The Jammu & Kashmir National Conference (JKNC) is a regional political party in the Indian union territories of Jammu and Kashmir and Ladakh. Founded as the All Jammu and Kashmir Muslim Conference by Sheikh Abdullah and Chaudhry Ghulam Abbas in 1932 in the princely state of Jammu and Kashmir, the organisation renamed itself to "National Conference" in 1939 in order to represent all the people of the state.  It supported the accession of the princely state to India in 1947. Prior to that, in 1941, a group led by Ghulam Abbas broke off from the National Conference and revived the old Muslim Conference. The revived Muslim Conference supported the accession of the princely state to Pakistan and led the movement for Azad Kashmir.

Since 1947, the National Conference was in power in Jammu and Kashmir in one form or another till 2002, and again between 2009 and 2015. It implemented land reforms in the state, ensured the state's autonomy under the Article 370 of the Indian Constitution, and formulated a separate Constitution of Jammu and Kashmir in 1957. Sheikh Abdullah's son Farooq Abdullah (1981–2002, 2009–present) and grandson Omar Abdullah (2002–2009) have led the party after Sheikh Abdullah's death. The party is a member of the People's Alliance for Gupkar Declaration electoral alliance.

History

The pre-independence period
In October 1932, Sheikh Abdullah founded the All Jammu and Kashmir Muslim Conference in collaboration with Mirwaiz Yusuf Shah and Chaudhry Ghulam Abbas. On 11 June 1939 it was renamed as the All Jammu and Kashmir National Conference. This prompted a section of the leadership to break away and re-establish the Muslim Conference, with links to the All-India Muslim League. The National Conference was affiliated to the All India States Peoples Conference. Sheikh Abdullah was elected its president in 1947. In 1946, the National Conference launched an intensive agitation against the state government. It was directed against the Maharaja of Jammu and Kashmir, Hari Singh. The slogan of the agitation was "Quit Kashmir".

The post-independence period
In the elections held in September 1951, National Conference won all 75 seats of the Constituent assembly of Jammu and Kashmir. Sheikh Abdullah remained prime minister until his dismissal in August 1953 on the grounds of conspiracy against the state of India. Bakshi Ghulam Mohammad became prime minister of the state, and Sheikh Abdullah was arrested on 9 August 1953.

In 1965 the National Conference merged with the Indian National Congress (INC) and became the Jammu and Kashmir branch of the Indian National Congress. Sheikh Abdullah was again arrested in 1965 until 1968 for conspiracy against the state. Sheikh Abdullah's splinter Plebiscite Front faction later appropriated the name of the original party when Abdullah was allowed to return to power in February 1975 after striking a deal with the central government. In 1977, the National Conference he led won the state assembly elections, and Sheikh Abdullah became chief minister. His son Farooq Abdullah succeeded him as the chief minister on his death on 8 September 1982. In June 1983 elections, the JKNC, led by Farooq Abdullah, again won a comfortable majority.

In July 1984 Farooq's brother-in-law Ghulam Mohammad Shah split the party. Acting on the behest of the central government, the Governor dismissed Farooq as chief minister and replaced him with Ghulam Mohammad Shah. His government was dismissed in March 1986 and Presidential rule was imposed. In the contested state assembly elections of 1987, the JKNC formed an alliance with the INC, and was declared to have won a majority. Farooq Abdullah again became chief minister and on Abdullah's watch an insurgency against the State government and India began. Abdullah was dismissed again in 1990 by the Union Government and Presidential rule was imposed in the state. In 1991 the state elections were cancelled due to a revolt by the people.

1996 onwards
In Jammu and Kashmir state assembly elections in 1996, the JKNC led by Abdullah was awarded the election yet again winning 57 seats out of a total 87. This election like its predecessors has been deemed to be rigged and Abdullah stepped down in 2000. His son, Omar Abdullah then took up the reins of power in the state. But in 2002 state assembly elections, the JKNC won only 28 seats, with the Jammu and Kashmir People's Democratic Party (PDP) emerging in the Kashmir Valley as a contender for power. In the December 2008 state assembly elections, no single party was able to get the majority. The JKNC led by Farooq's son Omar Abdullah emerged as a single largest party, winning 28 seats. After the elections, on 30 December 2008 the JKNC formed an alliance with the INC which had won 17 seats. Omar Abdullah became the Chief Minister of this coalition government on 5 January 2009.

JKNC and INC contested 2009 general election in alliance. INC won all the two seats of Jammu region but lost Ladakh seat to NC rebel who contested as an independent candidate. NC won all the three seats of the Kashmir Valley in 2009.

During this period the JKNC has experienced increasing controversies over the Accession of Kashmir to India. Protests against the government in 2010 when approximately 100 protesters (one as young as 11) were killed as the result of live ammunition being fired by state paramilitary forces. A torture scandal was exposed by the WikiLeaks, revelations which were subsequently aired on Channel 4.

In the 2014 general election, the NC contested the election in an alliance with Indian National Congress but did not win a single seat. Out of six seats in the state, PDP and Bharatiya Janata Party (BJP) won three each.

During 2014 Jammu and Kashmir Legislative Assembly election, INC broke its alliance with JKNC. JKNC contested all the assembly seats but won only 15 seats, a decrease of 13 seats. PDP won 28 seats and became the largest party in the assembly followed by BJP winning 25 seats. Omar Abdullah resigned as a chief minister on 24 December 2014.

Prime Ministers of Jammu and Kashmir

Chief Ministers of the state of Jammu and Kashmir

Deputy Prime Minister and Chief Ministers of Jammu and Kashmir

See also
 Politics of Jammu and Kashmir
 Jammu and Kashmir Peoples Democratic Party
 Jammu and Kashmir Apni Party
 Jammu and Kashmir Workers Party
 Ikkjutt Jammu
 Bharatiya Janata Party
 Indian National Congress
 Jammu and Kashmir People's Conference
 Democratic Azad Party

Notes

References

Bibliography

External links
 Jammu & Kashmir National Conference Party Website
Chowdhary, Rekha. "Electoral Politics in the Context of Separatism and Political Divergence: An Analysis of 2009 Parliamentary elections in Jammu & Kashmir". South Asia Multidisciplinary Academic Journal, 3, 2009.

State political parties in Jammu and Kashmir
Political parties established in 1939
Regionalist parties in India
1939 establishments in India
Member parties of the Indian National Developmental Inclusive Alliance

Jammu & Kashmir National Conference


Hrachovo este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 835 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hrachovo este atestată documentar din 1353.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hrachovo


A terceira temporada de A Lista é exibida na OPTO desde 11 de fevereiro de 2022.

Conta com Júlia Palha, Carolina Loureiro, Diogo Lopes, Laura Dutra, Luís Ganito, Bruna Quintas, Luís Garcia, Rodrigo Trindade e Soraia Tavares no elenco principal.

Sinopse
Após o violento ataque a Mateus, que cria discórdia entre o grupo de amigos, uns querem fugir e outros defendem que as responsabilidades do crime têm que ser assumidas. A PJ investiga vários crimes. A extrema-direita organiza-se.

Elenco

Elenco principal

Elenco recorrente

Participação especial

Elenco adicional

Episódios

Temporadas de séries de televisão de 2022
Programas da OPTO

A Lista (3.ª temporada)


Bozhüyük, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Karataş mevkiinde, arkeolog Machteld Mellink tarafından yapılan kazılar sonucunda çok sayıda küp mezar ve çeşitli dönemlerde kullanılmış eşya bulunmuştur. Eserler Antalya Müzesi'nde sergilenmektedir.

Coğrafya
Antalya iline 105 km, Elmalı ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Elmalı'nın mahalleleri

Bozhüyük, Elmalı


UEFA Superkup 2021. bilo je 46. izdanje UEFA Superkupa. Utakmicu su igrali Chelsea (osvajač UEFA Lige prvaka 2020./21.) i Villarreal (osvajač UEFA Europske lige 2020./21.) Utakmica je igrana 11. kolovoza 2021. na Windsor Parku, Belfast, Sjeverna Irska.

Chelsea je dobio utakmicu 6:5 na penale. Prije izvođenja penala rezultat je bio 1:1. Ovom je pobjedom Chelsea drugi put u povijesti osvojio UEFA Superkup.

Momčadi

Utakmica

Detalji
Chelsea je bio "domaćin" iz administrativnih razloga.

Statistike

Izvori

Vidi još
 Finale UEFA Lige prvaka 2021.
 Finale UEFA Europske lige 2021.

Vanjske poveznice
 Službena web stranica

 2021.
Nogometne utakmice u Ujedinjenom Kraljevstvu
Nogomet u Sjevernoj Irskoj

UEFA Superkup 2021.


Čižatice (mađarski: Tizsite) je selo i općina u okrugu Košice-okolie u kraju Košice u istočnoj Slovačkoj .

Povijest
U povijesnim zapisima selo se prvi put spominje u 1299. godini.

Zemljopis
Selo je na nadmorskoj visini od 280 metara i zauzima površinu od 7671 km². U selu živi oko 360 stanovnika.

Etnički sastav
Stanovništvo je 99 % slovačke etničke pripadnosti.

Vlada
Seoski matični ured, okružni i porezni uredi nalaze se u Košicama, a najbliže policijske snage i vatrogasne postrojbe nalaze se u obližnjem Bidovcu. Selo nema službenog državnog dužnosnika.

Kultura
Selo ima malu javnu knjižnicu i prodavaonicu hrane.

Šport
Selo ima nogometno igralište.

Prijevoz
Najbliža željeznička stanica je u Košicama udaljena oko 20 kilometara.

Genealoški izvori
Zapisi za genealoško istraživanje dostupni su u državnom arhivu "Statny Archiv u Košicama, Slovačka"

 Rimokatolički crkveni zapisi (rođeni/vjenčani/umrli): 1755. – 1895. (župa B)
 Luteranski crkveni zapisi (rođeni/vjenkovi/smrti): 1784. – 1895. (župa B)

Stanica za radio prijenos
U blizini Čižatica nalazi se srednjevalna radio stanica koja radi na 1521 kHz. Stanica koja može raditi sa 600 kW, ima 3 jarbola. Dva najveća jarbola stanice visoka su 135 metara i rade kao usmjerena antena.

Vidi također
 Popis općina i gradova u Slovačkoj

Izvori

Vanjske poveznice
 http://www.statistics.sk/mosmis/eng/run.html
 Prezimena živih ljudi u Čizaticama

Naselja u Slovačkoj

Čižatice


Henri Muller, né le  à Chaux et mort pour la France le  à Hyères, est un militaire et résistant français, Compagnon de la Libération. Engagé volontaire immédiatement après la Première Guerre mondiale, il commence sa carrière par l'occupation de l'Allemagne avant d'effectuer divers séjours en Afrique et en Extrême-Orient au sein des troupes coloniales. Il est un officier déjà expérimenté lorsqu'il prend part à la bataille de France au début de la Seconde Guerre mondiale. Blessé, prisonnier puis évadé, il sert un temps dans l'armée d'armistice avant de s'adonner à quelques actions avec la résistance. Passé en Afrique du Nord via l'Espagne, il s'engage pour la France combattante et combat en Italie avant d'être tué lors de la libération de la France.

Biographie

Jeunesse et engagement

Henri Muller naît le 27 décembre 1900 à Chaux, dans le Territoire de Belfort, au sein d'une famille de cultivateurs qui s'installe ensuite à Vézelois. À , il décide de s'engager dans l'armée et est incorporé le 13 février 1919 au  régiment de zouaves avec lequel il participe à l'occupation de la Rhénanie avant d'être muté au  régiment de zouaves à Oran en novembre de la même année. Promu caporal le 17 avril 1920 puis sergent le 18 novembre suivant, il est muté au  régiment de tirailleurs marocains le 7 février 1922. Avec cette unité, il participe à la pacification du Maroc au cours de laquelle il est blessé par balle au genou le 13 juillet 1922. Hospitalisé et ne pouvant plus combattre, il est muté le 2 décembre 1922 au  régiment d'infanterie à titre administratif et est rendu à la vie civile le 13 février 1923.

Après plus d'un an de convalescence et désormais entièrement remis de sa blessure, Henri Muller se réengage le 22 avril 1924. Affecté au  régiment de zouaves, il est ensuite muté au Maroc où il rejoint le  régiment de tirailleurs sénégalais du Maroc ( RTSM) le  février 1925. Il participe alors à la guerre du Rif au cours de laquelle il reçoit plusieurs citations pour la qualité de ses actions. Le  mars 1926, il prolonge son engagement au  régiment de tirailleurs sénégalais, nouvelle appellation du  RTSM puis est rapatrié en France où il incorpore le  bataillon de mitrailleurs indochinois le 10 mai 1926. En décembre suivant, il part pour le Levant où il est affecté au  régiment de tirailleurs sénégalais. Muté au  régiment de tirailleurs sénégalais ( RTS) avec lequel il sert en Algérie, il est promu adjudant le  mars 1930. Déplacé le 5 juin 1930 à Marseille où il embarque pour l'Indochine le 19 août, il est affecté au Régiment de tirailleurs annamites le 22 septembre. Le  avril 1932, il est promu adjudant-chef et revient en France le 24 avril 1933 pour être affecté au  régiment de tirailleurs sénégalais. Il repart pour l'outre-mer en février 1934, cette fois à Madagascar où il rejoint les rangs du régiment de tirailleurs malgaches.

Muté au régiment d'infanterie coloniale du Maroc, il revient en France en octobre 1936 et est détaché au bureau de recrutement des troupes coloniales de Belfort du  janvier au  février 1937. Muté au  régiment d'infanterie coloniale, il est promu sous-lieutenant le 25 janvier 1939 avant d'embarquer pour l'Algérie où il retrouve le  RTS. Le  juillet 1939, toujours en Algérie, il est muté au  régiment de tirailleurs sénégalais.

Seconde Guerre mondiale

Désigné pour faire partie d'un détachement de renfort à destination de la métropole, Henri Muller quitte l'Algérie le 24 mars 1940 pour arriver à Marseille deux jours plus tard. Affecté au  régiment d'infanterie coloniale mixte-sénégalais le 26 avril 1940, il participe ensuite à la bataille de France. Au cours de celle-ci, il se distingue à Amiens en s'emparant avec sa compagnie d'une importante position. Le 10 juin 1940, à Noyon, il est blessé par balle alors qu'il mène une contre-attaque. Fait prisonnier, il est un temps considéré comme porté disparu alors qu'il est hospitalisé à Nantes. Parvenu à s'évader en décembre 1940, il se met à disposition du commandement français et intègre l'armée d'armistice. Promu lieutenant en janvier 1941, il est affecté en Afrique-Occidentale française, au régiment du Soudan.

Cependant, en désaccord avec l'armistice du 22 juin 1940, il cherche à reprendre la lutte contre l'Allemagne. Rendu à la vie civile après le débarquement allié en Afrique du Nord, il revient en France à la fin de l'année 1942 et s'installe en Alsace où il participe à quelques actions avec la résistance. Recherché par la police, il se déplace dans le sud où il aide André Devigny à éliminer le chef de la police italienne à Nice. De plus en plus menacé par les autorités, il s'évade en Espagne en octobre 1943 et est incarcéré pendant trois mois au camp de Miranda. Parvenu en Afrique du Nord, il s'engage dans l'armée française de la Libération et est affecté en mars 1944 au bataillon d'infanterie de marine et du Pacifique (BIMP).

Au sein de sa nouvelle unité, il participe à la campagne d'Italie puis au débarquement de Provence. Le 21 août 1944, dans le cadre de la libération de Toulon, les troupes française doivent traverser Hyères mais butent sur les Allemands retranchés dans le Golf Hôtel et barrant l'accès à la ville. Le BIMP est alors chargé de s'emparer de la position. Au cours de l'assaut, Henri Muller est tué alors qu'il mène ses hommes au combat. Promu capitaine à titre posthume, il est inhumé à Vézelois.

Décorations

Hommages

 À Vézelois, une rue a été baptisée en son honneur. Son nom est également inscrit sur le monument aux Morts de la commune ainsi que sur une plaque commémorative au sein de l'église Saint-Thiébaud.
 À Besançon, son nom est inscrit sur un monument dédiés au morts de la seconde guerre mondiale originaires de Franche-Comté.

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Résistant français
Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la médaille militaire
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la croix de guerre des Théâtres d'opérations extérieurs
Titulaire de la médaille des blessés de guerre
Titulaire de la médaille coloniale
Chevalier de l'ordre du Ouissam alaouite
Naissance en décembre 1900
Naissance dans le Territoire de Belfort
Décès en août 1944
Décès à Hyères
Décès à 43 ans
Mort pour la France
Prisonnier au camp de Miranda de Ebro

Henri Muller (militaire)


U Trećem Reichu su samo zdravi Nijemci trebali imati djecu.

Pod nacističkim režimom oko 350 000 invalida i mentalno oboljelih ljudi nasilno je sterilizirano pod izlikom nasljednih bolesti.

Vidi još

 Žene u Trećem Reichu

 Pervitin

 Zabrana pušenja u Trećem Reichu
 Zaštita životinja u Trećem Reichu

Njemačka u Drugom svjetskom ratu

Prisilna sterilizacija u Trećem Reichu


Fütuhat-ı Mekkiyye sufi, düşünür Muhyiddin İbn Arabi'nin baş eseri. 37 sifir (defter) halinde tanzim edilen eser, Ekrem Demirli tarafından 18 cilt halinde Türkçeye tercüme edilmiştir. Ekrem Demirli'nin çevirdiği tercümede ilk 17 cilt 2 defterden, son cilt 3 defterden oluşmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Muhyiddin İbn Arabi

Türkçede Fütuhat
 Fütuhat-ı Mekkiyye, çeviri: Ekrem Demirli, Litera Yayıncılık, 2006, İstanbul ISBN 975-6329-21-1

Dış bağlantılar
 www.ibnarabisociety.org Ibn Arabi society page about Ibn Arabi
 www.ibn-arabi.com  Anqa Publishing Home Page
 Books by Ibn Arabi Fons Vitae Publishing Ibn Arabi Series
 The Bezels of Wisdom
 Selections from Ibn Arabi's "Meccan Revelations" (al-Futuhat al-Makkiyya)
  Ibn Arabi & Mystical Journey:The Journey to the Lord of Power  John G. Sullivan Department of Philosophy Elon College
 Correspondences between the Sufi Ideas of Ibn Arabi and Physics
 www.hikmetler.com  Ibn Arabi

Tasavvuf eserleri
İkiliksizlik
Vahdet-i Vücud

Fütuhat-ı Mekkiyye


Die Finnish International 1992 fanden vom 18. bis zum 22. März 1992 in der Helsingin Urheilutalo in Helsinki statt. Es war die dritte Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Finnland im Badminton. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar, was dem Turnier zu einem Ein-Sterne-Status im Grand Prix verhalf.

Medaillengewinner

Weblinks
 tournamentsoftware.com

1992
Badminton 1992
Badmintonwettbewerb in Helsinki
World Badminton Grand Prix 1992

Finnish International 1992


Ross Cuthbert (né le  à Calgary, mort le  à Paget (Bermudes)) est un joueur britannique de hockey sur glace.

Biographie
Fils d'un Québécois, membre de la Police montée du Nord-Ouest, et d'une mère originaire de l'État américain du Maine, il grandit dans le Saskatchewan.

Après sa retraite miltiare en 1931, il retourne en Amérique du Nord et épouse Beatrice Kirk, héritière des Chicago Soaps (entreprise vendue à Procter & Gamble en  1927), de vingt ans sa cadette. Ils divorcent quelques années plus tard.

Il se remarie en 1964, à 72 ans, avec la créatrice de mode américaine Jane Derby. Elle meurt six mois plus tard. Cuthbert passe sa retraite aux Bermudes.

Carrière

Militaire
Cuthbert est élève du Collège militaire royal du Canada. Quelques semaines après le commencement de la Première Guerre mondiale, il se porte volontaire, arrive au Royaume-Uni en tant que membre du Corps expéditionnaire canadien et se bat en France dans la Royal Field Artillery. Il reçoit la Médaille militaire. Il est transféré au début des années 1920 de la 1st Air Defence Brigade vers la Royal Air Force où il devient colonel, il prend sa retraite en 1931.

Sportive
On découvre son talent pour le hockey sur glace au Collège militaire royal du Canada. Il commence à jouer pour le Princes Ice Hockey Club, qui représente l'Angleterre au Championnat de la LIHG en 1913.

Après la guerre, il fait partie d'une équipe de soldats canadiens expatriés. Il marque lors du match de sélection de l'équipe de Grande-Bretagne pour les Jeux olympiques. En 1926, il fait partie des London Lions. En 1929, il fait partie de l'équipe des United Services, composée de soldats, qui devient champion d'Angleterre.

Ross Cuthbert fait partie de l'équipe nationale de Grande-Bretagne qui remporte la médaille de bronze aux Jeux olympiques de 1924 à Chamonix. Il prend part au Championnat d'Europe 1926. Il revient aux Jeux Olympiques en 1928 à Saint-Moritz où il est le capitaine. Avec la Grande-Bretagne, il marque au total 21 buts.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1892
Naissance à Calgary
Décès en janvier 1971
Décès à 78 ans
Décès aux Bermudes
Joueur canadien de hockey sur glace
Joueur anglais de hockey sur glace
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1924
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1928
Médaillé de bronze olympique britannique
Attaquant de hockey sur glace
Militaire britannique de la Première Guerre mondiale

Ross Cuthbert (hockey sur glace)


Anikonizm, Tanrı ve canlı varlıkların temsillerinin, kısıtlanma nedeniyle, olmayışıdır. Daha genel olarak herhangi bir tip el yapımı temsil üretiminin olmayışıdır.

Sözcük kendisi Yunanca εικων "görüntü" sözcüğü, negatif ön eki an- ve -izm son ekinden oluşur. Genellikle düşünülenin aksine anikonizm sadece bir dini olgu olmayıp, sanatsal, siyasi veya kültürel bir olgudur da.

Dinî kavramlar
Estetik
Sansür

Anikonizm


An Neoregelia marmorata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith. An Neoregelia marmorata in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neoregelia

Neoregelia marmorata


صوفي ميرو Sophie Mereau (ولدت في مارس 1770 في آلتنبورغ - وماتت في أكتوبر 1806 في هايدلبرغ) هي إحدى أديبات فترة الرومانتيكية الألمانية.

حياتها

تلقت صوفي شوبارت (وهو لقب عائلتها) تعليما راقيا بالنسبة لما كانت تتلقاه المرأة من التعليم والثقافة في القرن الثامن عشر. ورغم ما كان لديها من تحفظات تجاه فكرة الزواج، إلا أنها تزوجت في عام 1793 لأسباب اقتصادية من بروفيسور القانون فريدريش إرنست كارل ميرو. وأنجبت منه جوستاف وهولدا. وكانت عائلة ميرو تقيم في يينا، حيث تعرفت صوفي عبر زوجها على فريدريش شيلر. وكان شيلر يقدر موهبتها الأدبية ويشجعها، وكانت هي المرأة الوحيدة التي ينشر لها شيلر أعمالها في مجلة دي هورن Die Horen. وقد نشرت صوفي ميرو قصصا ومقالات عدة وقصائد وروايتين. بالإضافة إلى ذلك فقد كانت محررة للعديد من التقاويم الأدبية وكذلك مجلة كالاتيسكوس Kalathiskos. وقد قدمت أيضا صفا من الترجمات والتنقيحات من الفرنسية والإنجليزية والإيطالية، ومن بين تلك الترجمات ترجمة لعمل من أعمال جيوفاني بوكاتشيوس وهو «فياميتا» Fiammetta من الإيطالية.

وفي حين كانت ناجحة في عملها الأدبي، إلا أن صوفي ميرو لم يحالفها التوفيق في حياتها الزوجية. وقد أرادت أن تعيش مثل الرومانتيكية، وكانت تتوق للحب والحرية. وكانت لها علاقات وكان من بينهم فريدريش شليجل وكليمنس برينتانو. وبعد موت ابنها جوستاف في عامه السادس قررت الانفصال عن زوجها في عام 1801 في دوقية زاكسن فايمار. وبعد الطلاق بدأت حياة جدية مع ابنتها، وكانت تتعيش من ريع أعمالها الأدبية مما وفر لها استقلالا ماليا. وبعد أن حملت من كليمنس برينتانو تزوجته في عام 1803. وقد حملت منه بعد ذلك ثلاث مرات. وقد شعرت صوفي جراء غيرة زوجها الحادة ورغبة امتلاكه لها بأنها مقيدة في فترة ما. وقد كتبت صوفي لإحدى صديقاتها تصف حياتها مع كليمنس برينتانو بأنها تحوي الجنة والنار معا غير أن النار هي الطاغية. إلا أن ذلك تغير بمرور الوقت وصارت تربط الاثنين علاقة تعاون في الأعمال الأدبية أو في بعض الترجمات.

وقد توفيت صوفي برينتانو في عام 1806 عن عمر يناهز السادسة والثلاثين عاما.

من أعمالها

بجانب كتابتها للعديد من القصائد فقد كتبت صوفي ميرو روايتين تحملان ملامح من سيرتها الذاتية هما: «سن الشعور الزاهي» Das Blüthenalter der Empfindung في عام 1794 ورواية «أماندا وإدوراد» Amanda und Eduard في عام 1803.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من آلتنبورغ
روائيات ألمانيات
كاتبات القرن 18
كاتبات ألمانيات
كاتبات ألمانيات في القرن 18
مواليد 1770
مواليد في آلتنبورغ
وفيات 1806
وفيات بسبب الولادة
وفيات في هايدلبرغ

صوفي ميرو


Leonardo Basile (* 12. Mai 1983 in Neapel) ist ein italienischer Taekwondoin. Er startet im Schwergewicht.

Basile errang seinen ersten internationalen Erfolg im Jahr 2000, er gewann Silber bei der Juniorenweltmeisterschaft in Killarney. Im folgenden Jahr startete er in Jeju-si erstmals auch bei einer Weltmeisterschaft im Erwachsenenbereich, schied dort jedoch im Achtelfinale aus. Den Durchbruch in die internationale Spitze schaffte Basile schließlich bei der Weltmeisterschaft 2005 in Madrid, wo er das Halbfinale erreichte und die Bronzemedaille gewann. Im folgenden Jahr gewann er bei der Europameisterschaft in Bonn ebenfalls Bronze. Basile konnte sich für die Olympischen Spiele 2008 in Peking qualifizieren, schied dort jedoch in seinem Auftaktkampf aus.

Seinen sportlich bislang größten Erfolg feierte Basile bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester. Mit einem Finalsieg über Ivan Trajković wurde er erstmals Europameister.

Weblinks

Taekwondoin (Italien)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Italien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Italiener
Geboren 1983
Mann

Leonardo Basile


La Paul and Ella Buerkle House est une maison américaine à Stuttgart, dans le comté d'Arkansas, dans l'Arkansas. Construit en 1969 dans le style moderne, l'édifice est inscrit au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Maison en Arkansas
Architecture moderniste aux États-Unis
Maison inscrite au Registre national des lieux historiques
Registre national des lieux historiques en Arkansas
Registre national des lieux historiques en 2022
Comté d'Arkansas

Paul and Ella Buerkle House


Macarca (kendi dilinde ), Ural dil ailesi içinde yer alan ve muhtemelen Ugor dilleri koluna ait, başlıca Macaristan ve çevresindeki ülkelerde konuşulan bir dildir. Dilin yaklaşık 14,5 milyon konuşanı vardır ve bunların 10 milyonu Macaristan'da yaşar. En büyük ikinci topluluk, 1,5 milyon konuşanı ile komşu Romanya'daki Transilvanya bölgesindedir.

Sınıflandırma
Macarca Ural dil ailesine mensuptur. Bu aile içerisinde ise Batı Sibirya ile Kuzey Norveç arasında yaşayan kavimlerin konuştukları Fin-Ugor dilleri grubunda yer alır. Çeremisçe, Fince, Estonca, Laponca, Ostyakça, Mordvince, Vogulca, Votyakça, Züryence de bu dil ailesi içinde yer almaktadır. Buna rağmen Fin-Ugor dillerinin gerçek bir Ural dil ailesi alt grubu olup olmadığı tartışmalıdır. Fin-Ugor dilleri içerisinde, Macarca, Hantıca ve Mansice Ugor dillerini oluşturur ve aile içinde birbirlerine en yakın akrabalık ilişkisini gösterirler.

Eski teoriler
Eskiden Macarca Ural dilleri içerisinde daha geniş bir Ural-Altay dil ailesi içerisinde sınıflandırılmış olmasına rağmen, günümüzde genel kabul edilen görüş, Ural dillerinin kendi başına bir genetik aile oluşturduğu, Altay dillerinin ise aralarında akrabalık bulunmadığı ve bu benzerliklerin kültürel difüzyon ve alıntılamalar ile açıklanabileceği yönündedir. Aynı zamanda 18. ve 19. yüzyılda, Macarca'nın Ural dilleri yerine Türk dilleri içerisinde sınıflandırılması gerektiğine dair, "Ugor-Türk Savaşı" (Az ugor-török háború) lakaplı akademik tartışmalar meydana gelmiştir, ancak fikir birliği Ugor dilleri üzerinde sağlanmıştır. Macarcanın Türkçeye benzerliğine verilen yaygın bir örnek şu cümledir: A zsebemben sok alma van. Cebimde çok elma var.

Tarih boyunca Çince, Baskça, Ermenice, Eski Mısırca, Etrüskçe, Farsça, İbranice, İngilizce, Hunca, Japonca, Keçuva dili, Magarca, Pelasgce, Sanskritçe, Sümerce, Tibetçe, Yunanca ve diğer 40 dilin de aralarında bulunduğu pek çok dil ile Macarcanın ilişkili olduğu iddia edilmiş olmasına rağmen ana akım dil bilimciler, bu iddiaları sözdebilimsel bulmaktadır.

Tarih
Macarlar yaklaşık M.Ö. 1000 yılında önce bağımsız bir kavim olarak yaşamaya başlamış ve Milat sıralarında Ural dağlarının doğusuna ulaşmışlardır. M.S. 5. yüzyılda Macarlar İç Asya'dan batıya doğru göç eden Türklere katılarak onlarla birlikte Kafkas bölgesine gelmişler ve kesintisiz 500 yıl boyunca da burada Oğuz Türkleri ile birlikte yaşamışlardır. Macarlar tarihte Onoğurlar ve Ön Bulgarlar ile yakın bir ilişkide bulunmuş ve bu dönemde Macarcaya Oğur dilleri kökenli özellikle de hayvan yetiştiriciliği ve tarımla ilgili yaklaşık 250 kadar sözcük geçmiştir. Bunlara örnek olarak árpa (arpa), búza (buğday), borsó (burçak), gyümölcs (yemiş), szőlő (<sidleğ / üzüm), bor (şarap), bika (boğa), ökör (öküz), borjú (buzağı), barsony (<barçın/kadife), sátor (çadır), kapu (kapı), tenger (deniz), sárga (sarı), bélyeg (<bilig / pul) yer almaktadır. Oğurlar, Macarların yazıyla tanışmasında önemli bir rol oynamıştır. Günümüz Macarcasında kullanılan ve Macarcaya Batı Türkçesinden geçen ír (yazmak) ve betű (<betik / harf) sözcükleri bu etkiyi göstermektedir.

Günümüzdeki yurtları olan Karpatlar Havzası'na 896 yılında yerleşen Macarlar, 1001 yılında Hristiyanlığın kabulünden sonra bulundukları bölgenin etnik karakteri dolayısıyla Eski Kilise Slavcası, Sırp-Hırvatça, Sloven, Çek, Slovak dillerinden de tarım, ekonomi, ev aletleri, din, devlet yönetimine ilişkin birçok sözcük almışlardır. Bu dillerin yanı sıra Türk dilleri ailesinde yer alan Kumanca ve Peçenekçe de 12. ve 13. yüzyıl civarında Macarca üzerinde etkiler bırakmıştır. Macarca ise Rumenceyi etkilemiş olup, Rumencede yer alan söz varlığının yaklaşık %1,5'inin kökeni Macarcaya dayanmaktadır.

Bunun dışında Macar diline Latinceden de özellikle Hristiyanlık, devlet yönetimi, devletlerarası ilişkiler, eğitim ve hukuk alanlarında birçok sözcük girmiştir. Macarcaya en başta Almancadan olmak üzere, İtalyanca ve Fransızca, Arapça ve Farsçadan da birtakım sözcükler girmiştir.

Alfabe
Macarlar kendi dillerine özgü bazı sesleri gösteren işaretleri de ekleyerek Orhun alfabesindeki harflere çok benzeyen harflerden meydana gelen bir tür oyma yazısı kullanmışlardır. Hristiyanlığı kabul ettikten sonra bu alfabe yerini Latin abecesine bırakmış olmakla birlikte bugünkü Romanya'nın Doğu Erdel bölgesinde oturan bir Macar boyu olan Székely'ler (Sekeller) tarafından yüzyıllar boyunca kullanılmıştır. Modern Macar alfabesi 42 harftir.

Macarcaya geçen Türkçe sözcükler

Macarlar gerek bugünkü Kuzey Rusya'da, gerekse Karpatlar havzasında ilişkiye geçtikleri Kumanlar ve Peçeneklerden de Türkçe sözcük almışlardır [bicska (bıçak), boza (boza), koboz (kopuz),anya (ana/anne).

Yaklaşık 150 yıl kadar süren Osmanlı egemenliği döneminde Türkçeden Macarcaya birkaç sözcük girmiştir [Örn: findzsa (fincan), dohány (<duhan / tütün), ibrik (ibrik), papucs (pabuç), csizma (çizme) ...]

Son olarak da hangi dönemde Macarcaya yerleştiği bilinmeyen sözcükler vardır. [Örn.: oroszlán (arslan) ... ]

Konuşulduğu alanlar

Kaynakça

Doğal diller
Fin-Ugor dil ailesi

Macarca


An Goodyera schlechtendaliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Goodyera schlechtendaliana in nahilalakip ha genus nga Goodyera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Goodyera

Goodyera schlechtendaliana


උඩරට නාමාවලිය

 සේනාම්මත වික‍්‍රමබාහු රජු (ක‍්‍රි.ව. 1469-1511)
 ජයවීර බණ්ඩාර රජු (ක‍්‍රි.ව. 1511-1551)
 කරල්ලියද්දේ බණ්ඩාර රජු (ක‍්‍රි.ව. 1551-1581)
 පළමුවන රාජසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1581-1591)
 පළමුවන විමලධර්මසූරිය රජු (ක‍්‍රි.ව. 1592-1604)
 සෙනරත් රජු (ක‍්‍රි.ව. 1604-1635)
 දෙවන රාජසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1635-1687)
 දෙවන විමලධර්මසූරිය රජු (ක‍්‍රි.ව. 1687-1707)
 ශ‍්‍රී වීර පරාක‍්‍රම නරේන්ද්‍රසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1707-1739)
 ශ‍්‍රී විජය රාජසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1739-1747)
 කීර්ති ශ‍්‍රී රාජසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1747-1781)
 රාජාධිරාජසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1781-1798)
 ශ‍්‍රී වික‍්‍රම රාජසිංහ රජු (ක‍්‍රි.ව. 1798-1815)

මහනුවර යුගයේ පාලකයෝ


Albert Shelby Willis (* 22. Januar 1843 in Shelbyville, Shelby County, Kentucky; † 6. Januar 1897 in Honolulu, Hawaii) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1877 und 1887 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Albert Willis besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat einschließlich der Louisville Male High School, die er im Jahr 1860 absolvierte. Während der folgenden vier Jahre unterrichtete er selbst als Lehrer. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Louisville Law School und seiner 1866 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Louisville in diesem Beruf zu praktizieren. Zwischen 1874 und 1877 war er Staatsanwalt im Jefferson County.

Politisch war Willis Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1876 wurde er im fünften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1877 die Nachfolge von Henry Watterson antrat. Nach vier Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1887 fünf zusammenhängende Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Von 1883 bis 1887 war er Vorsitzender des Committee on Rivers and Harbors.

Bei den Wahlen des Jahres 1886 unterlag er seinem Parteikollegen Asher G. Caruth. Nach seinem Ausscheiden aus dem Repräsentantenhaus praktizierte Willis zunächst wieder als Anwalt. Im Jahr 1893 wurde er von Präsident Grover Cleveland als amerikanischer Gesandter nach Hawaiʻi entsandt. Dort sollte er als Nachfolger von James Henderson Blount während der damaligen innenpolitischen Unruhen im noch selbständigen Königreich Hawaiʻi die amerikanischen Interessen vertreten. Albert Willis bekleidete sein Amt bis zu seinem Tod am 6. Januar 1897. Er wurde dann in Louisville beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Diplomat der Vereinigten Staaten
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1843
Gestorben 1897
Mann

Albert S. Willis


En nummerplan er en tildeling, af en serie af numre, til et formål. Erhvervsstyrelsen definerer nummerplaner, for hvilke formater der skal være tilladte til telefonnumre og andre typer tele-numre. Nummerplanen deler så de tilladte nummerserier ind i grupper og reserverer disse grupper af numre til forskellige teleudbydere og brugsformål.

Danmark
Nummerplanen for det danske telenet er udarbejdet i henhold til internationale ETSI-standarder, af Erhvervsstyrelsen..

For en oversigt over Danmarks samlede nummerplan, Nummerplan for telefoni, netadgangskoder og mobiltelefoni, se .

Historisk baggrund

I telefoniens barndom behøvede man ikke avancerede systemer til tildeling af telefonumre. De manuelle telefoncentraler var små, eftersom at telefonnumrene blot var på ganske få cifre. Der fandtes altså ganske mange i Danmark med samme telefonnummer (for eksempel "27"). Hvis man ville tale med nr. 27 i en anden by, så opgav man byens navn og telefonnummeret. Operatøren på centralen ("telefondamen") vidste så hvordan hun skulle koble samtalen på til denne by.

Da telenettet blev automatiseret, havde det noget lavere intelligens end telefondamerne. Man måtte derfor indføre et system, som gjorde telenettet i stand til meget enkelt at gennemvælge (dirigere) en telefonsamtale til den rette abonnent, i den rette by.

Områdenumre i Danmark

Løsningen blev at indføre en national nummerplan hvor man tildelte folk telefonnumre, alt efter hvor i landet de boede. Man indlejrede da gennemvalgsinformationen forrest i alle telefonnumre. I en periode var dette en to- eller trecifret kode (kaldet områdenummer) som man tastede foran numre udenfor eget nærområde.

8-ciffer nummerering skete i årene 1986/87, således at områdenummeret skulle bruges hver gang, også ved lokalopkald.

Den 2. september 1986 i 01, 02, 03 områderne (Sjælland, Lolland-Falster, Bornholm og Møn).

Den 15. maj 1987 i 09 området (Fyn og omliggende øer).

Den 15. maj 1989 udgik ciffer 0 som det første ciffer, og alle telefonnumre skulle starte med et tal fra 3 til 9.

I dag (siden 1989) tastes i Danmark samme telefonnummer, uanset hvor man ringer fra, men gennemvalgsinformationen ligger stadig i princippet forrest i nummeret. Numre der begynder med 20-31 er fortrinsvis mobilnumre, de der begynder med 70 og 72-79 er fortrinsvis fastnetnumre osv.

Krav til en nummerplan

En god nummerplan skal tilfredsstille flere krav:

- Hovedkravet er at tilrettelægge, for at telenettet kan dirigere og taksere al teletrafik på en korrekt, enkel, hurtig og effektiv måde.

- Det teoretiske antal mulige numre skal udnyttes bedst muligt. Det bliver en stor samfundsmæssig udgift, hvis man løber tør for numre og må omlægge hele nummerplanen (sidst Danmark gjorde dette for telefoni var i 1989).

- Telebrugerne skal let kunne skelne mellem forskellige typer numre og opkaldspriser, de skal for eksempel, ud fra telefonnummerets form, kunne se om de ringer til et nødopkaldsnummer, et mobilnummer, et gratisnummer, eller et dyrt betalingsnummer.

Seneste ændringer i den danske nummerplan

For at udnytte nummerplanen bedst muligt, foretager Erhvervsstyrelsen fortsat justeringer i takt med samfundsudviklingen. De vigtigste ændringer i de senere år har været tildeling af numre til mobiltelefoni.

Man kan altid se den seneste nummerplan på Energistyrelsens hjemmeside.

Telekonkurrencen udfordrer nummerplanen

Der findes i dag flere konkurrerende teleudbydere i Danmark. For at konkurrencen mellem disse kan fungere, skal det være enkelt at skifte teleudbyder. Ikke mindst må man kunne beholde sit gamle telefonnummer, selvom man skifter udbyder. De danske myndigheder har derfor bestemt, at alle teleudbydere skal tilbyde det, man i fagsprog kalder nummerportabilitet, eller udportering af telefonnummer. Dog har danske teleudbydere ikke pligt til at udføre krydsportering mellem mobil og fastnet.

Man kan altså for eksempel beholde et mobilnummer i Telenors nummerserie, selv om man bliver Telia-abonnent. Telenettet har fået avancerede funktioner som håndterer dette, sådan at samtalen kommer frem til den rette udbyder.

Men en konsekvens af dette er, at man ikke længere kan se sikkert ud fra et telefonnummer, hvilken udbyder det tilhører – der er blevet et "hul" i nummerplanens nummerserier.

IP-telefoni udfordrer nummerplanen

I dag er det ikke længere muligt at sige med sikkerhed hvor et telefonnummer har geografisk tilknytning, fordi udstyr brugt til bredbåndstelefoni, ganske enkelt kan flyttes fra sted til sted. Dette har skabt en del problemer, for blandt andet politiet, brandvæsenet og andre nødtjenester. De ved ikke længere med sikkerhed hvor samtalen kommer fra, ved at se på nummeret. Dette har man forsøgt at imødekomme med 112 app'en til smartphones, som via mobilens GPS sender koordinaterne med placeringen, når der foretages et nødopkald.

Andre problemstillinger
I EU er e-Privacy direktivet kommet, som forbyder deling af personfølsomme oplysninger, herunder telefonnumre, medmindre folk har givet skriftligt samtykke hertil. Hvilket muligvis kan true de eksisterende telefonbøger/hjemmesider.

De traditionelle teleselskaber har også bekymringer om hvordan sådanne nummerplaner benyttes. Specielt udviklingen indenfor mobiltelefoni, med understøttelse af wifi, (Wireless LAN), eller Bluetooth, i tillæg til almindelige GSM- eller CDMA-netværk gør at traditionelle indtægtsmodeller er ved at ændre sig. Blandt andet er dette synligt, med introduktionen af Skype på platforme for mobiltelefoni. For nummerplaner vil dette betyde at værdien af disse er ved at ændre sig, siden de gives under monopolvilkår og en del omkostninger er knyttet til nummerplanen. De nyere telefonitjenester, på internettet er fortsat langt friere end på de traditionelle telenetværk.

I USA er der megen diskussion omkring indføring af "toldmekanismer" til forskellige typer datakommunikation, som IP-telefoni, men også fra enkeltleverandører, som for eksempel Google. Teleselskaber er oftest også leverandører af bredbånd til deres kunder, og kan opleve datatrafik, som er i direkte konkurrence med tjenester på deres egne data- og telenetværk.

Se også
 International telefonkode

Referencer

Telekommunikation

Nummerplan


İyi, Kötü ve Çirkin (İtalyanca: Il buono, il brutto, il cattivo), 1966 yapımı Sergio Leone'nin yönettiği İtalyan Spagetti Western filmidir. Başrollerini Clint Eastwood, Lee Van Cleef ve Eli Wallach paylaşmaktadır. Filmin hikâyesi Luciano Vincenzoni ve Sergio Leone tarafından, senaryosu ise Agenore Incrocci ve Furio Scarpelli tarafından yazılmıştır. Filmin müzikleri Ennio Morricone tarafından bestelenmiştir. Film Türkiye'de 13 Ocak 1969'da gösterime girmiştir.

Bir Avuç Dolar (1964) ve Birkaç Dolar İçin (1965) filmleriyle başlayan üçlemenin sonuncusudur. Üçlemeler arasında konu bağlantısı yoktur.

Clint Eastwood bu filmde 1968 yılındaki Golden Laurel ödüllerinde en iyi aksiyon performansı dalında ikinciliğe layık görülmüştür ve dünya çapında tanınan bir aktör haline gelmiştir.

Film IMDb'de dünyanın gelmiş geçmiş en iyi 250 filmi arasında 10. sırada yer almaktadır.

Konu
Tuco (Çirkin), üzerine ödül konulmuş bir kanun kaçağıdır. Keskin nişancı Sarışın (İyi) adlı kovboyla iş birliği yaparak kasabaları dolaşmaktadırlar. Tuco'yu kanun adamlarına teslim eden Sarışın, ödülü alıp Tuco'yu asılmaktan son anda kurtarmaktadır. Bir kasabada işlerin ters gitmesi üzerine ortaklıkları bozulur. Ortaklığın bozulmasının ardından Sarışın, Tuco'yla yollarını ayırır ve Tuco'yu elleri bağlı yürüterek cezalandırır. Bunun üzerine Tuco, intikam için Sarışın'ın peşine düşer. Uzun uğraşlar sonucu yakaladıktan sonra ceza olarak Sarışın'ı çölde, susuz bir şekilde yürütür. Bu arada Melekgöz (Kötü) lakaplı Sentenza ise Bill Carson adında büyük miktarda altını ele geçirmiş eski bir askerin izini sürmektedir.

Tuco'nun çölde Sarışın'ı susuzluktan öldürmek üzere olduğu bir anda ikisinin Bill Carson'la karşılaşmaları tüm planları değiştirir. Carson, altınları Amerikan İç Savaşı'nın hareketli olduğu bir cephede mezarlığa saklamıştır. Ancak Tuco mezarlığın yerini, Sarışın ise mezarın adını öğrenebilmiştir. Mecburen iş birliğine tekrar dönen ikili altınları aramaya koyulur.

Cephede Güneyli üniformaları ile ilerleyen Tuco ve Sarışın, Kuzeylilere esir düşer. Melekgöz Sentenza ise adamlarıyla birlikte esir kampının Kuzeyli çavuşudur. Carson'ın altınlarının yerini öğrenmeye çalışan Melekgöz, Tuco'ya işkence yapar ve altınların yerini öğrenir. Tuco'yu trenle başka bir şehre yollar. Sarışın ile Melekgöz, mezarlığın olduğu bölgeye hareket eder. Bu sırada Tuco Kuzeyli askerlerden trenden atlayarak kurtulur. Sarışın ve Melekgöz'ü bulur. Tuco ile Sarışın tekrar iş birliği yapar ve Melekgöz'ün adamlarını öldürür. Melekgöz ise kaçar. Tuco ile Sarışın mezarlığa doğru yol almaktadırlar ancak mezarlık savaşın tüm hızıyla devam ettiği bir cephenin ortasındadır. Çarpışmayı durdurmak için iki tarafın da peşinde olduğu köprüyü havaya uçururlar. Altınlara ulaşmaya ramak kalmışken; Tuco, Sarışın'ı kandırır ve kaçar fakat Sarışın'dan kurtulamaz. Bu arada Melekgöz de mezarlığa yol almaktadır. Üçlü mezarlıkta karşılaşır fakat mezarın ismini sadece Sarışın bilmektedir.

Hakimiyetin sürekli el değiştirdiği mücadelede mezarlığın ortasında yapılan üçlü bir düello kazananı belirleyecektir. Sarışın mezarın ismini taşa yazar ve düello başlar. Düello esnasında Sarışın, Melekgöz'ü vurarak öldürür. Sarışın, altınların yarısını alır ve Tuco'yu asıp ellerini bağlayarak uzağa gider. Keskin nişancılığını konuşturarak Tuco'yu düşürür ve ardından uzaklaşır. Tuco, elleri bağlı bir şekilde kalan altınlarıyla baş başa kalır.

Oyuncular
Clint Eastwood - Sarışın (İngilizce: Blondie): İyi. Kendinden emin bir ödül avcısı.
Lee Van Cleef - Sentenza / Melekgöz (İngilizce: Angel Eyes): Kötü. Verilen işi yerine getiren soğukkanlı, kusursuz bir kiralık katil.
 Eli Wallach - Tuco Benedicto Pacifico Juan Maria Ramirez: Çirkin. Meksikalı haydut, aranan bir suçlu.
Aldo Giuffrè - Alkolik Yüzbaşı
Mario Brega - Onbaşı Wallace: Tuco'ya işkence eden asker.
Luigi Pistilli - Pablo Ramirez: Tuco'nun kardeşi. Katolik bir rahip. Tuco'ya haydut olmayı seçtiği için kızan ama aynı zamanda seven biri.
Rada Rassimov - Maria
Enzo Petito - Satıcı
Claudio Scarchilli - Pedro: Tuco'nun adamı. Sarışın tarafından öldürülmüştür.
John Bartha - Şerif
Livio Lorenzon - Fırıncı
Antonio Casale - Jackson / Bill Carson
Sandro Scarchilli - Chico: Tuco'nun adamı. Sarışın tarafından öldürülmüştür.
Benito Stefanelli - Melekgöz'ün adamı
Angelo Novi - Rahip
Antonio Casas - Stevens

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb'de İyi, Kötü ve Çirkin

1966 çıkışlı filmler
Amerikan İç Savaşı filmleri
Sergio Leone'nin yönettiği filmler
İspanya Western filmleri
1960'larda Western filmler
İtalya Western filmleri
Ennio Morricone'nin müziğini yaptığı filmler
1960'larda aksiyon filmleri
Spagetti western filmleri
Devam filmleri
Madrid'de çekilmiş filmler
Roma'da çekilmiş filmler
İspanya'da çekilmiş filmler
Öncül filmleri
Hazine avı filmleri
Luciano Vincenzoni'nin senaryosunu yazdığı filmler
United Artists filmleri
Alberto Grimaldi'nin yapımcısı olduğu filmler
Age & Scarpelli'nin senaryosunu yazdığı filmler
İtalya epik filmleri
1960'larda İngilizce filmler
1960'larda İtalyanca filmler

İyi, Kötü ve Çirkin


Tadao Onishi (18. april 1943 - 29. juni 2006) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1969||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Tadao Onishi


Akstafa (armenski: Աղստև, Aghstev, azerski: Ağstafaçay, ruski: Акстафа, Akstafa) je rijeka u Armeniji i Azerbajdžanu. Akstafa je desna pritoka Kure. Uz njene obale se nalaze gradovi Diližan, Ijevan, Kazah i Akstafa

Duga je 121 kilometra, a površina porječja joj iznosi 2500 km2.

Izvori

Vanjske poveznice

 Акстафа (река на Кавказе), Velika sovjetska enciklopedija, pristupljeno 18. rujna 2019.

Rijeke u Armeniji
Rijeke u azijskom dijelu Azerbajdžana
Pritoke Kure

Akstafa (rijeka)


Cypraea pantherina (nomeada, em inglês, panther cowrie ou panther cowry; sendo a única extante de seu gênero, junto com Cypraea tigris, e tendo feito parte do obsoleto gênero Pantherinaria Sacco, 1894 como sua espécie-tipo) é uma espécie de molusco gastrópode marinho pertencente à família Cypraeidae da ordem Littorinimorpha. Foi classificada por John Lightfoot, em 1786, no texto "A Catalogue of the Portland Museum, lately the property of the Dutchess Dowager of Portland, deceased; which will be sold by auction by Mr. Skinner & Co."; sendo nativa do oceano Índico ocidental, do mar Vermelho ao golfo de Adem, até a Tanzânia; após o século XIX alcançando o mar Mediterrâneo, através do canal de Suez.

Descrição da concha e hábitos
Concha oval e de coloração branca ou cinzento azulada, com manchas que podem ir da cor do caramelo, mais ou menos pálidas, até o castanho intenso, quase negro. Superfície lisa, brilhantemente polida e sem espiral aparente, quando desenvolvida, com sua base plana ou ligeiramente côncava; com dentes visíveis através da abertura. Chegam de 6.5 ou 8 a até 11.8 centímetros, em suas maiores dimensões. Esta concha varia muito em tamanho e coloração, de quase branca a vermelho-enegrecido, mas invariavelmente tem pintas ou manchas em sua superfície.

Difere de Cypraea tigris por ter concha menor e mais estreita, com extremos suavemente pontiagudos e manchas menores, regulares.

É encontrada em águas rasas ou profundas da zona nerítica, de 3 até uma profundidade de 40 metros, na zona de recifes de coral. Seu alimento são pólipos de coral e outros invertebrados, algas marinhas e carniça.

Subespécies e distribuição geográfica
Em Cypraea pantherina, duas subespécies são reconhecidas: Cypraea pantherina pantherina [Lightfoot], 1786 e Cypraea pantherina rasnasraniensis Heiman & Mienis, 2001.

Esta espécie ocorre no oceano Índico ocidental, do mar Vermelho ao golfo de Adem, incluindo as ilhas Dalaque, até a Tanzânia. Após o século XIX ela alcançou o mar Mediterrâneo, através do canal de Suez, com espécimes achados em Malta e na ilha italiana de Lampedusa.

Ligações externas
 Cypraea pantherina (mar Vermelho), no Flickr, por Pei-Jan Wang.

Gastrópodes
Cypraeidae
Moluscos descritos em 1786

Cypraea pantherina


Gilberto de Mons (aprox. 1150-1225) fue el cronista flamenco cuya Chronicon Hanoniense (Crónica de Henao) es una esencial fuente para los acontecimientos que afectaron a su protector Balduino V de Henao.

Gilberto se convirtió en un clérigo, y obtuvo los cargos de decano de las iglesias de San Germán en Mons y San Alban en Namur, además de varios otros nombramientos eclesiásticos. En documentos oficiales es descrito como capellán, canciller o notario, del conde Balduino V de Henao, que lo empleó en negocios importantes. Después de 1200 Gilberto escribió el Chronicon Hanoniense, la historia de Henao y de las tierras vecinas desde aproximadamente 1050 hasta 1195, lo cual es especialmente valioso para la parte final del . Aparte de la información que proporciona sobre la vida y época de Balduino, Gilberto proporciona información importante acerca de las personas y los asuntos dentro de Francia y el Imperio, en particular del conde Felipe de Flandes, Felipe Augusto de Francia y el emperador Federico I Barbarroja. Gilberto hace referencia a los matrimonios nobles haciendo de la crónica una fuente insustituible de información genealógica, y de paso da detalles de los cruzados, la política, las mujeres nobles, las vidas de los santos, las relaciones entre el señor y el arrendatario, tradiciones y costumbres y asuntos especialmente militares, con detallados relatos de los asedios, las campañas y torneos.

Referencias

Chronicle of Hainaut by Gilbert of Mons, translated Laura Napran (Boydell, 2005) ISBN 1-84383-120-1

Nacidos en los años 1150
Fallecidos en 1225
Cronistas medievales
Flamencos del siglo XII
Flamencos del siglo XIII

Gilberto de Mons


Chief Secretary to the Treasury (dansk: vicefinansminister) er den tredjehøjeste ministerpost i det britiske finansministerium (engelsk: Her Majesty's Treasury) efter First Lord of the Treasury og Chancellor of the Exchequer.

Posten blev oprettet i 1961 for at uddele ansvaret for at repræsentere Treasury med Chancellor of the Exchequer.

Storbritanniens politik
Politiske embeder
Britiske myndigheder

Chief Secretary to the Treasury


Republika Hrvatska i Kraljevina Norveška održavaju diplomatske odnose od 20. veljače 1992. Sjedište veleposlanstva je u Oslu.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Kraljevini Norveškoj osnovano je odlukom predsjednika Republike od 31. svibnja 1993.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Norveška na stranici MVEP-a

Izvori

Norveška

Popis hrvatskih veleposlanika u Norveškoj


Antonio Prieto Martín (Águilas, 23 de septiembre de 1929-Madrid,  23 de noviembre de 2021) fue un escritor y filólogo español. Ha destacado por su obra novelística y de ensayo. Como narrador, se encuadraba en la Generación del medio siglo, formando parte de la corriente que fue llamada realismo metafísico, realismo trascendente o novela existencial. Ha sido también considerado un autor simbolista o metafórico: "ha mostrado decidida preferencia por los relatos simbólicos". Como ensayista y en su vida académica destacaba por sus estudios sobre la literatura del Renacimiento italiano y del .

Biografía
Nació en la localidad murciana de Águilas, España, en 1929. Su padre,Luis Prieto, diputado socialista, muere en accidente de tráfico poco antes de que estallara la Guerra Civil Española, hecho que obligó a su madre a trasladar la familia a Almería (donde algunos autores sitúan su nacimiento erróneamente).

Como estudiante universitario, se trasladó a Madrid, donde inició estudios de Medicina, licenciándose posteriormente en Filosofía y Letras por la Universidad de Madrid. Tras ser profesor de las universidades de Pisa y Málaga, volvió a Madrid, donde, tras varias plazas de profesor adjunto, accede a la cátedra de Literatura Española de la Universidad Complutense de Madrid, en la especialidad de poesía y prosa del , puesto en el que se mantiene hasta su jubilación.

A lo largo de su vida académica y literaria escribió distintos ensayos y novelas, siendo además responsable de distintos proyectos editoriales.

Con su primera novela, Tres pisadas de hombre (1955), recibió el Premio Planeta, abandonando en este momento su carrera de Medicina para dedicarse definitivamente a las letras. Participó activamente en los jurados que concedían ese premio, trabajando en el entramado de la Editorial Planeta.

En su labor académica destacó como uno de los principales especialistas en el Renacimiento italiano así como por sus estudios sobre la literatura del . Publicó además una antología de poesía novísima, Espejo del amor y la muerte (Antología de la Poesía última), 1971.

Ya jubilado como profesor, fue vocal del Patronato de la Fundación José Manuel Lara y miembro de su Consejo Cultural. Siguió escribiendo e impartiendo conferencias.

Rasgos generales de su narrativa
En Ensayo semiológico de sistemas literarios (1972), Prieto definió un concepto clave en su obra, el de "fusión mítica":

«Se advierte entonces que no se trata de acomodar un argumento mítico, o una historia levantada en leyenda, sino de caminar y ser camino en una fusión donde dos palabras distantes se unen en un nuevo tiempo, libre de ataduras concretas que mediaticen con una cronología».

La fusión mítica es, pues, la unión del escritor, en una obra literaria, con un mito (o persona real convertida en mito o el propio pasado del autor mitificado) con el objetivo de intentar vencer al tiempo mediante la asunción de los valores del mito y la creación de un tiempo nuevo (atemporal y universal) creado gracias a la palabra escrita.

Las novelas de Antonio Prieto consisten con frecuencia en una meditación en torno al amor, el tiempo y la memoria, a cargo de un protagonista narrador más bien pasivo y fatalista. El amor es la vivencia más importante que uno puede experimentar, y morir habiendo amado es preferible a una inmortalidad sin amor, como se pone de manifiesto en Secretum. Pero este amor tiene que ver sobre todo con el sentimiento y poco con la voluntad, de modo que puede acabarse tan inopinadamente como empezó. La enfermedad del amor, Dolabella o La metáfora inacabada nos hablan de amores que perecieron pero que son recuperables a través de la memoria, una facultad que aparece exaltada en estas novelas y sobre todo en Una y todas las guerras, protagonizada por un personaje a quien ha sido concedido el don de la inmortalidad.

El tiempo (relacionado con la memoria) es también protagonista en las novelas de Prieto. Con mucha frecuencia los protagonistas se mueven entre distintas épocas o se mezclan en su vida personajes y fenómenos de diversos momentos de la historia, como sucede con el héroe de Carta sin tiempo o el de Secretum. Todo ello puede obedecer al deseo de representar la historia de la humanidad como una repetición de constantes (amor, guerra, arte), pero también tiene a veces intenciones humorísticas, como en La desatada historia del caballero Palmaverde, un relato al estilo de Álvaro Cunqueiro, donde el filólogo Martín de Riquer aparece citado por unos trovadores.

El culturalismo ("asfixiante", según algún crítico) es otro rasgo de su narrativa, sobre todo a partir de El embajador. Algunos títulos son homenajes a figuras del mundo clásico o renacentista, como el citado (cuyo protagonista es Diego Hurtado de Mendoza), El ciego de Quíos (sobre Homero) o Libro de Boscán y Garcilaso. Pero además las referencias a esos períodos históricos son constantes y muchos de sus personajes se inspiran en otros reales o mitológicos.

Junto a todo ello, hay rasgos aislados de crítica social, y como tal puede considerarse la novela Prólogo a una muerte, de las más atípicas de su producción, consistente en el monólogo de un cínico hombre hecho a sí mismo. Buenas noches, Argüelles, por su parte, supone la única incursión del autor en el neorrealismo de moda en la época.

La prosa de Prieto es elegante, llena también de reminiscencias clásicas, y de un intenso lirismo que propende a la melancolía, ya se trate de diálogos o de meditaciones del propio narrador.

Obras

Ensayo
 Coherencia y relevancia textual (de Berceo a Baroja) (1980)
 Ensayo semiológico de sistemas literarios
 Morfología de la novela (1975)
 La poesía del siglo XVI
 La prosa del siglo XVI
 Introducción, estudios y notas a los cuatro primeros volúmenes de Maestros Italianos
 Teoría e interpretación de la literatura comparada
 Los caminos actuales de la crítica (1969)
 Estudios de la literatura europea
 Garcilaso de la Vega (1975)

Narración
 Tres pisadas de hombre (1955) (Premio Planeta 1955)
 Buenas noches, Argüelles (1956)
 Vuelve atrás, Lázaro (1958)
 Encuentro con Ilitia (1961)
 Prólogo a una muerte (1965)
 Elegía por una esperanza (1972)
 Secretum (1972)
   El embajador  (1988)
 La desatada historia del caballero Palmaverde (1991)
 La enfermedad del amor (1993)
 La plaza de la memoria (Premio Andalucía de Novela 1995)
 El ciego de Quíos (1996)
 Isla Blanca (Premio Andalucía de la Crítica 1998)
 Una y todas las guerras (2003) (Premio Andalucía de la Crítica 2006)
 La metáfora inacabada (2008)
 El manuscrito sellado (2010)
 La cabra de Diógenes (2011)

Referencias

Nacidos en Águilas
Escritores de España del siglo XX
Filólogos de España del siglo XX
Ganadores del Premio Planeta
Escritores de España del siglo XXI
Fallecidos en Madrid

Antonio Prieto (escritor)


Corte de Roma o corte romana es el nombre con que a veces se designa la Curia Romana.

Término despectivo
Comenzaron a usar este nombre los protestantes para despreciar las decisiones dogmáticas de la Santa Sede y oponerse también a las cuestaciones que se hacían en nombre del papa. Los jansenistas y galicanos también usaban el nombre de Corte con idénticos sentimientos de oposición.

Estados Pontificios
Muchas veces se entiende por corte romana la parte de ministros, prelados y tribunal que entendían en los asuntos temporales de los Estados Pontificios. Aunque hoy está desposeído de ellos el papa, conserva todavía su secretario de Estado con los ministros correspondientes.

Referencias

Curia romana

Corte de Roma


IC 1022 est une petite galaxie spirale située dans la constellation de la Vierge. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Cette galaxie a été découverte par l'astronome français Stéphane Javelle en 1892.

IC 1022 présente une large raie HI.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est nettement à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre d'IC 1022 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe de NGC 5746
Selon A. M. Garcia, IC 1022 fait partie du groupe de NGC 5746. Ce groupe de galaxies compte au moins 31 membres dont NGC 5636, NGC 5638, NGC 5658 (=PGC 51957), NGC 5668, NGC 5690, NGC 5692, NGC 5691, NGC 5701, NGC 5705, NGC 5713, NGC 5719, NGC 5725, NGC 5740, NGC 5746, NGC 5750, IC 1024 et IC 1048.

Sur le site « Un Atlas de l'Univers », Richard Powell mentionne aussi le groupe de NGC 5746, mais il n'y figure que 14 galaxies. Six autres galaxies du groupe de NGC 5746 de Garcia se trouvent dans un autre groupe mentionné par Powell, soit le groupe de NGC 5638. Selon Powell, la galaxie NGC 5701 ne fait pas partie d'un groupe de galaxies et les autres galaxies de Garcia, dont IC 1022, ne figurent pas dans celles retenues par celui-ci

Le groupe de NGC 5746 fait partie de l'Amas de la Vierge III, un des amas du superamas de la Vierge.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du IC

Liens externes

 IC 1022 sur le site du professeur C. Seligman

1022
Constellation de la Vierge
Galaxie spirale
Galaxie découverte en 1892
Objet céleste découvert par Stéphane Javelle

IC 1022


أبو الفرج أمين الدولة بن يعقوب المعروف بابن القف الكركي (630 هـ - 685 هـ / 1232 م - 1286 م) كان طبيبًا وعالمًا، نشأ في مدينة الكرك التي تقع في الأردن حاليًا ونشأ فيها وأخذ عن علمائها إلى أن هاجر طلبا للعلم إلى صلخد، وخدم وعمل في كل من قلعة الكرك وفي قلعة عجلون وفي قلعة دمشق بالطب والتأليف وقد ترجم له ابن أبي أصيبعة وأثنى عليه.

نشأته
ولد في مدينة الكرك (التي تقع جنوب الأردن) عام 630 هـ (1233 م) في عهد الملك الأيوبي الناصر داود وكان قد نشأ فيها وأخذ عن علمائها واعتنق الديانة المسيحية فكان من نصارى الكرك، وقد كان والده صديقًا لابن أبي أصيبعة حافظًا للشعر وكان كاتبًا في عهد الملك الناصر داود في مدينة صلخد في ديوان البر. كان ابن القف الكركي كثير الصمت أحب سير العلماء في عصره، فقصده والده أن يدرس الطب عند ابن أبي أصيبعة في صلخد، فهاجر إليها ثم درس عنده وحفظ الكتب المتداولة عن الطب وصناعتها مثل الفصول لأبقراط الذي عرف قواعدها وشرح معانيها، وأيضًا بعضًا من كتب أبي بكر الرازي حيث عرف فيها العلوم الطبية والأمراض وكيفية علاجها.

انتقاله إلى دمشق
انتقل ابن القف الكركي مع والده في دمشق عام 1252 م فدرس في مدرستين للطب (مدرسة بيمرستان النوري ومدرسة بيمارستان القيمري) كما درس ابن القف الكركي عند علماء عدة، منهم شمس الدين الخسروشاهي عن العلوم والفلسفة وعلي موفق الدين السامري حيث درس الطب من خلاله ومن علماء آخرين أيضًا، وكان قد قرأ أيضاً كتاب إقليدس على يد مؤيد الدين العرضي، ثم أصبح ممارسًا في الطب عام 1262 م حيث عين طبيبًا في الجيش ثم مدرسًا لطلاب للطب آنذاك، وكان قد ذهب إلى قلعة علجون ليخدم فيها أثناء هجوم التتار على بلاد الشام عدة سنين حيث ألف فيها كتاب الشافي في الطب عام 1271 م إلى 1272 م، ثم رجع إلى قلعة دمشق حيث كان يداوي المرضى.

من مؤلفاته
لابن القف الكركي العديد من المؤلفات والمقالات التي يحتاجها الجراجون في المداواة، وحفظت بعضها الفاتيكان والمتحف البريطاني وفي بعض المكاتب العربية مثل مكتبة دمشق والتي لا تزال بعضًا منها مفقودة أو أنها لم تتم، ومن مؤلفاته:
 الشافي في الطب (1271 م إلى 1272 م).
 جامع العرض في حفظ الصحة والمرض (1274 م).
 الكليات من كتاب القانون في الطب لابن سينا (1278 م) في ست مجلدات.
 العمدة في الجراحة (1281 م).
 كتاب الأصول في شرح الفصول (1283 م).

المراجع

أشخاص من الكرك
أطباء القرن 13
أطباء سوريون في القرون الوسطى
أطباء عرب في العصور الوسطى
أطباء في العصور الوسطى الإسلامية
جراحو العصور الوسطى
عرب في القرن 13
علماء عرب
مواليد 1233
مواليد 630 هـ
وفيات 1286
وفيات 685 هـ

ابن القف الكركي


NGC 326 este o galaxie eliptică situată în constelația Peștii. A fost descoperită în 24 august 1865 de către Heinrich Louis d'Arrest.

Note

Vezi și
 NGC 325
 NGC 327

Legături externe
 NGC 326 pe spider.seds.org
 NGC 326 pe WikiSky

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1865
Obiecte astronomice descoperite de Heinrich d'Arrest

NGC 326


إسحاق الفاسي (بالعبرية: ר' יצחק אלפסי) (ولد سنة 1013 بالقرب من قلعة بني حماد- وتوفي سنة 1103 بلوسينا) وهو معروف في الأوساط العلمية اختصاراً الفاسي وأيضا باسم ريف أي ر.إ.ف. في السِّجْلة العبرية (رابي (حاخام) إسحاق ففاسي)، هو مفكر يهودي مغربي. قضى معظم حياته في مدينة فاس، لمدة 40 سنة، وهي الفترة التي أكمل فيها كتابه سفر ها هلخوت  المختص في أدبيات الهالاخاه. عندما بلغ من العمر خمسة وسبعين، وشى به اثنين من المخبرين على نحو غير معروف لدى حاكم فاس مما أجبر في 1088 على الفرار إلى الأندلس. أصبح زعيم الطائفة اليهودية في اليُسَانَة وأسس أكاديمية تلمودية، مما تسبب في إحياء دراسة التلمود في الأندلس. بلغت حرية النشاط الديني ذروتها في الأندلس زمن إسحاق الفاسي في عز حكم الدولة الموحدية، فخلف موسى بن عزرا في منصب حبر غرناطة، ولعب دورا أساسياً في التكوين الديني ليهود الأندلس. من تلاميذه الشاعر يهوذا اللاوي.

تعتبر مؤلفاته في نفس مقام أعمال ابن ميمون ويوسف كارو. كان ينتمي إلى التيار الذي يدعوا إلى سيادة التلمود البابلي على التلمود الفلسطيني.

راجع أيضا
 دوناش بن لبرط

روابط خارجية

مراجع

أشخاص مغاربة في القرن 11
أشخاص مغاربة في القرن 12
أشخاص من فاس
تاريخ اليهود في الجزائر
تاريخ تونسي يهودي
تاريخ مغربي يهودي
حاخامات في القرن 11
حاخامات في القرن 12
حاخامات مغاربة
دعاة القانون اليهودي
كتاب وكاتبات جزائريون
كتاب وكاتبات مغاربة
مواليد 1013
مؤلفون من كتب على قانون يهودي
وفيات 1103
يهود جزائريون في العصور الوسطى
يهود سفارديون
يهود مغاربة في العصور الوسطى
حاخامات مغاربة في القرن 11
حاخامات من الأندلس القرن 11
حاخامات من الأندلس القرن 12

إسحاق الفاسي


Genisteae,  tribus mahunarki iz potporodice Faboideae. Pripada mu 20 rodova,  od kojih je tipični Genista, hrvatski nazivan žutilovka.

Sve tri tradicionalno priznate potporodice mahunarki, cezalpinioidi, mimozoidi i papilionoidi (Polhill et al., 1981.), kao i druge taksonomski velike klade unutar ovih potporodica (npr. genistoidi), zabilježene su iz fosilnog zapisa ubrzo nakon toga, počevši od oko 50 do 55 milijuna godina prije (npr. Herendeen et al., 1992).

Genisteae mogu biti grmovi i drveće.

Rodovi
 Oberholzeria Swanepoel, M. M. le Roux, M. F. Wojc. & A. E. van Wyk (1 sp.)
 Melolobium Eckl. & Zeyh. (15 spp.)
 Dichilus DC. (5 spp.)
 Polhillia C. H. Stirt. (12 spp.)
 Argyrolobium Eckl. & Zeyh. (91 spp.)
 Lupinus L. (588 spp.)
 Anarthrophyllum Benth. (15 spp.)
 Sellocharis Taub. (1 sp.)
 Adenocarpus DC. (19 spp.)
 Cytisophyllum O. Láng (1 sp.)
 Petteria C. Presl (1 sp.)
 Laburnum Fabr. (2 spp.)
 Podocytisus Boiss. & Heldr. (1 sp.)
 Cytisus L. (72 spp.)
 Calicotome Link (5 spp.)
 Erinacea Adans. (1 sp.)
 Genista L. (152 spp.)
 Spartium L. (1 sp.)
 Stauracanthus Link (3 spp.)
 Ulex L. (14 spp.)
 + Laburnocytisus

Sinonimi
 Aulonix Raf.; Sylva Tellur. 25 (1838)
 Chamaecytisus Link; Handbuch 2: 154 (1831)
 Chronanthos K.Koch; Hort. Dendrol. 248 (1853)
 Cytisogenista Duhamel; Trait. Arb. Arbust. 1: 203 (1755)
 Diaxulon Raf.; Sylva Tellur. 24 (1838)
 Gonocytisus Spach; Ann. Sci. Nat. Bot. ser. 3, 3: 153 (1845)
 Hesperolaburnum Maire; Bull. Soc. Hist. Nat. Afr. Nord 39: 131 (1949)
 Hisbanche Sparrm. ex Meisn.; Gen. Comm. 275 (1843)
 Lembotropis Griseb.; Spicil. Fl. Rumel. 1: 10 (1843)
 Meiemianthera Raf.; Sylva Tellur. 25 (1838)
 Nubigena Raf.; Sylv. Tellur. 23 (1838)
 Peyssonelia Boivin ex Webb & Berthel.; Phyt. Canar. 2: 35 (1842)
 Phyllocytisus P.Fourn.; Ann. Soc. L. Lyon, N. S. 16: 358 (1868)
 Sarothamnus Wimm.; Fl. Schles. 278 (1832)
 Spartocytisus Webb & Berthel.; Phyt. Canar. 2: 49 (1840)
 Teline Medik.; Vorles. Churpf. Phys. Ges. 2: 342 (1787)
 Tubocytisus Fourr.; Ann. Soc. L. Lyon, N. S. 16: 358 (1868)
 Verzinum Raf.; Sylva Tellur. 23 (1838)
 Viborgia Moench; Methodus: 132 (1794), nom. rej.

Izvori

Faboideae

Genisteae


Memorandum petnaest uglednih sarajevskih Muslimana bio je memorandum koji su predala lokalnim vlastima i državnom vrhu NDH. Predali su ga nakon sastanka održanog 28-29. travnja 1944. s predsjednikom vlade NDH Nikolom Mandićem, glavarom građanske uprave u Sarajevu Ivicom Frkovićem i velikim županom Velike župe Vrhbosna Muhamedom Kulenovićem.

Povijest
Mnogi su muslimani od početka bili skloni Nijemcima. Široko pozitivan stav ka NDH travnja 1941. više je odražavalo muslimansko povjerenje u Hitlera i njemačku vojsku, koji su stajali iza NDH, nego nekakvoj lojalnosti Hrvatima katolicima. Treći Reich mnogo je držao do zaštite svojih interesa sjeverno od demarkacijske crte kroz NDH te je htio muslimanima predstaviti sliku snage pa za nisu dopustili talijanskim snagama stacionirati se u Sarajevu (listopada 1941. i 1942.), smatrajući da bi muslimani u BiH i oni u inozemstvu to shvatili kao znak njemačke slabosti. U Hercegovini su krajem 1942. muslimani u Mostaru zamolili talijanske okupacijske vlasti za zaštitu od četnika. Isposlovali su talijansku pomoć u organizaciji muslimanske milicije. Rujna 1942. (poslije su neki poput Ismeta Popovca surađivali i s četnicima protiv partizana, pa i u bitci na Neretvi). Kasnije listopada 1942. muslimani su poslali misiju u Rim da bi od Italije zatražili da anektira BiH. Muslimani iz BiH su gledali vlastite interesa i nastojali su oko postizanja dogovora s bilo kojom silom za koju su smatrali da može najbolje zaštititi njihove živote i imovinu i osigurati njihovo preživljavanje kao skupine. Dogovore su radili sa Silama Osovine, što im poslije rata nije mnogo predočavano niti spominjano kao krimen, za razliku od katolika Hrvata. Kako je rat prolazio sve je bilo izvjesnije da će Treći Reich izgubiti rat. Mnogo je ukazivalo i na nestanak NDH. Zbog toga je sve više Muslimana okrenulo svoju dotadašnju potporu NDH i interesno se usmjerili prema Titovim partizanima.

Memorandum
Ustaški režim grubo je reagirao na to, što je izazvalo prosvjede muslimanskih vođa. Tako se skupila skupina od petnaest uglednih sarajevskih muslimana u kojoj su bili predstavnici svih muslimanskih političkih grupacija u međuratnom razdoblju. Potužili su se na državnu upravu, vojsku, tajnu policiju i općenitu ustašku politiku prema muslimanima u BiH. Izjavili su da se osjećaju diskriminirani zbog svoje vjerske pripadnosti i osudili upotrebu vjerske netrpeljivosti kao oružja. Tvrdili su da je BiH zemlja duge tradicije vjerske tolerancije, što nije odgovaralo istini, s obzirom na neravnopravni položaj kršćana i osmanska nasilja nad njima. Skupina je u memorandumu prigovorila nedostatku zakona i reda te rastućem broju nepravda na račun muslimana, pa su tvrdili da se zbog toga muslimansko stanovništvo osjeća da se "u izvjesnim krugovima stvara i primjenjuje sustav koji vodi istrebljenju muslimana". Optuživali su da ustaše, domobrani i policija neovlašteno upadaju i pljačkaju muslimanske obitelji, te da i ustaške i vojne vlasti NDH, koje su gotovo jedine imale neposredan kontakt sa zapovjedništvom njemačkih snaga na bosanskohercegovačkom tlu, krivo optužuju Muslimane za navodne propartizanske djelatnosti, što vodi krvavim njemačkim odmazdama nad muslimanima. Prozvali su konkrente osobe imenom, lokacijom i nadnevkom. Naveli su da primjere gdje su ubijeni muslimani zbog njihovih navodnih veza s partizanima. Muslimanski uglednici bili suizrazito nezadovoljni, tvrdeći da ustaški časnici počinitelji tih nedjela, protiv kojih su podnesene prijave vlastima NDH, nisu bili pozvani na odgovornost, nego su ostali na svojim položajima, a neki čak bili i promaknuti. Zbog navodne suradnje s partizanima, tužili su se da je tisuće muslimana, pogotovo iz Sarajeva ali i drugih krajeva odvedeno u logore. Za kraj su se potužili na diskriminaciju Muslimana u vladi zbog podzastupljenosti s obzirom na broj stanovnika NDH.
Istina je bila da je udio muslimana rastao u partizanima. Isprve ih Srbi, zbog svog istovjetna djelovanja u četnicima, nisu ni htjeli primiti, a odmicanju muslimana od partizana pridonijeli su sami partizani ubijanjem, zbog čega su se već postojeći muslimanski bataljuni raspustili. U početku su muslimani u partizanima bili samo intelektualci i industrijski radnici članovi KPJ. Negdje su ipak partizani privukli više muslimana, pa su oko Kozare i na Romaniji muslimani i katolici Hrvati činili u kolovozu 1941. 10% a već do konca 1941. 25%.

Izvori

Bosna i Hercegovina u Drugom svjetskom ratu
NDH

Memorandum petnaest uglednih sarajevskih Muslimana od 30. travnja 1944.


අන්ප්‍රාන්තයක සිමාවකින් වටවු ජනවාර්ගික ප්‍රාන්ත පරිවෘත්තීය ආර්ථික වාදය

ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් වල ඒවාට ආවේණික වු ව්‍යාපාරත්, එම වයාපාර වල සිඝ්‍ර දියුණුවක් ගැන පරිවෘත්තිය ආර්ථික වාදයේ විග්‍රහ කොට ඇත. ජනවාර්ගික සුළු ජාතින්ගේ පරිවෘත්තික ආර්ථිකයක් සැදීම මගින් එටේ ආර්ථික දියුණුව සීඝ්‍ර කල හැකි බව එහි සදහන් කර ඇත. එහි වාසින් වන්නේ සාර්ථක ව්‍යාවසායකයන් ජනවාර්ගික සමාජය තුළ බිහිකිරීම එමෙන්ම එම ජනවාර්ගික ප්‍රාන්ත අතර ඇති තරගය නිසා ව්‍යාපාර හිමිකරැවන් තම සේවකයින්ට සිත් ඇදගන්නා සුළු වරප්‍රසාද දීමට සිදු වී ඇත. එහෙන්ම එම හිමකරැන්ට දියුණු පිටත ආර්ථිකයට වඩා සහයක් මෙම සුළු ප්‍රාන්ත නිසා ලැබේ. Alejandro Portes සහ ඔහු‍ෙග් සගයන්ගේ වත්මන් තත්තවය මෙයට කදිම උදාහරණයකි.


Hocagulı Narlıyev (Türkmençe: Hojaguly Narlyýew, Türkçe: Hocakulı Narlıyev olarak da yazılır) (d. 1937) Türkmen sinemasının önde gelen isimlerinden biridir. Eğitimini 1963'te VGIK'te  tamamladıktan sonra, ulusal sinema için önemli bir film olan ve yönetmenliğini Bulat Mansurov'un yaptığı Rekabet filminde görüntü yönetmeni olarak çalıştı. Hocagulı Narlıyev dört filmde görüntü yönetmeni olarak çalıştı. Türkmen sinemasının en önemli filmlerinde ise yönetmenlik yaptı. Bu filmlerden en önemlilerinde biri Gelin filmidir. Yakın zamana kadar Türkmen Film Birliği'nin birinci sekreteri olarak görev yapıyordu.

Filmleri
1970 – Denize adam düştü (Man Overboard)
1972 – Gelin (The Bride)
1975 – Kadın ata bindiğinde (When a Woman Saddles a Horse)
1977 – Hayır diyebil (Be Able to Say No)
1980 – Jemal ağacı (Jamal Tree)
1983 – Kara kurum: gölgede 45˚C (Kara kurum: 45˚ C in the Shade)
1985 - Firagi, mutluluktan ayrılmış kimse (Fragy, Who Was Separated From Happiness)
1990 - Mankurt

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20060927144707/http://kinokultura.com/CA/narliev.html

Türkmen yönetmenler
1937 doğumlular
Yaşayan insanlar

Hocagulı Narlıyev


Black Box er en dokumentarfilm fra 1993 instrueret af Søren Martinsen, Lars Mathisen og Anna Bridgwater.

Handling
Black Box er blandt andet et begreb kendt fra kybernetik og datalogi som betegnelse for et lukket system, hvis indhold man ikke kender, og som man kun kan gætte sig til ved at iagttage input og output. Begrebet behandles visuelt og kunstnerisk gennem værker fra kunstudstillingen Black Box med installationer af 27 yngre kunstnere, arrangeret af Kunst og Kulturorganisationen Globe, 1993.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1993

Dokumentarfilm fra Danmark

Black Box (film)


Glazba u 1549. godini.

Svijet

Djela
Napisana, uglazbljena i aranžirana djela.

 Claude Goudimel – knjiga šansona.
 Hans Neusidler – Das ander Buch: ein new künstlich Lauten Buch
 Gian Domenico del Giovane da Nola – Moteti za pet glasova. for five voices.

Koncerti
Povijesni nastupi nekog glazbenog subjekta, praizvedbe nekog djela.

Osnivanja
Osnivanja poznatih sastava (crkveni, dvorski zbor...), prvi glazbeni angažman, pokretanje glazbene manifestacije (npr. pučka pobožnost s glazbenim elementima), izgradnja poznate koncertne dvorane ili zgrade koja je danas poznata za koncerte, pojava (nastanak ili dolazak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja poznatih sastava, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

 9. prosinca – Costanzo Antegnati – talijanski graditelj orgulja, orguljaš i skladatelj

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje inovacija na glazbalima, novo glazbalo i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Djela
Napisana, uglazbljena i aranžirana djela.

Koncerti
Povijesni nastupi nekog glazbenog subjekta, praizvedbe nekog djela.

Osnivanja
Osnivanja poznatih sastava (crkveni, dvorski zbor...), prvi glazbeni angažman, pokretanje glazbene manifestacije (npr. pučka pobožnost s glazbenim elementima), izgradnja poznate koncertne dvorane ili zgrade koja je danas poznata za koncerte, pojava (nastanak ili dolazak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja poznatih sastava, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje inovacija na glazbalima, novo glazbalo i sl.

Izvori

1549.
Godine 16. stoljeća

Glazba u 1549.


Alexander John Forsyth (* 28. Dezember 1769 in Belhelvie (Aberdeenshire); † 11. Juni 1843 in Belhelvie) war ein schottischer Geistlicher (Reverend) der presbyterianischen Kirche und gilt als Erfinder der Schlagzündung.

Leben
Als Sohn des Pfarrers James Forsyth entschied sich Alexander Forsyth ebenfalls für diesen Beruf. Am King's College (Universität) in Aberdeen erzogen trat er 1790 die  Amtsnachfolge seines verstorbenen Vaters an und wurde Pfarrer in Belhelvie. Nebenbei beschäftigte er sich mit Chemie und konstruierte 1805–07 einen neuartigen Zündmechanismus für die Treibladung der Geschosse in Handfeuerwaffen, 1807 ließ er sich seine Erfindung patentieren. Diese Zündvorrichtung wird als Perkussionsschloss bezeichnet und löste die bis dahin üblichen, unzuverlässigeren Steinschloss-Systeme ab.
Die Zündung der Treibladung erfolgte mittels "knallsaurem Quecksilberoxyd".

Das Interesse der britischen Armee an seiner Konstruktion war anfangs groß und Forsyth erhielt zunächst Unterstützung vom Master-General der Artillerie, Lord Moira. In einer Werkstatt im  Londoner Tower konnte er seinen Entwurf weiterentwickeln, später gründete Forsyth das Unternehmen "Forsyth & Co." in Piccadilly. Ein Angebot Napoleons, für 20.000 Pfund mit seiner Erfindung nach Frankreich zu gehen, lehnte er ab.

Neben seiner Arbeit als Pfarrer und Erfinder gründete Forsyth eine Sparkasse in Belhelvie. Erst sehr spät wurde ihm seitens der britischen Regierung eine Anerkennung in Form einer bescheidenen Rente zuerkannt, die erste (und letzte) Tranche erhielt er am Tage seines Todes. Forsyth starb 1843, er ruht auf dem alten Friedhof von Belhelvie im Familiengrab neben seinem Vater.

Ehrungen
Im Tower of London wurde ihm 1929/30 ein Denkmal errichtet, außerdem erinnert an ihn eine Bronzetafel am Chromwell-Turm. Eine weitere Gedenk-Tafel befindet sich in der "Quad" des Kings College an der University von Aberdeen.

Weblinks
 Eintrag in der Encyclopaedia Britannica (englisch)
 Porträt und weitere Infos (englisch)

Einzelnachweise

Presbyterianischer Geistlicher
Erfinder
Schotte
Brite
Geboren 1769
Gestorben 1843
Mann

Alexander John Forsyth


An Eriophorum transiens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis-Florent-Marcel Raymond. An Eriophorum transiens in nahilalakip ha genus nga Eriophorum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriophorum

Eriophorum transiens


İngiltere'de futbol stadyumlarının kapasitesine göre, en yüksekten aşağı doğru sıralanmış bir listesidir.

İngiltere'de çok sayıda futbol stadyumu bulunmaktadır, bu nedenle bu liste kapsamlı değildir. Liste şunları içerir:

 2011-12 sezonunda ilk beş İngiliz futbol liginde (Premier League, EFL Championship, EFL League One, EFL League Two ve Conference National) mücadele eden 166 takımın stadyumunu kapsamaktadır.

Mevcut stadyumlar

Yapılacak stadyumlar
Yakın bir gelecekte açılması muhtemel stadyumlar şunlardır:

Ayrıca bakınız
Avrupa'nın en büyük futbol stadyumları listesi

Kaynakça

Stadyum
Avrupa'daki futbol stadyumu listeleri

İngiltere'deki futbol stadyumları listesi


The Caucones  ( Kaukônes) were an autochthonous tribe of Anatolia (modern-day Turkey), who later migrated to parts of the Greek mainland (Arcadia, Triphylian Pylos and Elis).

Origin and early history

The phonology of the name Caucones has been taken as evidence for an origin in the Caucasus Mountains. It is also suggested that they are related to the Late Bronze Age Kaskians, who Hittite tablets locate along the southern shore of the Black Sea. According to Herodotus and other classical era writers, the Caucones were among the tribes displaced or absorbed by the Bithynians, who had migrated from Thrace. This suggests that the Bithynians spoke an Indo-European language, while the Caucones did not.

In myth and literature

The Iliad lists the Caucones among the Trojan allies. In Book X, the Trojan herald Dolon describes their homeland as "towards the sea" and mentions them alongside the Carians, Paionians, Leleges, and Pelasgians. In the Odyssey (3.366), Athena tells Nestor at Pylos that she will "go to the Caucones, where there's an old debt still owing me, not a small amount." This allusion may refer to a subgroup of Caucones who had migrated to mainland Greece, as reported by Strabo.

Other references to the Caucones in epic tradition may have been attempts to recognize the Caucones as deserving a place in the Neleiad kingdom in southwestern Greece. Efforts were made, we are told by Pausanias (4.1.5). to 'historicize' Kaukon as the early ancestor of the Athenian genos Lykomidai around 480 BC by inventing a grandson of an earth-born Phlyus named Kaukon who taught the Eleusinian Mysteries to a royal queen Messene. His name was Kaukon, a teacher of religious rites.

Their penetration beyond Arcadia (Strabo 7.7.1–2) and their claims to be sons of Lycaon or Lycos (Apollodorus, Library 3.8.1) explains their enduring presence over time in literature. Pausanias' description of the carved figure of Caucon holding a lyre atop his tomb speaks to their tribal poetic literacy. Several scholars believed Pylian Caucones (Hdt. 4.148, 1.147, 5.65) brought Neleid legends and Nestor's polemic exhortations to Colophon. Mimnermus (fr. 9, 14–15, Strabo 14.1.3–4) their ancestor extended the traditional royal "we" of Homeric Nestor in his words of inspiration to Smyrnaeans fighting Lydian Gyges in the Hermus plain (Paus. 4.21.2, quoted by Theoclus, Paus. 5.8.7, 9.29.4).

Greek accounts

Strabo (8.3.14–15) in discussing Triphylian Pylos lists Caucones once inhabiting Lepreion as does Pausanias (5.5.5), a settlement that may have had custody over Hades-Demeter shrines at Mt. Minthe that grew mint used for the kukeiôn at Eleusis (Homer, Hymn to Demeter 209: glêkhôni). These Caucones enter history with their expulsion (Hdt.4.148) and dispersion to Athens (Paus. 2.18.7–8, 7.2.1–5) and Ionian Miletos (Hdt. 1.146-7), after contributing to the spread of the Eleusinian Great Goddesses into Messenia and Thebes (Paus.4.1.5–9), Ephesos and Kolophon (Strabo 14.1.3). With these passages Pausanias affirms Herodotus (2.51) on the spread of Hermes and a cult of Kabeiroi throughout Attika under Hipparchus between 528–514 BC employing inscribed square-cut figures of Hermes in marble as road markers (Plato, Hipparchus 228b–229b). A Caucon priest Methapus had done much the same at Thebes. The Milesian Caucones, according to Herodotus (1.147), possessed ancestry from Pylian Codrus, son of Melanthos, the very same genealogy Herodotus (5.65) assigns to the Athenian tyrant Peisistratos. Strabo (12.3.5) reported Caucones once inhabiting the southern Black Sea coast from Heraclea Pontica (modern Karadeniz Ereğli) to Carambis promontory at Teion, on the Parthenios River, their likely Homeric geography (Iliad 20.328–9).

References

Ancient peoples of Anatolia
Greek mythology
Hellenistic-era tribes in the Balkans
Legendary tribes in Greco-Roman historiography
Ancient tribes in Greece

Caucones


An Habenaria pseudoculicina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Aguiar Nogueira Batista ngan B.M.Carvalho. An Habenaria pseudoculicina in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria pseudoculicina


Maleme () is a small village and military airport  to the west of Chania, in north western Crete, Greece. It is located in Platanias municipality, in Chania regional unit.

History

Bronze Age
A Late Minoan tholos tomb has been discovered in the vicinity of Maleme. The tholos tomb, located on "Kafkala" hill, was accidentally revealed and then looted at the beginning of the 20th century. During World War II a bomb caused the partial destruction of its roof and the backfill of the chamber. It is a significant funerary monument excavated in 1966 by the curator Mr. C. Davaras and partly restored in 1970. It dates back to the Late Minoan III A-B era (14th-13th c. B.C.). A corridor ("dromos"), 25.10m long and 1.60m wide, leads to the chamber. A step in the middle separates the dromos into two parts. The walls are coated with coarse stones, while a slim layer of reddish mortar covered its floor. There is a large lintel over the entrance to the chamber (2m high and 1.60m wide) and a relieving triangle, open to the chamber and covered with a slab on the front. The stone threshold bears two sockets for the reception of pivots of a wooden gate. The chamber was finally blocked with a stone walling.

The burial chamber, very carefully built with large porous stones, square in ground plan (4.36m x 4.46m), should have ended in a pyramidal roof. Its floor consisted of pebbles knitted together with lime mortar, while parts of the walls were coated with ivory-coloured mortar. Just two seal stones have been preserved among the grave goods, one made of copper, the other made of agate, together with some pot fragments.

World War II

Maleme is best known as a landing site for German paratroopers invading Crete in 1941, at the start of the Battle of Crete (Operation Mercury) during World War II. The paratroopers captured the airstrip, which was located just outside the town. Once captured, this airstrip allowed the Germans to airlift in the reinforcements needed to capture the rest of the island. Many of the paratroopers lost their lives in the attack and are buried in the German war cemetery () located on a hill above Maleme.

There is a Royal Air Force (RAF) memorial to the airmen of 30 and 33 Squadrons who died during the battle. The memorial is located () behind the roadside hedge between Maleme and Tavronitis overlooking the () Iron Bridge across the Tavronitis River and the end of Maleme aerodrome.

See also
 Battle of Crete
 Brothers von Blücher

References

External links
Photos of war cemeteries at Maleme and Souda
Maleme History with Photos
Maleme Travel Guide

Populated places in Chania (regional unit)
Platanias
Military cemeteries
Defunct airports in Greece
Minoan sites in Crete

Maleme


Altın oran, matematikte iki miktardan büyük olanın küçüğe oranı, miktarların toplamının miktarların büyük olanına oranı ile aynı ise altın orandır. Altın oran aynı zamanda antik çağdan bu yana sanat ve mimaride en iyi uyum ve oranları veren düzen bağıntısı olarak kabul edilmekteydi.
Bir doğru parçasının |AB| altın oran'a uygun biçimde iki parçaya bölünmesi gerektiğinde, bu doğru öyle bir noktadan (C) bölünmelidir ki; küçük parçanın |AC| büyük parçaya |CB| oranı, büyük parçanın |CB| bütün doğruya |AB| oranına eşit olsun.

Altın oran, pi (π) gibi irrasyonel bir sayıdır ve ondalık sistemde yazılışı; 1,618033988749894...'tür. -noktadan sonraki ilk 15 basamak- Bu oranın kısaca gösterimi:  dir. Altın oranın ifade edilmesi için kullanılan sembol, Fi yani φ'dir.

Tarihçe

Altın oran, matematikte ve fiziksel evrende ezelden beri var olmasına rağmen, insanlar tarafından ne zaman keşfedildiğine ve kullanılmaya başlandığına dair kesin bir bilgi mevcut değildir.

Öklid (M.Ö. 365 – M.Ö. 300), Elementler adlı tezinde, bir doğruyu 1.6180339... noktasından bölmekten bahsetmiş ve bunu, bir doğruyu ekstrem ve önemli oranda bölmek diye adlandırmıştır. Mısırlılar Keops Piramidi'nin tasarımında hem pi hem de Fi oranını kullanmışlardır. Yunanlar, Parthenon'un tüm tasarımını altın orana dayandırmışlardır. Bu oran, ünlü Yunan heykeltıraş Phidias tarafından da kullanılmıştır. Leonardo Fibonacci adındaki İtalyan matematikçi, adıyla anılan sayı dizisinin olağanüstü özelliklerini keşfetmiştir. Leonardo da Vinci, 1509'da Luca Pacioli'nin yayımladığı İlahi Oran adlı bir çalışmasına resimler vermiştir. Bu kitapta Leonardo da Vinci tarafından yapılmış Five Platonic Solids (Beş Platonik Cisim) adlı resimler bulunmaktadır. Bunlar, bir küp, bir Tetrahedron, bir Dodekahedron, bir Oktahedron ve bir Ikosahedronun resimleridir. altın oranın Latince karşılığını ilk kullanan muhtemelen Leonardo da Vinci'dir. Rönesans sanatçıları altın oranı tablolarında ve heykellerinde denge ve güzelliği elde etmek amacıyla sıklıkla kullanmışlardır. Örneğin Leonardo da Vinci, Son Yemek adlı tablosunda, İsa'nın ve havarilerin oturduğu masanın boyutlarından, arkadaki duvar ve pencerelere kadar altın oran'ı uygulamıştır. Güneş etrafındaki gezegenlerin yörüngelerinin eliptik yapısını keşfeden Johannes Kepler (1571-1630), altın oran'ı şu şekilde belirtmiştir: "Geometrinin iki büyük hazinesi vardır; biri Pisagor teoremi, diğeri, bir doğrunun altın orana göre bölünmesidir." Bu oranı göstermek için, Parthenon'un mimarı ve bu oranı resmen kullandığı bilinen ilk kişi olan Phidias'a ithafen, 1900'lerde Yunan alfabesindeki Fi harfini Amerikalı matematikçi Mark Barr kullanmıştır. Aynı zamanda Yunan alfabesindekine karşılık gelen F harfi de, Fibonacci'nin ilk harfidir.

Matematik

Geometri

Altın Spiral
Altın spiral aşağıdaki şekilde açıklanabilir;

Bir kareyi tam ortasından iki eşit dikdörtgen oluşturacak şekilde ikiye bölelim.

Dikdörtgenlerin ortak kenarının, karenin tabanını kestiği noktaya pergelimizi koyalım.

Pergelimizi öyle açalım ki, çizeceğimiz daire, karenin karşı köşesine değsin, yani yarı çapı, bir dikdörtgenin köşegeni olsun.

Sonra, karenin tabanını, çizdiğimiz daireyle kesişene kadar uzatalım.

Yeni çıkan şekli bir dikdörtgene tamamladığımızda, karenin yanında yeni bir dikdörtgen elde etmiş olacağız.

Karenin taban uzunluğun (A) İşte bu yeni dikdörtgenin taban uzunluğuna (B) oranı altın oran'dır. Büyük dikdörtgenin taban uzunluğunun (C) Karenin taban uzunluğuna (A) oranı da altın oran'dır. A / B = C / A = Altın oran ≈ 1.6180339...

Elde ettiğimiz bu dikdörtgen ise, bir altın dikdörtgendir. Çünkü uzun kenarının, kısa kenarına oranı 1.6180339... dur, yani altın orandır.

Artık bu dikdörtgenden her bir kare çıkardığımızda elimizde kalan, bir altın dikdörtgen olacaktır.

İçinden defalarca kareler çıkardığımız bu altın Dikdörtgen'in karelerinin kenar uzunluklarını yarıçap alan bir çember parçasını her karenin içine çizersek, bir altın Spiral elde ederiz.

Bu karelerin kenar uzunlukları sırasıyla Fibonacci sayılarını verir.

Pentagon
φ'yi göstermenin bir yolu da, basit bir beşgen kullanmaktır. Yani, birbiriyle beş eşit açı oluşturarak birleşen beş kenar. Basitçe φ herhangi bir köşegenin herhangi bir kenara oranıdır.

AC / AB = φ ≈ 1.618

Beşgenin içine ikinci bir köşegen ([BD]) çizelim. AC ve BD birbirlerini O noktasında keseceklerdir.

Böylece her iki çizgi de, bir noktadan ikiye bölünmüş olacaktır ve her parça diğeriyle φ oranı ilişkisi içindedir. Yani AO / OC = AC / AO = DO / OB = BD / DO = φ. Bir diğeri ile bölünen her köşegende, aynı oran tekrarlanacaktır.

Bütün köşegenleri çizdiğimiz zaman ise, beş köşeli bir yıldız elde ederiz.

Bu yıldızın içinde, ters duran diğer bir beşgen meydana gelir (yeşil). Her köşegen, başka iki köşegen tarafından kesilmiştir ve her bölüm, daha büyük bölümlerle ve bütünle, altın oranı korur. Böylece, içteki ters beşgen, dıştaki beşgenle de altın oranlıdır.

Bir beşgenin içindeki beş köşeli yıldız, pentagram diye adlandırılır ve Pythagoras'ın kurduğu antik Yunan Matematik Okulu'nun sembolüdür.

Bir beşgenin köşegenlerini birleştirdiğimizde, iki değişik altın üçgen elde ederiz. Mavi üçgenin kenarları tabanı ile ve kırmızı üçgenin tabanı da kenarı ile altın oran ilişkisi içerisindedir.

Aşağıda pentagramın altın oranlı öz-benzerliği (fraktal) görülmekte.

Fibonacci dizisi ilişkisi

Fibonacci dizisi ile altın oran arasında bir ilişki vardır. Dizideki ardışık iki sayının oranı, sayılar büyüdükçe altın orana yaklaşır.

Doğada altın oran

Altın sarmalın, doğada ayçiçeği, ananas, kozalak gibi bitkilerde ve notilusların kabuğunda bulunduğu iddia edilir. Bilindiği kadarıyla neredeyse hiçbir notilusun kabuğu altın orana uymaz. Altın oranın doğadaki yansımaları, diğer pek çok alanda olduğu gibi abartılmıştır.

Mimari

Keops piramidi

Yandaki diagram, Altın Oran'ın bir çember yarıçapı üzerinde nasıl bulunabileceğini gösterir. Kenar uzunluğu dairenin yarıçapına eşit olan FCOG karesinin FC kenarının orta noktası olan T'den GO kenarının orta noktası olan A'ya dik çizilen bir çizgi ile ikiye bölünmesinden elde edilen TCOA dikdörtgeninin köşegenini (AC) bir ikizkenar üçgenin kenarlarından biri olarak kabul edip ABC üçgenini oluşturursak, üçgenin yüksekliğini 1 kabul ettiğimizde (ki bu dairenin yarıçapıdır), OG/OB=GB/OG=1,618034 ve COB üçgeninin OB=GB-OG=1,618034-1=0,618034 olur.

Bir trigonometrik cetvelden baktığımızda, OCB açısının 31"43' ve dolayısıyla OBC açısınında 58"17' olduğunu buluruz. Yukarıdaki diyagram önemini korumak şartıyla bizi başka bir konstrüksiyona götürür ki, bu belki de Mısır'lı rahiplerce çok daha önemli bulunmuş olabilir.

Yandaki diagramda, üçgenin dik açıya ortak kenarlarından biri yine yarıçapın 0.618034'üdür fakat bu defa 1'e yani yarıçapa eşit olan komşu kenar değil, hipotenüstür. Yine bir trigonometrik tablo yardımıyla, 0.618034'ün karşı açısının 38"10' ve diğer açının da 51"50' olduğunu görürüz. Pisagor Teoremini kullanarak, OD kenarının uzunluğunun da yarıçapın 0.78615'i olduğu görülür.

Bu konstrüksiyonda onu özel yapan iki önemli nokta vardır. Birincisi; ED kenarının uzunluğu (0.618034) OD kenarının uzunluğuna (0.78615) bölünürse sonuç OD kenarının uzunluğuna (0.78615) eşit çıkmaktadır. Trigonometrik ilişkiler açısından bu şu anlama gelmektedir: 38"10' un tanjantı (karşı kenar ÷ komşu kenar), 38"10' un cosinüsüne (komşu kenar ÷ hipotenüs) eşittir. Tersi, 51"50' nin kotanjantı, 51"50' nin sinüsüne eşittir.

İkinci ve belki en önemli husus: OD kenar uzunluğu (0.78615) 4 ile çarpıldığında 3.1446 yı verir ki bu, hemen hemen Pi'ye (3.1416) eşittir. Bu buluş, 38"10' açıya sahip bir dik üçgenin Pi oranı ile altın oran fenomeninin çok özel ve ilginç bir kesişimini kapsadığını ortaya koymaktadır.

Kadim Mısır Krallığı döneminin rahipleri bu üçgenin özelliklerinden haberdar mıydılar? Bu diagram Keops piramidinin dış hatlarını göstermektedir. Bilinçli olarak ya da değil, bu piramit 38"10' lık bir üçgeni ihtiva edecek biçimde inşa edilmiştir. Yüzeyinin eğimi, çok kesin bir şekilde yerle 51"50' lık açı yapmaktadır. Bu piramit kesitini bir önceki ile kıyaslarsak, BC uzunluğunun yarıçapın 0.618034'ü olduğunu, AB uzunluğunun 0.78615 olduğunu ve AC uzunluğunun 1 yani yarıçap olduğunu görebiliriz.

Keops Piramidi'nin gerçek ölçüleri şöyledir (feet ölçüsünden metreye çevrilmiştir): AB=146.6088m BC=115.1839m AC=186.3852m).

Bu XXX noktadan itibaren işler biraz karmaşık ama çok çok ilginç bir hale gelmektedir.

Görüleceği gibi, BC uzunluğu, piramitin kenar uzunluğunun yarısıdır. Bu nedenle piramitin çevresinin uzunluğu BC x 8 dir. Yani piramitin relatif çevresi 0.618034 x 8 = 4.9443 dür. Yine piramitin relatif yüksekliği 0.78615 in bir çemberin yarıçapı olduğu farzedilirse bu çemberin uzunluğu (çevresi) yine 4.9443 olacaktır.

Bu beklenmedik uyum şu şekilde gerçekleşmektedir:

1)38"10'lık üçgene gore 0.618034 ÷ 0.78615 = 0.78615 dir (yukarıda bahsedilmişti). Demek ki, 8 x 0.618034 olarak belirlenen piramit çevresi 8 x 0.78618 x 0.78615 şeklinde de gösterilebilir.

2)Yine yukarıda, 4 x 0.78615 in Pi (π) ye çok yakın bir değer verdiğini söylemiştik. Demek ki 2Π' nin de 8 x 0.78615 e çok yakın bir değer olduğu görülür. Böylelikle, yarıçapı 0.78615 olan bir dairenin çevresi şu şekilde ifade edilebilir: C== (8 x 0.78615) x 0.78615

Bundan şu sonuç çıkmaktadır: Keops piramidi, yatay bir düzlem üzerinden ölçüm yapıldığında sahip olduğu kare şeklindeki çevre uzunluğunun aynına, düşey bir düzlem üzerinde yapılan ölçümde de bu defa daire şeklinde olmak üzere sahiptir.

Keops Piramidi'nin gerçek taban kenar uzunluğunun (230.3465m) 8 katı ya da çevre uzunluğunun iki katı, boylamlar arasındaki 1 dakikalık açının ekvatordaki uzunluğunu vermektedir. Piramitin kenar uzunluğunun, ekvatordaki 1 dakikalık mesafenin 1/8 ine eşit olması ve piramit yüksekliğinin 2 nin 1/8 ine eşit olması korelasyonunu irdelememiz, örneklemeyi evrensel boyutlara taşıdığımızda, dünya ile evrenin Pi ve altın oran sabitlerinin ilişkilerini algılamada küçük bir girişim, samimi bir başlangıç sayılabilir.

Şunu akılda tutmak gerekir ki; piramitin kenar uzunluğunun 230.3465m olması tamamen tesadüf de olabilir. Fakat karşılıklı ilişkiler yenilerini doğuruyor ve bunlara yenileri ekleniyorsa, bu korelasyonların kasti düzenlenmiş olduğu ihtimali de ciddi olarak dikkate alınmalıdır.

Ayrıca bakınız
 Fibonacci dizisi
 Altın üçgen
 Kepler üçgeni
 Altın dikdörtgen

Kaynakça

Öklid geometrisi
Oransız sayılar
Matematiksel sabitler
Geometri tarihi

Altın oran