Un piercing en los pezones o pezonera es un piercing (de la palabra perforar en inglés), agujero o perforación corporal, centrada usualmente en la base de los pezones. Se puede colocar en cualquier ángulo, pero usualmente se coloca de modo horizontal, y menos frecuentemente vertical. También es posible colocar múltiples pírsines, uno sobre otro. Algunas personas han notado que se requiere entre un año, y un año y medio, para su completa sanación. Es recomendado que si se va a aumentar de tamaño la joya, el perforador espere a lo menos el tiempo de recuperación entre las expansiones.

Historia
Este tipo de perforación es rara y los supuestos ejemplos de la Antigüedad proceden de fuentes dudosas y de difícil verificación, como libros eróticos y sobre prácticas extremas a principios del , que darían lugar a leyendas urbanas como de que en Roma los centuriones, miembros de la guardia del César, llevarían aros en los pezones como muestra de su virilidad y coraje, así como un accesorio de sus vestimentas ya que les permitían colgar en ellos las capas cortas que usaban (!); en realidad es una mala interpretación de las corazas que portaban, con todos los detalles anatómicos cincelados, incluyendo los pezones, de los que a veces colgarían anillos decorativos, o la supuesta práctica a finales de la época victoriana, en torno a 1890 entre las damas de la alta sociedad que lo harían para realzar el volumen de sus pezones, información procedente en realidad de unas cartas publicadas en la revista Society en 1899 que tratan fantasías eróticas en lugar de descripciones de una actividad real.

La perforación de pezones surgió a finales de los años 1970 por el perforador Jim Ward entre la subcultura BDSM y gay fetichista del cuero, y en la década de 1980 y a principios de los años 1990 entre la comunidad "primitiva moderna" entre otras modificaciones extremas, y en esa última década ganó popularidad, cuando varias celebridades y modelos de moda dijeron utilizar o mostraron públicamente este tipo de perforación como Tommy Lee o Lenny Kravitz

Piercing en el pezón y sensibilidad

Se ha registrado un aumento de la excitación sexual creada por la estimulación de los pezones, cuando existe la presencia de piercing en estos.  La mayoría de las mujeres que portan un piercing en un pezón, declaran un incremento de la sensibilidad y excitabilidad después de haber sido perforadas en ellos.  Como resultado del aumento de la información disponible sobre los beneficios sexuales que aportan los piercing en los pezones, se ha reportado un incremento de tanto mujeres como hombres solicitando este procedimiento.

Perforación del pezón y lactancia
Una pregunta común entre las mujeres es cómo puede afectar a la lactancia materna. No hay evidencia que sugiera que puede causar complicaciones durante la misma. Un artículo en la Journal of the American Medical Association declara que pezones mal perforados y cicatrizaciones pueden resultar en conductos bloqueados.

Es recomendado realizar un buen cuidado para prevenir una infección atendiendo a un perforador profesional y realizando una buena cicatrización. Perforaciones frecuentes igualmente pueden dañar el pezón y causar complicaciones. También es recomendado, que la perforación se cicatrice antes de la lactancia. La mayoría de los perforadores profesionales, se niegan a perforar por esta razón y además las perforaciones causan estrés en el cuerpo y pueden potencialmente complicar el embarazo.

Algunas complicaciones han sido notadas con relación a la lactancia cuando un pirsin está presente, por lo tanto es recomendado remover la joya antes de amamantar. Las complicaciones a causa de amamantar con un pezón con la joya insertada, pueden incluir un mal agarre del bebe al seno, sorbidos, náuseas, y la leche puede escurrir de la boca del bebe.

También puede ser un potencial factor de atragantamiento para el bebe. Mientras el lactante succiona la leche, el final de un barbell (si es usado) puede salirse y puede alojarse en la garganta del bebe (un captive bead ring, correctamente insertado, tienen menos probabilidades de que algo se suelte, se caiga, y se aloje en la garganta). Las encías y la lengua del lactante y también el paladar óseo y blando,  pueden ser dañadas por la joya.

Posibles complicaciones

El pezón tiene suficiente tejido para poder perforar con seguridad detrás de la piel, para prevenir un rechazo. Aunque, si la joya es demasiado delgada o el pirsin no es colocado los suficientemente profundo, existe una posibilidad de rechazo. Alergia al metal, infecciones, o excesivo movimiento de la joya puede también causar que el pirsin sea rechazado.

Muerte a causa de complicaciones resultantes de la perforación de pezones ha ocurrido, así como también graves infecciones que han terminado con la extirpación de la mama después de perforarse un pezón, pero usualmente, un pirsin en el pezón suele tardar entre dos y cuatro meses en sanar completamente.

Portadores famosos
Un pirsin en el pezón se hizo considerablemente famoso en el espectáculo televisado de la Super Bowl XXXVIII, durante el cual, fue accidentalmente expuesto el seno derecho de la cantante Janet Jackson, en el cual tenía insertado un pirsin en el pezón adornado con un colgante grande en forma de sol. Nicole Richie encendió la alarma en el Aeropuerto Internacional Tahoe, cuando cruzó el detector de metales, a causa de su pezonera. La cantante Pink se perforó un pezón en el backstage, después de un concierto que realizó en Alemania; en presencia de su madre. La escena completa fue grabada y después publicada en su DVD Pink: Live in Europe. Christina Aguilera se quitó todos sus piercings, excepto la joya en su pezón derecho.

Referencias

Enlaces externos

Piercing
Pezón

Piercing en el pezón


Schleuderballweitwurf, Schleuderballwerfen genannt, ist eine Ballsportart, die zu den leichtathletischen Disziplinen gehört und im Einzel durchgeführt wird. Der Schleuderball hat eine am Ball befestigte Schlaufe (Handgriff). Mittels Drehung wird er beschleunigt und auf Weite geschleudert. Der Weltrekord liegt bei 86,92 m (Alwin Wagner, 21. August 1982, Werfertag in Lohfelden).

Geschichte

Der Schleuderballwurf entwickelte sich aus dem  Schleuderballspiel, das Ende des 19. Jahrhunderts in Deutschland eingeführt wurde. Auf den ersten Deutschen Turnfesten in Dresden (1885) und München (1889) wurden erstmals Turnspiele vom Akademischen Turnerbund vorgeführt. Dabei fand das Schleuderballwerfen des Berliner Akademischen Turnvereins besondere Beachtung. Laut Literatur wird in der Nähe Berlins, im Schlosspark "Schönholz", der Ursprung der allgemeinen Spielbewegung gesehen. Anfang der 1890er Jahre waren es wieder die Berliner, die ein Schleuderballspiel erprobten. Als Wurfgerät benutzte man einen Ball mit einem festen, runden Lederbügel, der sich über den halben Durchmesser des Balles spannte.

Wettkampf in Deutschland
Der Schleuderballwurf wird in Deutschland im Deutschen Turnbund (DTB) als  Einzeldisziplin über Bezirksmeisterschaften (nur in Niedersachsen) und Landesmeisterschaften (in allen Landesturnverbänden) bis zu Deutschen Meisterschaften wettkampfmäßig betrieben. Nur auf den Landesmeisterschaften des Turnerbundes kann man sich durch das Erreichen der erforderlichen Weite für die Deutschen Meisterschaften qualifizieren.  Im Deutschen Leichtathletik-Verband wird diese Disziplin nicht ausgeübt.

Die Wettkampfregeln des DTB sehen folgendes vor:
 Der Schleuderball besteht aus einer Leder- oder Kunststoff-Gummihülle mit einer formbeständigen Füllung und hat als Handgriff eine Lederschlaufe, die 28 cm (±1 cm) lang und 2,0 cm (±0,3 cm) breit ist. Der Durchmesser liegt je nach Ballgewicht bei 65 bis 70 cm
 Das Ballgewicht variiert nach Alters- und Geschlechtsklasse:
 1,5 kg:  M m18–19 bis M m55–59
 1,0 kg: M/W m14–15 und M/W m16–17, W m18–19 bis W m55–59, M m60–64 und älter
 0,8 kg: M/W m12–13 und jünger, W m60–64 und älter
 Der Abwurf erfolgt im Abwurfraum aus dem Stand, mit Anlauf oder aus der Drehung heraus. Die Länge des Anlaufes und die Zahl der Drehungen sind vorgeschrieben.
 Die seitlichen Begrenzungslinien dürfen während des Versuches weder berührt noch überschritten werden. Der Balken darf an der Innenseite zum Abwurfraum berührt werden, jedoch nicht an seiner Oberseite.
 Der Versuch ist beendet beim Auftreffen des Balls auf dem Boden. Erst dann darf der Werfer bzw. die Werferin in den Anlauf-/Abwurfraum seitlich oder nach hinten verlassen. Ein Überschreiten des Balken oder dessen seitlicher Verlängerung macht den Versuch ungültig.

Als Einzeldisziplin wird der Schleuderballwurf auch zum Erwerb des deutschen Sportabzeichen oder in den Bundesjugendspielen angeboten.

Techniken

Drehtechnik
Die Drehtechnik kommt der Technik des Diskuswerfens gleich.  Mit einem Schleuderball können die Grundlagen eines Drehwurfs gut erarbeitet werden. Dabei wird der Schleuderball beim Rechtswerfer in der rechten  Hand gehalten.  Dabei gibt es Haltetechniken mit zwei, drei oder sogar vier Fingern. Die Schlaufe des Riemens wird im zweiten und dritten Fingerglied geführt. Bei neuen Riemen kann es dabei zu Verletzungen kommen.
Manche Drehtechniker drehen den Ball durch eine Überkopfrotation an; dabei läuft man Gefahr, dass beim Eindrehen des Oberkörpers in die Bewegung der Arm nicht hinten am Körper geführt wird. Dadurch verliert man Beschleunigungsweg, um den Schleuderball aus dem Arm zu beschleunigen. Um die Drehtechnik in die Bewegung einzuleiten, ist das Führen des Balles in komplett ausgestreckter Position des Armes notwendig. Durch die Drehung wird der Schleuderball auf einem möglichst langen Weg fortlaufend beschleunigt. Dabei wird das Gerät durch die Beine überholt, wodurch sich eine Vergrößerung der Verwringung zwischen Schulter- und Beckenachse ergibt. Bei der Verwringung entsteht eine Spannung, die man mit der eines Bogens vergleichen könnte. Man spricht deswegen auch von "Bogenspannung".

Manche Schleuderballwerfer machen nur eine Drehung, manche zwei oder mehr. Kurz vor dem Abschluss des Wurfes wird das Stemmbein als Fixierpunkt eingesetzt. In dieser Stellung beginnt eine möglichst explosive Dreh-Streckbewegung des hinteren Beines, die die rechte Hüfte und die rechte Schulter nach vorne bringt. Wenn das Körpergewicht über das linke Bein kommt, gelangen Becken- und Schulterachse in Wurfrichtung. Anschließend erfolgt der Abwurf mit langem Wurfarm in Schulterhöhe.

Friesentechnik

Schleuderballwerfen zählt zu den klassischen Sportdisziplinen des Friesensports. Die friesische Wurfart ist eng mit der Wurftechnik der Friesenspieler, den Klootschießern, verwandt. Beim Aufsetzen des rechten Fußes ist der rechte Arm ebenfalls unten. Bei der weiter geführten Armaufwärtsbewegung wird der linke Fuß vorgesetzt. Diese Bewegung wird anschließend Schritt für Schritt fortgesetzt, bis sie in einen Steigerungslauf übergeht. Während des Laufens zeigt der linke Arm leicht nach vorn in die vorgegebene Wurfrichtung. Er bewegt sich nicht starr, sondern locker in leicht rotierender Form. Es gibt Besonderheiten mit Wurf aus der Seitbewegung oder Wurf mit Sprung.

Beim Schleuderballspiel wird ausschließlich der Friesenwurf benutzt, weil dieser durch die vertikale Armdrehung und  die vorwärts gerichtete Bewegung auf dem nur 15 m breiten Spielfeld eine genügend große Richtungsgenauigkeit ermöglicht.

Einzelnachweise

Weblinks

Leichtathletikdisziplin
Wurfsportart

Schleuderballwurf


Perdona nuestros pecados (lit. Perdoe Nossos Pecados) é uma telenovela mexicana produzida por Lucero Suárez para a TelevisaUnivision e foi exibida pelo Las Estrellas de 30 de janeiro a 2 de junho de 2023, substituindo Corona de lágrimas 2 e sendo substituída por Esta historia me suena Vol. 6.

A novela é baseada na história chilena de mesmo nome criada em 2017 por Pablo Illanes, sendo adaptada por Lucero Suárez junto com Jimena Merodio.

É protagonizada por Erika Buenfil, César Évora, Emmanuel Palomares e Oka Giner e antagonizada por Jorge Salinas, Sabine Moussier, Fernanda Urdapilleta, Daniela Cordero, Gina Pedret, Magda Karina, Adrián Laut e Enoc Leaño e com atuações estelares de Marisol del Olmo, Osvaldo de León, Ricardo Fastlicht, Montserrat Marañón, Rocío de Santiago e o primeiro ator Óscar Bonfiglio.

Sinopse
Perdona nuestros pecados concentra sua história em San Juan, uma cidade onde pecados como traição, egoísmo, abuso de poder e crimes que buscam ficar impunes são escondidos sob o véu de bons costumes e tradições. Na cidade, onde reina o que vão dizer, tudo o que estiver fora do lugar se tornará pecado, e isso se tornará o pão de cada dia de quem mora lá.
O pecado central surge de um amor proibido, puro e desinteressado entre Elsa Quiroga, uma jovem que desafia as regras impostas; de caráter rebelde e transgressor e Andrés Martínez, um homem jovem, honesto e nobre, mas perseguido por suas origens humildes.
Armando Quiroga, o pai de Elsa e o que mais pecou na família Quiroga Cáceres, fará de tudo para impedir o amor deles, pois isso vai contra seus ideais: os dois pertencem a classes sociais diferentes e seus relacionamento não é muito prestigioso.
Na ânsia de encontrar a felicidade, Elsa e Andrés desafiam as regras impostas e tentam libertar-se do jugo de tudo o que San Juan implica, sem saber que este será o início de um tortuoso caminho que os levará a uma dor incomparável: a perda da filha, a separação devido à condenação de Andrés por um crime que não cometeu, o casamento de Elsa com Horacio Morales e o desejo de reconstruir suas vidas, sem imaginar que logo descobrirão que a filha está em não morreu de fato e está em perigo, o que a fará se entregar à sua busca para recuperá-lo. Ao longo do caminho, eles podem descobrir que o amor que os une transcende o tempo e a distância.

Elenco
 Jorge Salinas - Armando Quiroga Solís
 Erika Buenfil - Estela Cáceres León de Quiroga
 César Évora - Héctor Morales
 Sabine Moussier - Ángela Bulnes de Montero
 Marisol del Olmo - Silvia Martínez de Montero
 Emmanuel Palomares - Andrés Montero Martínez / Andrés Martínez
 Oka Giner - Elsa Quiroga Cáceres
 Osvaldo de León - Gerardo Montero Bulnes
 Ricardo Fastlicht - Lamberto Montero
 Óscar Bonfiglio - Padre Reynaldo
 Montserrat Marañón - Flor
 Rocío de Santiago - Antonia Montero Martínez / Antonia Martínez "Toñita"
 Giuseppe Gamba - Horacio Morales
 Fernanda Urdapilleta - Aurora Montero Bulnes
 Karla Farfán - Mercedes "Meche" Morales
 Daniela Cordero - Elena Quiroga Cáceres de Montero
 Gina Pedret - Guillermina Ledesma
 Carlo Guerra - Carlos Morales
 Sofía Mariel Espejel - Sofía Quiroga Cáceres
 Patricio de la Garza - Martín Quiroga Cáceres
 Fausto Emiliano Espejel - Domingo Quiroga Cáceres
 Hugo Aceves - Oliver
 Ricardo Kleinbaum - Dr. Leónidas
 Giovanna Duffour - Ingrid Ordeño
 Adrián Laut - Renzo Moreno
 Magda Karina - Clemencia Estrada Lozano
 Olivia Collins - Irene Cáceres León
 Luz Edith Rojas - Nora Estrada / Nora Quiroga Ledesma
 Enoc Leaño - Comisario Fuentes
 Edgar Vivar - Rosendo Jeremías Pérez Rojas
 Gloria Sierra - Natalia Chávez
 Abraham Ramos - Bruno
 Luz Ramos
 Luis Xavier

Produção

Desenvolvimento
Em 17 de maio de 2022, Perdona nuestros pecados foi anunciado e apresentado no up-front da TelevisaUnivision, como um dos novos títulos para a programação do período 2022-23. Em 26 de agosto de 2022, Emmanuel Palomares, Oka Giner, Jorge Salinas e Erika Buenfil foram confirmados como os atores principais da novela.
A produção começou a ser filmada junto com a claquete oficial em 12 de outubro de 2022, em um local ao sul da Cidade do México.

Diferenças entre a versão de 2017
Diferente do original, o remake mexicano será ambientado nos dias atuais, já no original foi ambientada nos anos 50 e foi retirada a trama do relacionamento proibido entre uma jovem e o padre da cidade.

Audiência

!Artigos novos
Telenovelas do México
Telenovelas em espanhol
Telenovelas da Televisa da década de 2020
Programas de televisão do México que estrearam em 2023

Perdona nuestros pecados (2023)


මහා ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ () යනු මහා ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ සංවිධානය (Miss Grand International Organization) විසින් වාර්ෂිකව පවත්වනු ලබන, එක් එක් වසර වලදී ජාත්‍යන්තර මට්ටමෙන් රූප සුන්දරියක් තෝරා ගන්නා තරඟයකි. 2013 වර්ෂයේදී නවාත් ඉට්සරග්‍රිසිල් (Nawat Itsaragrisil) ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ඇරඹූ මෙම තරඟය. ඊට සහභාගී වන්නේ එක් එක් රටවල ජාතික මට්ටම් නියෝජනය කල තරඟකාරියන් වෙයි.

සාම්ප්‍රදානුකූලව, මහා ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණක් තම ධූර කාලය තුලදී රැඳී සිටින්නේ, තායිලන්තය බැංකොක් අගනුවර තුලයි. ලොව ප්‍රකට රූ රැජිණ තේරීමේ තරඟ 5 න් එකක් ලෙසද මහා ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ තරඟය නම් දරයි.

මෑත කාලීන ජයග්‍රාහිකාවන්

ගැලරිය

එක් එක් රටවල ජයග්‍රාහිකාවන් සංඛ්‍යාව

එක් එක් කලාපීය ජයග්‍රාහිකාවන් සංඛ්‍යාව

ශ්‍රී ලංකාවේ නියෝජිතයින්
වර්ණ යතුර

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

 නිල වෙබ් අඩවිය

රූප සෞන්දර්යය හෝ කඩවසම් බව හෝ තේරීමේ ජාත්‍යන්තර තරඟ

මහා ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ


Opsada Jeruzalema, vojni sukob u vrijeme križarskih ratova koji je trajao od 20. rujna do 2. listopada 1187. godine, koji je imao za posljedicu predaju grada Jeruzalema Saladinu (1171. - 1193.), sultanu Egipta i Sirije. Iako je grad pao, to nije bio kraj Kraljevstva Jeruzalem, jer je glavni grad bio prvo prebačen u Tir, a potom u Akru.

Pozadina sukoba

Nakon križarskog poraza u bitci kod Hattina, dana 4. srpnja 1187. godine, muslimanski vladar Saladin krenuo je osvojiti Sveti grad Jeruzalem. Većina kršćanskih vitezova poginula je u bitci kod Hattina ili bila zarobljena, uključujući i jeruzalemskog kralja Gvida Lizinjanskog (1186. - 1192.). U to je vrijeme Jeruzalem bio napučen uglavnom kršćanskim izbjeglicama iz drugih krajeva Svete zemlje s tek 14 vitezova i nešto vojnika, no unatoč tome obranu grada uspio je organizirati plemić Balian od Ibelina, koji je uspio pobijeći iz Rogova Hattina tijekom bitke kod Hattina i vratiti se u Sveti grad te je obećao patrijarhu Herakliju da će braniti grad.

Opsada grada

Balian je uspio okupiti gradske stražare, strijelce, preostalih nekolicinu vitezova i šezdesetak novih vitezova koje je regurtirao iz redova štitonoša te je počeo pripremati grad se za opsadu od muslimanske vojske. Sakupio je oko 5000-6000 vojnika i čekao Saladina koji je na putu prema Jeruzalemu osvojio Ibelin, Akru, Jafu, Aškelon i ostale tvrđave u Svetoj zemlji. Saladin je došao s 20.000 vojnika pred Jeruzalem 20. rujna i započeo opsadu i napad na grad. Balian je odlično branio grad koji je imao čvrste i gotovo neprobojne zidine. Budući da nije uspijevao probiti gradske zidine, Saladin je promijenio mjesto napada na drugi dio zidina. Tamo je primijetio da je jedan dio zida slabiji nego ostali pa je stoga usmjerio većinu napada na to mjesto. Istovremeno, Balian je očekivao napad na taj dio zidina pa je pripremio obranu. Muslimani su poslali cijelu vojsku u napad na srušeni dio zida. Pošto je uvidjeo da će teško obraniti grad, Balian je otvorio vrata Jeruzalema i predao ga.

Saladin je pokazao milost prema kršćanima te je pustio sve stanovnike mirno izaći iz grada, zajedno s imovinom. Oslobodio je i veći dio zarobljenika koje je uhvatio nakon poraza križarske vojske u bitci kod Hattina, a oslobodio je čak i stare i siromašne koji nisu mogli platiti simboličnu otkupninu. Poštedio je kraljicu Sibilu Jeruzalemsku (1186. - 1190.) i plemkinje te pustio svećenike s njihovom pokretnom imovinom, a naposljetku je odveo u ropstvo otprilike 15.000 ljudi. Ipak, grad je pao mirno i nije izvršen masakr kakav su počinili križari 88 godina ranije, za vrijeme Prvog križarskog rata.

Poslije odlaska križara i kršćanskog stanovništva, sultan Saladin je naredio realno i obredno čišćenje džamije Al-Aksa, srušio križ na krovu, izbacio kršćanske dekoracije te dao posvetiti islamu sva religijska mjesta u gradu. Pad Jeruzalema bio je uzrok Trećeg križarskog rata (1189. - 1192.).

Bilješke

Vanjske poveznice

 Započela Saladinova opsada križarskog Jeruzalema (1187.) - povijest.hr
 Saladinovo osvajanje Jeruzalema 1187. - worldhistory.org

Križarski ratovi
Opsade
Vojna povijest 12. stoljeća

Opsada Jeruzalema (1187.)


Paulo Renato Antunes Guimarães, (Recife, 20 de março de 1985), é deputado estadual, filiado ao Partido Liberal (PL), eleito pelo estado de Pernambuco.

Biografia
Ficou como suplente na sua primeira eleição em 2020 para vereador de Toritama.

Foi Eleito Deputado Estadual em 2022.

Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados estaduais de Pernambuco
Naturais do Recife
Membros do Progressistas

Abimael Santos


බහුදේව වාදය යනු,   ඔවුන්ගේම ආගම් සහ පූජා විධි සමග දේව මණ්ඩලයෙහි රැස් වී සිටින දෙවියන් සහ දෙවඟනන් ගෙන් සමන්විත බහුවිධ දෙවියන්  පිළිබඳ ඇදහිල්ල හෝ විශ්වාසය වෙයි.

දේවවාදය
ආගම්
බහුදේවවාදය

බහුදේවවාදය


Schloss Klingenstein liegt in der Gemeinde Vasoldsberg im Politischen Bezirk Graz-Umgebung in der Oststeiermark in Österreich.

Standort
Das Schloss befindet sich im westlichen Teil der Marktgemeinde Vasoldsberg, im südwestlichen Teil der Katastralgemeinde Premstätten bei Vasoldsberg. Es liegt rund 1500 Meter nordwestlich des Dorfes Vasoldsberg auf einem lang gestreckten und teilweise bewaldeten Höhenrücken des oststeirischen Hügellandes. Dieser Höhenrücken streicht vom Ort Kerscheck südwärts und fällt im Süden zum Tal des Ferbersbaches, nach Westen zum Schiebenbach und im Osten zur Streusiedlung Tiefernitz und dem Tiefernitzbach hin ab.

Das Schloss liegt an der Schloßstraße und hat die Adresse Premstätten Nr. 6.

Geschichte
Am Standort des späteren Schlosses befand sich ursprünglich ein Hof der dem Bauerngeschlecht der Chlingsteiner gehörte und dem das heutige Schloss auch seinen Namen verdankt. Die Chlingsteiner werden erstmals am 4. November 1481 urkundlich erwähnt, als Ulrich Chlingsteiner seiner Frau Ursula, die eine Diern von Otto von Ratmannsdorfs Witwe Anna war, seine Hube im Affental vermachte. Der Historiker Robert Baravalle vermutete das sich diese Hube am heutigen Standort des Schlosses befand. Der zinspflichtige Hof befand sich 1544 im Besitz von Christof Klingensteiner. Der nächste namentlich bekannte Besitzer des Hofes war Andree Khlingstainer der im Jahr 1602 oder 1603 den Besitz durch den Kauf von Gülten bei Hausmannstätten erweiterte. Andree war ab 1605 Amtmann der bei Hausmannstätten gelegenen Erbgüter des verstorbenen Andree Prantner und verrichtete unter anderem seine Arbeit am Winterhof Prantners. Zu einem nicht genau bekannten Zeitpunkt verkaufte Andree den Hof Klingenstein an Balthasar von Thanhausen. Der Hof, der damals zur Gült von Breitenhilm gehörte behielt den Namen des ehemalig dort wohnhaften Bauerngeschlechtes und wurde 1616 von Thanhausen an Mathias Thurkowitsch verkauft. Als Thurkowtisch verstarb ging das Anwesen an dessen Witwe Helena, eine geborene Zörzerin.

Helena Thurkowitsch verkaufte 1626 den bereits als Klingenstein bezeichneten Hof mitsamt der Gült an Regina Globitzer, Witwe von Peter Globitzer. Regina Globitzer begann den vorherigen Bauernhof zu einem Edelsitz oder einen kleinen Schloss auszubauen. Da sie aber eine Protestantin war musste sie die Steiermark ab 1628 binnen eines Jahres im Zuge der Gegenreformation verlassen und verkaufte den Ansitz nägst bey Vasoldsperg an Maria Renata Freiin von Herberstein. Hans Albrecht Freiherr von Herberstein, Maria Renatas Mann, verkaufte das Gut im Jahr 1631 zusammen mit der Herrschaft Vasoldsberg an das Stift Stainz. Der Historiker Adalbert Sikora nennt für den Verkauf des Anwesens hingegen das Jahr 1635 und nennt Maria Renata von Herberstein und nicht ihren Mann als Verkäuferin. Sicher ist jedoch das das Stift Stainz im Jahr 1635 mit Christof Moritz Freiherr von Herberstein die Herrschaft Vasoldsberg und damit auch den Klingensteinerhoff gegen die Herrschaft Lankowitz eintauschte. Noch im selben Jahr übergab der Herbersteiner den Hof an seinen Stiefsohn Johann Gabriel Maschwander, welcher ihn wiederum 1637 an seine Mutter Maximiliana Freiin von Herberstein verkaufte. Maximiliana übergab den Hof schließlich ihren anderen Sohn Johann Lukas Freiherr von Maschwander. Johann Lukas wiederum verkaufte den Hof 1640 oder 1643 zusammen mit dem Hof in Breitenhilm wiederum an seine Mutter. Im Zuge des häufigen Besitzerwechsel wurde es versäumt den Globitzern, den ursprünglichen Besitzern des Gutes Klingenstein den ihnen zustehenden Kaufschilling auszuzahlen, weshalb ein gewisser Georgen Adlß, Vormund des im Ausland lebenden Peter Globitzer von Christof Moritz Freiherr von Herberstein den Kaufpreis mitsamt aller angefallenen Zinsen einforderte.

In Folge der Forderung wurde das Gut 1644 gepfändet und geschätzt, wobei sich der Ansitz infolge der ab 1630 häufig erfolgten Wechsel der Besitzer in einen verwahrlosten Zustand befand. Die überlieferte Schätzung bezeichnet alle Gebäude als baufällig und ist zugleich die älteste erhaltene Beschreibung des Edelsitzes. So gehörten damals neben mehreren Äckern und Wiesenflächen ein gemauerter sowie ein hölzernern Stock, ein Stallgebäude, ein Stadel, eine Presse, ein Maierhaus sowie zwei Weingärten und Wälder zum Hof. Durch einen Vergleich mit den Globitzern blieb Maximiliana von Herberstein im Besitz des Anwesens. Um die dadurch angefallenen Schulden zu decken übergab sie den Getreidezehnt an ihre mit Jonas Freiherr von Wilfersdorf verheirateten Tochter Euphrosine Scholastica. Nachdem Maximiliana im Jahr 1656 konnte ihr Sohn Johann Lukas Freiherr von Maschwander 1658 den Getreidezehnt für die Höfe Klingenstein und Praitenhilm zurückfordern. Trotzdem wurde der Hof von Georg Bartlmee Graf Khiesel wegen der angefallenen Schulden gepfändet und es gelang erst 1665 Johann Gabriel Freiherrn von Maschwander diesen freizukaufen. Mit der vollständigen Tilgung der Schulden erfolgte auch Ende der Besitzherrschaft durch die Herbersteiner.

Maschwander verkaufte vermutlich 1676 das Gütl Klingenstain an Joachim Friedrich von Sartori, Oberkriegskommisär von Innerösterreich, wie ein auf den 22. Mai dieses Jahres datierter Kaufbrief aus der Hinterlassenschaft Sartories belegt. Der Heimatkundler Carl Schmutz nennt aber bereits das Jahr 1661 für den Kauf des Hofes, während der Historiker Adalbert Sikora annahm das der Hof erst 1690 an einem Joachim Friedrich  von Sartori verkauft wurde. Sartori wandelte auf jeden Fall den bisherigen Edelsitz in ein zinspflichtiges Bauerngut um. Wahrscheinlich begann Sartori auch bereits kurz nach dem Ankauf mit der Umgestaltung und dem Neubau der Anlage zu einem Schloss, darauf weisen ein auf das Jahr 1678 datierter Wappenstein an der südwestlichen Ecke des Schlosses sowie die Inschrift der 1680 gegossenen Glocke im Turm über dem Eingang hin. Die Glocke weist auch auf den möglichen Bau einer ersten Schlosskapelle im ersten Stock des Eingangsturmes durch Sartori hin, diese wurde aber vermutlich im 19. Jahrhundert durch Umbauarbeiten zerstört und ihre einstige Existenz lässt sich nicht eindeutig belegen. Sartori erweiterte die Besitzungen von Klingenstein in den Jahren 1686 und 1688 durch Zukauf von bäuerlichen Grundstücken bei Premstätten. Diese Grundstücke waren der Herrschaft Vasoldsberg untertänig, wodurch sich auch Sartori zumindest formal in die Untertänigkeit dieser Herrschaft begab. Nach dem Tod von Sartori im Jahr 1704 wurde bekannt, dass er sich hoch verschuldet hatte. Dies führte dazu, dass, nachdem einige Erben, wie Georg Olivier von Wallis privilegierte Schuldforderungen stellten, über den Nachlass die Krida verhängt wurde. Sartoris Witwe Maria Anna Sartori von Ehrenbichl klagte vergeblich auf die Herausgabe von Vermögenswerten.

Das Gut Klingenstein wurde 1720 von Jeremias Georg Hauslaub oder Haußlaib gekauft. Im folgte Franz Anton Graf von Schrottenbach im Besitz nach, wobei das Datum der Besitzübergabe nicht genau bekannt ist. Baravalle ging davon aus, dass Schrottenbach das Gut 1720, also noch im selben Jahr, wie Haußlaib es erwarb, von diesem abkaufte, während Sikora 1725/26 und Schmutz 1730 nennen. Schrottenbach setzte am 9. Oktober 1735 seine Frau Charlotta Anthonia, geborene Gräfin von Thurn, als seine Universalerbin ein. Sie scheint aber bereits zuvor in den Besitz des Gutes Klingenstein gekommen zu sein. Baravalle nennt den 1. November 1733 als Übergabedatum, während der Heimatforscher Josef Riegler bereits das Jahr 1722 für die Übergabe nennt. Die Gräfin verkaufte das Schloss an Eustachius von Weiss und Sternsee, dessen Tochter Anna Catharian es wiederum am 28. November 1744 an den Hofkammerrat und Hauptpostamtverwalter Joseph Sigmund von Pollan weiter verkaufte. Noch im selben Jahr ging der Besitz aber an Franz Xaver und Johana Häubl, in manchen Quellen auch Franz Xaver Hartl genannt, über. Von den Häubls oder Hartls kam das Klingenstein 1786 an Josef von Moßmüllner, der außerdem noch mehrere Grundstücke bei Glanzberg besaß, die sein Sohn Josef, der am 26. März 1796 sein Erbe antrat zusammen mit dem neu erworbenen Schloss 1799 an die Herrschaft Vasoldsberg übergab.

Im Jahr 1807 kam es zum häufigen Besitzwechseln. So erwarb zuerst Josef Anton Winter das Schloss, der es noch im selben Jahr an Anton Winter weiterverkaufte. Schließlich erwarb der Graf Friedrich von Bellegarde am 21. November 1807 das Anwesen.

Die neuzeitliche Kapelle wurde 1830 von den Grafen von Bellegarde erbaut. Seit 1959 ist Schloss Klingenstein im Besitz der Familie Carli, die das, nach 1945 in der Besatzungszeit baufällige gewordene, Gebäude restaurierte.

Literatur

Weblinks
 Schloss Klingenstein

Einzelnachweise

Baudenkmal (Steiermark)
Klingenstein
Vasoldsberg

Schloss Klingenstein (Vasoldsberg)


La saison 2016 du championnat des Îles Turques-et-Caïques de football est la dix-huitième édition de la Provo Premier League, le championnat de première division des Îles Turques-et-Caïques.

L'AFC Academy, vainqueur lors des deux dernières éditions, conserve son titre en 2016.

Les équipes participantes
Peu avant le lancement de la saison, le Rozo FC se retire de la compétition.

Providenciales :AFC AcademyBeaches FCCheshire HallFull PhysicSWA Sharks

Légende des couleurs

Compétition

Classement
Autour du 19 mai, Grand Turk United se retire de la compétition en raison de difficultés financières notamment liées à son isolement vis-à-vis des autres équipes. Les rencontres restant à disputer sont données 3-0 pour leurs adversaires.

Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=35%|

|}

Résultats

Statistiques

Buteurs

Bilan de la saison

Références

Voir aussi

Lien interne
 Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football

Lien externe
  Page complète sur la saison sur RSSSF

2016
Îles Turques-et-Caïques
2016 aux Îles Turques-et-Caïques

Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football 2016


Pravo na lijenost (francuski: Le Droit à la paresse) knjiga je Paula Lafarguea objavljena 1883. godine. U njoj se Lafargue, jedan od najpoznatijih socijalista svih vremena, oštro suprotstavlja borbi radničkog pokreta da proširi najamni rad, umjesto da ga ukine ili barem ograniči. Prema Lafargueu, najamni rad jednak je ropstvu, a boriti se kao radnički pokret za proširenje ropstva jest apsurdno. U knjizi Lafargue predlaže pravo na lijenost, za razliku od prava na rad, koje smatra buržoaskim.

Uvod u knjigu
Nakon početnog citata iz Lessinga (Budimo lijeni u svemu, osim u ljubavi i piću, osim u tome da budemo lijeni.) poznati uvod knjige glasi: Čudna zabluda posjeduje radničku klasu u nacijama u kojima kapitalistička civilizacija drži svoju vlast. Ova zabluda u sebi vuče individualne i društvene nevolje koje su dva stoljeća mučile tužno čovječanstvo. Ova zabluda je ljubav prema poslu, bijesna strast za radom, gurnuta čak do iscrpljivanja vitalne snage pojedinca i njegovog potomstva. Umjesto da se suprotstave ovoj mentalnoj aberaciji, svećenici, ekonomisti i moralisti bacili su svetu aureolu na rad...

Pouka
Lafargue smatra da je ludo da se ljudi bore za pravo na osmosatni radni dan. Smatrao je da se automatizacijom, koja je već u njegovo vrijeme jako napredovala, on može skratiti na tri ili četiri sata dnevno. Time bi ostao velik dio dana za stvari koje ljudi zaista žele raditi.

Stroj je spasitelj čovječanstva, tvrdi Lafargue, ali samo ako radno vrijeme koje oslobađa postane slobodno vrijeme. Vrijeme koje se oslobodi obično se pretvara u više sati rada, više sati mučenja i napora. Previše sati dnevno često je ponižavajuće, dok vrlo malo sati rada može biti vrlo osvježavajuće i obogaćujuće, što dovodi do općeg napretka, zdravlja, radosti, zadovoljstva. On je također polemičan protiv ljudskih prava te umjesto toga preferira pravo da ljudi budu lijeni.

Citati iz teksta

 Zar radnici ne mogu shvatiti da prekomjernim radom iscrpljuju vlastitu snagu i snagu svog potomstva, da su iscrpljeni i mnogo prije nego što dođe vrijeme da budu nesposobni za bilo kakav posao, da apsorbirani i brutalizirani ovim jednim porokom oni prestaju biti ljudi i postaju komadićima ljudi, da u sebi ubijaju sve lijepe sposobnosti, da ništa ne ostave živo i cvjetajuće osim bijesnog ludila za radom. Poput arkadijskih papagaja, ponavljaju lekciju ekonomista: "Radimo, radimo na povećanju nacionalnog bogatstva." O, idioti, industrijska oprema se sporo razvija upravo zbog toga što previše radite.
 Ove pojedinačne i društvene bijede, koliko god bile velike i bezbrojne, koliko god se činile vječne, nestat će poput hijena i šakala kad se lav približi, kada proletarijat kaže "hoću". Ali da bi došao do spoznaje svoje snage, proletarijat mora pogaziti predrasude kršćanske etike, ekonomske etike i etike slobodnog mišljenja. Mora se vratiti svojim prirodnim instinktima, mora proglasiti pravo na lijenosti, koja je tisuću puta plemenitija i svetija od anemičnih prava čovjeka koja su izmislili metafizički pravnici buržoaske revolucije. Mora se naviknuti raditi samo tri sata dnevno, a ostatak dana i noći rezervirati za razonodu i gozbu.
 Aristotelov san je naša stvarnost. Naši strojevi, s dahom vatre, s udovima od neumornog čelika, plodnošću, divno neiscrpni, sami s pokornošću izvršavaju svoj sveti rad. Pa ipak, genijem velikih filozofa kapitalizma i dalje dominira predrasuda o sustavu plaća, najgorem obliku ropstva. Oni još ne razumiju da je stroj spasitelj čovječanstva, bog koji će otkupiti čovjeka od sordidae artes i rada za najam, bog koji će mu dati razonodu i slobodu. Grci su u svojoj zlatnoj eri imali samo prezir prema radu: samo je njihovim robovima bio dopušten rad: slobodni čovjek znao je samo za vježbe za tijelo i um. I tako su se u ono doba ljudi poput Aristotela, Fidije, Aristofana kretali i disali među ljudima; bilo je to vrijeme kada je šačica heroja na Marathonu slomila horde Azije, koje je Aleksandar ubrzo pokorio. Filozofi antike učili su prezir prema radu, toj degradaciji slobodnog čovjeka, pjesnici su opjevali besposlenost, taj dar bogova: O Melibae Deus nobis haec otia fecit.

Izvori

Vanjske poveznice

 Pravo biti lijen - besplatno dostupno na marxists.org
 Pravo biti lijen

Socijalizam
Knjige

Pravo na lijenost


Berta od Sulzbacha (njemački Bertha von Sulzbach; † 29. kolovoza 1159.) bila je bizantska carica njemačkog podrijetla. Njezini su roditelji bili grof Berengar II. od Sulzbacha († 1125.) i njegova druga supruga, Adelajda od Wolfratshausena. Bertin muž bio je car Manuel I. Komnen te je ona udajom postala carica Irena.

Berta je smatrana čednom i pobožnom te je mužu rodila dvije kćeri. Kozma II. Carigradski navodno je prokleo Bertu 1147., kako ne bi rodila sina. Berta je umrla u Carigradu te je njezin suprug oplakivao njenu smrt.

Bertina djeca
Marija Komnena, kći Manuela I. Komnena
Ana (1154. – 1158.)

Izvori i bilješke

Komneni
Njemačko plemstvo
Bizantske carice

Berta od Sulzbacha


Agrilus ruzzieri é uma espécie de inseto coleóptero polífago pertencente à família dos buprestídeos. É um dos representantes do gênero Agrilus.

Foi descrita formalmente pela primeira vez no início de 2016, pelo entomólogo italiano especialista em besouros Gianfranco Curletti, apresentando distribuição sul-americana, especificamente no Paraguai.

ruzzieri

Agrilus ruzzieri


ADH may refer to:

Science
 Adipic acid dihydrazide, a chemical compound
 Alcohol dehydrogenase, an enzyme
 Antidiuretic hormone or vasopressin
 Atypical ductal hyperplasia, a lesion of the breast

Sports
 Aalborg DH, a Danish handball club

Transportation
 Ada Municipal Airport, Oklahoma, US
 Aldan Airport,  Russia
 Air One, an Italian airline
 Andheri railway station, Mumbai, India

Other uses
 Adhola dialect of Southern Luo, spoken in Uganda

ADH


Aintree Motor Racing Circuit er en 4,8 km lang motorsportsbane ved landsbyen Aintree, ni km nordøst for Liverpool i Merseyside, England. Den blev indviet i 1954, og deler flere faciliteter med den berømte hestesportsbane Aintree Racecourse.

Storbritanniens Grand Prix i Formel 1 blev kørt på banen i , , ,  og

Eksterne henvisninger

 Aintree Motor Racing Circuits officielle hjemmeside

Formel 1-baner
Merseyside
Motorsportsanlæg i England
Etableret i 1954

Aintree Motor Racing Circuit


Štrumpfovi 2 (eng. The Smurfs 2) je američki računalno-igrani film studija Sony Pictures Animation iz 2013. godine baziran na istoimenoj knjizi spisateljskog bračnog para Barret. Film je realiziran 31. srpnja 2013. Prvi film je obavljen u 2011., a zadnji Štrumpfovi: Skriveno selo u 2017.

Sažetak

Glasovi

Ostali glasovi
 Ronald Žlabur
 Ranko Tihomirović
 Marko Movre
 Roman Wagner
 Darije Somi
 Daniel Dizdar
 Jana Špoljar
 Anabela Barić

Hrvatska sinkronizacija
 Sinkronizacija: Livada Produkcija
 Redateljica dijaloga: Biserka Vučković
 Prijevod: Pavlica Bajsić Brazzoduro

Američki filmovi 2010-ih

Štrumpfovi 2


الشِّعرَى اليَمَانِيَّة أو أبْرَق  هي نجم سماوي يعرف في الفهارس الرسمية وفي علم الفلك الحديث باسم (ألفا الكلب الأكبر)(α Canis Majoris)  - ويختصر Alpha CMa أو α CMa - لتعيينه فلكياً النجم الأول في تلك الكوكبة. يطلق عليه أهل البحر في شبه الجزيرة العربية اسم «التير» ويسميه أهل البادية في منطقة نجد باسم «المرزم» ويعد النجم الوحيد - باستثناء الشمس - الذي ذكر اسمه صريحاً في القرآن الكريم في الآية 49 من سورة النجم "".

الشعري اليمانية هي ألمع أو أسطع نجوم السماء كلها، ولا يفوقها لمعاناً من الأجرام السماوية سوى الشمس والقمر والكواكب الزهرة والمشتري والمريخ وعطارد. وبذلك هي سابع أجرام السماء من حيث السطوع أو اللمعان المُوَحّد. ويبلغ قدر لمعانها الظاهر عند رؤيتها من الأرض −1.46 وهو تقريباً ضعف لمعان سهيل، وهو النجم الذي يليها من جهة القدر الظاهري للمعان في السماء.

الشعرى اليمانية في الحقيقة هي عبارة عن نجمين مترافقين، يدوران حول مركز الجاذبية بينهما ويكونان معاً نظاماً نجمياً يعرف باسم النجم الزَوْجِيّ. تبلغ كتلة النجم الأكبر والرئيس للشعرى 2.1 ضعف كتلة الشمس وهو يعد نجماً من نجوم النسق الأساسي ويصنف من النوع A0 أو A1 حسب طيفه النجمي وهو يعرف باسم Sirius A (الشعرى اليمانية أ). أما النجم الأصغر هو قزم أبيض خافت مرافق للنجم الأكبر يعرف ياسم Sirius B (الشعرى اليمانية ب) وقد تم رصده بالتليسكوب سنة 1862 م. ويصنف نجم الشعرى اليمانية ب من النوع DA2 حسب طيفه ويبلغ القدر الظاهر للمعانه 8.5 mag فقط. تتراوح المسافة بين النجمين بين 8.2 و 31.5 وحدة فلكية وهما يكملان دورانهما كل 50 سنة. ويقع هذا الثنائي النجمي على خط واحد مع نجمي الكلب الأكبر-بيتا والكلب الأكبر-جاما في نفس الكوكبة كما تبين الخارطة السماوية المجاورة.

يبدو نجم الشعرى اليمانية ساطعاً بسبب جلاؤه الأسَاسِيّ (أو ضيائيته) وقربه من النظام الشمسي. إذ يبعد نظام الشعرى عن النظام الشمسي حوالي 2.6 فرسخ فلكي (8.6 سنة ضوئية)، وبذلك يكون واحداً من أقرب النجوم المجاورة لكوكب الأرض. يقدر عمره بنحو 240 مليون سنة وهو بذلك من أصغر الأنظمة النجمية عمرا.

خصائص الثنائي

الشعرى اليمانية أ

يعتبر الشعرى اليمانية أ من نجوم النسق الأساسي ذات التصنيف الطيفي A1 ويبلغ لمعانه 5m حيث تعني m أنه «غني المعدنية» (معدنية).
تقدر كتلته نحو 1و2 كتلة شمسية
وتبين قياسات  أن قطره يكبر 1.7 مرة عن قطر الشمس. يبلغ ضياء (لمعان) الشعرى اليمانية أكبر 25
ضعفا من ضياء الشمس.
كما تبلغ درجة حرارة سطحه نحو 10.000 كلفن. (بالمقارنة بالشمس فتبلغ درجة حرارة سطحها نحو 5700 كلفن).

تبدو خطوط الطيف للشعرى اليمانية عريضة بسبب ما يسمى عرض دوبلر الناشيء عن دوران النجم حول محوره. وقد سمحت تلك القياسات لتعيين الحد الأدنى لسرعة دورانه عند خط استوائه. 16 كيلومتر في الثانية.
مما يعني أنه يدور حول محوره مرة كل 5.5 أيام أو أقل. بناء على ذلك فلا تسمح تلك السرعة الدورانية البطيئة بحدوث فلطحة محسوسة عند القطبين. هذا بعكس النسر الواقع الذي يعتبر في حجم الشعرى اليمانية A ولكنه يدور حول محوره بسرعة 274 كيلومتر في الثانية، ولذلك يتميز النسر الواقع بانبعاجه عند خط استوائه.

ويبين طيف ضوء الشعرى اليمانية A خطوطا معدنية واضحة. وهذا يدل على تواجد  أثقل من الهيليوم فيه، كما أن خطوط الحديد ترى في طيفه بسهولة.

وتبلغ نسبة الحديد إلى الهيدروجين في جوه نحو ثلاثة أضعافها بالمقارنة بنسبتهما في جو الشمس (مما يعادل معدنية للحديد/الهيروجين ;= 0.5). ويبدو أن نسبة العناصر الثقيلة الموجودة في جو النجم لا تتناسب مع نسبة ما يحتويه النجم في قلبه وإنما يبدو أن النسبة العالية لها في جو النجم ترجع إلى منطقة الحمل (الحراري) الباطنية في النجم.

يعتقد أن الشعرى اليمانية A والشعرى اليمانية B تكونا من سحابة غاز وغبار قبل نحو 240 مليون سنة حيث بدأت الشعرى اليمانية الاندماج النووي بعد انكماشها إلى النصف فكانت الحرارة المتولدة منه من الانكماس (طاقة الوضع) والجزء الآخر من الاندماج النووي، وبعد 10 ملايين سنة من البداية أصبحت الطاقة المنتجة منه كلها من الاندماج النووي. ومنذ ذلك الحين يعتبر نجم الشعرى اليمانية أ نجما عاديا يتم فيه اندماج الهيدروجين إلى عناصر أثقل وينتمي إلى النسق الأساسي للنجوم. ينتج الشعرى اليمانية A في باطنه درجة حرارة 22 مليون كلفن ويتم إنتاج طاقته عن طريق دورة بيته-فايتزيكر. ونظرا لاعتماد تلك الدورة الشديد على درجة الحرارة فإن الطاقة المنتجة في قلب النجم تنتقل معظمها عن طريق الحمل. وتنتقل الحرارة خارج قلب النجم بالإشعاع وحتى تحت السطح بقليل، حيث يبدأ النقل بالحمل مرة ثانية (انظر تكوين نجم).

من المنتظر أن يستهلك الشعرى اليمانية A كل ما لديه من الهيدروجين خلال المليار سنة القادمة (الشمس سوف تستهلك ما لديها من الهيدروجين خلال 4 - 5 مليار سنة)، ليصبح عملاقا أحمرا، ثم ينتهي في هيئة قزم أبيض، حيث تصبح كتلته نحو 0.6 كتلة شمسية فقط.

الشعرى اليمانية ب

يصدر الثنائي أشعة كثيفة في نطاق الأشعة تحت الحمراء أكثر من المتوقع، وهذا ما تدل عليه قياسات IRAS «مرصد الأشعة تحت الحمراء الفضائي». وقد يكون ذلك إشارة إلى وجود كثير من الغبار يحيط بهذا الثنائي ويعتبر غير عادي لنجم ثنائي. كما تبين صور مرصد شاندرا الفضائي للأشعة السينية أن الشعرى اليمانية B تفوق الشعرى اليمانية A كمصدر للأشعة السينية.

في نطاق الضوء المرئي يفوق الشعرى اليمانية A زميله، وقد أصبح الشعرى اليمانية B قزما أبيضا. وهو تقريبا قريبا في حجمه من حجم الأرض، وهو لذلك من أحسن الأقزام البيضاء التي درست حتى الآن. وقد لعب دورا هاما منذ اكتشافه ووصفه اكتشاف الأقزام البيضاء وخواصها. ولكن يصعب قربه وضيائه الشديدان من الشعرى اليمانية A. تبلغ كتلة الشعرى اليمانية B نحو 98% من كتلة الشمس، ولكن ضيائه يبلغ 2.7 % من ضيائها.

وبينما كتلة الشعرى اليمانية مقاربة لكتلة الشمس فهو مكدس في حجم مقارب من حجم الأرض، أي أن كثافته عالية جداً. وتبلغ درجة حرارة سطحه 25200 كلفن
. ولكن نظرا لعدم وجود مصدر حراري في قلبه فهو يبرد تدريجيا عن طريق إشعاع حرارته في الفضاء في فترة قادمة تقدر بنحو ملياري سنة.

يتكون قزم أبيض بعد أن يتطور نجم طبقا لنجوم النسق الأساسي ثم يتحول إلى عملاق أحمر. وقد حدث ذلك للشعرى اليمانية B قبل نحو 120 مليون سنة عندما كان في وسط عمره الحالي. ويقدر النجم الأصلي له بأنه كان 5 أضعاف الكتلة الشمسية وأنه كان من تصنيف نجمي B  لاعندما كان يمر بمرحلة التسق الأساسي من تطوره. وبينما مر بمرحلة العملاق الأحمر سابقاً فربما زوّد الشعرى اليمانية B زميله بالمعدنية.

اكتشافه

لاحظ «فريدريش بيسيل» في عام 1844 عند فحص مشاهدات كانت قد أجريت منذ عدة سنوات حركة غريبة للشعرى اليمانية وأعزاها إلى احتمال وجود رفيق له مكونان نجما ثنائيا وقدر زمن الدورة بينهما بأنها نحو قرن. وكان «فيلهيلم هيرشل» قبلها بأربعة سنوات قد اكتشف وجود نجوما ثنائية ولكنها كانت واضحة ومكونة من نجمين منفصلين أو أكثر. ولم يزعج «بيسيل» عدم تمكنه من رؤية رفيق الشعرى اليمانية.

واستطاع «كريستيان بيترز» في عام في أطروحة الحصول على درجة الأستاذية تعيين زمن دورة الرفيق بأنها 50.093 سنة وأن كتلته تبلغ أكثر من 6 أضعاف كتلة المشتري واستتنتج وجود انزياح مركزي لمداره.
وعلى الرغم من تلك المعلومات فلم ينجح أحد في مشاهدة الرفيق حتى استطاع «ألفان جراهام كلارك» - وهو ابن لصانع البصريات «ألان كلارك» - في يوم 31 يناير 1862 وهو يجرب عدسات جديدة لوالده أن يرى التابع.
ونظرا لأنه في ذلك الوقت كان الشعرى اليمانية B تبتعد في مدارها عن الشعرى اليمانية A فقد استطاع عدد كبير من الفلكيين أيضا التحقق من وجود الرفيق ودراسته.

القزم الأبيض

بعد عدة سنوات من قياس مواقع النجمين وتعيين مركز الثقل بينهما تمكن «أوتو فون شتروفه» عام 1866 من تعيين كتلة التابع بأنها نحو نصف كتلة الشعرى اليمانية A. وفي حالة تماثل بنية النجمين فكان من المفترض أن تكون قطر التابع 80% من الشعرى اليمانية A وأن يقل ضياؤه عنه قدراً طفيفاً. ولكن التابع لم يصل ضياؤه سوى إلى التصنيف النجمي 8، بمعنى أن ضياؤه أقل من الشعرى اليمانية A نحو 10.000 مرة، عندئذ اسنتنج «فون شتروفه»: «أن الجرمين يختلفان بشدة عن بعضهما البعض من الوجهة الفيزيائية».
.

وبقيت الشعرى اليمانية B من غرائب النجوم، إلى أن ابتكرت طريقة تحليل الطيف الآتي من النجوم وتصنيف تلك الأطياف فتمكن هنري راسيل و«إيجنار هيرتزسبرونج» في عام 1910 من تفسير اختلاف طيفي النجمين. وطبقاً تصنيف هرتزشبرونج-راسل فقد كانت النجوم تنقسم إلى قسمين آنذاك: «أقزام» و«عمالقة». آنذاك كان النجم «40 إريداني بي» وأحد أتباعه هما اللذان لا ينسجمان في المخطط: فقد كانت قياسات تصنيفه الطيفي ضعيفة الضوء. وفي عام 1915 أمكن التقاط طيف الشعرى اليمانية B، وتبين أنه منحازا في جهة 40 إريداني بي في مخطط هرتزشبرونج-راسيل، وبديا أنهما ينتميان إلى تصنيف نجمي جديد. ويشير ضياؤهما الضعيف برغم درجة حرارتهما العالية إلى صغر سطحيهما المُصدر للضوء، أي أن قطريهما صغير وبذلك فكثافة كل منها بالغة الكبر.

وعكف أرثر إدينجتون ابتداء من عام 1920 على دراسة مفصلة لنماذج النجوم، واعتبر مثال كرات غازية يكون فيها ضغط الجاذبية للكتلة الغازية في حالة توازن مع ضغط الغاز وضغط الإشعاع. ولكنه لم يستطع وصف الأقزام البيضاء عن طريق نموذجه إلا جزئياً، حتى جاء رالف فاولر عام 1926 الذي قرن النموذج بمبدأ استبعاد باولي الذي كان قد اكتشف قبلها بوقت قصير.

يتكون باطن القزم الأبيض من غاز متأين كلياً، أي يتكون من أنوية ذرات وإلكترونات حرة. ونظراً لاتباع الإلكترونات مبدأ استبعاد باولي، أي لا يمكن لإلكترونين شغل نفس مستوى الطاقة. مما يعني أن الإلكترونات الموجودة في غاز إلكتروني مضغوط جدا لا بد وأن تقترب من بعضها البعض عند زيادة الضغط الخارجي عليها، في حين أن بعضا منها يشغل مستويات طاقة أعلى. تسمى حالة المادة هذه «ضغط الانفطار» وهي طاقة إضافية تقاوم الضغط الآتي عليها من الخارج. فبينما تشكل أنوية (الذرات) معظم كتلة النجم تعمل الإلكترونات بضغطها الانفطاري على إيجاد توازن داخل النجم. ونتيجة ذلك صغر نصف قطر النجم بزيادة كتلته، بعكس زيادة نصف قطر نجم عادي مع زيادة كتلته.

وبين العالم من أصل هندي سابرامانين تشاندراسخار عام 1931
أن القزم الأبيض لا يكون مستقرا عندما تتعدى كتلته حد 1.4 كتلة شمسية
. وسمي هذ الحد بحد شاندراسيكار.

انزياح أحمر ثقالي

تنبأ ألبرت أينشتاين أثناء صياغته للنظرية النسبية العامة عام 1915 بأن الفوتون ذو طول موجة
λo عندما يصدر من جسم كتلته كبيرة إلى مشاهد بعيد في مجال الجاذبية، فإن طول موجته تظهر للمشاهد منزاحة نحو الأحمر. ولم تبين المشاهدات التي أجريت أنذلك على طيف الشمس تلك الظاهرة بسبب «صغر كتلتها» فلم يكن التأثير واضحا، فكان انزياح طول الموجة هذا يساوي 0.6·M/R، حيث M وR هما كتلة الشمس ونصف قطرها. ونظرا لأن النسبة M/R لنجوم كتلتها كبيرن لا تختلف كثيرا عن النسبة في حالة الشمس فقد بدى أن إثبات هذا التأثير صعبا، حتى عام 1920.

ولكن في حالة قزم أبيض يقل نصف القطر كلما زات الكتلة. ورأى «إدينجتون» - الذي استطاع مشاهدة انحناء مسار الضوء تحت تأثير جاذبية الشمس في عام 1919 - رأى في الكثافة الشديدة التي اقترحها للقزم الأبيض وصغر نصف قطره إمكانية مشاهدة الانزياح الأحمر الثقالي. ووجد في الشعرى اليمانية بي إمكانية تحقيق ذلك. وكانت كتلته معروفة وبمقارنة طيف الشعرى اليمانية A فكان من الممكن أن يعين إدينجتون جزء الانزياح الناتج عن الثقالية وفصله عن انزياح دوبلر الناتج عن سرعة الشعرى اليمانية B في مدارها في النظام الثنائي.

وعلى أساس معرفة درجة الحرارة ونصف القطر للشعرى اليمانية B توقع «إدينجتون» انزياحاً احمراً ثقالياً يبلغ +20 km/s. واستطاع باحث آخر «والتر أدامز» في عام 1925 التقاط  الشعرى اليمانية ب وكان متداخلا قليلا مع ضوء الشعرى اليمانية A، وقام بحساب الانزياح ووجده مساوياً +21 كيلومتر في الثانية. فكانت مؤيدة لما كان «إدينجتون» متوقعه.

خلال السنوات تحسن النموذج النظري لتكوين القزم الأبيض كثيراً. وتبين من ذلك أن درجة الحرارة التي اتخذها «إدينجتون» في حسابه للشعرى اليمانية B كانت منخفضة وأن نصف القطر الذي اعتبره كان أكبر بالتالي. وطبقا للنظرية فهي تتنبأ بأربعة أضعاف ما حصل إدينجتون من حسبته عن الانزياح الأحمر الثقالي.

وبالفعل أتت القياسات التي أجريت في عام 1971 بانزياح أحمر ثقالي (+89 ± 16) km/s.
وأعزيت نتيجة أدامز إلى اختلاط بين خطوط طيف الشعرى اليمانية A مع طيف الشعرى اليمانية B مما أتى بتلك النتيجة الصغيرة آنذاك. والنتيجة المعترف بها الآن للانزياح الأحمر الثقالي للشعرى اليمانية B تقدر بـ
(80.42 ± 4.83) km/s"/>; وقد اتاح  تلسكوب هابل الفضائي في عام 2004 الحصول على طيف الشعرى اليمانية B من دون تداخل لطيف الشعرى اليمانية A.

تطور الثنائي

طبقا لمعرفتنا اليوم عن تطور النجوم فقد نشأ الشعرى اليمانية A وب قبل 240 مليون سنة  حيث كونا نظام نجمي ثنائي. وكان الشعرى اليمانية B أصلا نجما كبيرا تبلغ كتلته 5 أضعاف الكتلة الشمسية، كان لمعانه 630 مرة لمعان الشمس، وهو بذلك كان أكبر كتلة أيضا من الشعرى اليمانية A وأكثر ضياءً. وبسبب كتلته الكبيرة فقد جري فيه الاندماج النووي بمعدل سريع بحيث استهلك الشعرى اليمانية B معظم الهيدروجين وحوله إلى الهيليوم خلال ال 100 مليون سنة الأولى من عمره.

وانتقلت منطقة التفاعل فيه إلى غلاف غازي يحيط بقلب الشعرى اليمانية B وانتفخ وأصبح عملاقا أحمرا. ثم قل هذا التفاعل (اندماج الهيدروجين واستهلاكه) وقلت طاقته وبدأ الشعرى اليمانية B يحول الهيليوم إلى كربون وأكسجين عن طريق تفاعل ألفا الثلاثي. وفقد غلافه الخارجي حيث ضعفت القوى الرابطة بينهما وبسبب الريح النجمية الشديدة وفقد بذلك نحو 4/5 من كتلته. ولم يتبقى منه سوى القلب المكون من الكربون والأكسجين وشارفت الطاقة الصادرة منه على الانتهاء. ونظراً لأن المكونات في قلبه كانت متأينة تماماً وتوازنه الداخلي غير مستقر بسبب اقتقاد الضغط الداخلي فتحتاج أنوية الذرات والإلكترونات لحجم أصغر. وتقلص قلب النجم حتى بدأت مقاومة ضغط انفطار الإلكترونات لمنع استمرار تقلص قلب النجم. واستمر الشعرى اليمانية B يبرد منذ نحو 124 مليون سنة.

الشعرى اليمانية أ، ب كنجم ثنائي

ينكون نظام الشعرى اليمانية كما هو موصوف أعلاه من نجمين يدوران حول مركز ثقليهما خلال دورة مقدارها 05و50 سنة. وكما هو الحال في حالة نجم ثنائي يدور كل من النجمين في مدار بيضوي حول مركز الثقل. ونظراً لأن كتلة الشعرى اليمانية A أكثر من ضعف كتلة الشعرى اليمانية B فيقع مركز الثقل قريبا منه.

من أجل التبسيط فيرسم مدار الشعرى اليمانية B حول قرينه الأكبر. وهذا المدار أيضا في شكل قطع ناقص حيث يتخذ الشعرى اليمانية A موقعه في بؤرة القطع الناقص (مقدار انزياح مركزي 0.5923  وبأخذ المسافة بين الشعرى اليمانية A و B في الاعتبار ينتج لنصف المحور الكبير للقطع لناقص نحو 20 وحدة فلكية، أي ما يعادل 3 مليار كيلومتر.

مقارنة سطوع بعض النجوم

يعتمد سطوع نجم طبقاً لنظرية ولادة النجوم على حجم النجم ومرحلة عمره، بالإضافة إلى بعده عنا لمعرفة شدة رؤياه على الأرض. بناء على هذا فترتيب أشد النجوم سطوعاً في السماء كما نراها من الأرض يختلف باختلاف مرحلة العمر الذي يمر بها النجم. ويبين الرسم البياني تغير سطوع النجوم الكبرى الآن وفي الماضي وفي المستقبل. تمثل قراءات السطوع للنجوم المختلفة عند الصفر على المحور الأفقي (الآن) أن الشعرى اليمانية sirius هي أشد النجوم سطوعاً لنا ويأتي بعدها  canopus ثم النسر الواقع wega . ويبين الرسم البياني أن النسر الواقع سوف يزداد سطوعه حتى يبلغ ٍسطوعه -0.7 بعد 235.000 سنة وبذلك سوف يفوق الشعرى اليمانية في السطوع  وسيصبح أشد نجوم السماء سطوعا. وبعد 260.000 سنة سوف يفوق سطوع  (-0.46 قدر ظاهري) سطوع الشعرى اليمانية ليحتل المركز الثاني ويزيح الشعرى اليمانية إلى المركز الثالث في السطوع. ويبين الرسم البياني المجاور تطور سطوع الشعرى اليمانية بالنسبة لسطوع النجوم الساطعة الأخرى بين 100.000 سنة سبقت و100.000 سنة قادمة . كما يبين الجدول تغيرات القدر الظاهري بالأرقام .

{| class="wikitable"
|- class="hintergrundfarbe8"
! width="16%" | السنة
! width="12%" | الشعرى اليمانية
! width="12%" |
! width="12%" | النسر الواقع
! width="12%" | السماك الرامح
! width="12%" | الشعرى الشامية
! width="12%" | النسر الطائر
! width="12%" | رجل القنطور
|-
| align="right" | −100.000
| align="center" | −0,66
| align="center" | −0,82
| align="center" | +0,33
| align="center" | +0,88
| align="center" | +0,88
| align="center" | +1,69
| align="center" | +2,27
|-
| align="right" | −75.000
| align="center" | −0,86
| align="center" | −0,80
| align="center" | +0,24
| align="center" | +0,58
| align="center" | +0,73
| align="center" | +1,49
| align="center" | +1,84
|-
| align="right" | −50.000
| align="center" | −1,06
| align="center" | −0,77
| align="center" | +0,17
| align="center" | +0,30
| align="center" | +0,58
| align="center" | +1,27
| align="center" | +1,30
|-
| align="right" | −25.000
| align="center" | −1,22
| align="center" | −0,75
| align="center" | +0,08
| align="center" | +0,08
| align="center" | +0,46
| align="center" | +1,03
| align="center" | +0,63
|-
| align="right" | 0
| align="center" | −1,43
| align="center" | −0,72
| align="center" | 0,00
| align="center" | −0,02
| align="center" | +0,37
| align="center" | +0,78
| align="center" | −0,21
|-
| align="right" | 25.000
| align="center" | −1,58
| align="center" | −0,69
| align="center" | −0,08
| align="center" | +0,02
| align="center" | +0,33
| align="center" | +0,49
| align="center" | −0,90
|-
| align="right" | 50.000
| align="center" | −1,66
| align="center" | −0,67
| align="center" | −0,16
| align="center" | +0,19
| align="center" | +0,32
| align="center" | +0,22
| align="center" | −0,56
|-
| align="right" | 75.000
| align="center" | −1,66
| align="center" | −0,65
| align="center" | −0,25
| align="center" | +0,45
| align="center" | +0,37
| align="center" | −0,06
| align="center" | +0,30
|-
| align="right" | 100.000
| align="center" | −1,61
| align="center" | −0,62
| align="center" | −0,32
| align="center" | +0,74
| align="center" | +0,46
| align="center" | −0,31
| align="center" | +1,05
|}

جيران الشعرى اليمانية

أقرب النجوم للشعرى اليمانية A+B هي نظام الشعرى الشامية وتبعد عنه 5.24 سنة ضوئية.
ومن النجوم الأخرى الكبيرة نجد النهر إبسيلون وبعده 7.8 سنة ضوئية، والشمس وتبعد عنه 8.6 سنة ضوئية والقنطور ألفا وبعد عنه 9.5 سنة ضوئية.

اسمه عند قدماء المصريين
تشير الكتابات الهيروغليفية للشعرى اليمانية على أنه نجم منفرد وإنما في مثلث نجوم تسمى «سوبدت» M44-X1:N14 spd.t; وأشارو إليه بعينه بأنه «النجم التابع لسوبدت» Seba-en-Sopdet، ومن المحتمل أن يكون النجمان الآخرين هما العذارى والوزن (أو دلتا كوكبة الكلب الأكبر). تنتمي تلك الثلاثة نجوم جميعها إلى كوكبة الكلب الأكبر. تغير الاسم نحو 1000 قبل الميلاد واصبح اسمه «سوتي» sote أو Sothis (بالإغريقية: Σωσις).

ليس معروفا بالتمام عما إذا كان الهرم المدبب في اسم المثلث يعني الشعرى اليمانية بالذات، فقد كان المصري القديم يبجل الشعرى اليمانية أما النجمين الآخرين فلم يحظيا نفس التبجيل. وكان للشعرى اليمانية ارتباط بفيضان النيل من القديم. وذكر المؤرخ الإغريقي هيرودوت أن فيضان النيل كان متزامناً مع الانقلاب الصيفي (22/23 يونيو). وتؤيد التسجيلات في قوائم الإدارة المصرية القديمة ذلك. وتؤيد العلومات الفلكية والتاريخية أن أول رؤية للشعرى اليمانية كانت صباحاً في الدلتا في عام نحو 2850 قبل الميلاد، وأنها كانت كذلك أيضا نحو عام 2000 قبل الميلاد في أسوان وتتزامن مع 22/23 يونيو.

انظر أيضاً
 قزم أبيض
 مرصد شاندرا الفضائي للأشعة السينية
 الجبار (كوكبة)
 نجم ولف-رايت
 نجم-أو
 إيتا القاعدة
 تصنيف هرتزشبرونج-راسل
 قائمة أشد النجوم سطوعا
 قائمة النجوم في كوكبة الكلب الأكبر

مراجع

أجرام باير
أجرام جليزا وجليزا-يارايس
أجرام فلكية معروفة منذ العصور القديمة
أجرام فهرس هنري درابر
أجرام هيباركوس
أجسام فلامستيد
أرقام قياسية عالمية
أسماء آلهة في القرآن
أقزام بيضاء
فهرس النجوم الساطعة
كوكبة الكلب الأكبر
مسح بون الفلكي
مصادر الأشعة السينية الفلكية
نجوم النسق الأساسي نوع-A
نجوم بأسماء خاصة
نجوم ثنائية

الشعرى اليمانية


An Epidendrum alabastrialatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Louis Pollard ngan Eric Hágsater. An Epidendrum alabastrialatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum alabastrialatum


මෙය මාර්ෂල් ආර්ට් ආකාරයේ පා පහරවල් හා බටහිර බොක්සිං ආකාරයේ අත් පහරවල් යොදා ගෙන සම්මත බොක්සිං ක්‍රීඩාවට සමාන ආකාරයකින් ප්‍රතිවාදීන් පරදන ක්‍රීඩාවකි. සම්මත ක්‍රීඩාවක් වන මෙය එක් ක්‍රීඩකයකු හෝ බිම පතිත වූ විට තව දුරටත් ක්‍රීඩා කිරීමට ඉඩ ලබා නො‍දේ.

කික් බොක්සිං සාමාන්‍යයෙන් සාමාන්‍ය ශාරීරික යෝග්‍යතාව සඳහා හෝ පූර්ණ ස්පර්ශ ක්‍රීඩාවක් ලෙස පුරුදු වේ. පූර්ණ ස්පර්ශ ක්‍රීඩාවක් ලෙස භාවිතයේ දී පිරිමි තරඟකරුවන් කික් බොක්සිං කලිසමකින් මුව ආවරණයක් අත් වෙළුම් 10oz බොක්සිං අත් වැසුම්, ඉකිලි ආවරණයක් , පපු ආවරණ, කික් සපත්තු ඇතුළත් ආරක්ෂාකාරී අංගවලින් ද අතිරේක ආරක්ෂාකාරී හෙල්මටයකින් ද (සාමාන්‍යයෙන් 18ට අඩු ක්‍රීඩකයන් සඳහා) සැරසී සිටී. ගැහැණු තරඟකරුවන්, පිරිමි තරඟකරුවන්ගේ ඇඟලුම් හා ආරක්ෂාකාරී අංගවලට අමතරව ආරක්ෂාකාරී උඩු කය ආවරණයකින් යුක්ත වේ.

කික් බොක්සිං සාමාන්‍යයෙන් තායි බොක්සිං ලෙස හඳුන්වන මාව් තායි මඟින් ව්‍යාකූල වේ. ක්‍රීඩා දෙක සමාන වන නමුත් තායි බොක්සිං හිදී බඳ පටියට පහළින් වූ පා පහරවල්වලට ඉඩ ලබා දෙන අතර දණහිස හා වැලමිටිවලින් කෙරෙන පහර දීමවලට ද ඉඩ ලබා දේ.

කික් බොක්සිං ලෙස හඳුන්වන බොහෝ ක්‍රම ශිල්ප ඇත. ඒවාට ජපාන, ඇමරිකානු, ඉන්දියානු, බුරුම කික් බොක්සිං ඇතුළත් වන අතර ප්‍රංශ සැවේට් ද ඇතුළත් වේ. වර්තමානයේ දී කික් බොක්සිං යන වදන විකෘති වී ඇති අතර බොහෝ විට ජපාන හෝ ඇමරිකානු ආකාර සමඟ යෙදේ. අනෙකුත් ආකාර බොහෝමයක් ඒවා කික් බොක්සිං ලෙස නොසලකන නමුත් මහජනයා සියලු මාර්ෂල් ආර්ට්ස් හැඳින්වීමට එම වදන යොදා ගනු ලැබේ. කික් බොක්සිං යන වදන ජපාන ජාතික බොක්සිං වර්ධනය කරන්නෙකු වූ ඔසාමු නොගුජි විසින් ඔහු විසින් නිර්මාණය කරන ලද මාව් තායි හා කරාතේවල වෙනස් ආකාරයක් හැඳින්වීමට 1950 දී නිර්මාණය කරන ලදී. එම වදන පසුව ඇමරිකානු ආකාරවල දී යොදා ගනු ලැබීය. එම ආකාර දෙකේ පුහුණුවන්නන් විසින් භාවිතා කරන අතර එය වෙන වෙනම එම ආකාරවලට යෙදේ.

ක්‍රීඩා

කික් බොක්සිං


Michail Walerjewitsch Sorokin (russisch Михаил Валерьевич Сорокин; * 1. August 1981 in Ufa) ist ein russisch-kasachischer Ski-Orientierungsläufer.

Sorokin gewann 2001 für Russland Langdistanzbronze bei den Junioren-Weltmeisterschaften. 2009 nahm er in Japan an der Weltmeisterschaft der Aktiven teil. Zu diesem Zeitpunkt war er russischer Meister im Sprint und auf der Langdistanz. Er belegte im WM-Langdistanzrennen den 12. Platz. Bei der Weltmeisterschaft 2011 startete er für Kasachstan. Im Sprint und auf der Langdistanz wurde er Achter, genauso wie mit der Staffel. Im Mixed-Teamwettbewerb wurde er mit Olga Nowikowa Sechster. Bei den Winter-Asienspielen 2011 in Kasachstan gewann er mit deutlichem Vorsprung alle drei Einzelentscheidungen sowie in der Staffel mit Alexandr Babenko und Aslan Tokbajew. Bei den ersten Asienmeisterschaften 2012 gewann er ebenfalls alle drei Einzelentscheidungen und siegte außerdem im Mixed-Teamwettbewerb mit Olga Nowikowa.

Platzierungen
Weltmeisterschaften:

 2009: 12. Platz Lang
 2011: 8. Platz Sprint, 22. Platz Mittel, 8. Platz Lang, 8. Platz Staffel, 6. Platz Mixed
 2013: 16. Platz Sprint, 16. Platz Mittel, 15. Platz Lang, 9. Platz Staffel, 7. Platz Mixed

Asienspiele:

 2011: 1. Platz Sprint, 1. Platz Mittel, 1. Platz Lang, 1. Platz Staffel

Asienmeisterschaften:

 2012: 1. Platz Sprint, 1. Platz Mittel, 1. Platz Lang, 1. Platz Mixed

Weblinks
 Michail Sorokin World SkiO Ranking
 Ergebnisse der Ski-OL-Weltmeisterschaften

Russischer Meister (Ski-Orientierungslauf)
Ski-Orientierungsläufer (Kasachstan)
Ski-Orientierungsläufer (Russland)
Asienspielesieger (Ski-Orientierungslauf)
Asienmeister (Ski-Orientierungslauf)
Sowjetbürger
Kasache
Geboren 1981
Mann

Michail Walerjewitsch Sorokin


Malatya İnönü Stadyumu, Malatya'da bulunan 13.000 koltuk kapasiteli stadyumdur. Adını, kendisi de bir Malatyalı olan İsmet İnönü'den almıştır. Malatyaspor ve Yeni Malatyaspor maçlarını bu stadda oynamaktadır. Stadda maraton sahası, koşu alanları ve ışıklandırma mevcuttur. Sivas Caddesi'nde bulunur.

3 Kasım 2018 tarihinde stadyumun yıkımına başlandı. Daha önceden stadyumun yerine Millet bahçesi yapılacağı duyurulmuştu.

Kaynakça

Malatya ilindeki stadyumlar
Yeni Malatyaspor
Malatyaspor
İsmet İnönü
1970'te tamamlanan spor mekânları
2018'de yıkılmış yapılar

Malatya İnönü Stadyumu


Due South is a Canadian crime comedy-drama television series created by Paul Haggis, and produced by Alliance Communications from its premiere on April 26, 1994, to its conclusion after four seasons on March 14, 1999. The series starred Paul Gross, David Marciano, Gordon Pinsent, Beau Starr, Catherine Bruhier, Camilla Scott, Ramona Milano, and Callum Keith Rennie. The show follows the adventures of Royal Canadian Mounted Police (RCMP) Constable Benton Fraser, who first came to Chicago on the trail of the killers of his father, and has remained, attached as liaison with the Canadian Consulate. He works alongside a detective of the Chicago Police Department to solve crimes.  Both are aided at times by Fraser's deaf white wolf, Diefenbaker.

The show's format mixed between elements of a police drama and comedy, derived from the stereotypical differences between Canadian and American culture at the time. It also included elements of fantasy derived from Gross' character being visited by the memory of his father who often provides mixed advice on situations. The series itself was mostly filmed in Toronto, and was assisted with financing on later seasons by the BBC, which aired episodes on British television.

History
Due South originally debuted as a television movie on CTV in Canada and CBS in the United States. After higher-than-anticipated ratings, Due South was turned into a continuing drama series in 1994. It was the first Canadian-made series to have a prime time slot on a major US network.

After the 24-episode first season, CBS cancelled the series, but the show's success in Canada and the United Kingdom enabled the production company to raise enough money to mount a second thirteen-episode season, which ran from 1995 to 1996. The show was once again shown on CBS in late 1995 after many fall shows had failed (CBS ordered an additional five episodes, raising the number to eighteen, but broadcast only four of them), but CBS did not renew the series.

After a one-year hiatus, CTV revived the series in 1997 with international investment (from the BBC, ProSiebenSat.1 Media AG, and TF1), and it ran for two further seasons, until 1999. In the United States, seasons three and four were packaged together as a single 26-episode season for syndication. Despite critical acclaim and a consistently warm reception by American audiences, Due South never became a huge hit in the United States; however, it was one of the most highly rated regular series ever broadcast by a Canadian network. The show remains popular in the United Kingdom, and became one of the few non-British shows to have a prime-time weeknight slot on BBC One.

UK
In the UK, Due South was first broadcast on Tuesday May 9, 1995, earning critical acclaim with comparisons to Northern Exposure and ratings of over eight million. The series continued on either a Tuesday or Friday every week except August until November 28, 1995. Season two was broadcast on Saturday nights from July 27, 1996 and fared similarly well, but was pulled from the schedules in mid October, with Noel's House Party taking its slot. The remaining 6 episodes were shown in January 1997, with the last episode going out on Easter Monday. The series was given a full repeat during the 1997 summer holidays each weekday morning.

The BBC helped co-finance the third series,  however the BBC struggled to find a suitable slot on Saturday nights, with only six episodes being broadcast from May - July, with three further episodes before Christmas 1998, and a further two in early January 1999. From May 1999, the remaining episodes from series 3 and all of series 4 were broadcast until November 1999, on BBC Two and consistently performed well, with ratings of over two million viewers, regularly appearing in the top-ten weekly shows for the channel. Upon the end of the series in 1999, BBC Two immediately began to screen repeats, and the series  ITV3  rescreened the series in 2006, while BBC Two from October 18, 2010, give the series another repeat run. A rerun on digital channel True Entertainment began on October 10, 2014, with the pilot, with regular-series episodes following on weekdays from October 13.  When True Entertainment closed mid-2019 it was replaced with Sony Channel where the series was broadcast in full commencing late 2020.

Premise

The premise of the series centres on the exploits of Constable Benton Fraser, an officer in the Royal Canadian Mounted Police (RCMP) who travels south to Chicago to initially solve the murder of his father, Sergeant Robert Fraser. However, during his investigation he inadvertently stumbles upon a scheme by several corrupt members of the RCMP that results in the shutdown of a new dam and the loss of many jobs, resulting in him being permanently stationed as a liaison officer in the Canadian consulate, which is depicted as a stand-alone building rather than as the 24th floor of Two Prudential Plaza. During his time in Chicago, Fraser works alongside Detective Raymond Vecchio - a tough, streetwise cop - in solving a series of cases around the city and occasionally across the border in Canada. After the second season, Fraser is forced to work alongside a second partner, Stanley Raymond Kowalski, who poses as Vecchio after he leaves to assist in an undercover operation.

Fraser often differs in his manners, including his politeness and honesty, and his methods of solving crimes, but is determined and dogged in pursuing and bringing down suspects, including his ability to predict where they might attempt to escape. Alongside his partner in the Chicago Police Department, Fraser is accompanied at times by a deaf lip-reading half-wolf named Diefenbaker, whom he adopted after the canine saved his life. After the first episode, Fraser finds himself visited by the ghost of his father Robert, whom only he can see, often providing mixed advice on his cases - with Robert appearing at random, infrequent moments up until the third series. The ghost then appears more frequently, only within the wardrobe of his son's office at the consulate; anyone else who tries to follow merely finds Fraser.

Cast

The following lists the primary actors who appear in the series, and the respective role they held:

 Paul Gross as Constable Benton Fraser
 David Marciano as Detective Raymond "Ray" Vecchio (Seasons 1–2, Guest Star 3–4)
 Beau Starr as Lieutenant Harding Welsh
 Catherine Bruhier as Elaine Besbriss (Seasons 1–3)
 Daniel Kash as Detective Louis Gardino (Seasons 1–2)
 Tony Craig as Detective Jack Huey
 Gordon Pinsent as Sgt. Robert "Bob" Fraser
 Ramona Milano as Francesca Vecchio
 Camilla Scott as Inspector Meg Thatcher (Seasons 2–4)
 Callum Keith Rennie as Detective Stanley Raymond "Ray" Kowalski (Seasons 3–4)
 Tom Melissis as Detective Thomas E. Dewey (Seasons 3–4)

The following list prominent recurring cast members and their respective roles:

 Leslie Nielsen as Sgt. Buck Frobisher (Seasons 1–4)
 Alex Carter as F.B.I. Agent Ford (Seasons 1–3)
 Mark Melymick as F.B.I. Agent Deeter (Seasons 1–3)
 Deborah Rennard as Dr. Esther Pearson (Season 1)
 Shay Duffin as Father Behan (Season 1)
 Lee Purcell as D.A. Louise St. Laurent (Seasons 1–2)
 Dean McDermott as Constable Renfield Turnbull (Seasons 2–4)
 Anne Marie Loder as Assistant State Attorney Stella Kowalski (Seasons 3–4)
 Jan Rubeš as Dr. Mort Gustafson (Seasons 3–4)
 Ryan Phillippe as Del Porter (Season 1)
 Carrie-Anne Moss as Irene Zuko "Juliet is Bleeding" (Season 2)

Production

Filming was mostly done in Toronto, Ontario, which was used as a stand-in for Chicago. In many episodes a Toronto Transit Commission bus can be seen in the background. In others, prominent city landmarks such as the CN Tower and the Union Station can be glimpsed. Part of the series was shot in Banff National Park, Alberta.

Media

Books
Due South: The Official Companion by Geoff Tibballs was published in May 1998 containing basic information on the series and cast and brief episodes synopses up to the end of the third season. Another illustrated companion, Due South: The Official Guide by John A. Macdonald was published in December 1998. It contains some interviews with the characters and bios of the cast.

Four paperback novelizations by Tom McGregor were published in the UK; these were:
 Death in the Wilderness (1996), based on the pilot movie
 An Invitation to Romance (1996), based on the episodes "An Invitation to Romance" and "Gift of the Wheelman"
 Vaulting North (1997), based on "North" and "Vault"
 All the Queen's Horses (1997), based on "All the Queen's Horses" and "Red, White or Blue"

Videos
The pilot two-hour movie was originally released on VHS in 1996, but individual episodes had been released prior to this throughout 1995 on VHS with two episodes per tape. In 1998, the season three and the season four two-part finales were released. In November 2002, the Due South Giftset was released containing the pilot movie and episodes Mountie on the Bounty and Call of the Wild.

DVD releases
Alliance Atlantis released all 4 seasons on DVD in Canada only. The pilot episode is included on the third season release as a bonus feature.

In the US, Echo Bridge Home Entertainment released the series on DVD in 2005. Seasons 3 and 4 were released together as Due South: Season 3. They also released a series set on May 6, 2008. In 2011, Echo Bridge released the final two episodes, "Call Of The Wild" parts one & two, on a single DVD. In 2014, they released an eight-disk set of all four seasons, allegedly with inferior video quality to the original releases.

In Region 2, Network released the series on DVD in the UK. Seasons 3 and 4 were released together as Due South: The Complete Third Series.

In Region 4, Madman Entertainment released the series on DVD in Australia. Seasons 3 and 4 were released as Due South: Season 3.

Streaming
As of 2017, the show has begun streaming online for free on Canada Media Fund's Encore+YouTube Channel. (Season 1 & 2). Due South is also available on Gem, the Canadian Broadcasting Corporation's streaming app. It is also available on Netflix in Canada.

Soundtrack
The producers of Due South sought to showcase various Canadian artists within the show's episodes, with many of the featured tracks released the CD soundtrack Due South: The Original Television Soundtrack (1996). Sarah McLachlan's music was most prominently featured with no fewer than seven songs over the full run of the series; other recurring artists included The Headstones, Loreena McKennitt and Colin James. "The Blue Line" (episode #1.16) featured "The Hockey Theme", the longtime theme song of CBC Television's sports series Hockey Night in Canada.

The show's theme was written and composed by Jay Semko of The Northern Pikes (who recorded a version of the song with lyrics, played during the show's closing credits) working with Jack Lenz and John McCarthy. Semko also scored the first two seasons of Due South. In November 1996, the first album was released, including an in-character soliloquy by Paul Gross on the subject of bravery, taken directly from the episode "An Eye for an Eye".

When the show returned for its third season, Semko returned to complete the second soundtrack. The second soundtrack album, Due South, Volume II: The Original Television Soundtrack, was released in June 1998. Both albums are filled largely with the vocals used in the series.

Due South: The Original Television Soundtrack (1996)
The final scene of the series was set to Stan Rogers' "Northwest Passage", a classic Canadian folk song that has been referred to as an unofficial Canadian anthem.

Due South: The Original Television Soundtrack was a soundtrack album for the Canadian television series Due South, released by Nettwerk Records on October 1, 1996.

Track listing

 Jay Semko, "Due South Theme"
 Spirit of the West, "Bone of Contention"
 Jay Semko, Jack Lenz and John McCarthy, "Cabin Music (Original Score)"
 Sarah McLachlan, "Possession (Piano Version Edit)"
 Jay Semko, Jack Lenz and John K. McCarthy, "Horses (Original Score)"
 Kashtin, "Akua Tuta"
 The Guess Who, "American Woman"
 Figgy Duff, "Henry Martin"
 Paul Gross, "Ride Forever"
 Blue Rodeo, "Flying"
 Jay Semko, "Due South Theme (Instrumental)"
 Holly Cole Trio, "Neon Blue"
 Jay Semko, Jack Lenz and John McCarthy, "Victoria's Secret (Original Score)"
 Klaatu, "Calling Occupants of Interplanetary Craft"
 Toronto Mendelssohn Choir, Elmer Iseler, Roy Thomson Hall Orchestra, Toronto Symphony Orchestra and Andrew Davis, "Eia, Mater (from Stabat Mater)"
 Paul Gross, "Fraser/Inuit Soliloquy"
 Jay Semko, Jack Lenz and John K. McCarthy, "Dief's in Love (Original Score)"

Due South, Volume II: The Original Television Soundtrack (1998)

Due South, Volume II: The Original Television Soundtrack was the second soundtrack album for the Canadian television series Due South, released by Nettwerk Records on June 2, 1998.

 Junkhouse, "Oh, What A Feeling"
 Captain Tractor, "Drunken Sailor"
 Paul Gross, "Robert MacKenzie"
 Vibrolux, "Mind"
 Jay Semko, "Mountie on the Bounty" (Original Score)
 Sarah McLachlan, "Song for a Winter's Night"
 Dutch Robinson, "Slave to Your Love"
 Single Gun Theory, "From a Million Miles"
 Trevor Hurst, "Take Me Out to the Ballgame"
 Mythos, "November"
 The Headstones, "Cubically Contained"
 Michelle Wright, "Nobody's Girl"
 Ashley MacIsaac, "Sophia's Pipes"
 Jay Semko, "Western End of the Trail" (Original Score)
 Tara MacLean, "Holy Tears"
 Jay Semko, "Due South Theme '97"

Awards
Over the three-season run of the series, Due South and its cast and crew earned a number of awards. Most significantly, the show earned 53 Canadian Gemini nominations, winning 15, including Best Dramatic TV series three years running (1995–1997), Paul Gross winning Best Actor in a Continuing Leading Dramatic Role two years running (1995–1996) and creator Paul Haggis winning Best Writing in a Dramatic Series the same two years.

Critical reception

Fraser's methods, usually more sensitive and understanding than is typical for police work, gave the series a reputation for well-rounded characters. Variety critic Adam Sandler praised the acting of Gross and Marciano and attributed the "show's charm" to the writers' development of the two lead characters' relationship. It was named as one of TV's most underrated shows by The Guardian, and Empire critic William Thomas reviewed season 1 and concluded that "At its worst, Due South is a witty and well-written genre hit; at its best, it's one of the most original and quietly influential shows of the mid-'90s."

A reviewer from the Los Angeles Times was less positive, finding the show's portrayal of RCMP officers unrealistic and unfunny.

Fan conventions
A number of fan conventions were organized by Due South fans during the 1990s, the biggest and best-known of which was "RCW 139", so named after the license plate number that recurred throughout the series. RCW 139 was held annually in Toronto between 1996 and 1999, attracting approximately 300 fans from more than 10 countries in both 1998 and 1999. The convention featured games, discussion panels, a formal dinner, and guest panels. Numerous cast and crew members have attended, including David Marciano (1998), Paul Gross (1999), Gordon Pinsent (1998), Tom Melissis (1997, 1998, 1999), Tony Craig (1997), Catherine Bruhier (1998, 1999) and Jay Semko (1998, 1999). Draco (Diefenbaker) and his trainer, Gail Parker, were guests in both 1998 and 1999.

After a nine-year hiatus, the convention was revived in 2008, with guest panels from David Marciano, Jay Semko, Tom Melissis, Catherine Bruhier, and Gail Parker with Cinder, Draco's sister and stunt-double. Another convention was held in August 2010, with Paul Gross, Jay Semko, Tom Melissis, Camilla Scott, Tony Craig, Catherine Bruhier, and Ramona Milano.

RCW 139: From a Million Miles was held from August 17–19, 2012 in Toronto. This event included tours and dining in the Distillery District of Toronto and the Patrician Grill, both of which were frequently used for location filming.

RCW 139: Thank You Kindly was held from August 15–17, 2014 to celebrate the 20th anniversary of Due South. Catherine Bruhier, Ramona Milano, Tom Melissis, and Tony Craig, along with guest star Lisa Jakub ("Chicago Holiday" [#1.07/1.08]), appeared on the cast panel; assistant directors Michael Bowman and Woody Sidarous, costume supervisor Alex Kavanagh, and prop master Craig Williams formed the crew panel. Paul Haggis made an appearance via Skype chat. Included in the activities were a tour of the Distillery District, a bus tour of filming locations, a game of "Due South Jeopardy", and a charity auction of props, scripts, costume pieces, and other series memorabilia. This was the first Due South convention to be webcast for the benefit of fans unable to attend.

In popular culture
 In the MMORPG City of Heroes, budding superheroes could take missions from a Detective Frasenbaker, an apparently superhuman Mountie who moved to the fictional Paragon City while on the trail of his father's killers.
 In the Vinyl Cafe Dave and Morley story, Cousin Dorothy comes to Toronto from England to attend a "Friends of Due South" convention.
 The 2010 movie Barney's Version includes a fake TV show called O'Malley of the South starring Paul Gross in a parody of his own character in Due South.
 At the conclusion of one episode of The Pretender, a series also shot in and around Toronto at the same time as Due South, Miss Parker is asked where she thinks Jarod has gone. She replies that "He has gone South, Due South."  The next scene shows Jarod participating in the RCMP Musical Ride.

See also

 List of Due South episodes
 Television in Canada

References

External links

 A Due South retrospective at PaulGross.org
 BBC website, which lists Due South as a cult television show

1994 Canadian television series debuts
1999 Canadian television series endings
1990s Canadian comedy-drama television series
1990s Canadian crime drama television series
Canada–United States relations in popular culture
Cultural depictions of Canadian men
Canadian television series revived after cancellation
Television series created by Paul Haggis
CBS original programming
CTV Television Network original programming
Royal Canadian Mounted Police in fiction
Television shows set in Chicago
Television series by Alliance Atlantis
Television shows filmed in Toronto
Fictional portrayals of the Chicago Police Department
English-language television shows
Gemini and Canadian Screen Award for Best Drama Series winners
Television series by Universal Television

Due South


ශ්‍රේෂ්ඨ වානරයින්ගේ පුද්ගලභාවය යනු ශ්‍රේෂ්ඨ වානර කුලයට අයත් මිනිස් නොවන සමාජිකයන් (චිම්පන්සීන්, බොනෝබෝවන්, ගෝරිල්ලන් සහ ඔරං ඔටං) හට ද පුද්ගලභාවය සහ යම් නීතිමය ආරක්ෂාවන් ලබා දීම සඳහා වූ ව්‍යාපාරයකි.

ප්‍රයිමේට්වරු පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරන විද්‍යාඥයන් වන ජේන් ගුඩෝල් සහ ඩෝන් ප්‍රින්ස්-හියුස් ද, පරිණාමික ජීව විද්‍යාඥ රිචඩ් ඩෝකින්ස් ද, දාර්ශනික පවෝලා කැවලරි සහ පීටර් සිඟර්, සහ නීති විශාරද ස්ටීවන් වයිස් ද මෙම ව්‍යාපාරයට සහය දක්වති.

ශ්‍රේෂ්ඨ වානරයින්ගේ පුද්ගලභාවය


1993 දී සිදුවූ එතුමාගේ වැඩිමහළු සහෝදරයාගේ මරණයේ සිට 2013 දී ඔහුගේ කිරුළ අත්හැරීම වන තුරු, දෙවන ඇල්බට් රජතුමා (උපත 6 ජූනි 1934) බෙල්ජියානුවන්ගේ රජු  වශයෙන් රාජ්‍යය පාලනය කළේය. එතුමා,  "බෙල්ජියම්" රාජ වංශයේ සාමාජිකයෙකි; පූර්වයේ මෙම රාජ වංශය හැඳින්වුනේ සැක්ස්-කෝබර්ග් සහ ගෝතා රාජ වංශය  ලෙසිනි. ඔහු, ලක්සම්බර්ග්හී දැනට රාජ්‍යය කරන මහා ආදිපාදවරයාවන, හෙන්රි, ලක්සම්බර්ග්හී මහා ආදිපාදතුමාගේ මාමා වෙයි.

2013 ජූලි 3 දිනදී, දෙවන ඇල්බර්ට් රජතුමා,  බෙල්ජියානු කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි දින මැද සැසියට සහභාගි විය. රාජෝත්තමයාණන් වහන්සේ එවිට ප්‍රකාශ කළේ, සෞඛ්‍යය හේතුන් නිසා, ජූලි 21 දිනදී කිරුළ අත් හරින බවයි. 2013 ජූලි 21 දිනදී, ඔහු වෙනුවට පත්වූයේ එතුමාගේ පුත්, බෙල්ජියමේ පිලිප් කුමරුවාය. 2013දී කිරුළ අත්හැරිය සතරවන රජු ඔහු වූයේ, දහසය වන බෙනඩික්ට් පාප්වහන්සේ, නෙදර්ලන්තයේ බියට්‍රික්ස් රැජිණ, සහ කටාර්හී එමීර් හමාඩ් බින් කලීෆා යන්නන්ට පසුවය.  මෙසේ කිරීමෙන්, ඔහු, කිරුළ අත්හැරිය දෙවන බෙල්ජියානු රජු වූයේ,  1951දී හාත්පසින්ම වෙනත් පසුබිමක කිරුළ අත්හැරිය,  තුන්වන ලියෝපෝල්ඩ් රජුට පසුවය.

ආශ්‍රිත

බෙල්ජියමේ දෙවන ඇල්බට් රජතුමා


Lago Loretohttp://www.tageo.com/index-e-ek-v-00-d-m2863800.htm (también llamado Laguna Loreto) es un lago de cráter en el centro de la isla volcánica de Bioko, en el oeste del país africano de Guinea Ecuatorial, a cuarenta kilómetros al sur de Malabo y diez al oeste de la localidad ecuatoguineana de Riaba. Se trata de un lugar que alcanza hasta los 1350 metros de altura sobre el nivel del mar. Posee una superficie de 30,4 hectáreas o 303.959.89 m² y un perímetro de 2,03 km.

Véase también
 Geografía de Guinea Ecuatorial
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización del Lago

Lagos de Guinea Ecuatorial
Lagos de cráteres
Bioko

Lago Loreto


Skrå indre bugmuskel er en muskel i bugvæggen, der er placeret under den skrå ydre bugmuskel og lige over den tværgående bugmuskel.

Referencer

Muskelsystemet

Skrå interne bugmuskel


Amanita citrina (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex Christian Hendrik Persoon, 1797) este o ciupercă comestibilă, dar nerecomandată, din încrengătura  Basidiomycota în familia Amanitaceae și de genul Amanita. Această specie este numită în popor burete de lămâie. Ea coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor) și se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord, crescând sociabil în păduri de conifere sub molizi și pini și în cele de foioase pe lângă stejari sau fagi, mereu pe soluri acre, din (iulie) august până în octombrie (noiembrie).

Descriere
Ordinul Agaricales este de diversificare foarte veche (între 178 și 139 milioane de ani), începând din timpul perioadei geologice în Jurasic în diferență de exemplu cu genul Boletus (între 44 și 34 milioane de ani).

 Pălăria: are un diametru de 5-10 cm, este la început semisferică, apoi convexă și în final plană, fără margine striată și mai mult sau mai puțin cărnoasă. Cuticula este netedă, lucioasă, la umezeală ceva unsuroasă. Culoarea ei tinde între albicios, alb-gălbui, galben-verzui și galben ca lămâia. Este acoperită cu fulgi largi neregulați, fibros-mătăsoși, albui-maronii sau bruni, mereu mai închiși ca pălăria (rest al vălului universal) care adesea se dizolvă după o ploaie, astfel rămânând complet goală.
 Lamelele: sunt albe până crem-gălbuie, îndesate, neregulate și libere spre picior.
 Piciorul: are o lungime de 6-12 cm și o lățime de 0,8-1,5 (2) cm, este la început plin, apoi gol în interior, cilindric și subțiat înspre pălărie, neted, rareori ceva flocos, sfârșind într-un bulb mărginit și sferic foarte mare (grosime până la 4,5 cm) cu o volvă fragmentată în două-trei fâșii. Culoarea tinde între alb și galben deschis. Înapoi rămâne la fructele mature un inel larg, fin striat și membranoasă care se răsfrânge în jos peste picior, fiind de aceeași culoare cu el.
 Carnea: este compactă, ceva apoasă și întotdeauna albă (numai sub cuticulă câteodată gălbuie), având un miros specific de cartofi cruzi sau de ridichi cu un ușor gust de morcovi.
 Caracteristici microscopice: Sporii sunt albi, aproape sferici, amiloizi (ce înseamnă colorabilitatea structurilor tisulare folosind reactivi de iod) și au o mărime de 8-10 x 7-9 microni. Pulberea lor este albă.
 Reacții chimice: Buretele se decolorează cu acid sulfuric brun-măsliniu și la marginea lamelele orcu, cu Hidroxid de potasiu carmin-brun.

Confuzii
Buretele de lămâie poate fi confundat ușor cu ciuperci comestibile sau otrăvitoare de același gen. Foarte periculoasă și ușoară este confuzia cu cele trei specii letale Amanita phalloides, Amanita verna și Amanita virosa, mai departe cu Amanita caesarea (comestibilă), Amanita Ceciliae sin. Amanita inaurata, (comestibilă, fără manșetă), Amanita echinocephala (comestibilă), Amanita eliae (comestibilă), Amanita gemmata (otrăvitoare, marginea pălăriei striată, jambieră la locul de trecere spre bulb), Amanita strobiliformis (comestibilă) sau chiar cu Agaricus silvicola, ori Volvariella gloiocephala sin. Volvariella speciosa (comestibilă).

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Amanita citrina de miros și gust nu prea savurabilă, este, consumată crud, otrăvitoare, conținând în relație numai destul de puțină bufotenină (veninul broaștei râioase, o toxină tare apropiată de DMT) care provoacă o activitate circulatorie crescută, având și un efect halucinogen. Această toxină însă se dizolvă în timpul fierberii. Astfel, sub aspect medicinal, ar fi comestibilă. Dar primejdia de a confunda această ciupercă cu speciile mortale ale genului Amanita sunt mari. După ce nici gustul, nici mirosul ei sunt convingătoare, se recomandă renunțarea privind culegerea și ingerarea soiului. El este numai unul pentru specialiști cu cunoștințe confunde și pentru bucătărie aproape nu de folosit.

Note

Bibliografie
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Karl și Gretl Kronberger: "Das farbige Pilzbuch", Editura H. G. Gachet & Co., Langen 1976, ISBN 3-8068-0215-7
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Andreas Neuner: "BLV Naturführer – Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München-Bern-Viena 1976, ISBN 3-405-11345-8
 Renate & Wilhelm Volk: " "Pilze sicher bestimmen und delikat zubreiten", Editura Ulmer, Stuttgart 1999, ISBN 3-8001-3656-2

Legături externe

 Amanita citrina, film

Amanita
Micoriză
Ciuperci comestibile
1774 în știință

Amanita citrina


Rubovietnamia es un género con dos especies de plantas  perteneciente a la familia Rubiaceae. Es originario del sur de China hasta Indochina.

Taxonomía
El género fue descrito por Deva D. Tirvengadum y publicado en Biogeographica: Compte-rendu des seances de la societe de biogeographie 74(4): 166–168, figs. 4, 5, 6. 1998.

Especies aceptadas
A continuación se brinda un listado de las especies del género Rubovietnamia aceptadas hasta mayo de 2015, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos.
 Rubovietnamia aristata Tirveng.
 Rubovietnamia nonggangensis F.J.Mou & D.X.Zhang

Referencias

Gardenieae

Rubovietnamia


142 (one hundred [and] forty-two) is the natural number following 141 and preceding 143.

In mathematics
There are 142 connected functional graphs on four labeled vertices, 142 planar graphs with 6 unlabeled vertices, and 142 partial involutions on five elements.

See also
 The year AD 142 or 142 BC
 List of highways numbered 142

References

Integers

142 (number)


Sin límites é uma telenovela equatoriana juvenil criada por Mónica Carriel, produzida por Roxana Varas, dirigida por Carl West em sua primeira etapa e Nitsy Grau em sua etapa final, foi transmitida pela Ecuavisa entre 28 de junho de 2000 a 6 de janeiro de 2001 em 41 capítulos.

É uma adaptação da telenovela colombiana do mesmo nome produzida por Caracol Televisión em 1998.

A novela narra a história de um grupo de jovens que estudam num colégio de classe acomodada. O amor entre a jovem rebelde Meche e seu professor são os principais ingredientes desta produção protagonizada por María Teresa Guerreiro e Ricardo Briones, com as participações antagónicas de Antonio Aguirre, Jennifer Graham, Geovanni Guzmán, Juan Carlos Román e Marcelo Gálvez. Conta ademais com as actuações estelares de Erika Vélez, Paola Roldán, Carlos Luis Andrade e Jaime Arellano.

Elenco

 María Teresa Guerrero - María Mercedes Duarte "Meche / Mechas"
 Ricardo Briones - Profesor Antonio Rendón
 Antonio Aguirre - Don Gabriel
 Erika Vélez - Isabella Beber
 Paola Roldán - Alejandra
 Jennifer Graham - Luz María
 Geovanni Guzmán - Arturo Santos
 Carlos Luis Andrade - Carlos "Charly" Enrique Concha
 Jaime Arellano - Gustavo Espinel
 Juan Carlos Román - Zamorano
 Marcelo Gálvez - Rafael "El Inspector"
 Miguel Ángel Albornoz - Prof. Rigoberto
 Carlos Martínez - Joaquín Duarte
 Lissy Angelelli - Ximena de Duarte
 Sandra Sandoval - Diana
 Fernando Gálvez - Felipe
 Bernarda Calvo
 Aída Álvarez
 Elvira Carbo
 Christian Norris
 Jéssica Bermúdez
 Erwin Hervás
 Hernán Egüez

Prêmios e indicações

Prêmios ITV

Versões

 Sin límites é uma adaptação da telenovela colombiana "Sin límites", produzida pela Caracol Televisión em 1998 e protagonizada por Marcela Mar e Marlon Moreno.

Referências

Ligações externas

 Nota da telenovela Sin Límites em De o Baúl das Lembranças em Ecuavisa
Telenovelas do Equador

Sin límites (telenovela)


රුපියල () (සළකුණු: රු, Rs; කේතය: LKR) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ව්‍යවහාර වන මුදල් ඒකකය වේ. එය ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව විසින් නිකුත් කරනු ලබයි. රුපියල් එකක් ශත 100කින් සමන්විත වේ. රුපියල යන්න කෙටියෙන් දක්වන්නේ රු. (Rs), ලෙස නමුදු, රුපියල ලෙස ව්‍යවහාරයේ යොදාගන්නා වෙනත් රටවල්හී මුදල් ඒකකයන්ගෙන් එය වෙන්කර හඳුනාගැනුමට සමහර අවස්ථාවන්වලදී ශ්‍රී ලංකා රුපියල, ශ්‍රීලරු. (SLRs.) ලෙස දක්වනු ලැබේ.

මුදල් ඒකක

ශ්‍රී ලංකා රුපියල


Le château de Bien-Assis est un ancien château, aujourd'hui disparu, qui était situé à Clermont-Ferrand en Auvergne. Construit au Moyen Âge, il fut plusieurs fois remanié. Blaise Pascal fit deux séjours dans ce château, propriété de son beau-frère Florin Périer, et l'original des Pensées y fut conservé. Acheté par Michelin, le château fut détruit en 1914 pour construire l'usine des Carmes.

Localisation
Le château se trouvait au nord-nord-est de la ville ancienne de Clermont et à l'ouest de Montferrand, au bord de la Tiretaine, à la place d'une partie de l'actuelle usine Michelin des Carmes. Plus précisément, les plans anciens (notamment le plan de 1575 de François Fuzier et le Plan de la ville de Clermont capitale de toute la province d'Auvergne de 1725) montrent que le château de Bien-Assis se trouvait au nord de la Tiretaine, dont le séparaient les jardins du domaine, et exactement au nord de Notre-Dame du Port. Sur l'autre rive du ruisseau, plus à l'ouest, se trouvait l'abbaye de Chantoin, remplacée ensuite par le couvent des carmes déchaux.

Historique
À la fin du Moyen Âge, Jean de Berry, troisième fils du roi Jean le Bon, avait reçu l'Auvergne qui devint un duché. Il fit construire face au rempart nord de la ville de Clermont, alors une seigneurie épiscopale, un manoir fortifié avec donjon.

Le château est cédé rapidement aux mains de Raymond Coustave, un bourgeois de Montferrand anobli par le duc de Berry en 1380 et qui porte alors le titre de seigneur de Bien Assis.

L'attestation la plus ancienne du château se trouve dans l'armorial de Guillaume Revel en 1450. Il apparait alors au nord de Clermont, entre le monastère de Saint-Cassi et l'abbaye de Chantoin. Le jardin, entièrement clos, s'étend jusqu'à la Tiretaine. On retrouve le château de Bien-Assis sur le plan historique de Clermont dessiné par l'artiste clermontois François Fuzier en 1574 et dans la Cosmographie universelle de tout le monde de François de Belleforest en 1575.

En 1584, Pierre Coustave, capitaine de Montferrand, revend le domaine à Antoine Anthoine, élu en l'élection de Clermont. Il devient ensuite la propriété de son gendre Gabriel Mallet de Vandègre, notaire secrétaire du roi, issu d'une riche famille montferrandaise.

Un lieu pascalien
Le château est inoccupé pendant 30 ans lorsque Florin Périer, beau-frère de Blaise Pascal, achète la seigneurie de Bien-Assis le 21 septembre 1652 à Antoine Mallet, écuyer, seigneur de Vandègre.

Blaise Pascal y a séjourné en 1652 et de mai à août 1660. Il y aurait pris des notes pour écrire Trois discours sur la condition des Grands. C'est à Bien-Assis que sa sœur, Gilberte Périer emporte en 1664 les autographes des Pensées où ils sont conservés dans le cabinet de livres pendant 50 ans.

En 1702, Marguerite Périer et son frère Louis, enfants de Florin et Gilberte Périer, vendent le château à Martial de Clary, sieur de Saint-Angel, conseiller en la cour des aides de Clermont.

Propriétaires successifs
Plusieurs propriétaires vont en faire l'acquisition. Mais à la suite d'héritages et de partitions, le bâtiment perd de son unité.

En 1846, Amable Phelut, pépiniériste et exploitant d'une fabrique de fruits confits et d'angélique dans le quartier de Saint-Alyre, achète le domaine pour . Il se servait des grandes salles pour conserver plantes et graines, transforma les jardins et pépinières. En 1850, il loua le bâtiment que se partagèrent trois personnes dont Jean-Baptiste Torrilhon qui cherchait un local pour développer son entreprise de caoutchouc. Son dispositif de vulcanisation sera ainsi installé dans l'ancienne bibliothèque du beau-frère de Pascal. Le 20 septembre 1856, le benzène utilisé pour le traitement du caoutchouc prend feu et incendie le bâtiment.

Le 14 novembre 1871 la société de tir du Puy-de-Dôme, créée un an plus tôt, installe son siège au château et transforme les pièces du pavillon ouest du château en salles d'escrime et en gymnases. La société sera active plus de 20 ans.

En 1912, la société Michelin l'achète et décide de le détruire en 1914 pour construire son site des Carmes. Philippe Durin a reconstitué le plan d'après les archives Michelin. Édouard Michelin avait demandé à l'historien Auguste Audollent et l'architecte Louis Jarrier de faire des photos avant la destruction du château.

Vestiges

En 1915 le porche de l'entrée et une fontaine en tête de lion sont déplacés dans le jardin Lecoq à Clermont-Ferrand.

La balustrade de la façade sud orne la façade principale d'une grande villa située au bord du Gour de Tazenat.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 Maurice Barrès, Les deux maisons de Pascal à Clermont-Ferrand, appendice à L'angoisse de Pascal, 1918.

Liens externes

 Le château de Bien-Assis sur le site de Clermont Auvergne Métropole.
 Modèle 3D de la porte du château de Bien-Assis au jardin Lecoq

Blaise Pascal
Château détruit en Auvergne-Rhône-Alpes
Histoire de Clermont-Ferrand

Château de Bien-Assis (Clermont-Ferrand)