: Cambridge University Press.

Liens externes

Notes et références

Famille d'algues (nom scientifique)
Naviculales
Nom botanique créé d'après un nom propre

Proschkiniaceae


En'am Suresi, Kur'an'ın altıncı suresidir ve 165 ayetten oluşur.

Sure ismini 136. 138. ve 139. âyetlerinde geçen koyun, keçi, deve, sığır ve manda cinsi evcil hayvanları ifade eden En'âm kelimesinden alır. Allah'ın birliği ve puta tapmayı reddeden ayetlerinden dolayı Hüccet suresi ismiyle de anılır.

Kur'an'da "elhamdülillâh" ile başlayan 5 surenin ikincisidir. Surede Allah'ın birliğinden ve sıfatlarından peygamberlikten, vahiyden, yeniden dirilişten, batıl inanışların reddinden, doğru inanışa ulaşmanın yollarından bahsedilmektedir.

Kaynakça

Sureler

En’âm Suresi


An Rhipidoglossum schimperianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Rhipidoglossum schimperianum in nahilalakip ha genus nga Rhipidoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum schimperianum


Colobosaura modesta, o Colobosaura da Bahia, é uma espécie de réptil da família Gymnophthalmidae. É encontrada no Brasil e no Paraguai.

Descrição
Colobosaura modesta ocorre em diversos estados no Brasil, sendo eles; Bahia, Ceará, Goiás, Maranhão, Mato Grosso, Rondônia, Mato Grosso do Sul, Minas Gerais, Pará, Piauí, Pernambuco, São Paulo e no Distrito Federal.

Habitat
São espécies associadas a regiões alagadas, como planícies litorâneas e espraiamento de rios. Na Amazônia é encontrada em enclaves de cerrado e florestas de transição. Atinge até 55 mm de comprimento do corpo.

Lagartos

Colobosaura modesta


Museu Aberto das Tartarugas Marinhas é um museu localizado em São Mateus, no estado do Espírito Santo, Brasil, na área de Guriri. O museu foi fundado em 1983.

Atrativos
O museu está localizado junto ao centro de visitantes da base de pesquisa do projeto Tamar em Guriri. Nele, há um aquário e dois tanques de observação de tartarugas, bem como a exposição de réplicas e silhuetas em tamanho natural das cinco espécies de tartarugas marinhas. No verão, durante a temporada reprodutiva, organiza-se a soltura de filhotes nos finais de tarde.

Museus do Espírito Santo
São Mateus (Espírito Santo)
Guriri
1983 no Espírito Santo
Tartarugas marinhas

Museu Aberto das Tartarugas Marinhas


සිංහල ජාතිකයින්ගේ සාම්ප්‍රදායික කෙළි හෙවත් ක්‍රීඩා සිංහල ක්‍රීඩා නම්වේ.

ළමා සෙල්ලං
 මේවර කෙලිය
 පනා හැංගීම

නිවෙස් ක්‍රීඩා
 ඔළිඳ කෙළිය
 පංච කෙළිය

පිටියේ ක්‍රීඩා

ත්‍රාසජනක ක්‍රීඩා

මිනිස් පොර

සත්ත්‍ව පොර
 කුකුල් පොර

වෙනත් පිටි ක්‍රීඩා
 ගුඩු

දිය කෙළි

සිංහල ක්‍රීඩා

වැඩිදුර කියවීම්

සිංහල ක්‍රීඩා


El Negro del 'Narciso': una historia del mar (1897) es una novela escrita por Joseph Conrad. Debido a su calidad comparada con sus primeras publicaciones, varios críticos la han descrito como el comienzo del periodo intermedio (y más importante) de Conrad.  Otros la consideran simplemente como el mejor trabajo de su periodo tempranero.  El académico John G. Peters dijo lo siguiente en 2006:
{{quote|La desafortunadamente titulada El Negro del 'Narciso (publicada en Estados Unidos bajo el nombre de Los niños del Mar en su primera edición) es el mejor trabajo de su periodo inicial.  De hecho, si no fuera por el título del libro, sería sin duda leída con mucha más frecuencia de lo que actualmente es.  En algún momento fue uno de los libros más leídos de Conrad.  En parte por su brevedad, en parte por sus cualidades de aventura, y en parte por sus cualidades literarias, la novela solía atraer una buena cantidad de atención.}}

La novela es vista como una alegoría sobre el aislamiento y la solidaridad, la tripulación del barco sirviendo como un microcosmos de un grupo social.  Conrad parece sugerir que las simpatías humanitarias son, en el fondo, sentimientos egoístas y que una sensibilidad exacerbada hacia el sufrimiento puede ser perjudicial para administrar una sociedad.

En Estados Unidos, la novela fue publicada inicialmente bajo el título de Los Niños del Mar''', bajo la insistencia del publicador, Dodd, Mead and Company, quienes mantenían que nadie compraría o leería un libro con la palabra nigger'' en el título, pero no por ser ofensiva, sino porque un libro acerca de un hombre negro no se vendería bien.

Trama
El personaje que da título a la obra, James Wait, es un marinero negro de las Indias Occidentales que aborda el barco mercante llamado 'Narciso' ('Narcissus' en el original) en su trayecto de regreso de Bombay a Londres.  Temprano en el viaje, Wait cae enfermo de tuberculosis y es incapaz de cumplir sus deberes como miembro de la tripulación, lo que genera una reacción ambivalente entre el grupo de marineros, pues algunos sienten resentimiento por tener que cubrir sus tareas mientras que otros son movidos por sentimientos humanitarios que hacen que sea visitado todas las noches afuera del camarote que le asignaron para cuidar su enfermedad.

A mitad del viaje, el barco queda a punto de zozobrar debido a una fuerte tempestad que hace que se pierdan la mayoría de víveres y el equipaje de los marineros.  James Wait queda atrapado en su camarote y es rescatado heroicamente por un grupo de cinco miembros de la tripulación.  Mientras tanto, Donkin, un antiguo criminal y un personaje decididamente irritante, acusa al capitán Alistoun de haber puesto en riesgo la vida de los marineros al no tomar la decisión de cortar el mástil en medio de la tormenta.  Cuando más adelante el capitán confronta a Wait por haberse dado cuenta de que en realidad está fingiendo su enfermedad, Donkin inicia un motín que es neutralizado rápidamente por el capitán y su segundo tripulante.  El viejo Singleton, el marinero más antiguo en servicio a bordo del barco, predice que Wait morirá una vez sea avistada tierra y que soplarán vientos favorables una vez su cadáver sea tirado al mar, algo que efectivamente ocurre poco después de avistar la isla de Flores.   La novela concluye con la llegada de la nave a Londres y el pago de los honorarios a toda la tripulación.  La historia es narrada por un marinero anónimo a bordo del 'Narciso'.

Referencias

Enlaces externos
  (en inglés).
 The Nigger of the "Narcissus" en el Internet Archive y Google Books (libros escaneados de las ediciones originales en inglés con ilustraciones en color).
 The Nigger of the "Narcissus" disponible en formato PDF listo para imprimir, en Ria Press (en inglés).

Novelas de Reino Unido
Novelas de Joseph Conrad
Novelas ambientadas en barcos

El Negro del 'Narciso'


وحدات القياس (بالانجليزية: unit of measurement)هي مقدار محدد لكمية محددة ومعتمدة بموجب اتفاقية أو قانون، تُستخدم كمعيار لقياس نفس النوع من الكمية. يمكن التعبير عن أي كمية أخرى من هذا النوع كمضاعفات وحدة القياس. على سبيل المثال، الطول هو كمية مادية. المتر هو وحدة طول تمثل طولًا محددًا ومحدَّدًا مسبقًا. عندما نقول 10 أمتار (أو 10 م)، فإننا نعني في الواقع 10 أضعاف الطول المحدد مسبقًا المسمى «المتر». القياس هو عملية تحديد مدى صغر أو حجم الكمية المادية مقارنة بكمية مرجعية أساسية من نفس النوع.

لعب التعريف والاتفاق والاستخدام العملي لوحدات القياس دورًا مهمًا في المساعي البشرية من العصور المبكرة حتى الوقت الحاضر. كان عددًا كبيرًا من أنظمة الوحدات شائعة جدًا. يوجد الآن معيار عالمي، النظام الدولي للوحدات (SI)، الشكل الحديث للنظام المتري.

في التجارة، غالبًا ما تكون الأوزان والمقاييس موضوعًا للتنظيم الحكومي، لضمان العدالة والشفافية. تم تكليف المكتب الدولي للأوزان والمقاييس (BIPM) بضمان التوحيد العالمي للقياسات وإمكانية تتبعها إلى النظام الدولي للوحدات (SI)

علم القياس هو علم تطوير وحدات القياس المقبولة وطنياً ودولياً.

في الفيزياء والقياس، تعتبر الوحدات معايير لقياس الكميات الفيزيائية التي تحتاج إلى تعريفات واضحة لتكون مفيدة. تعد إمكانية استنساخ النتائج التجريبية أمرًا أساسيًا للطريقة العلمية. النظام القياسي للوحدات يسهل ذلك. الأنظمة العلمية للوحدات هي تنقيح لمفهوم الأوزان والمقاييس التي تم تطويرها تاريخيًا للأغراض التجارية.

غالبًا ما يستخدم العلم والطب والهندسة وحدات قياس أكبر وأصغر من تلك المستخدمة في الحياة اليومية. يمكن أن يساعد الاختيار الحكيم لوحدات القياس الباحثين في حل المشكلات (انظر، على سبيل المثال، تحليل الأبعاد).

في العلوم الاجتماعية، لا توجد وحدات قياسية للقياس ويتم دراسة نظرية وممارسة القياس في القياس النفسي ونظرية القياس المشترك.

التاريخ
وحدة القياس هي كمية معيارية لخاصية مادية، تُستخدم كعامل للتعبير عن الكميات التي تحدث لتلك الخاصية. كانت وحدات القياس من بين أقدم الأدوات التي اخترعها البشر. كانت المجتمعات البدائية بحاجة إلى تدابير بدائية للعديد من المهام: بناء مساكن ذات حجم وشكل مناسبين، وتصميم الملابس، أو مقايضة الطعام أو المواد الخام.

يبدو أن أقدم أنظمة القياس الموحدة المعروفة قد تم إنشاؤها جميعًا في وقت ما في القرنين الرابع والثالث قبل الميلاد بين الشعوب القديمة في بلاد ما بين النهرين ومصر ووادي السند، وربما أيضًا عيلام في بلاد فارس أيضًا.

الأوزان والمكاييل مذكورة في الكتاب المقدس (لاويين 19: 35-36). إنها وصية أن نكون صادقين وأن يكون لدينا إجراءات عادلة.

في ماجنا كارتا لعام 1215 (الميثاق العظيم) بختم الملك جون، الذي وضعه أمامه بارونات إنجلترا، وافق الملك جون في البند 35 "يجب أن يكون هناك مقياس واحد من النبيذ في جميع أنحاء مملكتنا بالكامل، ومقياس واحد للجبن ومقياس واحد للذرة - وبالتحديد ربع لندن وعرض واحد من الأقمشة المصبوغة والروستية والهاوبيرك.

اعتبارًا من القرن الحادي والعشرين، يتم استخدام أنظمة وحدات متعددة في جميع أنحاء العالم مثل النظام العرفي للولايات المتحدة والنظام العرفي البريطاني والنظام الدولي. ومع ذلك، فإن الولايات المتحدة هي الدولة الصناعية الوحيدة التي لم تتحول بعد على الأقل إلى النظام المتري. يعود الجهد المنهجي لتطوير نظام مقبول عالميًا للوحدات إلى عام 1790 عندما كلفت الجمعية الوطنية الفرنسية الأكاديمية الفرنسية للعلوم بوضع نظام الوحدات هذا.

كان هذا النظام بمثابة مقدمة للنظام المتري الذي تم تطويره بسرعة في فرنسا ولكنه لم يأخذ قبولًا عالميًا حتى عام 1875 عندما تم التوقيع على معاهدة الاتفاقية المتري بواسطة 17 دولة.

بعد توقيع هذه المعاهدة، تم إنشاء المؤتمر العام للأوزان والمقاييس (CGPM). أنتجت CGPM نظام SI الحالي الذي تم اعتماده في عام 1954 في المؤتمر العاشر للأوزان والمقاييس. حاليًا، الولايات المتحدة هي مجتمع ثنائي النظام يستخدم كلاً من نظام SI والنظام العرفي الأمريكي.

أنظمة الوحدات
استخدام وحدة قياس واحدة لبعض الكمية له عيوب واضحة. على سبيل المثال، من غير العملي استخدام نفس الوحدة للمسافة بين مدينتين وطول الإبرة. وبالتالي، تاريخيا سوف يتطور القياسات بشكل مستقل بناء على المقياس. تتمثل إحدى طرق تسهيل قراءة الأعداد الكبيرة أو الكسور الصغيرة في استخدام بادئات الوحدات.

في وقت ما، قد تظهر الحاجة إلى ربط الوحدتين، وبالتالي الحاجة إلى اختيار وحدة لتعريف الأخرى أو العكس. على سبيل المثال، يمكن تعريف البوصة من حيث الشعير. نظام القياس عبارة عن مجموعة من وحدات القياس والقواعد المتعلقة ببعضها البعض.

مع تقدم العلم، نشأت حاجة لربط أنظمة القياس بكميات مختلفة، مثل الطول والوزن والحجم. كشفت الجهود المبذولة في محاولة ربط الأنظمة التقليدية المختلفة فيما بينها عن العديد من التناقضات، وأدت إلى تطوير وحدات وأنظمة جديدة.

يختلف نظام الوحدات من بلد إلى آخر وبعض أنظمة الوحدات المختلفة هي نظام وحدات سنتيمتر غرام ثانية، نظام القدم الجنيه الثاني للوحدات، نظام وحدات متر كيلوغرام ثانية ونظام الوحدات الدولي. من بين النظام المختلف للوحدات المستخدمة في العالم، فإن النظام الأكثر استخداما والمقبول دوليا هو النظام الدولي للوحدات، أو النظام الدولي لوحدات القياس. في نظام الوحدات الدولي هذا، هناك سبعة وحدات دولية اساسية وثلاث وحدات تكميلية. الوحدات الدولية الأساسية هي المتر والكيلوغرام والثانية والكلفن والأمبير والكانديلا والخلد والوحدات الدولية التكميلية الثلاث هي الراديان وستارراديان وبيسكيورال. هناك وحدات دولية مشتقة يمكن أن تستمد من هذه الوحدات الأساسية.

تشمل أنظمة القياس في الاستخدام الحديث النظام المتري والنظام الإمبراطوري والوحدات العرفية للولايات المتحدة.

الأنظمة التقليدية
تاريخيًا، كانت العديد من أنظمة القياس المستخدمة تعتمد إلى حد ما على أبعاد جسم الإنسان. نتيجة لذلك، يمكن أن تختلف وحدات القياس ليس فقط من موقع إلى آخر ولكن من شخص لآخر.

امثلة:

 القدم
 الذراع
 الباع
 القامة
 الشبر
 بنانة

الأنظمة المترية
تطورت أنظمة الوحدات المترية منذ اعتماد النظام المتري الأصلي في فرنسا عام 1791. النظام المتري القياسي الدولي الحالي هو النظام الدولي للوحدات (يُختصر إلى SI). من السمات المهمة للأنظمة الحديثة التوحيد القياسي. كل وحدة لها حجم معترف به عالميا.

كل من الوحدات الإمبراطورية والوحدات العرفية الأمريكية مشتقة من الوحدات الإنجليزية السابقة. تم استخدام الوحدات الإمبراطورية في الغالب في الكومنولث البريطاني والإمبراطورية البريطانية السابقة. لا تزال الوحدات العرفية في الولايات المتحدة هي النظام الرئيسي للقياس المستخدم في الولايات المتحدة خارج العلم والطب والعديد من قطاعات الصناعة وبعض المؤسسات الحكومية والعسكرية، وعلى الرغم من أن الكونجرس قد أذن قانونًا بإجراء قياس متري في 28 يوليو 1866. تم اتخاذ بعض الخطوات نحو القياس الأمريكي، لا سيما إعادة تعريف الوحدات الأمريكية والإمبراطورية الأساسية للاشتقاق بالضبط من وحدات SI. منذ الاتفاقية الدولية للياردة والجنيه لعام 1959، تم تعريف البوصة الإمبراطورية الأمريكية ، والجنيه الإسترليني الأمريكي والإمبراطوري الآن يعرف بأنه بالضبط .

النظم الطبيعية
في حين أن أنظمة الوحدات المذكورة أعلاه تستند إلى قيم الوحدة التعسفية، والتي تمت صياغتها كمعايير، فإن بعض قيم الوحدة تحدث بشكل طبيعي في العلوم. تسمى أنظمة الوحدات القائمة على هذه الوحدات الطبيعية. على غرار الوحدات الطبيعية، تعد الوحدات الذرية (au) نظامًا مناسبًا لوحدات القياس المستخدمة في الفيزياء الذرية.

يمكن أيضًا مواجهة عدد كبير من الوحدات غير العادية وغير القياسية. قد تشمل هذه الكتلة الشمسية، الميغا طن (الطاقة المنبعثة من تفجير مليون طن من ثلاثي نيتروتولوين، تي إن تي) والفولت الإلكتروني.

الرقابة القانونية على الأوزان والمقاييس
للحد من حدوث الاحتيال بالتجزئة، العديد من القوانين الوطنية لديها تعريفات موحدة للأوزان والمقاييس التي يمكن استخدامها (ومن ثم «مقياس النظام الأساسي»)، ويتم التحقق من هذه من قبل المسؤولين القانونيين.

مقارنة غير رسمية بالمفاهيم المألوفة
في الإعدادات غير الرسمية، يمكن وصف الكمية بأنها مضاعفات تلك الخاصة بكيان مألوف، والتي يمكن أن تكون أسهل في سياقها من القيمة في نظام الوحدة الرسمية. على سبيل المثال، قد يصف المنشور منطقة في بلد أجنبي على أنها عدد من مضاعفات منطقة منطقة محلية للقراء. يمكن أن يؤدي الميل إلى استخدام مفاهيم معينة بشكل متكرر إلى ظهور «أنظمة» وحدات محددة بشكل فضفاض.

الوحدات الأساسية والمشتقة
بالنسبة لمعظم الكميات، تكون الوحدة ضرورية لتوصيل قيم تلك الكمية المادية. على سبيل المثال، يعد نقل طول معين إلى شخص ما دون استخدام نوع من الوحدات أمرًا مستحيلًا، لأنه لا يمكن وصف الطول دون استخدام مرجع لفهم القيمة المقدمة.

لكن ليس كل الكميات تتطلب وحدة خاصة بها. باستخدام القوانين الفيزيائية، يمكن التعبير عن وحدات الكميات كمجموعات وحدات من كميات أخرى. وبالتالي، لا يتطلب الأمر سوى مجموعة صغيرة من الوحدات. تؤخذ هذه الوحدات كوحدات أساسية والوحدات الأخرى وحدات مشتقة. وبالتالي فإن الوحدات الأساسية هي وحدات الكميات المستقلة عن الكميات الأخرى وهي وحدات الطول والكتلة والوقت والتيار الكهربائي ودرجة الحرارة وشدة الإضاءة وكمية المادة. الوحدات المشتقة هي وحدات الكميات المشتقة من الكميات الأساسية وبعض الوحدات المشتقة هي وحدات السرعة والعمل والتسارع والطاقة والضغط وما إلى ذلك.

تعتمد أنظمة الوحدات المختلفة على اختيارات مختلفة لمجموعة من الوحدات ذات الصلة بما في ذلك الوحدات الأساسية والمشتقة.

الوحدات كأبعاد
يتم التعبير عن أي قيمة كمية مادية كمقارنة بوحدة من تلك الكمية. على سبيل المثال، يتم التعبير عن قيمة الكمية المادية Z كمنتج للوحدة [Z] وعامل رقمي:

 على سبيل المثال، دعونا  يكون «2 شمعدان»، إذن  شمعدان.

عادة ما يتم استبعاد علامة الضرب، تمامًا كما يتم تركها بين المتغيرات في التدوين العلمي للصيغ. يشار إلى الاتفاقية المستخدمة للتعبير عن الكميات باسم حساب الكمية. في الصيغ، يمكن معاملة الوحدة [Z] كما لو كانت مقدارًا محددًا لنوع من البعد المادي: انظر تحليل الأبعاد لمزيد من المعلومات حول هذا الموضوع.

لا يمكن إضافة الوحدات أو طرحها إلا إذا كانت من نفس النوع؛ ومع ذلك، يمكن دائمًا ضرب الوحدات أو تقسيمها، كما كان يشرح جورج جامو. يترك  يكون «2 شمعدان» و  «3 سائقي سيارات الأجرة»، إذن

«2 شمعدان» مرة «3 سائقين»  شمعدان  سائق سيارة أجرة.

يجب التمييز بين الوحدات والمعايير. يتم إصلاح الوحدة من خلال تعريفها وهي مستقلة عن الظروف الفيزيائية مثل درجة الحرارة. على النقيض من ذلك، فإن المعيار هو الإدراك المادي للوحدة ويدرك تلك الوحدة فقط في ظل ظروف مادية معينة. على سبيل المثال، المتر هو وحدة، بينما الشريط المعدني هو المعيار. المتر الواحد له نفس الطول بغض النظر عن درجة الحرارة، ولكن سيكون طول الشريط المعدني مترًا واحدًا بالضبط عند درجة حرارة معينة.

هناك قواعد معينة يجب استخدامها عند التعامل مع الوحدات:

 عالج الوحدات جبريًا. أضف شروط متشابهة فقط. عندما تقسم وحدة ما على نفسها، ينتج عن القسمة وحدة لا وحدة لها. عندما يتم ضرب وحدتين مختلفتين أو تقسيمهما، تكون النتيجة وحدة جديدة، يشار إليها بمجموعة من الوحدات. على سبيل المثال، في النظام الدولي للوحدات، وحدة السرعة هي متر في الثانية (م / ث). انظر تحليل الأبعاد. يمكن ضرب الوحدة في حد ذاتها، وإنشاء وحدة ذات أس (على سبيل المثال م 2 / ث 2). ببساطة، تخضع الوحدات لقوانين المؤشرات. (انظر رفع.)
 بعض الوحدات لها أسماء خاصة، ولكن يجب التعامل معها مثل ما يعادلها. على سبيل المثال، نيوتن واحد (N) يساوي 1 كجم⋅ م / ث 2. وبالتالي يمكن أن يكون للكمية عدة تسميات للوحدات، على سبيل المثال: يمكن الإشارة إلى وحدة التوتر السطحي إما N / m (نيوتن لكل متر) أو كجم / ثانية 2 (كيلو جرام لكل ثانية مربعة).

التعبير عن القيمة المادية بوحدة أخرى
يتضمن تحويل الوحدات مقارنة القيم الفيزيائية المعيارية المختلفة، إما لكمية مادية واحدة أو كمية مادية ومجموعة من الكميات المادية الأخرى.

آثار اختلاف وحدات القياس في العالم الحقيقي
أحد الأمثلة على أهمية الوحدات المتفق عليها هو فشل ناسا مهمة المريخ المداري، الذي تم تدميره بطريق الخطأ في مهمة إلى المريخ في سبتمبر 1999 بدلاً من دخول المدار بسبب سوء الاتصالات حول قيمة القوات: استخدمت برامج كمبيوتر مختلفة وحدات مختلفة من القياس (نيوتن مقابل قوة الجنيه). تم إهدار كميات كبيرة من الجهد والوقت والمال.

في 15 أبريل 1999، فقدت رحلة الشحن التابعة للخطوط الجوية الكورية رقم 6316 من شنغهاي إلى سيول بسبب إرباك الطاقم لتعليمات البرج (بالأمتار) وقراءات مقياس الارتفاع (بالأقدام). قُتل ثلاثة من أفراد الطاقم وخمسة أشخاص كانوا على الأرض. أصيب سبعة وثلاثون.

في عام 1983، نفد الوقود من طائرة بوينج 767 (التي هبطت بأمان بفضل مهارات طيارها في الطيران الشراعي وأصبحت تعرف باسم طيران كندا الرحلة 143) في منتصف الرحلة بسبب خطأين في معرفة إمداد الوقود لأول طائرة تابعة لشركة طيران كندا تستخدم القياسات المترية. كان هذا الحادث نتيجة كل من الارتباك الناجم عن الاستخدام المتزامن للقياسات المترية والإمبراطورية والارتباك بين مقاييس الكتلة والحجم.

عند التخطيط لرحلته عبر المحيط الأطلسي في ثمانينيات القرن التاسع عشر، افترض كولومبوس خطأً أن الميل المشار إليه في التقدير العربي البالغ 56 ميلًا لحجم الدرجة هو نفس الميل الإيطالي الأقصر كثيرًا والذي يبلغ 1480 مترًا. لذلك كان تقديره لحجم درجة الأرض ومحيطها حوالي 25٪ صغيرًا جدًا.

في القرن السابع عشر الميلادي، غرقت سفينة حربية أثناء رحلتها الأولى ثم وجد علماء الآثار أن أبعادها غير متناظرة بسبب استعمال عمال أحد الجانبين مسطرة سويدية وعمال الجانب الآخر مسطرة هولندية، فتسبب اختلاف قدر القدم في البلدين في غرق السفينة.

اختلفت على مر الزمان والمكان، وقد تسبب ذلك في العديد من المشاكل. لذا وُجد نظام الوحدات الدولي والذي يتضمن مثلا:
 الطول وحدته المتر
 الزمن وحدته الثانية
 الكتلة وحدتها الكيلوغرام
 شدة التيار وحدتها الأمبير
 درجة الحرارة المطلقة وحدتها الكلفن
 شدة الإضاءة وحدتها شمعة معيارية
 وحدة طاقة
 وحدة ضغط
 وحدة سرعة

وحدات القياس في الطيران
حتى في الدول التي تعتمد نظام القياس الدولي، يستعمل الطيارون وحدات قياس مختلفة لعدة أسباب أهمها:
 العادة.
 التحليق بطائرات قديمة.
 أهمية السوق الأمريكي الذي يؤثر على صانعي أدوات القياس.

وهي بالأساس الوحدات التالية:
 القدم (ft), لقياس المسافات العمودية.
 الميل البحري (NM)، لقياس المسافات الافقية.
 بوصة الزئبق (inHg)، لقياس الضغط.

وهذه المعادلات مع الوحدات العالمية:
 1 ft يساوي 0,3048 m متر
 1 NM يساوي 1852 m متر
 1 inHg يعادل 33,86 hpa هيكتوباسكال

هناك أيضا وحدات تابعة لها مثل:
 القدم بالدقيقة  (min/ft)، لقياس سرعة عمودية،
 العقدة (kt)، لقياس السرعة الافقية.

وهذه المعادلات مع الوحدات العالمية:
 100 ft/min يساوي 0,508 m/s (متر بالثانية).
 1 kt يعادل 0,514 m/s (متر بالثانية).

انظر أيضًا
 نظام وحدات
 أشكال الطاقة
 وحدات القياس المصرية
 مسطرة المقياس
 وحدات قياس الطاقة
 لجنة بيانات العلوم والتقنية
 وحدة كهرومغناطيسية
 مسافة
 وحدات القياس العرفية الأمريكية
 وحدة حساب
 وحدات تخزين المعلومات

المراجع

روابط خارجية

 الحسابات العرفية للتحويل بين المقاييس الرومانية [أي العثمانية] والمصرية مخطوطة ترجع لعام 1642م باللغة العربية حول وحدات القياس.

أنظمة الوحدات
قياسات
وحدات قياس بائدة
وحدات قياس عرفية

وحدات قياس


Marsdenieae, tribus zimzelenovki smješten u potporodicu Asclepiadoideae. Sastoji se od 28 rodova. Tipični rod je Marsdenia

Rodovi

 Anisopus N.E.Br. 2
 Asterostemma Decne. 1
 Campestigma Pierre ex Costantin 1
 Cionura Griseb. 1
 Cosmostigma Wight 3
 Dischidanthus Tsiang 1
 Dischidia R.Br. 126
 Dolichopetalum Tsiang 1
 Dregea E.Mey. 7
 Gongronema (Endl.) Decne. 10
 Gunnessia P.I.Forst. 1
 Gymnema R.Br. 34
 Heynella Backer 1
 Hoya R.Br. 542
 Jasminanthes Blume 13
 Lygisma Hook.f. 5
 Marsdenia R.Br. 296
 Oreosparte Schltr. 3
 Papuahoya Rodda & Simonsson 3
 Pycnorhachis Benth. 1
 Rhyssolobium E.Mey. 1
 Ruehssia H.Karst. 56
 Sarcolobus R.Br. 20
 Stephanotis Thouars 4
 Stigmatorhynchus Schltr. 2
 Telosma Coville 9
 Treutlera Hook.f. 1
 Wattakaka Hassk. 2
Anatropanthus Schltr. =Hoya R.Br.
Cathetostemma Blume = Hoya R.Br.

Izvori

Svileničevke

Marsdenieae


Kara yosunları (Bryophyta), ciğer otları, boynuz otları ve yapraklı kara yosunlarını kapsayan bitkiler bölümü.

"Bryopsida"  tek sınıfını kapsar. Sistematikdeki yeri değişkenlik gösteren bir gruptur.

Çok hücreli, fotosentetik bitkilerdir. Kara yosunlarının iletim sistemleri ve gerçek kök, yaprak ve gövdeleri yoktur. Çoğu yapraklı olan küçük yapılı türler içerirler. Kök yerine bir ya da çok hücreden oluşan rizoidler (köksü yapılar) bulunur.

Kara yosunlarında sporofit ve gametofit evre olmak üzere 2 farklı yaşam evresi vardır.

Gametofit evrede bitki tamamen ince ve yumuşak yapraksı formda ve bir sapa bağlı olup, birkaç hücre kalınlığında olan yapraklar orta ana damar genellikle içermez. Döl almaşıyla eşeyli ürerler. Fotosentezin büyük bir kısmını gametofit nesil gerçekleştirir. Fotosentez sonucu oluşan besinlerini depolayan bitkilerdendirler. Yaklaşık 16.000 türü bilinmektedir.

Resimler

Üreme
Küçük bir gövdeye sahip olan bu bitki uç kısmında,içinde sporların üretildiği kesecikler taşır.Spor keselerinin içindeki sporların olgunlaşmasıyla keseler çatlar,içlerindeki sporlar rüzgarın etkisiyle etrafa yayılır.Nemli yerlerde çimlenen sporlar genç kara yosunu bitkisini oluşturur.

Ayrıca bakınız
 Boynuz otları
 Ciğer otları
 Yapraklı kara yosunları

Dış bağlantılar
 Bryophyta hakkında
 Bryophyta
 Karayosunları yetiştiriciliği
 İngiliz Bryophyta Derneği

Damarsız Bitkiler

Kara yosunları


Árið 466 (CDLXVI í rómverskum tölum)

Atburðir
 Þeódórik 2., konungur Vestgota (Vísigota) er drepinn af yngri bróður sínum, Evrik, sem tekur við konungstigninni. Evrik stækkar ríki Vestgota í suður-Gallíu og Hispaníu.
 Evrik biður Austrómverja um að viðurkenna sjálfstæði konungdæmis Vestgota, sem þá var að nafninu til undir yfirráðum Vestrómverska keisaradæmisins. Það var þó ekki fyrr en árið 475 sem Vestgotar fengu sjálfstæði sitt viðurkennt.
 Tarasikodissa, austrómverskur hershöfðingi, kemur upp um samsæri yfirmanns hersins, Ardabur, gegn Leó 1., keisara. Ardabur er handdtekinn en Tarasikodissa giftist dóttur Leó og tekur sér nafnið Zenon. Zenon sest svo á keisarastól árið 474.
 Húnar fara með her yfir ísilagða Dóná og ráðast inn í Austrómverska keisaradæmið. Húnar fara um Dakíu, Balkanskaga og að veggjum Konstantínópel en hafa ekki styrk til að taka borgina og snúa til baka.

Fædd
 Klóvis 1., konungur Franka (d. 511) (áætluð dagsetning).

Dáin
 1. janúar – Qianfei, keisari Liu Song veldisins í Kína (f. 449)
 Þeódórik 2., konungur Vestgota

466
461-470

466