Françoise (ou Françon) de Soissan de La Bédosse, souvent appelée la dame de Rus, née en  et morte le , est une femme noble française mêlée à diverses intrigues et parfois considérée par certains de ces contemporains comme une sorcière.

Elle est probablement issue d'une liaison adultérine. Mariée à Esprit de Rafélis, elle a deux fils. Dans les années 1660, elle entre au service d'Armand-Charles de La Meilleraye, duc de Mazarin et de son épouse Hortense Mancini. Elle est mêlée au procès de Nicolas Fouquet, pendant lequel elle compromet un de ses cousins, Pierre de Roquesante, qui est juge à ce procès.

Vers 1670, elle séduit le comte de Suze et en obtient des terres. À partir de 1673, elle exerce une longue emprise sur la famille de l'intendant de marine Pierre Arnoul, mariant ses fils issus de son premier mariage avec la mère et la sœur de Pierre Arnoul avant de l'épouser lui-même. Elle gère les affaires financières de la famille et s'enrichit.

On lui a attribué, sans preuve, un rôle dans l'histoire, avérée, d'un maréchal-ferrant, François Michel, qui, affirmant avoir vu un fantôme, a obtenu une audience de  pour lui délivrer le message qu'il se disait chargé de transmettre. Selon quelques auteurs tardifs, cette histoire serait le résultat d'une machination ourdie par Françoise de Soissan dans le but d'obtenir de V qu'il rende public son mariage avec la marquise de Maintenon. En fait, rien ne l'indique.

Cherchant à expliquer l'influence de Françoise de Soissan, jugée d'autant plus étonnante que sa capacité d'emprise ne diminue pas avec l'âge, certains de ses contemporains ont évoqué la sorcellerie. Les historiens du début du  l'ont présentée comme une aventurière sans scrupule. Actuellement, on voit plutôt en elle une femme d'affaires habile et avisée.

Biographie

Une enfant adultérine ?
Françoise de Soissan de La Bédosse s'est d'abord prénommée Françon. Son père officiel est Jacques de Soissan (ou Soussan ou Sausan), noble déshérité, qui est bailli et gouverneur d'Alès et seigneur de La Bédosse, lieu-dit de la commune actuelle de Cendras, près d'Alès. Sa mère est Jeanne de Soyans, d'une famille noble installée à Beaumes dans le Comtat Venaissin. Jacques de Soissan et Jeanne de Soyans se marient en 1630.

Jacques de Soissan, parti en voyage à Paris, découvre à son retour que sa femme a accouché d'une fille, Françon, baptisée le . Cet acte de baptême indique que l'enfant a alors deux mois, ce qui rend possible la paternité de Jacques. En fait, le père biologique est plus probablement César de La Tour du Pin, époux de la sœur de Jacques (et futur grand-père de Philis de La Charce). C'est du moins l'accusation portée par ce dernier. Françon est élevée au château de Mirabel, dans la famille de César de La Tour du Pin, puis dans un couvent à Carpentras.

Elle est déshéritée par son père (officiel) et mène un long procès pour récupérer son héritage. Elle l'abandonne finalement en 1662 en échange d'un dédommagement de .

La dame de Rus, Hortense Mancini et le procès Fouquet

En 1649, Françon épouse à Beaumes Esprit de Rafélis  (vers 1630-), seigneur de Rus ou Ruth, lieu-dit de la commune actuelle de Lagarde-Paréol. On commence alors à l'appeler Françoise. Esprit de Rafélis est un militaire, qui sert dans l'armée de Turenne puis pendant la Fronde. Il est lieutenant d'artillerie à Bourg-en-Bresse. Second consul de Carpentras, il est gouverneur de Buis-les-Baronnies puis capitaine de vaisseau.

Esprit de Rafélis et Françoise de La Bédosse ont deux fils :
 Joseph-Horace, né en , seigneur de Saint-Sauveur et du Villard (hameau situé sur le territoire de la commune actuelle de Saint-Sauveur-Gouvernet), capitaine des gardes du duc de Mazarin ;
 Pierre-Dominique, né en , capitaine de galère royale, chevalier de Saint-Maurice et Saint-Lazare.

Ensuite, il semble qu'ils vivent séparés. Françoise de Soissan, qu'on appelle désormais la dame de Rus réussit, peut-être à l'occasion d'un voyage de la cour dans le Sud de la France en 1660, à entrer au service d'Armand-Charles de La Meilleraye, duc de Mazarin et de son épouse Hortense Mancini, nièce et héritière du cardinal Mazarin. Françoise gagne leur confiance et obtient du duc de Mazarin une pension de . Il l'envoie en Angleterre tenter de convaincre sa femme de revenir en France, dont elle s'est enfuie à cause des manifestations de jalousie de son mari.

La dame de Rus est également mêlée aux péripéties du procès du surintendant des finances Nicolas Fouquet. Un des juges de ce procès est un cousin d'Esprit de Rafélis, Pierre de Roquesante. Comme Olivier Lefèvre d'Ormesson, il désobéit à Louis XIV en votant le banissement au lieu de la mort en , ce qui plaît à une partie de l'opinion publique. Or, Françoise de Soissan habite chez Roquesante. Pour atteindre ce dernier, le gouvernement ordonne l'exil en Provence de la dame de Rus, au motif qu'elle noue des intrigues. Devant le mécontentement manifesté par Roquesante, Françoise est autorisée à revenir à Paris, mais ensuite elle tente de monnayer l'influence de Roquesante pour sauver des financiers inquiétés par la chambre de justice. Sur ordre du roi, Roquesante est finalement exilé à Quimper, ce qui est imputé aux intrigues de la dame de Rus.

Du comte de Suze à la famille Arnoul
Françoise de Soissan noue également des relations avec l'évêque de Viviers, Louis-François de La Baume de Suze. et avec les neveux de celui-ci, dont Louis-François comte de Suze. Les liens entre le comte de Suze et la dame de Rus sont étroits, probablement une relation adultère et elle obtient de lui en 1670 un ensemble de terres à la campagne, au détriment de l'épouse légitime et malgré l'intervention de l'évêque de Viviers pour soutenir cette dernière. Pour expliquer cette influence de Françoise sur son amant naît l'idée que Françoise use de sorcellerie.

Françoise de Soissan entre ensuite dans la famille Arnoul. Elle rencontre en 1673 à Digne Nicolas Arnoul, intendant de marine et sa femme Geneviève Saulger et sympathise avec eux. Il semble qu'elle ait réussi à ce que le comte de Suze leur fasse donation de tous ses biens. Leur fils, Pierre Arnoul, ne renoncera à cette donation qu'en 1680.

L'emprise sur la famille Arnoul

Nicolas Arnoul est frappé par une hémorragie cérébrale en 1674. La dame de Rus vient alors seconder Geneviève Saulger pour s'occuper du malade, paralysé, et parvient rapidement à diriger la maison des Arnoul.

Nicolas Arnoul meurt le , et Pierre Arnoul et sa mère confient la direction des affaires familiales à Françoise de Soissan. Cette dernière n'oublie pas de s'enrichir personnellement. Comme la veuve Arnoul, quinquagénaire, semble développer un certain goût pour les hommes plus jeunes qu'elle, Françoise la convainc en 1676 de se remarier avec son fils aîné, Joseph-Horace, âgé de vingt-six ans. Quatre ans plus tard, en 1680, c'est à la fille de Genevière Saulger et Nicolas Arnoul, Geneviève Arnoul, que Françoise marie son second fils, Pierre-Dominique. Quand elle devient elle-même veuve en 1686, Françoise épouse le fils de Genevière Saulger et Nicolas Arnoul et frère de Geneviève Arnoul, l'intendant de marine Pierre Arnoul. Elle a cinquante-cinq ans et le marié trente-cinq. Ces mariages ont lieu malgré les mises en garde du ministre Seignelay, supérieur de Pierre Arnoul.

Par ces trois mariages, Françoise est la belle-fille de son fils aîné et la belle-sœur de son fils cadet. Son fils aîné, Joseph-Horace de Rafélis est le beau-père de sa propre mère et de son beau-père. Le fils cadet de Françoise, Pierre-Dominique de Rafélis est le beau-frère de sa propre mère, le beau-fils de son frère et le gendre de sa belle-sœur. Geneviève Saulger meurt en 1683 et son jeune veuf se remarie ensuite avec Catherine des Isnard.

Françoise de Soissan meurt le , après une agonie de deux semaines. Par testament, elle confie à des religieux capucins des missions à Rochegude, Saint-Sauveur et Beaumes. Dans la seigneurie de Ruth (à Lagarde-Paréol, près d'Orange), qu'elle a hérité de son premier mari, elle fonde avec Pierre Arnoul une institution à la fois pieuse et charitable : ils financent l'installation de « solitaires », autrement dit d'ermites, qui accueillent des enfants qu'ils forment au travail manuel.

C'est Pierre Arnoul lui-même, qui, après la mort de sa femme, décrit, dans un mémoire composé pour un procès contre sa sœur Geneviève, cette emprise exercée par Françoise de Soissan sur toute la famille. Il va même jusqu'à évoquer l'influence du diable. Mais il fait aussi état des qualités d'excellente gestionnaire de la dame de Rus, et reconnaît en avoir bénéficié.

La dame de Rus, la marquise de Maintenon et le maréchal-ferrant
Le refus de Roquesante de condamner à mort Fouquet a fait naître l'hypothèse de l'appartenance de la dame de Rus à l'entourage du surintendant des finances, entourage dans lequel elle aurait fait la connaissance de Françoise d'Aubigné, future Madame de Maintenon. Cette hypothèse n'est pas prouvée. En 1749, un Supplément au Dictionnaire historique de Louis Moréri évoque un maréchal-ferrant nommé François Michel qui a obtenu une audience de  pour lui délivrer un message, conformément à un ordre que lui aurait donné un fantôme. L'article est repris dans l'édition refondue du Dictionnaire de 1759. L'entrevue entre le maréchal-ferrant et le roi, aussi surprenante soit-elle, a réellement eu lieu. L'auteur de la notice du dictionnaire, l'oratorien Joseph Bourgerel, y voit une possible machination :

À la fin du , Jean-Baptiste Rolland, capucin sous le nom de père Calixte, soutient que cette hypothèse est une certitude. François Michel aurait été le jouet de Madame de Rus, qui se serait servi de lui pour inciter Louis XIV à officialiser son mariage avec Madame de Maintenon. Mais l'auteur n'apporte comme preuve qu'un ouï-dire. Alexandre Dumas, dans son Louis XIV et son siècle (1844) reprend ces personnages, le maréchal-ferrant, la marquise de Maintenon et la dame de Rus, qu'il nomme Armond à la place d'Arnoul, et la même intrigue. Il s'inspire très nettement des Mémoires de Saint-Simon.

En fait, même si Paul de Faucher, à la fin du , présente le rôle de Françoise de Soissan dans cette affaire comme certain, rien n'indique une quelconque relation entre la dame de Rus et Madame de Maintenon, selon Lucien Bély.

Sorcière, aventurière ou femme d'affaires ?
Pour expliquer l'emprise de Françoise de Soissan, certains de ses contemporains avancent l'idée qu'elle use de sorcellerie. Le , la marquise de Sévigné écrit à sa fille :

Pierre Arnoul lui-même, après la mort de sa femme, l'accuse d'avoir utilisé des procédés inspirés par le diable. Saint-Simon, dans ses Mémoires, ne ménage pas Françoise de Soissan tout en rendant hommage à son habileté. Il reprend finalement la rumeur de sorcellerie :

Saint-Simon a peut-être lu les Lettres historiques et galantes de la journaliste Anne-Marguerite Petit du Noyer, qui évoque Françoise de Soissan, qu'elle qualifie d'. Madame Dunoyer affirme que la dame de Rus a rédigé les Mémoires d'Hortense Mancini, parfois attribués à Saint-Réal. Elle souligne qu'il est exceptionnel . Et elle fournit une explication toute simple :

À la fin du  et dans la première moitié du , Françoise de Soissan est vue comme une aventurière habile et sans scrupule. Paul de Faucher souligne sa ruse et son esprit inventif. Louis Delavaud la présente comme une intrigante qui profite de la grande crédulité et de l'entêtement de la famille Arnoul, sans nier son pouvoir de séduction et sa volonté. Pour Gaston Rambert, elle est rusée et cupide, mais sait convaincre sans drame. Selon Paul-Marie Bondois, la famille Arnoul est une proie pour la dame de Rus, qui accapare ses richesses.

En 2021, l'historien Lucien Bély voit en Françoise de Soissan une femme d'affaires ambitieuse et capable. Elle sait obtenir la confiance des autres, s'essaye au trafic d'influence et parvient à mettre sous sa coupe toute une famille. Elle prête de l'argent, intervient dans plus de trois cent actes notariés et se montre particulièrement habile à user de procédures judiciaires pour augmenter sa fortune. Elle gère les affaires de son second mari, qui la laisse faire parce qu'il est accaparé par ses fonctions d'intendant de marine. Elle est une excellente gestionnaire et s'emploie à acheter des seigneuries comme Saint-Sauveur et Rochegude.

Références

Autres références

Voir aussi

Sources datant de l'Ancien Régime
 .
 .
 .
 .

Études
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Pierre Arnoul
 Nicolas Arnoul
 Pierre de Roquesante
 Hortense Mancini
 Madame de Maintenon
 Famille de La Baume de Suze
 Cendras
 Lagarde-Paréol

Personnalité féminine du XVIIe siècle
Dame de compagnie française du XVIIe siècle
Décès en mai 1699
Naissance en 1631

Françoise de Soissan de La Bédosse


An Triraphis devia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tarciso S. Filgueiras ngan Fernando Omar Zuloaga. An Triraphis devia in nahilalakip ha genus nga Triraphis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triraphis (Poaceae)

Triraphis devia


Le Ghana participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 9 au . Il s'agit de sa huitième participation à des Jeux d'hiver.

Résultats

Ski alpin

Carlos Mäder, skieur de 44 ans natif de Cape Coast mais adopté par une famille suisse, parvient à décrocher un quota en slalom géant même s'il est classé au delà de la 3000 place avec trois étapes sur la saison 2021-2022. .

Notes et références

Liens externes
 Le Ghana sur le site du CIO

Ghana
2022
Sport au Ghana en 2022

Ghana aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Colivia este un film românesc din 2010 regizat de Adrian Sitaru. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Adrian Titieni, Clara Vodă, Vlad Vodă.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme regizate de Adrian Sitaru
Filme dramatice românești

Colivia (film)


Holice este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.003 locuitori.

Istoric
Localitatea Holice este atestată documentar din 1245.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Holice, Dunajská Streda


Acol es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Thanet, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Acol tiene una superficie de 2,15 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Acol tenía 308 habitantes (50,65% varones, 49,35% mujeres) y una densidad de población de 143,26 hab/km². El 21,43% eran menores de 16 años, el 69,16% tenían entre 16 y 74 y el 9,42% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,27 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 18,6% estaban solteros, el 60,74% casados y el 20,66% divorciados o viudos.

El 95,16% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,94% de la población, mientras que el 2,9% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, todos los habitantes eran blancos. El cristianismo era profesado por el 83,12%, mientras que el 8,44% no eran religiosos y el 8,44% no marcaron ninguna opción en el censo.

140 habitantes eran económicamente activos, 131 de ellos (93,57%) empleados y 9 (6,43%) desempleados. Había 122 hogares con residentes, 4 vacíos y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Acol (Kent)


Thomas Stanley Holland (Kingston upon Thames, London, 1. lipnja 1996.), engleski je glumac i plesač. Holland je najpoznatiji kao naslovni lika Spider-Man u Marvelovom filmskom univerzumu. Za svoje glumačke uspjehe dobio je nagradu BAFTA, tri nagrade Saturn i ušao u Guinnessovu knjigu rekorda.

Životopis

Rani život i obrazovanje
Holland je rođen u Kingston upon Thamesu, London, kao sin Nicole Elizabeth (djevojački Frost), fotograf, i Dominic Holland, komičar i pisac. Ima tri brata, blizanci, Sam i Harry, tri su godine mlađi, od kojih će se pojaviti u 2013. film Diana, i Patrick, osam godina mlađi. Njegov djed i baka rođeni su na otoku Man i Tipperary u Irskoj.

Holland je pohađao rimokatoličku pripremnu školu u Donhead. Pohađao je Wimbledon College do prosinca 2012. godine, te The BRIT School for Performing Arts and Technology nakon toga.

Karijera

Kazalište

Holland je počeo plesati hip hop u Nifty Feet Dance School u Wimbledonu. Njegov potencijal vidio je koreograf Lynne Page kada je nastupao u školi plesa kao dio Richmond Dance Festivala 2006. godine.

Nakon osam audicija i naknadne dvije godine treniranja, 28. lipnja 2008. godine Tom Holland održao je svoj debi na West endu Billy Elliot mjuzikl, kao Michael, Billyev najbolji prijatelj. Prvi puta je nastupao u glavnoj ulozi 8. rujna 2008., dobivajući pozitivan rezultate.

U rujnu 2008., Holland (zajedno sa zvijezdom Tanner Pflueger) pojavio se na televizijskom kanalu FIVE i dao je svoj prvi televizijski intervju.

Dana 8. ožujka 2010. na proslavi pete godišnjice Billy Elliot mjuzikl, četiri Billy Elliota, uključujući i Hollanda, pozvani su na Downing Street 10, na susret premijera Gordona Browna. Holland je izabran da vodi na peti-jubilarni koncert 31. ožujka 2010. Holland je se redovno pojavljivao kao Billy na Billy Elliot mjuziklu, mjenjajući se s tri različita izvođača sve do 29. svibnja 2010. godine kada je završio sa svojim izvođenjem na Billy Elliot mjuziklu.

Film
Holland je 2011. izabran u Britanskoj verziji animiranog filma Арриетти, koji je producirao japanski Studio Ghibli. On je osigurao glas za glavnog junaka Sho.

Holland je svoj prvi filmski debi ostvario u filmu Nemoguće, kojeg je režirao Juan Antonio Bayona, zajedno s Naomi Watts i Ewan McGregor. Film je imao svoju premijeru na Toronto International Film Festivalu 9. rujna 2012. godine i bio je kritičan i komercijalan uspjeh, ostvarujući bruto dobitak od $180,3 milijuna širom svijeta. Holland je za tu ulogu osvojio univerzalnu pohvalu od kritičara i dobio brojne nagrade kao što su National Board of Review Award for Breakthrough Performance i London Film Critics Circle Award for britanskog mladog izvođača godine.

Holland je nastupio u ulozi Isaaca u filmu Kao što ja živim sada, koji je objavljen u Velikoj Britaniji 4. listopada 2013. godine, u glavnim ulogama su Saoirse Ronan i Tom Nickerson u filmu U srca mora (2015), kojeg je režirao Ron Howard. 2015. godine se pojavio na televizijskom kanalu BBC Two iz serije Wolf Hall, kao Gregory Cromwell.

23. lipnja 2015 godine je objavljeno da je Holland dobio ulogu Peter Parkera/Spider-Mana u Marvelovom filmskom univerzumu, prvo pojavljujući se u Kapetan Amerika: Građanski rat (2016), film je bio veliki kritički i komercijalni uspjeh, ostvarujući bruto dobitak veći od 1,1 milijarde dolara širom svijeta, što ga čini najuspješnijim filmom 2016. godine, dok je Holland dobivao pohvale kritičara. Spider-Man: Povratak kući je izašao na ljeto 2017. godine, te je objavljeno da je to prvi dio trilogije (Spider-Man: Daleko od kuće 2019. i Spider-Man: Put bez povratka 2021. godine).

Film Spider-Man: Put bez povratka srušio je svjetski rekord najgledanijeg trailera za film.

Filmografija

Film

Televizija

Kazalište

Osobni život
Holland stanuje u Londonu. On ima psa po imenu Tessa. U romantičnoj je vezi s kolegicon sa   Zendayom.

Izvori

 Britanski filmski glumci
 Plesači

Tom Holland (glumac)


Andrew Michael Holness (n. Spanish Town, 21 de julio de 1972) es un político jamaicano, que desempeña como primer ministro de su país desde el 3 de marzo de 2016 tras las elecciones generales de Jamaica de 2016, y previamente desde octubre de 2011 hasta el 5 de enero de 2012. Fue la persona más joven en ocupar dicho cargo en la historia de Jamaica, siendo el noveno primer ministro desde la independencia. Anteriormente fue ministro de educación entre 2007 y 2011.

Sucedió a Bruce Golding como líder de Partido Laborista de Jamaica así como en el cargo de primer ministro el 23 de octubre de 2011, convirtiéndolo en la novena persona en ocupar el más alto cargo jamaiquino. Como primer ministro decidió mantener la cartera de educación bajo su cargo.

El 5 de diciembre de 2011, Holness llamó elecciones generales para elegir su sucesor en 2012. Fueron realizadas el 28 de diciembre de 2011. Finalmente el partido laborista perdió las elecciones, y Holness dejó su cargo el 1 de enero de 2012.

Su gobierno se alinea con el de Estados Unidos en las relaciones internacionales. Sobre Venezuela, se niega a reconocer al presidente Nicolás Maduro y apoya a Juan Guaido, el líder de la oposición. Él y otros líderes caribeños pro-estadounidenses han sido convocados a una reunión con Donald Trump en marzo de 2019 para definir una política común sobre la situación en Venezuela y las "prácticas económicas depredadoras" de China.

Referencias

Enlaces externos

Primeros ministros de Jamaica
Políticos de Jamaica
Republicanos de Jamaica

Andrew Holness


Kasper Danielsen (født 14. august 1957) er en dansk arkitekt MAA. Han er administrerende direktør og hovedejer af virksomhederne Danielsen Architecture, Danielsen Space Planning og Danielsen Urban Landscape, med i alt godt 70 ansatte. Kasper Danielsen er søn af tale- og hørepædagog Kurt Danielsen og fodterapeut Karen D.F. Larsen. Han lever sammen med Jeanette Rivad (født 1967) og har 3 børn.

Uddannelse
Kasper Danielsen tog HF-eksamen fra Blågårds Seminarium i 1976, og i 1985 blev han uddannet arkitekt MAA, cand.arch. fra Kunstakademiets Arkitekskole.

Karriere
Fra 1980 var han ansat i Henning Larsens Tegnestue indtil 1983, hvor han skiftede til Thorsten Thorup & Claus Bonderup Arkitekter maa. Fra 1984 var han hos Palle Leif Hansens Tegnestue A/S og fra 1985 til 1987 hos kongelig bygningsinspektør Gehrdt Bornebusch. I 1987 grundlagde Kasper Danielsen sin egen tegnestue, Danielsen Architecture A/S fra 1987, der i 2001 blev suppleret med arkitektrådgivningsvirksomheden Danielsen Spaceplanning. I 2015 var han medstifter af Danielsen Urban Landscape.

Værker
 Helsingør Byret
 Forbindelsesfingrene i Københavns Lufthavn, Kastrup
 Boligbyggeriet Metropolis, København
 Domicil for Eniro i København
 Boligbyggeriet Fioniahus i København
 Domicil for Regus, København
 Domicil for Viasat/TV3, København
 Domicil i Halfdansggade i København
 Boligbyggeri Kajkanten
 Gyldengården Narv Center i Kristiansand
 Kontordomicilet Turbinehuset, Adelgade.

Priser
 Gazelleprisen i Danielsen Spaceplanning 2016
 Architect of the Year af Build (Build Awards 2016) for Danielsen Architecture 2016
 Gazelleprisen i hhv. Danielsen Architecture og Danielsen Spaceplanning 2017.

Litteratur
 Kraks Blå Bog

Referencer

Arkitekter fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Kasper Danielsen


Biserica romano-catolică din Terezian, cu hramul "Vizita Fecioarei Maria", este un monument istoric din municipiul Sibiu. Edificiul a fost inițial parte a Orfelinatului Terezian. În prezent este biserică parohială.

Biserici din Sibiu
Monumente istorice din județul Sibiu
Biserici romano-catolice din România
Biserici cu hramul Sfânta Maria

Biserica romano-catolică din Terezian


Franjevački samostan u Grebenu ili Franjevački samostan Krupa, rimokatolički samostan franjevaca koji se nalazi nešto niže od srednjovjekovnog utvrđenog grada Grebena. Samostanski kompleks imao je klaustar, hospicij i crkvu.

Položaj
Nalazi se na lokalitetu Zidine, u selu Krupi na Vrbasu, poviše zapadne strane puta Banja Luka - Jajce. Lokalitet je na jajolikom uzvišenju.

Povijest
Sagrađen sredinom srednjeg vijeka. Postojao kad i franjevački samostani u Jajcu i Jezeru. Smješten u Donjim krajima. Sredinom 13. stoljeća ovaj kraj pripada banu Matiju Ninoslavu, a početkom 14. stoljeća hrvatskim banovima Šubićima. Postojao još u 14. stoljeću (1375.). Pripadao Kustodiji grebenskoj u Bosanskoj vikariji. U 15. stoljeću nalazio se u herceštvu zemalja Hrvatinića. Neki ga zemljovidi netočno ne prikazuju na prikazima rimokatoličkih samostana u 15. stoljeću.  Od 14. do 16. st. u ovom je predjelu bilo više franjevačkih samostana: Bihać, Bijela Stijena, Bosanska Krupa, Greben (Krupa na Vrbasu), Kamengrad, Lijevče, Obrovac, Otoka i Zvečaj. Turskim osvajanjem ovih krajeva samostani su iščezavali, tako da nijedan nije preživio 16. stoljeće, a većina ih je porušena u prvoj polovici tog stoljeća. Osmanlije su grebenski samostan definitivno porušile nakon osvojenja. Stradava od 1527. godine.

Povijest položaja grada i samostana donio je Ljudevit Thallóczy u Povijest banovine, grada i varoši Jajca (Zagreb, 1916.), a o samostanskim ruševinama piše Ćiro Truhelka u Kraljevski grad Jajce (Sarajevo, 1904.). Veliki samostanski klaustar bio je napušten već 18. stoljeća. 1889. ruševine "namastira" su srušene a obnovljena pravoslavna crkva sv. Ilije na Vrbasu sagrađena na mjestu stare samostanske katoličke crkve. 1970. je godine ta crkva zaštićena kao "nekadašnja crkva franjevačkog samostana Krupa (Greben) na Vrbasu".
Samostanska crkva stilski je masivnih zidova, debelih 1,20 m, identičnih zidova broda, pravokutnog kora, svetište je pravokutno. U osnovi, kao iste takve katoličke crkve u Bobovcu, Kraljevoj Sutjesci, Olovu i Srebrenici. Svrstavamo ih u tzv. propovjedničke crkve. Samostanska crkva u Grebenu najveća je od svih rečenih. Istočni, apsidalni dio unutarnjeg kora ima očuvane ostatke kamene gotičke plastika. Analogne takve, vjerojatno iz iste radionice nalazimo u franjevačkoj crkvi sv. Ive u Podmilačju. Sjeverozapadni dio dvorišta ima substrukcije. Rasporedom zgrada izvodi se zaključak da je ovo bio srednjovjekovni samostanski objekt s klaustrom i hospicijem. U blizini crkve je nekropola stećaka.

J. Jelenić, M. Vego, B. Gavranović, Z. Kajmaković, I. Bojanovski, H. Šabanović identificirali su ovaj samostanski kompleks sa sjedištem Grebenske franjevačke kustodije i katoličkom bogoljom. Srpski autori su izvodili neutemeljene dokaze o pripadnosti pravoslavnoj crkvi kao "zadužbini Nemanjića".

Izvori

Franjevački samostani u Bosni i Hercegovini
Gotičke građevine
Povijest Bosne i Hercegovine (1102. – 1463.)

Franjevački samostan u Grebenu


Australian Open-mesterskabet i damesingle 2015 var den 89. turnering om Australian Open-mesterskabet i damesingle. Turneringen var en del af Australian Open 2015 og blev spillet i Melbourne Park i Melbourne, Victoria, Australien i perioden 19. - 31. januar 2015.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damesingle androg A$ 14.974.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på ?? % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen har deltagelse af 128 spillere, der er fordelt på:
 108 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering seks uger før turneringens start.
 8 spillere, der har modtaget et wild card.
 12 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på WTA's verdensrangliste pr. 12. januar 2015 blev seedet:

Wild cards

Otte spillere modtog et wild card til hovedturneringen. Deres verdensranglisteplacering pr. 12. januar 2015 er angivet i parentes.

Kvalifikanter

16 spillere kvalificerede sig fra kvalifikationsturneringen til hovedturneringen.

Se afsnittet Kvalifikation.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 96 spillere om 12 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde seks spillere har modtaget et wildcard (WC).

Følgende 12 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Resultater

Se også
 Australian Open-mesterskabet i herresingle 2015
 Australian Open-mesterskabet i herredouble 2015
 Australian Open-mesterskabet i damedouble 2015
 Australian Open-mesterskabet i mixed double 2015

Eksterne henvisninger

 Australian Open

Noter

Australian Open 2015
2015
WTA Tour 2015


Günther Anders (născut Günther Siegmund Stern; ) a fost un filosof, jurnalist, eseist și poet german.

Viața
A crescut într-o familie de intelectuali iudeo-germani asimilați, părinții săi, Clara și William Stern, având contribuții importante la dezvoltarea psihologiei. Studiază filosofia și istoria culturii cu Panofsky și Cassirer, apoi filosofia cu Heidegger și Husserl, sub conducerea celui din urmă obținând doctoratul în 1923. Lucrează în Germania ca jurnalist. În 1933 emigrează la Paris împreună cu prima sa soție, Hannah Arendt, apoi în Statele Unite, înainte de a se stabili definitiv la Viena, în 1950. De o verticalitate morală rar întâlnită, refuză cariera academică și o lasă în plan secund pe cea de scriitor și critic literar, pentru a se implica, în calitate de activist și jurnalist, în combaterea celor mai mari amenințări la adresa umanității, bomba atomică și războiul. Critic lucid al societății occidentale și fin analist, câștigă o notorietate târzie, cărțile sale cele mai importante fiind astăzi mai cunoscute decât în timpul vieții sale.

Obsolescența omului
Prima revoluție industrială de la mijlocul secolului al XIX-lea constă, în opinia lui Anders, în emergența principiului tehnic după care se ghidează activitatea omului: a produce, cu ajutorul mașinilor, alte mașini sau piese tehnice. A doua revoluție industrială se petrece atunci când omul devine un simplu mijloc sau instrument în producerea mașinilor de către mașini. Iar a treia revoluție industrială, care marchează tendința lumii de a se tehniciza și a tehnicii de a deveni lumea însăși, instaurează posibilitățile tehnice ca imperative de realizare: ceea ce este posibil tehnic, este automat legitim și trebuie obligatoriu pus în practică. Din acest punct de vedere, exemplele lui Anders se referă la bomba atomică, inseminarea artificială, clonajul, ingineriile umane de tot felul (biologice și genetice). Libertatea omului și poziția sa centrală în cadrul lumii devin astfel obsolete, locul lor fiind luat de tehnică și de procesul ei de autonomizare în raport cu creatorul uman. Prin urmare, facultatea de producere a omului depășește, prin realizările sale, imaginația, sensibilitatea și capacitatea acestuia de a înțelege ceea ce a produs. Anders numește reflecțiile sale asupra facultăților dezintegrate, necoordonate ale omului, filosofie a decalajului. (Nicoleta Szabo)

Ediții în limba română

 Obsolescența omului. Volumul I. Despre suflet in epoca celei de-a doua revoluții industriale, trad. de Lorin Ghiman, prefață de Nicoleta Szabo, Editura Tact, Cluj-Napoca, 2013.
 Obsolescența omului. Volumul II. Despre distrugerea vieții în epoca celei de-a treia revoluții industriale, trad., postfață și note de Lorin Ghiman, Editura Tact, Cluj-Napoca, 2016.
 Stenograme filosofice, trad. de Roxana Melnicu, Editura Tact, Cluj-Napoca, 2013.

Note

Nașteri în 1902
Decese în 1992
Persoane care au emigrat din cauza nazismului
Filozofi germani

Günther Anders


An Anthurium monticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anthurium monticola in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. m. attenuatum
 A. m. monticola

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium monticola


Gara București Triaj este o stație de cale ferată care deservește municipiul București, România.

Triaj

Gara București Triaj


Mala Papalićeva palača nalazi se u Šubićevoj ulici u Splitu. Prizemlje palače potječe iz 13. stoljeća, a viši katovi su iz 15. stoljeća. U luneti portala je reljef s dva anđela i obiteljskim grbom.

Graditelji palače
Iako nisu sa sigurnošću poznati graditelji splitskih srednjovjekovnih palača, a isprave koje bi nam nešto više mogle reći o gradnji obiju Papalićevih palača su uništene, neki hrvatski povjesničari pripisuju gradnju palače Jurju Dalmatincu i njegovoj radionici. Prvi je tu tvrdnju iznio Cvito Fisković, a kasnije i Miro Montani i Duško Kečkemet. Drugi znanstvenici, primjerice Jerko i Tomislav Marasović, izražavaju sumnju u to i za autora klesanih dijelova predlažu korčulanina Ratka Ivanića. U novije vrijeme se ipak sve više iznosi pretpostavka da je dominantnu ulogu u gradnji imao Andrija Aleši, dok se Jurju Dalmatincu pripisuje samo izgradnja lunete portala s prikazom dvaju anđela štitonoša koji drže grb obitelji Papalić.

Izvori

Vanjske poveznice

Palače u Splitu

Mala Papalićeva palača u Splitu


قائمة بالبطولات الفرنسية لعام 1939 (والمعروفة الآن باسم دورة رولان غاروس) :

الكبار

فردي رجال

 دون مك ناليل هزم  بوبي ريغز، النتيجة:7-5 6-0 6-3

فردي سيدات

 سايمون ماثيو هزمت  جادوايغا جيدرزراوسكا، النتيجة:6-3 8-6

مراجع

باريس في 1939
أحداث يونيو 1939 الرياضية
باريس في القرن 20
دورات رولان غاروس
دورات رولان غاروس حسب السنة
رياضة فرنسية في 1939
كرة المضرب في 1939
كرة مضرب فرنسية في 1939

البطولات الفرنسية 1939 (كرة مضرب)


Brownsville é um lugar designado pelo censo localizado no condado de Licking no estado estadounidense de Ohio. No Censo de 2010 tinha uma população de 220 habitantes e uma densidade populacional de 95,12 pessoas por km².

Geografia
Brownsville encontra-se localizado nas coordenadas . Segundo o Departamento do Censo dos Estados Unidos, Brownsville tem uma superfície total de 2.31 km², da qual 2.31 km² correspondem a terra firme e (0.11%) 0 km² é água.

Demografia
Segundo o censo de 2010, tinha 220 pessoas residindo em Brownsville. A densidade populacional era de 95,12 hab./km². Dos 220 habitantes, Brownsville estava composto pelo 96.82% brancos, o 0.91% eram afroamericanos, o 0% eram amerindios, o 0% eram asiáticos, o 0% eram insulares do Pacífico, o 0.45% eram de outras raças e o 1.82% pertenciam a duas ou mais raças. Do total da população o 0% eram hispanos ou latinos de qualquer raça.

Referências

Ligações externas

Regiões censitárias do Ohio
Localidades do condado de Licking

Brownsville (Ohio)


Uzumi Nara Athha (2 de noviembre del 25 C.E.- 16 de junio del 71 C.E.) es un personaje ficticio de la serie Mobile Suit Gundam Seed además de ser clave en la historia de Gundam Seed Destiny. Es un político, diplomático y estadista de la Unión de ORB, que ejerció como el Líder de ORB, desde el año 58 C.E. hasta su muerte, el 16 de junio del 71 C.E., en medio del ataque de las fuerzas de la «Federación Atlántica» y los demás ejércitos de la Alianza Terrestre.

Consagrado pacifista, desde que asumió el liderazgo de ORB, como Representante en Jefe, Lord Uzumi ha llevado a su nación hacia una política enfocada en el desarrollo no bélico, enfocándose en acrecentar el desarrollo económico y tecnológico del país, con la construcción de las dos colonias espaciales de ORB, «Ame-no-Mihashira» y «Heliópolis», consolidando una notoria fuerza militar, con el objetivo de poder defenderse autónomamente además de proclamarse neutral durante la Primera Guerra del Valentín Sangriento, posición que Uzumi trató de defender hasta el final, incluso en medio de la crítica escalada en el conflicto tras la caída de la Base General de Panamá, que era el principal contingente de la «Federación Atámtica», quienes liderados por Muruta Azrael, ejercieron presión sobre todos los demás países de la Tierra para lanzar un ataque en contra de PLANT y ZAFT, siendo ORB la única que rehusó abandonar su neutralidad.

Lord Uzumi, fallece en plena ofensiva de la Alianza Terrestre contra ORB, tras evacuar a toda la población del país y salvar a su hija, Cagalli Yula Athha, enviándola al espacio, tras lo cual él y los demás Representantes de ORB, se encierran en la Sala de Control del Mass Driver de ORB (principal objetivo de Muruta Azrael), activando su autodestrucción, sacrificándose todos en el proceso.

Historia

Lord Uzumi, proviene de una de las familias más poderosas y acaudaladas, perteneciente a la aristocracia de ORB, los Athha, que son además de las familias fundadoras de dicha nación. En consecuencia Uzumi fue educado desde joven para convertirse en político, además de serle inculcados los valores pacifistas de su familia, los cuales adoptaría y defendería para siempre.

Con la fundación de ORB en el 30 C.E., la familia Athha pasó a estar en el medio del remolino político y Uzumi, creció en medio de ese mundo, sabiendo que el debería entrar en él. En consecuencia vivió de cerca el proceso de formación de ORB, lo cual explica el inmenso fervor y dedicación que despertó en él, servir a su nación, habiendo sido testigo de su nacimiento.

Gobierno

En el año 58 C.E.,  a sus treinta y tres años de edad, y veintiocho años después de la fundación de ORB, se convierte en  «Representante en Jefe y Líder de ORB», poniendo en práctica a partir de entonces un ideario político, basado en el pacifismo, decido a hacer de ORB, la propia esencia del pacifismo. Inicia así planes científicos, económicos y sociales, con el objetivo de convertir a ORB, en la nación de mayor estabilidad, prosperidad y desarrollo económico y técnico, a la par que también se encargaría de liderar una campaña diplomática, con miras a convertir la negociación y el consenso en el medio central y característico de ORB.

Durante su gobierno se llevan a cabo la construcción de  «Ame-no-Mihashira» y «Heliópolis», las dos colonias espaciales de ORB, que pasan a albergar toda una nueva población de inmigrantes atraídos por las políticas de Uzumi, en un mundo cada vez más volátil y polarizado. Igualmente se desarrolla uno de los pocos Mass Driver, siendo ubicado en Kaguya, además de conseguir la construcción y el desarrollo planificado de numerosas ciudades en los territorios de ORB y en sus colonias. La explotación planificada de sus recursos mineros y energéticos, así como el alto nivel de producción tecnológica y manufacturera,  permiten el notorio crecimiento económico y tecnológico de ORB. Está privilegiada situación de ORB, además de su constitución territorial, (Papúa Nueva Guinea, Australia y Nueva Zelandia), junto con su preeminencia internacional en el ámbito diplomático, hacen que dicha nación, bajo el liderazgo de Uzumi, se convierta en una auténtica nación desarrollada, pero manteniendo su visión pacifista:

No obstante; y consciente de la tentación que conlleva para las grandes potencias del mundo, tanta prosperidad y recursos, Uzumi, trabaja también en la creación de un arsenal militar capaz de defender a ORB, en caso de ser necesario. De esta manera, con el apoyo de Morgeronte Inc., una de las mayores corporaciones armamentísticas del mundo, originaria de ORB, se convierte en el principal generador de equipamientos, innovaciones y proyectos militares, formando un vasto ejército de «Mobile Suits», creando flotas militares de última generación y preparando a un notorio ejército con capacidad de desempeño en tierra, agua y aire, así como con su división espacial.

Cuando se devela que George Glenn era de hecho un Coordinador, desencadenando el progresivo crecimiento de la población con las modificaciones genéticas que originan dicha raza, y la polarización con respecto a los Coordinadores  y Naturales alcanza su punto álgido, Uzumi no duda en permitir el ingreso a ORB, tanto de Naturales como de Coordinadores, en tanto estén dispuestos a coexistir pacíficamente.

De hecho, la llegada de muchas brillantes personalidades dentro de ambas razas, contribuirá aún más al desarrollo de ORB, en muchos de sus ámbitos. Igualmente Uzumi lleva a ORB a participar de las decisiones a nivel global, formando parte de Alianza Terrestre, además de mantener tratados, pactos y mantener muy provechosas relaciones comerciales y diplomáticas con todos los demás países.

No obstante, a pesar de formar parte de la Alianza Terrestre, mantiene su posición neutral con respecto al tema de los Coordinadores, lo que comienza a generar un distanciamiento importante entre ORB y la «Federación Atlántica», una vez que comienza la  Primera Guerra del Valentín Sangriento.

La difícil situación diplomática, se torna aún más tensa, una vez que se descubre que Heliópolis, ocultaba un grupo de Mobile Suits especiales, denominados Gundams, que habían sido fabricados por Morgeronte Inc. para la «Federación Atlántica», ello en desconocimiento de Lord Uzumi y sin su permiso, pero a nivel internacional, el escándalo es tal, que Uzumi renuncia al cargo de Representante en Jefe de ORB, siendo sucedido por su hermano menor, Homura Athha, pero en la práctica será el quien siga llevando la tutela de ORB, sirviendo como Asesor General de Gobierno y permaneciendo como miembro del Consejo de Representantes.

Poco después, tras la negativa de ORB a abandonar su neutralidad, para entrar en guerra con ZAFT y PLANT, ello tras los devastadores acontecimientos que acabaron con la Base General de Panamá, que era el principal contingente de la «Federación Atámtica», quienes liderados por Muruta Azrael, ejercieron presión sobre todos los demás países de la Tierra para lanzar un ataque en contra de los Coordinadores.

Uzumi, aprueba que ORB, se mantenga firme, aún si para ello deben disponer de su arsenal militar. Así, ORB, enfrenta a la Alianza Terrestre, resistiendo titánicamente, con el apoyo Kira Yamato y Athrun Zara, quienes pilotaban los Gundams Freedom y Justice, respectivamente, mientras que toda la población de ORB, era evacuada. Finalmente, Uzumi consciente del anhelo de Muruta Azarael de apoderarse del Mass Driver que ORB posee, habiendo ya sacado de peligro a los ciudadanos de ORB, les pide a Kira y Athrun Zala que se retiren al Mass Driver. Ahí, Lord Uzumi, habla por última vez con su hija Cagalli Yula Athha, antes de enviarla al espacio, junto con el contingete militar de ORB, así como con el Freedom, el Justice y sus pilotos, escogiendo quedarse para ponerle fin a todo de una vez. Uzumi le pide a su hija que defienda sus ideales, que luche tanto como él y se proponga reconstruir a ORB, legándole su vida y visión a su hija.

Tras salvar a su hija y con Kira y Athrun, protegiéndola, Uzumi, se encierra en la Sala de Control del Mass Driver junto con los demás miembros del Consejo de Representantes, y activa la secuencia de autodestrucción, causando que el recinto entero estalle, calcinado, muriendo él en el proceso, a sabiendas de que la «Semilla para el Renacimiento de ORB», su adorada hija, "había sido depositada".

Finalmente su último gran acto de sacrificio, le arrebató el objetivo a Muruta Azrael y le hizo añicos su victoria, pues si bien la Alianza Terrestre había triunfado, militarmente, lo único que obtuvieron fue un territorio vacío, sin pobladores, empresas ni recursos y perdieron el Mass Driver, tan necesario para la «Federación Atlántica», para lo cual esta había hecho todo, desde coaccionar a otros estados para declararle la guerra a todo país no alineado con su decisión de atacar a PLANT, manipulando, tergiversando y sembrando la desconfianza a nivel internacional, respecto a lasa intenciones de ORB. De esta manera, Lord Uzumi, se anotaba, en la derrota, también su última victoria, al mantener la integridad de los valores de ORB, incluso en una situación tan crítica, tal y como los dijo en su última frase, antes de morir:

Referencias

Personajes de la era cósmica
Personajes de Gundam
Diplomáticos ficticios
Políticos ficticios

Uzumi Nara Athha


The magic pushbutton is a common anti-pattern in graphical user interfaces.

At its core, the anti-pattern consists of a system partitioned into two parts: user interface and business logic, that are coupled through a single point, clicking the "magic pushbutton" or submitting a form of data. As it is a single point interface, this interface becomes over-complicated to implement. The temporal coupling of these units is a major problem: every interaction in the user interface must happen before the pushbutton is pressed, business logic can only be applied after the button was pressed. Cohesion of each unit also tends to be poor: features are bundled together whether they warrant this or not, simply because there is no other structured place in which to put them.

Drawbacks

For users
To a user, a magic pushbutton system appears clumsy and frustrating to use. Business logic is unavailable before the button press, so the user interface appears as a bland form-filling exercise. There is no opportunity for assistance in filling out fields, or for offering drop-down lists of acceptable values. In particular, it is impossible to provide assistance with later fields, based on entries already placed in earlier fields. For instance, a choice from a very large list of insurance claim codes might be filtered to a much smaller list, if the user has already selected Home/Car/Pet insurance, or if they have already entered their own identification and so the system can determine the set of risks for which they're actually covered, omitting the obscure policies that are now known to be irrelevant for this transaction.

One of the most off-putting aspects of a magic pushbutton is its tendency for the user interaction to proceed by entering a large volume of data, then having it rejected for some unexpected reason. This is particularly poor design when it is combined with the infamous "Redo from scratch" messages of older systems. Even where a form is returned with the entered data preserved and the problem field highlighted, it is still off-putting to users to have to return to a field that they thought they had completed some minutes earlier.

These features, and their lack with a magic pushbutton, are particularly important for naive users who are likely to make mistakes, less so for experts or the system's own programmers. This type of interface failing has been highlighted by the web, and the need to support more public users, rather than a more traditional user group of role-based office workers, carrying out the same tasks on the same system, over and over. Even though a developer who knows the system intimately and can enter data perfectly the first time around is able to use it efficiently, this is no indication that such a system is suitable for use by its actual users.

For implementation
The magic pushbutton often arises through poor management of the design process in the early stages, together with a lack of importance placed on user experience, relative to project completion. At a simple view, the simplicity of the magic pushbutton is attractive as it has few user interface modules and their interactions appear simple too. This view hides the complexity inside each module, and also devalues interface quality relative to cost.

Alternatives
In a modern system (i.e., one where processing is cheap and competing interface standards are high), users should simply not be left to enter data for long periods without some automatic interaction to guide, validate, or to tailor the system according to the developing state of the data they've so far entered. Leaving them alone to "just get on with it", then validating everything at the end, means that the corrections needed will be detected further and further from when that data was entered. As an a priori principle, corrections needed should be highlighted as soon and as close to when they are either entered, or could first be identified.

In an event-driven interface, most events triggered by the "completion" of a field will present an opportunity to either validate that field, or to guide the choices for entering the next. They may even control which field the user is taken to next: sub-sections of a form are often made relevant or irrelevant by values entered early on, and users should not need to manually skip these, if it can be done for them.

In this scenario, the programmer draws the user interface first and then writes the business logic in the automatically created methods.

Example
The following is a typical example of a magic pushbutton in Borland Delphi:
procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
var
  reg: TRegistry;
begin
  reg := TRegistry.Create;
  try
    reg.RootKey := HKey_Current_User;
    if reg.OpenKey('\Software\MyCompany', true) then
    begin
      reg.WriteString('Filename', Edit1.Text);
    end;
  finally
    reg.Free;
  end;
end;

A better way to do this is to refactor the business logic (in this example storing the filename to the registry) into a separate class.

type
  TPreferences = class
  private
    FFilename: String;
    procedure SetFilename(const Value: String);
  public
    property Filename: String read FFilename write SetFilename;
    procedure Load;
    procedure Save;
  end;

and call this class Save method from the Click handler:

procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
begin
  Preferences.Save;
end;

procedure TForm1.Edit1Change(Sender: TObject);
begin
  Preferences.Filename := Edit1.Text;
end;

References

Anti-patterns
Articles with example code

Magic pushbutton


Hiyeroglif, antik döneme ait bir yazı sistemi. Birçok türü olan hiyerogliflerin en bilinen türü Mısır hiyeroglifleridir. Ayrıca Luvi hiyeroglifleri ve Urartu hiyeroglifleri de bu yazı sisteminin Mezopotamya'da kullanılan diğer örneklerindendir. Girit hiyeroglifleri ise Girit Uygarlığı tarafından kullanılan başka bir tür hiyerogliftir.

Eski Mısırlılar bu resimli yazıyı icat ettiler ("resimli yazı", alfabeler tarafından kullanılan soyut harfler yerine çeşitli anlamsal varlıklar için semboller olarak görüntüleri kullanan herhangi bir yazı sistemidir). Bu ayırt edici figürlerin MÖ 3000'de ortaya çıkışı, Mısır uygarlığının başlangıcına işaret ediyordu. Resimlere dayanmasına rağmen, Mısır yazısı sofistike bir resim yazma biçiminden daha fazlasıydı. Her resim/glif şu üç işlevden birine hizmet ediyordu: (1) bir şeyin veya eylemin görüntüsünü temsil etmek, (2) bir sesin veya birden üçe kadar hecelerin seslerini temsil etmek veya (3) . bitişik gliflerin kesin anlamını belirlemek Hiyeroglif yazmak, onu öğrenmek için seçilen bilginlerin sayısını sınırlayan bir miktar sanatsal beceri gerektiriyordu. Yalnızca kapsamlı bir eğitimle ayrıcalıklı olanlar (yani firavun, soylular ve rahipler) hiyeroglifleri okuyup yazabiliyordu; diğerleri günlük el yazısı için daha uygun olan daha basit sürümleri kullandı: önce hiyeratik yazı ve daha sonra demotik.

Şemalar ve resimlerden oluşan hiyeroglif, Rönesans döneminde Yeni Platonculuk'un simgesi haline gelmiştir.

İsmin kökeni
Grekçe'deki hiyeroglifikon (ἱερογλυφικόν) kelimesinden diğer dillere geçen hiyeroglif "kutsal yazıt" demektir. Hiyeroglifikon kelimesi ise kutsal anlamına gelen hiyeros (ἱερός) ve yazıt anlamına gelen glifo (γλυφίς) kelimelerinden oluşmaktadır.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Hiyeroglif


Kender du typen? er et dansk tv-program, som har været vist på DR1 siden 1994, oprindeligt under navnet "Må vi se?". Det havde et ugentligt seertal på 764.000 i 2016.

Selv om 'Kender du typen?' har eksisteret siden 1994, var det først i 1998, at de medvirkende i programmet blev kendte mennesker.

Konceptet er rimelig simpelt: en livsstilsekspert (senere to livsstilseksperter, der dyster mod hinanden) får lov at gå igennem en kendt persons hjem og skal så gætte, hvem der gemmer sig bag tingene.  Til slut i programmet får de så 3 valgmuligheder på hvem boligen tilhører, og skal så gætte det ud fra de 3 valgmuligheder.

De senere år har programmet fået både positiv og negativ kritik for sit indforståede spil mellem vært og eksperter med undertoner af sex.

Desuden har tv-programmet været inspirationskilde til et afsnit af komedieserien Klovn, afsnit 66 med titlen Kender du typen?, som havde tv-premiere den 17. september 2018 på TV 2 med Flemming Møldrup som medvirkende.

Værter
 Helle Lyster
 Lene Juul Bruun (1998)
 Kim Fogh (2004-2005)
 Jens Blauenfeldt (2005-2011)
 Mads Steffensen (2012-2021)
 Anna Lin (2021-2022)
 Tobias Hansen (2023-)

Livsstilseksperter
 Jørn Duus Hansen (1994-2000)
 Henrik Dahl (1997-?)
 Gitte Madsen
 Johannes Andersen
 Niels Erik Folmann (-2011)
 Henrik Byager
 Christine Feldthaus
 Christian Grau (2012-2014)
 Anne Glad (2011-)
 Flemming Møldrup (2015-2022)
 Jacob Holst Mouritzen (2023-)

Episoder 2011-2022

Sæson 2011

Sæson 2012

Sæson 2013

Sæson 2014

Sæson 2015

Sæson 2016

Sæson 2017

Sæson 2018

Sæson 2019

Sæson 2020

Sæson 2021

Sæson 2022

Sæson 2023

Referencer

Eksterne henvisninger

DR-programmer

Kender du typen?


Savannasaurus este un gen dispărut de dinozaur sauropod care a trăit în Cretacicul Superior în Queensland, Australia, și care acoperă doar o singură specie, Savannasaurus elliotorum, numită în 2016 de Poropat et al. Singurul exemplar cunoscut a fost poreclit inițial "Wade".

Descriere
Savannasaurus a fost un titanozaur de mărime medie de aproximativ 15 metri lungime — ierbivor, cu un gât lung și o coadă relativ scurtă. Sacrumul și complexul ischium si osul pubic au ambele peste un metru lățime în punctele lor înguste, ceea ce face Savannasaurus un titanozaur cu un corp neobișnuit de larg. În plus au identificate o serie de alte caracteristici distinctive: primele vertebre codale au gropi puțin adânci, o caracteristică care a fost anterior cunoscut doar la brachiosauridae, marginile plăcilor sternului sunt drepte, nu în forma obișnuită a altor titanozauri, sfârșitul celei de a patra metacarpiene are forma unei clepsidre.

Stephen Poropat a declarat că "Savannasaurus este cel mai rotund sauropod pe care l-am descoperit până acum", precizând că forma dinozaurului aducea cu cea a Diamantinasaurusului, similară unui hipopotam.

Filogenie
O analiză filogenetică efectuată în 2016 a găsit că Savannasaurus este strâns legat de contemporanul Diamantinasaurus.

Note

Genuri de dinozauri
Titanozauri
Dinozauri din Cretacic

Savannasaurus


Oberbürg ist ein Stadtteil der kreisfreien Stadt Nürnberg und des statistischen Bezirks 94 (Laufamholz).

Lage
Oberbürg liegt im Osten von Nürnberg an der Pegnitz.

Geschichte

Schloss
In der frühen Neuzeit galt die Oberbürg als einer der prächtigsten Nürnberger Herrensitze. Ursprünglich befand sich in Laufamholz ein festes Weiherhaus der Reichsministerialen von Laufamholz am Pegnitzufer. Friedrich August Nagel nahm an, es habe sich um den Vorgängerbau der späteren Oberbürg gehandelt, doch Ansgar Wittek sowie Giersch/Schlunk/von Haller nehmen an, der Reichsministerialensitz habe an Stelle der späteren Unterbürg gestanden, die in Sichtweite lag. Die Unterbürg gehörte seit 1372 der Patrizierfamilie Groland, die dort bis 1453 ansässig war.

Die Oberbürg als Sitz ist erst im 15. Jahrhundert entstanden, nach einer Besitzteilung von 1407/09. Damals hatte Hans d. J. Groland die Grundstücke im Bereich der späteren Oberbürg übernommen, wo zuvor eine reichslehnbare Hofstatt stand, die im Ersten Markgrafenkrieg 1449 niedergebrannt war und lange Jahre in Trümmern lag. 1487 wird erstmals ein Sitz erwähnt, als sich Nikolaus und Peter Groland verpflichteten, ihre "behausung zum obern pürgleins bei Lauffenholtz gelegen, als das mit gräben, wassern und tüllen (Zäunen) und anderem umbfangen ist", nur an Nürnberger Bürger zu verkaufen. Vermutlich handelte es sich um eine bescheidene Fachwerkkonstruktion auf einem massiven Sockel.

Niklas Groland, dessen einziger Sohn 1535 gestorben war, verkaufte den erneuerten Herrensitz um 1539 an Hans Buchner, der in Böhmen Kupferbergwerke betrieb und zeitweise bei Nürnberg auch die Burg Hartenstein sowie den Sitz Rückersdorf besaß. 1542 gab Buchner die Oberbürg an Bonaventura von Furtenbach (1498–1564), einen reichen und wegen seiner Spekulationsgeschäfte berüchtigten Kaufmann, ab, der auch Schloss Reichenschwand neu errichten ließ. Dieser erreichte noch im selben Jahr, dass die alte Lehnsbindung an das Reich abgelöst wurde und die Oberbürg von nun an als freies Eigen galt. Furtenbach veräußerte den Sitz schon um 1543, gewann ihn jedoch durch Pfändung zurück und verkaufte ihn 1561 an Dr. jur. Georg Kanler, den Besitzer des nahen Hammerwerks. Dieser erweiterte ab 1563 die Schlossanlage; das ringsum durch einen Wassergraben und einen Pegnitzarm gesicherte Hauptschloss bestand aus vier Flügeln, deren Ecken als Rundtürme ausgebildet waren. Der dreiteilige, ebenfalls mit Wassergräben gesicherte Ökonomiehof ist bis heute erhalten. Weitere Ökonomiegebäude und der Schlossgarten lagen südlich, außerhalb des Wassergrabens, waren jedoch durch eine mit Rundtürmen verstärkte Mauer und ein Tor geschützt.

Wolff Ehinger erwarb 1581 "mit gerichtlicher Execution" einen halben Teil an der Oberbürg. Die andere Hälfte war an die Reichsstadt gefallen, die sie 1587 ebenfalls an Wolff Ehinger verkaufte. 1592 war der Sitz jedoch wieder bei der Familie Kanler. Als der letzte Kanler zu Oberbürg in Konkurs ging, kam das Schloss an den Rechtsrat Jakob Fetzer, der sich an sehr zwielichtigen Geschäften beteiligt haben soll und 1634 auf einer Wienreise ermordet wurde. 1636 erwarb Hans von Blansdorf, ein als protestantischer Exulant aus Kärnten ausgewanderter Berater des Kurfürsten Johann Georg von Sachsen, die Oberbürg als Alterssitz. Er starb aber schon im Jahr darauf und vererbte das Schloss den Söhnen des ebenfalls aus Österreich emigrierten evangelisch-lutherischen Grafen Paul Khevenhüller. Die Brüder gewährten ihrem Verwandten, Karl Freiherrn von Windischgrätz (1588–1651), bis 1644 Wohnung auf der Oberbürg und fielen fast alle als schwedische Offiziere im Dreißigjährigen Krieg. Danach ließ sich Amalie von Stubenberg (1593–1664) dort nieder, die aufgrund ihrer Forderungen an die Khevenhüller das Schloss als Pfandbesitz erhalten hatte. Die Witwe des letzten Khevenhüller verkaufte die Oberbürg 1684 an ihre Vettern, Otto Christian und Georg Ludwig Reichsgrafen von Zinzendorf, die auf dem Besitz ihre Mutter wohnen ließen, ihn jedoch schon 1693 ihrer Schwester Margaretha Susanna veräußerten. Diese heiratete 1694 Matthias Julius Eberhard Graf von Polheim, der 1704 verstarb. Durch die Umgestaltung vieler Räume erhielt das Schloss ein barockes Gepränge, wozu die Anlage eines prachtvollen Gartens, ausgestattet mit großzügigen Broderien, Skulpturen und einer Orangerie, zählte. Nachdem sich die Oberbürg unter der lebenslustigen Gräfin von Polheim zu einem gesellschaftlichen Zentrum des Adels, vor allem österreichischer Emigranten, entwickelt hatte, erfreute sie sich des Besuchs vieler illustrer Gäste. Selbst der Ansbacher Markgraf soll die Oberbürg besucht haben. Kurz vor ihrem Tod 1721 veräußerte die Gräfin das Schloss an den Oberkriegskommissar des Fränkischen Kreises Johann Georg Fritz und seine Ehefrau Barbara Sabina, eine geborene Paumgartner von Holnstein. Nach dem Tod des neuen Besitzers 1727 fiel das Schloss an eine Erbengemeinschaft und 1748 an den Enkel Johann Georg Friedrich von Hagen, brandenburgischer Hof- und Kreisrechnungsrat. Sein Nachlass geriet 1782 unter Zwangsverwaltung. 1785 erwarb Johann Wolfgang von Wahler das Schloss. 1864 wurde die Oberbürg an den bayerischen Generalmajor Leopold Ernst Eduard Ferdinand Freiherrn von Andrian-Werburg verkauft. Ihm folgte 1880 Wilhelm Freiherr Leuckart von Weißdorf, der den landwirtschaftlichen Gutsbetrieb intensivierte. Nach seinem Tod 1927 übernahm dessen Bruder Friedrich die Liegenschaft.

In der Nacht vom 28. auf den 29. August 1943 zerstörte ein Bombenabwurf das Schloss und bereitete einem der prachtvollsten Schlösser der Region ein trauriges Ende. Nur der Ökonomiehof wurde wieder in Stand gesetzt. Gegen Ende der 1950er Jahre wurde das Schlossgut an die Energie- und Wasserversorgung AG der Stadt Nürnberg verkauft, weil das Areal in die Trinkwasserschutzzone integriert werden sollte. Aus diesem Grund stellte man auch den landwirtschaftlichen Betrieb ein. 1966 wurde der größte Teil der noch stattlichen Schlossruine abgebrochen; nur einige Bereiche der Wehrmauer, Toranlagen, Teile der Rundtürme und der Ökonomiegebäude wurden restauriert. Der alte Ziehbrunnen wurde 1966 nach Nürnberg, vor das Vestnertor der Burg, versetzt. Der erhaltene Bestand bietet heute einen stark vernachlässigten und von Vandalismus gezeichneten Anblick.

Kommune
Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Oberbürg 4 Anwesen (1 Schlossgut mit 3 Häusern). Das Hochgericht übte die Reichsstadt Nürnberg aus, was von den brandenburg-ansbachischen Ämtern Schwabach und Schönberg bestritten wurde. Grundherr über alle Anwesen war der Nürnberger Eigenherr von Wahler.

Ab 1796 wurde Oberbürg vom preußischen Justiz- und Kammeramt Burgthann verwaltet. 1806 kam Oberbürg an das Königreich Bayern. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Oberbürg dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Laufamholz und der im selben Jahr gegründeten Ruralgemeinde Laufamholz zugeordnet. In der freiwilligen Gerichtsbarkeit unterstanden 4 Anwesen bis 1812 und von 1821 bis 1834 dem Patrimonialgericht Oberbürg.

1938 wurde Oberbürg in die Stadt Nürnberg eingemeindet.

Von der Seite nach Laufamholz zu sieht es wie eine kleine Burg aus; die Bauherrn hatten es mit Mauer und Wassergraben und zwei kleinen flankierenden Türmen am Eingang versehen. Das Schloss wurde 1943 bei einem Luftangriff zerstört, es bietet heute einen vernachlässigten und vom Vandalismus geprägten Anblick.

Baudenkmal
 Ehemaliges Wasserschloss

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation überwiegend protestantisch. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Heilig Geist gepfarrt, die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Karl Borromäus gepfarrt.

Bildergalerie

Literatur

Weblinks

 Laufamholz – mit Freiland, Oberbürg, Unterbürg, Hammer auf der Website nuernberg-aha.de

Einzelnachweise

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Distrikt von Nürnberg

Oberbürg


Agrilus rabaticus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1930.

Referências

rabaticus

Agrilus rabaticus


1961 Türkiye genel seçimleri, 15 Ekim 1961 tarihinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi 12. yasama döneminde görev yapacak 450 milletvekilini belirlemek için yapılan genel seçim. 27 Mayıs Darbesi'nin ardından yapılan ilk genel seçimlerdir. 1961 Senato seçimleri ile aynı gün yapılan seçimlerde milletvekili seçimi zarfları "pembe", Cumhuriyet Senatosu seçimi zarfları ise "yeşil" renkli olarak belirlenmişti.

Gelişmeler
27 Mayıs Darbesi sonrası demokrasiye dönüş sürecinde, kapatılan Demokrat Partinin (DP) oy tabanına yönelen iki parti kuruldu; Adalet Partisi (AP) ve Yeni Türkiye Partisi (YTP). AP başkanlığına, Türk Silahlı Kuvvetlerinden (TSK) gelebilecek olası tepkilere karşı Genelkurmay eski başkanı Ragıp Gümüşpala, YTP başkanlığına da Millî Birlik Komitesi (MBK) döneminin ilk hükûmetinde Maliye bakanı olan Ekrem Alican getirildi.

DP'nin oy tabanına yönelen AP ve YTP'nin propagandaları, çalışmaları, DP'yi deviren TSK'nın tepkisiyle karşılaştı. MBK'nın Çankaya Köşkü'nde siyasal parti temsilcileriyle yaptığı bir yuvarlak masa toplantısından sonra ortak bir bildiri yayımlandı (5 Şubat 1961). DP iktidarının meşruluğunu yitirdiği vurgulandıktan sonra siyasi amaçlarla DP önderlerinin savunulmaması, devrimlerin ve dini inançların propaganda konusu yapılmaması, seçimlerin yasallığının tartışılmaması gerektiği belirtildi.

Seçim öncesi dönemde, sosyalist eğilimli Türkiye İşçi Partisinin (TİP) kurulmasına izin verildi. TİP, birer kitle partisi olan öteki partilerden farklı olarak, bir sınıfı, emekçileri temsil ettiğini açıkladı. On beş ilde örgütlenmesini tamamlayamadığı için Ekim 1961'deki genel seçimlere katılamadı.

15 Ekim'deki milletvekili seçimlerinde, önceki seçimlerde uygulanan liste usulü çoğunluk sistemi terk edilerek, Cumhuriyet tarihinde ilk kez nispi temsil sistemi (çevre barajlı D'Hondt sistemi) uygulandı.

Tek başına iktidar olmayı bekleyen Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), yüzde 36,7 oy oranıyla 173 milletvekilliği kazanarak TBMM'de birinci parti olmasına rağmen çoğunluğu elde edemedi. AP 158, Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi (CKMP) 54 ve YTP 65 milletvekilliği kazandı. DP'nin mirasçıları AP, CKMP ve YTP, toplam oyların %62,3'ünü aldığı için, seçim sonuçları "Menderes için zafer" olarak nitelendirilmişti. Hiçbir parti mutlak çoğunluğu kazanamadığı için CHP ile AP arasında bir koalisyon hükûmeti kuruldu. Bu Türkiye'de kurulan ilk koalisyon hükûmeti oldu.

Sonuçlar
1961 genel seçimlerinin sonuçları:

İllere göre seçim sonuçları
İllere göre 15 Ekim 1961 genel seçim sonuçları;

Ayrıca bakınız
 21 Ekim Protokolü

Kaynakça

Türkiye'de genel seçimler

1961 Türkiye genel seçimleri


2011 ICC ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය දසවන ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයයි. එය ඉන්දියාවේ, ශ්‍රී ලංකාවේ සහ පළමු වරට බංග්ලාදේශයේ ක්‍රීඩා කරන ලදී. මුම්බායි හි වන්කඩේ ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැති අවසන් මහා තරගයේදී ශ්‍රී ලංකාව කඩුලු 6කින් පරාජය කළ ඉන්දියාව තරගාවලිය ජයග්‍රහණය කළ අතර, එම ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරගය මවුබිමේදී ජයගත් පළමු රට බවට පත් විය. තරගාවලියේ වීරයා ලෙස ඉන්දියාවේ යුවරාජ් සිං නම් කෙරිණි. ලෝක කුසලාන ඉතිහාසයේ ආසියානු කණ්ඩායම් දෙකක් අවසන් මහා තරගයට ඉදිරිපත් වූ පළමු අවස්ථාව මෙය විය. 1992 ලෝක කුසලාන තරගාවලියෙන් පසු අවසන් තරගයට ඔස්ට්‍රේලියාව සහභාගි නොවූ පළමු අවස්ථාව ද එය විය.

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ (ICC) පූර්ණ සාමාජිකයින් 10 දෙනෙකු සහ ආශ්‍රිත සාමාජිකයින් හතර දෙනෙකු ඇතුළුව ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් 14ක් මෙම තරඟාවලියට සහභාගී විය. සමාරම්භක උත්සවය 2011 පෙබරවාරි 17 වන දින ඩකා හි බංගබන්ධු ජාතික ක්‍රීඩාංගනයේදී පැවැත්වූ අතර තරඟාවලිය පෙබරවාරි 19 සහ අප්‍රේල් 2 අතර පැවැත්විණි. පළමු තරගය ඉන්දියාව සහ බංග්ලාදේශය අතර ඩකා හි මීර්පූර්හි ෂර්-ඊ-බංගලා ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි.

පාකිස්තානය ද සම සත්කාරකයකු වීමට නියමිතව තිබූ නමුත්, 2009 වසරේ ලාහෝර්හිදී ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එල්ල වූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් පසුව, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ICC) එය අවලංගු කරන ලදී, සංවිධායක කමිටුවේ මූලස්ථානය, ලාහෝර් සිට මුම්බායි වෙත මාරු කරන ලදී. පාකිස්තානයට එක් අවසන් පූර්ව තරගයක් ඇතුළුව තරග 14ක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. තරග අටක් (අර්ධ අවසන් පූර්ව තරගය ඇතුළුව) ඉන්දියාවට, හතරක් ශ්‍රී ලංකාවට සහ දෙකක් බංග්ලාදේශයට පිරිනැමිණි.

සත්කාරක රට තෝරාගැනීම

ඉදිරිපත් කිරීම්
ICC විසින් 2006 අප්‍රේල් 30 වන දින 2011 ලෝක කුසලානය පවත්වන රටවල් මොනවාදැයි ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ඔස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය ද තරඟාවලිය සඳහා ලංසු තබා තිබුණි. එය සාර්ථක නම්, ඔවුන් සත්කාරකත්වය සමානව බෙදා ගනු ඇත. අවසන් තරඟය පැවැත්වෙන ස්ථානය තවමත් තීරණය කිරීමට ඉතිරිව ඇත. ට්‍රාන්ස්-තස්මන් ලන්සුව, අවසන් දින එනම් මාර්තු 1 වන දිනට පෙර ඩුබායි හි ICC මූලස්ථානය වෙත ලබා දුන් එකම ලංසුවයි. නමුත් ආසියානු ලංසුකරුවන්ට ICC විසින් දින දිගුවක් ලබා දෙන ලදී. නවසීලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට 2005 දී සිම්බාබ්වේ සංචාරය කිරීමට අවසර දිය යුතුද යන්න සම්බන්ධයෙන් රට තුළ දේශපාලන සාකච්ඡා පැවැත්වීමෙන් අනතුරුව, නවසීලන්ත රජය විසින් සිම්බාබ්වේ කණ්ඩායමට ලෝක කුසලාන තරඟාවලියට තම රට තුල තරඟ කිරීමට අවසර දෙන බවට සහතිකයක් ලබා දී තිබුණි.

ආසියානු ලංසුව සඳහා අවශ්‍ය අමතර කාලය එහි අපේක්ෂාවන් දුර්වල කර ඇත, නමුත් ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට කාලය පැමිණි විට, ආසියාව විසින් සත්කාරක අයිතිය ඡන්ද දහයට තුනක් ලෙස දිනා ගන්නා ලදී. ආසියානු ලංසුවට දකුණු අප්‍රිකාවේ සහ සිම්බාබ්වේ මෙන්ම ලංසු ඉදිරිපත් කළ ආසියානු රටවල් හතරේ සහය ලැබුණු බැවින් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ ඡන්දය තීරණාත්මක වූ බව පකිස්ථාන ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය (PCB) අනාවරණය කර ඇත. 2007 ලෝක කුසලානයේදී බටහිර ඉන්දීය ක්‍රිකට් සඳහා අරමුදල් රැස්කිරීමේ උත්සව පැවැත්වීමට ආසියානු රටවල් පොරොන්දු වූ බවත්, එය ඡන්දයට බලපෑ හැකි බවත් පාකිස්තාන පුවත්පතක් වන ඩෝන් වාර්තා කළේය. කෙසේ වෙතත්, ආසියානු ලංසුවෙහි අධීක්ෂණ කමිටුවේ සභාපති අයි එස් බින්ද්‍රා, ඇ.ඩො. මිලියන 400ක පමණ අමතර ලාභයක් පිළිබඳ ඔවුන්ගේ පොරොන්දුව තීරනාත්මක වූ බවත්, ඔවුන්ගේ සහය සඳහා කිසිදු යටි අරමුණු නොතිබූ බවත්, සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් හි ක්‍රීඩා කිරීම ලෝක කුසලාන ලංසුවට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති බවත් පවසන ලදී.

ආකෘතිය
2007 අගභාගයේදී, සත්කාරක රටවල් හතර 2011 ලෝක කුසලානය සඳහා සංශෝධිත ආකෘතියකට එකඟ විය, එය 1996 ලෝක කුසලානයට සමාන වන අතර, එය හැරෙන්නට කණ්ඩායම් 12 ක් වෙනුවට කණ්ඩායම් 14 ක් තරග වදී. තරඟාවලියේ පළමු වටය කාණ්ඩ දෙකකින් සමන්විත වේ. කණ්ඩායම් හතකින්. කණ්ඩායමක සිටින සෑම කණ්ඩායමක්ම අනෙක් සියලුම කණ්ඩායම් සමඟ එක් වරක් ක්‍රීඩා කරනු ඇති අතර, සෑම කාණ්ඩයකින්ම පළමු හතර දෙනා අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලබයි. මෙමගින් සෑම කණ්ඩායමක්ම අවම වශයෙන් තරග හයක් ක්‍රීඩා කරන බව සහතික විය.

සුදුසුකම් ලැබීම
ICC රෙගුලාසිවලට අනුව, තම කණ්ඩායමේ ප්‍රමිතිය වැඩිදියුණු වන තෙක් තම ටෙස්ට් ක්‍රීඩා තත්ත්වය අත්හැර දැමූ සිම්බාබ්වේ ඇතුළු සම්පූර්ණ සාමාජිකයින් 10 දෙනාම ලෝක කුසලානයට ස්වයංක්‍රීයව සුදුසුකම් ලබයි.

2011 ඉසව්වට සහභාගී වන සහකාර කණ්ඩායම් හතර තීරණය කිරීම සඳහා ICC විසින් දකුණු අප්‍රිකාවේ සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියක් ද සංවිධානය කළේය. පසුගිය ලෝක කුසලානයේ සිට හොඳම දක්‍ෂතා දැක්‌වූ අයර්ලන්තය අවසන් මහා තරගයේදී කැනඩාව පරදවමින් තරගාවලිය ජය ගත්තේය. නෙදර්ලන්තය සහ කෙන්යාව ද පිළිවෙළින් තෙවැනි සහ සිව්වැනි ස්ථාන ලබා ගනිමින් සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. එම රටවල් 4 මෙන්ම මෙවර ලෝක කුසලානයට සුදුසුකම් ලැබීමට අසමත් වූ ස්කොට්ලන්තය ද ඔවුන්ගේ එදිජා තරග සදහා තරගවැදීමේ තත්ත්වය තබා ගත්හ.

සුදුසුකම් ලත් කණ්ඩායම් ලැයිස්තුව
පහත කණ්ඩායම් 14 අවසන් තරඟාවලිය සඳහා සුදුසුකම් ලබා ඇත.

සූදානම් කිරීම්

පාකිස්තානයට සම සත්කාරක තත්ත්වය අහිමි වීම

විශේෂයෙන්ම 2009 වසරේ ලාහෝර් හීදී ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එල්ල වූ ප්‍රහාරයෙන් පසුව රටේ "අවිනිශ්චිත ආරක්ෂක තත්ත්වය" පිලිබඳ කනස්සල්ල හේතුවෙන් 2011 ලෝක කුසලාන සම සත්කාරකත්වය පකිස්ථානයට අහිමි වූ බව 2009 අප්‍රේල් මාසයේදී ICC නිවේදනය කළේය. මෙමගින් ඔවුන්ට ඩොලර් මිලියන 10.5ක් අහිමි වනු ඇතැයි PCB ඇස්තමේන්තු කර ඇත. මෙම අගය ICC විසින් සහතික කරන ලද තරගයකට ගෙවන ඩොලර් 750,000 ක ගාස්තු පමණක් සැලකිල්ලට ගනිමින් පමණක් ඇස්තමේන්තු කර ඇත. PCB සහ පකිස්ථාන ආර්ථිකයට සිදු වූ සමස්ත පාඩුව මීට වඩා විශාල වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන ලදී.

2009 අප්‍රේල් 9 වන දින PCB සභාපති ඉජාස් බට් හෙළි කළේ ICC යේ තීරණයට විරුද්ධ වීමට ඔවුන් නීතිමය දැන්වීමක් නිකුත් කර ඇති බවයි. කෙසේ වෙතත්, ICC කියා සිටියේ, PCB තවමත් සම සත්කාරක සමාගමක් බවත්, ඔවුන් පකිස්ථානයෙන් පිටත තරඟ පමණක් ස්ථානගත කර ඇති බවත්ය. 2015 ලෝක කුසලානය දකුණු ආසියාවට සත්කාරකත්වය දිය යුතු බවටත් ඔස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය 2011 ඉසව්වට සත්කාරකත්වය දිය යුතු බවටත් පකිස්ථානය යෝජනා කළ නමුත් මෙම විකල්පය ඔවුන්ගේ සම-සත්කාරකවරුන්ගෙන් ප්‍රසාදයට පත් නොවූ අතර එය ක්‍රියාවට නැංවූයේ නැත.

තරඟ වෙන් කිරීම
2005 අප්‍රේල් 11 වන දින PCB සභාපති ෂාරියාර් ඛාන් තරඟ වෙන් කිරීම පිළිබඳ ගිවිසුමක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඒ යටතේ ඉන්දියාව අවසන් තරගයද, පකිස්ථානය සහ ශ්‍රී ලංකාව අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයද, සහ බංග්ලාදේශය සමාරම්භක උත්සවයද පවත්වනු ඇත. සම සත්කාරකයකු ලෙස එහි තත්ත්වය ඉවත් කිරීමෙන් පසුව, පාකිස්තානය මධ්‍යස්ථ ස්ථානයක් ලෙස එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ තරග පැවැත්වීමට යෝජනා කළේය. ඔවුන් පෙර මාසවල අබුඩාබි, ඩුබායි සහ සාජා හි තරඟ ක්‍රීඩා කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, 2009 අප්‍රේල් 28 වන දින ICC නිවේදනය කළේ මුලින් පකිස්ථානයේ ක්‍රීඩා කිරීමට අදහස් කළ තරඟ නැවත වෙන් කරන බවයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ඉන්දියාව අවසන් මහා තරගය සහ එක් අවසන් පූර්ව තරගයක් ඇතුළුව ක්‍රීඩාංගණ අටක් පුරා තරග 29කට සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේය. ශ්‍රී ලංකාව එක් අවසන් පූර්ව තරගයක් ඇතුළුව ක්‍රීඩාංගණ තුනක තරග 12කට සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේය. සහ බංගලාදේශය ක්‍රීඩාංගණ දෙකකදී තරඟ 8කට සත්කාරකත්වය ලබා දුන් අතර, 2011 පෙබරවාරි 17 දින සමාරම්භක උත්සවයද පැවැත්විණි.

2010 ජූනි 1 වන දින මුම්බායි හි පැවති තරඟාවලියේ මධ්‍යම සංවිධායක කමිටුවේ රැස්වීමකින් පසු ප්‍රවේශපත්‍රවල පළමු කොටස අලෙවි කරන ලදී. ශ්‍රී ලංකාවේ ලාභම ප්‍රවේශපත්‍රවල මිල ඇමෙරිකානු ඩොලර් ශත 20කි. 2011 ජනවාරි මාසයේදී ICC විසින් ඉන්දියාවේ කොල්කටාහි ඊඩ්න් ගාර්ඩ්න්ස් පිටිය නුසුදුසු බවත්, එය ඉන්දියාව සහ එංගලන්තය අතර තරඟයක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ පෙබරවාරි 27 වන විට සම්පූර්ණ කිරීමට නොහැකි බවත් ප්‍රකාශ කළේය. තරගය බැංගලෝර් වෙත ගෙන යන ලදී.

මාධ්‍ය සහ ප්‍රවර්ධනය
ලෝක කුසලානය සෑම තරඟාවලියක් සමඟම මාධ්‍ය ඉසව්වක් ලෙස වර්ධනය වී ඇත. ICC විසින් 2011 ඉසව්වේ විකාශන අයිතිය ESPN Star Sports සහ Star Cricket වෙත US$2 බිලියනයකට විකුණුවාය. පළමු වතාවට, තරඟාවලිය අධි-විභේදන (high-definition) ආකෘතියෙන් විකාශනය කරන ලද අතර, එය මෑත තාක්ෂණය භාවිතයෙන් අවම වශයෙන් කැමරා 27කින් ආවරණය කළ යුතු විය. එය අන්තර්ජාල සහ ජංගම 3G වැනි ක්‍රම හරහා පෙන්වීමට ද සැලසුම් කර තිබුණි. ICC ඉසව්වකදී විනිසුරු තීරණ සමාලෝචන පද්ධතියක් (UDRS) තිබූ පළමු අවස්ථාව එය විය.

ඉන්දියානු කේබල් සහ චන්ද්‍රිකා නරඹන්නන් මිලියන 67.6ක් ඇතුළුව TAM සහ aMap ශ්‍රේණිගත කිරීමේ ආයතන විසින් වාර්තා කරන ලද පරිදි,  අවසන් තරගය ඉන්දියාවේ මිලියන 135 ක ජනතාවක් විසින් සජීවීව නරඹන ලදී. අවසන් තරගය සාමාන්‍යයෙන් ඉන්දියානු රූපවාහිනී පහසුකම් සහිත ගෘහාශ්‍රිතව 13.6%ක් නරඹන ලද අතර, තරගය අවසානයේ 21.44%ක ඉහළම අගයක් ලබා ගත් අතර, එමගින් 11.74%ක ඇස්තමේන්තුගත ඉහලම අගයක් තිබූ ඉන්දියාව සහ පාකිස්තානය අතර අවසන් පූර්ව තරගය පරාජය කරන ලදී.

නිල උත්සව තානාපතිවරයා වූයේ සචින් තෙන්ඩුල්කාර් ය.

නිල ගීතය
2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ නිල ගීතයට සත්කාරක රටවල් තුනට අනුරූප වන බෙංගාලි, හින්දි සහ සිංහල යන භාෂාවලින් අනුවාද තුනක් ඇත. "De Ghuma Ke" (Swing It Hard) යනු ශංකර්-එහ්සාන්-ලෝයි යන තිදෙනා විසින් රචනා කරන ලද හින්දි අනුවාදයයි. එය රොක් සහ හිප් හොප් අංග සමඟ ඒකාබද්ධ වූ ඉන්දියානු රිද්ම මාලාවක් භාවිතා කරයි. සිංහල අනුවාදය වන "සිංහ උදානේ", ශ්‍රී ලාංකික R&B සහ හිප් හොප් කලාකරු රනිදු ලංකාගේ විසින් අනුවර්තනය කරන ලද අතර ගීත රචක ෂෙහාන් ගලහිටියාව විසින් රචනා කරන ලදී. සමාරම්භක උත්සවයේදී ගීත දෙකම ගායනා කළාය.

නිල සත්වයා
2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ නිල සුරතලා වූයේ තරුණ අලියෙකු වන ස්ටම්පි ය. 2010 අප්‍රේල් 2 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ පැවති උත්සවයකදී ඔහුව එළිදක්වන ලදී, සහ ඔහුගේ නම 2010 අගෝස්තු 2 වන දින ICC විසින් ජූලි මස අවසාන සතියේ පවත්වන ලද ඔන්ලයින් තරඟයකින් පසුව හෙළි කරන ලදී.

සමාරම්භක උත්සවය
සමාරම්භක උත්සවය බංග්ලාදේශයේ ඩකා හි බංගබන්ධු ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේදී 2011 පෙබරවාරි 17 වන දින පළමු තරඟයට දින දෙකකට පෙර පැවැත්විණි.

ත්‍යාග මුදල
2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන ජයග්‍රාහී කණ්ඩායම හා අනුශූරතාව සඳහා පිළිවෙලින් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 3.25 ක් සහ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 1.5 ක ත්‍යාග මුදලක් නිවසට ගෙන යනු ඇති අතර, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය තරඟාවලිය සඳහා වන මුළු ප්‍රතිපාදන ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 8.01 දක්වා දෙගුණ කිරීමට තීරණය කරයි. ජයග්‍රාහී කණ්ඩායම 1999 වසරේ සිට පිරිනමන ICC ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන කුසලානයේ අනුරුවක් ද ගෙදර ගෙන යනු ඇත. මෙම තීරණය ගනු ලැබුවේ 2010 අප්‍රේල් 20 වන දින ඩුබායි හි පැවති ICC මණ්ඩල රැස්වීමේදීය.

ඇ.ඩො.250,000 - අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයේ තරඟකරුවන් පරාජය වීම (කණ්ඩායම් 4)

ඇ.ඩො.500,000 - අවසන් පූර්ව තරඟකරුවන් පරාජය වීම

ඇ.ඩො.1,500,000 - අනුශූරයන්

ඇ.ඩො.3,250,000 - ජයග්‍රාහකයින්

ක්‍රීඩාංගණ
තරඟාවලිය සඳහා සියලුම ඉන්දියානු ක්‍රීඩාංගන 2009 ඔක්තෝබර් මැද වන විටත්, බංග්ලාදේශයේ සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රීඩාංගන 2009 ඔක්තෝම්බර් මස අග වන විටත් අවසන් කර තිබුණි. ICC විසින් 2009 නොවැම්බර් 2 වන දින මුම්බායි හි සියලුම ක්‍රීඩාංගන ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මෙම උත්සවය සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර සහ හම්බන්තොට නව ක්‍රීඩාංගණ දෙකක් ඉදිකරන ලදී.

විනිසුරුවන්
ලෝක කුසලාන තරඟාවලියේ විනිසුරුවන් ලෙස සංචිත විනිසුරු එනමුල් හක් (බංග්ලාදේශය) හැර විනිසුරුවන් 18 දෙනෙකු තෝරාගෙන ඇත: ඕස්ට්‍රේලියාවෙන් පස් දෙනෙකු, එංගලන්තයෙන් තිදෙනෙකු, ඉන්දියාව, නවසීලන්තය, පකිස්ථානය සහ ශ්‍රී ලංකාවෙන් දෙදෙනෙකු බැගින් සහ දකුණු අප්‍රිකාව, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් හි එක් අයෙක් බැගිනි.

ඕස්ට්‍රේලියාව
  සයිමන් ටවුෆෙල්
  ස්ටීව් ඩේවිස්
  රොඩ් ටකර්
  ඩැරල් හාපර්
  බෲස් ඔක්සන්ෆෝර්ඩ්

නවසීලන්තය
  බිලී බෝඩන්
  ටෝනි හිල්

දකුණු අප්‍රිකාව
 මාරයිස් ඉරැස්මස්

පකිස්ථානය
  අලීම් ඩාර්
  අසාද් රවුෆ්
ඉන්දියාව
  ෂවීර් තාරපෝර්
  අමිෂ් සහේබා

එංගලන්තය
  ඉයන් ගෝල්ඩ්
  රිචඩ් කෙට්ල්බරෝ
  නයිජල් ලෝන්ග්

ශ්‍රී ලංකාව
  අශෝක ද සිල්වා
  කුමාර ධර්මසේන

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්
  බිලී ඩොක්ට්රොව්

සංචිත
සෑම රටක්ම 30 දෙනෙකුගෙන් යුත් මූලික සංචිතයක් තෝරා ගත් අතර, පසුව එය 15 දක්වා අඩු කරනු ඇත. සියලුම කණ්ඩායම් 2011 ජනවාරි 19 ට පෙර ඔවුන්ගේ අවසන් සංචිතය ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

පුහුණු තරඟ

ලෝක කුසලානය ආරම්භ වීමට පෙර පුහුණු තරඟ 14 ක් ක්‍රීඩා කරන ලදී. සංඛ්‍යානමය අරමුණු සඳහා, මෙම තරඟ එක්දින ජාත්‍යන්තර තරඟ ලෙස නොසැලකේ.

කාණ්ඩ අධියර

ඒ කාණ්ඩය

බී කාණ්ඩය

පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ අධියර

අර්ධ අවසන් පූර්ව තරග

අවසන් පූර්ව තරග

අවසාන තරගය
අවසන් මහා තරගය අප්‍රේල් 2 වැනිදා ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර මුම්බායි හි වන්කඩේ ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි. පන්දු 10ක් පමණක් ඉතිරිව තිබියදී කඩුලු 6කින් ජයග්‍රහණය කළ ඉන්දියාව ශූරයන් බවට පත්විය. ඉන්දීය නායක එම් එස් දෝනි තරගයේ වීරයා ලෙස නම් කෙරුණේ තරගය ජයග්‍රහණය කළ අවසන් පහර ද ඇතුළුව පන්දු 79කදී ලකුණු 91ක් නොදැවී ලබා ගෙන තරග තුල ජයග්‍රාහී ඉනිමක් ක්‍රීඩා කිරීමෙන් පසුවය. ඉන්දීය කණ්ඩායමේ මුල් කඩුලු දැවී යාමෙන් අනතුරුව ගෞතම් ගාම්භීර් ලකුණු 97ක තීරණාත්මක පිතිහරඹයක නිරත විය. තරගයෙන් අනතුරුව ඉන්දීය ක්‍රීඩකයින් සිය අවසන් ලෝක කුසලානයට ක්‍රීඩා කරමින් සිටි සචින් තෙන්ඩුල්කාර්ට උපහාර දැක්වීය. අවසන් තරඟය ලොව පුරා මිලියන 558 ක පමණ පිරිසක් නරඹා ඇත.

සංඛ්‍යාලේඛණ

මතභේද

 මාර්තු 4 වන දින ඩකාහිදී බංග්ලාදේශයට එරෙහිව ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු ක්‍රීඩකයින් ඔවුන්ගේ හෝටලයට ආපසු යද්දී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම් බස් රථයට බංග්ලාදේශ ක්‍රීඩා ලෝලීන් ගල් ප්‍රහාර එල්ල කළහ. ගල් ප්‍රහාරකයින් බසය බංගලිදේශ කණ්ඩායමේ බස් රථය සමග පටලවා ගෙන ඇති බව පසුව ප්‍රකාශ විය. ප්‍රහාරයෙන් පසු බංග්ලාදේශයේ ප්‍රභූ ශීඝ්‍ර ක්‍රියා බලඇණිය විසින් පුද්ගලයන් 38 දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගත් අතර පසුව බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන්ට සමාව අයැදීමක් ලැබුණි.
 පකිස්තාන කණ්ඩායම සුදුසුකම් ලැබුවහොත් මුම්බායි හි අවසන් මහා තරගයට බාධා කරන බවට දේශපාලන පක්ෂයක් වන ශිවසේනා තර්ජනය කළේය.
 ඉන්දියාව සහ එංගලන්තය අතර පැවති කාණ්ඩ වටයේ තරගයේදී ඉයන් බෙල් වෙත යොමුවූ පන්දුවක් කඩුල්ලේ වැදීමේ මාවතක තිබියදී කඩුල්ල මුවා කිරීමක් ලෙස ඉල්ලීමක් කල අතර විනිසුරු නොදැවී ගිය ක්‍රීඩකයකු ලෙස නම් කලේය. ඉන්දීය නායක එම්.එස්. දෝනි එම තීරණය රූපවාහිනී විනිසුරුවරයා වෙත යොමු කළ අතර, කඩුල්ලේ සිට මීටර් 2.5 (අඩි 8 අඟල් 2) ට වඩා වැඩි ස්ථානයක පන්දුව බෙල්ගේ වැදී තිබූ බැවින් ඔහු මුල් තීරණය තහවුරු කළ අතර, දෝනි පසුව පැමිණිලි කළේ මෙම රීතිය මගින් පැහැදිලි කඩුල්ලක් ලෙස පෙනෙන දෙය ඔහුගේ පැත්තට අහිමි වූ බවයි. පසුව නීති සංශෝධනය කරන ලද අතර විනිසුරුවන්ට නව මාර්ගෝපදේශ ලබා දෙන ලදී. ශ්‍රී ලංකා නායක කුමාර් සංගක්කාර පසුව තරඟාවලියක් පැවැත්වෙන අතරතුර මීටර 2.5 රීතිය වෙනස් කිරීමට ගත් තීරණය විවේචනය කළේය.
 ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පැවැති අවසන් මහා තරගයේ දී ඉන්දීය නායක දෝනි විසින් කාසිය විසිකරද්දී ශ්‍රී ලංකා නායක සංගක්කාරගේ ඇමතුම තරග තීරක ජෙෆ් ක්‍රෝව්ට ඇසීමට නොහැකි වූයේ විශාල ප්‍රේක්ෂක ඝෝෂාවකි. කාසියේ වාසිය නැවත සිදු කිරීමට සිදු විය. විශේෂයෙන් ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරගය වැනි ප්‍රමුඛ ඉසව්වකදී එය අතිශය අසාමාන්‍ය සිදුවීමක් විය.
2020 ජූනි මාසයේදී, අවසන් තරගය ශ්‍රී ලංකාව, ඉන්දියාවට විකුණු බවට චෝදනා එල්ල විය. හිටපු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රීඩා අමාත්‍ය මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ පැවසුවේ, "2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන අවසන් තරගය ස්ථිර කළා. මම කියන දේට එකඟව ඉන්නවා. එය සිදු වුණේ මම ක්‍රීඩා අමාත්‍යවරයාව සිටියදීයි." මීට පෙර ශ්‍රී ලංකා හිටපු නායක අර්ජුන රණතුංග ද අවසන් තරගය නිශ්චය කර ඇති බව ප්‍රකාශ කළ අතර මේ සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටියේය. කෙසේ වෙතත්, 2020 ජුලි මාසයේදී, චෝදනා තහවුරු කිරීමට කිසිදු උපකාරක සාක්ෂියක් ලබා දීමට නොහැකි වූ පසු, විමර්ශනය අත්හැර දමන ලදී. තරඟාවලියේ අවසන් තරඟයේ අඛණ්ඩතාව ගැන සැක කිරීමට ඔවුන්ට හේතුවක් නොමැති බව ICC වැඩිදුරටත් පැවසීය.

සිනමාව
අවසන් තරඟයේ දර්ශන නිෂ්පාදකයින් විසින් මිල දී ගෙන ඔවුන්ගේ චිත්‍රපටයක් වන M.S. Dhoni: The Untold Story (2016) හි යොදා ගත අතර එය ඉන්දීය නායක එම්.එස්. දෝනි පාදක කරගත් බොලිවුඩ් චිත්‍රපටයකි.

යොමු කිරීම්

බාහිර සම්බන්ධතා

නිල අඩවිය
 Official 2011 World Cup site
 Official 2011 World Cup Ticket site

අනෙකුත් අඩවි
 cricket world cup 2011 schedule
 ICC World Cup 2011 - Schedule
 ICC World Cup 2011 - Yahoo! Cricket
 Cricruns Website
 Cricbuzz Website
 Cricinfo Site
 The Unofficial 2011 World cup website
 Cricket Live Score
 2011 World Cup Fantasy Game

ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය
ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය


Marie-Florence Candassamy (n. 26 februarie 1991, Franța) este o scrimeră franceză specializată pe spadă, vicecampioană europeană la individual în 2014 și pe echipe în 2016.

S-a apucat de scrimă la vârsta de șapte ani la clubul Paris Université (PUC), unde activează până în prezent. A fost campioană națională a Franței la cadeți în 2008 și la juniori în 2010. A participat la Universiada de vară din 2013, unde a ocupat locul trei după ce a fost învinsă de sud-coreeanca Shin A-lam. La proba pe echipe a cucerit medalia de aur cu echipa Franței.

În sezonul 2013-2014 a cucerit prima sa medalie la o etapă de Cupa Mondială cu un bronz la Xuzhou. La Campionatul European din același an de la Strasbourg a ajuns în semifinală, unde a trecut de românca Simona Gherman, scorul fiind 15–9. În finală a fost învinsă 12–15 de italianca Bianca Del Carretto și s-a mulțumit cu argintul.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Note

Scrimeri francezi
Spadasini
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Marie-Florence Candassamy


La famille Warburg est une dynastie juive de financiers et de banquiers d'origine italienne et allemande.

Les Warburg sont considérés, avec quelques autres familles (Weirtheimer, Cahen d'Anvers, Goldsmith, Rothschild, etc) comme faisant partie des grandes juives du capitalisme européen .

Vraisemblablement originaire de Venise, la famille s'installa finalement à Warburg, en Allemagne, au , ville dont elle prit le nom. Elle a fondé plusieurs institutions financières de grande ampleur, à l'image de M. M. Warburg & Co., Warburg Pincus et SG Warburg & Co., rebaptisée UBS Warburg à la suite de son acquisition par UBS.

Outre le monde la finance, la famille s'est aussi illustrée par ses diverses réalisations scientifiques (botanique, pharmacologie, physique) et artistiques (musique classique, histoire de l'art) .

Généalogie

Origines vénitiennes
La famille Warburg est vraisemblablement originaire de Venise, où elle portait le nom de famille del Banco. Cette même famille aurait été fondée par Anselmo de Palenzuela d'Espagne. Anselmo del Banco aurait été l'un des juifs séfarades les plus riches du début du . En 1513, il avait ainsi obtenu une charte du gouvernement vénitien lui permettant de prêter de l'argent avec des intérêts, une activité particulièrement encadrée du fait de la prohibition de l'usure dans le monde catholique. Del Banco partit avec sa famille après que de nouvelles restrictions furent imposées aux institutions financières vénitiennes ainsi qu'à la communauté juive de la ville, aboutissant à la création du ghetto de Venise. La famille s'installa alors à Bologne, et de là dans la ville allemande de Warburg, et adopta le nom de cette ville comme nom de famille. Le premier ancêtre connu des Warburg fut ainsi Simon von Kassel (1500-1566). Les Warburg déménagèrent ensuite à Hambourg après la Guerre de Trente Ans.

Lignes Alsterufer et Mittelweg
La famille Warburg est traditionnellement divisée en deux lignes principales, les Alsterufer Warburgs et les Mittelweg Warburgs. Les Alsterufer Warburg descendent de Siegmund Warburg (1835–1889) et les Mittelweg Warburg descendent de son frère Moritz M. Warburg (1838–1910). Le nom de ces deux branches provient des adresses de chacun des deux frères dans le quartier de Rotherbaum à Hambourg.

Les frères Moses Marcus Warburg (1763–1830) et Gerson Warburg (1765–1826) fondèrent la banque M. M. Warburg & Co. en 1798. L'arrière-arrière-petit-fils de Moses Warburg, Siegmund George Warburg, fondé à son tour la banque d'investissement SG Warburg & Co à Londres en 1946. Le deuxième cousin de Siegmund, Eric Warburg, fonda quant à lui Warburg Pincus à New York en 1938. Le fils d'Eric Warburg, Max Warburg Jr. (à ne pas confondre avec le père d'Eric, Max Warburg) est actuellement l'un des trois associés-gérants de M.M. Warburg & Co. Le frère aîné de Max Warburg, Aby Warburg, a utilisé les fonds de la famille pour créer la Kulturwissenschaftliche Bibliothek Warburg à Hambourg, ainsi que l'Institut Warburg à Londres. Paul Warburg fut l'un des architectes de la création de la Réserve fédérale américaine en 1913. Il fut membre du premier Federal Reserve Board et même son vice-président jusqu'à sa démission en août 1918.

Warburg américains et allemands

Felix et Paul Warburg émigrèrent d'Allemagne aux États-Unis, où ils devinrent les deux piliers de la branche germano-américaine des Warburg. Ils travaillèrent à New York et y nouèrent des liens étroits avec la banque d'investissement Kuhn, Loeb & Co. Cette banque, basée aux États-Unis, envisageait de créer une succursale à l'étranger avec l'aide des relations internationales de la famille Warburg. Pendant son séjour à New York, Felix Warburg épousa Frieda Schiff, fille unique de Jacob H. Schiff, un banquier né à Francfort et proche des Warburg allemands. Schiff avait financé l'essentiel du réseau ferroviaire américain par le biais de Kuhn, Loeb & Co. Felix et Paul y devinrent associés, et chacun se maria dans les familles les plus éminentes de la finance new-yorkaise, en commençant par le mariage de Jacob Schiff en 1875 avec Thérèse Loeb, une fille du cofondateur Solomon Loeb, qui devint un associé à part entière de l'entreprise peu de temps après. En 1895, Paul Warburg épousa Nina Loeb, fille de Solomon Loeb, après l'avoir rencontrée au mariage de Felix.

À l'origine, c'est le fondateur de la banque, Abraham Kuhn, détenait l'essentiel de la richesse familiale et contrôlait les relations d'affaires avec son cousin éloigné nouvellement immigré, Solomon Loeb, par son mariage avec la sœur de Kuhn.

Ayant des liens avec l'Amérique et l'Allemagne comme de nombreuses autres grandes dynasties financières, les Warburg entretinrent leurs racines juives. La maison de Felix Warburg à New York est devenue le Musée juif de la ville, et Kfar Warburg en Israël porte son nom. Otto Warburg, un cousin des Warburg basés en Allemagne, était un riche botaniste qui a été élu à la tête de l'Organisation sioniste mondiale en 1911. Le frère de Felix, Paul Warburg était l'un des membres d'origine du conseil d'administration de la Réserve fédérale des États-Unis, un ensemble de 12 banques régionales dirigées par un conseil des gouverneurs qui réglemente et supervise les banques commerciales privées. En tant que l'un des banquiers les plus éminents de son temps, son frère Max Warburg a assisté à la Conférence de paix de Paris de 1919 à Versailles, en tant que membre de la délégation allemande.

Pendant la République de Weimar, Max Warburg a siégé au conseil (Generalrat) de la Reichsbank de 1924 à 1933, sous deux présidents successifs, Hjalmar Schacht (jusqu'en 1930) et Hans Luther (1930-1933) ; jusqu'en 1934, il siégea également au conseil d'administration du Bankenverband. Max Warburg émigra en 1938. Dans les années 1920 et 1930, jusqu'à la fin de la République de Weimar en 1933, Max Warburg a également siégé à plusieurs conseils de surveillance (Aufsichtsrat) dans l'industrie, notamment HAPAG, Blohm & Voss, Beiersdorf, et, jusqu'à sa démission en 1932, en tant que membre du conseil de surveillance du conglomérat allemand connu sous le nom d'IG Farben (Interessen Gemeinschaft Farben). Son frère Paul Warburg, décédé en janvier 1932un an avant qu'Hitler ne soit élu chanceliera également siégé à de nombreux conseils de surveillance, y compris à celui d'une filiale américaine détenue à 100% par IG Farben.

La plupart des membres de la branche allemande des Warburg avaient fui aux États-Unis ou en Grande-Bretagne à la fin de 1938. Cependant, le frère de Max Warburg, Fritz Warburg, qui préparait son exil en Suède, fut arrêté par la Gestapo à Hambourg début novembre 1938 et passa quelques mois en prison avant de pouvoir partir pour Stockholm en mai 1939. Sa fille Eva est venue organiser l'émigration de 500 enfants juifs allemands d'Allemagne et d'Autriche vers la Suède en 1938 et 1939. Betty et Hélène Julie (Burchard) Warburg restèrent à Altona. Betty fut assassinée dans le camp d'extermination de Sobibor en 1940 et Hélène Julie à Auschwitz en 1942. Un portrait grandeur nature d'Hélène Julie par l'artiste norvégien Edvard Munch est aujourd'hui accroché au Kunsthaus de Zurich, sous le titre Femme à la robe blanche. Eric Warburg, fils de Max Warburg, est retourné en Allemagne en tant qu'officier dans l'armée de l'air américaine et a joué un rôle important dans le rétablissement des relations entre l'Allemagne et la communauté juive, ainsi que dans la reconstruction des liens économiques de l'Allemagne après la Seconde Guerre mondiale.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 M. M. Warburg & Co.
 Warburg Pincus
 Kuhn, Loeb & Co.
 Institut Warburg
 Famille Rothschild
 Famille Guggenheim

Liens externes

Sources et renvois

Banquier allemand
Famille Warburg
Dynastie financière

Famille Warburg


ميشيل خليفي  (ولد في 3 نوفمبر / تشرين الثاني 1950 في الناصرة) هو مخرج ومنتج سينمائي فلسطيني يعيش في بلجيكا، يعتبر رائد السينما الفلسطينية المستقلة. فيلمه الروائي الأول عرس الجليل حاز على عدد من الجوائز الدولية منها الصدفة الذهبية في مهرجان سان سبستيان وجائزة الاتحاد الدولي للصحافة السينمائية (الفيبريسي) في مهرجان كان عام 1987 وجائزة التانيت الذهبية في مهرجان قرطاج عام 1988. يعمل حاليا في التدريس في معهد السينما والمسرح في بروكسل.

حياته
ولد ميشيل خليفة في الناصرة عام 1950 لعائلة كادحة، في جيل 14 اضطر لمغادرة المدرسة والعمل في مرأب سيارات للمساعدة في إعالة العائلة. بدأ يهتم في الفن المسرحي أثناء جيل المراهقة وغادر إلى بلجيكا عام 1970 لدراسة المسرح. تخرج عام 1977 من معهد المسرح والسينما في بروكسل. عام 1978 عمل في التلفزيون البلجيكي حيث قام بتصوير بضعة تقارير عن الأراضي الفلسطينية المحتلة. عام 1980 عاد إلى الناصرة لتصوير فيلمه الطويل الأول الذاكرة الخصبة الذي مزج فيه بين الأسلوبين الوثائقي والروائي. في عام 1987 أخرج عرس الجليل فيلمه الروائي الطويل الأول.

يعمل حاليا في التدريس بمعهد السينما والمسرح.

أعماله
الذاكرة الخصبة ،1980
معلول تحتفل بدمارها 1985
 عرس الجليل 1987
نشيد الحجر 1990
 حكاية الجواهر الثلاثة 1994
 الزواج الممنوع في الأرض المقدسة 1995
 لطريق 181 2003
 زنديق 2009

روابط خارجية

المراجع

راجع أيضا
 السينما الفلسطينية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الناصرة
عرب 48
مخرجو أفلام بلجيكيون
مخرجون فلسطينيون
مسيحيون إسرائيليون
مسيحيون فلسطينيون
مهاجرون فلسطينيون إلى بلجيكا
مواليد 1950
مواليد في الناصرة

ميشيل خليفي


UX Herculis (UX Her) es una estrella variable en la constelación de Hércules.
Se localiza a 1º25' al oeste de 93 Herculis.
Su magnitud aparente es +9,05 y se encuentra aproximadamente a 670 años luz del sistema solar.

Características
UX Herculis es una binaria cercana «semidesprendida» así como una binaria eclipsante.
Su componente principal es una estrella blanca de la secuencia principal de tipo espectral A0V —catalogada también como A3— y  8600 K de temperatura efectiva.
Con una masa 2,7 veces mayor que la del Sol, su radio es el doble del radio solar.
La estrella secundaria tiene una temperatura de 4200 K y su masa equivale al 60% de la masa del Sol.
Su tamaño es solo un 6% menor que el de su compañera.
Se piensa que es una estrella de tipo K evolucionada, con mayor tamaño y luminosidad de los que cabría esperar de acuerdo a su tipo espectral.

El período orbital de esta binaria es de 1,5489 días, siendo la órbita ligeramente excéntrica (ε = 0,08).
Durante el eclipse principal —cuando la estrella más fría intercepta la luz de la estrella blanca— el brillo del sistema disminuye 1,16 magnitudes mientras que en el secundario, apenas perceptible, el descenso del brillo es de solo 0,06 magnitudes.

En 1965 se detectó por vez primera que el período de UX Herculis es inestable.
Se ha achacado esta inestabilidad a la presencia de un tercer objeto.
Su masa mínima sería de 0,3 masas solares, lo que correspondería, en el caso de que sea una estrella de la secuencia principal, a una enana roja M3-4.
En el espectro visible, dicho objeto sería 9 magnitudes más tenue que el par AB.
La edad de este sistema se estima en 3980 millones de años, aunque dicha cifra es solo aproximada.

Referencias

Estrellas blancas de la secuencia principal
Estrellas binarias
Estrellas variables
Constelación de Hércules

UX Herculis


Stema municipiului Râmnicu Vâlcea a fost adoptată în 1999. Aceasta se compune dintr-un scut tăiat în bandă, dotat cu șef. În primul cartier, pe roșu, s-a repartizat un zid de argint crenelat, pe care broșează o carte deschisă, naturală; în interiorul zidului se află un turn de biserică.
În al doilea cartier, pe azur, cinci stele de aur dispuse trei sus și două jos. În șef, pe albastru, o căruță cu surugiu și două perechi de cai, totul de argint. Scutul este, timbrat de o coroană murală de argint, formată din șapte turnuri crenelate.

Semnificația elementelor însumate:
 Stelele simbolizează energia electrică și industriile aflate pe teritoriul municipiului;
 Căruța amintește tradiționalul poștalion care făcea legătura între Țara Românească și Transilvania;
 Construcția evocă Episcopia Râmnicului și Noului Severin existentă aici;
 Cartea deschisă face aluzie la tipografia care a funcționat la Râmnic între 1705 și 1830.

Legături externe
 Hotărârea nr. 790/1999 privind aprobarea stemelor unor municipii

 Stemele municipiilor din România
 Râmnicu Vâlcea

Stema municipiului Râmnicu Vâlcea


Cryptomycota (grego: crypto, 'escondido' e mycota, 'fungo'), também conhecido por Rozellida e Rozellomycota, é um clado que corresponde a um grupo basal de fungos que se postula ser o grupo irmão de todos os outros membros do reino Fungi.

Descrição
Os Cryptomycota ('fungos escondidos') são um clado de microrganismos que são fungos ou um grupo irmão dos fungos. Diferem dos fungos clássicos por não possuírem paredes celulares quitinosas em qualquer estágio trófico do seu ciclo de vida, conforme comprovado por um estudo abrangente realizado em 2011.

Nesse estudo, e em contraste com os restantes fungos, nos Cryptomycota não foi detectada a presença de quitina e celulose nas paredes celulares. Apesar de seus hábitos alimentares não convencionais, a presença de quitina foi observada na camada interna de esporos de repouso e em esporos de repouso imaturos de algumas espécies de Rozella, conforme indicado pelo teste do branco de calcoflúor, bem como a presença de um gene da quitinossintase específico para fungos.

Rozellida foram detectados pela primeira vez como sequência de DNA recuperadas de laboratório de estudo de ecologia de água doce. A análise filogenética dessas sequências formou um único clado terminal de afiliação, então desconhecida, que foi provisoriamente designaod após o primeiro clone no clado: LKM11.

O único género formalmente descrito no clado é Rozella, que anteriormente era considerado um quitrídio. A existência de organismos relacionados era apenas conhecida a partir de sequências de DNA ambiental.

Outros membros do grupo foram isolados em 2011 por uma equipa liderada por Thomas Richards, do Museu de História Natural de Londres, e também um geneticista evolutivo da Universidade de Exeter. A equipa usou técnicas de DNA para revelar a existência de material genético desconhecido retirado do lago da universidade. Uma vez que apresentavam algumas sequências desconhecidas, marcaram com fluorescência pequenas sequências de DNA deixaram que se ligassem ao DNA correspondente em toda a amostra (hibridização in situ fluorescente). Sob microscopia de fluorescência, puderam ver que as células eram ovoides e tinham 3–5 micrómetros de diâmetro. A partir daí puderam estabelecer que o grupo de organismos estava presente em outras amostras retiradas de outros ambientes de água doce, solos e sedimentos marinhos.

As células das espécies entretanto identificadas têm 3 a 5 µm de comprimento, com forma ovaloide. Quando são zoósporos móveis apresentam um flagelo, mas ocorrem também como células sem flagelo ligadas a outras células, como diatomáceas. Também foram detetadas como formas livres na fase de cistos. Exatamente como essas formas estão relacionadas entre si no ciclo de vida e se existem outras formas é atualmente desconhecido.

A característica comum dos membros do clado é não apresentarem paredes celulares quitinosas, característica presente em quase todos os fungos previamente descobertos (incluindo os microsporídios) e que é uma das principais características do reino. Sem a quitina, os criptomicotas podem ser parasitas fagotróficos que se alimentam ligando-se, engolfando ou vivendo dentro de outras células. A maioria dos fungos conhecidos alimenta-se por osmotrofia, absorvendo nutrientes de fora da célula.

Taxonomia e sistemática
O grupo foi identificado usando análise de sequência do DNA ribossomal. O único género descrito dentro do Cryptomycota é o fungo parasita Rozella. Como outros Cryptomycota ainda não foram cultivados em laboratório, todo o conhecimento sobre o grupo vem da análise de amostras obtidas da natureza. Sequências de DNA atribuídas a Cryptomycota foram encontradas em amostras aquosas de uma variedade de fontes, incluindo sedimentos marinhos, água doce, fontes sulfurosas e solo.

Uma publicação de 2012 propõe a extinção do grupo. No novo arranjo taxonómico, o género Rozella é integrado no agrupamento Nucletmycea e não deve ser classificado como fungo.

Taxonomia e filogenia

Uma possível árvore filogenética para os Cryptomycota (ou Rozellomyceta) é a seguinte:

 Filo Rozellomycota
 Classe Rozellidea Cavalier-Smith 2013 s.s.
 Ordem Rozellida Cavalier-Smith 2013 s.s.
 Género Mitosporidium Haag et al. 2014
 Género Morellospora Corsaro et al. 2020
 Género Nucleophaga Dangeard 1895
 Género Paramicrosporidium Corsaro et al. 2014
 Género Rozella Cornu 1872

Referências

Fungos

Cryptomycota


Ocotea odorifera es una especie de planta de la familia de las lauráceas. Se encuentra en Brasil, Argentina y posiblemente Paraguay.

Se la conoce comúnmente como sasafrás de Brasil o canela americana, aunque no es exactamente un verdadero sasafrás ni una verdadera canela pero está estrechamente emparentada con dichas plantas. Para fines comerciales, se utiliza el sinónimo  más moderno de Ocotea pretiosa y existe una considerable confusión entre el presente taxón y Ocotea cymbarum.

Enlaces externos

Angiospermas en estado vulnerable
Ocotea

Ocotea odorifera