Çin mitolojisi, Çin halk ve kültürünün biriktirdiği mitolojik ve efsanevi söylence, inanç ve tarih anlayışın bütününü tanımlar. Oxford'un Asya Mitolojisi Sözlüğü (A Dictionary of Asian Mythology) Çin mitolojisini tanımlarken şu ifadeye yer verir:

Tarihçiler Çin mitolojisinin MÖ 12. yüzyıl sıralarında oluşmaya başladığını varsaymaktadır. Çin mitolojisinin en önemli kısmı ise yazılı dönemde, daha sonraları ortaya çıkmıştır. Çin mitolojisi, yaratılış mitleri, halk söylenceleri ile folklorik öğeler, tarihi olaylarla karışmış bir mit yapısı, efsanevi, tanrısal krallar barındıran kral listesi ile göze çarpar.

Mitin Çin kültüründeki konumu ve Çin miti

Çin mitolojisine dair yapılan çağdaş sayılabilecek ilk araştırmalar sonucu oluşan genel kanı Çin kültürünün diğer kültürlerdekinden daha farklı bir şekilde çok az oranda ve etkin olmayan bir mitoloji barındırdığına yönelikti. Buna gösterilen en büyük kanıt Çin mitlerine dair atıfların antik Çin metinlerinde genellikle oldukça parçalanmış bir şekilde bulunmasıydı. Bu yazınlarda bir mit bütününden bahsetmek pek olası değilken, büyük mitik temalar da göze çarpmamaktadır. Ek olarak antik Çin yazını büyük oranda anlatılıcılıktan uzaktır ve destansı tondan kaçınır (yani epik anlatılar oldukça zayıftır). Her ne kadar sonraki dönemlerde yapılan çeşitli araştırmalar kozmoloji, din ve felsefesinin metinlerde mitolojiden çok daha fazla bir yer tuttuğu ve önem taşıdığı sonucu çıkarılmış olsa ve dinî bir kültürün mitoloji olmaksızın ortaya çıkabileceği de mümkün olsa da bu Çin dinî düşüncesinin bir mitoloji barındırmadığı ve Çin mitolojisinin var olmadığı veya zayıf olduğu anlamını taşımaz. Özellikle yakın zamanda birçok uzman Çin mitolojisinin olmadığı veya Çin kültürünün mitik öğeler barındırmadığı yönündeki kanıları eleştirmiş ve bunların gerçek olmadığını, çeşitli araştırmalarla, izah etmişlerdir. Çin edebiyatı ve dili uzmanı Anne Birrell, bir Çin mitolojisi eksikliği veya yokluğu fikrinin yaygın olmasının temel sebebinin "geleneksel Çin'in 'Konfüçyüscü emperyal ideolojisinin' popüler dinî ifadeler ve mitlere pek değer vermemesi ve bu önyargının da Aydınlanma sırasında Avrupalılarca kabul edilmesi ve bunun bugüne kadar sürmesi" olduğunu iddia etmiştir. Ayrıca Birrell, Çin mitolojisinin özgün kaynaklarda parçalanmış bir şekilde bulunmasının bir sorun teşkil etmediği, tam tersine mitograflar ve diğer uzmanlar için olumlu bir şey olabileceğini öne sürmüş ve özellikle Çin mitolojisi uzmanlarından Norman J. Girardot'un yakındığı parçalanmış mit özelliğinin, Çin mitolojisinin Yunan ve Roma mitolojilerinden farklı ve olumlu, yapıcı bir yanı olduğunu ileri sürmüştür.

Çin mitolojisinde başlangıç ve sonlar çok büyük bir önem taşır. Bu çok çeşitli yaratılış mitlerinden (kozmogonilerden) ve olayların, icatların, canlıların başlangıcına dair anlatılmış birçok mitten aşikârdır. Çin mitolojisindeki önemli diğer öğeler de evrensel felâketler ve bunların sonucu oluşabilecek yeni yaratılış durumlarıdır. Ayrıca sonraki dönemlere doğru ağırlık kazanan bir başka husus da ideal yönetici fikridir ve Çin mitinde ideal yönetici, imparator fikri ve ilgili mitler çok büyük önem taşımaktadır. Antik zamanlarda hayvan-ata fikri, kabile vurgusu yaygınken daha sonraki dönemlerde tanrılar, insanlar ve hayvanlar belirli bir düzen içerisine oturtulmuş ve birbirlerine eski dönemlere oranla daha yabancı ve muhalif birer konuma getirilmiştirler. Sonra dönemlerdeki felsefî yükselişle birlikte bu mitlerin karakteri hakim felsefî fikre göre uyarlanmış olsa da eski dönemlerde çeşitli felâket mitleri ile kabilelere ilişkin yaratılış ve köken mitlerinin varlığı bilinmektedir. Sonraki dönemin bir farklılığı da kaostan düzene geçiş motifinin kaos ile ilişkilendirilmiş motiflerle düzen ve ahenk ile ilişkilendirilmiş motiflerin arasındaki kavgaya yapılan vurgular, Tanrı'ya inanç içermeyen çeşitli inançlar ve kozmogonik yaklaşımlar içermesidir. Yine bu dönemde daha da sonraları birer ideal yönetici örneği ve tasviri olacak çeşitli mitik ve tarihî öğeleri bir arada barındıran imparatorlar ortaya çıkacaktır. Tüm bu geçişlerin sebebinin gerek siyasi, gerek toplumsal, gerekse felsefî değişimlerin sonucu olduğu kabul edilmektedir.

Çin mitolojisi, Budizmin Çin'de yayılmasıyla birlikte farklılaşmıştır. Bu sebeple Budizm öncesi Çin mitolojisi ile Budizm sonrası Çin mitolojisi, birbirine çok benzemekle birlikte, farklılıklar içerirler ve Budizm sonrası Çin mitolojisinde senkterizm yoğun biçimde görülmektedir. Mitlerde Budist kökenli öğeler, kahramanlar ile Daoist kökenli öğeler ve kahramanlar karışık biçimde yer aldıkları gibi bazen aynı kahraman hem Budist hem de Daoist özellikler sergileyebilir. Budizm öncesindeki Çin mitolojisine dair kaynaklar azdır ve bugün bu alandaki çalışmaların çoğu, görece konu aldığı zamandan daha yeni sayılabilecek, Konfüçyüsçü metinlerdendir. Çin mitolojisinin çok yoğun bir siyasi karakteri vardır; sonradan gelen Konfüçyüsçü alimler ve yazarlar mitleri genelde siyasi ve tarihî gerçeklikler olarak yorumlamış; bunlara siyasi ve tarihi anlamlar yüklemişlerdir. Örneğin "iyi imparator" ile "kötü imparator" gibi siyasi ve toplumsal fikirlerini bu mitlerde tarihî birer ibret ve nasihat kıssası olarak kaydetmişlerdir.

Kaynak metinler

Arkeolojik ve tarihî bulguların yanı sıra birçok antik Çin metni Çin mitolojisi hakkında bilgi sunmaktadır ve Çin mitolojisine dair bilinen bilgi birikiminin çoğunluğu bu eserlerden gelmektedir. Bunlardan bazıları şunlardır:

 Shan Hai Jing yani "Dağ ve Deniz Klasiği", Antik Çin'deki mitlerden, büyücülükten ve dinden ayrıntılı bir şekilde bahseden bir yazındır. Ayrıca coğrafî, tıbbî, tarihî içeriklerin yanı sıra adetlere ve etnisitelere dair de içerik barındırır. Diğer yazınlarda geçmeyen birçok mitik figür bu eserde geçer, bazı mitlerin farklı sürümlerini de barındıran eser tek başına klasik Çin mitolojisinin büyük bir kısmını ayrıntılı bir şekilde barındırmaktadır.
 Shui Jing Zhu yani "Su Klasiği üzerine Açıklamalar", daha kısa bir eser olan Su Klasiği'ne (Shui Jing) dair bir açıklama ve tefsir olarak başlamıştır. Fakat zamanla, içerdiği yoğun coğrafî, tarihî içerik ve bunlarla ilişkili efsaneler sebebiyle kendi başına ünlenmiştir.
 Hei'an Zhuan yani "Karanlık Destanı", Hubei'deki Shennongjia dağlık alanında yerleşmiş olan Han ulusundan bir topluluk tarafından korunmuş, Çin kültüründe türünün tek örneği olan, destan formunda efsaneler içeren bir derlemedir. Eser Pangu'nun doğumundan tarihî döneme kadarki süreye dair çeşitli anlatılar içerir.
 İmparatorluğa ait tarihî evrak ve felsefî ilkeleri belirten yazınlar, örneğin: Shiji, Shangshu, Liji, Lüshi Chunqiu ve diğerleri.

Bazı mitler edebî veya tiyatral biçimde, piyes veya roman olarak bugüne ulaşmışlardır. Çin mitolojisi açısından tanımlayıcı kayıtlar  ve önemli kaynaklar olarak sayılan mitolojik kurgusal eserlerden bazıları şunlardır:
 Antik devletlerde ortaya çıkan şiir sanatı örnekleri; özellikle de Qu Yuan'ın çeşitli eserleri.
 Fengshen Yanyi (封神演義) veya Tanrıların Yağlanışı, Zhou Hanedanlığının kuruluşuna dair mitolojik bir kurgu eseridir.
 Batıya Yolculuk, Wu Cheng'en tarafından kaleme alınmış Xuanzang'ın Hindistan'a yaptığı kurgusal hac yolculuğunu anlatır. Yolculuk boyunca hacılar çeşitli hayaletler, canavarlar ve benzeri mitik yaratıklar ve yerlerle karşılaşırlar.
 Baishe Zhuan, Hangzhou'da geçen romantik bir hikâyedir. İnsan formuna erişen bir yılanın bir adama aşık oluşunu anlatır.

Çin mitolojisine dair araştırma yapan farklı bilim insanları farklı metinleri daha önemli görmüştür. Örneğin Çin edebiyatı ve dili uzmanlarından Anne Birrell, Çin Mitolojisi isimli eserinin girişinde Chu Ci şiir antolojisinde bulunan ve (yazarlığı) Qu Yuan'a atfedilen İlâhî Sorular (TianWen) yazınının Çin mitolojisi incelemeleri açısından en önemli kaynak olduğunu iddia etmiştir. Bir başka bilim insanı, Çin tarihi uzmanı Suzanne Cahill, Birrell'in bu fikrini eleştirmiş ve Birrell'in Çin mitolojisini konu eden ilgili kitabında yaygın bir şekilde Shan Hai Jing'i kullanmasının Shan Hai Jing'in Çin mitolojisi konusundaki baskınlığının bir tezahürü olduğunu iddia etmiştir.

Yaratılış mitleri

Çin mitolojisinde birçok farklı yaratılış miti vardır. Bu mitler gerek barındırdıkları karakterler gerekse farklı dinî eğilimleri açısından birbirinden ayrılırlar. Bununla birlikte hepsinde belirli temalar hakimdir: Kaostan düzene geçiş, ikici evren modelinin düzenle birlikte ortaya çıkışı ve yin ile yang. Ayrıca mitlerin genelinde İbrahimi Dinlerdeki creatio ex nihilo yani "yoktan var etmek (yaratmak)" anlayışından farklı olarak yaratma süreci var olan fakat şekilsiz, kaotik bir durumun şekilli, belirli ve düzenli bir duruma dönüştürülmesi anlamını taşımaktadır.

MÖ 2. yüzyılın ortalarından kalan Huai Nan Zi isimli metinde iki tanrının evreni nasıl yarattığını anlatan bir yaratılış miti mevcuttur. Bu iki tanrının ismi verilmez, kaostan çıkan tanrılar yer ve göğü yaratırlar ve kendileri yin ile yangı oluştururlar.

Çin mitolojisindeki bir başka yaratılış mitinde ise herhangi bir tanrıdan söz edilmez. Bu mite göre başlangıçta ne tanrı ne de tanrı benzeri bir şey vardır; sadece muazzam büyüklükte bir su buharı bulutu mevcuttur. Bu bulut, zamanla, kaotik ve şekilsiz bir durumdan düzenli ve şekilli bir duruma geçer, farklı doğalara sahip evren modelinin temelini oluşturan yin ile yangı oluşturur.

Çin mitolojisindeki en tanınmış ve kendisinden önceki birçok yaratılış mitine karşı hakimiyet kazanmış yaratılış miti Pan Gu'yu (veya Pangu) başrolde gösteren bir yaratılış mitidir. Diğer mitlere oranla oldukça yeni sayılabilecek, MS 3. yüzyılda ortaya çıkmış bu mitte hiçbir şeyin olmadığı, sadece kaosun, dev bir yumurtanın içindeki karanlık bir nem şeklinde var olduğu bir zamandan bahsedilir. İçinde yaratılış için gerekli tüm öğeleri bulunduran yumurtanın içinde zamanla, yaratıcı olacak, Pan Gu büyümeye başlar. Tamamen büyüdüğünde uyanan Pan Gu yumurtadan, onu kırarak, çıkar. Bu esnada yumurtanın içindeki yaratıcı öğeler her yana dağılır. Yin temelli öğeler arzı yaratırken, yang temelli öğeler göğü yaratırlar. Pan Gu bu ikisinin tekrar birbirlerine karışmaması için aralarına geçerek ve göğü taşıyarak ikisini birbirinden ayırır. Birbirlerine karışırlarsa tekrar kaosun ortaya çıkacağını düşünerek binlerce yıl ikisini bu şekilde ayrı tutar. Daha sonra gök ile arzın tamamen ayrıldığına inandığı vakit, bu işini bırakır ve dinlenmek için arza uzanır. Ölen Pan Gu'nun vücudunun ve varlığının farklı bölümleri doğal fenomenleri ve coğrafî şekilleri oluşturur: el ve ayakları kare olduğuna inanılan Dünya'nın köşelerini oluştururken, terinin yağmurları, nefesinin rüzgârları, kanının nehirleri, gözlerinden birinin Ay'ı birininse Güneş'i, vücudunun beş kutsal dağı oluşturduğuna inanılır. Bu mitle ilişkili bir nokta, bu genel yaratılış mitini insanın yaratılışı ile de ilişkilendirir: Pan Gu'nun vücudundaki pireler insanları oluşturur. Bununla birlikte bu değişimler farklı kaynaklarda farklı şekillerde yer almıştır. Bir başka mitte ise Pan Gu'nun yarattığı canlılardan hiçbirinin aklî yeteneğe sahip olmamasından üzülerek, insanı çamurdan elleriyle yarattığına ve daha sonra kurumaya bıraktığına değinilir. Bu hikâyeye göre Pan Gu insanları yaratmaya devam ederken, akşam olduğunda, yağmur yağmaya başlar ve Pan Gu her ne kadar henüz kurumamış olan eserlerini güvenli bir yere taşımaya çalışmışsa da bunların bir kısmı yağmurdan hasar görür. İşte bu hasar gören eserlerin, engelli insanların atası olduğuna inanılırdı.

İnsanlığın doğuşuna ilişkin ana tanrıça Nü Wa'yı başrole koyan mitler de bulunur. Han Hanedanlığı zamanından kalan, bu mitlerden birinde insanlığın yaratılışından önce Nü Wa'nın Dünya'da ne kadar yalnız hissettiğine değinilir. Bir gün bir gölette kendi aksini gören Nü Wa kendisine benzeyen ve ona arkadaşlık edebilecek bir yaratık yaratmayı aklına koyar ve çamurdan küçük insanlar yapmaya başlar. Bunları yere koyduğu anda, yaratıklar canlanmakta ve insanlara dönüşmektedir. Bir süre bu şekilde insan yapan Nü Wa bir süre sonra eğer bu hızda devam ederse tüm dünyaya yayılacak kadar çok insan yapmasının mümkün olmadığını fark eder. Bunun üzerine bir ip alır ve ipi çamura batırır, daha sonra bu ipi havada döndürür. Etrafa dağılan çamur damlacıkları yere düştüklerinde insanlara dönüşürler ve bu şekilde dünyaya insanlık yayılır. Etrafa bu şekilde saçılan çamur damlacıklarından oluşan insanların fakir ve soylu olmayan insanları, başta kendi elleriyle yaptığı insanlarınsa zengin ve soylu insanları oluşturduğuna inanılırdı.

Büyük Tufan

Birçok mitolojide kendisine yer edinen tufan fenomeni, Çin mitolojisinde de kendisine yer edinir.

Büyük bir tufanı konu alan bir mitte Nü Wa ve hem erkek kardeşi hem de eşi olduğuna inanılan Fu Xi bir çiftçinin çocukları olarak yer alırlar. Çiftçi bir gün Gök Gürültüsünü yakalar ve hapseder. Pazara inmesi gerektiğinde, çocuklarına ne olursa olsun Gök Gürültüsü'ne su vermemeleri gerektiğini tembih eder fakat o gittikten sonra kızı Gök Gürültüsü'ne su verir. Bunun üzerine hapsedildiği yerden bir anda taşarak çıkan Gök Gürültüsü iki kardeşe ağzından bir diş verir; onlara dişi ekmelerini söyler. Eve döndüğünde çiftçi olanları anlar ve büyük bir fırtınanın vuku bulacağını sezerek demirden bir gemi inşa etmeye başlar. Çocuklar ise dişi ekerler. Ekilen yerden bir asma türer ve asmada büyük bir su kabağı büyür. Su kabağının içini açan kardeşler, içinde de ektikleri dişe benzer birçok dişin olduğunu görürler. Fırtına yaklaşırken su kabağının içindekileri çıkarırlar ve tam zamanında su kabağına binerler. Çiftçi ise bitirdiği gemisine biner. Uzun bir süre fırtına devam eder ve sular cennete kadar yükselir. Bu gerçekleşince cennetin kapısına vuran çiftçi cennettekileri kızdırır ve cennettekiler suyun bir anda çekilmesini sağlarlar. Altlarındaki suyun bir anda çekilmesi sonucu iki gemi de bir anda yere düşer. Çiftçinin demir gemisi yere çarpar ve parçalanır, çiftçi de bu esnada ölür. Çocukların yumuşak olan su kabağı ise hafifçe yere iner. Dünya'da yaşayan tek kişiler artık kardeşlerdir. Bunlara bu olaydan sonra "Fu Xi Kardeşler" ismi verilir; Fu Xi Çince su kabağı anlamına gelmektedir. Kardeşler evlenir ve kız kardeş hamile kalır, bir et parçası doğurur. Bunun üzerine et parçasını küçük parçalara böler ve bir kağıda sararlar. Fakat esen rüzgâr sonucu et parçaları etrafa dağılır. Bu et parçalarından da insanlar oluşur.

Bir başka büyük tufan miti ise İmparator Yu ile ilişkilidir. Bu mite göre Yu'nun babası Gun Yao tarafından Sarı Nehrin taşması sonucu oluşan selin kontrol altında tutulması ile görevlendirilir fakat sorunu 9 yıl boyunca çözemez. Bu sebeple Shun tarafından öldürülür ve Yu babasının yerine getirilir. Yu birçok kanal ve set inşa ettirir ve zorluk içinde geçen 13 yıl sonra sel sorunu çözülmüş olur. Shun, Yu'ya tımar vererek onu ödüllendirir ve ölürken egemenliğini Yu'ya bırakır. Bütük Tufanı kontrol altına alması sebebiyle genellikle Büyük Yu (大禹) olarak anılır. Ayrıca, kendisinden önceki imparatorlar gibi, İmparator Yu (帝禹) olarak da anıldığı olur. Yu'ya dair bu anlatılar klasik Shu jing ve Shi jing en eski kısımlarında kendilerine yer bulmuşturlar.

İdeal olan ve ideal olmayan imparator fikirleri
Çin mitolojisinde ve genel olarak kültüründe ideal yönetici fikri büyük önem taşımaktadır. Bu sebeple mitin ve tarihî gerçeklerin karışık olduğu ideal yöneticilerin hikâyeleri Çin mitolojisinda önemli bir yere sahiptir.

Antik Çin tarihçilerinin kaydettiği önemli üç imparatora (San Huang) "Üç Hükümdâr" veya "Üç İmparator" dendiği de olur; bunlar aynı zamanda kutsal figürlerdir de. Bu Üç Hükümdârdan ilki Fu Xi, Tai Haodur ve kendisine atfedilen zaman dilimi yaklaşık olarak MÖ 2900 civarıdır. Tanrıça Nü Wa'nın eşi ve veyahut kardeşi olarak çeşitli birçok kendine yer bulan Fu Xi'nin insanlara nasıl yemek pişirildiğini öğreten tanrısal hükümdâr olduğuna inanılırdı. Sıklıkla bir yılanın vücuduna sahipmiş gibi betimlenen bu hükümdâr aynı zamanda eski tarihçiler tarafından ilk kez ağla balık tutmayı keşfeden kişi olarak da kaydedilmiştir.

İkinci hükümdâr ise sabanı icat ettiğine ve insanlara ekin yetiştirmek için nasıl tarımsal alan açabileceklerini öğrettiğine inanılan, tarımın babası, Shen Nong, Yan Didir. Kendisine atfedilen dönem yaklaşık olarak MÖ 2800 olan bu hükümdâr da tanrısal kökene sahipti ve bir insanın bedenine sahip olmakla birlikte bir kuşun kafasını barındırdığına inanılırdı. Bu üç hükümdârdan sonuncusu, MÖ 2700 civarında yaşadığı atfedilmiş olan, Xian Yuan, Huang Didir.

Sarı İmparator olarak da anılan  hükümdârın Çin halkının atası olduğuna inanılırdı. Genellikle hikmet sahibi bir kişi olarak tanımlanan Huang Di'nin insanlara nasıl kayık, ok ve yay yapılacağını mucidi olmasının yanı sıra yazının da babası olduğuna inanılırdı. Her ne kadar genellikle bu isimler Üç Hükümdâr olarak anılsa da, farklı isimleri barındıran Üç Hükümdâr listelerine de rastlamak mümkündür. Bazı kaynaklarda Üç Hükümdârın sırasıyla Fu Xi, Nü Wa ve Shen Nong olduğu kaydedilirken bir başka kaynakta Üç Hükümdârdan ikincisinin Suiren olduğu kaydedilmiştir.

Çin mitolojisindeki ideal yönetici fikri açısından önem taşıyan bir başka kavram da Beş İmparator (Wu Di) kavramıdır. Buna göre adı anılan Beş İmparatorun ilki Sarı İmparatorken diğer dördü şu isimlerdir:
 Gao Yang, Zhuan Xu (顓頊) (MÖ 2500 dolayları): Sarı İmparator lakaplı Huang Di'nin torunu olduğuna inanılan bu imparatorun cennet ile dünya arasındaki bağlantının yok edilmesini emrettiğine inanılır ve kendisi sert bir yönetici olarak tanımlanırdı.
 Gao Xin, Di Ku (帝嚳) (MÖ 2400 dolayları): Yeni birçok çalgının icat edilmesini emrettiğine inanılır ve Zhuan Xu'nun kuzeni olarak tanıtılır.
 Yao, Tang Di Yao (堯) (MÖ 2300 dolayları): Sade ve mütevazı bir yaşam yaşadığı düşünülen Yao, özellikleri hasebiyle Konfüçyüs tarafından örnek bir yönetici olarak anılmıştır. Mitlere konu olan bir başka yönü de, yönetmeye uygun olmayan oğlu yerine oğlu olmayan birisini kendisine varis ilan etmesidir.
 Shun, Yu Di Shun (舜) (MÖ 2300 dolayları): Konfüçyüs taraftarları tarafından övgüye mazhar olan bir başka imparatordur ve İmparator Yao'nun halefidir. Dongyi olarak geçen imparatorun Çin'i 12 eyalete böldüğü belirtilir. Mitlere göre cennettekiler tarafından korunurdu.

Bunların dışında, Yu Di Shundan sonra geldiğine inanılan ve Xia Hanedanlığının babası olarak addedilen Da Yu (Büyük Yu, MÖ 2200 dolayları), Beş İmparatorun son iki imparatoru olan (ve zaman zaman da İki İmparator olarak anılan) Tang Di Yao ve Yu Di Shun ile birlikte Konfüçyüs tarafından övülmüş, Bilge Krallar olarak anılmış ve bu fikriyatta örnek yöneticiler olarak addedilmişlerdir. Bazı kaynaklardaysa Sarı İmparator yerine Shaohao, Beş İmparatordan biri olarak geçer.

İdeal imparatorun yanı sıra Çin mitolojisi kötü imparator fikrini betimleyecek isimleri de içermektedir. Kötü imparatorlara dair mitler genelde hazin sonlara sahiptirler ve böylece ilâhî güçlerin kötü imparatorları cezalandıracağı ve bozunmanın, ahlâkî tahrifin hanedanların, imparatorların sonu olacağı fikri mitolojide kendisine yer edinir. Bilge Krallardan sayılan İmparator Yao'nun oğlu ile ilgili mit imparator olmaya uygun olmayacak karakter ve bu karakterdeki veliahtlara dair önemli bir mittir. Mite göre oldukça mütevazı ve bilge olan Yao'nun oğlu ve veliahtı Dan Zhu babasından farklı olarak çok kötü bir ahlâka sahipti, bencil ve müsrifti. Hizmetkârlarını çok çalıştırır, ölçüsüz davranırdı. Onun davranışlarına örnek olarak garip bir hikâye anlatılır: Yao oğluna satranç oyununu öğrettiğinde, Dan Zhu normal bir satranç tahtasında taşlarla oynamak yerine, büyük bir araziyi satranç tahtası olarak kurmuş, satranç taşları yerine de canlı filleri ve gergedanları kullanmıştır. Babası İmparator Yao onun uygunsuz hareketlerinden bıkarak onu güneye sürgüne gönderir, veliaht prens ise buna çok kızar ve babasına karşı ayaklanır. Bununla birlikte,  mitlere göre savaş konusunda da çok yeteneksiz olduğu için ordusunu kaybeder ve yenilgisi üzerine intihar eder. Yine mitlere göre Dan Zhu'nun ruhu bir kuşa dönüşmüştür ve artık Zhu olarak isimlendirilen bu kuş kötü yönetilen ülkelerde bir işaret olarak görünür. Yao ise kendine veliaht olarak, asilzade olmayan Shun'u seçer. Çin mitolojisindeki hakim yönetici ve yönetim vurgularında, kötü yöneticiler veya yönetici adayları ve ahlâkî bozunma sadece yöneticinin veya yönetici adaylarının sonunu getirmekle kalmaz, tüm bir hanedanın sonunu getirebilecek şekilde yer alır. Eğer ahlâkî bozunma ve ilgili yöneticinin uygunsuz hareketleri belirli bir seviyeyi aşarsa, mitlere göre ilâhî güçler devreye girer ve tüm bir hanedanın sonunu getirirler. Bu bağlamdaki en önemli mitlerden biri Shang Hanedanlığının son imparatoru Zhou Xin hakkındadır. Mitlere ve tarihî bilgilere göre Zhou Xin bir tiran ve zalimdir. Zalimliklerine dair yazınlarda farklı örnekler verilmiştir; örneğin insanları canlı canlı kestirip anatomilerini incelediğinden bahsedilmiştir. Kaynaklara göre sonunda halk ve Zhou Prensi imparatora karşı ayaklanır ve muzaffer olurlar; bu Zhou Xin'in yanı sıra Shang Hanedanlığının da sonu olur ve Zhou Hanedanlığı başa geçer.

Önemli tanrılar, tanrıçalar ve kahramanlar
Çin mitolojisi politeistik bir yapıdadır. Bununla birlikte bu yapıya yol açan etmenlerden bazıları köken itibarıyla ateistik olabilirler: Çin mitolojisini büyük oranda etkilemiş, özgün ve yerli Daoizmi kuran kişilikler eserlerinde herhangi bir tanrıdan veya tanrısal figürden söz etmemişlerdir. Bununla birlikte bu dinî ve mistik hareketlerin ortaya çıktığı veya Çin'e getirildiği dönemde (örneğin Budizmin Çin'e geldiği dönemde) Çin halkı hâli hazırda politeistik inançlara sahipti. Her ne kadar sistematik bir şekilde ele alınmamış olsa ve farklı yerel topluluklarda büyük farklılıklar gösterse de var olan politeizm netti; böylece zaman içinde yeni dinî ve mistik akımlar da bu politeizmi sahiplendi ve kendi düşüncelerinin temelleri doğrultusunda sistematize etti. Çok büyük bir hiyerarşiye sahip olan Çin politeizminde imtihanlarda başarıyı getiren tanrıdan mutfak tanrısına kadar çok çeşitlilik söz konusudur. Çeşitli önemli tanrıların altında, özellikle farklı yerel bölgelerde, birçok sayıda farklı tanrıya inanılmaktaydı. Ayrıca aynı konuyla ilişkilendirilen birden çok tanrı veya tanrıça bulunmaktaydı.

 Üç Saflık (veya Üç Saf Olanlar, 三清) - Daoizmdeki üçleme
 Dört İmparator (四御) - Daoizmdeki cennetsel krallar
 Yeşim İmparator (玉皇大帝, her şey ve herkesin hakimi)
 Beiji Dadi (中天紫微北极大帝, yıldızların hakimi)
 Tianhuang Dadi (勾陳上宫天皇大帝, tanrıların hakimi)
 Dünya İmparatoriçesi (后土皇地祇)
 Xi Wangmu (西王母, 王母娘娘) - Batının ana kraliçesi; sonsuz yaşamın sırrına sahip olduğuna inanılırdı
 Xuan Wu (玄武, 玄天上帝) - ayrıca Bei Di (北帝) olarak da bilinir
 Xuan Nü (玄女) - Huang Di'ye (黃帝) Chi You (蚩尤) karşısında yardım etmiş olan tanrıça
 Sekiz Ölümsüz (八仙) - Daoist
 He Xiangu (何仙姑)
 Cao Guojiu (曹國舅)
 Tie Guaili (鐵拐李)
 Lan Caihe (藍采和)
 Lu Dongbin (呂洞賓)
 Han Xiangzi (韓湘子)
 Zhang Guolao (張果老)
 Han Zhongli (漢鍾離)

 Budist kökenli ilâhlar
 Guan Yin (觀音) (觀音菩薩, ayrıca Kuan Yin) - Merhamet tanrıçası (ilk mitolojilerde Daoist gelenekte yer alır ve Daoist ismi şudur: Ci Hang Zhen Ren 慈航真人)
 Gülen Buda (彌勒菩薩) - Popüler Budist tanrı; mutluluk ve mülk tanrısı
 Dizang (地藏菩薩) - Ölülerin kurtarıcısı.
 Yanluo (閻羅) - Cehennemin hakimi (閻魔羅社 isminin kısaltılmışı, Sanskritçe Yama Raja)
 Dört İlâhî Kral (四大天王) - Dört Budist koruyucu tanrı
 Gautama Buddha (釋迦牟尼) - Bazılarınca tanrı olarak inanılan figür
 Lei Gong (雷公) - Gök gürültüsü tanrısı
 Guan Yu (關聖帝君) - Askerî güç, savaş ve kardeşlik tanrısı
 Zhao Gongming (趙公明) - Zenginlik tanrısı
 Bi Gan (比干) - Zenginlik tanrısı
 Bi Fang - Ateş tanrısı
 Kui Xing (魁星) - İmtihan tanrısı
 Sun Wukong (孫悟空) - Batı'ya Yolculuk anlatısındaki Maymun Kral
 Matsu (媽祖) - Deniz tanrıçası; cennetin kraliçesi olarak da tanınırdı (天后)
 Zao Jun (灶君) - Popüler mutfak tanrısı (veya tanrıları)
 Tu Di Gong (土地公) - Arazi tanrısı (veya tanrıları)
 Tam Kung - Deniz tanrısı
 Zhu Rong (祝融) - Ateş tanrısı, Gong Gong'u yenmiştir
 Gong Gong (共工) - Su tanrısı; ateş tanrısı ile savaşında, Buzhou Dağını ezmiş, göğü kırmıştır ki gök daha sonra Nü Wa tarafından onarılmıştır
 Chi You (蚩尤) - Savaş tanrısı, metal silahların mucidi; ayrıca Huang Di'nin de düşmanıydı
 Da Yu (大禹) - Taşkınları kontrol etmek için nehirlerin seyirlerini düzenleyen tanrı
 Hou Yi (后羿) - Güneşleri vuran, kurtarıcı bir okçu kahraman
 Chang E (嫦娥) - Hou Yi'nin karısı; Ay tanrıçası olmuştur
 Han Ba (旱魃) - Antik kuralık tanrıçası
 Gao Yao - Adalet ve yargı tanrısı

Çin mitolojisinde üçleme
Birçok din ve mitolojide görülen üçleme olgusuna Çin mitolojisinde de rastlanır. Daoist geleneğe göre Üç Saf ve Berrak Olanlar, Üç Saf Olanlar, Üç Saflık gibi isimlerle anılan üç ilâhî figür her şeyin üstündeki, en önemli varlıklardır. Bunlar sırasıyla: yaratılışın kökeni Yu-ch'ing (Kanton lehçesi: Yoc-Tsing), ilâhîliğin ve zenginliğin kökeni Shang-ch'ing (Kanton lehçesi: Serng Tsing) ve Dao ve erdemlerin kökeni T'ai-ch'ing (Kanton lehçesi: Tai Tsing) olarak isimlendirilirler. Yaratılışın kökeni olan Yu-ch'ing'in ise başlangıçta saf enerjiden ortaya çıktığına, bu bir varlığın iki varlığa dönüştüğüne (neden olduğuna), iki varlığınsa üç varlığa dönüştüğüne (neden olduğuna) inanılır. Buradaki dönüşmek veya neden olmak Hristiyan inancındaki üçlemedeki neden olmaya benzer bir şekildedir ve insanî üremeye benzer bir tür doğurma fiilinden farklıdır. Daoist yazınlarına göre, Dao ve erdemlerin kökeni olan T'ai-ch'ing zaman içinde çeşitli şekillerde vücut bularak insanlara doğruları öğretmeye çalışmıştır. Daoizmde, Daoizmin kurucusu olan Laozi'nin de T'ai-ch'ing'in enkarnasyonlarından yani vücut bulmuş hâllerinden birisi olduğuna inanılır.

Yeşim İmparator
Yeşim İmparator (Çince: 玉皇; pinyin: Yù Huáng veya 玉帝 Yù Dì) Daoist geleneğe göre cennet başta olmak üzere varlığın mevcut olduğu tüm mekânların (cehennem dahil) mutlak hâkimidir. Budist gelenekteki karşılığı Śakra'dır. Çin mitolojisindeki Daoist panteonda özellikle önemli bir yere sahiptir. Mitlere göre başta Yu Huang, Daoist üçlemedeki yaratıcı tanrı Yu-ch'ing'in yardımcısıydı ve daha sonra onun tarafından halef olarak seçilmişti ve böylece Çin mitolojisi panteonunun baş tanrısı olmuştu. Yu Huang'ın kendisine hizmet eden birçok tanrı ve tanrıçası vardır; bunlar dünyevî işlerle ilgilenir, Yu Huang'a rapor verirlerdi. Şehirlerle ilişkilendirilmiş Cheng Huang ve Tu Di gibi tanrılar Yu Huang'a hizmet eden başlıca tanrılardandırlar. Mitlere göre Tai Dağının tanrısı Tai-yue da-di de onun hizmetkârlarındandı. Çin İmparatorunun da Yu Huang'ın bir alameti olduğuna inanılırdı ve inanışa göre hükümdar eğer uygunsuz birisiyse ve erdemsiz hareketlerde bulunursa kötü bir sonla cezalandırılmaktaydı. İlk kamerî ayın dokuzuncu günü doğum günü sayılan ve kutlanan Yeşim İmparator, Çin mitinde önemli bir yere sahiptir ve Çin zodyağındaki 12 hayvanın seçilmesine dair bir mitten insanlığın yaratılışına dair mitlere kadar birçok çeşitli mitte kendisine yer verilmiştir.

Sekiz Ölümsüz

Çin mitolojisindeki Daoist geleneğin bir diğer önemli öğesini de Sekiz Ölümsüz olarak adlandırılan sekiz kişi ve onlarla ilgili mitlerdir. Anlatılara göre bu sekiz kişi aslında oldukça sıradan kişilerdir fakat Daoizmin temel fikriyatını mükemmel bir şekilde uygulamış, hayatın özüyle mükemmel bir şekilde birleşmişler ve bu sebeple de ölümsüzlüğe hak kazanmışlardır. Sekiz Ölümsüze dair ilk anlatıların tam olarak ne zaman çıktığı bilinmemektedir. Bununla birlikte genel kanı 14. yüzyıl civarında, yani diğer mitlere oranla oldukça geç ortaya çıktığına yöneliktir. Penglai Dağı Adasında yaşadıklarına inanılan Sekiz Ölümsüzün çoğunluğunun Tang veya Song Hanedanlığı zamanında doğduğu söylenmektedir.

Bahsi geçen Sekiz Ölümsüzün şu kişiler olduğuna inanılmıştır:
 He Xiangu (veya Ölümsüz Kadın He),
 Cao Guojiu (veya Asil Amca Cao),
 Li Tieguai,
 Lan Caihe,
 Lü Dongbin,
 Han Xiang (Han Xiang Zi veya Filozof Han Xiang),
 Zhang Guo (Zhang Guo Lao veya Zhang Guo Ata) ve
 Zhongli Quan.

Her ne kadar Sekiz Ölümsüz kişiden hangisinin ilk kez ölümsüzlüğe ulaştığı tartışmalı da olsa, genel kanı Li Tieguai'nin ölümsüzlüğe ilk ulaşanları olduğudur. Li Tieguai topaldı; bununla birlikte doğuştan mı yoksa sonradan mı topal olduğu tartışmalıdır. Yine de özellikle sonraki dönemlerde, genellikle sonradan topal olduğu görüşü yaygınlık kazanmıştır. Bu görüş bir mite dayanmaktadır: ruhu Daoizmin kurucusu Laozi'nin bir çağrısı üzerine bedenini geride bir öğrencisine emanet bırakır ve eğer yedi gün içerisinde dönmezse bedenini yakmasını zira o süre zarfında dönmezse tamamen ruha dönüşeceği, mükemmeliyeti yakalamış olacağını öğütler. Altıncı günde annesinin ölümcül bir şekilde hasta olduğu haberini alan öğrencisi, üstadının büyük ihtimalle zaten mükemmeliyete ulaşmış olduğunu düşünerek bedeni yakar; oysa durum bu değildir ve dönen Li vücudunun külleriyle karşılaşır. Bunun üzerine kendisine uygun bir vücut ararken yeni ölmüş topal bir dilencinin cesedini görür ve buraya yerleşir. Mitler Li Tieguai'nin topallığını işte bu anlatıyla açıklamaktadırlar. Mitlere göre sofu bir hayattan sonra bir gün Laozi, Li Tieguai'yi insan formunda ziyaret etmiş ve onu sınamıştır. Sınamalardan başarıyla çıkan Li Tieguai'ye ölümsüzlük verilir.

Okçu Yi

Daha sonraları Çin kültürü ve foklorunda önemli bir yere sahip olacak bir kahraman da okçu Hou Yi'dir. Mitlere göre eskiden 10 farklı güneş bulunurdu. Bunlar Doğu Cennetinin tanrısı Di Jun ve tanrıça Xi He'nin çocuklarıydılar. İçlerinde birer karga kuşu barındıran bu güneşlerden biri, sırası geldiğinde, kuşun yardımıyla havalanır ve dünyayı ısıtırdı. Böylece her gün 10 güneşten biri iş yapar, diğerleri dinlenirdi ve sırasıyla her güneş dünyayı ısıtırdı. Fakat kesin olmayan sebeplerle, İmparator Yao'nun zamanında bu güneşlerin hepsi birden göğe çıkarlar. Mitlere göre on güneşin birden aydınlatması ve ısıtması, arzdakileri perişan eder ve yoğun bir ısı ile kuraklık başlar. Bunun üzerine İmparator Yao tanrılara yakarır ve tanrı Di Jun sorunu halletmesi için bilinen en usta okçu olan ölümsüz okçu Yi'yi görevlendirir. Her ne kadar Yi başlarda sorunu barışçıl yollarla çözmek istese de, yeryüzünün gördüğü zarar karşısında hemen harekete geçmek ister ve gökyüzündeki güneşleri taşıyan kuşları, tek bir tanesi kalıncaya kadar, bir bir vurur. Böylece, efsaneye göre, artık sadece bir tane güneş vardır. Fakat mitler okçu Yi'nin serüveninin burada bitirmezler; tanrı Di Jun Yi'nin meseleyi barışçıl yollarla çözmek ve çocuklarını kendisine geri getirmek yerine onları öldürmesine çok kızar ve Yi'nin ölümsüzlüğünü alarak onu dünyaya mahkûm eder. Yeniden ölümsüz olma arzusuyla Batı'nın efsanevi ana kraliçesi Xi Wang Mu'ya gider. Xi Wang Mu'ya ölümsüzlük iksiri için bir saray inşa eder ve inşaatın sonunda kraliçeden ölümsüzlüğün iksirini barındıran bir hap alır. Mitlere göre yurduna tekrar döndüğünde Yi'nin yapması gereken bazı önemli ve acil işler çıkar; hapı evinde bir rafın üzerine koyan Yi bu işlerle ilgilenmek için hemen yolculuğa çıkar. Bir süre sonra hafif bir parıltıyla parlayan hapı fark eden Yi'nin eşi Heng E hapı alıp incelemeye başlar, tam o sırada kocasının ayak seslerini duyar ve paniğe kapılıp hapı yutar. Çok büyük bir parlamanın ardından ölümsüzlüğe erişen Heng E göğe doğru yükselir ve Ay'a ulaşır. Çin mitolojisinde daha sonraları Heng E'nin adı, Chang E olarak değiştirilir ve ona bir ay tanrıçası olarak tapınılmaya başlanır. Bu noktadan sonra hikâye farklı mitlerde farklı şekillerde ele alınır. Bazılarında Yi asla ölümsüzlüğü kazanamaz ve sonunda bir fani olarak ölür, bazılarında ise tanrılar onun yakarışları ve hüznü sebebiyle ona merhamet eder ve onu güneş tanrısı yaparlar. Böylece Heng E'nin, Ay ile temsil ettiği yin, Yinin, Güneş ile temsil ettiği yang sayesinde bir dengeye oturur.
Güz Ortası Festivali günümüzde kaynağını bu efsaneden alan bir bayram olarak kutlanmaktadır.
Chang E'nın ismi bu efsaneye ithafen 2008'de Çin Halk Cumhuriyeti'nin gözlem amacıyla ayın yörüngesine gönderdiği insansız uzay aracına verilmiştir.

 Beş Element Vu Şing (五行, pinyin: wǔxíng) yani Beş Element Çin mitolojisi ve kültürü açısından çok önemli bir kavramdır. Beş Element kavramı tüm doğal fenomenleri ve bunların birbirleriyle olan ilişkilerini açıklamakta kullanılır ve mitte önemli bir yere sahip olduğu gibi Çin kültüründe yönlendirici role sahip olan kozmoloji ve felsefe için de çok önemli anlamlar taşır. Çin kültürüne göre bu beş element şunlardır:
 metal (金; pinyin: jīn)
 tahta (木; pinyin: mù)
 su (水; pinyin: shuǐ)
 ateş (火; pinyin: huǒ)
 toprak (土; pinyin: tǔ).

İki Denge Döngüsü olduğuna inanılır; biri yaratılış diğer ise yok ediş döngüsüdür. Yaratılış döngüsüne göre: tahta ateşi besler, ateş toprağı (külü) oluşturur, toprak metali doğurur, metal suyu toplar, su da tahtayı besler. Yok ediş döngüsü ise şöyledir: tahta topraktan ayrılır, toprak suyu emer, su ateşi söndürür, ateş metali eritir ve metal tahtayı keser.

Yaratıcı tanrı Pan Gu'ya ilişkin bir yaratılış mitinde, Pan Gu'nun Beş Elementten doğduğu belirtilir. Bu mite göre doğumundan sonra Pan Gu Dünya ve Göğü (Cenneti) bir çekiç ve iskarpela yardımıyla yaratır.

Bir mite gören Huang Di ile Yan Di'nin arasında geçen savaşta elementler önemli bir rol oynamıştır. Eski kaynaklarda mit aktarılırken, Huang Di'nin suyu kullanarak, Yan Di'nin ise ateşi kullanarak savaştığına değinilir ve bu mit içerisinde önemli bir yere sahiptir. Sonuçta savaşı su kazanır ve galip Huang Di olur. Yan Di'nin yaşlıyken Huang Di'nin daha genç olması da bazı anlatılarda vurgulanmıştır. Kaybeden Yan Di ise güneye kaçar.

 Efsanevi yaratıklar

Çin mitolojisinde birçok farklı yaratık bulunmaktadır. Bunlar genelde birçok farklı hayvanın özelliğini bir arada bulunduran hibrit yaratıklardır. Hibrit yaratıkların en ünlü örneğin qilin (ve ki-lin) olarak anılan mitik yaratıktır. Buna göre qilin farklı şekillerde, farklı hayvanların farklı bölümlerine sahip olabilen bir hayvandır. Bir qilinin ortaya çıkışı iyiye işaret olarak kabul edilir ve bir tür şans göstergesidir. Bir qilinin ortaya çıkması aynı zamanda bir bilgenin gelişi ile ilişkilendirilmiştir; inanışa göre düşünür Konfüçyüs'ün doğduğu sıralarda bir qilin görülmüştür. Zamanında Çin halkının tanımadığı ve bilmediği bir hayvan olan zürafa da Çin İmparatoruna hediye olarak ilk kez gönderildiğinde, bir qilin olarak anılmış ve betimlenmiştir. Hibrit yaratıklara bir başka örnek de rüzgârların hükümdarı Fei Lian'dır (飞廉). Betimlemelere göre bir boğa kafasına sahip olan Fei Lian'ın kanatları vardı ve sıklıkla yılan kuyruğuna sahip bir şekilde betimlenirdi.

Çin mitolojisinin en önde gelen yaratığı, yang ve imparator ile ilişkilendirilen ejderhadır. Ejderhalar Çin mitolojisinde genellikle iyiyi temsil eden, hikmet sahibi yaratıklardır. Su ile ilişkilendirilen bu hayvanların, ilk kez yağmur tanrıları olarak ortaya çıktıkları, daha sonra Çin mitolojisindeki kalıcı yerlerini edindikleri kabul edilmektedir. Nitekim Çin Yılbaşısı kutlamalarında yapılan Ejderha Dansı aslında kökeni itibarıyla bir tür yağmur duası, ritüelidir. Su ve gökle sıklıkla ilişkilendirilen ejderhaların nehir ve göl gibi su kaynaklarında yaşadığına inanılırdı. Özellikle kuraklık zamanlarında ejderhalar yardıma çağrılırdı ki bu tema mitlerde de kendisine yer bulmuştur. Çin mitolojisinde bazı ejderhalar bireysel olarak diğerlerinden öne çıkmışlardır. Ying Long (應龍), Üç Hükümdardan Huang Di'nin hizmetkârı olan, mitlerde kendine yer bulmuş bir ejderhadır. Mitlere göre Huang Di'nin savaşlarında Huang Di'ye yardımcı olmuş olan Ying Long güçlü sağanaklara yol açabilecek kuderete sahiptir. Yağmuru yönetebilen bir başka ejderha da, yağmur ve rüzgâr tanrılarından olan Shen Longdur (神龍). Boynuzlu ejderha Jiao Long (蛟龙) da taşkınlarla ilişkilendirilmiş bir mitik ejderhadır. Bunların yanı sıra Tian Long (天龍) isimli, tanrıların arabalarını çeken ejderhalarda mitlerde kendilerine yer bulmuşlardır.
[[Dosya:Gilt hexagonal silver plate with a phoenix pattern.jpg|Feng Huang' betimlemesiyle süslenmiş bir başka gümüş tabak.|küçükresim|sol|upright=0.82]]
Ejderhalar yang ve imparator ile ilişkilendirilirken, Feng Huang da yin ve imparatoriçe ile ilişkilendirilir. Bir tür anka kuşu olan Feng Huang, su ile ilişkilendirilen ejderhanın karşıtı olarak ateş ile ilişkilendirilirdi. Nasıl ejderha yağmuru temsil ediyorsa, Feng Huang da kuraklığı temsil ederdi. Güney yönü ile ilişkilendirilen Feng Huang bu sebeple bazen Güneyin Kızıl Kuşu olarak da anılmıştır. Feng Huang da ejderha gibi iyilikle ilişkilendirilirdi ve mutluluk, şans getirdiğine inanılırdı. Feng Huang da Çin mitolojisindeki birçok yaratık gibi hibrit özellikler taşımaktaydı: tavuskuşu kuyruğuna sahipken, ibiği ve başı sülündendi. Çin mitolojisinde Feng Huang'ın dışında da çeşitli mitik kuşlar yer almıştır. Bunların bir örneği Jing Wei'dir. İmparatorlardan Shen Nong'un kızı olan Nü Wa (aynı isimli tanrıça ile karıştırılmamalıdır) bir gün denizde kayığıyla gezerken olan bir kaza sonucu boğulur. Mitlere göre Nü Wa'nın ruhu bir kuşa dönüşür; bu kuşun kızıl ayakları, rengarenk bir kafası ve beyaz bir gagası vardır ve ismi Jing Wei'dir (精衛). Genç yaşta boğulduğu için denize kızan ve kuş formunda olan ruhun, başkalarının da denizde boğulmaması için denizi dallar ve çakıl taşlarıyla doldurmaya çalıştığına inanılır. Çin mitolojisindeki bir başka kuş da Peng (鵬) isimli dev kuştur. Efsanelere göre bu kuş çok hızlı bir şekilde ve durmaksızın uçabilirdi. Bu kuşun bir başka özelliği de sadece kuş formunda olmamasıydı; Kun (鯤) olarak anılan diğer formu dev bir balıktı ve gerektiği zaman balık formundan kuş formuna geçebiliyordu.

 Mitolojik yerler ve Mitik coğrafya
Antik Çin anlayışında Dünya kare şeklindeydi ve tam ortasında Çin ülkesi bulunurdu. Bu sebeple Çin'e Orta Krallık dedikleri de olurdu. Batı'da bulunan efsanevi bir krallık birçok mite, özellikle de Okçu Yi ile ilgili mitlere, konu olmuştur. Bu krallığın hükümdarının Xi Wang Mu isimli bir kraliçe olduğuna inanılırdı ve kendisine sıklıkla Batının Ana Kraliçesi denirdi. Bu ülke ve kraliçesi sıklıkla ölümsüzlük ile bağdaştırılmıştır. Çin coğrafyasındaki bir başka mitik öğe de Beş Yüce Dağ kavramıdır. Daoist gelenekte kutsal olan bu Beş Yüce Dağ şunlardır: Tài Shān (泰山/泰山), Huà Shān (華山/华山), (Nán) Héng Shān (衡山/衡山), (Běi) Héng Shān (恆山/恒山), Sōng Shān (嵩山/嵩山). Daha sonraları Çin mitolojisini önemli biçimde etkileyen Budizm ise, benzeri şekilde kutsal dağlara sahiptir fakat bunlar dört tanedir ve Budizmin Dört Kutsal Dağı olarak anılırlar. Bunlar şu dağlardır: Wǔtái Shān (五臺山/五台山), Éméi Shān (峨眉山/峨眉山), Jiǔhuá Shān (九華山/九华山), Pǔtuó Shān (普陀山/普陀山).

 Xuanpu (玄圃), Kunlun Dağı'ndaki mitik bir periler ülkesi.
 Yaochi (瑤池), Xi Wang Mu'nun da yaşadığı, ölümsüzlerin mekânı.
 Fusang (扶桑), sıklıkla Japonya olarak yorumlanan, mitik bir ada.
 Queqiao (鵲橋), Saman Yolu üzerine kuşlar tarafından kurulmuş köprü.
 Penglai (蓬萊), cennet, Çin Denizi'ndeki ölümsüzlerin yaşadığına inanılan efsanevi bir ada.
 Di Yu (地獄), cehennem.

 Konuyla ilgili yayınlar
 "Chinese Mythology A to Z". Roberts, Jeremy. Facts on File. ISBN 0-8160-4870-3.
 "Handbook of Chinese Mythology". Yang, Lihui ve Deming An. Oxford University Press, USA. ISBN 1-57607-806-X.

 Dış bağlantılar
 Ancient Chinese Mythologies (İngilizce)
 Chinese Myths and Fantasies (İngilizce)
 Chinese Mythology, Encyclopedia Mythica (İngilizce)

 Kaynakça ve notlar
 Kaynakça
 "Chinese Religion: Mythic Themes". Girardot, Norman. Encyclopedia of Religion. Cilt III. Thomson Gale. 2005.
 "China's Heavenly Mandate". Genel editör: Littleton, C. Scott. Mythology: The Illustrated Anthology of World Myth & Storytelling''. Duncan Baird Publishers. Londra, 2002.
 Chinese mythology articles. Encyclopedia Mythica, Encyclopedia Mythica Online isimli siteden 27 Aralık 2007 tarihinde erişildi.

Notlar

Çin mitolojisi


Erarik (preminuo 541.) nakratko je bio ostrogotski kralj. On je bio izabran kao najugledniji Rugijac u ostrogotskoj konfederaciji.  Goti su bili ljuti zbog drskosti Rugijaca, no bez obzira na to, priznali su ga za kralja. On je sazvao skup na kojem je trebalo odlučiti da ostrogotska konfederacija sklopi mir s bizantskim carem Justinijanom I. Velikim. Ostrogoti su se protivili prekidu rata s Bizantom za vrijeme pregovora te su umjesto toga izabrali za kralja Hildebadova nećaka Totilu. Nakon njegova petomjesečna kraljevanja, Erarika su uskoro ubili Totiline pristaše.

Izvori

Gotski vladari
Vladari
Goti

Erarik


King Nothing Metallica'nın Load albümündeki şarkının adıdır. Parçanın sözlerini ve bestesini büyük ölçüde James Hetfield ve Lars Ulrich yapmıştır. Parçada paranın ve zenginliğin kişiyi renkli ve hayal alemindeki bir dünyaya çektiği anlatılmaktadır. Aslında James Hetfield bu şarkının sözlerini kendi hayatını göz önüne alarak yazmıştır.

1996 şarkıları
Metallica şarkıları
Bob Rock'ın yapımcısı olduğu şarkılar
James Hetfield tarafından yazılan şarkılar
Lars Ulrich tarafından yazılan şarkılar
Kirk Hammett tarafından yazılan şarkılar
1990'larda İngilizce şarkılar

King Nothing


Frankenmühle bezeichnet
Frankenmühle (Mühle), eine Wassermühle in der Gemeinde Schwalmtal, Kreis Vieren
Frankenmühle (Schwalmtal), einen Ort in der Gemeinde Schwalmtal, Kreis Vieren
Frankenmühle (Ulberndorf), eine Mühle in Ulberndorf an der Roten Weißeritz in Sachsen
Frankenmühle (Schradenland), einen Ort nahe Hirschfeld, Amt Schradenland in Brandenburg

Frankenmühle


Baron Loch, of Drylaw in the County of Midlothian (now part of Edinburgh), was a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1895 for the soldier and colonial administrator Sir Henry Loch. He was the son of James Loch, Member of Parliament for Wick Burghs. Lord Loch was succeeded by his son, the second Baron. He was a Major-General in the British Army and also held political office as Captain of the Yeomen of the Guard in 1924 and between 1929 and 1931. His two sons, the third and fourth Barons, both succeeded to the title. George Henry, 3rd Baron Loch, served in the 11th Hussars and left the army as a major. After his fourth marriage to Sylvia (née Cameron), he was best known as an international riding instructor. The barony became extinct on the death of his brother Spencer in 1991.

Barons Loch (1895)
Henry Brougham Loch, 1st Baron Loch (1827–1900)
Edward Douglas Loch, 2nd Baron Loch (1873–1942)
George Henry Compton Loch, 3rd Baron Loch (1916–1982)
Spencer Douglas Loch, 4th Baron Loch (1920–1991)

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1895

Baron Loch


Le tableau des médailles des Jeux paralympiques d'hiver de 2022 donne le classement des nations par nombre de médailles d'or, d'argent et de bronze remportées aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022, qui se tiennent du 4 mars au  à Pékin, en Chine.

Médaille

Les médailles de ces Jeux sont dénommées « Tong Xin », traduit par « Ensemble nous ne formons qu'un » : inspirées des anciens pendentifs chinois en jade, l'anneau de forme concave présente cinq cercles en référence aux cinq anneaux olympiques qui unifie les peuples à travers le monde.

Les différences avec les médailles des jeux olympiques sont :
Le centre du recto des médailles paralympiques d'hiver est gravé du logo du Comité international paralympique (CIP) et entouré des mots «Beijing 2022 Paralympic Winter Games» en anglais en lettres gravées et perles en braille.
L'emblème de Beijing 2022 est gravé au centre au dos des médailles, et le nom chinois complet des Jeux paralympiques d'hiver de Beijing 2022 est gravé autour.

Tableau des médailles
Le tableau du classement des médailles par pays se fonde sur les informations fournies par le Comité international paralympique (IPC) et est en concordance avec la convention de l'IPC relative aux classements des médailles. Par défaut, c'est le classement suivant le nombre de médailles d'or remportées par pays (à savoir une entité nationale représentée par un Comité national paralympique) qui prévaut. À nombre égal de médailles d'or, c'est le nombre de médailles d'argent qui est pris en considération. À nombre égal de médailles d'argent, c'est le nombre de médailles de bronze qui départage deux nations. En cas d'égalité, toutes médailles confondues, les nations occupent le même rang dans le classement et sont listées par ordre alphabétique.

Il y a en tout 88 épreuves. Le nombre total de médailles en or, argent et bronze peut être différent car plusieurs médailles du même métal peuvent être remises lorsque des athlètes finissent ex-æquo.

Notes et références

Annexes
 Liste des médaillés aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Tableau des médailles des Jeux olympiques d'hiver de 2022

Liens externes

2022
Jeux paralympiques d'hiver de 2022

Tableau des médailles des Jeux paralympiques d'hiver de 2022


Der Newquay Zoo ist ein zoologischer Garten in Newquay (Cornwall, England). Er liegt auf einer Fläche von etwa 5,2 Hektar im Trenance Leisure Park und kooperiert mit dem Paignton Zoo und dem Living-Coasts-Projekt, mit denen er zum Whitley Wildlife Conservation Trust gehört.

Tierbestand
Der Newquay Zoo beherbergt über 130 Tierarten und beteiligt sich an verschiedenen Nachzuchtprogrammen, so unter anderem für Schopfaffen (Macaca nigra), Visayas-Pustelschweine (Sus cebifrons) und Fleckenroller (Chrotogale owstoni).

Auszeichnungen
Der Newquay Zoo hat mehrere Auszeichnungen als Touristenattraktion und als umweltfreundliches Unternehmen erhalten, darunter mehrmals den Green Tourism Business Scheme (GTBS) Gold Award, den Cornwall Sustainability Award und 2010 den Cornwall Tourism Awards in Silber für nachhaltigen Tourismus.

Weblinks

Zoo in England
Cornwall

Newquay Zoo


An Elymus churchii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Julian J.N. Campbell. An Elymus churchii in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus churchii


Sir James Spearman Winter,  (1 January 1845 – 6 October 1911) was a Newfoundland politician and Premier.

Life
Winter served in the Conservative government of Sir William Whiteway as Solicitor-General from 1882 to 1885 when he resigned along with a number of other Protestants as a result of sectarian riots at Harbour Grace. Winter was grand master of the Orange Order and intended to launch a new Protestant party but was sidelined when Sir Robert Thorburn formed the Reform Party on a Protestant Rights agenda. Winter served as Attorney General under Thorburn from 1885 to 1889 when the government was defeated and Winter lost his seat. Winter was appointed to the Supreme Court in 1893 but resigned to lead the Tory Party (which had emerged from the former Reform Party). Winter and his party won the 1897 election.

The Winter government faced criticism over the granting of railway contracts and was accused by the Liberal opposition of selling out Newfoundland's interest to the Reid family as the minister of finance in Winter's government was also on Reid's payroll as his legal council while the contract was being negotiated. The scandal was a factor in the defeat of Winter's government in 1900.

As a jurist, Winter represented Newfoundland at the 1887-1888 fisheries conference in Washington and was senior counsel for the British government when Newfoundland was before the arbitration tribunal at the Hague in 1910 over a fisheries dispute.

The town of Winterton was named after him.

His sons James and Harry both went on to serve as speakers for the Newfoundland assembly.

External links

1845 births
1911 deaths
Canadian Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Premiers of Newfoundland Colony
Speakers of the Newfoundland and Labrador House of Assembly
People from Lamaline
Newfoundland Colony judges
Attorneys-General of Newfoundland Colony

James Spearman Winter


M119 peut faire référence à :
 Howitzer 105 mm M119, un obusier léger de l'United States Army ;
 Moteur M 119 Mercedes-Benz, un moteur thermique fabriqué par Mercedes-Benz.

M119


13101 Fransson este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13101 Fransson este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,46 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 6,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

13101 Fransson


São Martinho das Moitas Portekiz'de São Pedro do Sul belediyesine bağlı olan, 27,21 km2 yüzölçümüne sahip, 354 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
São Pedro do Sul

São Martinho das Moitas


Lohbarbek Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 6,24 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 728 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Martin Hildebrandt tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohenlockstedt.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Lohbarbek


Ein Weldolet ist ein Bauteil, das im Rohrleitungsbau Verwendung findet.

Einsatz

Das Weldolet ermöglicht beim Leitungsbau eine 90°-Abzweigung und stellt somit eine Alternative zum T-Stück dar. Erforderlich ist eine Bohrung im Rohr, in die das Kopfende des Weldolets eingeschweißt wird. Ein ähnlicher Bauteil mit einem anderen Abzweig-Winkel als 90°, meist 45°, wird als Latrolet bezeichnet.

Literatur
 Günter Wossog (Hrsg.): Handbuch Rohrleitungsbau. 2. Auflage, Vulkan Verlag, Essen 2003, ISBN 3-8027-2723-1.

Siehe auch
 Nipolet
 Latrolet

Weblinks
 Weldolet (abgerufen am 8. Mai 2017)

Einzelnachweise

Fluidelement

Weldolet


Sarıhamzalı, Adana ilinin Seyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 12, Seyhan ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyhan'ın mahalleleri

Sarıhamzalı, Seyhan


Oswaldo Guerra Sánchez (Las Palmas de Gran Canaria, 1966) es un poeta, profesor universitario y ensayista grancanario.

Biografía
Oswaldo Guerra Sánchez nace en la ciudad de Las Palmas de Gran Canaria, Islas Canarias, en 1966. En la década de 1980 se traslada a la isla de Tenerife para cursar estudios de Filología en la Universidad de La Laguna, donde obtiene la licenciatura en la especialidad de Filología Hispánica. En 1991 obtiene el premio Esperanza Espínola de poesía (Teguise, Lanzarote) por el libro Teoría del Paisaje, que verá la luz al año siguiente, ilustrado con fotografías de Víctor M. Guerra. Empieza a dar clases en la Universidad de Las Palmas de Gran Canaria, donde ejerce una constante labor en relación con la enseñanza de la lengua y la literatura y en particular en el ámbito de la lectura y la interpretación literaria. Fruto de ese trabajo son numerosos artículos publicados en revistas especializadas, así como algunos títulos colectivos e individuales, entre los que destaca Senderos de lectura. Memoria y hermenéutica literaria (2002).

Entre 1992 y 1994, junto con Eugenio Padorno y José Juan Delgado Méndez, coordina la colección de poesía y ensayo «Pasos sobre el Mar», en cuya tercera entrega aparece su poemario De una tierra extraña (1993), con una cubierta ilustrada por el artista y poeta Manuel Padorno.

En 1998 obtiene el grado de Doctor por la Universidad de Las Palmas de Gran Canaria con una tesis sobre la obra del poeta Carlos Pinto Grote.

En el año 2000 aparece De camino a la casa, en la colección «Tierra del Poeta» de Ediciones La Palma, dirigida por Elsa López, libro que abre un nuevo ciclo en su poesía, caracterizada por una mayor hondura simbólica y una introspección en el mundo de la memoria y el impulso creador. El profesor Benigno León Felipe incluye dos poemas de ese libro en la antología «Poesía en prosa en Canarias: 1990−2000», aparecida en Cuadernos del Ateneo de La Laguna (2000).

En paralelo a la creación poética presta atención crítica a dos autores que, cada uno en su época, representan dos grandes momentos en la tradición literaria de las Islas Canarias: Bartolomé Cairasco de Figueroa (1538-1610) y Tomás Morales (1884-1921). En torno a este último ha publicado numerosos artículos, así como la monografía Un modo de pertenecer al mundo (2002) y la edición crítica de Las Rosas de Hércules (2006). Sobre Cairasco preparó la edición crítica de la Comedia del recibimiento (2006), y publicó el libro La expresión canaria de Cairasco, además de comisariar una exposición en torno a la vida y obra del autor en el marco de la celebración del Día de las Letras Canarias de 2007.

En 2003 ve la luz el poema «Forja de carne» en el catálogo de la exposición antológica del artista Martín Chirino celebrada a finales de 2003, reflexión sobre la creación artística y literaria (y a la vez homenaje explícito al escultor) que luego formará parte del libro Montaña de Tauro (2004), con dibujos originales del propio Chirino. Libro que, al decir del crítico Francisco J. Quevedo García, está articulado en torno a «símbolos que se concretan en la búsqueda de una identidad». Otro texto del conjunto (titulado «El viento de Balos») será incluido en la exposición Espejo del poema, que conmemoró el centenario de la creación del Ateneo de La Laguna en 2004.

Entre 2005 y 2008 fue director de publicaciones de Domibari Editores, empresa en la que ha coordinado distintas colecciones literarias («Narrativas contemporáneas», «Pensamiento y acción», «Clásicos narrativos», etc.) con una veintena de títulos editados en ese periodo.

Poemas suyos han aparecido, además de en catálogos de diversos artistas, en revistas literarias como La Fábrica (La Palma), Turia (Teruel) o Sibila (Sevilla). En esta última en 2007 aparece «Secuencias para una mitología de los baños», versión fragmentaria e inconclusa de su última propuesta poética. En 2007 fue incluido en la Enciclopedia de la Literatura Canaria (Tenerife, CCPC) y en 2011 en la antología Poesía canaria actual (A partir de 1980), Ed. Idea, preparada por el profesor Miguel Martinón. Poemas suyos aparecen en Poesía canaria actual. Antología 1960-1992, de La Manzana Poética (Córdoba), en 2016.

Obra poética
 Teoría del Paisaje, Las Palmas de Gran Canaria, con fotografías de Víctor M. Guerra, 1992.
 De una tierra extraña, Las Palmas de Gran Canaria, col. «Pasos sobre el mar», n.º 3, 1993.
 De camino a la casa, Madrid, Ediciones La Palma, col. «Tierra del Poeta», n.º 12, 2000.
 Montaña de Tauro, Las Palmas de Gran Canaria, Archipliego, col. «Silo del Fuego», n.º 2, con ilustraciones de Martín Chirino, 2004.
 Un rumor bajo la rama, Gijón, Ediciones Trea, 2012.
 Muerte del ibis, Madrid, Vitruvio, 2013.
 Si existe el árbol (Cuaderno iraní), Madrid, El Sastre de Apollinaire, 2019.
 Las siete extinciones, Madrid, Mercurio Editorial, 2020.
 Si l'arbre existe. Cahier iranien, Paris, L'Harmattan, 2021.
 Amanecida y paseo del mago, Madrid, Ediciones La Palma, 2022.

Obra ensayística
 El grupo poético de Poesía canaria última, Las Palmas de Gran Canaria, Servicio de Publicaciones de la ULPGC, 1993.
 La obra poética de Carlos Pinto Grote, Arrecife de Lanzarote, Cabildo de Lanzarote / Litoral Elguinaguaria, 1999.
 Senderos de lectura. Memoria y hermenéutica literaria, Madrid, La Discreta, 2002.
 Un modo de pertenecer al mundo. Estudios sobre Tomás Morales, Las Palmas de Gran Canaria, Cabildo de Gran Canaria, 2002.
 Bartolomé Cairasco de Figueroa: contexto y sentido, Santa Cruz de Tenerife, Gobierno de Canarias, 2007.
 La expresión canaria de Cairasco, Las Palmas de Gran Canaria, Anroart, 2007.
 Dignidad creadora y lecturas de cabotaje, Madrid, Mercurio, 2018.
 Lo que nos rodea, lo olvidado, lo recordado, Islas Canarias, ACL, 2020.

Ediciones literarias
 Comedia del recibimiento, de Bartolomé Cairasco de Figueroa, Las Palmas de Gran Canaria, Archipliego, col. «Textos Canarios Fundamentales», n.º 1, 2005.
 Las Rosas de Hércules, de Tomás Morales, Las Palmas de Gran Canaria, Cabildo de Gran Canaria, 2006.
 Poemas de la Gloria, del Amor y del Mar, de Tomás Morales, edición conmemorativa, Las Palmas de Gran Canaria, Cabildo de Gran Canaria, 2008.
 Las Rosas de Hércules, de Tomás Morales, Madrid, Cátedra (col. Letras Hispánicas), 2011.
 Poesías, de George Santayana, traducción de Emma Guzmán Cabrera, ed. y prólogo de Oswaldo Guerra Sánchez, Madrid, Mercurio (col. Lenguas que viajan, 2), 2021.
 Versos de un aislado, de Roberto de Mesquita, introducción y traducción del portugués por Oswaldo Guerra Sánchez, Madrid, Mercurio (col. Lenguas que viajan, 3), 2022.

Guiones documentales
 La Selva de Doramas, dirigido por Espartaco Producciones, Dirección general del libro Archivos y Bibliotecas del Gobierno de Canarias, 2007.
 Martín Chirino: forjador de símbolos, dirigido por Víctor M. Guerra, Imal Producciones Audiovisuales, 2015.
 Axis Mundi: cumbres sagradas de Gran Canaria, dirigido por Tarek Ode, Cabildo de Gran Canaria, 2019.
 La celeste inquietud de las cosas, dirigido por Víctor M. Guerra, D&D Company Producciones/TVC, 2022.
 Balada de la cueva. Altos de Gáldar, tradición y modernidad, dirigido por Víctor M. Guerra, Ayuntamiento de Gáldar, 2022.

Bibliografía básica
  Rodríguez Padrón, Jorge, «Itinerario por tres décadas 1960−1990», Zurgai (Bilbao), junio de 1992, pp. 48−57.
  Cataño, José Carlos, «En las estancias», Cultural de ABC, n.º 454, 7 de octubre de 2000, p. 12.
 León Felipe, Benigno, «Panorama del poema en prosa en Canarias (Estudio y antología)», Anuario de Estudios Atlánticos, XLIV, 2000, pp. 321−386.
  Padorno, Eugenio, «De camino a la casa, libro de poemas de Oswaldo Guerra Sánchez», Cultura (La Provincia), 10 de junio de 2000, p. VIII/50. Reproducido en Íd, La parte por el todo. Proposiciones y ensayos sobre poesía canaria, Las Palmas de Gran Canaria, Boca de riego, 2002, 37−39.
 Quevedo García, Francisco J., «Un camino hacia la identidad», Cuadernos del Ateneo de La Laguna, n.º 20, 2005, pp. 195−198.
 Allen, Jonathan, «La linde de lo real», en Pleamar (Canarias 7), 25 de mayo de 2005, p. 9.
 Martinón, Miguel, Poesía canaria actual (A partir de 1980), Santa Cruz de Tenerife, 2011, pp. 147-154.

Referencias

Enlaces externos

 Selección de poemas en "Las afinidades electivas"
 Referencia en la editorial La Discreta, Madrid
 Referencia del libro Un rumor bajo la rama
 Três poemas de Oswaldo Guerra en TransPoética, en gallego portugués
 Referencia del autor en la revista "Bienmesabe"
 Sitio Oficial
 En "Poetas siglo XXI"
 Bibliografía del autor en Dialnet, Universidad de la Rioja
 Teaser del documental Martín Chirino, forjador de símbolos
 Reseña de Si existe el árbol. Cuanderno iraní en la revista chilena Crítica.cl
 Estreno del documental Axis Mundi
 Oswaldo Guerra Sánchez en La Libélula, de RNE, Radio 3
 Artículo de José Miguel Perera en  la revista chilena Vallejo & Co

Escritores de la provincia de Las Palmas
Escritores en español del siglo XX
Poetas de la provincia de Las Palmas
Profesores de la Universidad de Las Palmas de Gran Canaria
Nacidos en Las Palmas de Gran Canaria

Oswaldo Guerra Sánchez


William Neil Eschmeyer, também conhecido como Bill Eschmeyer, é um ictiólogo americano. Ele é o fundador e desenvolvedor do banco de dados e trabalho de referência Catalog of Fishes, hospedado pela California Academy of Sciences e disponível on-line e impresso.

 Curador Emérito, Academia de Ciências da Califórnia, San Francisco, Califórnia
 Pesquisador Associado, Museu de História Natural da Flórida, Gainesville, Flórida

Legado
Os seguintes peixes são nomeados em sua homenagem:

Eschmeyer nexus.

Rhinopias eschmeyeri um peixe-escorpião do Indo-Oeste do Pacífico.

O peixe-escorpião Phenacoscorpius eschmeyeri Parin & Mandritsa, 1992

O Rockfish do Cabo Trachyscorpia eschmeyeri Whitley, 1970.

Scorpaenopsis eschmeyeri JE Randall & DW Greenfield, 2004

O peixe-faca Apteronotus eschmeyeri de Santana, Maldenado-Ocampo, Severi & GN Mendes,  2004

Referências

Ligações externas

 William N. Eschmeyer em calacademy.org

Ictiólogos dos Estados Unidos

William N. Eschmeyer


La Colère est une peinture à l'huile sur bois () réalisée par Dosso Dossi, peintre italien de l'École de Ferrare. L'œuvre est datable d'environ 1514-1516, et est conservée à la Fondation Cini à Venise.

Histoire
Ce panneau faisait partie d'un groupe de neuf toiles allégoriques dont la forme d'origine était ovale. Elles décoraient le plafond de la première résidence ducale des ducs d'Este à Ferrare située via Coperta et étaient probablement dans la chambre à coucher du duc .

Description et style
L'œuvre, une représentation allégorique de la Colère, a un format de losange inhabituel qui montre deux femmes parlant violemment. L'une porte un voile jaune/orange et attrape l'autre par le cou ; elle est vêtue d'un large corsage rouge brodé de noir, attribut typique de la Colère, et a une guirlande de petites fleurs ornant sa tête. La seconde attrape sa rivale par la mâchoire et tire ses cheveux à travers le voile. Divers éléments, tels que la mousse à la bouche, les yeux rouges et les visages gonflés font référence à l'humeur sanguine, la plus facile à mettre en colère.

Deux autres figures masculines se trouvent à gauche : un garçon qui s'arrache les cheveux, geste typique des personnifications de la Colère, et un autre qui rit dans le dos des femmes, symbole de la Méchanceté. Au premier plan, sur une pierre pâle, un verre renversé et un pain brisé, peut-être une référence au tumulte provoqué par la colère.

Références

Bibliographie

 Matilde Battistini, Symboles et allégories, Electa, Milan 2002 .

Articles connexes
 École de Ferrare
 Renaissance ferraraise

Liens externes

Tableau de Dosso Dossi
Tableau des années 1510
Peinture allégorique
Œuvre de Dosso Dossi en Italie
Œuvre d'art à Venise

Colère (Dossi)


Queda es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Queda compressa	Sharp 1882
Queda hydrovatoides	Zimmermann 1921
Queda youngi	Bistrom 1990

Referencias

  1990: Revision of the genus Queda Sharp (Coleoptera: Dytiscidae). Quaestiones entomologicae, 26(2): 211-220.

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Hydrovatini

Queda


Las Alfonsadas es una fiesta medieval, declarada de interés turístico de Aragón, que se desarrolla durante el fin de semana más cercano al 24 de junio en Calatayud (Zaragoza).

Se trata de una conmemoración histórica original, arraigada en la tradición popular de la localidad en la que se escenifica la reconquista de Calatayud por Alfonso I El Batallador en el año 1120. Para acompañar la celebración se realizan diferentes representaciones teatrales y actividades medievales.

La entidad organizadora del festejo es la Asociación Medieval "Alfonso I El Batallador" de Calatayud, la cual tiene la autorización para que dicha representación se lleve a cabo en esta ciudad anualmente.

Historia

En el año 1117, Alfonso I "El Batallador" inicia la campaña contra Zaragoza, con la ayuda de parientes como de su concuñado Guillermo de Poitiers, Duque de Aquitania, y caballeros del Midi, en el Sur de Francia, además de navarros, aragoneses y de hombres de Vizcaya y Álava.

La ciudad de Zaragoza se entregó el 18 de diciembre de 1118.

Así pues el "Batallador" se proponía asediar Calatayud, sitiándola en el año 1119, pero debió salir al encuentro de un ejército almorávide enviado por el emperador Alí Ben Yusuf, receloso de los éxitos del aragonés, como último intento de frenar el avance cristiano en la batalla de Cutanda, a 50 kilómetros al sureste de Calatayud, el 17 de junio de 1120. Acto seguido como consecuencia de la victoria, el 24 de junio de 1120, se entregaban las ciudades de Calatayud y Daroca y la totalidad de los valles del Jalón y del Jiloca, quedando así abierta la ruta hacia el Levante y en concreto a Valencia.

En Calatayud existió un gran núcleo de resistencia de los árabes y esto obligó a pelear con esfuerzos y peligros, que fueron muy sangrientos, ya que no hubo árabe que no perdiese la vida, libertad o la patria. La victoria fue tan prodigiosa que se atribuyó al divino socorro de San Jorge, y hacía él ha quedado la memoria y el agradecimiento de esta noble ciudad, que festeja al santo capitán como a su restaurador.

Referencias

Enlaces externos
Página oficial
Ayuntamiento de Calatayud

Fiestas de Calatayud
Fiestas de interés turístico de Aragón

Alfonsadas


Eucharideae, biljni tribus iz porodice zvanikovki. Sastoji se od tri roda i dva hibridna lukovičastih geofita raširenih gotovo isključivo po Južnoj Americi osim jedne izimke, vrste Urceolina bouchei iz Kostarike, Gvatemale i Paname.

Tribus je dobio ime po rodu euharis (Eucharis), što je sinonim roda Urceolina.

Rodovi
 Caliphruria Herb.
 Plagiolirion Baker
 Urceolina Rchb.
 × Calicharis Meerow
 × Urceocharis Mast.

Izvori

Amaryllidoideae

Eucharideae


شارع الدكتور الحبيب ثامر هو أحد شوارع مدينة تونس، نسبة إلى أحد الزعماء الوطنيين، وينطلق هذا الشارع من نهج روما إلى أن يلتقي مع شارعي الحرية ولندرة وهو يحاذي حديقة الحبيب ثامر أو الباساج، وكان يسمى خلال العهد الاستعماري شارع روسطان (Avenue Roustan) الذي اشتغل فيما بين 1877 و1881 وزيرا مفوضا مقيما  ثم وزيرا مقيما لفرنسا بتونس، وهو أول من سمي على رأس الإدارة الاستعمارية بعد انتصاب الحماية الفرنسية في تونس. وتقع على هذا الشارع عدة مؤسسات إدارية هامة من أهمها الخزينة العامة للبلاد التونسية ومقر ولاية تونس بالإضافة إلى معهد بورقيبة...يستعمل هذا الشارع حاليا لحركة السيارات في اتجاه واحد، وكذا المترو، حيث توجد به محطة تمر بها خطوط المترو 2 و3 و4 و5.

إشارات مرجعية

شوارع في مدينة تونس

شارع الحبيب ثامر (مدينة تونس)


Kup Nogometnog saveza Zagrebačke županije je nogometno kup-natjecanje za klubove s područja Zagrebačke županije kojeg organizira Nogometni savez Zgrebačke županije.
Natjecanju za županijski kup prethode kupovi nogometnih središta.
Pobjednik i finalist natjecanja stječu pravo nastupa u Hrvatskom nogometnom kupu. U natjecanju ne sudjeluju klubovi koji imaju izravan plasman u Hrvatski nogometni kup po ostvarenom koeficijentu.

Dosadašnje završnice

Poveznice
 Nogomeni savez Zagrebačke županije
 NS Jastrebarsko
 NS Samobor
 NS Velika Gorica
 NS Vrbovec
 NS Zaprešić
 Hrvatski nogometni kup
 JŽNL Zagrebačka
 1. ŽNL Zagrebačka
 2. ŽNL Zagrebačka

Izvori

Zagrebačka
Nogomet u Zagrebačkoj županiji


Lella Cincu () a fost o soprană română.

Educație
A studiat vioara între 1931 și 1940 la Conservatorul Municipal din Timișoara sub îndrumarea Adelaidei Iancovici. Apoi, a studiat canto la Conservatorul de Arta Dramatică din Timișoara (1945-1947) și la Conservatorul din București (1947-1951) unde i-a avut ca mentori pe Arta Florescu, Constantin Stroescu, Jean Rânzescu, Ion Dumitrescu, Paul Constantinescu, Nicolae Buicliu și Zeno Vancea. A plecat la perfecționare în Italia (1957-1958) unde a studiat alături de Giulia Tess și Campo Gagliano.

Activitate
A debutat pe 6 ianuarie 1953 cu rolul Siebel din Faust de Gounod pe scena Operei din București. A activat apoi la Teatrul CFR Giulești (1947-1949), Opera Română (1952-1974) și Teatrul din St. Pölten, Austria (1975-1983). A susținut recitaluri de lieduri de Bach, Liszt, Schubert, Schumann, Handel, Strauss, Ravel, Debussy, Gluck, Grieg, Dvorak, Mahler, Korsakov, Faure, Gershwin, Haciaturian, Toselli, Caldara, Tosti, De Curtis.

Roluri
 Rigoletto
 Traviata
 Faust
 Carmen (Micaela)
 Ivan Susanin
 Fidelio (Marzelline)
 Dama de pică
 Falstaff
 Orfeu și Euridice
 Bărbierul din Sevilla
 Lucia di Lammermoor
 Manon
 Cosi fan Tutte
 Ora spaniolă
 Bal mascat (Oscar)
 Albert Herring
 Povestirile lui Hoffmann (Antonia)
 Don Giovanni
 Boema
 Amorul doctor de Pascal Bentoiu
 Ecaterina Teodoroiu de Emil Lerescu
 O noapte furtunoasă de Paul Constantinescu
 Liliacul
 Văduva veselă
 Vânzătorul de păsări
 Silvia
 Paganini
 Țara surâsului
 Floarea din Hawai
 Calul Bălan
 My Fair Lady
 Voievodul țiganilor
 Madame Pompadour
 Orfeu în infern
 Studentul cerșetor

Premii
A fost laureată la Festivalul Mondial al Tineretului, București, 1953. A participat și la Primăvara la Praga, 1954; a luat Premiul I la Verviers (Belgia), 1957. A fost decorată cu Ordinul Cultural clasa a III-a.

Note

Bibliografie
 Cosma, Valeriu - Interpreți din România. Vol. I (A-F), București, 1996

Nașteri în 1923
Nașteri pe 29 iunie
Decese în 2008
Decese pe 23 martie
Soprane române

Lella Cincu