Les bombardements de Zaporijjia sont une suite de bombardement de la ville se déroulant lors de l'offensive du sud de l'Ukraine de l'invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022. La ville et la région environnante ont été bombardées par les forces russes à de nombreuses reprises depuis le 27 février 2022, notamment par sa position stratégique qu'elle occupe le long du fleuve Dniepr dans le centre de l'Ukraine.

Chronologie

2022

Février
Le 26 février, le  d'armée russe effectue une percée vers le nord depuis la Crimée et commence à s'approcher de la centrale nucléaire de Zaporijjia.

Le 27 février, des combats sont signalés dans la périphérie sud de la ville, sans qu'aucune victime ne soit signalée. Les forces russes bombardent à plusieurs reprises Zaporijjia plus tard dans la soirée.

Le 28 février, le ministère russe de la Défense annonce la prise de la ville voisine d'Enerhodar, qui détient la centrale électrique.

Mars
Dans la nuit du , la centrale fait l'objet d'un bombardement par l'armée russe, lequel entraîne un incendie, selon le maire d'Enerhodar et le ministre des Affaires étrangères ukrainien Dmytro Kouleba. Le porte-parole de la centrale indique que les tirs empêchent les pompiers d'intervenir. Au matin du , l'incendie a été maitrisé et l'armée russe occupe la centrale. L'objectif stratégique est de menacer les troupes ukrainiennes se dirigent vers la centrale hydroélectrique de Kakhovka. Le personnel en assure le fonctionnement et aucune fuite radioactive n'a été détectée. Un seul des six réacteurs est en service.

Le 8 mars, des trains d'évacuation ont continué à circuler de la ville de Zaporijjia à Lviv, Rakhiv, Khmelnytskyi, Khelm et Kovel.

Le 14 mars, les troupes russes ont détruit une station d'épuration à Vassylivka. Les eaux usées de la ville ont commencé à rejoindre le fleuve Dnipro sans aucun traitement.

Le 16 mars, vers 05 h 00, les Russes ont lancé une attaque à la roquette sur l'infrastructure de la gare de Zaporijjia II, endommageant les voies et le réseau caténaire et soufflant les fenêtres des bâtiments.

Avril
Le 7 avril, les habitants de la ville sont avertis par des explosions dans diverses parties de la ville. Des missiles de croisière russes sont tirés sur la ville avant d'être interceptés par les forces de défense aérienne de Zaporijjia. Selon des données préliminaires, trois missiles de croisière ont été abattus et aucune victime n'est à déplorer.

Le 21 avril, à 12 h 45, la ville fait face à un nouveau bombardement près de l'île de Khortytsia dans la zone du pont de la Transfiguration. Un train de voyageurs et quatre voitures sont soufflées par l'onde de choc. À 13 h 30, un second missile touche l'île et endommage un bâtiment de type sanatorium-prophylactique. Huit civils ont été blessés.

Le 26 avril, dans la matinée, deux missiles guidés 3M-54 Kalibr russes frappent le territoire d'une des entreprises de la ville. Les infrastructures de l'entreprise sont détruits, une personne décède, trois autres sont blessées.

Dans la matinée du 28 avril, les Russes lancent une attaque au missile sur la ville à l'aide d'un missile air-sol Kh-55.

Mai
La ville est visé par quatre missiles de croisière le 25 mai. L'un d'eux est abattu par la défense aérienne, les trois autres touchent des sites civils dans les districts de Shevchenkivskyi et Oleksandrivskyi.

Juin
Les 6 et 7 juin, les troupes russes commencent à redéployer partiellement les troupes de Vassylivka du sud vers Tokmak, cependant, comme l'indique l'administration militaire régionale de Zaporijjia, les troupes russes disposent encore des forces pouvant constituer une menace pour la ville.

Le 8 juin, les Russes auraient déployé environ 30 chars T-62 à  de Zaporijjia.

Le 20 juin, Rodion Kudryashov, haut gradé du régiment Azov, informe que les forces armées ukrainiennes lancent une attaque contre les positions des occupants dans la zone de Zaporijjia.

Juillet
Le 13 juillet, des bombardiers russes ont attaqué l'une des entreprises du district de Dnipro de la ville de Zaporijjia avec deux missiles de croisière. 14 personnes ont été blessées.

Août
Le 6 août 2022, à la suite de nouveaux bombardements près de la centrale nucléaire de Zaporijia, l'AIEA souligne le risque d'une réelle  qui pourrait mettre en danger la santé publique et l'environnement en Ukraine et au delà. Trois des six réacteurs étaient opérationnels début août. Les bombardements ont endommagé un transformateur de ligne électrique haute tension, provoqué l'arrêt automatique du réacteur n°3 et le démarrage de ses groupes électrogènes de secours. Le 5 août, Energoatom assure être toujours en contact avec le site et recevoir des données sur la surveillance des radiations. Il a déclaré lundi qu'il n'y avait eu aucun changement dans les niveaux de radiations.

Le site est à nouveau bombardé le 11 août 2022 endommageant plusieurs capteurs de mesures de radioactivité. Energoatom et un responsable prorusse évoquent cinq frappes près d'un dépôt de substances radioactives, et parlent de cinq autres projectiles tombés près d'une caserne de pompiers. Au conseil de sécurité de l'ONU, l'AIEA, qui demande sans succès l'autorisation de visiter la centrale, déclare devant le Conseil de sécurité de l'ONU que .

Le 14 août, Volodymyr Zelensky dénonce un  autour du site, toujours occupé par la Russie. Dmytro Orlov, le maire d'Enerhodar, précise que les tirs au mortier sur la centrale sont devenus quotidiens. Le , les autorités régionales annoncent avoir lancé une campagne expliquant à la population comment utiliser l'iode, en cas de fuite radioactive, dans un rayon de  autour de la centrale. La mairie de Zaporijjia a fait distribuer des comprimés d'iode aux habitants.

Septembre
Dans la nuit du 2 au 3 septembre 2022, des roquettes auraient été tirés à l'aide d'un lance-roquette multiple par l'armée russe depuis un lieu situé à proximité de la centrale nucléaire selon un article, accompagné d'une vidéo, publié par The Insider.

Le 5 septembre, à la suite de nouveaux bombardements, le dernier réacteur en fonctionnement de la centrale de Zaporijia est déconnecté. Dans un rapport publié mardi 6 septembre par l'AIEA, les experts font part de leurs inquiétudes concernant un éventuel accident nucléaire à cause des bombardements autour de la centrale. La situation est qualifiée d' « intenable », et l'AIEA suggère la mise en place d'une « zone de sécurité » autour de la centrale nucléaire de Zaporijia.

Le 19 septembre, les forces russes lancent de nuit huit attaques à la roquette sur les infrastructures et la banlieue de la ville. Elle est de nouveau visée dans la matinée — l'une des roquettes touche le centre régional, près du Dnipro. Le 21 septembre, le centre régional est touché à deux reprises par des roquettes de l'armée russe. Des objets d'infrastructure sont endommagés à la suite du bombardement nocturne.

Le 21 septembre, la ville est visée par cinq attaques à la roquette pendant la journée : trois personnes sont blessées, des infrastructures et des maisons privées sont endommagés. Deux obus tombent dans un champ à la périphérie de la ville.

Le lendemain, neuf roquettes tombent sur Zaporijjia. L'un d'eux percute un hôtel du parc central, provoquant la mort d'une personne et cinq blessés plus ou moins graves. À la suite de tirs, une sous-station électrique dans l'un des quartiers de la ville et des immeubles résidentiels de grande hauteur sont endommagés. À la fin de la même journée, dix autres roquettes sont tirées et abîment une douzaine de bâtiments résidentiels.

Le matin du 24 septembre, une personne est tuée et 9 autres blessées par des tirs aériens.

Le 25 septembre, les Russes lancent une attaque à la roquette sur plusieurs quartiers de la ville et l'un des villages de banlieue. Une dizaine de tirs sont enregistrés et trois personnes sont blessées. À la suite de l'attaque, une sous-station électrique dans l'un des districts de Zaporijjia a également été coupée.

Le matin du 27 septembre, les forces russes mènent 10 frappes de missiles S-300 sur des infrastructures de la ville et touche des lignes électriques, provoquant un incendie.

Le 30 septembre, les Ukrainiens accusent l'adversaire d'avoir visé un couloir humanitaire à Zaporijjia, tuant 32 personnes et en blessant 122 autres.

Octobre

Le 6 octobre à 05 h 08, de puissantes explosions retentissent : sept roquettes tombent dans le centre-ville. Dix-sept personnes décèdent (dont un enfant), 21 personnes sont secourus des décombres, dont douze seront hospitalisées.

Dans la nuit du 7 octobre, la ville est visée pour la première fois par des drones kamikazes. Selon des informations préliminaires, il s'agit de drones iraniens Shahed-136. À 05 h 00 du matin, 21 personnes ont été secourues, dont 13 hospitalisées, dont deux enfants. Douze victimes sont dénombrés et au moins 15 autres personnes sont considérées comme disparues. Vers 10 heures du matin le même jour, la ville fait de nouveau l'objet d'une attaque ; l'une des roquettes est tombée dans la cour d'un immeuble de grande hauteur.

Le 8 octobre vers 22 h 00, un incendie se déclare à la suite d'une attaque à la roquette.

Le 9 octobre vers 02 h 00, les forces armées russes ont lancé 12 attaques à la roquette contre des infrastructures civiles à l'aide de missiles tactiques. La plupart d'entre eux s'écrasent sur immeubles résidentiels et des maisons privées dans l'un des quartiers de Zaporijjia. Un immeuble de neuf étages est partiellement détruit, environ 5 immeubles de grande hauteur, 20 maisons privées et 4 établissements d'enseignement sont également endommagés. Au moins 17 personnes sont décédées, environ 40 victimes hospitalisées, dont 6 enfants, et 8 personnes secourues des décombres.

Le lendemain à 01 h 45, environ sept missiles anti-aériens S-300 s'abattent sur la ville, faisant au moins 8 morts.

Du 11 au 15 octobre, Zaporijjia est continuellement visée par des missiles S-300 ou des drones kamikazes Shahed-136, principalement de nuit.

Le 17 octobre vers 04 h 30, 6 attaques à la roquette sur la ville sont dénombrés. La nuit suivante, les forces russes ont attaqué le centre régional à l'aide de drones kamikazes. À la suite du bombardement, un incendie s'est déclaré sur l'infrastructure.

Le 19 octobre vers 04 h 30, plusieurs missiles S-300 s'abattent une infrastructure critique de l'un des villages du raïon de Zaporijjia. Un incendie se déclare dans l'établissement, rapidement éteint par les sauveteurs du Service des Situations d'urgence de l'État.

Le 21 octobre vers 08 h 30, les Russes attaquent Zaporijjia avec six missiles S-300. Un immeuble résidentiel, des infrastructures et un réseau de gaz sont détruits. Ceux-ci ont également pris pour cible une école dans l'un des quartiers de la ville. Selon des données confirmées, 5 personnes ont été blessées par ces attaques.

Le 31 octobre vers 8 heures du matin, plusieurs roquettes sont lancées depuis un avion russe, suivies d'une autre attaque par des missiles russes S-300 à 10 heures. L'infrastructure de la ville subit de nouveau des dommages, notamment contre plusieurs immeubles de grande hauteur, un hôpital, une école et un centre culturel. À la suite des bombardements, de nombreux habitants de la ville se retrouvent sans électricité ni eau courante.

Novembre
Le 6 novembre vers 00 h 34, deux missiles S-300 sont tirés sur le centre régional de la ville. L'un des missiles tombe dans un quartier résidentiel, endommageant des résidences privées ainsi que deux voitures, et provoquant un incendie. L'autre explose dans un champ privé. Une personne est tuée par le bombardement.

Le 18 novembre à 22 h 35, cinq missiles S-300 sont lancés sur la ville. L'attaque endommage une usine et plusieurs immeubles de grande hauteur, tuant une personne. Le lendemain de l'attaque, plus de 120 bâtiments résidentiels se retrouvent sans chauffage, avant que le problème ne soit résolu le lendemain.

D'autres attaques sont signalées le 24 (à l'aide de BM-27 Ouragan), le 25, le 27 (deux missiles S-300) et le 30 novembre (missile S-300). Aucune victime n'est à signaler.

2023

Mars

Dans la nuit du 2 mars, une frappe de missile russe (un missile S-300 selon les données préliminaires) détruit  partiellement un immeuble de cinq étages au 67 rue Nezavisimaya Ukrainy. 13 personnes sont tuées, 5 autres portées disparues.

Le 22 mars, des missiles russes touchent deux immeubles résidentiels voisins. Une personne décède à l'hôpital, 34 personnes sont blessées dont 29 hospitalisées (dont trois enfants).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022
 Centrale nucléaire de Zaporijjia
 Energoatom
 Débat sur l'énergie nucléaire
 Crise de la centrale nucléaire de Zaporijjia

Zaporijjia
Zaporijjia
Zaporijjia
Zaporijjia
2022 en Ukraine
Février 2022
Mars 2022
Bombardement

Bombardements de Zaporijjia


Olaylar
 Kanuni Sultan Süleyman, Macaristan seferine çıktı.
 27 Temmuz - Petrovaradin Kuşatması gerçekleşti.
 8 Ağustos - Uyluk Kuşatması gerçekleşti.
 29 Ağustos - Mohaç Meydan Muharebesi gerçekleşti.
 5 Ekim - Beçne Muharebesi gerçekleşti.
 Baba Zünnûn İsyanı gerçekleşti.
 Habsburg Monarşisi kuruldu (dağılışı 1804).
 Delhi Sultanlığı yıkıldı (kuruluşu 1206).
 Babür imparatorluğu kuruldu (dağılışı 1858).
 Meksika'da Ulusal Saray'ın yapımı tamamlandı.
 Dünyanın en eski ve en büyük silah fabrikalarından biri olan Beretta kuruldu.

Doğumlar
 19 Şubat - Charles de l'Écluse, Flaman hekim, botanikçi ve bahçeci (ö. 1609)
 4 Mart - Henry Carey, Kral VIII. Henry'nin metresi Mary Boleyn'den olan oğlu (ö. 1596)
 1 Kasım - Catherine Jagiellon, Polonyalı prenses, Kral III. Johan'ın ilk karısı olarak İsveç kraliçesi (ö. 1583)
 12 Aralık - Álvaro de Bazán, İspanyol donanma komutanı (ö. 1588)
 tarihi bilinmeyen
 Amannisa Hanım, ünlü müzisyen ve şair, Saidiye Hanlığı'nın ikinci hükümdarı Sultan Abdürreşit Han'ın eşi (ö. 1560)
 Bâki, Osmanlı divan şairi (ö. 1600)
 Özdemiroğlu Osman Paşa, Osmanlı Sadrazamı (ö. 1585)

Ölümler
 20 Nisan - İbrahim Ludî, Ludîler Hanedanı'ndan son Delhi Sultanlığı sultanı
 19 Mayıs - İmparator Go-Kashiwabara, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 104. imparatoru (d. 1462)
 4 Ağustos - Juan Sebastián Elcano, İspanyol kaşif, denizci (d. 1486 / 1487)
 29 Ağustos - II. Lajos, Macaristan ve Bohemya kralı (d. 1506)
 5 Ekim - Şucaeddin, Yeniçeri Ağası
 30 Kasım - Giovanni dalle Bande Nere, ya da Lodovico de Medici, İtalyan condottieri (d. 1498)
 tarihi bilinmeyen
 El-Bircendi, Pers astronom, matematikçi ve fizikçi
 Şeyh Hamdullah, Türk hattat (d. 1429)
 Vittore Carpaccio, İtalyan asıllı Venedik Rönesansı ekolüne bağlı ressam (d. 1465)
 Zenbilli Ali Efendi, Osmanlı döneminde görev yapmış Şeyhülislam, müderris

1526


Borris Goetz (* 23. Juli 1915 in Frankfurt am Main; † 23. August 1998 in Bad Münster am Stein-Ebernburg) war ein deutscher Maler und Graphiker.

Leben
Borris Goetz studierte von 1933 bis 1935 an der Städelschule in Frankfurt am Main bei Johann Vincenz Cissarz und Karl Peter Röhl. 1935 wurde er Volontär im Atelier des Gebrauchsgraphikers Hans Bohn, im Jahr darauf in der Bauerschen Gießerei. Anschließend arbeitete er als Grafiker in Berlin und absolvierte dort ein Abendstudium in der "Klosterstrasse". 1937 reiste er in die Schweiz, nach Italien und Südfrankreich, wo er annähernd zwei Jahre verbrachte. Er ging nach Cannes und begegnete unter anderem Picasso und Matisse. In dieser Zeit lernte er auch Consuelo Suncín Sandoval kennen, die Frau von Antoine de Saint-Exupéry, die er mehrfach malte.
Im Sommer 1938 besuchte er einen Sommerkurs  an der Städel-Schule in Frankfurt am Main bei Franz Karl Delavilla. Im darauffolgenden Jahr hielt er sich als Schüler von Jean Villeri in Paris auf, kehrte jedoch bei Kriegsausbruch nach Frankfurt zurück. Dort wurde er 1940 von der Gestapo verhaftet und inhaftiert. Danach konnte er wieder als Maler und Grafiker arbeiten, wurde jedoch 1943 eingezogen und verbrachte seine Militärzeit in Russland und Nordfrankreich. 1944 geriet er dort in Kriegsgefangenschaft, kam als Kriegsgefangener nach Southampton, später ins Kriegsgefangenenlager Northumberland "POW Camp 18" und wurde dann ins Kriegsgefangenenlager 186, Berechurch Hall bei Colchester in Essex verbracht. In dieser Zeit entstanden viele Zeichnungen von Mitgefangenen, aber auch Skizzen und Darstellungen umliegender Schlösser.

Nach seiner Freilassung nahm Goetz 1946 seine künstlerische Arbeit in Bad Schwalbach wieder auf. Noch im gleichen Jahr wurde er Chefgrafiker im Atelier Werbekunst - W. Schulz GmbH in Frankfurt am Main. In diesen Jahren hatte er einen guten Kontakt zum Sinfonieorchester des AFN in Frankfurt und fertigte viele Zeichnungen und Bilder amerikanischer Musiker an. Dieser Kontakt verband ihn auch mit der Frankfurter Jazzszene. Für diese entwarf er auch das Plakat zum 1. Deutschen Jazzfestival im Jahre 1953. In dieser Zeit, 1949, führte er Auftragsarbeiten für das Modehaus Lanvin aus und gründete das Atelier für freie und angewandte Graphik "Quadrat" im Philanthropin der jüdischen Gemeinde. 1951 wurde er als Dozent für Grafik-Design am "Institut für Modeschaffen" (Mode-Werbegrafik) berufen. Von 1954 bis 1957 war er Vorstandsmitglied der Künstlervereinigung "Frankfurt Sezession". 1955 saß er im "Gutachterausschuss für Bildende und Angewandte Kunst" des Landes Hessen. Borris Goetz war 1958 Mitbegründer der Künstlervereinigung "Frankfurter Gruppe (neu)" der Zimmergalerie Franck.

1963 erhielt Goetz einen Lehrauftrag für Kunstgeschichte und musisches Sehen an der Akademie der Arbeit der Universität Frankfurt am Main. Im Jahr 1964 wurde er mit dem Internationalen Kunstpreis "Fundus Artis" und einem Jahresstipendium ausgezeichnet. Im gleichen Jahr erlitt er bei einem Autounfall schwere Verletzungen, die schließlich dazu führten, dass er das Lehramt 1972 aufgeben musste; Borris Goetz siedelte nach Bad Münster um und widmete sich bis 1998 seinem künstlerischen Schaffen.

Werke (Auswahl)
 1955–1956 Wandbilder für das Bundespostgebäude in Frankfurt am Main
 1957 Staatsaufträge für Kunst am Bau und ein Wandbild im Kurhaus Bad Schwalbach
 1959–1960 Sieben Glasschlifffenster für die Ingenieurschule Kassel
 1960–1961 Wandmosaik Casino Ihringshausen; Wandbild Universität Gießen
 1961 Wandbildteppich Amtsgericht Bad Nauheim
 1961 Künstlerische Gesamtgestaltung der Frankfurter Verkehrsausstellung Planungen von heute - Lösungen für morgen
 1965–1970	Arbeit an der Bildfolge Anamorphosen und Triptychon in der evangelischen Kirche in Zell am Harmersbach, Schwarzwald
 1972–1973	Wandbilder HL - Leibrand - Konzern in Rosbach/Taunus
 1975	Glasplastik für die Brunnenhalle in Bad Münster a. Stein
 1975–1979	Gestaltung des Kurmittelhauses und der Brunnenhalle in Bad Münster a. Stein
 1980–1983	Christus aus dem Müll
 1982–1984	Johannisbildtür der Kapelle Fehrenbacherhof/Schwarzwald

Einzelausstellungen (Auswahl)
 1939 	erste Ausstellung in Paris
 1948	Retrospektivausstellung in der Galerie Amelang Frankfurt/ Main
 1954–1957	Teilnahme an den Jahresausstellungen Frankfurter Sezession in dieser Zeit
 1955–1957	Beteiligung an Ausstellungen Deutscher Künstlerbund in Baden-Baden und Hannover/Main
 1959	Ausstellung Extremes Format in Frankfurt/Main
 1963	Ausstellung in Lyon
 1964	Ausstellung in der Galerie Graphisches Kabinett Hollar, Prag/Tschechien
 1967	Ausstellung Bühlerhöhe/Schwarzwald
 1971	Ausstellung in Ascona/Schweiz, Ankauf durch die Seagram Foundation, New York/USA
 1974	Keramikmalerei im Atelier Schmieder in Zell am Harmersbach
 1984	Einzelausstellung Retrospektive 1933–1983 im Künstlerbahnhof Ebernburg e.V.
 1988	Einzelausstellung Retrospektive im Karmeliterkloster Frankfurt/Main

Literatur (Auswahl)
 Ahrens, Dieter (Hg.): Frühes deutsches Informel. Jupp Lückeroth als Maler und Sammler, Trier 1985.
 Alfred-Schmid-Stiftung (Hg.): In Memoriam Alfred Schmid-Chronik und Anruf, Altdorf/Uri 1975.
 Bekker vom Rat, Hanna: 1947–1957. Zehn-Jahres-Ausstellung, hrsg. vom Frankfurter Kunstkabinett, Hofheim a. T. 1957.
 Deutscher Künstlerbund, 5. Ausstellung Hannover, Hannover 1955.
 Eichler, Inge: Das 20. Jahrhundert im Blick, hrsg. von der 1822-Stiftung der Frankfurter Sparkasse zu ihrer Ausstellung vom 30. November 1999–25. Februar 2000, Frankfurt/Main 1999.
 Färber, Leo Maria: die sünde, die zum sammeln rief, in: Simmat, William E. (Hg.): franck und frei 1949–1959. Dokumentation zum 10-jährigen Bestehen der Zimmergalerie Franck, Frankfurt/ Main 1960, S. 44–45.
Frankfurter Projekt 2. Triptychon.Francis Bott. Hermann Goepfert. Boris Goetz. Hap Grieshaber. Heinz Kreutz. Christian Kruck. Unpaginiert (18 Blatt)., Frankfurt 1958.
 Geiger, Ursula: Die Maler der Quadriga und ihre Stellung im Informel. Otto Greis, K. O. Goetz, Bernhard Schultze, Heinz Kreutz, Nürnberg 1987.
 Geiger, Ursula: Quadriga, Frankfurt/Main 1996.
 Goetz, Borris: Brevier-Künstlerische Zeugnisse, Bad Münster a. St. 1988, ISBN 3-924824-55-X.
 Götz, Karl Otto: Erinnerungen und Werk, 2. Bde., Düsseldorf 1983, Aachen 1994.
 Hinds, René: Quadriga - Bildessay, Frankfurt/Main 1953.
 Hofer, Sigrid (Hrsg.): Entfesselte Form: Fünfzig Jahre Frankfurter Quadriga, Städelsches Kunstinstitut und Städtische Galerie Frankfurt, 1. Oktober 2002–25. Januar 2003, Frankfurt/Main, Basel 2002.
 Kaschnitz, Marie Luise: Rückkehr nach Frankfurt, in: Seide, Adam (Hg.): Was da ist. Kunst und Literatur in Frankfurt. Künstlerische Tendenzen am Beispiel einer Stadt. Frankfurt/Main 1963, S. 52–57.
 Sauer, Walter (Hg.): Borris Goetz - Apollonische Landschaften, Reicheneck 1997.
 Sauer, Walter (Hg.): Borris Goetz - Feminine Landschaften, Reicheneck 1996.
 Sauer, Walter; Lauermann, Dietmar: Borris Goetz oder der Weg eines Malers durch seine Zeit, in: Die Graue Reihe 4, Heidenheim 1986, ISBN 3-88258-084-4.

Weblinks

Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1915
Gestorben 1998
Mann

Borris Goetz


An Anchomanes abbreviatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anchomanes abbreviatus in nahilalakip ha genus nga Anchomanes, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anchomanes

Anchomanes abbreviatus


Charles Michel () este un politician belgian. În data de 2 iulie 2019 a fost desemnat în funcția de președinte al Consiliului European. Michel a preluat funcția de la Donald Tusk în data de 1 decembrie 2019.

Note

Nașteri în 1975
Oameni din Namur
Politicieni belgieni
Prim-miniștri ai Belgiei
Oameni în viață

Charles Michel


Pälmä (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Poudoj en république de Carélie.

Géographie
Pälmä est situé sur la rive nord-est du lac Onega, à 100 kilomètres au nord-ouest de Poudoj.

La municipalité de Pälmä a une superficie de .

Pälmä est bordé au nord par Tsolmuinen du raïon de Karhumäki, au nord-est par l'oblast d'Arkhangelsk, à l'est par Kuganavolok du raïon de Poudoj et au sud par Avdeyevo.

La majorité du tertitoire de Pälmä est constituée de forêts et de plans d'eau.

Pälmä est arrosé par, entre-autres, les rivières Pälmä, Uikujoki et Žilaja Tambitsa.
Les lacs principaux de Pälmä sont Ikšozero, Jangozero ja Ukšozero.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Poudoj

Pälmä


تأسس البنك الإسلامي الأردني عام 1978، حيث يعتبر أول بنك إسلامي يؤسس في الأردن على يد الدكتور سامي حسن حمود. وفي عام 2000، تم استبدال قانون البنك الخاص الذي كان البنك يعمل بموجبه بقانون جديد حوى فصل خاص بالبنوك الإسلامية والقضايا الرقابية الخاصة بها.

يمتلك البنك حالياً شبكة تتكون من 75فرعاً و28 مكتباً مصرفياً، ومكتب خدمات في المخازن الحدودية (بوندد)، إضافة إلى العمل كوسيط مالي في سوق عمان المالي من خلال شركة سنابل الخير للاستثمارات المالية المملوكة للبنك. ويعمل لدى البنك 2000 موظف. كما ترتبط أجهزة الصراف الآلي العائدة للبنك والبالغ عددها 200 بأجهزة الصراف الآلي العائدة للبنوك الأردنية الأخرى والبالغ عددها 850 جهاز، وذلك من خلال شبكة المدفوعات الوطنية الأردنية وشبكة الفيزا العالمية المنتشرة في مختلف أرجاء العالم.

يبلغ مجموع أرصدة الأوعية الادخارية لدى البنك من مجموع ودائع العملاء لدى البنوك العاملة في الأردن حوالي 10.3% ووصل مجموع أرصدة التمويل والاستثمار لدى البنك من مجموع التسهيلات الائتمانية المباشرة للبنوك العاملة في الأردن ما نسبته حوالي 10.9%أما مجموع الموجودات لدى البنك إلى مجموع موجودات البنوك العاملة داخل الأردن فبلغت ما نسبته7.3% وذلك كما في 31/12/2008.

كما يقوم البنك بأعمال وخدمات مصرفية واستثمارية وتمويلية وفق أحكام الشريعة الإسلامية ويمتلك البنك مجموعة مميزة من الأعمال يقدم من خلالها خدمات ومنتجات شاملة تتراوح ما بين المرابحة والمشاركة والمضاربة والإجارة المنتهية بالتمليك والبيع بالتقسيط، وكذلك الاستثمار في العقارات من خلال شراء الأراضي والعقارات المشغولة المطورة لأغراض البيع لاحقاً أو التأجير للزبائن.

ويتمتع البنك بسجل أداء ناجح منذ تأسيسه، وقام بتوزيع أرباح على المساهمين خلال السنوات العشر الأخيرة بما يعادل 186% من رأس المال، منها 129% أسهم مجانية و57% أرباح نقدية.

انظر أيضا
الدينار الإسلامي الحديث

بنوك إسلامية أردنية
بنوك أسست في 1978
تأسيسات سنة 1978 في الأردن
قائمة البنوك في العالم العربي
مصرفية إسلامية

البنك الإسلامي الأردني


Država Kiribati nema službenu administrativnu podjelu, ali ju je moguće podijeliti zemljopisno na tri skupine otoka:

Gilbertovi otoci
Linijsko otočje
Otočje Phoenix

Do neovisnosti Kiribati su bili podjeljeni na šest okruga:

 Banaba
 Tarawa
 Sjeverni Gilbertovi otoci
 Središnji Gilbertovi otoci
 Južni Gilbertovi otoci
 Linijsko otočje

Četiri bivša okruga (uključujući Tarawa) dio su Gilbertovih otoka, gdje živi većina stanovništva Kiribatija. Samo tri Linijska otoka su naseljena, dok je Otočje Phoenix nenaseljeno osim otoka Kanton na kojem živi četrdesetak osoba. Sama Banaba je slabo naseljena prema podacima iz 2012. godine na njoj živi 335 stanovnika.

Otočno vijeće

Kiribati imaju ukupno 21 naseljeni otoka. Svaki naseljeni otok ima svoje vijeće. Dva otoka imaju više od jednog otočnog vijeća. Tarawa ima tri, a Tabiteuea ima dva što je ukupno 24 lokalna vijeća.

Banaba

Banaba

Tarawa

Betio (Tarawa)

South Tarawa (Tarawa)

North Tarawa (Tarawa)

Sjeverni Gilbertovi otoci

Makin

Butaritari

Marakei

Abaiang

Središnji Gilbertovi otoci

Maiana

Abemama

Kuria

Aranuka

Južni Gilbertovi otoci

Nonouti

Sjeverni Tabiteuea (Tabiteuea)

Južni Tabiteuea (Tabiteuea)

Beru

Nikunau

Onotoa

Tamana

Arorae

Linijski otoci

Kiritimati

Tabuaeran

Teraina

Kanton (dio Otočja Phoenix)

Kiribati
Zemljopis Kiribatija
Politika Kiribatija

Administrativna podjela Kiribatija


Cavalieri is an Italian surname. Notable people with the surname include:

 Bonaventura Cavalieri (1598–1647), Italian mathematician
 Caterina Cavalieri (1755–1801), Austrian opera soprano
 Diego Cavalieri (born 1982), Brazilian footballer; goalkeeper for Crystal Palace F.C.
 Emilio de' Cavalieri (1550–1602), Italian composer of the late Renaissance
 Grace Cavalieri (born 1932), American poet and playwright
 Joey Cavalieri, American comic book writer and editor
 Lina Cavalieri (1874–1944), Italian opera soprano
 Paola Cavalieri (born 1950), Italian philosopher
 Tommaso dei Cavalieri (c. 1508–1587), Italian friend of Michelangelo

See also
 Cavalieri's principle
 Cavalieri's quadrature formula

Italian-language surnames

Cavalieri


Stammehertugdømmerne var en regional inddeling af det daværende Østfranken (det senere Vesttyskland) i tiden omkring år 1000.

Efter rigsdelingen i Verdun i 843 var der fem stammehertugdømmer:
 Stammehertugdømmet Sachsen, reelt opløst i 1180, formelt i 1296.
 Stammehertugdømmet Baiern, opløst i 1180.
 Stammehertugdømmet Schwaben]
 Stammehertugdømmet Franken i den midterste del af Tyskland.
 I 908 mistede Thüringen sin status som det femte stammehertugdømme. Her fik markgreverne af Meissen og greverne af Weimar efterhånden en stor magt. Thüringen havde en blandet befolkning af tyskere og slavere (Sorbere).

Lothringen
I 959 opstod der to nye hertugdømmer, hovedsageligt i nutidens Belgien og i det nordøstlige Frankrig. Mindre dele af de nye hertugdømmer lå i nutidens Luxembourg og i Tyskland.

De nye stater var Nedre Lothringen (Belgien med mere) og Øvre Lothringen (en forløber for nutidens Lorraine). De to nye hertugdømmer fik efterhånden status som en slags stammehertugdømmer i det Det tysk-romerske Rige.

Frisernes land og Thüringen
På grund af den frisiske frihed blev frisernes områder holdt udenfor inddelingen i stammehertugdømmer.

I 531 blev Thüringen delt mellem Sachsen og Franken. Herefter eksisterede det ældre stammehertugdømme fra 632 til 719, mens det yngre stammehertugdømme blev oprettet i 849 og nedlagt i 908.

Efter 908 havde forskellige grever og markgrever havde stor indflydelse. I perioder blev markgreverne af Meissens land kaldt for Mark Thüringen, Markgrevskabet Thüringen eller Landgrevskabet Thüringen.

Efter 908 havde Thüringen en særlig status, men landet blev ikke længere anerkendt som et stammehertugdømme.

Tidligere tyske stater

Stammehertugdømme


Sweetener er fjórða breiðskífa bandarísku söngkonunnar Ariana Grande. Platan var gefin út 17. ágúst 2018 í gegnum Republic Records. Breiðskífan var sú fyrsta þar sem Grande var meðhöfundur allra laganna, að undanteknu fyrsta laginu sem er bútur af ábreiðu. Upptökustjórn var í umsjón Pharrell Williams, Max Martin og annarra þekktra framleiðenda. Á plötunni kemur Williams einnig fram ásamt Nicki Minaj og Missy Elliott.

Lög plötunnar fjalla um rómantík, nánd, óheilbrigð sambönd, kvenleika, kvíða og þrautseigju. Stefnur hennar flokkast sem popp, R&B og trapp, að auki inniheldur hún hluta af hús, fönk, neó sál og hipphopp. Þrjár smáskífur voru gefnar út af plötunni sem allar komust í topp tuttugu á Billboard Hot 100 listanum. Sweetener var þriðja plata Grande til að ná fyrsta sæti á Billboard 200 í útgáfuviku, og var hún viðurkennd sem platínu plata af Recording Industry Association of America.

Lagalisti

Tilvísanir

Hljómplötur Ariana Grande
Hljómplötur gefnar út árið 2018

Sweetener


القيصر الروسي إيفان الثالث (عاش بين 1440 - 1505 وحكم بين 1462 - 1505) وهو الأمير المعظم لموسكو وقيصر عموم روسيا الذي خلص روسيا من الاعتماد على القبيلة الذهبية وقام بتوسيع حدود الدولة. ويطلق عليه أيضا إيفان الكبير، وهو ابن فاسيلي الثاني. أمر في القرن الخامس عشر باستدعاء مهندسين معماريين من روسيا وإيطاليا لتجديد الكرملين.

ولد إيفان الثالث في عام 1440 وعينه أبوه فاسيلي الثاني الأعمى وليا للعهد وهو في السادسة عشرة من عمره. وتولى العرش عن عمر يناهز 22 سنة. وشارك في الحملات العسكرية ضد التتار أعوام 1448 و 1454 و 1459. ويعتبر إيفان الثالث جامعاً للأراضي الروسية. وازدادت في عهده مساحة دولة موسكو من 400 ألف كيلومتر مربع إلى ما يزيد عن مليوني كيلومتر مربع. وكان إيفان الثالث يضم الأراضي إلى دولته من خلال اتباع طرق دبلوماسية ماهرة وشراء الأراضي والاستحواذ عليها باستخدام القوة. وقام بضم إمارة ياروسلافل عام 1463 وإمارة روستوف عام 1474 وأراضي نوفغورود الشاسعة أعوام 1471 – 1478. واعترفت إمارة تفير بحكم إيفان الثالث عام 1485، وذلك بعد الحصار الطويل المفروض عليها وتم ضم إمارة فياتكا ومعظم أراضي إمارة ريازان عام 1489.

خاض إيفان الثالث الحربين (أعوام 1487 -1494 و1501 - 1503) مع ليتوانيا اللتين أسفرتا عن ضم القسم الأكبر من إقليم سمولينسك وإمارتي نوفغورود سيفيرسكي وتشيرنيغوف إلى دولة موسكو.

رفض إيفان الثالث دفع الإتاوة لإمارة القبيلة الذهبية وحرر الدولة الروسية عام 1480 من النير المغولي التتاري الذي دام 250 سنة، وذلك بعد مواجة الجيشين الروسي والتتاري على نهر أوغرا طيلة صيف عام 1480 حين لم يتجرأ الخان المغولي أحمد الانخراط في المعركة مع قوات إيفان الثالث.

ومن جهة أخرى جعل إيفان الثالث نظام الدولة نظاما قيصريا تقمع فيه أية قرائن للانقسام والانفصال أو للحريات، سياسية كانت أو اقتصادية.

قرر إيفان الثالث حساب بداية السنة ليس من 1 مارس/آذار كما كان معتادا في روسيا، بل اعتبارا من 1 سبتمبر/أيلول. وقام بإعادة بناء موسكو وتشييد قصر جديد في الكرملين وبناء كاتدرائية صعود مريم العذراء.

وأمر إيفان الثالث بأن يلقبونه بالأمير المعظم لموسكو والقيصر لعموم روسيا. واعترفت بهذا اللقب ليتوانيا عام 1494. وتم في عهده اعتماد شعار جديد لدولة موسكو، وهو عبارة عن نسر ذي رأسين، الامر الذي كان يعني آنذاك أن موسكو تعتبر نفسها روما الثالثة، أو بالأحرى وارثة للقسطنطينية الساقطة وروما المهدمة، على حد تعبير فيلوفيه الراهب من مدينة بسكوف.

أصدر إيفان الثالث مجموعة القوانين الخاصة بتسيير أمور الدولة، مما ساعد في ترسيخ النظام الإقطاعي للملكية وتشكيل طبقة النبلاء التي صار يعتمد عليها الحكم القيصري.

توفي إيفان الثالث عام 1505 بعد تعيين ابنه فاسيلي الثالث وليا للعهد.

يعد إيفان الثالث من أبرز رجال الدولة في روسيا الإقطاعية. وكان يتصف بعقل عبقري ورؤيا سياسية واسعة. ويعتبر توحيد الإمارات الروسية في دولة واحدة من أهم إنجازات حكمه. وحلت دولة روسيا محل إمارة موسكو.

مصادر

أسرة روريك
روس في القرن 15
روس في القرن 16
ملوك أرثوذكس
مواليد 1440
مواليد في موسكو
وفيات 1505
وفيات في موسكو

إيفان الثالث


Çörüş, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1572 Tarihindeki Kıbrıs tehcir belgesinde mahallenin adı Kayre-i Çöriş olarak geçmektedir. Bu nedenle mahallenin kuruluşunun 1572 yılından önce olduğu bilinmektedir.

Coğrafya
Antalya iline 200 km, Gazipaşa ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Çörüş, Gazipaşa


Ifigenia en Áulide (título original en italiano, Ifigenia in Aulide) es una ópera seria en tres actos con música de Niccolò Jommelli y libreto en italiano de Matteo Verazi. Se estrenó en el Teatro Apolo de Roma el 9 de febrero de 1751.

Una versión remozada de la ópera, con arias compuestas por Tommaso Traetta, fue puesta en escena en Nápoles en 1753. En aquella representación, debutó en un papel menor Giuseppe Aprile, un castrato que se especializaría en el repertorio de Jommelli y sería muy apreciado por Mozart.

Notas

ifigenia aulide
Óperas de 1751
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Roma
jommelli

Ifigenia en Áulide (Jommelli)


Pedro María Artola Urrutia (født 6. september 1948 i Andoain, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (målmand).

Artola startede sin karriere hos Real Sociedad i San Sebastián, som han spillede for frem til 1975. Herefter skiftede han til FC Barcelona, som han repræsenterede de følgende ni sæsoner, frem til sit karrierestop i 1984. I denne periode var han med til at vinde adskillige titler med klubben, blandt andet tre Copa del Rey-titler og to udgaver af Pokalvindernes Europa Cup, men lykkedes aldrig med at blive spansk mester.

Titler
Copa del Rey
 1978, 1981 og 1983 med FC Barcelona

Supercopa de España
 1983 med FC Barcelona

Pokalvindernes Europa Cup
 1979 og 1982 med FC Barcelona

Copa de la Liga
 1983 med FC Barcelona

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Real Sociedad
Fodboldspillere fra FC Barcelona

Pedro María Artola


Francesco Coppola (Naples,  - Anacapri, ) est un homme politique, conférencier et journaliste italien. Exposant du nationalisme italien, il est parmi les fondateurs de l'Association nationaliste italienne (Associazione Nazionalista Italiana).

Biographie
Né à Naples en 1878, après avoir obtenu une licence en droit, il commence sa carrière journalistique en 1904 dans la rédaction du journal Giornale d'Italia, et quatre ans plus tard, il passe à la Tribuna, où il reste jusqu'en 1914. En 1910, Francesco Coppola, avec Enrico Corradini et Luigi Federzoni, participe à la fondation de l'Association nationaliste italienne et, l'année suivante, de l'hebdomadaire du même mouvement, L'Idea Nazionale.

Favorable à l'intervention italienne, il s'engage comme volontaire dans la Première Guerre mondiale et, à la fin du conflit, s'exprime de manière polémique contre le traité de Versailles, le considérant comme punitif (la soi-disant victoire mutilée) envers les aspirations italiennes. En 1923, il est favorable à la confluence du mouvement nationaliste avec le fascisme.

Il édite, d'abord avec le juriste Alfredo Rocco, de 1919 à 1943, le périodique Politica, la plus importante revue de politique étrangère italienne de ces années-là. En 1929, Coppola est appelé à faire partie de l'Accademia d'Italia et, la même année, il devient maître de conférences en diplomatie et en histoire des traités à l'université de Pérouse, puis enseigne le droit international à l'université de Rome.
Il meurt à Anacapri, une ville de l'île de Capri, à l'âge de soixante-dix-huit ans, en 1957.

Œuvres
 La crisi italiana 1914-1915, Rome, L'italiana, 1916.
 La politica della pace, 2 voll., Bologne, Zanichelli, 1921. Comprende:
 La pace democratica
 La fine dell'intesa
 La rivoluzione fascista e la politica mondiale, Rome, Edizioni di politica, 1923.
 La pace coatta, Milan, Treves, 1929.
 La vittoria bifronte, Milan, Hoepli, 1936.
 Fascismo e bolscevismo, Rome, Istituto nazionale di cultura fascista, 1938.

Références

Source

Liens externes

  «COPPOLA, Francesco» la voce nella Enciclopedia Italiana, Rome, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1931.
  Vincenzo Clemente, «COPPOLA, Francesco» dans le Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 28, Rome, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1983.

Naissance en septembre 1878
Naissance à Naples
Décès en février 1957
Décès dans la province de Naples
Décès à 76 ans
Personnalité politique italienne du XXe siècle
Personnalité de l'Association nationaliste italienne

Francesco Coppola (homme politique)


Eleleis etosha est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Namibie.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Rodrigues et Rheims en 2020.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le parc national d'Etosha.

Publication originale
 Rodrigues & Rheims, 2020 : « An overview of the African genera of Prodidominae spiders: descriptions and remarks (Araneae: Gnaphosidae). » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Namibie

Eleleis etosha


Kuzyakaöte, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Öteköy olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 18 km, Safranbolu ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Kuzyakaöte


Raymond-Roupen (also Raymond-Rupen and Ruben-Raymond; 1198 – 1219 or 1221/1222) was a member of the House of Poitiers who claimed the thrones of the Principality of Antioch and Armenian Kingdom of Cilicia. His succession in Antioch was prevented by his paternal uncle Bohemond IV, but his maternal great-uncle Leo I of Cilicia recognized him as heir presumptive to Cilicia and pressed his claim to Antioch. In 1211 Raymond-Roupen was crowned junior king of Cilicia, and was finally installed as Prince of Antioch in 1216. The War of the Antiochene Succession ended with Leo's death in 1219, shortly before Raymond-Roupen was ousted from Antioch. He then pursued his claim to Cilicia, which Leo had unexpectedly willed to his daughter Isabella on his deathbed, but was defeated and imprisoned until death.

Succession uncertainty
The marriage of Raymond-Roupen's parents, Raymond of Antioch and Alice of Armenia, was arranged in 1195 to end the hostilities between the Armenian Kingdom of Cilicia and the Latin Principality of Antioch and to eventually unite them under one ruler. The idea failed when Raymond died in early 1197, leaving Alice pregnant. She gave birth to a posthumous son, Raymond-Roupen. The infant was heir apparent to his grandfather Bohemond III of Antioch by primogeniture, but this principle was not upheld in the Latin East. Instead, the fiefs passed by the proximity of blood, which favored Bohemond III's surviving children. Raymond-Roupen's grandfather was elderly and unlikely to live until Raymond-Roupen reached the age of majority, making an undesirable Armenian-dominated regency likely if Raymond-Roupen were to succeed him.

Bohemond sent his widowed daughter-in-law back to Cilicia along with his newborn grandson, either to ensure their safety or to remove the grandson from succession in favor of a son by his latest marriage. The two arrived just in time for the coronation of Alice's uncle, Leo I, as the first king of Cilicia. The ceremony was combined with Raymond-Roupen's baptism, and both were performed by the papal legate Conrad of Wittelsbach. Leo, who had no sons, recognized Raymond-Roupen as his heir presumptive, and made it his principal mission to secure his grandnephew's succession to Antioch as well.

Conrad of Wittelsbach traveled from Sis to Antioch, where he compelled Bohemond III to summon his vassals and have Raymond-Roupen recognized as his heir apparent. Bohemond III's eldest surviving son, Bohemond, who was already ruling the County of Tripoli, immediately denounced the oaths of allegiance given to Raymond-Roupen. Having secured the support of the Knights Templar, the Knights Hospitaller, the Genoese and Pisan merchants, and the Commune of Antioch, Bohemond suddenly appeared in Antioch in late 1198, ejected his father and had the commune swear allegiance to himself as the future prince. The Antiochene clergy too abandoned Raymond-Roupen's cause after Leo fell out with Peter of Angoulême, Latin Patriarch of Antioch.

War of the Antiochene Succession

When Bohemond III died in April 1201, Bohemond IV had no difficulty establishing himself as Prince of Antioch. Many noblemen who had favored Raymond-Roupen fled to Sis. Leo laid siege to the city of Antioch, starting the War of the Antiochene Succession. Amalric, King of Jerusalem and Cyprus, favored Raymond-Roupen but declined to intervene. Leo arranged for Raymond-Roupen to marry Helvis, Amalric's daughter and sister of King Hugh I of Cyprus, in 1210. On 15 August 1211, Raymond-Roupen was crowned as junior king of Cilicia, with a crown sent by Emperor Otto IV. The following year, when he was about to reach the age of majority, Raymond-Roupen was sent by Leo to plunder Antioch.

Raymond-Roupen found new allies in the Hospitallers and Antiochene noblemen, including the leader of the commune, by promising grants of land. In this too he was supported by Leo. In early 1216, Antioch was finally occupied. Raymond-Roupen and Leo entered the city on 14 February, while Bohemond was absent. Raymond-Roupen was consecrated as Prince of Antioch by the Latin Patriarch, Peter of Ivrea, and received the submission of the nobility and the commune. The Seljuk Turks promptly attacked Cilicia, and Raymond-Roupen may have been asked to assist his granduncle. Their relationship, however, deteriorated and Raymond-Roupen intended to capture Leo. The latter was warned by the Templars and escaped to Cilicia. Without Leo's backing, Raymond-Roupen could not hold Antioch. He helped the Hospitallers occupy Jableh in 1218 but found himself lacking resources, as the principality had been devastated by the war. An increase of taxation made him unpopular among his subjects.

In 1219, the burghers and noblemen of Antioch rose up and persuaded Bohemond to return. On his uncle's arrival, Raymond-Roupen sought refuge in the citadel but then fled to Cilicia. He left the citadel in the hands of the Hospitallers, earning their friendship.

Cilician claim

Once ousted from Antioch, Raymond-Roupen sought shelter with Leo in Cilicia. His granduncle was on his deathbed, however, and decided to disinherit Raymond-Roupen in favor of his infant daughter Isabella. Prince Bohemond IV's restoration, followed by King Leo I's death in May 1219, thus ended Raymond-Roupen's prospects of ruling Antioch. Raymond-Roupen instead rose to claim Cilicia, as did John of Brienne, husband of Leo's elder daughter, Stephanie. Pope Honorius III ruled that Stephanie or her son by John should succeed King Leo, but both mother and child died soon after. Honorius then ruled in favor of Raymond-Roupen.

Raymond-Roupen's chances of winning the Cilician throne seemed good: he had the support of his mother, Alice; of some Cilician nobles; of the Hospitallers; of the papacy and of the papal legate Pelagius of Albano, who was leading the Fifth Crusade in Egypt. Raymond-Roupen traveled to Damietta in the summer of 1220 to consult with Pelagius in person, after which he invaded Cilicia with his mother. They established themselves in Tarsus, where they waited for help from the Hospitallers. Constantine of Baberon, regent for Queen Isabella, quickly marched to their stronghold. After a three-month siege, Tarsus was captured together with Raymond-Roupen and Alice.

Aftermath

Raymond-Roupen died in a Cilician prison in 1221 or 1222. He was in his mid-twenties. Isabella and Bohemond were left to reign uncontested in Cilicia and Antioch, respectively, and shortly thereafter Bohemond's son Philip became king by marrying Isabella, but met a similar fate. Honorius and Pelagius decided not to put forward the claims of Raymond-Roupen's young daughters, Maria and Eschiva, who were taken by their mother to Cyprus.

Family tree

References

Sources

1198 births
1219 deaths
13th-century Princes of Antioch
Kings of the Armenian Kingdom of Cilicia
Military personnel killed in action

House of Poitiers

Raymond-Roupen


Knjige u 2009. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata

A
 A poslije…, Guillaume Musso. Prevoditelj: Ivana Barišić. Nakladnik: Ibis grafika. Broj stranica: 291. Beletristika.
 Abeceda kulturnog turizma, Daniela Angelina Jelinčić. Nakladnik: Meandar. Broj stranica: 347. Publicistika.
 Alisa u Zemlji čudesa, Harriet Castor. Prevoditelj: Milica Lukšić. Nakladnik: Planetopija. Broj stranica: 24. Dječje knjige.
 Alkemičar: Tajne besmrtnog Nicholasa Flamela, Michael Scott. Nakladnik: Algoritam. Broj stranica: 268. Horor, fantastika i SF.
 Amberville, Tim Davys. Prevoditelj: Vlatka Valentić. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 300. Beletristika.
 Anđelova igra, Carlos Ruiz Zafón, Prevoditelj: Silvana Roglić. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 548. Beletristika.
 April u Berlinu, Daša Drndić. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 388. Beletristika.
 Atlas života, Dubravko Detoni. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 524.  Publicistika.
 Autobus za Mjesec, Mladen Kopjar. Nakladnik: Znanje. Broj stranica: 155. Dječje knjige.
 Az (roman), Jasna Horvat. Nakladnik: Naklada Ljevak. Broj stranica: 247. Beletristika. Povijesni romani. Glagoljica.

B
 Bizarij, Jasna Horvat. Nakladnik: Naklada Ljevak. Broj stranica: 354. Beletristika. Povijesni romani.
 Božji grijesi, Maja Sačer. Nakladnik: Algoritam. Broj stranica: 172. Horor, fantastika i SF.
 Buick Rivera, Miljenko Jergović. Nakladnik: Naklada Ljevak. Broj stranica: 238. Beletristika.

C
 Cesta, Cormac McCarthy. Prevoditelj: Tatjana Jambrišak. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 202. Beletristika.
 Clint Eastwood, Douglas Thompson. Prevoditelj: Tomislav Balenović. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 256. Biografije i memoari.
 Crna svila, Rade Jarak. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 160. Beletristika.
 Crne misli, Franz Kafka. Prevoditelj: Zlatko Crnković. Nakladnik: Šareni dućan. Broj stranica: 124. Beletristika.

Č
 Četiri godišnja doba, Laurel Corona. Prevoditelj: Boris Gregorić. Nakladnik: Naklada Ljevak. Broj stranica: 391. Povijesni romani.

K
 Krijesnici : dobri kućni duhovi, Jasna Horvat. Nakladnik: Algoritam. Broj stranica: 219. Dječje knjige.

P
 Prirodno i slatko - cjeloviti deserti bez šećera, Jadranka Boban Pejić. Izdavač: Planetopija. Broj stranica: 128. Kuharice.

R
 Ribolov iz barke, Tonći Žanko-Tona. Izdavač: Vlastita naklada. Broj stranica: 278.

Z
 Zla kob, Gabriel García Márquez. Prevoditelj: Milivoj Telećan. Nakladnik: V.B.Z. Broj stranica: 175. Beletristika.

Svijet

Izvori

Godine 21. stoljeća
2009.

Knjige u 2009.


Pina de Ebro, o simplemente Pina (apd), es un apeadero ferroviario situado en el municipio español homónimo, en la provincia de Zaragoza, Aragón. En la actualidad las instalaciones carecen de servicios de pasajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 375,6 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Fuentes de Ebro y de Quinto, a 159 metros de altitud.  El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 12 de febrero de 1877 con la apertura del tramo Fuentes de Ebro  - Pina de Ebro de la línea férrea que unía Zaragoza con Val de Zafán por parte de una pequeña compañía fundada en 1869 que respondía al nombre de Ferrocarril de Zaragoza a Escatrón y Val de Zafan a las Minas de la cuenca minera de Gargallo-Utrillas. En 1881 la línea, que también era conocida como el Ferrocarril del Mediterráneo, fue adquirida por la compañía de los Directos de Barcelona a Zaragoza, la cual fue absorbida por MZA en 1894 con el propósito de conectar en Zaragoza su línea desde Barcelona por Tarragona con la que venía de Madrid.

En 1903 se pudo acondicionar un camino de acceso a la estación.

Por su proximidad a la línea de frente en la Guerra Civil, la estación fue objeto de ataques y combates. El más importante fue el que tuvo lugar el día 25 de agosto de 1937, cuando tropas republicanas cercaron en la estación a una unidad sublevada de 150 hombres, en el marco de la llamada ofensiva de Zaragoza.

En 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de MZA en la recién creada RENFE, que pasó a gestionar la estación.

En 1954 se realizó un proyecto para unir la estación al municipio mediante un puente que cruzase el Río Ebro, pero la estación no pudo estar conectada a la localidad hasta el 23 de agosto de 1976, tras casi un siglo de aislamiento.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Desde mediados del 2013 carece de servicios ferroviarios para viajeros.

La Estación
Se halla en la margen izquierda del Río Ebro, a 2,6 km del casco urbano y se accede a ella por medio de un desvío sin señalizar de la carretera A-1107, tras cruzar el río. El antiguo edificio de viajeros fue demolido y sustituido por un refugio de hormigón, retirándose la vía de apartado y dejando la vía principal al lado del andén central, dejando el andén lateral sin uso.

Son aún visibles restos de otras construcciones, entre el refugio y la subestación eléctrica.

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Pina de Ebro
Pina
Pina
Pina

Estación de Pina de Ebro


Mount Augustus, Dünya yüzeyindeki en büyük monolit. Avustralya'nın batı kısmında Perth'in 850 km kuzeyinde, Carnarvon şehrinin 320 km doğusunda bulunur. Burada doğan Wadjariler onu Burringurrah olarak adlandırırlar. Dağın birçok yerinde, onlar tarafından yapılmış resim işlemeleri ve gravürler mevcuttur. Çevredeki bitki örtüsü, yüksek çalılıklar ve akasya cinsi bitkilerdir.

Coğrafya
Mount Augustus, 8 km uzunluğunda olup 48 km² bir alanı kaplar. Dağ, çevreden 717 m yükselir ve zirvesi deniz seviyesinden 1.105 metre yüksektedir. Hacimsel olarak Uluru'dan (eskiden "Ayers Rock") 2.5 kat büyüktür. Kayaç rengi, lila, pembe, kırmızı ve turuncu renkleri arasında değişiklik gösterir.

Diğer
Dağa ilk tırmanan Avrupalı 3 Haziran 1858 tarihinde Francis Gregory olup, tırmandıktan birkaç hafta sonra dağa, kardeşi Sir Augustus Charles Gregory'nin adını vermiştir.

Dış bağlantılar
 Mount Augustus National Park

Kaynakça
  (Kısmi)

Avustralya'daki kaya formasyonları
Avustralya'daki dağlar
Batı Avustralya coğrafyası

Mount Augustus


ريمي أديكو مارسيل  (15 يناير 1981 في ياموسو كرو)، لاعب كرة قدم عاجي، يلعب حالياً في نادي المريخ السوداني .

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السودان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البحرين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المغرب
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في مصر
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيفواريون مغتربون في البحرين
رياضيون إيفواريون مغتربون في الجزائر
رياضيون إيفواريون مغتربون في السودان
رياضيون إيفواريون مغتربون في المغرب
رياضيون إيفواريون مغتربون في جمهورية الكونغو
رياضيون إيفواريون مغتربون في مصر
رياضيون من أبيدجان
لاعبو أفريكا سبورتس
لاعبو الدوري البحريني الممتاز
لاعبو المغرب التطواني
لاعبو كرة قدم إيفواريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البحرين
لاعبو كرة قدم مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم مغتربون في السودان
لاعبو كرة قدم مغتربون في المغرب
لاعبو كرة قدم مغتربون في جمهورية الكونغو
لاعبو كرة قدم مغتربون في مصر
لاعبو نادي الزمالك
لاعبو نادي المحرق
لاعبو نادي المريخ (السودان)
لاعبو وفاق سطيف
مواليد 1404 هـ
مواليد 1981
مواليد 1982
مواليد في أبيدجان
لاعبو الدوري السوداني الممتاز لكرة القدم
لاعبو كرة قدم من أبيدجان

ريمي أديكو


علي منصور علوان، من مواليد 27 سبتمبر 1985 في بغداد في العراق، لاعب كرة قدم عراقي.

كان يلعب مع نادي القوة الجوية منذ عام 2005.

شارك مع المنتخب الأولمبي العراقي في مسابقة كرة القدم ضمن دورة الألعاب الآسيوية التي أقيمت في الدوحة سنة 2006، وسجل هدفين أمام منتخبي إندونيسيا وأوزبكستان.

في سنة 2007 هرب مع لاعبين آخرين هما علي عباس وعلي خضير ومساعد مدرب الأولمبي العراقي في أستراليا بعد خسارة المنتخب الأولمبي العراقي أمام نظيره الأسترالي وقدم اللجوء.

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بغداد
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو نادي القوة الجوية
مواليد 1985

علي علوان (لاعب كرة قدم عراقي)


Millî Güvenlik Kurulu (MGK), 1933-1949 yılları arasında Yüksek Müdafaa Meclisi Umumî Kâtipliği, 1949-1962 yılları arasında Millî Savunma Yüksek Kurulu ve Genel Sekreterliği, 1961 Anayasası'na göre Millî Güvenlik Kurulu ve Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği isimleri ile faaliyet göstermiştir.

1982 tarihli Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 118. maddesiyle bugünkü halini almıştır. Türkiye Cumhuriyeti Devletinin millî güvenlik siyasetinin tayini, tespiti ve uygulaması ile ilgili kararların alınmasını ve gerekli kurumlar arası eş güdümün sağlanması konusundaki görüşlerini Cumhurbaşkanına bildirmekle görevlidir.

Olağanüstü hâller dışında iki ayda bir cumhurbaşkanı başkanlığında toplanır. Anayasaya göre Cumhurbaşkanının başkanlığında, Cumhurbaşkanı Yardımcısı; Adalet, İçişleri, Dışişleri, Millî Savunma bakanları; Genelkurmay Başkanı, Kara, Deniz ve Hava kuvvetleri komutanlarından kurulur. Gündemin özelliğine göre kurul toplantılarına ilgili bakan ve kişiler çağrılıp görüşleri alınabilir. Doğal üye olmamalarına karşın Jandarma Genel Komutanı, Sahil Güvenlik Komutanı, Millî İstihbarat Teşkilatı Başkanı, Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanı da toplantılara düzenli olarak katılmaktadır.

Millî Güvenlik Kurulunun gündemi; Cumhurbaşkanı tarafından belirlenir ve cumhurbaşkanı yardımcısı ile genelkurmay başkanının önerileri dikkate alınarak Cumhurbaşkanınca düzenlenir. Kurul üyesi bakanlar ile diğer bakanların gündeme girmesini istedikleri konular, genel sekreter tarafından cumhurbaşkanına sunulmaktadır. Genel sekreteri toplantılara katılır, fakat oylamaya katılamaz.

Cumhurbaşkanı katılamadığı zamanlarda cumhurbaşkanı yardımcısı başkanlığında toplanır.

Devletin millî güvenlik siyaseti
Devletin Millî Güvenlik Siyaseti, MGK tarafından, devletin devamı için millî faaliyetlerin planlı ve belirlenmiş esaslara göre yapılması gerektiği ileri sürülerek hazırlanmış bir siyasettir. Aynı zamanda, gizli olan içeriğinde, doğrudan güvenlikle ilgili sorunların bulunduğu ve anayasaya aykırı bir durum bulunmadığı söylenmektedir. Bu belgeye zaman zaman Kırmızı Kitap  ya da Kırmızı Anayasa da  denilmektedir. Kırmızı Kitap isminin ilk kez Alparslan Türkeş tarafından ortaya atıldığı iddia edilmektedir.

Üyeler

Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği
Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği, 24 Nisan 1933 tarihinde kurulmuştur. Sırasıyla Yüksek Müdafaa Meclisi Umumi Kâtipliği (1933 - 1949), Milli Savunma Yüksek Kurulu Genel Sekreterliği (1949 - 1962) ve son olarak Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği adını alan kuruluşun mevcut hâli Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliğinin Teşkilat ve Görevleri Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile düzenlenmiştir.

Cumhurbaşkanı'na bağlı olarak yapılandırılan Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği; Milli Güvenlik Kurulu'na ait faaliyetlerin işlemlerini yapmak ve Milli Güvenlik Siyaseti Belgesi'nin hazırlanmasına ilişkin çalışmaları yürütmekle görevlidir. Genel Sekreter Cumhurbaşkanı tarafından atanır.

07 Ağustos 2003 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4963 sayılı kanunun getirdiği yeni düzenlemeyle beraber Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik süreci çerçevesinde Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği ile ilgili yasal değişiklikler gerçekleştirilmiştir. Başbakan'a bağlı bir teşkilat olan Genel Sekreterliğe sivil bir Genel Sekreter atanması mümkün kılınmıştır. Söz konusu yasal değişiklikten önce, , orgeneral-oramiral rütbesindeki Silahlı Kuvvetler mensupları arasından Genelkurmay Başkanının inhası ve Başbakan'ın teklifi üzerine Bakanlar Kurulu'nun kararıyla atanıyordu. Bahse konu değişiklikten sonra ise Genel Sekreter, Başbakan'ın teklifi ve Cumhurbaşkanı'nın onayı ile atanmaya başlandı.

Genel Sekreterlik, Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemine geçilmesinin  ardından, 1982 Anayasası'nın 118'inci maddesinin gereği olarak çıkarılan 15 Temmuz 2018 tarihli ve 6 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile yeniden teşkilatlandırılmıştır. Bu kapsamda, Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile Milli Güvenlik Kurulu'na ilişkin bazı değişiklikler gerçekleştirilmiştir. 15 Temmuz 2018 tarihinde gerçekleştirilen söz konusu değişikliklerle Millî Güvenlik Kurulu'nun kuruluşu, görevleri ve çalışma usulleri ile ilgili yeni düzenlemeler yapılmıştır.

Genel Sekreterlik Teşkilatı
Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği yalnızca merkez teşkilatından oluşur. Merkez teşkilatında genel sekreterlik makamı, 1 genel sekreter yardımcılığı, 1 grup başkanlığı, 1 özel kalem müdürlüğü, 1 hukuk müşavirliği, 1 basın ve halkla ilişkiler müşavirliği ve 7 daire başkanlığı bulunmaktadır.

Hizmet birimleri
 Milli Güvenlik Siyaseti ve Koordinasyonu Grup Başkanlığı
 Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığı
 Destek Hizmetleri Dairesi Başkanlığı
 Dış İlişkiler ve Stratejik Araştırmalar Dairesi Başkanlığı
 Kurul İşleri ve Kararları Dairesi Başkanlığı
 Personel Dairesi Başkanlığı
 Seferberlik ve Savaş Hazırlıkları Planlama Dairesi Başkanlığı
 Strateji Geliştirme Dairesi Başkanlığı
 Basın ve Halkla İlişkiler Müşavirliği
 Hukuk Müşavirliği
 Özel Kalem Müdürlüğü

Genel sekreterler

Ayrıca bakınız
 Yüksek Askerî Şûra
 Millî güvenlik
 Anayasa kitapçığı krizi

Kaynakça

Türkiye Cumhuriyeti'nin devlet yapısı
Cumhurbaşkanlığı başkanlıkları

Millî Güvenlik Kurulu (Türkiye)


Sami Lamdakkar (18. ožujka  2002.) je marokanski rukometaš. Nastupa za francuski klub Frontignan Thau Handball i marokansku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija Maroka završila na 29. mjestu.

Izvori

Marokanski rukometaši

Sami Lamdakkar


وزارة المالية السعودية هي الوزارة المسؤولة عن إعداد ميزانيات المملكة العربية السعودية ورسم السياسة المالية والاقتصادية في المملكة وهي ثاني وزارة في المملكة بعد وزارة الخارجية السعودية ويتولى رئاستها الاستاذ محمد عبدالله الجدعان ونائب الوزير هو الدكتورحمد بن سليمان البازعي.

لمحة تاريخية عن الوزارة

نبذة تعريفية عن الوزارة
تُعد وزارة المالية إحدى أقدم الوزارات في تاريخ المملكة العربية السعودية، فقد تأسست في العام 1344 هـ باسم «مديرية المالية العامة لإدارة الأمور المالية»، وذلك في عهد الملك عبدالعزيز آل سعود، بمنطقة مكة المكرمة. ومع توسع أعمالها تم تحويلها إلى «وكالة المالية العامة» في العام 1347 هـ. ثم تطورت أعمال الوكالة بشكل كبير فصدر الأمر الملكي بتحويل الوكالة إلى وزارة للمالية في العام 1351هـ (1932م)، بحيث تتولى مسؤولية تنظيم وحفظ أموال الدولة، وجبايتها، وتأمين طرق وارداتها ومصروفاتها، والمرجع العام لعموم الماليات في كل مناطق المملكة. وكان أول وزير للمالية هو الشيخ عبد الله بن سليمان الحمدان. في العام 1374 هـ تم دمج وزارة الاقتصاد بوزارة المالية، فصارت: «وزارة المالية والاقتصاد الوطني»، كما تم نقل مقرها إلى الرياض. وبعد دمج نشاط الاقتصاد بوزارة التخطيط تم تعديل مسمى الوزارة إلى الاسم الحالي وهو«وزارة المالية» منذ العام 1424هـ.

الأجهزة الحكومية التي تأسست من خلال وزارة المالية
خلال مراحل التحديث التي شهدتها المملكة في بدايات عهدها توسعت أعمال وزارة المالية، فبدءاً من العام 1355 هـ تم إنشاء عدة مديريات تحت مظلة وزارة المالية تحولت لاحقاً إلى وزارات وهيئات ومؤسسات حكومية مستقلة:
 المديرية العامة للبترول والمعادن.
 المديرية العامة للأشغال العمومية.
 المديرية العامة للجمارك.
 مديرية الزراعة والمياه.
 شؤون الحج والأوقاف والإذاعة.
 ديوان الموظفين والمتقاعدين.
 نظام العمل والعمال.
 معهد الإدارة العامة.
 البنك الزراعي العربي السعودي.
 مديريات البرق والبريد.
 مصلحة الطرق.
 المؤسسة العامة للتقاعد.
 سكة الحديد.
 صندوق التنمية العقارية.
 صندوق التنمية الصناعية.
 بنك التسليف والادخار.
 البنك الزراعي.
 صندوق الاستثمارات العامة.
 مصلحة الزكاة والدخل (الهيئة العامة للزكاة والدخل).
 مصلحة التقاعد.
 مصلحة الإحصاءات العامة (الهيئة العامة للإحصاء).
 مكاتب خاصة بالشركات والمشاريع العمرانية.

قائمة الوزراء

الجهات التابعة للوزارة
 الهيئة العامة للزكاة والدخل
 مصلحة الجمارك

إستراتيجية وزارة المالية

الرؤية
وزارة رائدة تمكن المملكة العربية السعودية لتكون ضمن أكبر 15 اقتصاد في العالم بحلول عام 2030م من خلال نظام مالي متميز.

الرسالة والقيم
وضع سياسات مالية فعالة وإدارة الموارد المالية لتحقيق استقرار ونمو اقتصادي واستدامة مالية ورفع كفاءة الانفاق وتعزيز الشراكات مع القطاع الخاص من خلال حوكمة فاعلة وتمكين المملكة في تأثيرها على المجتمع المالي إقليمياً ودوليا وتعمل الوزارة علي تعزيز قيم الشفافية والالتزام والشراكة والإنجاز.

الأهداف الأساسية
 تطوير سياسات مالية مستدامة
 تخصيص وإدارة الموارد المالية بفعالية
 تحسين جودة الحسابات المالية وتعزيز الشفافية
 الاستغلال الأمثل لأصول الدولة والتمويل المبتكر
 تعزيز مكانة المملكة إقليميا ودوليا
 تمكين التحول الرقمي للوزارة
 تأهيل الكوادر البشرية ضمن بيئة منتجة
 تعزيز إدارة التغيير والتواصل
 تحقيق التوازن في الميزانية العامة بكفاءة وفعالية
 الالتزام بكفاءة الانفاق
 تنويع مصادر الإيرادات
 تعزيز دور سوق الدين
 تطبيق معايير عالية في المحاسبة والمسئولية
 تبني المعايير الدولية والممارسات الإدارية الرائدة
 المشاركة في تحسين جودة الخدمة
 تعزيز الشراكة مع القطاع الخاص
 تعزيز دور المنشآت الصغيرة والمتوسطة في الناتج المحلي
 التأثير الفعال في السياسات المالية العالمية
 الريادة في الشراكات الاستراتيجية الخارجية
 تسهيل وتسريع اجراءات العمل في الجمارك

مهام وزارة المالية
 تحديد السياسة المالية والاقتصادية
 تحديد التوقعات المالية الكلية وتطوير النماذج المالية المرتكزة على تحقيق النتائج
 تحليل وصياغة السياسات المالية
 إجراء أبحاث السياسات المالية والاقتصادية
 تحسين الإيرادات والميزانية
 تصميم واقتراح السياسات والتشريعات اللازمة لتوليد الإيرادات، بما في ذلك الضرائب، والجمارك، والرسوم
 مراقبة الامتثال للوائح الإيرادات وضمان الإيرادات
 قيادة عملية إعداد الميزانية بما يتفق مع السياسات المالية وإطار الانفاق متوسط المدى
 التفاوض مع الجهات المعنية من أجل وضع المخصصات السنوية
 مشاركة الجهات المعنية في مراجعة وتحسين إنفاقهم في الشئون المالية
 قيادة عملية تنفيذ الميزانية ومراقبة الامتثال لسقف الانفاق
 قيادة عملية المحاسبة وإعداد التقارير المالية بالتعاون مع الجهات المعنية
 إدارة النقد في الخارج مع الشئون الدولية
 إدارة المشاركات الثنائية والمشاركات متعددة الاطراف مع الشركاء الاجانب الرئيسين
 تقديم المشورة وتحديد المواقف، والتفاعل مع المؤسسات الاقتصادية والمالية الدولية الرئيسة

أبرز إسهامات وإنجازات ومبادرات الوزارة
 مؤتمر إعلان الميزانية العامة للدولة للسنة المالية 1439/1440 هـ (2018 م) والفعاليات المصاحبة.
 إصدار التقارير الربعية لأداء الميزانية العامة للدولة.
 إصدارات مبتكرة لتمويل وإدارة الدين العام.
 الالتزام بسداد مستحقات القطاع الخاص.
 تفعيل مشاريع توسعة الحرمين الشريفين.
 تمويل حزمة مشاريع تنموية (صحية وتعليمية وفندقية).
 طرح المسودة الأولى لنظام المنافسات والمشتريات الحكومية الجديد.
 إشادات المنظمات والوكالات والهيئات الدولية.
 إطلاق منصة (اعتماد) الرقمية.
 حلول تقنية لتسهيل الإجراءات التعامل مع القطاعين العام والخاص والمواطنين.
 تطوير إجراءات إعداد الميزانية والنظام المحاسبي.
 إصلاحات مؤسسية لتطوير إدارة المالية العامة.
 تمكين الجهات الحكومية من استدامة التوازن المالي.
 إطار المالية العامة متوسط الأجل.
 إطلاق برنامج تحقيق التوازن المالي والمبادرات المتعلقة به.
 مبادرات وبرامج لرفع كفاءة الإنفاق الحكومي.

المشاريع الوطنية الكبرى التي نفذتها الوزارة
 التوسعات الملكية الضخمة للمسجد الحرام والمسجد النبوي.
 جسر الملك فهد بين مملكتي السعودية والبحرين.
 جامعة الأميرة نورة بنت عبد الرحمن.
 مشروع الملك سلمان للمؤتمرات الدولية.
 إعادة تأهيل عبارات زمزم.
 مراكز المؤتمرات في الرياض وجدة والمدينة المنورة.
 المجمعات الحكومية بعدد من مدن المملكة.
 مراكز الإيواء بالمملكة.
 المنافذ الحدودية بمقراتها ومدنها السكنية.

التنمية المستدامة
بدأت وزارة المالية السعودية بمراجعة لميزانية العامة للدولة وتقسيماتها، بهدف تحقيق تنمية مستدامة في مجالاتها الثلاثة: النمو الاقتصادي، وحفظ الموارد الطبيعية، والتنمية الاجتماعية، بطريقة تمكن من معرفة دقيقة بمخرجات الموارد وتأثيرها على الاقتصاد الكلي للدولة، وتحقق أهدافها في التطوير المستمر للنظام المالي الحكومي وتأكيد سلامته وقوته، ومتابعة تحصيل الإيرادات العامة وتنميتها وتنويعها، وتطوير السياسات والتشريعات المالية والنظم الضريبية، والتطوير المستمر لآليات إعداد الميزانية، والمساهمة في تطوير التعاون الإنمائي الإقليمي والدولي مع المؤسسات المالية الإقليمية والدولية، وتوفير بيانات إحصائية للموارد والمصارف المالية ومعرفة مخرجات تلك الموارد وتأثيرها على الاقتصاد الكلي للدولة، وأخيرا إعادة تصنيف بنود الميزانية العامة لتطبيق القواعد المحاسبية وتوفير معلومات وبيانات شاملة.

المراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لوزارة المالية https://mof.gov.sa/about/Pages/previousministers.aspx
 وزارة المالية
 الهيئة العامة للزكاة والدخل
 مصلحة الجمارك

تأسيسات سنة 1932 في السعودية
وزارات أسست في 1932
وزارات حكومة السعودية
وزارات مالية

وزارة المالية (السعودية)


La paloma perdiz cariblanca  (Zentrygon albifacies) es una especie de ave columbiforme de la familia Columbidae propia de América Central. Es nativa de El Salvador, Guatemala, Honduras, México y Nicaragua. Su hábitat son los bosques húmedos tropicales. No tiene subespecies reconocidas.

Referencias

Enlaces externos

albifacies
Aves de América Central
Animales descritos en 1858
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Zentrygon albifacies


DIN 933 er en DIN-standard for en sætskrue.

DIN 933 bliver erstattet med ISO 4017.

Kilde
Sætskruer DIN 933

DIN-standarder

DIN 933


Judas José Romo y Gamboa (Cañizar, 7 de janeiro de 1779 - Sevilha, 11 de janeiro de 1855) foi um cardeal do .

Nascimento
Nasceu em Cañizar em 7 de janeiro de 1779. Filho do Brigadeiro Francisco Romo y Gamboa (1746-1813) e Ramona Fernández Manrique (1750-1787), de Condemios. Irmão de Lorenzo (1775-post 1839), procurador de Guadalajara (1834-1836); e de Francisco (1785-1849), senador (1840-44) e deputado por Guadalajara (1847-1849).

Educação
Estudou na Universidade de Huesca, onde se doutorou in utroque iuris em direito civil e em direito canônico.

Sacerdócio
Foi cônego do capítulo da catedral de Sigüenza.

Episcopado
Eleito bispo de Canárias, em 20 de janeiro de 1834. Consagrado, quinta-feira, 1º de maio de 1834, igreja oratoriana de San Felipe de Neri, Madri, por Pedro José Fonte y Hernández, arcebispo do México. Assistente do Trono Pontifício, 27 de maio de 1834. Senador vitalício desde 1845. Promovido à sede metropolitana de Sevilha, 17 de dezembro de 1847.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 30 de setembro de 1850; morreu antes de receber o chapéu vermelho e o título.

Morte
Morreu em praça arcebispal de Umbrete, Sevilha em 11 de janeiro de 1855, às 10 horas. Exposto e enterrado na catedral metropolitana de Sevilha

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX
Arcebispos de Sevilha
Bispos nomeados pelo Papa Gregório XVI
Bispos católicos da Espanha
Naturais de Guadalaxara (província)

Judas José Romo y Gamboa


Thomas Tuchel (født 29. august 1973) er en tidligere tysk fodboldspiller, nuværende cheftræner for FC Bayern München og forhenværende cheftræner for Paris Saint-Germain F.C., Borussia Dortmund, Mainz 05, FC Augsburg ll og Chelsea F.C.

Spillerkarriere
Tuchel var forsvarsspiller og startede sin ungdomskarriere hos tyske TSV Krumbach, før han i 1988 skiftede til Chelseas ungdomshold, hvor han var i fire år.

Hans professionelle debut fik han hos Stuttgarter Kickers, som han spillede 8 kampe med 1 mål til følge, mellem 1992-1994.

I 1994 skiftede han efter to skuffende sæsoner til SSV Ulm, som spillede i Regionalliga Syd. Her var han fra 1994-1998, hvor han scorede 2 mål i 69 kampe. En knæskade tvang ham efterfølgende til at stoppe karrieren.

Trænerkarriere

Tidligere karriere
I 2000 blev Tuchel ansat som cheftræner for Bundesliga klubben VFB Stuttgarts, u-19-hold. Et job han besad i 5 sæsoner.

I 2005 vendte han så tilbage til barndomsklubben FC Augsburg, hvor han fik en stilling i klubbens ungdomsafdeling, indtil han i 2007/2008 sæsonen blev forfremmet til træner for FC Augsburg ll.

FSV Mainz 05
Den 3. august 2009 annoncerede Mainz 05 at de havde ansat Tuchel som deres nye cheftræner. Han fik en 2-årig kontrakt. De kommende 2 sæsoner endte Mainz som henholdsvis nr. 7 og 5 i bundesligaen, og hans kontrakt blev derefter forlænget med yderligere 3 år. Da kontrakten udløb i 2014 ønskede Tuchel ikke at forlænge kontrakten på trods af gode resultater og et ønske fra klubben om at forlænge. 5 sæsoner i Mainz, gav ham 72 sejre, 46 uafgjorte og 64 nederlag.

Borussia Dortmund
Thomas Tuchel skiftede i 2015/2016 sæsonen til Borussia Dortmund, hvor han afløste Jurgen Klopp.

Thomas Tuchel blev i 2017 fyret som Dortmund-træner.

Paris Saint Germain
Han skiftede i maj 2018 til Paris Saint-Germain F.C., som afløser til Unai Emery. Han formåede på kort tid at nå til den første Champions League finale nogensinde med holdet i 2020, dog med et ærgerligt resultat i finalen. Han blev fyret i julen 2020, da han havde været inde i en dårlig periode, og der ikke længere var ønske om et samarbejde.

Chelsea
Kort efter fyringen i PSG, erstattede han den tidligere klublegende Frank Lampard som cheftræner i Chelsea F.C.. Han formåede på kort tid at vende Chelseas situation rundt, og førte holdet til sejr i Champions League finalen i 2021. Dagen efter et 1-0 nederlag til GNK Dinamo Zagreb i første runde af Champions League gruppespillet, meddelte klubbens ledelse, at de havde fyret Thomas Tuchel.

FC Bayern München
Den 24. marts 2023 offentliggjorde FC Bayern München, at deres daværende cheftræner Julian Nagelsmann var blevet afskediget og erstattet med Thomas Tuchel.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldtrænere fra Tyskland
Fodboldspillere fra FC Augsburg
Fodboldspillere fra Stuttgarter Kickers

Thomas Tuchel


Clifford Glenwood Shull (d. 23 Eylül 1915, Pittsburgh, Pensilvanya - ö. 31 Mart 2001), Amerikalı fizikçi.

Bertram Brockhouse ile birlikte nötron saçılım teknikleri ile ilgili çalışmaları sayesinde 1994'te Nobel Fizik Ödülü'nü almaya hak kazanmışlardır.

Ayrıca bakınız

 Nötron tomografisi

Dış bağlantılar
 1994 Nobel Fizik Ödülü kazananlar
 Nobel,  Otobiyografi

1915 doğumlular
2001 yılında ölenler
Amerikalı fizikçiler
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Oak Ridge Ulusal Laboratuvarı kişileri
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Oliver E. Buckley Yoğun Madde Ödülü kazananlar

Clifford Shull


سميرة مقرون (24 يناير 1987 -)، ممثلة تونسية. قامت بدور سيرين بمسلسل مكتوب ثم شاركت بأعمالًا في سوريا ومصر.

النشأة والمسيرة
حصلت على الأستاذية في اللغة الإنجليزية، وعملت مضيفة طيران بالمنستير ولكنها اختارت دخول عالم التمثيل، فكانت مشاركتها الأولى من خلال دور «سيرين» في مسلسل مكتوب للمخرج سامي الفهري ومن ثم بدأت في تحقيق الانتشار العربي سريعا من خلال مشاركتها مؤخرا في المسلسل العربي ذاكرة الجسد عن الرواية العربية الشهيرة التي حملت نفس العنوان للكاتبة الجزائرية أحلام مستغانمي ويخرج هذا المسلسل الذي يبث حاليا على شاشات عديد القنوات العربية المخرج نجدت أنزور. كما شاركت أيضا في مسلسل سوري بعنوان «تخت شرقي» للمخرجة رشا شربتجي. أما بالنسبة للمشاركات التونسية فقد شاركت في سيت كوم رمضان بعنوان «قاراج لكريك» من خلال دور «لبنى».

الحياة الشخصية
تزوجت في عام 2011 من لاعب كرة القدم الدولي التونسي عادل الشاذلي وأنجبا ابنهما «قصيّ» ثم انفصلا بعام 2013، كما تزوجت للمرة الثانية  وأنجبت ابنة وانفصلت بعد ذلك.

أعمالها

في السينما
 2014: وردة
 2015: كرم الكينج
 2023: رمسيس باريس

في التلفزيون

المسلسلات التونسية
 2008 - 2014: مكتوب لسامي الفهري: سيرين.
 2010: ڨراج الكريك لرضا الباهي: لبنى.
 2013: آلو ما لقيس شقير.
 2019: علي شورب (الموسم2) لمديح بالعيد وربيع التكالي: زليخة.
 2021: إن شاء الله مبروك لبسام الحمراوي: حسنة.
 2022: الفوندو ج2

المسلسلات العربية
 2010: تخت شرقي لرشا شربتجي.
 2010: ذاكرة الجسد لنجدت إسماعيل أنزور.
 2015: بعد البداية
 2015: طريقي
 2016: وعد
 2016: أبو البنات
 2016 - 2017: الكبريت الأحمر ج1، ج2
 2017: جيران
 2018: رسايل.
 2019: زلزال
 2019: البرنسيسة بيسة

البرامج
 2007: دليلك ملك على قناة تونس 7 مع سامي الفهري.
 2014: تاكسي 2 على قناة نسمة.

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
زوجات وصديقات لاعبي كرة القدم
ممثلات أفلام تونسيات
ممثلات تلفزيون تونسيات
ممثلات تونسيات في القرن 21
مواليد 1407 هـ
مواليد 1987

سميرة مقرون


Trinity Rodman, née le  à Newport Beach aux États-Unis, est une joueuse internationale américaine de football.

Elle évolue en tant qu'attaquante pour le Spirit de Washington en National Women's Soccer League (NWSL), le championnat des États-Unis féminin. Plus jeune joueuse sélectionnée dans l'histoire de la NWSL, elle est élue Rookie of the Year de la saison 2021.

Trinity Rodman est sélectionnée pour la première fois en équipe nationale en janvier 2022.

Biographie
Trinity Rodman naît le 20 mai 2002. Son père est l'ancien joueur de basket-ball Dennis Rodman, considéré comme l'un des meilleurs défenseurs et rebondeurs de l'histoire de la NBA et sa mère est Michelle Moyer.

Elle est sélectionnée en deuxième position de la draft 2021 de la NWSL par le Spirit de Washington. Plus jeune joueuse sélectionnée de l'histoire, elle devient également au mois d'avril la plus jeune buteuse du championnat à  et . Elle est élue Rookie of the Year (meilleure recrue) de la saison 2021 remportée par son équipe.

En janvier 2022, elle est sélectionnée en équipe nationale pour un stage de dix jours à Austin au Texas.

Début février, elle signe une prolongation de contrat de plus d'un million de dollars sur trois saisons avec sa franchise de Washington, ce qui fait d'elle la joueuse la mieux payée de l'histoire de la ligue féminine américaine de soccer.

Sélectionnée parmi les 20 finalistes pour le Ballon d'or 2022, Trinity Rodman fait partie des deux seules joueuses nommées qui n'évoluent pas en Europe.

En 2023, elle fait partie des 23 joueuses sélectionnées par Vlatko Andonovski pour participer à la coupe du monde qui a lieu en Australie  et en Nouvelle-Zélande du 20 juillet au 20 août.

Références

Liens externes

Joueuse de soccer internationale américaine
Joueuse du Spirit de Washington
Naissance en mai 2002
Naissance à Newport Beach (Californie)

Trinity Rodman


Prin poliție politică se înțelege organul de stat care strânge informații despre cetățenii opuși regimului la putere și ia măsuri represive împotriva acestora.

În România

Siguranța Statului
Serviciul de informații al României dintre anii 1924-1944.

"Securitatea" comunistă
În articolul 5 al legii nr. 187 din 7 decembrie 1999 privind accesul la propriul dosar și deconspirarea Securității ca poliție politică, termenul se definește astfel:

ART. 5

(1) Prin poliție politică se înțelege toate acele structuri ale securității, create pentru instaurarea și menținerea puterii totalitar-comuniste, precum și pentru suprimarea sau îngrădirea drepturilor și libertăților fundamentale ale omului.

(2) Este agent al organelor de securitate, ca poliție politică, în sensul prezentei legi, orice persoană care a îndeplinit calitatea de lucrător operativ, inclusiv acoperit, al organelor de securitate în perioada 1945-1989.

(3) Este colaborator al organelor de securitate, ca poliție politică, în sensul prezentei legi, persoană care:

a) a fost retribuită sau recompensată în alt mod pentru activitatea desfășurată în această calitate;

b) a fost deținător de locuință conspirativă sau de casă de întâlnire;

c) a fost rezident al securității, în sensul prezentei legi;

d) orice altă persoană care a dat informații securității, prin care s-a adus atingere, nemijlocit sau prin alte organe, drepturilor și libertătilor fundamentale ale omului. Informațiile cuprinse în declarațiile date în timpul anchetei de către persoana reținută sau arestată pentru motive politice privind cauza pentru care a fost cercetată, judecată și condamnată nu fac obiectul acestei prevederi.

(4) Se consideră colaborator al organelor de securitate, ca poliție politică, și persoana care a transmis sau a înlesnit transmiterea de informații, note, rapoarte sau alte acte, prin care se denunțau activitatea sau atitudinile potrivnice regimului totalitar comunist, de natură să aducă atingere drepturilor și libertăților fundamentale ale omului.

(5) Sunt asimilați colaboratorilor prevăzuți la alin. (3) persoanele care au avut competențe decizionale, juridice ori politice sau care prin abuz de putere politică au luat decizii la nivel central sau local, cu privire la activitatea securității sau cu privire la activitatea altor structuri de represiune ale regimului totalitar comunist.

(6) Implicarea în activitatea de poliție politică a persoanelor prevăzute la art. 2 se stabilește pe baza datelor, probelor și indiciilor existente în dosarele care fac obiectul cercetării, precum și prin orice înscrisuri prezentate de orice persoană interesată în cazul lipsei, alterării sau descompletării dosarului.

Note

Aplicarea legii

Poliție politică


حفظ الطاقة أو ترشيد استهلاك الطاقة هو سلوك يفضي إلى خفض الكمية المستهلكة من الطاقة بأنواعها، بهدف الحفاظ على البيئة والتوفير في مصاريف استهلاك الوقود ورفع مسؤولية الأفراد والمجتمعات تجاه البيئة، يمكن وصول هذا الهدف عبر الاستخدام الفعال للطاقة حيث توظف التقنية في تحقيق نفس خدمة الطاقة باستهلاك طاقة أقل (مثال: استخدام تقنيات حديثة في التدفئة أو التكييف تقوم بأداء نفس وظيفة مثيلاتها التقليدية مستخدمة كمية طاقة أقل).

تعد ممارسة حفظ الطاقة جزءاً مهماً في أي خطط واستراتيجيات وكالات الطاقة، تهدف هذه الممارسة إلى خفض كمية الطاقة المستخدمة للفرد الواحد وبالتالي الحد من تنامي زيادة الطلب على الطاقة في المستقبل والناتجة عن زيادة التعداد السكاني كما تقلل من مصاريف توليد الطاقة عبر التوجه نحو الاستخدام الفعال للطاقة واستخدام موارد الطاقة النظيفة.

ممارسات حفظ الطاقة حسب الدول

الولايات المتحدة الأمريكية
تعد الولايات المتحدة الأمريكية أكبر مستهلك للطاقة في العالم، تقسم وكالة الطاقة الأمريكية استهلاك الطاقة في الولايات المتحدة على 4 أقسام هي: الاستهلاك المنزلي والصناعي والتجاري والنقل، يشكل استهلاك الطاقة المنزلي واستهلاك النقل حوالي 50% من إجمالي الاستهلاك في أمريكا وهما يتبعان بشكل كبير للممارسات الفردية ويمكن لممارسة حفظ الطاقة أن تقلل من كمية الاستهلاك في كليهما بشكل ملحوظ، بينما يكون الاستهلاك في القطاع التجاري والصناعي ثابتاً إلى حد ما ويمكن للاستخدام الفعال للطاقة أن يخفض من كمية استهلاك الطاقة فيهما.

النقل
يشمل قطاع النقل جميع مركبات النقل الخصوصية والعمومية، حوالي 65% من الطاقة المستخدمة في مركبات النقل تأتي من البنزين وغالبية هذه المركبات خصوصية، 20% من الطاقة المستخدمة تأتي من الديزل (كالقطارات والسفن والشاحنات) والـ 15% المتبقية تستهلك للنقل الجوي، عقب أزمة النفط (1973) ظهرت سياسيات فدرالية جديدة تلزم مصنعي المركبات بالتوجه إلى تصنيع مركبات ذات فاعلية أكبر في استخدام الوقود وبدأت الشركات الكبرى في أواخر السبعيات بتصنيع سيارات أخف وزناً وصغر حجماً واعتمدت تصميم مركبات الشد الأمامي، الأمر الذي أثمر سيارات أكثر فاعلية في استخدام الوقود.

إلا أن هذه المعايير سرعان ما بدأت بالاضمحلال في بداية التسعينيات نتيجة انتشار السيارات الرياضية ذات المحركات الكبيرة وسيارات الفان وشاحنات البيك أب الصغيرة، في عام 2002 أعيد تفعيل السياسيات الفدرالية مرة أخرى وأصبح المواطنون مخولين لتلقي نقاط إضافية لصالحهم في ضريبة الدخل لدى امتلاك سيارة هجينة أو سيارة كهربائية، كما انتشر على المستوى الشعبي مبدأ تشارك التوصيلات  واستخدام وسائل النقل العمومية للتنقلات اليومية.

الاستهلاك المنزلي
إن فاعلية استخدام الطاقة في التدفئة والتكييف في تزايد مستمر منذ سبعينيات القرن الماضي وعقب أزمة النفط 1973، في عام 1987 قامت وكالة الطاقة بتحديد حد أدنى فاعلية استخدام الطاقة في الأدوات الكهربائية المنزلية، وأصبحت كل الأجهزة ذات الاستخدام الفعال للطاقة تحظى بشعار «نجمة الطاقة».

و لكن وبالرغم من كل تلك الجهود إلا أن هنالك زيادة ملحوظة في استهلاك الطاقة المنزلي في الولايات المتحدة، ويرجع ذلك إلى زيادة عدد الأجهزة الإلكترونية الموجودة في المنزل من تلفزيونات وثلاجات وغيرها، كما أن مساحات السكن والمنازل زادت من متوسط 135 متراً مربعاً عام 1970 إلى 207 متر مربع عام 2005 مما يحمل زيادة في مصاريف التدفئة والتكييف والإنارة، كما أن نسبة البيوت المزودة بأجهزة تكييف مركزية زاد من 23% عام 1978 إلى 55% عام 2001.

تستهلك الأدوات المنزلية الموضوعة على وضعية الاستعداد (standby 5-10%) من إجمالي الاستهلاك المنزلي للطاقة وتكلف سنوياً أكثر من 3 مليارات دولار.

نسب استهلاك الكهرباء المنزلي حسب نوع الجهاز:
 أجهزة التدفئة المنزلية 30,7%
 سخانات المياه 13,5%
 أجهزة التكييف 11,5%
 أجهزة الإضاءة 10,5%
 البرادات والثلاجات 8,2%
 الأجهزة الإلكترونية 7,2%
 غسالات الملابس والصحون 5,6%
 الطبخ 4,7%
 أجهزة الكمبيوتر 0,9%
 أجهزة أخرى 4,1%
 هدر غير مستفاد منه 3,3%

تختلف هذه الأرقام من منطقة جغرافية أخرى باختلاف المناخ والفصول ولكن الإجمالي العام للاستهلاك يبقى متقارباً.

انظر أيضاً
 قدرة التيار المتردد
 فجوة كفاءة الطاقة

المراجع

استهلاك الطاقة
اقتصاد بيئي
سياسة الطاقة
طاقة مستدامة
قدرة كهربائية
كفاءة الطاقة

حفظ الطاقة


An Oryzopsis ferganensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dimitri Ivanovich Litvinov. An Oryzopsis ferganensis in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis ferganensis


O Colar de Ouro ao Mérito Desportivo é a condecoração desportiva mais importante e prestigiosa atribuída pelo Comitê Olímpico Nacional Italiano (CONI). Foi estabelecida em 1995 e, desde então, é concedida todos os anos à atletas, dirigentes e clubes.

De 1995 a 2013, a condecoração era atribuída somente uma vez, com os agraciados recebendo posteriormente o Diploma de Honra. No entanto, esta restrição foi derrubada em 2014.

O Colar de Ouro é concedido aos atletas campeões mundiais e olímpicos, dirigentes que prestigiem o desporto italiano há mais de quarenta anos e detentores da Estrela ao Mérito Desportivo e clubes constituídos há pelo menos cem anos e em atividade à data da proposta de atribuição.

Colar de Ouro ao Mérito Desportivo

Colar de Ouro ao Mérito Desportivo


جيلينو (Желино) هي مدينة في مقاطعة تيتوفو في جمهورية مقدونيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 26263   نسمة.

مراجع

مدن مقدونيا
قرى مقدونيا الشمالية
قرى في بلدية تزيلينو
مجتمعات ألبان في مقدونيا الشمالية

جيلينو


NGC 6769 est une très vaste galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation du Paon. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6769 a été découverte par l'astronome britannique John Herschel en .

La classe de luminosité de NGC 6769 est II. Elle forme une paire de galaxies en interaction avec sa voisine NGC 6770. La paire constitue en plus avec NGC 6771 un triplet de galaxies gravitationnellement liées et connu sous le surnom de masque du diable (Devil's Mask). Ces trois galaxies font partie du groupe d'IC 4845 (voir plus bas).

Supernova
Deux supernovas ont été observées dans NGC 6769 : SN 1997de et SN 2006ox.

SN 1997de
Cette supernova a été découverte le  par l'astronome amateur néo-zélandais Alexandre Wassillieff, et indépendamment deux jours plus tard par l'astronome amateur G. J. Garradd. D'une magnitude apparente de 18,2 au moment de sa découverte, elle était de type Ia.

SN 2006ox
Cette supernova a été découverte le  par l'astronome amateur sud-africain Berto Monard. D'une magnitude apparente de 15,3 au moment de sa découverte, son type n'a pu être identifié.

Groupe d'IC 4845
Selon A. M. Garcia NGC 6769 fait partie du groupe d'IC 4845. Ce groupe de galaxies renferme au moins 14 membres dont six du New General Catalogue et sept de l'Index Catalogue. Les autres galaxies du groupe sont NGC 6739, NGC 6746, NGC 6770, NGC 6782, IC 4827, IC 4828, IC 4831, IC 4838, IC 4842, IC 4845, IC 4866 et ESO 141-21.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6769 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 6769 sur le site du professeur C. Seligman

6769
Constellation du Paon
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie en interaction
Galaxie découverte en 1836
Objet céleste découvert par John Herschel

NGC 6769


Glance may refer to:

 Eye contact, a behavioral event related to vision
 USS Glance (1863), a Union Navy steamship during the American Civil War
 Glance, several minerals, including:
 Antimony glance (Stibnite)
 Bismuth glance (Bismutite)
 Cobalt glance (Cobaltite)
 Copper glance (Chalcocite)
 Iron glance (Hematite)
 Lead glance (Galena)
 Molybdenum glance (Molybdenite)
 Silver glance (Argentite)
 Glance (album), an album by Rose Kemp
 Glance, OpenStack's image service
 Glance (company), Indian software and content company

People with the surname
 Harvey Glance (1957–2023), American track athlete
 Stephanie Glance, American basketball coach

See also
 Glancy

Glance


The music of Aragon has through history absorbed Roman, Celtic, Moorish and French influences, much like its culture. Traditional instruments used in the region include bagpipes, drums, flutes, tambourines, rattles and, perhaps most distinctively, the guitarro and bandurria.

Jota (music) is the best-known style of music from Aragon. While regionally emblematic to Aragon, the Jota is also danced in most regions of Spain, unlike for instance flamenco which until recently was uniquely regional to Andalucia and some neighbouring areas. The Jota is played instrumentally, danced, and sung.

Other genres of traditional Aragonese music include albadas and rondas.

Some of the most notable Spain cupletistas were born in Aragon in the first decades of the 20th century. Raquel Meller became a major international star. Other important cupletistas included Preciosilla, Paquita Escribano, Matilde Aragón, Mercedes Serós, one of the creators of the Catalan couplet, Ofelia de Aragón and Elvira de Amaya.

Recent artists with folk influences include José Antonio Labordeta, La Bullonera or Joaquín Carbonell. In Pop and Rock music, the most popular groups have been Héroes del silencio and Amaral.

References

Aragon

Music of Aragon


Arts and Letters (1966-1998) est un cheval de course pur-sang, cheval de l'année aux États-Unis en 1969 et membre du Hall of Fame des courses américaines.

Carrière de course

Élevé par son propriétaire Paul Mellon, Arts and Letters réalise un début de carrière poussif : il lui faut quatre tentatives pour remporter son maiden et sa première expérience au plus haut niveau se solde par une quatrième place dans le Laurel Futurity. Mais le poulain a beaucoup progressé entre 2 et 3 ans, et lorsqu'il revient sur le circuit floridien des préparatoires pour le Kentucky Derby, la voie royale vers le "Run For Roses", il ne tarde pas à le montrer en dominant Top Knight, le champion des 2 ans, dans les Everglade Stakes. Ce dernier était toutefois en rodage et, dans les semaines qui suivent, il prend le meilleur sur lui par deux fois, dans les Flamingo Stakes et le Florida Derby. La victoire impressionnante, par 15 longueurs, d'Arts and Letters dans les Blue Grass Stakes lui vaut de s'élancer dans le Derby à une cote de méfiance, même si on lui préfère logiquement Top Knight et un élève de Claiborne Farm très estimé, Dike. Mais le favori de l'épreuve est un Californien nommé Majestic Prince : invaincu, il a survolé le Santa Anita Derby et fait de fracassants débuts à l'Est dans le Stepping Stone Purse. Dans le Derby, Arts and Letters, qui a jusqu'alors été monté par cinq jockeys différents (et quels jockeys ! les plus grands de leur époque : Laffit Pincay, Jr., Ron Turcotte, Jacinto Velázquez, Jean Cruguet et Bill Shoemaker) rencontre son nouveau partenaire, Braulio Baeza. Ces deux-là ne se quitteront plus.

Le Kentucky Derby tourne à l'affrontement entre Arts and Letters et Majestic Prince. Baeza a réussi à maintenir le favori à son extérieur mais échoue à contrer son attaque finale : le Californien l'emporte d'une encolure devant Arts and Letters, Dike est troisième. Les duettistes se retrouvent dans les Preakness Stakes et bis repetita, à la lutte c'est à nouveau Majestic Prince qui l'emporte, d'une tête cette fois - l'écart se resserre. Rendez-vous est pris dans les Belmont Stakes, troisième et dernier volet de la Triple Couronne. Mais juste après les Preakness, coup de théâtre : Johnny Longden, l'entraîneur de Majestic Prince, annonce à la presse que son protégé s'est fait mal à un tendon et ne sera pas en mesure de défendre ses chances dans les Belmont Stakes. Majestic Prince est rapatrié en Californie avec l'accord de son propriétaire pour y être mis au repos jusqu'à l'automne. Mais les spéculations vont bon train et la presse met une énorme pression sur l'entourage du Derby-winner, lui reprochant de craindre la défaite et de laisser passer l'occasion, unique, de remporter la Triple Couronne en restant invaincu. Est-ce cette pression aux airs de défi qui a fait changer d'avis Franck McMahon ? Toujours est-il que le propriétaire, contre l'avis de Johnny Longden et du jockey, le grand Bill Hartack, décide que Majestic Prince courra finalement les Belmont. Il sera donc le premier cheval à s'y présenté invaincu et en ayant remporté les deux premières manches de la Triple Couronne (seuls l'imiteront Seattle Slew en 1977, Smarty Jones en 2004 et Justify en 2018). Arts and Letters, qui vient d'entretenir sa forme en s'offrant le Metropolitan Handicap, se retrouve donc face à un adversaire diminué et cette fois il n'y a pas photo : il l'emporte de cinq longueurs et demi devant un Majestic Prince dont l'entraîneur et le jockey ne se priveront pas de dire que courir était une erreur. On ne reverra plus le Californien.

Arts and Letters, lui, n'en a cure et poursuit sa route. Débarrassé du seul rival qui fut cette année-là à sa hauteur, il prouve qu'il est le numéro 1 américain en enchaînant dans les Jim Dandy Stakes, les Travers Stakes où il domine largement Dike, puis les deux grandes épreuves d'arrière-saison, les Woodward Stakes et la Jockey Club Gold Cup, où à chaque fois il gagne d'une rue devant le 4 ans Nodouble, le meilleur cheval d'âge du pays. En fin d'année, son palmarès étoffé et sa sensationnelle deuxième partie de saison, vierge de toute défaite, lui valent de ravir le titre de Cheval de l'année 1969 à Majestic Prince. De retour sur les pistes au printemps suivant, Arts and Letters semble avoir perdu de sa superbe : largement battu dans les Westchester Stakes, il gagne certes le Gray Lag Handicap, mais sombre complètement dans les Californian Stakes pour sa première sortie sur la Côte Ouest. Son entourage préfère logiquement arrêter les frais et le cheval est envoyé au haras.

La rivalité Majestic Prince/Arts and Letters garde son mystère : les poulains se tenaient de près mais le second nommé aurait-il pu battre son rival à la régulière ? On ne le saura jamais. En attendant, Majestic Prince l'a battu deux fois avant que son tendon le trahisse et dans sa liste des 100 meilleurs chevaux de sport hippique américain du  siècle établie en 1999, le magazine The Blood-Horse considère qu'il était le meilleur des deux : il classe Majestic Prince à  la 46ème place et Arts and Letters à la 67ème. Tous deux se suivront dans le Hall of Fame des courses américaines, où Arts and Letters en 1994, six ans après celui dont il fut l'unique tombeur.

Résumé de carrière

Au haras

Installé dans le haras de la famille Whitney à Lexington, Kentucky, Greentree Farm (futur Gainesway Farm), Arts and Letters fut un étalon honorable, auteur de Codex, lauréat des Belmont Stakes, mais aussi des très bons hongres Winters Tale (Marlboro Cup Handicap, Brooklyn Handicap, Suburban Handicap) et Lord Darnley (Gulfstream Park Handicap, Widener Handicap).

Il meurt à l'âge avancé de 32 ans et repose dans son haras.

Origines

Arts and Letters est issu de l'un des plus grands champions du siècle, l'Italien Ribot, invaincu en quatorze courses et double lauréat du Prix de l'Arc de Triomphe. Ribot fut aussi un étalon brillant, tant en Europe (il fut trois fois tête de liste des étalons en Angleterre et en Irlande) qu'au États-Unis, donnant deux vainqueurs de l'Arc de Triomphe, Molvedo et Prince Royal, et les Américains Tom Rolfe et Graustark aussi doués sur la piste qu'influents reproducteurs, que l'on retrouve dans les pedigrees de chevaux tels que Alleged, Danehill ou Miesque.

La mère, All Beautiful, fut acquise par Paul Mellon en 1965 pour $ 165 000 alors qu'elle portait Arts and Letters dans ses flancs. Elle n'avait guère brillé en piste mais se réclamait d'une excellent famille de Foxcatcher Farm (l'élevage de William du Pont, Jr.) et de sa championne de mère Parlo, meilleure 3 ans de l'année 1954, lauréate du Beldame Handicap, des Delaware Oaks, des Alabama Stakes et autre Delaware Handicap. Parlo était aussi la propre sœur de Lopar, placée des Frizette Stakes, des Mother Goose Stakes, des Acorn Stakes et des Alabama Stakes.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1966
Animal né en 1966
Animal mort en 1998
Étalon pur-sang anglais
Cheval de l'année aux États-Unis
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques

Arts and Letters


An Carex collifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Carex collifera in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Nansei-shoto. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex collifera


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Niederalteich

|}

Gundlau

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Niederalteich

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Niederalteich
Baudenkmaler Niederalteich

Liste der Baudenkmäler in Niederalteich


Ijiraq, or Saturn XXII (22), is a small prograde irregular satellite of Saturn. It was discovered by the team of
Brett Gladman, John J. Kavelaars,  et al. in 2000, and given the temporary designation . It was named in 2003 after the ijiraq, a creature in Inuit mythology.

Orbit

Ijiraq orbits Saturn at an average distance of 11.1 million km in 451 days on an orbit very similar to Kiviuq's. Ijiraq is believed to be in Kozai resonance: its orbit is cyclically reducing the inclination while increasing the eccentricity and vice versa. The orbital argument of pericenter oscillates around 90° with an amplitude of 60°. Like Kiviuq and Thrymr, Ijiraq's orbital elements overlap strongly with Phoebe's, and it is likely to collide with Phoebe in the future.

Physical characteristics
While Ijiraq is a member of the Inuit group of irregular satellites, recent observations revealed that it is distinctively redder than Paaliaq, Siarnaq and Kiviuq. Its spectral slope (a measure of body reflectance in function of the wavelength) is twice as steep as that of other Inuit-group satellites (20% per 100 nm), typical for red trans-Neptunian objects like Sedna but unknown for irregular satellites. In addition, the Ijiraupian (Ijiraqan) spectrum lacks the weak absorption near 0.7 μm, attributed to a possible water hydration, found in the other three.

Name
Ijiraq was named in 2003 after the ijiraq, a creature of Inuit mythology.

Kavelaars, an astronomer at McMaster University, suggested this name to help astronomical nomenclature to get out of its Greco-Romano-Renaissance rut. He spent several months trying to find names that were both multi-cultural and Canadian, consulting Amerindian scholars without finding a name that seemed appropriate. In March 2001, he was reading an Inuit tale to his children and had a revelation. The ijiraq plays at hide-and-seek, which is what these small moons of Saturn do: they are hard to find, and cold like the Canadian arctic (the team of discoverers includes Canadians, Norwegians and Icelanders—nordicity is their common trait). Kavelaars contacted the author of the tale, Michael Kusugak, to get his assent, and the latter also suggested the names for Kiviuq and 90377 Sedna.

References

External links

Ephemeris from IAU-MPC NSES

Inuit group
Moons of Saturn
Irregular satellites
Discoveries by Brett J. Gladman
Astronomical objects discovered in 2000
Moons with a prograde orbit

Ijiraq (moon)


أبو زريق هي قرية فلسطينية مهجّرة في قضاء حيفا.

هي قرية عربية كانت تقع على على سفح جبل الكرمل الشمالي الشرقي؛ في عام 1945 كان عدد سكانها 550 نسمة وكانت مساحة أراضي القرية 6492 دونما.

الموقع
تقع القرية إلى الجنوب الشرقي من مدينة حيفا وتبعد عنها 23 كم، وترتفع 100م عن سطح البحر، ويعتقد أن أصل التسمية يرجع إلى قبيلة أبو زريق التي كانت تسكن المنطقة. بلغت مساحة أراضيها 6493 دونما. قدر عدد سكانها عام 1938 حوالي 406 نسمة و550 في عام 1945، و 640 في 1948.

يحيط بالقرية مجموعة من الخرب مثل خربة فري وخربة فرير وتحتوي على أساسات ومغر ومدافن وأكوام من الحجارة القديمة كما يقع تل أبي زريق إلى الشرق منها ويحتوي على أنقاض ومغر وحجر مزخرف بالنقوش في مقبرة.

يمر بشمال شرق القرية على بعد 3 كم نهر المقطع ويمر وادي القصب رافد نهر المقطع بجنوبها. ويرفد وادي أبو زريق نهر المقطع. أبو زريق غنية بالينابيع ومنها، عين الجربة وعيون البراك وعيون البقر وعين الجنب وبها بئر أبو زريق وهي بئر رومانية قديمة.

نكبة 1948
في حرب 1948 احتلن قوة صهيونية (بالماح) قدمت من مستعمرة مشمار هعيمك القرية بتاريخ 12 نسيان 1948، وأسرت 15 رجلا بالغا ومعهم نحو 200 من النساء والأطفال، وفي حين لا يعرف مصير الرجال، فقد أن النساء والأطفال طردوا صوب جنين. هدم الصهاينة القرية وشرد أهلها.

القرية اليوم
يغلب القرية نبات الصبار وأشجار التين والزيتون الموقع. وتستخدم الأراضي المستوية المجاورة للموقع في الزراعة، أما تلك غير المستوية الواقعة على التلال فتستخدم مرعى للمواشي.

لم تقام مستوطنات إسرائيلية في موقع البلدة، إلا أن جزءا من أراضيها أقيمت عليه أحياء من مستوطنة هزوريع، أما مستعمرة تسرعا، التي أقيمت في سنة 1936 فقريبة من الموقع إلى جهة الشمال.

المراجع

 موقع فلسطين في الذاكرة.

العصر الحجري الحديث
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى فلسطينية أخليت من سكانها قبل الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
مستوطنات العصر الحجري الحديث
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة
مواقع العصر البرونزي في إسرائيل
مواقع العصر الحديدي في إسرائيل
مواقع أثرية في إسرائيل
مواقع ماقبل التاريخ في الشرق الأدنى

أبو زريق (حيفا)


Fi (majusculă Φ, literă mică φ, în , "pheî", în , "fi", transliterată uneori și ca "phi") este a douăzeci și una literă a alfabetului grec.

În sistemul de numerație alfabetică greacă avea valoarea 500 () sau 500.000 (). Originea sa este incertă, dar există ipoteza că ar proveni din vechea literă Ϙ , derivată la rândul ei din litera feniciană  (qoph). Din litera Fi a derivat ulterior litera ф a alfabetului chirilic.

Note

Alfabetul grec
Litere

Fi (literă)


A probabilistic proposition is a proposition with a measured probability of being true for an arbitrary person at an arbitrary time. They may be contrasted with deterministic propositions, which assert that something is certain with no element of chance. Probabilistic proportions may be either categorical or conditional.

References

Probability interpretations
Propositions

Probabilistic proposition


Mănăstirea Vărbila este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Vărbila, comuna Iordăcheanu. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 133786.01.01, 133786.01.02.

Ansamblul este format din patru monumente:
 Biserica "Adormirea Maicii Domnului" ()
 Ruine stăreție ()
 Turn clopotniță ()
 Zid de incintă ()

Note

Monumente istorice din județul Prahova

Mănăstirea Vărbila