Future est une chanson du  studio de Madonna, interprétée par la chanteuse et le rappeur Quavo, Madame X, dont elle est la quatrième piste.

La chanson a été écrite par Madonna, Diplo, Quavo et Starrah, et a été produite par les deux premiers.

Future est sorti en tant que deuxième single promotionnel de l'album le 17 mai 2019 par Interscope Records. Musicalement, il a été décrit comme une chanson reggae et hip hop roots, tandis que lyriquement, il traite de regarder ce qui est à venir, de célébrer le présent et aussi de contempler le passé.

Future a reçu des critiques positives à mitigées de la part des critiques musicaux. Certains l'ont jugé accrocheur tandis que d'autres ont estimé que ce n'était pas assez mémorable. La piste a également eu un accueil commercial modéré, atteignant le top 30 en Hongrie et culminant à la  place en Écosse.

Madonna a interprété la chanson lors de la finale du Concours Eurovision de la chanson 2019, provoquant la controverse car elle mettait en vedette deux danseurs avec des drapeaux palestiniens et israéliens sur leurs costumes; cela a été considéré comme une déclaration politique pour le conflit israélo-palestinien. Plus tard, la chanteuse a inclus « Future » sur sa tournée Madame X Tour, en 2019-2020.

Contexte et composition
En 2017, Madonna a déménagé à Lisbonne, au Portugal, à la recherche d'une académie de football de premier plan pour son fils David, qui voulait devenir un joueur de football professionnel. Alors qu'elle vit en ville, elle commence à rencontrer des artistes, des peintres et des musiciens, qui l'invitent à des « séances de salon ». Lors de ces séances, ils apportaient de la nourriture, s'asseyaient autour de la table et les musiciens commençaient à jouer des instruments, chantant du fado et de la samba. Se retrouvant « connectée par la musique », la chanteuse décide de créer un album ; « J'ai trouvé ma tribu [à Lisbonne] et un monde magique de musiciens incroyables qui ont renforcé ma conviction que la musique à travers le monde est vraiment connectée et est l'âme de l'univers ». Le 15 avril 2019, Madonna a révélé « Madame X » comme titre de l'album. Pour l'album, elle a travaillé avec Mirwais, son collaborateur de longue date, qui avait déjà travaillé sur ses albums Music (2000), American Life (2003) et Confessions on a Dance Floor (2005), ainsi que Mike Dean, qui était producteur sur Rebel Heart (2015) et Diplo.

Future a été écrit par Madonna aux côtés de Diplo, Quavo et Starrah, et a été produit par les deux premiers. Il a été décrit comme une chanson roots reggae, hip hop, et électro-ragga, fortement influencée par le dancehall. Lyriquement, selon la chanteuse, il s'agit du « monde dans lequel nous vivons aujourd'hui et de l'avenir de notre civilisation ». Cela commence avec Madonna chantant « You ain't woke » avec une voix fortement travaillée par Auto-Tune, et un accent jamaïcain « léger, peut-être inconscient mais audible » de personne blanche.

Pendant le refrain, elle chante : « Tout le monde ne peut pas venir dans le futur / Tout le monde qui est ici va durer », sur un ton « plein d'espoir » sur le fait de se débarrasser de toute négativité récente. Ensuite, Quavo rappe tout en réfléchissant à son statut actuel et en attendant avec impatience ce qui va arriver: « Ma vie est or / Je goutte à goutte dans la glace / Je vois les signes / Libérez simplement votre esprit / Bienvenue dans le futur, c'est une balade culturelle ».

La chanson comprend un clin d'œil lyrique au single de Madonna sorti en 2000 « Don't Tell Me », avec la ligne « Don't tell me to stop/'cause you said so ».

Future est sorti en tant que deuxième single promotionnel de Madame X le 17 mai 2019.

Réception
Future a reçu des critiques positives à mitigées de la part des journalistes musicaux. Asian News International a noté que les voix de Madonna et Quavo , tout en commentant qu'.

 Louise Bruton de l'Irish Times a qualifié Future d'« appel au progrès ensoleillé ».
 Trey Alston de MTV a été positif, le qualifiant de « nouvel album surprenant et extatique », et a salué la collaboration « étonnamment funky » entre Madonna et Quavo.
 Nick Smith de MusicOMH a complimenté la chanson comme étant « sombre et trippante », soulignant également « les empreintes digitales de Diplo partout ».
 Paul Nolan de Hot Press était également positif, le considérant comme un album remarquable.
 Ben Beaumont-Thomas du Guardian a commenté que le morceau était « son go at pop's next big trend, roots reggae », le qualifiant de « catchy and full-bodied ». Cependant, il a critiqué Diplo pour avoir « arraché sans vergogne » les cuivres de SpottieOttieDopaliscious d'Outkast.
 Une autre critique positive est venue de Daniel Megarry de Gay Times, qui a déclaré qu'il avait « appris à l'aimer », et a commenté que ses « rythmes teintés de reggae et ses paroles optimistes » aideraient à vendre le morceau.
 Michael Arceneaux de NBC News a considéré l'apparition de Quavo comme « surprenante ».
 Alfred Soto de City Pages a écrit que le morceau « se déploie comme les auditeurs pourraient s'y attendre », et l'a sélectionné comme l'une des « OK to pretty good songs » sur Madame X.
 Mike Wass d'Idolator a estimé que c'était une déviation de la dance pop habituelle de Madonna. Néanmoins, il a salué son « message important ». Dans une autre revue, Wass l'a qualifié de « collaboration dancehall-lite [...] non moins subtil dans son message ou son exécution », mais a critiqué l'utilisation intensive de l'autotune par la chanteuse.
 Jeremy Helligar de Variety a critiqué ses paroles pour être « clichées » et a déclaré qu'elles « vont bas quand [Madonna] devrait viser plus haut ».
 Kitty Empire de The Observer a critiqué le manque d'alchimie entre Madonna et Quavo, une opinion partagée par Craig Jenkins du New-York et Chuck Arnold du New York Post
 Sur une critique plus négative, Rich Juzwiak de Pitchfork a déclaré que « [Madonna] se faufile à travers l'Auto-Tune et adopte une posture hip-hop contemporaine qui finit par ressembler à une sorte de klaxon plat hors de son nez. Ce n'est pas tant qu'elle riffe sur le hip-hop qui est le problème [...] c'est qu'elle est smarmy comme elle le fait ».
 Nicholas Hautman de Us Weekly, a rejeté Future comme « oubliable » et l'un des morceaux à laisser « filler » de Madame X. Sur une note similaire, Jonny Coleman de The Hollywood Reporter l'a également jugé oubliable et a déclaré que cela ressemblait à un « reste de Rihanna ».

Future a fait ses débuts à la  place du classement des chansons en langue étrangère en Chine, atteignant plus tard son sommet à la  place. Le 24 mai 2019, le titre a fait ses débuts à son apogée de numéro 50 en Écosse. En Hongrie, Future a culminé au numéro 30. La piste a culminé aux numéros 16 et 33, sur les charts Français Digital et UK Download, respectivement. Il a également atteint le numéro 20 sur le classement Euro Digital Songs, compilé par Billboard.

Performances en direct
Le 9 avril 2019, il a été annoncé par les promoteurs locaux « Live Nation Israel » que Madonna se produirait à la finale du Concours Eurovision de la chanson 2019, déclarant qu'elle « interpréterait deux chansons, dont une nouvelle chanson de son prochain album ». Cependant, le 14 mai, le superviseur exécutif de l'Eurovision, Jon Ola, a déclaré qu'ils n'avaient pas confirmé l'apparition de la chanteuse car il n'y avait pas de « contrat signé ». La comparution a été officiellement confirmée deux jours avant la finale.

Madonna a interprété Future, avec son single de 1989 Like a Prayer, lors de l'événement, qui s'est tenu à Tel Aviv le 18 mai. Pour la représentation, Madonna a été rejointe par Quavo et portait une cape noire et un cache-œil avec la lettre X tandis que plusieurs danseurs, qui portaient des masques à gaz, sont tombés au sol. À mi-chemin, Madonna chante un fragment de sa chanson Dark Ballet. Deux danseurs avec des drapeaux palestiniens et israéliens sur le dos se tenant l'un l'autre figuraient également sur la performance. Elle s'est terminée par la projection de la phrase « Wake Up » sur un écran noir, avant que Madonna ne tombe en arrière de la scène, main dans la main avec Quavo.

La performance a provoqué une controverse, car elle a été considérée comme une déclaration politique pour le conflit israélo-palestinien. Les  organisateurs de l'Eurovision ont déclaré qu'une partie de la performance n'était pas une partie approuvée de l'acte.

L'Union européenne de radio-télévision a publié une déclaration disant que l'Eurovision était un événement apolitique et que Madonna avait été informée.

La Campagne palestinienne pour le boycott académique et culturel d'Israël (PACBI), avec d'autres artistes tels que Roger Waters et Brian Eno, avait précédemment appelé au boycott du Concours Eurovision de la chanson en soutien à la Palestine, et avait même exhorté Madonna à ne pas se produire. Madonna a déclaré qu'elle n'allait jamais « arrêter de jouer de la musique pour convenir à l'agenda politique de quelqu'un », ce à quoi le PACBI a répondu : « L'artwashing de l'oppression brutale des Palestiniens par Israël pour un million de dollars doit être l'un des programmes politiques les plus immoraux ». Plus tard, la « Kan Israel Broadcasting Corporation » a poursuivi Live Nation au sujet de la performance, affirmant que les représentants de la chanteuse avaient violé les termes de leur accord et « renié leurs promesses financières ».

Holly Thomas de CNN a exprimé que Madonna « n'a pas fait ou dit grand-chose à part créer un spectacle obtus sur fond d'une chanson franchement terrible » et « n'a offert à son public aucune éducation significative du conflit auquel elle a fait allusion ». En plus de la controverse, la chanteuse a été critiquée pour sa performance vocale. L'annonceur néerlandaise Emma Wortelboer a plaisanté en disant qu'elle était « reconnaissante pour l'autotune de Madonna » pendant le segment des résultats de la compétition. Un jour plus tard, une vidéo de la performance a été téléchargée sur le compte YouTube officiel de la chanteuse, cette fois-ci avec sa voix éditées et modifiée.

Madonna a inclus Future dans la setlist de sa tournée Madame X Tour, de 2019 à 2020. Elle jouait du piano, flanquée d'une paire de danseurs « robotiques mais sinueux » avec des lumières rouges sur les yeux, tandis que des images de « destruction urbaine et environnementale » et le mot « avertissement » étaient projetés sur l'écran vidéo. Bradley Stern de Paper a décrit la performance comme « une pièce pour piano plus discrète », comparée au « moment médiéval-rencontre-post-apocalyptique à l'Eurovision ».

Crédits et personnel

 Madonna – scénariste, chant, producteur
 Diplo – scénariste, producteur
 Quavo – scénariste, chant
 Starrah – écrivain
 PATSmusicrop IMC

Crédits et personnel adaptés des notes de pochette de l'album Madame X.

Notes et références

Liens externes

Chanson interprétée par Madonna
Single publié par Interscope Records
Chanson écrite par Madonna
Chanson écrite par Diplo
Single musical sorti en 2019

Future (chanson de Madonna)


Pokolj u Maljinama bio je ratni zločin koji su počinile bošnjačko-muslimanske snage nad Hrvatima tijekom sukobima s Hrvatima u dolini Lašve. Dana 8. travnja 1993. u hrvatskom selu Maljinama kod Travnika na lokalitetu Bikose strijeljali su 30 zarobljenih ranjenika HVO i civila. Tragove zločina pokušali su prikriti, što je uočeno pri iskapanju tijela iz masovne grobnice. Primijećeni su tragovi naknadnih zahvata.

Posmrtni ostatci žrtava ekshumirani 1996. i 2001. godine ekshumirani su posmrtni ostatci ubijenih Hrvata iz dviju masovnih grobnica u mjestu Bikošama. 18 hrvatskih žrtava ratnog zločina ekshumiranih u ta dva puta identificirani su DNK analizom te poslije potvrdom članova obitelji 17. rujna 2018. u prosekturi groblja Prahulja u Travniku. Identificirana su tri brata Balta - Anto, Nikica i Jozo, starosti od 21 do 34 godine, te dvoje braće Baraća: Bojana koji je imao 22 godine i maloljetni Davor, tad 17-godišnjak. Također su identificirani otac i sin Bobaš - Niko i Goran, tad 22-godišnjak. Identificirani su posmrtni ostatci koji nekog od braće Tavić - Mije ili Jakova, ali nije se moglo točno utvrditi kojem od braće, jer je nađen samo dio tijela. Popis identificiranih žrtava:
 Davor (Zvonko) Barać, rođen 1976. u Travniku;
 Bojan (Zvonko) Barać, rođen 1971. u Travniku;
 Dalibor (Stipo) Janković, rođen 1973. u Travniku;
 Goran (Niko) Bobaš, rođen 1972. u Travniku;
 Niko (Pero) Bobaš, rođen 1937. u Travniku;
 Srećo (Franjo) Bobaš, rođen 1963. u Travniku;
 Slavko (Fabijan) Bobaš, rođen 1946. u Travniku;
 Franjo (Mijo) Pušelja, rođen 1971. u Travniku;
 Ljubo (Bariša) Pušelja, rođen 1956. u Travniku;
 Luka (Mato) Balta, rođen 1969. u Travniku;
 Ivo (Niko) Balta, rođen 1964. u Travniku;
 Anto (Franjo) Balta, rođen 1959. u Travniku;
 Jozo (Franjo) Balta, rođen 1971. u Travniku;
 Nikica (Franjo) Balta, rođen 1968. u Travniku;
 Anto (Mijo) Matić, rođen 1963. u Travniku;
 Ivo (Jozo) Volić, rođen 1953. u Travniku;
 Predrag Pušelja
 Mijo ili Jakov Tavić.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH
Povijest Travnika

Pokolj u Maljinama 8. lipnja 1993.


Fatoumata Kanouté est une femme politique malienne, membre de la Convergence pour le développement du Mali (Codem).

Elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans le cercle de Kolokani aux élections législatives maliennes de 2020. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Références

Député malien
Femme politique malienne

Fatoumata Kanouté


Linda Brown may refer to:

 Linda Carol Brown (1943–2018), daughter of plaintiff Oliver Brown known for the landmark court case Brown v. Board of Education
 Linda Beatrice Brown (born 1939), African American author and educator

See also
Rae Linda Brown (1953–2017), American musicologist

Linda Brown


Suvannamaccha (en  ; en RTGS : Suphannamatcha ou Suphan Matcha ; en ; Sovann Maccha ; en    , suvarṇamatsya ; littéralement « poisson d'or ») est une fille de Tosakanth apparaissant dans la version thaïlandaise de l'épopée mythologique Ramayana appelée Ramakien ainsi que dans d'autres versions d'Asie du Sud-Est du Ramayana. C'est une princesse sirène qui essaie de gâter le projet du dieu-singe Hanuman de construction d'un pont vers Lanka. Cependant, elle tombe amoureuse de lui .

La figure de Suvannamaccha est populaire et répandue dans le folklore. Elle est représentée sous plusieurs formats : sur de petites banderoles en tissu ou sur des images encadrées qui sont accrochées comme amulettes dans les boutiques et les maisons thaïlandaises...

Histoire
Lorsque Sita est enlevée et détenue sur l'île de Lanka , Rama, son époux, fait appel à Hanuman pour la secourir. Ce dernier veut construire une chaussée vers le Sri Lanka afin que son armée de singes puisse traverser l'océan indien. Il construit une route avec les Vanaras. Les Vanaras jettent des rochers dans la mer pour la construction, mais, après quelques jours, ils disent à Hanuman que les pierres semblent disparaître toutes les nuits. Hanuman demande alors à des volontaires de le rejoindre, ordonnant aux autres de continuer à jeter des pierres dans la mer. Le groupe d'investigateurs trouve un grand nombre de sirènes sous l'eau qui emportent les rochers lancés et Hanuman se rend compte que ces créatures marines mi-poisson mi-femme vivant sous l'eau le gênent. Le dieu-singe identifie la dirigeante et cherche à l'attraper puis à l'attaquer, ce qui n'aboutit à rien.

Hanuman tombe alors amoureux de cette créature et la courtise. Tous deux restent ensemble sous la mer.

Plus tard, Hanuman demande à la sirène pourquoi elle vole les pierres. Elle révèle son identité : elle s'appelle Suvannamaccha et elle est  une des filles de Ravana (le démon qui avait enlevé Sita). Puis elle lui raconte que, lorsque son père Ravana a vu les Vanaras d'Hanuman construire une chaussée, il lui a demandé de l'arrêter. Hanuman explique alors à la sirène pourquoi il construit la chaussée : il lui raconte l'enlèvement de Sita, la bataille entre Rama et son père Ravana et la raison de la construction du pont vers Lanka.

Suvannamaccha, amoureuse de Hanuman, promet de ne plus le gêner dans son projet. Désormais, les sirènes rapporteront les pierres subtilisées.

Hanuman a avec Suvannamaccha un fils nommé Macchanu.

Articles connexes

 Ramayana
 Ramakien

Références

Liens externes

 Ramayana khmer
 Histoire de Sovanna Maccha

Personnage du Ramayana

Suvannamaccha


Haus Schafhausen (auch: Schaffhausen) ist ein Gutshof bei Werl in Westfalen. Das Anwesen liegt im Ortsteil Schlückingen der Gemeinde Wickede (Ruhr).

Geschichte
Die ersten Besitzer des Gutes waren die Herren von Schaephuisen, Vasallen der Dynasten von Bilstein. In einer Urkunde soll Johann von Bilstein (1284–1290; † 1300), kölnischer Marschall von Westfalen Ludwig von Schaffhausen mit der Vogtei der Güter zu Schaffhausen belehnt haben.
F.J. Mehler schreibt über dieses Gut in "Aus der Geschichte der Stadt Werl" 1891:

Weitere Besitzer aus diesem Geschlecht waren:

 1549 Wilhelm von Schafhausen (Schaephuisen), Sohn des Friedrich von Schafhausen.
 1593 Wennenmar Sonntag von Schafhausen
 1593 Johann von Laer (Lehr) zu Schwitten als Vormund von Sonntags Schwester und Brüdern,

1631 erlosch der Mannesstamm dieses alten Geschlechts mit dem Ritter Wennemar Sonntag von Schaffhausen, der in Münsterische Gefangenschaft geraten war und in Rheine hingerichtet wurde. F.J.Mehler schreibt: "Eine Stammtafel dieses seiner Zeit sehr ausgebreiteten Geschlechts bringt nach D. v. Mühler, v. Steinen. Im Jahre 1430 beurkunden die Gebrüder Peter und Johann von Schaphusen,der Stadt Werl 8 Golddukaten schuldig zu sein..... ". Hierauf fiel Schafhausen an Wilhelm von Lüdinghausen, genannt Wulff (Schwager von Wennemar), an Maria von Schaphusen und Wilhelm Rump und an die Witwe von Wennemar von Schafhausen. Die ersten drei Erben verkauften ihre Anteile an Henrich von Lüning für 6.100 Reichstaler und einer Vielzahl von Naturalien verkauft haben. Die Witwe von Wennemar, Joanna von Lützenrod, verehelichte sich wieder an Bernd von Galen. Dieser verkaufte 1643 diesen Anteil ebenfalls für 1100 Reichstaler an Henrich von Lüning, welcher auch die Belehnung erhielt.

Henrich  von Lüning verkaufte  das Gut am 12. Juni 1656 mit Bewilligung des Landesherren an Ernst Christoph von Balke, auch von Aldenholte genannt, der am 21. Dezember desselben Jahres die Belehnung erhielt. Von ihm kam Schaffhausen an seinen Sohn Fridrich Wilhelm von Altenholte oder Balke; dessen Tochter Sophia Alexandra heiratete um 1660 den Johann Philipp von Kleinsorgen, dem Schafhausen nach dem Tode seines Schwiegervaters zufiel. 1743 erbaute Philipp Anton von Kleinsorgen das jetzige Wohnhaus. Der letzte Besitzer aus der Familie von Kleinsorgen ging 1822 nach Amerika, Friedrich Karl Josef von Kleinsorgen (* März 1788, † 1858).

Schaffhausen wurde 1833 von Friedrich Maria Georg Freyherr von Schelver, Fürstbischöflich, münsterscher Major, verheiratet mit Henriette Freiin von Duderstadt, gekauft. Nach dem Tod von Friedrich Freiherr von Schelver wurde das Gut von seinen Erben an den Landwirt Wallrawe verkauft. Diese holzte die Eichenwälder ab und verkaufte sie an die Kohlenzechen im Ruhrgebiet. Danach ging das Gut durch mehrere Hände an die Familie Aurich.

Gutsumfang
Das Rittergut Schaffhausen bildete um 1863 eine zusammenhängende Fläche von ungefähr 800 Morgen. Davon waren etwa 460 Morgen Ackerland, der Rest war hauptsächlich Eichen- und Lärchenwald.

Personelle Zusammenhänge

Literatur
 Franz Josef Mehler: Geschichte der Stadt Werl, Verlag der A. Stein'schen Buchhandlung, Werl 1891, Reprint 1972 Verlag der A. Stein'schen Buchhandlung, Werl.
 Deisting, Heinrich: Der Hof Wickede und die Familie (von) Kleinsorgen. In: Verein für Geschichte und Heimatpflege Wickede (Ruhr) 1984, S. 4–21 (Zitiert Deisting).

Weblinks

 Geschichte von Haus Schaffhausen
 Material zu Haus Schaffhausen in der Sammlung Duncker (PDF; 206 kB) der Zentral- und Landesbibliothek Berlin

Baudenkmal in Wickede (Ruhr)
Schafhausen
Wohngebäude im Kreis Soest
Herrenhaus in Nordrhein-Westfalen
Barockbauwerk in Nordrhein-Westfalen
Erbaut in den 1740er Jahren
Unternehmen (Kreis Soest)

Haus Schafhausen


Nikola Mladenovic (* 16. Juni 1992 in Belgrad) ist ein deutscher Fußballspieler, der in der Saison 2013/14 beim SV Waldhof Mannheim unter Vertrag steht und im Mittelfeld spielt.

Karriere
Mladenovic begann mit dem Fußballspielen beim SV Darmstadt 98, wohin er nach einem kurzen Gastspiel bei der U17 des 1. FSV Mainz 05 zurückkehrte.

Zur Saison 2011/12 wurde Mladenovic von der U19 der Lilien in den Kader der 1. Mannschaft hochgezogen, spielte zunächst aber dauerhaft für die U23 in der Verbandsliga Hessen Süd. Am 28. April 2012 wurde Mladenovic dann in der 3. Liga gegen den SV Werder Bremen II in der 72. Minute eingewechselt und gab damit sein Profidebüt.
In der Winterpause der Saison 2013/14 wechselte er zu Waldhof Mannheim.

Weblinks

Fußballspieler (SV Waldhof Mannheim)
Fußballspieler (SV Darmstadt 98)
Person (Belgrad)
Deutscher
Geboren 1992
Mann

Nikola Mladenovic


Poul Jensen, né le  à Vejle et mort le , est un footballeur international danois. Il évoluait au poste d'arrière droit.

Biographie

En club

Poul Jensen est joueur dans le club de sa ville natale le Vejle BK de 1950 à 1966.

Il réalise le tout premier doublé Coupe/Champion du Danemark de l'histoire du club en 1958.

Vejle est vainqueur de la coupe nationale à nouveau en 1959.

En équipe nationale

International danois, il reçoit 32 sélections pour aucun but marqué en équipe du Danemark entre 1959 et 1962.

Son premier match en sélection a lieu le  en amical contre l'Islande (victoire 4-2 à Reykjavik) dans le cadre des éliminatoires des JO 1960.

Il est le capitaine de l'équipe danoise médaillée d'argent aux Jeux olympiques de 1960. Il dispute toutes les rencontres de la compétition.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre la Suède (défaite 2-4 à Solna) dans le cadre du Championnat nordique toujours en tant que capitaine.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international danois
Médaillé d'argent olympique danois
Joueur du Vejle BK
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1960
Naissance en mars 1934
Naissance à Vejle
Décès en janvier 2000
Décès à 68 ans

Poul Jensen (football, 1934)


بلدية بئار أو (نقحرة: بيار) , هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 3.647 نسمة.

أعلام
 باسكوال بارا

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بيار


Moksha (, ) is a river in central Russia, a right tributary of the Oka. It flows through Penza Oblast, Nizhny Novgorod Oblast, Ryazan Oblast and the Republic of Mordovia, and joins the Oka near Pyatnitsky Yar, near the city of Kasimov.

It is  in length, and has a drainage basin of .

In the 1950s, several hydroelectric power stations were built in the middle course of the river, but without navigable locks. In 1955, 2 km below the mouth of the river. Prices on the Moksha River built Rasypukhinsky hydro-power plant with a hydroelectric power station and a wooden shipping lock. Navigation on the river was carried out until the mid-1990s.

On the Moksha is the Trinity-Scans monastery, the Nativity-Theotokos Sanaksar Monastery and the Krasnoslobodsky Savior-Transfiguration Monastery.

Origin of name and cultural significance
Although Russian lands with its origins of i.a Slavic, Uralic and Turkic people were in its history a space were Russia developed isolated for a long time and unknown to the eastern, northern, western and southern neighbors, it was a cultural space which in other phases of history was used for interaction from peoples, cultures and tribes from different continents. Russia, Russian culture and its people became somewhat known for its neighbors in the middle and towards the end of 1st millennium AD. During this period in first sources, the terms of Russia, Russkiye appeared.

The name is connected to the ancient Indo-European population of the Pohje, speaking a language close to the Baltic. Hydronym is comparable with the Indo-European basis meksha, meaning "spillage, leakage". It is suggested that in the language of Indo-European aborigines moksha meant "stream, current, river" and as a term entered into a series of hydronyms (Shirmksha, Mamoksha, etc.).

The name "Moksha" is mentioned by the monk-minorite Rubruk, the ambassador of the French King Louis IX to the Mongolian khan Sartak (1253).

Sources
In the monograph "The Nature of the Penza Region" it is pointed out that p. Moksha originates from above. Lookout Nechaevsky (now Mokshan district) of the Penza region. According to the latest information, Moksha begins in a ravine from the springs system near the village of Elizavetino. The source of Moksha is on a treeless place. Research conducted in 2009-2010. Showed that from the south with. Lookout among the elevated places stretches low (up to Elizavetino) about  long. This site is called "Dry Moksha". In the hollow with a sandy and clay bottom  deep, a creeping stream of  in width runs (the study was conducted in May 2010). The constant flow of water is observed below the confluence of the hollow from the holy spring, where a small extension of the channel also forms. A true watercourse flows towards Vision in a poorly developed channel. In some places, the banks collapse in the face of the knocking out of them groundwater flowing into the channel. The bottom of the lowland where the stream flows is swamped. Along the banks of the stream, shrubs of willows, thickets of broadleaf cattails, reeds of forest and some other moisture-loving plants grow in the water. Thus, the source of Moksha is a drying creek, now fueled by thawed and groundwater. It stretches to c. The look gradually turning into a constant stream.

Tributaries
The Moksha has the following tributaries, from mouth to source:

49 km: Yezhachka
51 km: Tsna
82 km: Urzeva (Chyornaya Rechka)
105 km: Vad
121 km: Yermish
135 km: Shoksha
144 km: Yuzga
150 km: Vyazhka
160 km: Vedyazha
170 km: Varnava
177 km: Uzhovka
183 km: Sarma
191 km: Satis
231 km: Lomovka
248 km: Bolshoy Aksel
258 km: Urey (Ureyka)
266 km: Shavits (Varskley)
294 km: Nuluy
295 km: Urkat
302 km: Sukhoy Urey
310 km: Varma
338 km: Sivin
346 km: Shapa
351 km: Gumenka
360 km: Ryabka
373 km: Linyevka
388 km: Bolshaya Azyas
412 km: Sezelka
418 km: Mokshan
420 km: Lashma
432 km: Unuy
437 km: Issa
464 km: Panzha
477 km: Sheldais
492 km: Kamora
497 km: Kaurets
500 km: Modayev
532 km: Lomovka
540 km: Atmiss
545 km: Iva
553 km: Kerka
562 km: Losma (near the village Gorlitsyno)
563 km: Vyunka
586 km: Medayevka (Madayevka)
596 km: Muromka (Shirkoiss)
599 km: Skachki
604 km: Yulovka
620 km: Azyas
624 km: Saranka

References

Rivers of Ryazan Oblast
Rivers of Nizhny Novgorod Oblast
Rivers of Penza Oblast
Rivers of Mordovia

Moksha (river)


Vitamin, bir canlının metabolizmasının düzgün çalışması için küçük miktarlarda ihtiyaç duyduğu temel bir mikro besin olan organik bir moleküldür (veya kimyasal olarak yakından ilişkili bir molekül grubudur, yani vitamerlerdir). Esansiyel besinler canlıda ya hiç sentezlenemez ya da yeterli miktarlarda sentezlenemez ve bu nedenle beslenme yoluyla alınması gerekir. C vitamini bazı türler tarafından sentezlenebilirken diğerleri tarafından sentezlenemez; ilk etapta bir vitamin değildir, ikinci sıradadır. Vitamin terimi diğer üç temel besin grubunu içermez: mineraller, esansiyel yağ asitleri ve esansiyel amino asitler. Çoğu vitamin tek bir molekül değil, vitaminler adı verilen ilgili molekül gruplarıdır. Örneğin, sekiz E vitamini vardır: dört tokoferol ve dört tokotrienol. Bazı kaynaklar kolin de dahil olmak üzere on dört vitamini listeler, ancak büyük sağlık kuruluşları on üç vitamini listeler: A vitamini (tüm trans-retinol, tüm-trans-retinil-esterler, ayrıca tüm-trans-beta-karoten ve diğer provitamin A karotenoidleri olarak), B1 vitamini (tiamin), B2 vitamini (riboflavin), B3 vitamini (niasin), B5 vitamini (pantotenik asit), B6 vitamini (piridoksin), B7 vitamini (biyotin), B9 vitamini (folik asit veya folat), B12 vitamini (kobalaminler), C vitamini (askorbik asit), D vitamini (kalsiferoller), E vitamini (tokoferoller ve tokotrienoller) ve K vitamini (filokinon ve menakinonlar).

Tüm vitaminler 1913 ile 1948 arasında keşfedildi (tanımlandı). Tarihsel olarak, beslenmeden vitamin alımı eksik olduğunda, sonuçlar vitamin eksikliği hastalıklarıydı. Daha sonra, 1935'ten başlayarak, ticari olarak üretilen maya özü B vitamini kompleksi ve yarı sentetik C vitamini tabletleri piyasaya çıktı. Bunu 1950'lerde, genel popülasyondaki vitamin eksikliklerini önlemek için multivitaminler de dahil olmak üzere vitamin takviyelerinin seri üretimi ve pazarlanması izledi. Hükûmetler, eksiklikleri önlemek için gıda takviyesi olarak adlandırılan un veya süt gibi temel gıdalara bazı vitaminlerin eklenmesini zorunlu kılmıştır. Hamilelik sırasında folik asit takviyesi önerileri, bebek nöral tüp defekti riskini azaltmıştır.

Kökenbilim
"Vitamin" terimi, 1912'de Polonyalı biyokimyacı Casimir Funk tarafından Lister Önleyici Tıp Enstitüsü'nde çalışırken icat edilen bileşik bir kelime olan "vitamin"den türetilmiştir. Funk, adı vital ve aminden oluşturdu, çünkü beriberi ve belki de diğer benzer diyet eksikliği hastalıklarını önleyen bu organik mikrobesin gıda faktörlerinin yaşam için gerekli olduğu, dolayısıyla "hayati" olduğu ve kimyasal aminler, dolayısıyla "amin" olduğu ortaya çıktı. Bu, tiamin için doğruydu, ancak C vitamini ve bu tür diğer mikro besinlerin amin olmadığı bulunduktan sonra, sözcük İngilizce'de "vitamin" olarak kısaltıldı.

Ayrıca bakınız
 Enzim

Kaynakça

Dış bağlantılar

 PDF formatında USDA RDA grafiği
 Health Canada Diyet Referans Alımları Vitaminler için Referans Tablosu
 NIH Diyet Takviyeleri Ofisi: Bilgi Sayfaları

Beslenme
Temel besin öğeleri
Vitaminler

Vitamin


James Atlee Phillips, né le  à Fort Worth et mort le  à Corpus Christi au Texas, est un écrivain et un scénariste américain.

Il écrit sous son nom des romans ayant pour cadre le Texas, des récits policiers et d'espionnages, des scénarios pour le cinéma et la télévision et, sous le pseudonyme de Philip Atlee, des romans d'espionnages.

Biographie

James Atlee Phillips naît à Fort Worth dans l'état du Texas en 1915. Il suit les cours de l'université du Texas à Austin, de la Texas Christian University à Forth Worth et de l'université du Missouri à Columbia. Il travaille comme publiciste à New York et publie en 1940 son premier roman, The Inheritors, qui porte un regard acide sur le monde des country-clubs texans. Il écrit en 1942 son premier roman policier, The Case of the Shivering Chorus Girls. Il trouve ensuite un emploi dans une compagnie aérienne d'outre-mer opérant entre l'Inde et la Chine.

Après l'attaque de Pearl Harbor et l'entrée des États-Unis dans la Seconde Guerre mondiale, il rejoint les rangs de l'US Marine et participe à diverses opérations en Inde et en Asie du Sud-Est. Après la guerre, il devient journaliste et travaille comme rédacteur en chef du magazine de l'armée américaine . Il dirige ensuite la compagnie aérienne Amphibian Airways en Birmanie.

Durant les années 1950, il se consacre à nouveau à sa carrière de romancier, tout en travaillant pour le cinéma et la télévision à Hollywood. En 1949, il écrit le roman policier Pour suite et fin (Suitable for Framing), qui narre l'histoire d'un aventurier américain, errant de Paris à Mexico à la recherche d'un tableau de grande valeur. Ce titre est publié en France dans la collection Un mystère en 1951.

En 1951, il publie le roman Pagoda, qui s'inspire de son expérience en Birmanie, texte qui donnera naissance à l'un des nombreux épisodes de la série Studio One l'année suivante. Il travaille un temps pour la compagnie de production de John Wayne, participant notamment à l'écriture du scénario du thriller politique Big Jim McLain d'Edward Ludwig, sans en être crédité. En 1954, il signe le roman d'espionnage The Deadly Mermaid.

A la demande de l'acteur Robert Mitchum, il écrit, avec Walter Wise et Mitchum, le scénario du film noir Thunder Road. Réalisé par Arthur Ripley, sortit en 1958, ce film narre l'histoire tragique d'un bootlegger faisant dans le trafic d'alcool de contrebande dans les montagnes du Kentucky et du Tennessee au cours des années 1950.

Il part ensuite pour l'Arkansas où il poursuit sa carrière de romancier. Il publie en 1963 le roman d'espionnage, The Green Wound, sous le pseudonyme de Philip Atlee. Ce titre a pour personnage principal Joe Gall, un personnage que l'auteur avait utilisé dans le roman Pagoda et qu'il étoffe ici. Cet ancien agent de la CIA, qui accepte de sortir de sa retraite pour s'occuper de missions spéciales ou délicates, sera le héros d'une série qui comptera vingt-deux romans. En 1972, The White Wolverine Contract est nommé pour le prix Edgar-Allan-Poe du meilleur livre de poche original. La parution en 1976 du roman The Last Domino Contract marque la fin de cette série et de la carrière de Phillips.

Il est le père du chanteur et guitariste Shawn Phillips et le frère de l'ancien agent de la CIA . Il décède à Corpus Christi en 1991.

Œuvre

Comme romancier

Sous le nom de James Atlee Phillips
 The Inheritors (1940)
 The Case of the Shivering Chorus Girls (1942)
 Suitable for Framing (1949)
 Pagoda (1951)
 The Naked Year (1954)
 The Deadly Mermaid (1954)

Sous le pseudonyme de Philip Atlee

Série Contract
 The Green Wound ou The Green Wound Contract (1963)
 The Silken Baroness ou The Silken Baroness Contract (1966)
 The Death Bird Contract (1966)
 The Paper Pistol Contract (1966)
 The Irish Beauty Contract (1966)
 The Star Ruby Contract (1967)
 The Rockabye Contract (1968)
 The Skeleton Coast Contract (1968)
 The Ill Wind Contract (1969)
 The Trembling Earth Contract (1969)
 The Fer-de-Lance Contract (1971)
 The Canadian Bomber Contract (1971)
 The White Wolverine Contract (1971)
 The Kiwi Contract (1972)
 The Judah Lion Contract (1973)
 The Spice Route Contract (1973)
 The Shankill Road Contract (1973)
 The Underground Cities Contract (1974)
 The Kowloon Contract (1974)
 The Black Venus Contract (1975)
 The Makassar Strait Contract (1976)
 The Last Domino Contract (1976)

Comme scénariste

Au cinéma
 1952 : Big Jim McLain d'Edward Ludwig (non crédité)
 1958 : Thunder Road d'Arthur Ripley

A la télévision
 1952 : Studio One, saison quatre, épisode vingt-deux Pagode (Pagoda), d'après le roman éponyme
 1954 : , saison sept, épisode huit, The Wife Who Lived Twice
 1955 : Schlitz Playhouse of Stars, saison quatre, épisode vingt-cinq, Fast Break

Notes et références

Source bibliographique
 .

Liens externes

  Bibliographie de Philip Atlee
  Biographie de James Atlee Phillips

Romancier américain du XXe siècle
Auteur américain de roman policier
Auteur américain de roman d'espionnage
Scénariste américain de cinéma
Étudiant de l'université du Texas à Austin
Étudiant de l'université du Missouri à Columbia
Naissance à Fort Worth
Naissance en janvier 1915
Décès en mai 1991
Décès à Corpus Christi (États-Unis)
Décès à 76 ans

James Atlee Phillips


Şehla Ahmet Paşa (lakapları Foçalı, Kör, Yekçeşm) (d. ? Foça - ö. Şubat 1753, Halep) I. Mahmud saltanatında, 23 Haziran 1740 - 21 Nisan 1742 tarihleri arasında bir yıl dokuz ay yirmi sekiz gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

Foça doğumludur. Babasının adı  Ca'fer Ağa'dır. İlk görevi olarak Cidde valisi olan amcası  "Alâiyeli Hacı Ebûbekir Paşa"'nın kethüdalığını yapması idi. Ardından kapıcıbaşı, kapılar kethüdası ve çavuşbaşı olarak görevler yaptı. Aralık 1737'de sedaret kethüdası oldu. 14 Mart 1738'de vezirlik verilerek  sedaret kaymakamlığı görevinde bulundu. Ekim 1737'de Aydın mutasarrifi yapıldı. Mart 1739'da İstanbul'a gelip rikap-ı humayun kaymakamı oldu. Ardından Kasım 1739'da nişancı görevine getirildi.

22 Haziran 1740'ta Sultan I. Mahmut'un kendine yanlış haber verdiği için Sadrazam Hacı İvaz Mehmet Paşa'yi görevinden azledilmesi üzerine sadrazamlığa getirildi. Bir yıl 9 ay süren sadrazamlığı sırasında daha çok dışişleri ile ilgili olaylar oldu. Ağustos ayından itibaren beş hafta boyunca elçilere birbiri arkasından şölen düzenlendi. 26 Aralık'ta Sadrazamn Ramazan Bayramı nedeniyle Paşakapısı'nda padişaha çok tantanalı bir ziyafet verdi. Divan-ı Hümayın baştercümanı İskerletzade Aleksandr Efendi ile yabancı elçilerin arasında gizli ilşkiler olduğu öğrenilip bu kişi idam edildı ve reisülkitab Kastamonu'ya sürgün edildi. Mart 1741'de gelen Nadir Şah elçisi gayet güzel hediyeler getirmekle beraber verilen ziyafette ve sonradan muzakerelerde ilişkilerin barış içinde düzeltilmesinin imkânsız ortaya çıktı. Gelen İran hediyeleri arasında bulunan filler Boğaz üzerinden İstanbul'a büyük sorunlar yaşanarak geçirilebildi. İran'ın istediği Caferilik'in "beşinci mezhep" olarak kabul edilmesi ve bunun Kabbe'de yansıtılması büyük tartışmalar yarattı ve İran'a gönderilen bir ulema heyeti de başarılı olamadı. Yeni olarak İran tahtını eline geçiren Nadir Şah "Bu mezhep kabul olmadan barış olmaz" yanıtı ile isteklerinde ısrar etti. Sultan önünde bu konu üzerinde uzun görüşmeler yapıldı.  Sadrazam'ın bu çeşit konulara pek az bilgisi ve anlayışı olduğu ortaya çıktı. Sadrazam'ın diğer şahsi zayıflıkları da söylentilere konu oldu. 21 Nisan 1742'de Șehla Ahmet Paşa sadrazamlıktan azledildi ve daha bilgili ve çok daha dürüst olan Hekimoğlu Ali Paşa sadrazamlığa getirildi.

Şehla Ahmet Paşa'nın devlet işlerine doğru dürüst bakmayıp şahsi çıkarlarını düşünmesi nedeniyle azledilmesiyle mallarının devletçe müsadere edilip kendinin de idam edilmesi beklenmekteydi. Fakat yeni sadrazam Hekimoğlu Ali Paşa'nın gayet affedici tutum ve davranışıyla Şehal Ahmnet Paşa Rodos'a sürgüne gönderildi.

1743'te affedildi ve Rakka valisi yapıldı. Sonra azledilip aynı sene Sayda valisi Şubat 1744'te ise Kars seraskeri oldu. Bu görevi sırasında 29 Temmuz-9 Ekim 1744 tarihlerinde Kars'ı üçüncü kez kuşatan Nadir Şah komutasındaki İran ordusuna karşı parlak bir zafer kazandı.

Sonra sırasıyla 1744 Aralık'ta Halep valisi; Nisan 1745'te Anadolu Valisi; aynı yıl ikinci kez Kars seraskeri; Aralık'ta ikinci kez Halep valisi, Kasım'da Kandiye valisi, ardından üçüncü kez Halep valisi; Haziran 1747'de Diyarbakır valisi ve aynı yıl Aralık'ta Bağdat valisi oldu. Bu valilikten 1748'de istifa etti. Ama çok geçmeden İçel mutasarrifi; 12 Eylül 1748'de Mısır valisi; Nisan 1750'de Adana valisi; Temmuz 1752'de dördüncü kez Halep valisi görevlerine getirildi.

Şubat 1753'te Halep valisi görevinde iken Halep'te ölmüştür.

Değerlendirme

Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirilir:
Maarifperverse de hırs, kıskançlık ve rüşvet ile meşhurdur.

Osmanlılar Ansiklopisi'nde sadrazamlıktan azledilmesi nedenleri açıklamalarında şöyle bir değerlendirme yapmaktadır:
Hudut işlerine bakmıyarak tahkimatı ihmal etmesi, irtikap ve irtişası, mal biriktirerek şahsi garezi olanlarla uğraşması, devlet işlerine bakmaması

Eserleri

Ayakapısı'ndaki Ahmed Çelebi Mescidi'ni ve Üsküdar'daki Bandırma Tekkesi ve sebilini yenileştirmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) "Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danışmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi.
 Uzunçarsılı, İsmail Hakkı (1956) Osmanlı Tarihi İV. Cilt 1. Kısım Karlofça Antlaşmasından XVİİİ. Yüzyılın Sonuna Kadar, (6. Baskı 2007), Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0015-4
 Topaloğlu, Aydın "Ahmed Paşa (Hacı, Foçalı)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.145 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-33-3038-3 C.I  s.253

Doğum tarihi bilinmeyenler
1753 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Nişancılar
Osmanlı Mısır valileri

Nişancı Şehla Hacı Ahmed Paşa


Louella Parsons (born Louella Rose Oettinger; August 6, 1881 – December 9, 1972) was an American gossip columnist and a screenwriter. She was retained by William Randolph Hearst because she had championed Hearst's mistress Marion Davies and subsequently became an influential figure in Hollywood. At her peak, her columns were read by 20 million people in 700 newspapers worldwide.

She remained the unchallenged "Queen of Hollywood gossip" until the arrival of the flamboyant Hedda Hopper, with whom she feuded for years.

Early life
Louella Parsons was born Louella Rose Oettinger in Freeport, Illinois, the daughter of Helen (Stine) and Joshua Oettinger. Her father was of German Jewish descent, as was her maternal grandfather, while her maternal grandmother, Jeanette Wilcox, was of Irish origin. During her childhood, her parents attended an Episcopal church. She had two brothers, Edwin and Fred, and a sister, Rae. In 1890, her widowed mother married John H. Edwards. They lived in Dixon, Illinois.

Parsons decided to become a writer or a reporter during high school. At her 1901 high school graduation, she gave a foretelling speech, titled "Great Men", after which her principal announced that she would become a great writer.

After high school, Parsons enrolled in a teacher's course at a local Dixon college. She received a financial contribution from a distant German relative. While still in college, Parsons obtained her first newspaper job as a part-time writer for the Dixon Star. In 1902, she became the first female journalist in Dixon, where she gossiped about Dixon social circles, making a step towards her Hollywood career.

She and her first husband, John Parsons, moved to Burlington, Iowa. Her only child, Harriet (1906–1983), who grew up to become a film producer, was born there. While in Burlington, Parsons saw her first motion picture, The Great Train Robbery (1903).

When her marriage broke up, Parsons moved to Chicago. In 1912, she had her first taste of the movie industry working for George K. Spoor as a scenario writer at the Essanay Company in Chicago, selling her first script for $25. Her daughter, Harriet, was billed as "Baby Parsons" in several movies, which included The Magic Wand (1912), written by Louella Parsons. She also wrote a book titled How to Write for the Movies.

Career

Hearst Corporation
In 1914, Parsons began writing the first movie gossip column in the United States for the Chicago Record Herald. William Randolph Hearst bought that newspaper in 1918 and Parsons was out of a job, as Hearst had not yet discovered that movies and movie personalities were news. Parsons then moved to New York City and started working for the New York Morning Telegraph writing a similar movie column, which attracted the attention of Hearst after he saw her interview of his mistress and protégé Marion Davies. Parsons had encouraged readers to "give this girl a chance" while the majority of critics disparaged Davies. Parsons showered the former chorus girl with praise which led to a friendship between the two women and led to an offer from Hearst in 1923 for her to become the $200-a-week motion-picture editor of his New York American. Her perpetual praise of Davies did not go unnoticed by others as well. The phrase "Marion never looked lovelier" became a standard in her column and a tongue-in-cheek cultural catchphrase.

There was persistent speculation that Parsons was elevated to her position as the Hearst chain's lead gossip columnist because of a scandal about which she did not write. In 1924, director Thomas Ince died after being carried off Hearst's yacht, allegedly to be hospitalized for indigestion. Many Hearst newspapers falsely claimed that Ince had not been aboard the boat at all and had fallen ill at the newspaper mogul's home. Charlie Chaplin's secretary reported seeing a bullet hole in Ince's head when he was removed from the yacht. Rumors proliferated that Chaplin was having an affair with Hearst's mistress Davies, and that an attempt to shoot Chaplin may have caused Ince's death. Allegedly, Parsons was also aboard the yacht that night but she ignored the story in her columns. The official cause of death was listed as heart failure.

New York Newspaper Women's Club
Parsons was a founding member of the New York Newspaper Women's  Club, and was elected president of the organization for one term in 1925.

Syndication
In 1925, Parsons contracted tuberculosis and was told she had six months to live. She spent a year in Palm Springs, California, which led to it being a popular resort for Hollywood movie stars. She moved to Arizona for the dry climate, then to Los Angeles, where she decided to stay. With the disease in remission, she went back to work, and Hearst suggested she become a syndicated Hollywood columnist for his newspapers. As she and the publishing mogul developed an ironclad relationship, her Los Angeles Examiner column came to appear in over seven hundred newspapers the world over, with a readership of more than 20 million, and Parsons gradually became one of the most powerful voices in the movie business with her daily allotment of gossip.

Radio program
Beginning in 1928, she hosted a weekly radio program featuring movie star interviews that was sponsored by SunKist. A similar program in 1931 was sponsored by Charis Foundation Garment. In 1934, she signed a contract with the Campbell's Soup Company and began hosting a program titled Hollywood Hotel, which showcased stars in scenes from their upcoming movies. The stars appeared for free which did not please rival broadcasters or all of the stars but they did not complain in case of reprisals. Her opening line of the show was "My first exclusive of tonight is...", which became feared. The show was cancelled after the Screen Actors Guild demanded payment for its members. Warner Bros. paid her $50,000 to appear in a filmed version in 1937, but the film flopped.

"First Lady of Hollywood"

Parsons saw herself as the social and moral arbiter of Hollywood and many feared her disfavor more than that of movie critics.

Parsons had informants in studio corridors, hairdressers' salons, and lawyers' and doctors' offices. Her husband Harry Martin was a urologist and Hollywood physician, and it was thought that he passed on information he learned in his position as a studio doctor. She worked from her Beverly Hills home with a staff consisting of a secretary, her assistant reviewer (Dorothy Manners, who worked with Parsons for thirty years), a "leg" man who gathered news, and a female reporter who covered the cafés. She had three telephones in her office. She also had former silent-movie stars on her payroll to help them financially.

She considered the biggest scoop of her career to be the divorce of Douglas Fairbanks Sr. and Mary Pickford, at that time the most famous couple in Hollywood. Parsons had learned of the split from Pickford herself, who had made the mistake of counting on the columnist's discretion. Parsons sat on the story for six weeks, hoping that they would reconcile and concerned that the news might damage the film industry, but published once she heard that the Los Angeles Times had also got the story.

When she had received a tip that Clark Gable was divorcing his second wife Ria, Parsons essentially held Mrs. Gable hostage at her home until she was sure that her story was speeding across the wire ahead of any other service.

Her unofficial title 'Queen of Hollywood' was challenged in 1938 by newcomer Hedda Hopper, to whom she was initially friendly and helpful. However, they came to be fierce rivals.

Parsons also appeared in many cameo spots in movies, including Without Reservations (1946), and Starlift (1951).

Writing style
In contrast to her arch-rival Hedda Hopper, who was notorious for her column's crass tone, Parsons' writing style was often described as "sweetness and light" or "gooey". She received criticism for her casual chatty tone and casual regard for dates and places.  She countered that "the best gossip" is informal and that the speed at which she needed to complete her daily column did not allow for much rewriting or polishing. She stated that she would rather get the word out than potentially disappoint her readers.

She became known in Hollywood for assuming an air of goofy vagueness in order to snap up material without people suspecting she was listening or otherwise letting their guard down.

Decline
After the death of Hearst in 1951 and with the rise of stars becoming producers, Parsons's influence diminished. She began to show signs of physical deterioration and when the Los Angeles Examiner folded in 1962 her column was switched to the Hearst afternoon paper, the Los Angeles Herald-Express. This meant she lost an edge to Hopper's appearances in the morning Los Angeles Times.

She continued her column until December 1965 when it was taken over by her assistant, Dorothy Manners, who had already been writing the column for more than a year.

Feud with Hedda Hopper
When Hopper had initially come to Hollywood, she and Parsons had a mutually beneficial arrangement. Hopper was then a moderately successful actress, and according to Parson's successor, Dorothy Manners, "if anything happened on a set—if a star and leading man were having an affair—Hedda would give Louella a call." In return, Hedda was guaranteed a few lines of copy under Louella's increasingly influential byline.

After MGM canceled her contract, Hopper struggled to maintain her career as an actress. She was offered a position as a Hollywood columnist by the Esquire Feature Syndicate due to a recommendation by Andy Hervey of MGM's publicity department.

One of the first papers to pick up "Hedda Hopper's Hollywood" was the Los Angeles Times, a morning paper like Louella's Examiner. Hopper first publicly scooped Parsons with the divorce of the president's son Jimmy Roosevelt (a Goldwyn employee), who was involved with a Mayo Clinic nurse, from his wife, Betsey. The story became front-page news across the country.

Citizen Kane
When rumors began to surface that Orson Welles debut film Citizen Kane was inspired by Hearst's life, Parsons lunched with the director and believed his evasions and denials. Hopper arrived uninvited to an early screening of the film and wrote a scathing critique, calling it a "vicious and irresponsible attack on a great man". As a result, Hearst sent Parsons a letter complaining that he had learned about Citizen Kane from Hopper and not her.

On the warpath, Parsons then demanded a private screening of the film and threatened RKO chief George Schaefer on Hearst's behalf, first with a lawsuit and then with a vague but powerful threat of consequences for everyone in Hollywood. On January 10, Parsons and two lawyers working for Hearst were given a private screening of the film. Horrified by what she saw, Louella rushed out of the studio screening room to cable Hearst, who telegraphed back the terse message "Stop Citizen Kane". Soon after, Parsons called Schaefer and threatened RKO with a lawsuit if they released Kane. She also warned other studio heads that she would expose the private lives of people throughout the industry and reveal long-suppressed scandalous information.

When Schaefer—who had also been threatened by Hearst with legal action—announced that Citizen Kane was scheduled to premiere in February 1941 at Radio City Music Hall, Parsons contacted the manager of Radio City Music Hall and advised him that exhibiting the film would result in a press blackout. The premiere was canceled. Other exhibitors were fearful of being sued by Hearst and refused to show the film. As a result, despite support from Hearst adversaries as Henry Luce, on release overall the film lost money. Parsons was by no means alone in her campaign against Citizen Kane but Welles never quite recovered his position in Hollywood afterward.

Ingrid Bergman
In the early 1950s, the Los Angeles Examiner ran on its front page, above Parsons's byline: "Ingrid Bergman Baby Due in Three Months at Rome". Bergman had left her husband, neurologist Peter Lindström, to live in Italy with director Roberto Rossellini but the news that she might be pregnant was met with some skepticism. Bergman was well known for the angelic role of Sister Benedict in The Bells of St. Mary's.

Hopper, who had been a public supporter of Bergman, had believed the actress' denial of the pregnancy, and printed a fervent repudiation of the rumor. However, Bergman was indeed pregnant and Hopper, enraged at being scooped, launched a PR campaign decrying Bergman for being pregnant out of wedlock and carrying a married man's child. Parsons had allegedly received the tip from Howard Hughes who was incensed at Bergman for being unable to shoot a film for him as promised.

Reaction
Reportedly, whereas Hopper was more inclined to see their much-publicized antagonism as funny and good for business, Parsons took it personally and saw Hopper as a rival in every possible way. Hopper also referred to Doc Martin as "that goddamn clap doctor", which infuriated Parsons.

It has been suggested that Hopper was set up as a columnist by Louis B. Mayer (with the blessing of other studio chiefs) to offset Louella's monopolistic power. Gossip columnist Liz Smith, stated that: "The studios created both of them. And they thought they could control both of them. But they became Frankenstein monsters escaped from the labs." Hopper and Parsons had a combined readership of 75 million in a country of 160 million.

Memoirs
Parsons' memoir The Gay Illiterate (1944), published by Doubleday, Doran and Company, became a bestseller. It was followed by a second volume in 1961, Tell It to Louella, published by G.P. Putnam's Sons.

In her personal histories, she expunged significant bits of her history in order to align her life with the Catholicism she began to practice in middle age. She alleged that her first husband died on a transport ship on the way home from World War I, leaving her a widow instead of a divorced single mother. Her second marriage to Jack McCaffrey and eventual divorce is omitted.

Personal life
Parsons was married three times. First, to real estate developer and broker John Dement Parsons, whom she married in 1905. From this union, they had one daughter named Harriet who was born on August 23, 1906, in Burlington City, Des Moines County, Iowa. Parsons divorced John in 1914. A year later, she married second husband John McCaffrey Jr. in 1915. The couple later divorced.

She pursued singing as a hobby, and took voice lessons with Estelle Liebling, the voice teacher of Beverly Sills.

Her third marriage was to Los Angeles surgeon Dr. Harry Martin (whom she called "Docky") in 1930; Martin served in the Army Medical Corps during World War I and World War II. His specialty was venereal diseases and he advanced to the post of Twentieth Century Fox's chief medical officer. He was also known as a heavy drinker. They remained married until Martin's death on June 24, 1951.

After Martin's death she dated songwriter Jimmy McHugh, a fellow Catholic who introduced her to many of the new teenage musical sensations of the time, including Elvis Presley. The couple were a fixture at parties, premieres, and such nightspots as Dino's Lodge on Sunset Strip.

Harriet would later follow her mother's passion for writing, and would find employment as a writer for a popular California magazine. She also became one of the few female producers in the Hollywood studio system although she still struggled in this role despite the influence of her powerful mother.

Later years and death
After her retirement, Parsons lived in a nursing home where she died of arteriosclerosis on December 9, 1972,  at the age of 91. Her funeral mass was attended by individuals from the movie industry with whom she had maintained genuine friendships. A convert to Roman Catholicism, she was interred in the Holy Cross Cemetery in Culver City, California.

Parsons has two stars on the Hollywood Walk of Fame in Hollywood, one for motion pictures at 6418 Hollywood Boulevard and one for radio at 6300 Hollywood Boulevard.

Cultural legacy

Parsons was caricatured in Frank Tashlin's cartoon The Woods Are Full of Cuckoos (1937) as "Louella Possums".
The character of gossip columnist Dora Bailey in Singin' in the Rain (1952) is based on Parsons.
On March 8, 1956, Parsons' life was presented in an episode of the television anthology series Climax!. Teresa Wright portrayed Parsons in the program.
Darrell Larson portrayed a spy working for Parsons in the 1982 biodrama Frances—a sneaky reporter who discredits the rebellious actress Frances Farmer, who, refusing to return to Hollywood, has become a leftist political activist in New York City and has a lawyer to file a lawsuit to end her motion picture contract obligations.
Elizabeth Taylor portrayed Parsons in the TV film Malice in Wonderland (1985) opposite Jane Alexander as Hedda Hopper.
Brenda Blethyn portrayed Parsons in RKO 281 aka Citizen Welles, a 2000 motion picture about the making of Citizen Kane and the relation between Orson Welles, William Randolph Hearst and Marion Davies.
Jennifer Tilly portrayed Parsons in Peter Bogdanovich's feature film The Cat's Meow (2001) which was inspired by the mysterious death of young film mogul Thomas H. Ince aboard William Randolph Hearst's yacht in 1924, with Charles Chaplin and Marion Davies also on board. The film depicts a long-rumored version of the story in which Hearst mistakenly shoots Ince because he momentarily confused him with Chaplin, who was having an affair with Davies at the time, and Parsons was rewarded with a lifetime column in Hearst's newspapers for keeping quiet about it.
Natalie Pinot portrayed Parsons in the monologue Louella Persons (2013) written by Secun de la Rosa and directed by Benjamin de la Rosa.
Joanna Sanchez portrayed Parsons in Frank & Ava (2018).

Audio recording
Louella Parsons at 1958 Masquers Club testimonial dinner for Judy Garland

References

Further reading

External links

Louella Parsons and Harriet Parsons at the Women Film Pioneers Project
Interviews conducted by Louella Parsons with silent film Actors, Actresses, and Directors, reprinted in Taylorology

Virtual History.com: Louella Parsons

1881 births
1972 deaths
American gossip columnists
American women columnists
American women memoirists
20th-century American memoirists
American people of German-Jewish descent
American people of Irish descent
American radio personalities
Screenwriters from California
American women screenwriters
Writers from Los Angeles
Burials at Holy Cross Cemetery, Culver City
People from Freeport, Illinois
20th-century American women writers
20th-century American journalists
Journalists from Illinois
Women film pioneers
Catholics from Illinois
Converts to Roman Catholicism
Screenwriters from Illinois
20th-century American screenwriters

Louella Parsons


Hunza (în burushaski : ہنزو, în wakhi și în ) este o vale montană situată în extremitatea nordică a regiunii autonome Gilgit-Baltistan a Pakistanului, care se învecinează cu coridorul Wakhan al Afganistanului și cu regiunea Xinjiang a Chinei. Valea se întinde pe cursul râului Hunza, la circa 2.500 m altitudine, și are suprafața de 7.900 km2.

Aliabad este principalul oraș din vale, în timp ce Baltit este o destinație turistică populară datorită peisajelor spectaculoase oferite de munții din vecinătate precum Bojahagur Duanasir, Ultar Sar (sau Bojahagur Duanasir II), vârful Ghenta, vârful Hunza, vârful Passu Sar, Diran și Bubuli Motin, care se înalță toate la peste 6.000 m altitudine.

Istoric

Hunza a fost anterior un stat princiar care se învecina cu regiunea autonomă chineză Xinjiang la nord-est, cu Munții Pamir la nord-vest, cu agenția britanică Gilgit la sud și cu principatul Nagar la est. Capitala statului era orașul Baltit (cunoscut și sub numele de Karimabad); o altă așezare veche este satul Ganish, care înseamnă în traducere "aur vechi". Hunza a fost un principat independent timp de mai bine de 900 de ani, până când britanicii au dobândit controlul asupra văii Hunza și a văii învecinate Nagar în urma unei campanii militare desfășurate între anii 1889 și 1891. Prințul suveran (mir/tham) Safdar Khan al Hunzei s-a refugiat în orașul Kashghar din China și a cerut azil politic. Statul princiar a continuat să existe, cu anumite grade de autonomie administrativă, până în 1974, când a fost desființat în cele din urmă de Zulfikar Ali Bhutto și integrat ca regiune a Pakistanului.

Mir / Tham
Potrivit unei relatări a luiJohn Bidulf în cartea sa Tribes of the Hindoo Koosh:

Alunecarea de teren din 2010
O alunecare de teren care a avut loc la 4 ianuarie 2010 a blocat cursul râului Hunza și a format Lacul Attabad (numit și Lacul Gojal), punând în pericol viețile a 15.000 de persoane care locuiau în valea de jos și acoperind un tronson de 27 km al autostrăzii Karakorum. Noul lac se întinde pe o lungime de 30 km și are o adâncime maximă de 120 m, atunci când a fost format și râul Hunza a ajuns la nivelul de sus al barajului natural. Alunecările de teren au acoperit complet mai multe secțiuni ale autostrăzii Karakorum.

Geografie
Mai multe vârfuri de peste 6.000 m se înalță de o parte și de alta a văii Hunza: Rakaposhi (7.788 m), Ultar Sar (7.388 m), Bojahagur Duanasir II (7.329 m), Ghenta Sar (7.090 m), vârful Hunza (6.270 m), vârful Darmyani (6.090 m) și Bubuli Motin (6.000 m).

Valea Hunza este împărțită în trei subdiviziuni geografice:

Valea Gojal / Hunza Superioară

Sectorul Hunza Superioară conține tehsil-urile de pe valea Gojal din districtul Hunza-Nagar. Principalele orașe, sate și văi din acest sector sunt:

 Gulmit
 Shishket
 Passu
 Sost
 Shimshal
 Jamalabad
 Gircha
 Wakhi
 Ghulkin
 Hussaini (anterior Sisoni/Ghusani)
 Borith
 Chipursan
 Ghalapan
 Ispenj
 Khudaabad
 Pasul Khunjareb
 Khyber
 Morkhoon
 Migar
 Misgar
 Raminj
 Kirmin
 Reshit Khill
 Shersabz
 Shishkat (în prezent Nazeemabad)
 Shitmerg
 Yarzerech
 Zoodkhoon

Hunza Inferioară

Sectorul Hunza Inferioară cuprinde o parte a tehsil-ului Aliabad din districtul Hunza-Nagar. Principalele orașe, sate și văi din acest sector sunt:

 Nasirabad
 Khanabad - mic sat situat în munții din Hunza Inferioară între Mayoon și Nasirabad pe autostrada Karakorum din Pakistan. În 1902 opt familii din Nasirabad merg acolo (numele vechi al locului era Jhok Das) și construiesc un canal de piatră prin munți. Prințul suveran al Hunzei a trimis 4 familii din Hunza Centrală pentru a se stabili acolo. Un secol mai târziu, populația satului este de aproximativ 1.850 de locuitori, care trăiesc în 280 de case
 Mayoon
 Hussainabad
 Khizerabad

Hunza Centrală
Sectorul Hunza Centrală cuprinde o parte a tehsil-ului Aliabad din districtul Hunza-Nagar. Principalele orașe, sate și văi din acest sector sunt:

 Aliabad
 Hyderabad Hunza
 Dorkhan
 Karimabad
 Fortul Baltit
 Altit
 Fortul Altit
 Ahmedabad
 Ganish
 Hassanabad
 Murtazaabad
 Bouroushos
 Garelt
 Salmanabad

Un turn de strajă este situat în centrul satului Ganish, Fortul Baltit se află deasupra satului Karimabad în timp ce Fortul Altit este un pic mai jos în vale, pe un alt afloriment stâncos.

La 1 iulie 2018 piloții Armatei Pakistanului au efectuat o misiune îndrăzneață, salvând trei turiști străini blocați de o avalanșă de zăpadă la o înălțime de peste 5.800 m pe vârful Ultar Sar de lângă Valea Hunza. Condițiile meteorologice amenințătoare au făcut ca misiunea de salvare realizată de elicopterul armatei pe vârful Ultar Sar (7.388) să fie foarte dificilă, dar a fost dusă la capăt. Bruce Normand și Timothy Miller din Marea Britanie au fost găsiți în viață, în timp ce însoțitorul lor, Christian Huber din Austria, a murit în avalanșă

Thomas Drew, înaltul comisar britanic în Pakistan, a declarat "că misiunea a fost "remarcabilă și periculoasă. [...] Recunoștința noastră față de piloții Armatei Pakistaneze care au salvat doi alpiniști britanici prinși de o avalanșă pe vârful Ultar Sar lângă Hunza. Gândurile noastre față de colegul lor alpinist austriac care a murit".

Populație
Principalele limbi vorbite pe plan local sunt burushaski, wakhi și shina. Rata de alfabetizare a populației de pe valea Hunza este mai mare de 77%. Pe teritoriul istoric al văii Hunza și al nordului Pakistanului au avut, de-a lungul secolelor, numeroase războaie, migrații în masă și relocări ale triburilor. Populația regiunii a transmis prin viu grai tradițiile istorice de la o generație la alta.

Longevitatea populației de pe valea Hunza a fost evidențiată de unii cercetători, dar alții resping acest mit al longevității și consideră că o speranță de viață de 110 ani pentru bărbați și 122 de ani pentru femei reprezintă o abatere statistică semnificativă. Nu există dovezi științifice că speranța de viață a populației de pe valea Hunza ar fi semnificativ superioară speranței medii de viață din regiunile izolate și sărace ale Pakistanului. Pretenția că oamenii din zonă ar beneficia de o sănătate solidă și de o viață îndelungată s-a bazat aproape întotdeauna doar pe afirmațiile prințului local. Un autor care a avut numeroase contacte cu populația burusho, John Clark, a raportat că localnicii aveau în general o stare nesatisfăcătoare de sănătate.

Educație
Începând din 2016 Karakoram International University (cu sediul în Gilgit) are un campus secundar în districtul Hunza. Aici sunt organizate programe de studii de licență în matematică, biologie, turism și management al dezvoltării regionale.

Galerie

Note

Lectură suplimentară
 Kreutzmann, Hermann, Karakoram in Transition: Culture, Development, and Ecology in the Hunza Valley, Oxford University Press, 2006.
 Leitner, G. W. (1893): Dardistan in 1866, 1886 and 1893: Being An Account of the History, Religions, Customs, Legends, Fables and Songs of Gilgit, Chilas, Kandia (Gabrial) Yasin, Chitral, Hunza, Nagyr and other parts of the Hindukush, as also a supplement to the second edition of The Hunza and Nagyr Handbook. And An Epitome of Part III of the author's "The Languages and Races of Dardistan." First Reprint 1978. Manjusri Publishing House, New Delhi.
 Lorimer, Lt. Col. D.L.R. Folk Tales of Hunza. 1st edition 1935, Oslo. Three volumes. Vol. II, republished by the Institute of Folk Heritage, Islamabad. 1981.
 Sidkey, M. H. "Shamans and Mountain Spirits in Hunza." Asian Folklore Studies, Vol. 53, No. 1 (1994), pp. 67–96.
 History of Ancient Era Hunza State By Haji Qudratullah Beg English Translation By Lt Col (Rtd) Saadullah Beg, TI(M)

 Miller, Katherine, 'Schooling Virtue: Education for 'Spiritual Development' in Megan Adamson Sijapati and Jessica Vantine Birkenholtz, eds., Religion and Modernity in the Himalaya (London: Routledge, 2016).

Legături externe

 Hunza Valley Page - Information Department Gilgit Baltistan Government

Himalaya
Hunza

Valea Hunza


Der 5. Leichtathletik-Weltcup fand vom 8. bis zum 10. September 1989 im Montjuïc-Stadion von Barcelona (Spanien) statt.

Es nahmen 368 Athleten aus 49 Nationen teil. Sieger wurde bei den Männern die Mannschaft der USA und bei den Frauen die Mannschaft der DDR.

Punktevergabe

Endstand

Männer

Frauen

Literatur

 Mark Butler (Hrsg.): IAAF Statistics Handbook. 1st IAAF/VTB Bank Continental Cup Split 2010. IAAF, 2010 ()

Weblinks

 Ergebnisse auf trackfield.brinkster.net

1989
Leichtathletikveranstaltung 1989
Weltcup 1989

Leichtathletik-Weltcup 1989


Gospa Margareta Beaufort (31. svibnja 1443. – 29. lipnja 1509.) se ubraja u najznačajnije ličnosti u Ratovima ruža u Engleskoj u kasnom 15. stoljeću te je majka prvog kralja dinastije Tudor, Henrika VII. i baka Henrika VIII.

Kao potomak kralja Eduarda III., Beaufort je smatrala da englesko prijestolje pripada njezinom sinu Henriku Tudoru. Kapitalizirajući politički preokret tog razdoblja, aktivno je manevrirala kako bi osigurala krunu za svog sina. Beaufortovi napori doživjeli su svoj vrhunac Henrikovom pobjedom nad kraljem Rikardom III. u bitci na Bosworthskom polju. Stoga je imala ključnu ulogu u orkestriranju uspona na vlast dinastije Tudor, koja će stvoriti dva najpoznatija britanska monarha: Henrika VIII. (njezin unuk) i Elizabetu I. (njezinu praunuku, kći Henrika VIII.).

Kao kraljeva majka, Beaufort je uživala veliku političku moć i autonomiju - što je neobično za ženu njezinog vremena. Također je bila glavni pokrovitelj i kulturni dobrotvor za vrijeme vladavine njezina sina, pokrećući doba opsežnog tudorskog pokroviteljstva. Uspostavila je temelje na kojima će se graditi običaji porođaja u kraljevskoj obitelji koje će se desetljećima nakon nje poštovati.

Zaslužna je za osnivanje dvaju istaknutih sveučilišta u Cambridgeu, osnivanje Kristovog koledža 1505. godine i početak razvoja St John's Collegea, koji su njezini izvršitelji postumno dovršili 1511. godine. Lady Margaret Hall, Oxford, prvi oxfordski koledž koji prima žene, nazvana je po njoj i ima njezin kip u kapeli koledža.

Korijeni
Bila je kći i jedina nasljednica Johna Beauforta, vojvode od Somerseta (1404. – 1444.), unuka Ivana od Gaunta, 1. vojvode od Lancastera (treći preživjeli sin kralja Eduarda III.) i njegove priležnice Katherine Swynford. Margaret je rođena u dvorcu Bletsoe u Bedfordshireu. Godina njezinog rođenja neizvjesnija je.

Odrastanje
U trenutku njezina rođenja, Margaretin otac pripremao se za odlazak u Francusku i upravljanje važnom vojnom ekspedicijom za kralja Henrika VI. Pregovarao je s kraljem kako bi osigurao da, ako umre, prava na Margaretino skrbništvo i brak dobiju samo njegova supruga. Beaufort je pao s kraljem nakon povratka iz Francuske i bio protjeran s kraljevskog dvora čekajući optužnicu za izdaju. Ubrzo je umro. Prema Thomasu Basinu, umro je od bolesti, ali Crowland Chronicle izvijestio je da je počinio samoubojstvo.

Kao njegovo jedino preživjelo dijete, Margareta je bila nasljednica njegovog bogatstva i njegovog osporenog zahtjeva za prijestoljem. Oba čimbenika su Margareta, kako pišu njezini biografi Jones i Underwood, učinili "pijunom u nestabilnoj političkoj atmosferi dvora Lancasteraca".

Nakon njezinog prvog rođendana, kralj je prekinuo dogovor s Margaretinim ocem i dodijelio skrbništvo nad njezinim prostranim zemljama Williamu de la Poleu, prvom vojvodi od Suffolka, iako je sama Margareta ostala u skrbništvu svoje majke. Margaretina majka bila je ponovno trudna u vrijeme Beaufortove smrti, ali dijete nije preživjelo i Margareta je ostala jedini nasljednik. Iako je bila jedino legitimno dijete svoga oca, Margaret je iz prvog braka svoje majke imala dva polubrata po majci i tri polusestre po majci koje je podržavala nakon stupanja sina na prijestolje.

Margareta je bila udana za Suffolkovog sina, Johna de la Polea. Vjenčanje je moglo biti održano između 28. siječnja ili 7. veljače 1444. godine, kad je imala možda godinu dana, ali sigurno ne više od tri godine. Međutim, postoji više dokaza koji upućuju na to da su se vjenčali u siječnju 1450. godine, nakon što je Suffolk je uhićen i nastojao je osigurati budućnost svog sina zaručivši ga bogato čija bi djeca mogla biti potencijalni podnositelji zahtjeva za prijestolje. Papinsko dijeljenje dodijeljeno je 18. kolovoza 1450. godine, nužno jer su supružnici bili usko povezani (Lady Margaret i de la Pole bili su praunuci dviju sestara, Katherine Swynford i Philippa Chaucer), a to se podudara s kasnijim datumom braka.

Margareta nikada nije priznala taj brak i smatrala je svojim sljedećim suprugom svojim prvim (kao što je zapisano u oporuci iz 1472. godine). Tri godine kasnije, njezin je brak s de la Poleom raskinut, a kralj Henrik VI. dodijelio je Margaretino skrbništvo vlastitoj polubraći Jasperu i Edmundu Tudoru. U oporuci izrađenoj 1472. godine, Margaret se odnosi aludira na Edmunda Tudora kao svog prvog supruga. Prema kanonskom zakonu, Margareta nije bio vezana svojim prvim bračnim ugovorom jer je ušla u brak prije nego što je navršila dvanaest godina.

Čak i prije poništenja njezinog prvog braka, Henrik VI. Izabrao je Margaretu za mladenku svog polubrata Edmunda Tudora, 1. grofa od Richmonda, koji će vjerojatno ojačati Edmundov zahtjev za prijestoljem ako Henrik bude prisiljen odrediti Edmunda za svog nasljednika (u slučaju da kralj tada nema djece ili zakonite braće i sestre). Edmund je bio najstariji sin kraljeve majke Katarine od Valoisa, po Owenu Tudoru.

Sa samo devet godina Margaret je trebala formalno pristati na brak. Kasnije je tvrdila da je na to bila božanski vođena.

S dvanaest godina Margaret se udala za dvanaest godina starijeg Edmunda Tudora 1. studenog 1455. godine. Ratovi dviju ruža upravo su izbili; Edmund, kao potomak Lancastera, zarobljen je od Yorkovih snaga manje od godinu dana kasnije. Umro je od kuge u zarobljeništvu u Carmarthenu 3. studenoga 1456. godine, ostavivši trinaestogodišnju udovicu koja je bila u sedmom mjesecu trudnoće s njihovim djetetom.

Margreta je uvijek poštivala ime i sjećanje na Edmunda kao oca svog jedinca. Godine 1472., šesnaest godina nakon njegove smrti, Margaret je u oporuci navela da želi biti pokopana uz Edmunda, iako je uživala dugu, stabilnu i blisku vezu sa svojim trećim suprugom, koji je umro 1471. godine.

Majka
Dok je bila pod skrbništvom svog šogora Jaspera Tudora, 28. siječnja 1457. godine Margareta je u dvorcu Pembroke rodila sina Henrika Tudora. Tada je imala trinaest godina i još nije bila fizički zrela, tako da je porod bio izuzetno težak i mučno iskustvo za mladu Margaretu. U propovijedi održanoj nakon njezine smrti, Margaretin ispovjednik John Fisher smatrao je čudom da se dijete može roditi "od tako male osobe". Rođenje njezina sina moglo je Margaret nanijeti trajnu tjelesnu ozljedu. TIjekom ostala dva braka kasnije, nikada nije rodila drugo dijete. Godinama kasnije, nabrojat će niz ispravnih postupaka u vezi s isporukom potencijalnih nasljednika, možda informiranih poteškoćama vlastitog iskustva.

Ubrzo nakon ponovnog ulaska u društvo nakon poroda, Jasper joj je pomogao dogovoriti novi brak, kako bi osigurao sigurnost svog sina. Udala se za sir Henrika Stafforda (oko 1425. – 1471.), drugog sina Humphreyja Stafforda, 1. vojvode od Buckinghama, 3. siječnja 1458. u dobi od četrnaest godina. Isplata za brak, nužna jer su Margaret i Stafford bili rođaci, odobrena je 6. travnja 1457. Uživali su u dugomi skladnom braku te su dobili Woking Palace u koji se Margaret ponekad povlačila i koji je obnavljala. Margaret i njezin suprug su dobili zemlju u vrijednosti od 400 maraka, ali njezina su imanja i dalje bili glavni izvor prihoda. Staffordi su neko vrijeme mogli posjetiti Margaretina sina, koji je bio povjeren na brigu Jasperu Tudoru u dvorcu Pembroke u Walesu.

Uloga u Ratovima ruža

Vladavina Eduarda IV.
Godine Yorkovih snaga koje su se borile protiv Lancastera za vlast kulminirale su bitkom kod Towtona 1461. godine, gdje su Yorkovi pobijedili. Eduard IV. je time postao engleski kralj. Borbe su oduzele život Margaretinog tasta te prisilile Jaspera Tudora u bijeg u Škotsku i Francusku kako bi stekao potporu za Lancastere. Eduard IV. darovao je zemlje koja su pripadala Margaretinu sinu vlastitom bratu, Georgeu, vojvodi od Clarencea. Henrik je postao štićenik Sir Williama Herberta. Margareti je ponovno bilo dopušteno da posjeti svog sina.

Godine 1469. nezadovoljni vojvoda od Clarencea i grof od Warwicka potaknuli su pobunu protiv Eduarda IV., zarobivši ga nakon poraza njegovih snaga. Margareta je iskoristila ovu priliku da pokuša pregovarati s Clarenceom, nadajući se povratku skrbništva nad njezinim sinom i njegovom imovinom. Međutim, ubrzo se Eduard vratio na vlast.

Warwickova kontinuirana pobuna rezultirala je kratkom ponovnom postavljanjem Lancasterovog Henrika VI. na vlast 1470. – 1471., koja je zapravo okončana pobjedom Yorkova u bitci kod Barneta. Suočivši se ponovno s vladavinom Yorka, Margareta je navodno molila Jaspera Tudora, prisiljenog još jednom pobjeći u inozemstvo, da sa sobom povede trinaestogodišnjeg Henrika. Prošlo je četrnaest godina prije nego što je Margareta ponovno ugledala svog sina.

1471. godine Margaretin suprug, Lord Stafford, umro je od rana pretrpljenih u bitci kod Barneta, boreći se za Yorkove. S 28 godina Margaret je ponovno postala udovica.

U lipnju 1472. godine Margaret se udala za Thomasa Stanleyja. Jones i Underwood, Beaufortini biografi, sugeriraju da se Margaret nikada nije smatrala članicom obitelji Stanley. Njihov je brak bio sklopljen prvenstveno zbog pogodnosti: udaja za Stanleyja omogućila je Margaret povratak na kraljevski dvor pod Eduardom IV. i njegovom Elizabetom Woodville. Gristwood nagađa da je Beaufort organizirala brak s jedinim ciljem rehabilitacije njezine slike i osiguravanja najbolje pozicije na kojoj će zagovarati svog sina. Očito su njezini napori bili uspješni: Kraljica Elizabeta je Margaretu izabrala za kumu jednoj od svojih kćeri.

Holinshed, jedan od kroničara Tudora, tvrdi da je kralj Eduard IV. kasnije predložio brak između Beaufortovog sina i njegove vlastite kćeri Elizabete od Yorka, nastojeći izvući Henrika Tudora iz njegovog sigurnog utočišta na kontinentu. Čini se da pjesnik Bernard Andre to potvrđuje, zapisujući Tudorov čudesni bijeg iz kandži Eduardovih izaslanika, koje je na prevaru navodno upozorio nitko drugi nego njegova majka.

Vladavina Rikarda III.
Nakon Eduardove smrti i Rikardova zauzimanja prijestolja, Margaret se ubrzo vratila na kraljevski dvor i služila novoj kraljici Ani Neville. Moleći za sinov povratak u Englesku, čini se da je Margaret pregovarala s Rikardom.

Unatoč onome što ovi pregovori mogu sugerirati, poznato je da se Margareta urotila s Elizabetom Woodville, majkom dvaju Yorkovih prinčeva koje je Rikard zatvorio u Londonski toranj, nakon širenja glasina o ubojstvu dječaka. U ovom trenutku, prema Polydore Vergil, Beaufort se "počela dobro nadati sreći svog sina".

Vjeruje se da je Beaufort pokrenula dogovre s Woodville preko zajedničkog liječnika Lewisa Caerleona, koji je prenio tajne prepiske između dviju žena. Zajedno su se urotile kako bi svgrnule s vlasti kralja Rikarda te zajedničkim snagama zamijenili ga Margaretinim sinom Henrikom Tudorom. Njihov učvršćeni savez dodatno je osigurao naknadnu dinastiju dogovorenim zarukama Henrika s Elizabetom od Yorka. Nadali su se da će ovaj prijedlog privući podršku i Yorkista i Lancastria.

Što se tiče sudbine prinčeva, opće je poznato da je Rikard III. naredio smrt svoja dva nećaka kako bi osigurao vlastitu vladavinu. Gristwood, međutim, sugerira da je odgovoran netko drugi: Njihov nestanak je zasigurno ubrzao put do prijestolja Henrika Tudora, možda dovoljan motiv da njegova majka - njegov "vrlo sposoban i potpuno predan zagovornik" - izda naredbu.

Unatoč ovoj sugestiji, niti jedan suvremeni izvor ne potkrepljuje implikacije, dok većina suvremenih izvještaja ocrtava "njezine izvanredne osobine, njezinu hrabrost, prisutnost uma, odanost obitelji i duboko osjećanu svijest o duhovnim odgovornostima visokog ureda", kako su pojasnili Jones i Underwood. Prije Jonesa i Underwooda, u znanstvenoj zajednici nije bilo konsenzusa oko Margaretine uloge ili lika: historiografska mišljenja kretala su se od proslave do demonizacije.

Tek u 17. stoljeću religiozne retrospektivne špekulacije počele su kritizirati lady Margaretu, ali čak i tada samo kao "političku i smišljenu ženu", i nikad ništa osim pronicljive ili proračunate. Kad se sve uzme u obzir, riječi njezinih vlastitih suvremenika, kao što je povjesničar Tudorovih Polydore Vergil, nastavljaju uzdizati Margaretine kreposti kao "najbogobojaznije žene".

Erazmo Roterdamski je, pišući o svom prijatelju biskupu, svetom Johnu Fisheru, pohvalio Margaretinu potporu vjerskim institucijama i biskupu, dalje svjedočeći istodobno pragmatičnu i dobrotvornu narav svjedočenu u sprovodnoj propovijedi koju je posvetio sam biskup, kako je izloženo u sljedeći odjeljak.

1483. godine Margareta je sigurno bila uključena u Buckinghamovu pobunu - ako ne u mozak koji je stajao iza operacije. Zapravo, u svojoj biografiji Rikarda III., povjesničar Paul Murray Kendall opisuje Margaretu kao "Atenu pobune". Možda s dvoličnim motivima (budući da je možda želio krunu za sebe), Buckingham se urotio s Margaretom i Woodville da svrgnu Rikarda III. Margaretin sin trebao je isploviti iz Bretanje kako bi se udružio s njim, ali stigao je prekasno.

U listopadu se Margaretina spletka pokazala neuspješnom; vojvoda od Buckinghama je pogubljen, a Tudor prisiljen natrag preko La Manchea. Čini se da je Beaufort igrala veliku ulogu u financiranju pobune. Kao odgovor na njezinu izdaju, Rikard je donio akt parlamenta kojim se Margaret oduzimaju sve titule i imanja, proglašavajući je krivom za izdaju.

Richard se, međutim, zaustavio pred punim napadačem prenoseći Margaretino imanje na njezinog supruga, lorda Stanleyja. Također je zatvorio Margaretu u dom njezina supruga s nadom da će spriječiti daljnju prepisku s njezinim sinom. Međutim, te mjere nisu zaustavile Margaretinu daljnju komunikaciju sa sinom.

Margaretin suprug Stanley, unatoč tome što se borio za Rikarda III. tijekom Buckinghamske pobune, nije odgovorio kad je pozvan da se bori u bitci kod Bosworth Fielda 1485. godine, ostajući podalje od bitke, iako je njegov najstariji sin George Stanley (Lord Strange), bio je Rikardov talac. Nakon bitke, Stanley je stavio krunu na glavu svog posinka, Henrika VII., koji ga je kasnije učinio grofom od Derbyja. Margaret je tada dobila titulu "grofica od Richmonda i Derbyja".

Margareta Beaufort, kraljeva majka
Nakon pobjede njezinog sina u bitci kod Bosworth Fielda, grofica je na kraljevskom dvoru nazivana "Moja gospa, Kraljeva Majka" (My Lady the King's Mother). Beaufort je bila nagrađena za svoje cjeloživotne napore. Prvi parlament njezina sina preokrenuo je napadača protiv nje i proglasio je "feme sole". Ta titula, koja je prije bila gotovo rezervirana za kraljice, Beaufort je pružila znatnu društvenopravnu neovisnost od muškaraca. Bilo joj je dozvoljeno posjedovati imovinu odvojeno od supruga (kao da je neudana) i tužiti se na sudu.

Prema dogovoru njihovih majki, Henrik VII. se oženio Elizabetom od Yorka. Grofica nije htjela prihvatiti niži status od udovice kraljice Elizabete Woodville ili čak njezine snahe, supruge kraljice. Nosila je ogrtače iste kvalitete kao i kraljica te hodala je samo pola koraka iza nje. Elizabetina biografkinja, Amy License, navodi da bi to "bio ispravan dvorski protokol", dodajući da je "samo jedna osoba znala kako se Elizabeta doista osjećala oko Margarete i nije to obvezala na papir."

Margaret je potpisala svoj potpis kao M. Richmond godinama, od 1460-ih. 1499. godine promijenila je potpis u Margaret R., možda da označi njezinu kraljevsku vlast (R stoji ili za reginu - kraljicu na latinskom jeziku kao što je uobičajeno kod ženskih monarha - ili za Richmond). Nadalje, uključila je krunu Tudor i naslov et mater Henrici septimi regis Angliæ et Hiberniæ ("i majka Henrika VII., Kralja Engleske i Irske").

Mnogi povjesničari vjeruju da je odlazak s dvora kraljice udovice Elizabete Woodville 1487. godine djelomično bio po Margaretinom nalogu, iako je to neizvjesno.

Beaufort je imala značajan politički utjecaj unutar Tudorskog dvora. Moć koju je izvršavala je bila očigledna; izvještaj španjolskog izaslanika Pedra de Ayale iz 1498. godine tvrdio je da je kralj bio "pod velikim utjecajem svoje majke i svojih sljedbenika u poslovima ili osobnim interesima i drugima". U ranijim godinama vladavine njezina sina zapisi pokazuju da je Margareta obično pratila kraljevski par na putovanjima.

Iako je Margaretin položaj na kraljevskom dvoru donekle bio izraz zahvalnosti njezina sina, ona je vjerojatno bila daleko manje pasivni primatelj Henrikove naklonosti koju bismo mogli očekivati. Gristwood sugerira da je Beaufort aktivno radila na svom položaju:

"Trebalo je stvoriti mjesto za onu vrstu "kraljeve majke" za kakvu se Margaret odredila. Možda da je Margaret postala kraljica, ulogu za koju je očito osjećala da joj je sudbina uskratila, ne bi osjećala potrebu za tim njezina prava tako oštro."

Margaretine neposredne molbe nisu bile za kraljevsku moć vladanja drugima, već su to bila dva sažeta zahtjeva za neovisnošću i slobodom sebe, koji su bili plod stručnog pravnog savjeta, za razliku od očajničke želje za vladanjem.

Prvi zakon preinačio je zakonodavstvo koje je Margareti oduzelo imovinu za vrijeme vladavine Rikarda III., Smatrajući ga "potpuno ništavim, nevaljanim i nema nikakvu snagu ili učinak". Drugi zakon iz studenoga 1485. godine izjavio je da će uživati u svim svojim imanjima i titulama te da može poduzimati bilo koju pravnu radnju kao što bi to mogla učiniti "bilo koja neudana osoba u bilo kojem trenutku", unatoč tome što je i dalje u braku.

Štoviše, kao i kod mnogih odluka donesenih kako bi se osigurala nova dinastija, čini se da su i ovi Parlamentarni akti zajednički napor, obostrano koristan i majci i sinu, jer su Margareti dodijelivši status ženskog spola, Henrik i njegov parlament moguće osnažiti Kraljevu majku bez davanja daljnjih poluga Stanleyjevim, jer je Margareta mogla koristiti svako bogatstvo koje joj je dodijeljeno u svoje svrhe, zaobilazeći na taj način prevladavajuću ideju o muževom upravljanju ženinom imovinom.

U svojoj je kronici Polydore Vergil procijenio partnerstvo između tudorskog kralja i njegove majke, napominjući da joj je Henrik dao dio većine svojih javnih i privatnih resursa, suprotno bilo kojoj tvrdnji da je Margareta željela veću moć. Ili, kako kralj Henrik VII. navodi u pismu svojoj majci:"... ne samo u ovome, već i u svim ostalim stvarima za koje bih mogao znati da bi vam trebale biti na čast i zadovoljstvo i volji vaše samoga sebe, bit će mi drago ugoditi vam koliko god vaše srce želi."Margaretino štićeništvo nad braćom Edwardom Staffordom, trećim vojvodom od Buckinghama i Henryjem Staffordom, prvim grofom od Wiltshire jedan je od mnogih primjera kako joj je njezin jedinstveni položaj u različitim aspektima omogućio da djeluje izvan dometa bilo koje kraljice. Taj se položaj pokazao korisnim za državu te Krunu i označio je kao uslužnog i sretnog agenta njezina tijeka, budući da je odbila novčanu naknadu za upravljanje u ovoj areni i uspješno osigurala vjernost vojvode od Buckinghama kralju Henriku Tudoru, odanost koja će nestati od Krune kad ona i njezin sin nestanu.

Kasnije u braku Margareta je više voljela živjeti sama. 1499. godine, uz odobrenje supruga, zavjetovala se na čistoću u nazočnosti Richarda FitzJamesa, londonskog biskupa. Položiti zavjet čistoće tijekom vjenčanja bilo je neobično, ali ne i bez presedana. Odselila se od supruga i živjela sama u Collywestonu, Northamptonshire. Redovito ju je posjećivao suprug koji je imao sobe rezervirane za njega. Margareta je obnovila svoje zavjete 1504. godine iz svog glavnog prebivališta u Collywestonu dobila je posebno povjerenstvo za provođenje pravde nad Midlandsom i Sjeverom.

Beaufort je također aktivno sudjelovala u kućnom životu kraljevske obitelji. Stvorila je odgovarajući protokol u vezi s odgojem kraljevskih nasljednika. Iako se njihov odnos često prikazuje konfliktno, Margareta je sa snahom surađivala u planiranju brakova kraljevske djece. Zajedno su napisali potrebne upute za Katarinu Aragonsku, koja se trebala udati za Elizabetinog sina, princa Artura. Obje su se žene također urotile kako bi spriječile da princeza Margareta bude premlada u braku sa škotskim kraljem; Beaufort je nesumnjivo bila riješena da njezina unuka "ne bi trebala dijeliti istu sudbinu kao ona".

Nakon Elizabetine smrti 1503. godine, Margareta je postala glavna žena na dvoru. Kad je smrt princa Artura zahtijevala novog nasljednika, Margareta je igrala ulogu u osiguravanju odgovarajućeg odgoja princa Henrika pomnim biranjem članova njegovog novog domaćinstva.

Grofica je bila poznata po svojoj obrazovanosti i pobožnosti. Biografi Jones i Underwood tvrde da se čitav njezin život može razumjeti u kontekstu njezine "duboko osjećane ljubavi i odanosti sinu". Kaže se da je i Henrik bio predan.

Henrik VII. umro je 21. travnja 1509. godine, proglasivši majku glavnim izvršiteljem svoje volje. Dva dana nakon smrti sina Margareta se trudila osigurati nesmetano nasljedstvo svog unuka Henrika VIII. Dogovorila je sprovod svog sina te krunidbu svog unuka. Na sprovodu svog sina dobila je prednost nad svim ostalim ženskim članovima kraljevske obitelji.

Prije svoje smrti Beaufort je također ostavila traga na ranu vladavinu Henrika VIII. Svom osamnaestogodišnjem unuku je predlagala članove Vijeća.

Smrt
Margareta Beaufort je umrla u dekanatu Westminsterske opatije 29. lipnja 1509. To je bio dan nakon 18. rođendana njezinog unuka Henrika VIII, i nešto više od dva mjeseca nakon smrti njezina sina. Pokopana je u kapeli opatije Henrika VII. Njezina se grobnica sada nalazi između kasnijih grobova Vilima III. i Marije II. i groba Marije, škotske kraljice.

Njezinu grobnicu stvorio je Pietro Torrigiano, koji je vjerojatno stigao u Englesku 1509. godine te primio narudžbu sljedeće godine. Pozlaćena brončana skulptura na grobu prikazuje Margaretu s glavom naslonjenom na jastuke i podignutim rukama u molitvi, odjeće odjevne karakteristike za udovstvo; lice je vjerojatno isklesano od posmrtne maske. Grobnica od crnog mramora ukrašena je heraldičkim brončanim oznakama, uključujući jelu, njezinu heraldičku značku, kraj njezinih nogu.

Erazmo je napisao latinski natpis na njezinoj grobnici. Na engleskom jeziku stoji: "Margaret, grofica od Richmonda, majka Henrika VII., Baka Henrika VIII., Koja je donirala sredstva za tri redovnika ove opatije, gimnaziju u Wimborneu, propovjednika u cijeloj Engleskoj, dva predavača iz Pisma, jedan u Oxfordu, drugi u Cambridgeu, gdje je također osnovala dva koledža, jedan posvećen Kristu, a drugi Svetom Ivanu, evanđelistu."Godine 1539. oko groba su postavljene željezne ograde, detaljno oslikane grbovima i drugim ukrasima.

Zaostavština
Margareta Beaufort je bila doživotna pokroviteljica i podupirateljica akademske i umjetničke zajednice.

Dok je bila u braku s lordom Stanleyem, Margareta je obdarila izgradnju kapelica u Walesu. Poput Eduarda IV. i njegovog dvora, ona je također bila uključena u napredak u tiskanju Williama Caxtona i njegovog nasljednika Wynkyna de Wordea, ne samo kao zaštitnica, već i za vlastitu akviziciju. Prva knjiga koju je naručila od Caxtona 1483. bila je francuska romansa Blanchardin et Eglantine iz 13. stoljeća, koja je prilično usko odražavala planove koje je kovala u tajnosti između svog sina Henrika i Elizabete od Yorka, uz pomoć Elizabete Woodville, tada u utočištu od Rikarda III. u Westminsterskoj opatiji. Šest godina kasnije, nakon Rikardovog poraza od Henrika kod Boswortha, naručila je prijevod romanse na engleski jezik iz Caxtona: najavila je početak razdoblja tudorskog pokroviteljstva.

Osim što je potaknula proizvodnju knjiga i izgradila vlastitu knjižnicu, Margaret je postigla i značajan uspjeh kao prevoditeljica, postavši prva engleska prevoditeljica Imitation of Christ.

1497. objavila je namjeru da izgradi besplatnu školu za širu javnost Wimbornea.
Engleski vladari
Kraljice

Margareta Beaufort


تنافس على المليون دولار في الدوري الذهبي لسنة 2008، 6 رياضين و4 رياضيات خلال 6 محطات.

يجب الفوز ب 6 محطات لنيل جائزة المليون دولار.

الفائزة
باميلا جيليمو من  هي الوحيدة التي فازت خلال جميع مراحل الدوري الذهبي وحصلت على المليون دولار كاملة.

النتائج

المصدر
 IAAF

ألعاب القوى (المضمار والميدان) في 2008
الدوري الذهبي

الدوري الذهبي 2008


Australian Open 1970 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på græsbaner på White City Tennis Club i Sydney, New South Wales, Australien i perioden 19. - 27. januar 1970. Det var den 58. udgave af de australske tennismesterskaber og den anden udgave af mesterskaberne under navnet Australian Open, og det var den første grand slam-turnering i 1970. For første gang siden 1921 blev der ikke spillet om en mesterskabstitel i mixed double.

Herresinglemesterskabet blev vundet af Arthur Ashe, som i finalen besejrede Dick Crealy med 6-4, 9-7, 6-2, og som dermed vandt titlen for første og eneste gang i sin karriere. Det var Ashes anden grand slam-titel i herresingle. Den australske damesingletitel gik for niende gang i alt og for andet år i træk til Margaret Court, der samtidig vandt sin 17. grand slam-titel i single. I finalen vandt hun med 6-1, 6-3 over sin landsmandinde Kerry Melville. Court vandt efterfølgende også de tre andre grand slam-titler i damesingle i 1970, og dermed blev hun den første kvinde i den åbne æra (og blot den anden kvinde nogensinde), der opnåede en ægte grand slam.

I herredoublerækken sejrede Bob Lutz og Stan Smith, eftersom de i finalen besejrede John Alexander og Phil Dent med 8-6, 6-3, 6-4. Det var parrets første og eneste sejr ved Australian Open, og det var deres anden grand slam-titel i herredouble, idet de tidligere havde vundet US Open 1968. Endelige blev damedoubletitlen for andet år i træk vundet af Margaret Court og Judy Dalton, der i finalen slog Karen Krantzcke og Kerry Melville med 6-1, 6-3. Sejren var Courts sjette damedoubletriumf ved det australske mesterskab og hendes 13. grand slam-titel i damedouble. Dalton vandt sin fjerde og sidste titel ved Australian Open-mesterskabet i damedouble, og det var hendes sjette grand slam-titel i damedouble.

Præmier

Resultater

Resultaterne fra kvartfinalerne og frem vises nedenfor. For komplette resultater henvises til de uddybende artikler.

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Eksterne henvisninger
 Australian Open
 ITF - Men - Australian Open 1970
 ITF - Women - Australian Open 1970

Noter

Australian Open 1970


Wake Up Little Susie ist ein Popsong der Everly Brothers aus dem Jahre 1957, der sich zum zweiten Millionenseller des Gesangsduos entwickelte. Das Stück erreichte Platz eins der Country-, Pop- und Rhythm & Blues-Hitparade und wurde mit einem BMI-Award ausgezeichnet.

Entstehungsgeschichte
Wake Up Little Susie lehnte sich an die Rhythmik und Akkordfolge des vorausgegangenen Hits Bye Bye Love an. Der Text wurde wegen seines angeblich unzüchtigen Inhalts vom Chef des Plattenlabels Cadence Records, Archie Bleyer, für riskant gehalten. Im Lied wird geschildert, wie der Protagonist seine Freundin Susie morgens um 4 Uhr im Auto aufweckt, nachdem beide sich einen – langweiligen – Film im Autokino angeschaut hatten, sich nun aber außerhalb der Sperrstunde bewegten und um ihren Ruf fürchten mussten. Er machte sich Gedanken darüber, wie er dies seinen Eltern und Freunden erklären soll.

Trotz der Bedenken wurde der Song am 15. August 1957 in den RCA Victor Tonstudios von Nashville in vier Takes aufgenommen. Begleitet wurden die Everly Brothers von Chet Atkins (Gitarre), Ray Edenton (Gitarre), Lightnin' Chance (Bassgitarre), Floyd Cramer (Piano) und Buddy Harman (Schlagzeug). Die Sessionmusiker gehörten zu einem Team von etablierten Instrumentalisten der Country-Musik, das als Nashville A-Team in Fachkreisen bekannt war. Produzent war Archie Bleyer, der letztlich seine Bedenken gegen eine Veröffentlichung aufgab.

Das Intro wird von der bekannten Akkordfolge F-C7 beherrscht und wurde um die häufig im Blues verwandte Dreier-Akkordfolge I-IV-V als zweitaktige Form in I-III-IV-III konstruiert. Es wird als Gitarren-Riff A-C-A-D-C-A von der Rhythmusgitarre als schneller Sprung über 1 ½ Noten vom Hauptakkord zur Subdominante IV gespielt. Wake Up Little Susie wurde mit 2 anderen Titeln aufgenommen, von denen Maybe Tomorrow als B-Seite erschien.

Der Song gehört zu einer Reihe von umsatzstarken Hits der Everly Brothers, die immer die gleiche konzeptionelle Grundlage besaßen. Steel-String-Gitarren spielen ein eingängiges Riff, Close-harmony-Tenorstimmen singen mit parallelen Terzen, Pop-Instrumentation sorgte für eine breite Marktaufstellung, und die Komponisten Boudleaux und Felice Bryant leisteten ihren Beitrag zu einem weiteren Hit.

Veröffentlichung und Erfolg
Wake Up Little Susie / Maybe Tomorrow (Cadence 1337) wurde am 2. September 1957 veröffentlicht. Es zeigte sich, dass Bleyers Bedenken nicht ganz unberechtigt waren, denn einige Radiosender ließen den Song nicht zum Airplay zu. Das behinderte jedoch nicht seinen enormen Verkaufserfolg, denn er verkaufte bis Oktober 1958 insgesamt 1,8 Millionen, weltweit über zwei Millionen Exemplare.

Der Crossover in die Pop-Charts fiel leicht, weil das Stück Rock & Roll-Akkorde nutzt und die Instrumentierung leichte Popmusik-Strukturen aufweist. Die Single entwickelte sich zum ersten Nummer-eins-Hit der Everly Brothers in allen US-amerikanischen Hitparadenkategorien, nachdem sie am 14. Oktober 1957 den ersten Rang der Pop-Hitparade erreicht hatte. Sie stand auf Rang eins für acht Wochen in der Country-, vier Wochen in der Pop- und eine Woche in der Rhythm-&-Blues-Hitparade und erhielt einen BMI-Award. In Großbritannien gelangte sie bis auf Platz zwei der Charts.

Coverversionen
Aus den mindestens 14 Coverversionen sollen zwei herausgegriffen werden.

Die Grateful Dead traten am 13./14. Februar 1970 im Fillmore East auf, dessen Mitschnitt auf der am 13. Juli 1973 erschienenen LP Bear's Choice verewigt wurde. Hierauf ist auch eine Coverversion von Wake Up Little Susie enthalten.

Simon & Garfunkel, die die Everly Brothers als ihr musikalisches Vorbild bezeichnen, gaben am 19. September 1981 ein Konzert im New Yorker Central Park vor über 500.000 Besuchern. Die Live-LP wurde am 16. Februar 1982 veröffentlicht, eine Single-Auskopplung von Wake Up Little Susie hieraus erreichte im April 1982 Rang 27 der Pop-Charts.

Einzelnachweise

Lied 1957
Popsong
Nummer-eins-Hit

Wake Up Little Susie


Sakina Jaffrey (født 14. februar 1962) er en amerikansk skuespillerinde, bedst kendt for sin rolle som præsidentens stabschef Linda Vasquez i Netflix-serien House of Cards i 2013.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra New York
Personer fra New York City

Sakina Jaffrey