Teresa Mota ou Teresa Demarcy-Motta (Tomar, 30 de julho de 1940 - Lisboa, 1 de janeiro de 2022) foi uma actriz e professora portuguesa em Portugal e em França. Era irmã do encenador e actor João Mota e mãe do encenador Emmanuel Demarcy-Mota.

Biografia
Estreou-se como actriz na Companhia Rey Colaço-Robles Monteiro, onde trabalhou durante alguns anos no Teatro Nacional D. Maria II e no Teatro Avenida. Em 1961 foi Julieta na peça Romeu e Julieta no Teatro Nacional D. Maria II.

Ainda na década de 50 apresentou o programa infantil da RTP O Correio do Tio João, ao lado de Gustavo Fontoura (Tio João). Foi também actriz em várias peças de teleteatro da RTP.

Na década de 1960 foi viver para Paris.

Em 1972 fundou o "Naif Theatre", juntamente com o seu marido, o encenador francês Richard Demarcy.

Teresa Mota foi, desde 1993, professora agregada da Sorbonne Nouvelle/Paris III, na especialidade de Língua e Teatro.

Faleceu em Paris a 1 de janeiro de 2022, aos 81 anos, cidade onde vivia há mais de 50 anos.

Televisão

1959 - "O Improviso do Barba-Azul"
1959 - "O Pobre Mentiroso"
1959 - "Dez Contos de Reis"
1959 - "O Danúbio Azul"
1962 - "Madame Sans-Gêne"
1963 - "O Outro Lado do Rio"
1963 - "Construtor de Esperanças, Precisa-se"
1964 - "O Louco das Rosas"
1965 - "Histórias Simples da Gente Cá do Meu Bairro"
1966 - "Sete Pecados Mortais"

Cinema

1961 - Raça
1963 - A Ribeira da Saudade
1974 - Meus Amigos
1980 - Le règlement intérieur
2011 - La vie à l'envers
2014 - La fin de la pellicule
2015 - Florida
2017 - Kiss Me!
2018 - Family Business

Teatro (como atriz)

1957 - Castro - Teatro Nacional D. Maria II
1957 - As Bruxas de Salém - Teatro Nacional D. Maria II
1959 - Saias - Teatro Nacional D. Maria II
1959 - Diálogos das Carmelitas - Teatro Nacional D. Maria II
1960 - A Sapateira Prodigiosa - Teatro Nacional D. Maria II
1960 - Entre Giestas - Teatro Nacional D. Maria II
1961 - Ponto de Vista - Teatro Nacional D. Maria II
1961 - A Nova Vaga - Teatro Nacional D. Maria II
1961 - Teatro de Gil Vicente - Auto Pastoril Português - Teatro Nacional D. Maria II
1961 - Romeu e Julieta - Teatro Nacional D. Maria II
1962 - Oito Mulheres - Teatro Nacional D. Maria II
1965 - Sim, Quero! - Teatro Avenida
1966 - Um Princípe do Meu Bairro - Teatro Avenida
1967 - A Visita da Velha Senhora - Teatro Avenida
1967 - A Esposa Trocada - Teatro da Trindade
1976 - Quatro Soldados e um Acordeão - Teatro da Comuna
Em atualização

Atrizes de Portugal
Atores de teatro

Teresa Mota


The Carnegie Classification of Institutions of Higher Education, or simply the Carnegie Classification, is a framework for classifying colleges and universities in the United States. It was created in 1970 by the Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching. It is managed by the American Council on Education.

The framework primarily serves educational and research purposes, where it is often important to identify groups of roughly comparable institutions. The classification includes all accredited, degree-granting colleges and universities in the United States that are represented in the National Center for Education Statistics' Integrated Postsecondary Education Data System (IPEDS).

General description
The Carnegie Classification was created by the Carnegie Commission on Higher Education in 1970. The classification was first published in 1973 with updates in 1976, 1987, 1994, 2000, 2005, 2010, 2015, 2018 and 2021. To ensure continuity of the classification framework and to allow comparison across years, the 2015 Classification update retains the same structure of six parallel classifications, initially adopted in 2005. The 2005 report substantially reworked the classification system, based on data from the 2002–2003 and 2003–2004 school years.

In 2015, the Carnegie Foundation transferred responsibility for the Carnegie Classification of Institutions of Higher Education to the Center for Postsecondary Research of the Indiana University School of Education in Bloomington, Indiana. The voluntary Classification on Community Engagement is managed by the Public Purpose Institute at Albion College. In March 2022, the universal and elective Carnegie classifications moved to the nonprofit American Council on Education in Washington, D.C.

Information used in these classifications comes primarily from IPEDS and the College Board.

Basic classification
The number of institutions in each category is indicated in parentheses.

Doctorate-granting Universities
Doctorate-granting Universities are institutions that awarded at least 20 research/scholarly doctorates in the update year (the most recent being a minor update in 2021). Professional doctorates (D.D.S., J.D., M.D., Pharm.D., etc.) are not included in this count but were added as a separate criterion in 2018–19. The framework further classifies these universities by their level of research activity, as measured by research expenditures, number of research doctorates awarded, number of research-focused faculty, and other factors. A detailed list of schools can be found in the list of research universities in the United States.

Doctoral Universities – Very High Research Activity (R1) (146)
Doctoral Universities – High Research Activity (R2) (133)
Doctoral/Professional Universities (D/PU) (187)

Master's Colleges and Universities

Master's Colleges and Universities are institutions that "awarded at least 50 master's degrees in 2013–14, but fewer than 20 doctorates."

 Master's Colleges and Universities: Larger programs (M1) are larger programs that awarded at least 200 master's-level degrees  (393)
 Master's Colleges and Universities: Medium programs (M2) are medium programs that awarded 100–199 master's-level degrees (207)
 Master's Colleges and Universities: Smaller programs (M3) are small programs that awarded 50–99 master's-level degrees (141)

Baccalaureate Colleges

Baccalaureate Colleges are institutions where "bachelor's degrees accounted for at least 10 percent of all undergraduate degrees and they awarded fewer than 50 master's degrees (2013–14-degree conferrals)."

Baccalaureate Colleges—Arts & Sciences (249)
Baccalaureate Colleges—Diverse Fields (324)
Baccalaureate/Associate's Colleges: Associates Dominant (149)
Baccalaureate/Associate's Colleges: Mixed Baccalaureate/Associate's (259)

Associates Colleges
Associates Colleges are institutions whose highest degree is the associate degree, or bachelor's degrees account for fewer than 10 percent of all undergraduate degrees (2013–14-degree conferrals).

Associate's Colleges: High Transfer – High Traditional (166)
Associate's Colleges: High Transfer – Mixed Traditional/Nontraditional (127)
Associate's Colleges: High Transfer – High Nontraditional (84)
Associate's Colleges: Mixed Transfer/Career – High Traditional (110)
Associate's Colleges: Mixed Transfer/Career – Mixed Traditional/Nontraditional (102)
Associate's Colleges: Mixed Transfer/Career – High Nontraditional (130)
Associate's Colleges: High Career – High Traditional (87)
Associate's Colleges: High Career – Mixed Traditional/Nontraditional (123)
Associate's Colleges: High Career – High Nontraditional (184)

Special Focus Institutions
Special Focus Institutions were classified "based on the concentration of degrees in a single field or set of related fields, at both undergraduate and graduate levels. Institutions were determined to have a special focus with concentrations of at least 80 percent of undergraduate and graduate degrees. In some cases this percentage criterion was relaxed if an institution identified a special focus on the College Board's Annual Survey of Colleges, or if an institution's only accreditation was from a body related to the special focus categories".

Special Focus Two-Year: Health Professions (267)
Special Focus Two-Year: Technical Professions (62)
Special Focus Two-Year: Arts and Design (41)
Special Focus Two-Year: Other Fields (74)
Special Focus Four-Year: Faith-Related Institutions (310)
Special Focus Four-Year: Medical Schools and Centers (54)
Special Focus Four-Year: Other Health Professions Schools (261)
Special Focus Four-Year: Engineering Schools (7)
Special Focus Four-Year: Other Technology-Related Schools (70)
Special Focus Four-Year: Business and Management Schools (94)
Special Focus Four-Year: Arts, Music, and Design Schools (137)
Special Focus Four-Year: Law Schools (36)
Special Focus Four-Year: Other Special Focus Institutions (36)

Tribal Colleges
Tribal Colleges are institutions that belong to the American Indian Higher Education Consortium.

Tribal colleges and universities (Tribal) (35)

Not classified
The Basic Classification omits 26 institutions.

Undergraduate instructional program
The Undergraduate Instructional Program classification combines (a) the ratio of Arts and sciences and professional fields (as defined in the Classification of Instructional Programs (CIP)) and (b) the coexistence of programs at the undergraduate and graduate levels (again using the CIP).

Arts and sciences and professional fields
The framework categorizes institutions based on the proportion of undergraduate majors in arts and sciences or professional fields, based on their two-digit CIP.

 Associates Only (Assoc) only award associate degrees.
 Associates Dominant (Assoc-Dom) award some bachelor's degrees, but award more associates's degrees.
 Arts & Sciences Focus (A&S-F) award least 80 percent of undergraduate degrees in the arts and sciences.
 Arts & Sciences + Professions (A&S+Prof) award between 80 and 59 percent of undergraduate degrees in the arts and sciences.
 Balanced Arts & Sciences/Professions (Bal) award 41 to 59 percent of undergraduate degrees in each domain.
 Professions + Arts & Sciences (Prof+A&S) award between 80 and 59 percent of undergraduate degrees in a professional field.
 Professions Focus (Prof-F) award at least 80 percent of undergraduate degrees in a professional field.

Graduate coexistence
The framework categorizes institutions based on the proportion of undergraduate and graduate programs (defined by their 4-digit CIP) that coexist.

 No coexistence (NGC)—no programs coexist.
 Some coexistence (SGC)—some graduate programs coexist with undergraduate programs but fewer than half.
 High coexistence (HGC)—at least half of the graduate programs coexist with undergraduate programs.

Graduate instructional program
The Graduate Instructional Program classification indicates (a) if the institution awards just master's degrees or master's degrees and doctoral degrees, and (b) in what general categories they  predominantly award graduate degrees. Institutions that do not award graduate degrees are not classified by this scheme.

Postbaccalaureate graduate programs
Institutions that offer graduate and professional programs (such as law schools) but do not award the doctorate are classified as having Postbaccalaureate graduate programs. These programs are classified by the fields in which the degrees are awarded.

Single postbaccalaureate (education) (S-PostBac/Ed)—only offer graduate training in education.Single postbaccalaureate (business) (S-PostBac/Bus)—only offer graduate training in business.Single postbaccalaureate (other field) (S-PostBac/Other)—only offer graduate training in a field other than education or business.Postbaccalaureate comprehensive (PostBac-Comp)—offer graduate training in the humanities, social sciences, Science, Technology, Engineering, and Medicine (STEM), and one or more professional fields.Postbaccalaureate, arts & sciences dominant (PostBac-A&S)—only offer graduate training in the arts and sciences.Postbaccalaureate with arts & sciences (education dominant) (PostBac-A&S/Ed)—offer graduate training primarily in the arts and sciences with some training in education.Postbaccalaureate with arts & sciences (business dominant) (PostBac-A&S/Bus)—offer graduate training primarily in the arts and sciences with some training in business.Postbaccalaureate with arts & sciences (other dominant fields) (PostBac-A&S/Other)—offer graduate training primarily in the arts and sciences with some training in a field other than education or business.Postbaccalaureate professional (education dominant) (PostBac-Prof/Ed)—offer graduate training primarily in professional fields with some training in education.Postbaccalaureate professional (business dominant) (PostBac-Prof/Bus)—offer graduate training primarily in professional fields with some training in business.Postbaccalaureate professional (other dominant fields) (PostBac-Prof/Other)—offer graduate training primarily in professional fields with some training in a field other than education or business.

Doctoral degree programs
Institutions that offer doctoral degrees, including medical and veterinary degrees, are classified by the field in which they award degrees.Single doctoral (education) (S-Doc/Ed) only award doctoral degrees in education.Single doctoral (other field) (S-Doc/Other) only award doctoral degrees in a single non-education field.Comprehensive doctoral with medical/veterinary (CompDoc/MedVet) (a) award doctorates in the humanities, social sciences, and STEM fields, (b) graduate or professional degrees in one or more professional fields, and (c) award medical or veterinary doctoral degrees.Comprehensive doctoral (no medical/veterinary) (CompDoc/NMedVet) (a) award doctorates in the humanities, social sciences, and STEM fields, (b) graduate or professional degrees in one or more professional fields, and (c) do not award medical or veterinary doctoral degrees.Doctoral, humanities/social sciences dominant (Doc/HSS) award most of their doctorates in the humanities and social sciences.Doctoral, STEM dominant (Doc/STEM) award most of their doctorates in STEM fields.Doctoral, professional dominant (Doc/Prof) award most of their doctorates are awarded in professional fields other than engineering.

Enrollment profile
The Enrollment Profile of institutions are classified according to (a) the level of the highest degree awarded and (b) the ratio of undergraduate to graduate students.Exclusively undergraduate two-year (ExU2)—students are not awarded bachelor's or higher degrees.Exclusively undergraduate four-year (ExU4)—students are only awarded bachelor's degrees.Very high undergraduate (VHU)—fewer than 10 percent of students are graduate students.High undergraduate (HU)—more than 10 percent, but fewer than 25 percent of students are graduate students.Majority undergraduate (MU)—more than 24 percent, but fewer than 50 percent of students are graduate students.Majority graduate/professional (MGP)—fewer than 50 percent of students are undergraduates.Exclusively graduate/professional (ExGP)—students are only awarded degrees higher than bachelor's.

Undergraduate profile
The framework classifies institutions' Undergraduate Profile according to (a) the proportion of part-time undergraduate students to full-time students, (b) the institutions selectivity in admitting undergraduate students, and (c) the percentage of students who transfer into the university.

Enrollment status
The framework classifies Enrollment Status according to the ratio of part-time to full-time students (degree seeking students in four-year institutions).PT2: Higher part-time two-year—more than 60 percent of students at this 2-year institution are part-time.Mix2: Mixed part/full-time two-year—between 39 and 60 percent of students at this 2-year institution are part-time.MFT2: Medium full-time two-year—more than 60 but fewer than 91 percent of students at this 2-year institution are full-time.FT2: Higher full-time two-year—more than 90 percent of students at this 2-year institution are full-time.PT4: Higher part-time four-year—more than 39 percent of students at this 4-year or higher institution are part-time.MFT4: Medium full-time four-year—more than 60 percent but fewer than 80 percent of students at this 4-year or higher institution are full-time.FT4: Full-time four-year—more than 79 percent of students at this 4-year or higher institution are full-time.

Achievement characteristics/selectivitySelectivity is classified according to the SAT and ACT scores of first-time first-year students. This classification only applies to four-year or higher institutions.  As of the 2010 edition the criteria were as follows (http://classifications.carnegiefoundation.org/methodology/ugrad_profile.php)Inclusive (I)—students had a 25th percentile ACT-equivalent score below 18.Selective (S)—students had a 25th percentile ACT-equivalent score from 18 to 21.More Selective (MS)—students had a 25th percentile ACT-equivalent score greater than 21.

Transfer originTransfer origin characterizes the percentage of students who transfer to the institution, and only applies to four-year or higher institutions.Lower transfer-in (LTI)—fewer than 20 percent of students transfer into the institution.Higher transfer-in (HTI)—more than 19 percent of students transfer into the institution.

Size and settingSize and Setting classifies institutions according to (a) size of their student body and (b) percentage of student who reside on campus. This does not apply to exclusively graduate and professional institutions and special-focus institutions.

Size
The size of institutions is based on their full-time equivalent (FTE) enrollment. FTEs are calculated by adding the number of full-time students to one-third the number of part-time students.  Two-year colleges are classified using a different scale than four-year and higher institutions.Very small two-year (VS2)—fewer than 500 FTEs attend this two-year institution.Small two-year (S2)—at least 500 but fewer than 2000 FTEs attend this two-year institution.Medium two-year (M2)—at least 2000 but fewer than 5000 FTEs attend this two-year institution.Large two-year (L2)—at least 5000 but fewer than 10000 FTEs attend this two-year institution.Very large two-year (VL2)—10000 or more FTEs attend this two-year institution.Very small four-year (VS4)—fewer than 1000 FTEs attend this four-year institution.Small four-year (S4)—at least 1000 but fewer than 3000 FTEs attend this four-year institution.Medium four-year (M4)—at least 3000 but fewer than 10000 FTEs attend this four-year institution.Large four-year (L4)—more than 10000 FTEs attend this four-year institution.

SettingSetting is based on the percentage of full-time undergraduates who live in institutionally-managed housing. Two-year institutions are not classified by setting.Primarily nonresidential (NR)—fewer than 25 percent of degree-seeking undergraduates or fewer than 50 percent enrolled full-time live on campus.Primarily residential (R): (a)—at least 25 percent of degree-seeking undergraduates live on campus and (b) at least 50 percent but fewer than 80 percent attend full-time.Highly residential (HR)—at least half of degree-seeking undergraduates live on campus and at least 80 percent attend full-time.

2005 edition
In contrast to previous classifications, the 2005 classification scheme provides a "...set of multiple, parallel classifications." According to Alexander C. McCormick, Senior Scholar at The Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching and director of the classifications project, "The five new classifications are organized around three central questions: 1) What is taught, 2) to whom, and 3) in what setting?" In addition to the new classification categories, the previously used classification scheme ("Basic classification") has been revised.

The Carnegie Foundation is also developing one or more voluntary classification schemes that rely on data submitted by institutions. The first focuses on outreach and community engagement, and the second on "...how institutions seek to analyze, understand, and improve undergraduate education."

The Carnegie Foundation has no plans to issue printed editions of the classifications. Their website has several tools that let researchers and administrators view classifications.

Revisions in the basic classification
The "basic classification" is an update of the original classification scheme. In addition to changing names of some categories, the 2005 revision differs from previous editions in that it:

 Splits Associates colleges into subcategories. This is based on the work of Stephen Katsinas, Vincent Lacey, and David Hardy at the University of Alabama and is an update of work funded in the 1990s by the Ford Foundation.
 Categorizes doctorate-granting institutions according to their level of research activity. This level is calculated using multiple measures, financial and otherwise.
 Simplifies the measurement of doctorate degrees awarded.
 Divides Master's colleges and universities into three categories based on the number of Master's degrees awarded.
 Deprecates "Liberal Arts" terminology.
 Modified the criteria separating Master's and Baccalaureate institutions. Institutions formerly classified as Master's Colleges and Universities are now classified as Baccalaureate Colleges.
 Requires institutions to have higher levels of single-field or related-field concentration for designation as special-focus institutions and utilizes more sources of information to identify special-focus institutions.
 Splits the "Schools of engineering and technology" category into two categories and eliminates the "Teacher's colleges" category.
 Measures and classifies service academies using the same criteria as other institutions.

Previous editions
Prior to the 2000 edition, the Carnegie Foundation categorized doctorate-granting institutions according to the amount of federal funding they received.  The 2005 edition categorizes doctoral-institutions according to their research support but uses a more complex formula than used in previous editions.  Despite the fact that it is no longer used by the Carnegie Foundation, the descriptor Research I'' is still commonly used in reference to universities with the largest research budgets, often by the institutions themselves in their promotional materials.

See also
Association of American Universities
List of research universities in the United States

References

External links

Academia in the United States
Educational classification systems
Higher education in the United States
Works about academia
1973 establishments in New Jersey


İzlandaca (İzlandaca: íslenska), Cermen dillerinden biri ve İzlanda'nın resmî dilidir. İzlandacaya en yakın diller, Faroe Adaları'nda konuşulan Faroe dili ile Sognamål gibi Batı Norveç lehçeleridir. İzlanda, anakaraya uzak bir ada devleti olmasından dolayı, diğer ülkelerle arasında kayda değer oranda kültür alışverişi gerçekleşmemiş, bunun sonucunda dile çok az yabancı sözcük girmiştir. İzlanda'nın konumu Amerika'ya daha yakın olmasına rağmen, İzlandaca bir İskandinav dilidir.

Batı Avrupa dilleri çekim eki sayısını ve ad çekimlerine dair kuralları azaltırken, özellikle ad çekimlerinde İzlandaca, Latinceye veya daha yakın olan Eski Nors dili ya da Eski İngilizceye oranla çok daha fazla ad çekimi bulundurur.

Norveç kıyılarından adaya varan İskandinav kökenliler, adada yüzyıllar boyu izole kaldıklarından dil çok az değişmiştir. Dolayısıyla bugün İzlandalılar Orta Çağ İskandinav saga ve metinlerini fazla zorlanmadan okuyabilmektedirler.

Sınıflandırma
İzlandaca, Hint Avrupa dil ailesinin Cermen dilleri kolunun Kuzey Cermen dilleri grubunda yer alır. Eski Nors dilinin batı lehçelerinden Batı İskandinav dilleri ile Faroe dili İzlandacaya yakın dillerdendir. Bu dile daha az benzeyen Danca ve İsveççe ise Doğu İskandinav dillerini oluştururlar.

Daha güncel araştırmalar, Kuzey Cermen dillerini "Ada İskandinavcası" ve "Anakara İskandinavcası" olmak üzere iki bölüme ayırır. Anakara İskandinavcası bölümüne Danca, İsveççe ve Norveççe dahildir. Norveççe, son 1000 yıl içinde Faroe dili ile İzlandacadan çok farklı gelişmiş, Doğu İskandinav dillerinden, özellikle Dancadan çok etkilenmiştir.

Coğrafî dağılım
İzlandacayı konuşanların çok büyük bir kısmı İzlanda'da yaşar. Yaklaşık 3000 kadarı öğrenciler olmak üzere 9000 konuşucusu ise Danimarka'da yaşamaktadır. Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nde 8000, Kanada'da (özellikle Gimli, Manitoba'da) 3000 kişi de ana dil olarak İzlandaca konuşmaktadır.

İzlanda nüfusunun %97'sinin anadili İzlandaca'dır; ama İzlanda dışındaki toplumlarda İzlandacanın konuşulması gerilemektedir.

İzlanda anayasası, İzlandaca'dan resmî dil olarak söz etmez. İzlanda Nors Konseyi'nin üyesi olsa da, konsey İzlandaca materyaller yayımlamasına rağmen çalışma dili olarak Norveççe, İsveççe ve Dancayı kullanır.

Árni Magnússon Enstitüsü'nün İzlandaca bölümü, Orta Çağ el yazmalarını inceleme olanağı sunmakta ve bir merkez olarak İzlanda dili ile İzlanda edebiyatı üzerinde çalışmalar yapma şansı vermektedir.

İzlandaca Konseyi, İzlandacayı tanıtmak, gelişmesine yardımcı olmak ve dilin konuşulmasını özendirmek amaçlı aktiviteleri desteklemektedir.

16 Kasım 1995'ten beri her yıl 19. yüzyıl şairi Jónas Hallgrímsson'un doğum günü İzlandaca Günü olarak kutlanmaktadır.

İzlandaca neredeyse hiç lehçesi olmayan bir dildir.

Tarihi

Bulunan en eski İzlandaca metinler 1100 yılı civarında yazılmıştır. Pek çoğu aslında şiir sanatı ve hukuk hakkında, ağzıdan ağza nesiller boyu aktarılmış bilgilerin yazıya geçirilmiş hâlidir. Bunların en ünlüleri şüphesiz 12. yüzyılda yazılan tarihî Snorri Sturluson yazıları, yani İzlanda sagalarıdır. Ayrıca Landnámabók (Yerleşim Kitabı) adlı bir kitapta İzlanda'da uygulanan imar ve yerleştirme politikaları işlenmiştir.

Möðruvallabók ise 14. yüzyıldan kalma bir el yazmasıdır. Aşağıdakiler gibi bazı İzlanda sagalarını içerir:
 Njáls saga
 Egils saga
 Finnboga saga ramma
 Bandamanna saga
 Kormáks saga
 Víga-Glúms saga
 Droplaugarsona saga
 Ölkofra þáttr
 Hallfreðar saga
 Laxdæla saga
 Fóstbræðra saga

İzlandaca yazılmış önemli sagalar şunlardır:

İzlandaca tarihinde sagaların yazıldığı dönem "Eski İzlandaca" olarak adlandırılır. Eski İzlandaca, Eski Norsçanın batı lehçelerinden biri, Vikingler Dönemi'nin yaygın İskandinav dilidir.

İzlanda üzerindeki Danimarka hâkimiyeti (1380-1918) İzlandaca üzerine sadece bazı küçük değişikliklere sebep olmuştur. Danca, resmî iletişim dili olarak değil, günlük konuşmalarda bazen konuşulan bir dil hâline gelmiştir.

İzlandaca, diğer Cermen dillerinden daha eski ve daha durağan olarak düşünülse de önemli değişiklikler geçirmiştir. Örneğin, 12. ve 16. yüzyıllar arasında harflerin -özellikle sesli harflerin- telaffuzları önemli ölçüde değişmiştir.

Modern İzlandaca alfabesi, 19. yüzyılda Danimarkalı dilbilimci Rasmus Rask tarafından standart Latin alfabesinden geliştirilmiştir. Bu alfabenin temeli, esasen 12. yüzyılda, "İlk Dilbilgisel İnceleme" adlı yazarı bilinmeyen (ama bu yazar daha sonraları ilk dilbilimci olarak kabul edilmiştir) gizemli bir belgeye dayanır.

Daha sonra Rasmus Rask'ın geliştirdiği alfabenin üzerinde bazı değişiklikler yapılmıştır. ("k" harfinin "c"den daha fazla kullanılmaya başlanması gibi) Daha sonra, 20. yüzyılda daha önceleri "je" olarak yazılan "é" harfi kullanılmaya başlanmıştır.

Alfabe

İzlandacayı yazmak için kullanılan İzlanda alfabesinde toplamda 32 harf vardır ve bu harflerin 10 tanesi Türk alfabesinde yer almaz. İzlanda alfabesi şu harflerden oluşur:

İzlandacada en çok kullanılan harf "n", en az kullanılan harf ise "í" harfidir.

Okunuş kuralları
İzlanda alfabesinde yer alan bazı harfler (a, b, d, e, f, h, í, j, k, l, m, n, o, p, r, s, t, u, ú, v) telaffuz edilirken Türkçe karşılıklar bulunabilir. Yalnız diğer harflerin Türk alfabesinde karşılıkları yoktur. Harflerin telaffuzları şu şekildedir:

 "g" harfi farklı şekillerde okunabilir:
 İki sesli harf arasında (kendisinden sonra "i" veya "e" gelmediği ya da önceki sesli harfin á, ó veya ú olmadığı durumlarda) "ğ" ve "g" arası bir ses verir
 Kelime sonlarında ve bileşik kelimelerin ilk kelimelerinin son harfi olarak geldiğinde Almancadaki "ch" sesini kesik bir biçimde verir veya kelimelerin sonunda telaffuz da edilmeyebilir.
 "t" harfinden önce yine [Almancadaki "ch" (sert h) gibi telaffuz edilir.
 Kendisinden sonra "i" veya "e" gelirse bir önceki harfin de sesli harf olması durumda "y" olarak, bir önceki harfin sessiz olması durumunda "gy" olarak okunur.
 Kendinden önce gelen harfin "á", "ó" veya "ú" olması durumunda "g" okunmaz.

Üçüncü kurala uymayan iki sözcük vardır, "rangt" (yanlış) sözcüğü "ránd" gibi, "þröngt" (dar) sözcüğü de "þröynd" gibi okunur.

 "í" Türkçe "i" gibi okunur.
 "j" Türkçe "y" gibi okunur.
 "á" Türkçe karşılığı olmayan bu harf uzun bir "a" sesidir.
 "ð" Türkçe karşılığı olmayan bu harf dil ucunun dişlerin arkasına dokundurulmasıyla elde edilen peltek bir "d" sesidir.
 "i" harfi İzlandacada "i" ve "e" arası bir ses verir.
 "o" harfi Türkçe "o" ile "a" arasında bir ses verir.
 "ó" harfi uzun bir "o" sesi verir.
 "u" harfi Türkçe "ü" gibi okunur.
 "ú" harfi Türkçe "u" gibi okunur
 "y" harfi de tıpkı "i" sesi gibi Türkçe "i" ile "e" arasında bir ses verir
 "ý" harfi tıpkı "í" harfi gibi Türkçe "i" olarak okunur.
 "þ" harfi dil ucunun dişler ile damağın birleştiği üst kısma dokundurulmasıyla elde edilen f ve s harflerine benzeyen bir t sesidir.
 "æ" harfi "ay" olarak okunur.
 "ö" harfi Türkçedeki "ö" gibi okunur, yalnız başında kısa bir "ü" sesi çıkarılır.
 İzlandacada "c" ve "z" harfleri yoktur, "z" harfi 1974 yılında kaldırıldığından beri yalnızca bir İzlanda gazetesi tarafından kullanılmaktadır.

Sözcük dağarcığı

İzlandacanın erken dönemlerinde kelimelerin büyük çoğunluğu Eski Norsçadır. 11. yüzyılda İzlanda'nın Hıristiyanlaşmasıyla bazı dinî terimlerin karşılıklarının bulunması söz konusu olmuştur. "Kirkja" (kilise) ve "biskup" (piskopos) gibi yeni sözcüklerin büyük kısmı diğer İskandinav dillerinden alınmıştır. Ayrıca Almanya ve Fransa ile girilen ticari ilişkiler sonucunda İzlandaca bir nebze Almanca ve Fransızcadan da etkilenmiştir.

18. yüzyılın ilerleyen dönemlerinde dilde sadeleşmeye gidilmiş, 19. yüzyılın başlarından itibaren İzlandacayı yabancı dillerin etkisinden kurtarmak esas politikalardan biri hâline gelmiştir.

İzlandaca sözcüklerde vurgu genelde ilk hecededir, ama bazen bazı birleşik sözcüklerde vurgu diğer hecelere kayabilir. İzlandacada vurgulama Latin dillerinde ya da İngilizcede olduğu gibi kuvvetli değildir. -a, -i, -u, -ar, -ir, -ur, -um gibi sonekler hiçbir zaman vurgulu değillerdir. Hálf- (yarı), jafn- (eşit), ó- (-mayan, -maz, -sız) gibi bazı önekler genellikle vurgu alırlar.

İzlandaca isimler pek çok Batı ülkesindekinden farklı olarak şekillenir. İzlandaca soyadları, babanın adına "kızı" ya da "oğlu" takısı getirilmesiyle oluşur. Yani aynı aile içindeki bir baba, anne, oğlu ve kızının soyadları birbirinden farklıdır. Bu sistem geçmişte tüm İskandinav ülkelerinde yaygınken günümüzde yalnızca İzlanda'da geçerliliğini sürdürmektedir.

Örneğin yandaki çizelgede babasının adı "Einar" olan "Jón" adlı babanın oğlu "Ólafur" ve kızı "Sigríður" görülmektedir. Türkçe ifadelerle şu şekilde açıklanabilir:

 Jón Einarsson (Jón, Einar'ın oğlu)
 Ólafur Jónsson (Ólafur, Jón'un oğlu)
 Sigríður Jónsdottir (Sigríður, Jón'un kızı)

İzlandacada kullanılan bazı gerekli kalıplar şunlardır:

Gramer

İzlandacada sözcükler üç cinsiyetten birine sahiptir; "eril", "dişil" veya "nötr". Her cinsiyet, güçlü ya da zayıf olmak üzere iki farklı çekime girer. Cinsiyetleri belirten artikeller sözcüğün sonuna eklenirler:

Üç farklı cinsiyette farklı isimlerin çekimleri şöyledir:

 eril: hvalur - "balina", hvalurinn olur
 dişil: klukka - "saat", klukkan olur
 nötr: heimilisfang - "adres", heimilisfangið olur

Ayrıca sözcükler yalın hâlde, belirtme hâlinde, yönelme hâlinde ya da tamlayan hâlinde bulunurlar.

İsimler, sıfatlar ve zamirler dört hâle ya da tekil-çoğul olma durumlarına göre çekimlenirler.

Fiiller ise zaman, durum, kişi, sayı ve çatıya göre çekimlenirler. İzlandacada etken ve edilgen çatı ile fiillerin mastar hâllerini belirten "orta çatı" bulunmaktadır.

İzlandacada on zaman vardır. Fakat tıpkı İngilizcede olduğu gibi zaman ekleri genelde yardımcı fiile eklenir. İzlandaca fiiller "-a", "-i" veya "-ur" ile biterler. Bazı mastar hâldeki fiiller "-ja" eki ile de bitebilir.

İzlandaca kişi zamirleri ve çekimleri şu şekildedir:

İzlandaca bir cümlenin ana kalıbı "Özne-Yüklem-Nesne" şeklindedir. Ancak bu kurala daima uyulmayabilir, özellikle şiir dilinde kullanım esnektir. Almancadaki gibi fiil genelde ikinci sırada kalır, vurgulanmak istenen sözcük de fiilden önce gelir.

 Ég veit það ekki. (Onu ben bilmiyorum.)
 Ekki veit ég það. (Ben onu bilmiyorum.)
 Það veit ég ekki. (Ben onu bilmiyorum.)
 Ég fór til Bandaríkjanna þegar ég var eins árs. (Bir yaşındayken ABD'ye ben gittim.)
 Til Bandaríkjanna fór ég þegar ég var eins árs. (Bir yaşındayken ABD'ye gittim.)
 Þegar ég var eins árs fór ég til Bandaríkjanna. (ABD'ye bir yaşındayken gittim.)

Dilde sadeleşme
18. yüzyılda İzlanda'nın eğitimli kişileri ve yazarları arasında İzlandacayı yabancı dillerin etkisinden kurtarmak ve yabancı kökenli sözcükler yerine olabildiğince yeni sözcükler türetmek amaçlı bir hareket başlamıştır. Kullanımı azalmış pek çok eski sözcük modern dile uyarlanmıştır. Türetilen yeni sözcüklerin kökenleri de Eski Norsçadan alınmıştır. Örneğin;

 rafmagn (elektrik) sözcüğü aslında "kehribar gücü" anlamına gelmektedir. (Yunancadan)
 sími (telefon) sözcüğü "kablo" (ya da "ip") sözcüğünden türemiştir.
 tölva (bilgisayar) sözcüğü "tala" (sayı, rakam) ve "völva" (inceleyen, gözleyen) sözcüklerinin birleşmesinden meydana gelmiştir.

Türkçe ile etkileşimi
İzlandacadan Türkçeye geçmiş yalnızca bir sözcük vardır: "gayzer". Volkanik bölgelerde belirli aralıklarla su ve sıcak buhar fışkırtan sıcak kaynaklar gayzer olarak adlandırılır, ama gayzer yerine "kaynaç" sözcüğü de kullanılmaktadır. Sözcüğün kaynağı İzlandacada "geyser"dir. "Geyser" sözcüğü, İzlandaca "anîden fışkırmak" manasında gelen "geysa" fiilinden türemiştir.

İzlandaca bir metin örneği

Aşağıdaki metin, Kvennafræðarinn (Elín Briem, 1889) adı İzlandaca bir yemek kitabından alınmıştır:

Türkçeye şöyle tercüme edilebilir:

Ayrıca bakınız
 İzlandaca Günü

Kaynakça

İzlandaca


Im Zweiten Weltkrieg kam es im Winter 1944/45 an der Westfront beim Kapelsche Veer in Noord-Brabant, in der Nähe des Dorfes Capelle an der Maas zu einer Schlacht zwischen der deutschen Wehrmacht und vorrückenden alliierten Truppen. Die Schlacht dauerte etwa fünf Wochen und fand unter extremen winterlichen Bedingungen statt. Beide Seiten verloren insgesamt etwa 1200 Mann (Tod, vermisst, Verwundung, Kriegsgefangenschaft).

Kapelsches Veer
Nachdem am 9. November 1944 die Alliierten Noord-Brabant von Süden kommend von Wehrmachtstruppen "gesäubert" hatten, wurde die Maas zur Frontlinie. In der Nacht vom 8. auf den 9. November waren auf der Insel Kapelsches Veer deutsche Patrouillen unterwegs. Sie kamen von Norden aus dem Dorf Sprang Capelle und von Süden aus dem Dorf Dussen. Sie bemerkten, dass die Alliierten die Insel und die umliegenden Polder nicht dauerhaft besetzt hatten, und bildeten einen Brückenkopf. Sie besetzten die dortigen Häuser und begannen, Verteidigungsstellungen anzulegen. Das Gelände bot ihnen natürliche Deckung.

Im November und bis Mitte Dezember war die Insel der Ausgangspunkt deutscher Patrouillen in die Umgebung.

Fall Braun
Als das Datum des Beginns der Ardennenoffensive – 16. Dezember – näherrückte,

wurde der Brückenkopf Kapelsches Veer in die Planungen aufgenommen und die dortigen Stellungen wurden verstärkt. In den besetzten Niederlanden waren zu dieser Zeit noch etwa 125.000 deutsche Soldaten stationiert. Der deutsche Fallschirmjäger-General Kurt Student beschloss, den Brückenkopf nicht zu räumen. Er wollte so viele alliierte Truppen wie möglich an der Maas binden und so die Ardennenoffensive mittelbar unterstützen ("Fall Braun"). Zudem sollten unerfahrene deutsche Truppenteile dort Gefechtserfahrung sammeln. Der britische General Sir John Crocker hingegen wollte den deutschen Brückenkopf um jeden Preis einnehmen. Insofern gilt die Schlacht auch als ein "Prestigeduell" zwischen den beiden beteiligten Generälen.

Angriff

Ein erster Angriff der 1. Polnischen Panzerdivision in der Nacht vom 30. auf den 31. Dezember scheiterte bei sehr hohen Verlusten für die Angreifer. In der Nacht vom 6. auf den 7. Januar 1945 unternahmen die Polen einen zweiten Angriff. Die Polen verloren diesmal 134 Mann, davon 34 Gefallene. Inzwischen war absehbar, dass die deutsche Ardennenoffensive missglückt war.

Eine britische Eliteeinheit, das 47. Royal Marine Commando, griff in der Nacht vom 13. auf den 14. Januar – ebenfalls erfolglos – an ("Operation Horse"). Sie verloren 49 Mann, darunter 9 Norweger.

Nun wurde ein Angriff durch die 4. Panzerdivision vorbereitet. Sie unternahm am 26. Januar tagsüber einen Angriff. 60 Mann mit Kanus paddelten die Bergsche Maas hinunter, um dem Brückenkopf in den Rücken zu fallen. Die Gefechte hielten fünf Tage an. Am frühen Morgen des 31. Januar zogen sich die Deutschen aus dem Brückenkopf zurück. Die Kanadier verloren bei der Operation 240 Mann, davon 76 Gefallene.

Weblinks
 Artikel über den kanadischen Soldaten Loren Nelson, der an der Schlacht beteiligt war (englisch)
 The Battle of the Scheldt and the Winter on the Maas – Official Summary of the Canadian Army
 Kapelsche Veer – Google Maps

Kapelsche Veer
Niederlande im Zweiten Weltkrieg
Provinz Noord-Brabant
Britische Militärgeschichte (Zweiter Weltkrieg)
Kanadische Militärgeschichte
Polnische Militärgeschichte 1939–1945
Kapelsche Veer
Konflikt 1944
Konflikt 1945

Schlacht am Kapelsche Veer


La Résolution 652 est une résolution du Conseil de sécurité de l'ONU qui a été votée le  et qui recommande à l'Assemblée générale d'admettre comme nouveau membre des Nations unies le pays suivant : la Namibie.

Contexte historique
Après avoir été une colonie allemande et avoir été gouvernée sous mandat par l'Afrique du Sud pendant 75 ans.

Le pays est admis à l'ONU le 23 avril 1990.

Texte
 Résolution 492 Sur fr.wikisource.org
 Résolution 4928 Sur en.wikisource.org

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Organisation des Nations unies
 Conseil de sécurité des Nations unies
 Résolution du Conseil de sécurité des Nations unies
 Résolutions de l'Assemblée générale des Nations unies
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies par pays

Liens externes
  Resolution 652 sur le site des Nations unies (PDF image).
  Charte des Nations unies sur le site des Nations unies.

0652
Résolution du Conseil de sécurité des Nations unies concernant la composition des Nations unies
1990 en Namibie
Avril 1990

Résolution 652 du Conseil de sécurité des Nations unies


ජෙෆ්රි පේ‍රස්ටන් බෙසෝස් (උපත් 1964 ජනවාරි මස 12දින) ඇමෙරිකානු තාක්ෂණික ව්‍යාවසායකයෙක්, ආයෝජකයෙක් සහ දානපතියෙක්.ඔහු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ ඇමසන් සමාගමේ ආරම්භක, සභාපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරි ලෙසය.මේ වනවිට මොහු ලොව පළමු ධනවතා වේ

මූලාශ්‍ර

1964 උපත්

ජෙෆ්රි බෙසෝස්


Glasničenje, glasanje ili fonacija (franc. phonation prema grč. φωνή: zvuk, glas) govorna je djelatnost u grkljanu kojom se mijenja zračna struja što prolazi između glasnica, a poglavito se mijenjaju različita titranja glasnica. Različitim vrstama fonacije objašnjavaju se primjerice šaputav ili kreštav glas.

Izvori

Fonetika

Fonacija


أريدايا (Αριδαία) بالمقدونية سبوتسكو (Съботско) هي مدينة في بيلا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 6286 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في بيلا (مقاطعة)
مدن اليونان

أريدايا


Havanna er en dansk kortfilm fra 2005 instrueret af Alexander Brøndsted og Antonio Steve Tublén.

Handling
En romantisk forviklingskomedie om Henrik, der af sin bedste ven bliver sendt på nettet for at finde en kæreste. Henrik begynder modstræbende at chatte med instruksen om, at den der lyver mest, også er mest succesrig. Han rodes snart ind i et spind af løgne som pludselig bliver alvor, når Anna efter deres første date vil møde hans forældre og han derfor hyrer to skuespillere til at spille hans forældre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Havanna (film)


<DIV ALIGN="justify">
La Shorea faguetiana (también llamada meranti amarillo) es una especie de planta de la familia Dipterocarpaceae. Se encuentra en Indonesia, Malasia y Tailandia. La angiosperma tropical más alta documentada era una Shorea faguetiana de 88,3 m de altura en el parque nacional de las Colinas de Tawau, en Sabah, isla de Borneo. En 2016 se encontró un ejemplar de 89,5 m de altura en la zona de protección del Maliau, al noreste de Borneo (Malasia.)

La angiosperma documentada más alta del mundo es una Shorea faguetiana, que mide 97,58 m de altura y se encuentra en el Área de Conservación del Valle Danum, en Sabah, en la isla de Borneo. [2] La altura del árbol es de 100,8 m desde la parte superior de la copa hasta la parte más baja del contrafuerte, siendo el promedio entre la distancia a la parte más baja del tronco y la distancia a la parte más alta del pozo de 97,58 m. El equipo que lo midió ha bautizado al árbol "Menara". Este árbol se midió el 6 de enero de 2019.
Una S. faguetiana casi igualmente alta, 96,9 m, se encuentra en el parque nacional Tawau Hills, en Sabah en la isla de Borneo, ubicada a unos 24 km de Tawau y a unos 9,5 km de la estación principal del Parque. Este árbol fue descubierto el 28 de mayo de 2018.
Anteriormente, en 2016, el árbol tropical más alto del mundo conocido como "Lahad Datu " se encontró en el Área de Conservación del Valle Danum que mide 93,0 m con un dosel que mide 40,3 m de diámetro. La medición inicial desde un avión fue de 94,1 m y la medición precisa de la caída de la cinta realizada por un escalador fue de 90,8 m hasta el nivel más alto y 95,2 m hasta el nivel del suelo más bajo. 93,0 m es el promedio de estas cifras.

Durante muchos años, el árbol tropical más alto del mundo había sido reconocido como Shorea faguetiana en el Parque Tawau Hills con una altura de 88,32 m, un árbol que se encuentra a 900 m de la estación principal del Parque.

Fuente
 Ashton, P. 1998.  Shorea faguetiana. 2006 Lista roja de especies amenazadas de la UICN.(en inglés) Consultado el 13 de febrero de 2012.

Referencias

Flora de Borneo
Flora de Indochina

Shorea faguetiana


Kenasarı Kasımoğlu (1802 - 1847) Kazak Türkü bağımsızlık önderi.

Babası Orta Cüz hanı Kasım Han idi. Dedesi Abılay Han idi. Ruslar Orta Cüz Hanlığı'nı kaldırınca protesto edip baş kaldırdı. Rusları geri çektiyse de bir süre sonra yenildi. Kahramanlaştı. Ancak güneye çekildiği zaman Kırgızlar'ın bölgesine girmiş oldu. Ruslar ile anlaşma yapan Kırgız Türkleri onu öldürdüler. Ruslar onun halk üzerinde bıraktığı izleri silmeye çalıştılar. Hanın kafatası Rusya'da bir müzede durmaktadır.

Kazaklar ona Xan-Kene derler.

Kazakistan tarihi
Suikast sonucu ölen devlet başkanları
Kazak hanları

Kenasarı Kasımoğlu


An Eragrostis micrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Eragrostis micrantha in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis micrantha


Mohamed Amine Aoudia (El Harrach, Argel, Argelia, 6 de junio de 1987) es un futbolista argelino. Juega de delantero y su equipo actual es el USM Alger del Championnat National de Première Division de Argelia.

Trayectoria
Amine Aoudia estuvo en el Belouizdad desde 2005 hasta 2008. Luego de anotar 14 goles en 46 partidos por la liga, se unió al USM Annaba, jugando en 21 ocasiones y realizando 4 anotaciones. En 2009 fue transferido al Kabylie. En total jugó 27 partidos y anotó 9 goles.

Zamalek
El 26 de diciembre de 2010, Aoudia aceptó unirse al Zamalek de la Primera División de Egipto firmando un contrato que abarcaba tres años. Tres días después el trato se hizo oficial. El conjunto egipcio pagó $200,000 al Kabylie.

El 21 de enero de 2011, Aoudia debutó con su nuevo club en el empate sin goles frente al El-Entag El-Harby. Una semana después, Aoudia convirtió su primer tanto oficial en la Liga de Campeones de la AFC ante el Ulinzi Stars de Kenia. El resultado final fue 4 a 0 a favor de los egipcios. El 21 de mayo, anotó su primer gol en la liga frente al Arab Contractors. El 18 de julio, el recién nombrado técnico, Hassan Shehata, dijo que Aoudia no estaba entre sus planes.

ES Sétif
El 31 de julio de 2011, Aoudia firmó por dos años con el ES Sétif que decidió repatriarlo. El club argelino pagó $125,000 al Zamalek.

Selección nacional
Aoudia fue parte de la selección sub-23 de Argelia y participó en los Juegos Panafricanos de 2007. Jugó los tres partidos que su selección disputó anotando dos goles: uno a  y otro a .

El 27 de septiembre de 2010, Aoudia fue invitado a a entrenar por diez días con la selección de Argelia "A" (combinado en el que solo participan jugadores de la liga local) y de paso jugar un par de amistosos contra .

El 30 de octubre del mismo año, Aoudia fue llamado a la selección absoluta por el entrenador Abdelhak Benchikha para un amistoso contra . Debutó en la selección ese mismo partido entrado a los 75 minutos de juego sustituyendo a Karim Ziani.

Clubes

Enlaces externos
 Perfil en Nationalfootballteams.com

Personas de Argel
Futbolistas del JS Kabylie
Futbolistas del Zamalek Sporting Club
Futbolistas del ES Sétif
Futbolistas de la selección de fútbol de Argelia

Mohamed Amine Aoudia


Die Austria Glas Recycling GmbH (AGR) ist eine Non-profit Organisation, die in Österreich für das Abwickeln des Verpackungsglas-Recycling zuständig ist. Sie ist die Branchenrecyclinggesellschaft für den Packstoff Glas im österreichischen Recyclingsystem Altstoff Recycling Austria (ARA), das unter behördlicher Aufsicht des Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (BMLFUW, Lebensministerium) steht.

In Österreich ist – ähnlich wie in der Schweiz, aber im Unterschied etwa zu Deutschland – das Abwickeln des Glasrecycling (wie die gesamte Altstoffverwertung) weitestgehend eine gemeinnützige, nicht gewinnorientierte Branche, die Entsorger und Recycler selbst finanzieren ihre Tätigkeiten über kostendeckende, marktorientierte Preise.

Geschichte
Die Austria Glas Recycling wurde 1989 als Gesellschaft mit beschränkter Haftung durch Ausgliederung aus dem Verein Austria Recycling gegründet, der in den 1960er und 70er Jahren die systematischen Dauersammlung mit stoffspezifischen Spezialsammelbehältern in Österreich aufgebaut hatte. Gründungsgesellschafter der ARG waren Vetropack Austria GmbH (Pöchlarn NÖ, Mutter Saint-Prex CH), Stölzle-Oberglas AG (Köflach/Bärnbach, Stmk.) und Lutzky Glas GmbH (Kremsmünster OÖ). Da Lutzky Glas 1993 von den Schweizer Vetropack übernommen wurde, verteilen sich die Anteile heute 50/50 zwischen Vetropack und Stölzle.

2008/2009 wurden alle anderen Branchenrecyclinggesellschaften in die ARA AG eingegliedert, sodass das ARA-Sammel- und Verwertungssystem sich heute aus der ARA, der AGR für Glas, sowie der ARA-Tochter ERA für Elektroschrott und Batterien darstellt. Diese Fusionierung war eine Reaktion auf die bedenklichen Entwicklungen in Deutschland gewesen, wo sogar die Duales System Deutschland, die Erfinder des Grünen Punkts, ihre Gemeinnützigkeit aufgeben musste, als sie von einer amerikanischen anlegerprofit-orientierten Investorengruppe übernommen wurde. Die Trägervereine der anderen Branchen sind heute teils Miteigentümer der ARA AG, teils als Einzelunternehmen Mitglied. Da es sich bei Verpackungsglas um nur zwei beteiligte Firmen handelt, und dieser Sektor einen Spezialfall darstellt (Modellbereich des Recyclings, wie auch der Diskussion um Einweg- oder Mehrweggebinde und Pfand), wurde die AGR als Branchenrecyclinggesellschaft bisher behalten.
Zwar sind im Rahmen der EU-Richtlinien zum freien Markt prinzipiell auch andere Sammel- und Verwertungssysteme genehmigungsfähig, bisher wurde aber kein anderes System zugelassen.

Agenden
Altglas macht in Österreich (Stand 2009) mit 211.600 Tonnen jährlich
7,0 % der Abfälle aus Haushalten und ähnlichen Einrichtungen aus
(welche gesamt 3.895.000 Tonnen/Jahr umfassen),
weitere 47.800 Tonnen kommen in den Restmüll.
Verpackungsglas (Weißglas und Buntglas), das in Haushaltsnahen Bereich in Mülltrennung gesammelt wird, fällt im Ausmaß von 205.900 t/a
(756.000 m³) an,
bildet also den überwiegenden Teil des Altglases, wobei an Glasverpackung etwas über 25 kg (knapp 70 Liter) pro Einwohner anfällt.
Weitere 34.000 Tonnen fallen im Sektor Getrennt gesammelte Altstoffe aus Gewerbe und Industrie an, hier dürfte verhältnismäßig wenig in den Restmüll geraten.
Dabei hat das Glas von 2004 auf 2009 um 11 % zugenommen (getrennt gesammelte Altstoffe aus Haushalten insgesamt um 14,3 %).
Die Erfassungsmenge der AGR betrug 2009 214.431 Tonnen, mit einer Verwertungsquote von über 97 % (zur Verwertung übergebene Menge 208.621 t), 2010 stieg die Menge auf 216.138 t (verwertet 209.904 t).

Die AGR organisiert diese Verpackungsglassammlung aus privaten Haushalten und Betrieben in ganz Österreich, in Zusammenarbeit mit den Gemeinden, privaten und kommunalen Entsorgungsunternehmen, und regionalen Experten. Hauptaufgaben sind Optimierung im Sammelsystem, etwa was die Kosten, die Logistik der Behälter, Standplätze, Touren, oder Entleerungsintervalle, und die bedarfsgerechte Anlieferung als Sekundärrohstoff an die Glasindustrie betrifft. Dabei wirtschaftet sie nach dem europäischen Umweltmanagement Eco Management and Audit Scheme (EMAS).

Rechtsgrundlage für die ganze Abfallwirtschaft sind in Österreich das Abfallwirtschaftsgesetz (AWG) und die Verpackungsverordnung (VerpackVO), in denen die Maßnahmen zur Vermeidung, Verringerung, Verwertung und Entsorgung von Abfällen geregelt sind. Zielsetzung ist, Umwelt und Deponien von Verpackungsabfällen zu entlasten und Verpackungen in eine Kreislaufwirtschaft zu integrieren. Im Besonderen regeln Gesetz und Verordnung die Genehmigung von Sammel- und Verwertungssystemen und ihre Aufgaben und Pflichten, etwa durch Festlegung von zu erreichenden Erfassungsquoten. Austria Glas Recycling ist das gemäß  AWG per Bescheid genehmigte Sammel- und Verwertungssystem für im Haushalts- und Gewerbebereich anfallenden Glasverpackungen,
und gibt die Abnahme- und Verwertungs-Garantie für alle lizenzierten Glasverpackungen und finanziert die Verpackungsglassammlung aus den Lizenzbeiträgen und Altglaserlösen.
Der Vertrag zwischen der ARA und der AGR als Branchenrecyclinggesellschaft (BRG) beruht darauf, dass keinerlei Gewinnerwirtschaftung vorgesehen ist.

Das getrennte Verpackungsglas wird fast vollständig in Österreich  recyclet, bedarfs- und qualitätsbedingte Restmengen zur Verwertung in die Nachbarländer Italien, Deutschland und Tschechien exportiert.

Außerdem bietet die AGR Kommunikation und Beratung für Gemeinden und Abfallverbände, und betreut die Öffentlichkeitsarbeit zur richtigen Verpackungsglassammlung. Wie im ganzen ARA-Verbund umfasst das Werbekampagnen zur Bewusstseinsbildung ebenso wie etwa reichhaltiges Material zur Früherziehung im schulischen Bereich.

Siehe auch
 Vetropack Vetrorecycling, VetroSwiss (Schweiz)
 Grüner Punkt (Deutschland)

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Organisation (Abfallwirtschaft)
Organisation (Nachhaltigkeit)
Unternehmen (Wien)
Gegründet in den 1980er Jahren
Leopoldstadt
Verpackungs-Recycling
Glas-Recycling
Abfallwirtschaft (Österreich)
Umweltpolitik (Österreich)

Austria Glas Recycling


عداد الدورات أو السايكلومتر  هو آلة للتعمية استخدمت في نهاية عام 1936 من قبل ماريان ريجفسكي في القسم الالماني من مكتب الشيفرة البولندي من أجل فك تعمية شيفرة آلة الإنيجما الألمانية. استخدم عدد الدورات من أجل تحضير جدول بطول وعدد الدورات من أجل 17.576 وضعية مختلفة للدوارات مرتبة بتسلسل معين، وحيث أن هناك 6 ترتيبات مختلفة، ينتج 105.456 مدخل للجدول. ذكر ريجفسكي أن تحضير هذه القائمة «كان عملاً متعباً واستغرق أكثر من عام، ولكنها عندما أصبحت جاهزة، أصبح من الممكن الحصول على مفاتيح يومية خلال 15 دقيقة تقريباً». إلا أنه في 1 نوفمبر 1937 غير الألمان ترتيب الدوارات أو العاكس، مما اضطر مكتب التشفير ليبدأ بالعمل من جديد لاستصدار قائمة جديدة، وهنا علق ريجفسكي «استغرقت هذه المهمة بالاعتماد على خبرتنا الكبيرة أقل من عام بقليل من الوقت». بعدها في 15 سبتمبر 1938، قام الألمان بتغيير طريقة تعمية الرسائل، وبهذا أصبحت طريقة قائمة الكروت عديمة النفع. هذا دفع إلى اختراع بومبا.

مراجع

الحرب العالمية الثانية
العلوم والتقنية في بولندا
تعمية
مكتب الشيفرات

عداد الدورات


Jure Karamarko (1986.), hrvatski književnik iz Zadra. Piše romane. Osebujna je pojava na hrvatskom književnom nebu. Poznat po t.zv. navijačkim romanima. Jedan od rijetkih navijačkih autora na svijetu koji pišu izmišljene navijačke romane koji čitatelje navode da ulaze u priču, zamisle sebe i ljude oko sebe u svim radnjama koje se opisuju. Piše i o problematici represije prema navijačkom pokretu. Do pisanja je došao preko internetskih foruma i blogova. Kako mu je sve maanje prijao način komunikacije gdje si je branio stavove ili uvjerenja, dok je nasuprot tome raspravljam se je ljudima iza nadimaka, okrenuo se pisati blogove, gdje je napisao što misli i zaključi sve, bz potrebe za daljnjim raspravama. U svojim temama, knjigama, blogovima i tekstovima postavlja samo kao onaj koji novinarski pristupa navijačkoj tematici. Navijačkim očima prilazi temi i analizira ih s tre strane. Intenzivno je angažiran u javnom pisanju i javnoj obrani navijačkog poretka u zemlji. Razvijao je stil pisanja za specifičnu navijačku publiku preko svojih blogova, od kojih su neki otisnuti u knjige. Najstariji blog je Ispod tepiha. Slijedi blog Zadnji trzaj koji je prenesen u knjigu. Niz se je nastavio do bloga Od subote do subote. Prvi navijački roman koji je napisao naslova je Grafičar. Slijedi nastavak romana, a naslovio ga je Genova. Stilom zreliji roman je sljedeći roman #KRADLJIVCISNOVA (2015.). Nakon njega napisao je roman Posljednja generacija istoka, u kojem je zabilježio sva sjećanja s utakmica koje su se igrale u dvorani Jazine. a u samo mjesec dana romane Zara (2018.) i Padobran. Nakon Zare kojim je osvojio čitateljsku pozornost, dobio ugovore s knjižarom i zaradio odlične kritike struke, 2018. je objavio objavio zbirku priča Huligan Pero. Huligan Pero je imaginarni lik koji je navijač, a za kojeg cijelo društvo, automatski čim je navijač, misli i da je delinkvent i huligan. 2019. godine objavio je nastavak Zare, hit-romana o mladenačkoj ljubavi dvoje Zadrana isprepletena s pričom o ljubavi prema košarci. Nastavak je naslovio Zara 2. Osim beletristike, napisao je jedno obrazovno djelo za ugostitelje 352 dana u lokalu. Poruke s bloga Posljednji trzaj prenio je u knjigu. Roman Zara izašao je i u zvučnoj inačici. Karamarko je svoj roman pročitao i objavio na svom kanalu na YouTubeu.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
YouTube

Životopisi, Zadar
Hrvatski romanopisci

Jure Karamarko


ද එම්පරර්: ඕනර් ඔෆ් ද මාස්ක් () යනු යූ ස්‍යුං-හෝ, කිම් සෝ-හ්‍යුන්, කිම් මියුං-සූ, යූන් සෝ-හී, හියෝ ජූන්-හෝ සහ පාක් චුල්-මින් විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. 2017 මැයි 10 සිට MBC නාළිකාව ඔස්සේ සෑම බදාදා සහ බ්‍රහස්පතින්දා දිනකම 22:00ට (KST) කථාංග 40කින් යුතුව මෙය විකාශය විය.

එම්පරර් ජනප්‍රිය කතාමාලාවක් වූ Love in the Moonlight (2016) මෙන් ජනමෝදකයක් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරුණ ද, එය මධ්‍යස්ථ අයුරින් ප්‍රතිචාර හිමි කරගත් අතර අමතර ප්‍රවර්ධන කටයුතුවලට පසුව පවා එහි සාමාන්‍ය ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතය වූයේ 12.4% පමණකි. හන්සිනෙමා අඩවිය ද විස්තර කොට ඇත්තේ මෙය නිෂ්පාදනය "බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස මුග්ධ" බව ය.

සාරාංශය
18වන සියවසේ ජොසොන් පසුබිමෙහි දිවෙන මෙම කතාමාලාවෙන් ප්‍රබන්ධ කිරුළ හිමි ලී සුන් කුමරු (යූ ස්‍යුං-හෝ) සහ ප්‍යුන්සූ-හ්වේ නම් බලවත් ධනවත් සංවිධානයට එරෙහි ඔහුගේ සටන නිරූපණය වේ. මෙම සංවිධානය තිරය පසුපස සිට රාජ්‍යය මෙහෙයවන අතර, ඔවුන් දේශයේ ජල සැපයුමේ ඒකාධිකාරය දරයි. තමන් පෙම් කරන යුවතිය වන හන් ගා-යුන්ගේ (කිම් සෝ-හ්‍යුන්) උපාකර ඇතිව ලී සුන් ආපදා ජයගනිමින් නීතිගරුක පාලකයකු බවට පත්වේ.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන

යූ සයුං-හෝ, කිරුළ හිමි ලී සුන් කුමරු
 කිම් සෝ-හ්‍යුන්, හන් ගා-යුන් ලෙස
 කිම් මියුං-සූ, සාමාන්‍ය වැසි ලී සුන් ලෙස
 යූ සෝ-හී, කිම් හ්වා-ගුන් ලෙස
 හියෝ ජූන්-හෝ, කිම් දේ-මොක් ලෙස
 පාක් චුල්-මින්, වූ බෝ ලෙස

සහායක

කිම් බ්යුං-චොල්, කිම් වූ-ජේ ලෙස
කිම් ජොං-සූ, ජූ ජින්-මියුං ලෙස
දෝ යොං-ගූ, චෝයි සුං-ගි ලෙස
ජුං ක්‍යු-සූ, හියෝ යූ-ගුන් ලෙස
කිම් යොං-වූං, ජෝ තේ-හෝ ලෙස
කිම් සෝ-ක්‍යුං, ගොන් ලෙස
පාක් කි-ර්යුං, ජං මහතා ලෙස
කිම් හෝ-ජින්
ලී කි-යොං
උම් හ්යෝ-සුප්

කිරුළ හිමි ලී සුන් කුමරු වටා පුද්ගලයින්

 ෂින් හ්‍යුන්-සූ, ලී චුං-වූන් ලෙස
 බේ යූ-රම්, පාක් මූ-හා ලෙස
 ලී චේ-යොං, මේ චං ලෙස

ලී සුන් සාමාන්‍ය වැසියාගේ පවුල

 පාක් හ්‍යුන්-සුක්, යූ සුන්-දෙක් ලෙස; සාමාන්‍ය වැසි ලී සුන්ගේ මෑණියන් ය.
 ජුං හේ-ග්‍යුන්, සාමාන්‍ය වැසි ලී සුන්ගේ පියා ලෙස
 ගෝ නා-හී, කෝ-මූල් ලෙස; සාමාන්‍ය වැසි ලී සුන්ගේ නැගණියයි.

රාජ මාලිගය

 කිම් මියුං-සූ, ලී යූන් රජු ලෙස; කිරුළ හිමි ලී සුන් කුමරුගේ පියායි.
 කිම් සුන්-ක්‍යුං, අගබිසව ලෙස; කිරුළ හිමි ලී සුන් කුමරුගේ නීත්‍යානුකූල මෑණියන් ය.
 චෝයි ජි-නා, ලී යොං-බින් ආර්යාව ලෙස; කිරුළ හිමි ලී සුන් කුමරුගේ සැබෑ මෑණියන් ය.
 ජුං දූ-හොං, ලී බුම්-වූ ලෙස
 සොං ඉන්-ගුක්, හ්‍යුන්-සුක් ලෙස
 ජුං ආ-මි, හන් පාලිකාව ලෙස
 ලී දේ-රෝ, ප්‍රධාන පණ්ඩක ලෙස

විස්තීරණ

 ජොන් නෝ-මින්, හන් ක්‍යු-හෝ ලෙස
 ජින් කි-ජූ, චෝයි කං-සෝ ලෙස
 ගොං ජුං-හ්වන්
 මින් පිල්-ජූන්, පාක් චොන්-සූ ලෙස

නිෂ්පාදනය
තානය අතින් වෙනස් වුව ද, මාධ්‍ය විසින් මෙම නාට්‍යය සහ KBS2හි ජනමෝදක කතාමාලාවක් වූ Love in the Moonlight (2016)  අතර සමානකම් ගණනාවක් දක්වා ඇත. මෙම කතාමාලා ද්විත්වයම ජොසොන් යුගය පසුබිම් වූ ඒවා වන අතර, යොවුන් ප්‍රධාන නළුවන් 1993දී (මූන්ලයිට්හි පාක් බෝ-ගුම්, එම්පරර්හි යූ) සහ 1999දී (මූන්ලයිට්හි කිම් යූ-ජුං, එම්පරර්හි කිම්) උපත ලබා තිබීම මෙහි දී විශේෂ වේ. එම්පරර් හි සම-ප්‍රධාන නළුවකු වන පාක් චුල්-මින් මින් පෙර මූන්ලයිට්හි සහාය රචිතයක් නිරූපණය කොට තිබිණි.
මෙහි පළමු පියපත් කියවීමේ සැසිය 2016 දෙසැම්බර් 23 දින දකුණු කොරියාවේ සෝල්හි සන්ගම්හි MBC විකාශන මධ්‍යස්ථානයේ දී පැවැත්විණි. රූගත කිරීම් ආරම්භය 2016 දෙසැම්බරයේ ආරම්භ වූ අතර එය මාස හයක් පැවතිණි. මෙම කතාමාලාව තුළ Missing You (2013) හි එක්ව චරිත නිරූපණය කළ කිම් සෝ-හ්‍යුන් සහ යූ ස්‍යුං-හෝ ද, The Day After We Broke Up (2016) හි චරිත නිරූපණය කළ කිම් මියුං-සූ සහ යූන් සෝ-හී යන නළු නිළි දෙපළවල් යළි එක්ව රංගනයේ යෙදෙති.
MBC ආයතනය විසින් මෙම කතාමාලාව බෙහෙවින් ප්‍රවර්ධනය කළ අතර, මෙහි විකාශය ඇරඹීමට මාස හයකට පෙර එනම් ප්‍රධාන නළු නිළියන් වන යූ සහ කිම් නිවේදකයින් ලෙස කටයුතු කළ MBC නාට්‍ය සම්මාන උළෙලේ දී පළමු ටීසරය මුදාහරින ලදී. මෙහි විකාශය ඇරඹීමට පෙර සහ විකාශන වන අවස්ථාවේ නේවර් විශේෂාංග සහ වී ලයිව් විකාශනයන් කිහිපයක්ම ඉදිරිපත් කෙරිණි.

මුල් ධ්වනිපථය
ද එම්පරර්: ඕනර් ඔෆ් ද මාස්ක්හි OST තුළ ද 2016 Love in the Moonlight සඳහා දායක වූ කේ. විල් සහ හ්වං චි-යූල් යන ගායකයින් සම්බන්ධ වී ඇත.

OST 1 කොටස

OST 2 කොටස

OST 3 කොටස

OST 4 කොටස

OST 5 කොටස

OST 6 කොටස

OST 7 කොටස

OST 8 කොටස

OST 9 කොටස

OST 10 කොටස

OST 11 කොටස

OST 12 කොටස

OST 13 කොටස

OST 14 කොටස

OST 15 කොටස

OST 16 කොටස

ප්‍රස්තාර නිරූපණය

පිළිගැනීම
යොවුන් සාග්‍යුක් උද්වේගයක් වූ ඊළඟ Love in the Moonlight (2016) බවට පත්වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරුණ ද, එම්පරර් කතාමාලාව මූන්ලයිට්හි සාර්ථකත්වය අභිබවා යාමට සමත් නොවූ අතර, ඇගයුම් ද සාමාන්‍ය මට්ටමේ 12.4% ප්‍රතිශතයක විය. චරිතවල රංගනය ඇගයුමට ලක්වුව ද, ප්‍රේක්ෂකයන් විසින් මෙහි කථාව සහ නිෂ්පාදනය පිළිබඳ සිය අප්‍රසාදය පලකොට ඇත. හන්සිනෙමාහි විලියහ් ෂ්වෝර්ට්ස් පවසා ඇත්තේ මෙම කතාමාලාව "සිතුවාට වඩා මුග්ධ" බවත්, එමෙන්ම "...චරිත මුහුණපාන බාධා පැහැදිළිව පෙන්වා නැත. මෙම නාට්‍යය අතෘප්තිකර වීමට එක් හේතුවක් එයයි. එසේම මෙහි ආතතියක් දක්නට නොලැබේ."

ඇගයීම්
පහත වගුවෙහි, නිල් පැහැ සංඛ්‍යා මගින් පහළම පාඨාංක ද සහ රතු පැහැ සංඛ්‍යා මගින් ඉහළම පාඨාංක ද පෙන්වයි.

අන්තර්ජාතික විකාශය
 සිංගප්පූරුව, මැලේසියාව, ඉන්දුනීසියාව සහ හොං කොං තුළ මෙම නාට්‍යය 2017 මැයි 11 සිට Oh!K නම් කේබල් නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය විය.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාවේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2017 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
දකුණු කොරියානු පූර්ව-නිෂ්පාදිත රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

දි එම්පරර්: ඕනර් ඔෆ් ද මාස්ක්


{{Ficha de canal de televisión
| nombre                  = CBS Daytime
| inicio de transmisiones = 1965
| propietario             = CBS
| operado por             = CBS Corporation
| eslogan                 = "Only CBS Daytime""Sólo CBS Daytime"
| país                    =
| ubicación            = CBS Broadcast Center
| web                     = www.cbs.com/daytime/
| cable serv 1            = Disponible en sistemas de cable seleccionados
| cable chan 1            = Consulta las listas locales para canales
}}
CBS Daytime (CBSD) es un bloque de programación de la cadena de televisión estadounidense CBS, cuyo nombre es la marca para la programación diurna de la cadena. El bloque ha históricamente abarcado seriales, concursos, y talk shows. Su competencia principal es la programación diurna de la American Broadcasting Company (ABC) y la National Broadcasting Company (NBC).

Nota: En contraste con ABC Daytime con Good Morning America, CBS Daytime no explícitamente lista CBS This Morning en su sitio web oficial como parte de su bloque de programación. Sin embargo, CBS This Morning se incluye en este artículo para consistencia con el artículo sobre ABC Daytime.

 Horario
CBS Daytime comprende los siguientes programas, junto con sus horarios respectivos. Excepto por CBS This Morning, que debe ser emitido entre las 7:00 y las 9:00, el resto del horario es flexible, y estaciones individuales de la CBS pueden emitir esos programas en tiempos diferentes durante la mañana y la tarde.

En el mercado de Nueva Orleans, CBS This Morning es completamente adelantado por la estación local, WWL-TV.

* Depende de la estación.

Una excepción extrema al horario antes escrito es WAFB en Baton Rouge, donde The Price is Right se emite a las 11:00 y The Young and the Restless a las 16:00, Horario Central.

 Programas actuales
 Noticias
 CBS This Morning
Debut: 9 de enero de 2012
Programa reemplazado: The Early ShowEquipo de producción: Chris Licht (productor ejecutivo)
Presentadores: Charlie Rose, Erica Hill y Gayle King

 Concursos
 The Price is Right
Debut: 4 de septiembre de 1972
Programa reemplazado: The Beverly HillbilliesPresentador: Drew Carey
Locutor: George Gray
Empresa productora:   FremantleMedia/RTL Group
Equipo de producción: Syd Vinnedge (consultor ejecutivo), Michael G. Richards (productor ejecutivo), Tracy Verna Sosith (productor coejecutivo), Adam Sandler (productor), Stan Blits, Sue MacIntyre (coproductores)
Equipo de dirección: Michael Dimich (director)

 Let's Make a Deal
Debut: 5 de octubre de 2009
Programa reemplazado: Guiding LightPresentador: Wayne Brady
Locutor: Jonathan Mangum
Empresa productora: Hatos-Hall Productions en asociación con FremantleMedia/RTL Group
Equipo de producción: Michael G. Richards (productor ejecutivo), Dan Funk (productor ejecutivo), Monty Hall (consultor creativo)
Equipo de dirección: Lenn Goodside (director)

 Talk show
 The Talk
Debut: 18 de octubre de 2010
Programa reemplazado: As the World TurnsPresentadoras: Julie Chen, Sara Gilbert, Sharon Osbourne, Sheryl Underwood y Aisha Tyler
Empresa productora: CBS Productions y Raquel Productions
Equipo de producción: John Redmann (productor ejecutivo), Sara Gilbert (productora ejecutiva)

 Soap operas
 The Bold and the Beautiful
Debut: 23 de marzo de 1987
Programa reemplazado: CapitolCreadores: William J. Bell, Lee Phillip Bell
Empresa productora: Bell-Phillip Television Productions Inc.
Equipo de producción: Bradley Bell (productor ejecutivo), Rhonda Friedman (productora supervisora), Ron Weaver (productor sénior), Cynthia J. Popp, Adam Dusevoir (productor), Edward J. Scott (productor), Casey Kasprzyk (productor)
Equipo de dirección: Michael Stich, Deveney Kelly, Cynthia J. Popp, David Shaughnessy, Jennifer Howard, Steven A. Wacker, Clyde Kaplan, Catherine Sedwick
Equipo de escritura: Bradley Bell, Kay Alden, Teena Booth, Michael Minnis, Elizabeth Snyder, Rex M. Best, Tracey Ann Kelly, Patrick Mulcahey, John F. Smith, Adam Dusevoir, Shannon  Bradley, Lee Phillip Bell (consultor creativo)
Consultor de argumentos: Patrick Mulcahey (reemplazó Jerry Birn)
Director de casting: Christy Dooley
Reparto: Texas Battle, Scott Clifton, Don Diamont, Lesley-Anne Down, Susan Flannery, Adrienne Frantz,  Jennifer Gareis, Adam Gregory, Katherine Kelly Lang, Kristen Lloyd, Kimberly Matula, John McCook, Alley Mills, Ronn Moss, Aaron D. Spears, Heather Tom, Hunter Tylo, Jack Wagner, Jacqueline MacInnes Wood, Jacob Young

 The Young and the Restless
Debut: 26 de marzo de 1973
Programa reemplazado: Where the Heart IsCreadores: William J. Bell, Lee Phillip Bell
Empresa productora: Bell Dramatic Serial Company, Corday Productions Inc., Sony Pictures Television
Equipo de producción: Maria Arena Bell (productora ejecutiva), Paul Rauch (productor coejecutivo), John Fisher (productor supervisor), Anthony Morina (productor supervisor), Josh O'Connell (productor asociado), Matthew J. Olson (productor asociado)
Equipo de dirección: Mike Denney, Sally McDonald, Peter Brinckerhoff, Dean LaMont, Andrew Lee, Grant A. Johnson, Casey Childs, Conal O'Brien, Habib Azar
Escritora principal: Maria Arena Bell
Escritores asociados: Natalie Minardi Slater, Marla Kanelos, Beth Milstein, Paula Cwikly, Sandra Weintraub, Linda Schreiber, Jay Gibson, Amanda L. Beall,  Janice Ferri Esser, Tom Casiello, Lisa Connor, Anne Schoettle, Susan Dansby, Greg Ball (nominado para el Premio Gemini; créditos: Bones, NYPD Blue, Zoe Busiek: Wild Card, y The Associates)
Consultor creativo: Bill Bell Jr.
Director de casting: Camille St. Cyr
Reparto: Peter Bergman, Eric Braeden, Sharon Case, Jeanne Cooper, Doug Davidson, Eileen Davidson, Diana DeGarmo, Melissa Claire Egan, Genie Francis, Daniel Goddard, Michael Graziadei, Stacy Haiduk, Jessica Heap, Amelia Heinle, Elizabeth Hendrickson, Bryton James, Christel Khalil, Christian LeBlanc, Kate Linder, Billy Miller, Julia Pace Mitchell, Debbi Morgan, Joshua Morrow, Michael Muhney, Stephen Nichols, Peter Porte, Greg Rikaart, Marcy Rylan, Melody Thomas Scott, Kristoff St. John, Michelle Stafford, Jess Walton

 Programas anteriores de CBS Daytime
 Seriales As the World Turns (1956–2010)The Brighter Day (1954–1962)Capitol (1982–1987)The Clear Horizon (1960–1962)The Edge of Night (1956–1975)The Egg and I (1951–1952)The First Hundred Years (1950–1952)Full Circle (1960–1961)Guiding Light (1952–2009)Hotel Cosmopolitan (1957–1958)Love is a Many Splendored Thing (1967–1973)Love of Life (1951–1980)Portia Faces Life (1954–1955)The Road of Life (1954–1955)Search for Tomorrow (1951–1982)The Secret Storm (1954–1974)The Seeking Heart (1954–1955)Valiant Lady (1953–1957)Where The Heart Is (1969–1973)Woman With A Past (1954)

 Concursos Amateur's Guide to Love (1972)Beat the Clock (1957–1958, 1979–1980)Blackout (1988)Blackout (1984–1986)Card Sharks (1986–1989)Child's Play (1982–1983)Dotto (1958)Family Feud (1988–1993)For Love or Money (1958–1959)Gambit (1972–1976)Give-n-Take (1975)Hollywood's Talking (1973)The Joker's Wild (1972–1975)Match Game (1973–1979)Musical Chairs (1975)Now You See It (1974–1975, 1989)Pass the Buck (1978)Password (1961–1967)Press Your Luck (1983–1986)Pyramid (1973–1974, 1982-1987, 1988)Spin-Off (1975)Tattletales (1974–1978, 1982–1984)Tic-Tac-Dough (1978)To Tell the Truth (1962–1968)Wheel of Fortune (1989–1991)Whew!'' (1979–1980)

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

CBS

CBS Daytime


Francis Hugh Ruddle (auch Frank Hugh Ruddle, * 19. August 1929 in West New York, New Jersey; † 10. März 2013 in New Haven, Connecticut) war ein US-amerikanischer Zell- und Entwicklungsbiologe und Sterling Professor an der Yale University.

Leben und Wirken
Ruddles Eltern waren britischer Abstammung. Geboren in New Jersey, wuchs Francis Ruddle in Connecticut auf. Nach dem Militärdienst in der United States Air Force begann er ein Studium an der Wayne State University in Detroit, Michigan, während dessen er gleichzeitig im Labor des dortigen Children's Research Center bei Wolf William Zülzer angestellt war. Statt des ursprünglichen geplanten Studiums der Medizin wechselte Ruddle zum Studium der Biologie. 1960 erwarb er bei Morgan Harris an der University of California, Berkeley einen Ph.D. mit einer Arbeit über Chromosomen in Säugetier-Zelllinien. Als Postdoktorand arbeitete er bei John Paul und Guido Pontecorvo in Glasgow.

1961 erhielt Ruddle eine Professur (zunächst als Assistant Professor) in der Arbeitsgruppe von Ross Granville Harrison an der Yale University in New Haven, Connecticut. Zuletzt war er Sterling Professor – die höchste akademische Position in Yale. Ruddles Arbeiten wurden über viele Jahre vom National Institute of General Medical Sciences (NIGMS) gefördert, einer Einrichtung der National Institutes of Health (NIH) zur Förderung biomedizinischer Grundlagenforschung. Ruddle legte ausgedehnte Genkarten der menschlichen Genoms an – und desjenigen der Maus, das sich in weiten Bereichen als homolog zu dem des Menschen erwies. Ruddle machte sich verdient um die Einrichtung einer Zellbank für verschiedene Zelllinien und die Koordination von Genkarten-Workshops (die von March of Dimes gefördert wurden). Zusätzlich gab er Kurse für medizinische Genetik am Jackson Laboratory in Bar Harbor, Maine.

Er war mit Nancy Hartman Ruddle verheiratet, einer Professorin (für Epidemiologie und Mikrobiologie) an der Yale University. Nach ihrer Emeritierung leiteten beide weiterhin Arbeitsgruppen an der Universität.

Francis H. Ruddle starb am 10. März 2013 im Alter von 83 Jahren an Komplikationen infolge eines Herzleidens.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1976 Mitglied der National Academy of Sciences
 1977 Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
 1982 Dickson Prize in Medicine
 1983 William Allan Award der American Society of Human Genetics
 1987 Präsident der American Society for Cell Biology

Weblinks

Einzelnachweise

Zellbiologe
Entwicklungsbiologe
Hochschullehrer (Yale University)
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
US-Amerikaner
Geboren 1929
Gestorben 2013
Mann

Francis H. Ruddle


Takuya Suzumura (født 13. september 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Suzumura


Alhan, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 75 km, Mazgirt ilçesine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Alhan, Mazgirt


Matthew Calbraith Perry (Komodor Perry) (d. 10 Nisan 1794 - ö. 4 Mart 1858) Japonya'yı iki yüz yıllık bir dışa kapanma döneminden sonra Batı'yla ticari ve diplomatik ilişki kurmaya zorlayan Perry Seferi'ni (1853 - 1854) komuta eden Amerikalı deniz subayı. ABD'nin Doğu Asya'da İngiltere, Fransa ve Rusya'yla boy ölçüşebilecek sömürgeci bir güç durumuna gelmesinde önemli rol oynamıştır.

1794 doğumlular
Rhode Island doğumlu yazarlar
1858 yılında ölenler

Amerikalı amiraller
İngiliz asıllı Amerikalılar
İskoç asıllı Amerikalılar
1812 Savaşı'nda Amerikalılar
Edo dönemi
Meiji Restorasyonu
Florida tarihi
Sirozdan ölenler

Matthew C. Perry


164587 Taesch este un asteroid din centura principală.

Descoperirea asteroidului
Asteroidul a fost descoperit la 17 iulie 2007, de astronoma amatoare franceză Claudine Rinner, la Dauban.

Caracteristici
Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă majoră egală cu 3,0885433 u.a. și de o excentricitate de 0,2038558, înclinată cu 15,80098°, în raport cu ecliptica.

Denumirea asteroidului
Asteroidul 164587 Taesch a primit numele în onoarea astronomului Paul Taesch (n. 1927). La descoperire asteroidul primise denumirea provizorie 2007 OS.

Note

Legături externe
 Minor Planet Center: (164587) Taesch = 2007 OS
 JPL Small-Body Database Browser 164587 Taesch (2007 OS)

Centura de asteroizi
Obiecte astronomice descoperite în 2007
Asteroizi cu nume de oameni

164587 Taesch


බ්‍රයන් ලිවේරා (ඉංග්‍රීසි: Brayan Livera) (1986 ජනවාරි 1) ශ්‍රී ලාංකික නිරූපණ ශිල්පියෙකි. ඔහු 2013 මිස්ටර් ඉන්ටර්නැෂනල් තරඟය සඳහා වූ මිස්ටර් ශ්‍රී ලංකා තරඟයේ ජයග්‍රාහකයාද වෙයි. එම වසරේ නොවැම්බර් 21 වන දින ඉන්දුනීසියාවේ ජකර්තා හී පැවැති, 8 වන මිස්ටර් ඉන්ටර්නැෂනල් තරඟයටද ඔහු ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කලේය.

කළුතරදී උපත ලත් බ්‍රයන් ලිවේරා, සිය අධ්‍යාපන කටයුතු කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයෙන් හදාරණ ලදී. බ්‍රයන් මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලය උපාධි දරයෙක් වන අතර වෘත්තියෙන් පරිගණක ඉංජිනේරුවෙකි.

ජයග්‍රහණයන්
 2013 මිස්ටර් ඉන්ටර්නැෂනල් තරඟය සඳහා වූ මිස්ටර් ශ්‍රී ලංකා තරඟයේ ජයග්‍රාහකයා
 2012 මිස්ටර් ඉන්ටර්නැෂනල් තරඟය සඳහා වූ මිස්ටර් ශ්‍රී ලංකා තරඟයේ දෙවන ස්ථානය
 දකුණු කොරියාවේ සෝල් හී ඒෂියන් නිව් ස්ටාර් මොඩ්ල් (Asian New Star Model) තරඟයේ ශ්‍රී ලාංකික නියෝජනය

ප්‍රදර්ශන දැක්මන්
 කොළඹ විලාසිතා සතිය 2012
 කොළඹ විලාසිතා සතිය 2013

ආශ්‍රිත

 බ්‍රයන් ලිවේරාගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු කලා කරුවන්

1986 උපත්
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

බ්‍රයන් ලිවේරා


António Luís Martins Ramos, mais conhecido como D4rkFrame, ou simplesmente D4rk (Lisboa, 22 de março de 1994), é um youtuber e streamer português.

É conhecido pelo seu humor, bastante presente em grande parte dos seus vídeos. O seu primeiro destaque público proveio dos vídeos que gravava no seu quarto de conteúdo de gaming (geralmente de terror) ou sketches.

Biografia e carreira
Desde a sua infância, D4rk sempre demonstrou paixão e interesse pelos jogos, dedicando algum tempo para jogá-los.

Começou a produzir conteúdo para o YouTube em 2012, o seu primeiro canal foi um canal de magia (ThatsMagicTv), onde mostava e revelava alguns dos seus truques. António criou o canal D4rkFrame a 20 de junho de 2013, onde começou por gravar conteúdo de gaming (maioritariamente de terror) e sketches. Na altura, o português também trabalhava num supermercado durante o turno da noite, no entanto, decidiu arriscar e seguir o YouTube como trabalho a tempo inteiro, decisão que acabou por dar certo. O seu maior destaque são os vídeos de Five Nights at Freddy's e Outlast. D4rk fazia vídeos no seu quarto em casa da sua mãe, num apartamento, por esse motivo, recebia muitas queixas de vizinhos por motivos de barulho excessivo e decidiu criar uma "cabana" para isolar o som, dentro do seu quarto. No entanto, os problemas continuaram e após algum tempo, António foi gravar os seus vídeos para um estúdio de gravações feito pelo pai da, também youtuber, Sea3p0, na altura, sua namorada. Lá, começou a mudar o seu conteúdo mais para a comédia, vlogs e experiências malucas. Foi também lá que criou uma das suas séries coma mais sucesso, "Como Irritar um Jogador de LOL".

Mais tarde, em 2017, D4rk teve de sair do seu estúdio e voltou para casa da sua mãe, no entanto, não ficou lá muito tempo, porque ele e mais alguns amigos foram para uma casa todos juntos criar conteúdo, que ficou conhecida como a "Casa dos Youtubers". Na casa, moraram D4rk, SirKazzio (Anthony Sousa), Wuant (Paulo Borges), Nuno Moura, Gato Galáctico (Ronaldo Azevedo), VenomExtreme (Eduardo Faria), Pi (Miguel Monteiro), Windoh (Diogo Silva) e Dant/Malacueca (Dante Lopes).

Em 2018, após o final da Casa dos Youtubers, D4rk, Pi (Miguel Monteiro) e Dant (mais dois youtubers) foram morar para outra casa juntos, apelidada de "D4rkolândia". No mesmo ano D4rk participou do Super Bock Digital Stage do Rock in Rio Lisboa.

Na lista da Forbes dos youtubers mais influentes de Portugal, D4rk ficou na terceira colocação em 2019 e quarta em 2020.

Atualmente, António vive com a sua namorada, Kira, e não é muito ativo no seu canal principal, no entanto, faz vídeos com alguma regularidade no seu canal secundário de jogos, com o nome "D4rkFrame 2.0", e também faz livestreams na Twitch.
 Livros
António Ramos publicou o livro Experiências Loucas e Fatos Bizarros e Experiências Loucas e Fatos Bizarros no Espaço''.

Referências

Youtubers de Portugal

D4rkFrame


An Peyritschia deyeuxioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor L. Finot. An Peyritschia deyeuxioides in nahilalakip ha genus nga Peyritschia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Peyritschia

Peyritschia deyeuxioides


Sanijela Matković, (Široki Brijeg 16. studenoga 1973.), hrvatska je i bosanskohercegovačka književnica.

Životopis
Sanijela Matković rođena je u Širokom Brijegu 1973. godine. Po zanimanju dipl. prof. vjeronauka i etike.

Članicom je Društva hrvatskih književnika, PEN-a BiH, Društva hrvatskih književnika Herceg Bosne, širokobriješkoga ogranka Matice hrvatske. Kulturna je i kazališna djelatnica.

Tekstovi su joj objavljivani u više antologija (Zbornik – Gradska knjižnica Solin, Zbornik U srcu gazele, Zbornik Scavacon, Zbornik Oluja), tjedniku Hrvatsko slovo, glasilu Matice Hrvatske Mostar Motrišta, glasilu Matice hrvatske Široki Brijeg Vitko, glasilu Društva hrvatskih književnika Herceg-Bosne Osvit, te u međunarodnim zbirkama.

Djela
 Otisak srca, zbirka dramskih tekstova, 2010.
 Partiture sna, zbirka ljubavne poezije, 2011.
 Panta rei, zbirka ljubavne poezije, 2013.
 U susret riječi, zbirka duhovne poezije, 2013.
 Mističnim tragom suze, zbirka duhovne poezije, 2017.
 Transkripti u kamenu, zbirka zavičajne poezije, 2018.
 Uvala od lavande, roman, 2018.
 Tri su zime do proljeća, zbirka ljubavne poezije, 2019.
 Kiša boje tulipana, roman, 2019.
 Domovina se piše velikim slovom, digitalna zbirka, 2019.

Nagrade
 2019.: 3. nagrada na IX. danima pobijenih hercegovačkih franjevaca, u kategoriji za odrasle, za priču Riječ bijaše i na kraju.

Izvori

Vanjske poveznice
 Sanijela Matković

Hrvatski književnici
Bosanskohercegovački književnici

Sanijela Matković


Setebos may refer to:

Setebos (Shakespeare), the deity purportedly worshipped by the witch Sycorax in William Shakespeare's play The Tempest
Caliban upon Setebos, an 1864 Robert Browning poem describing the musings of Sycorax's son, Caliban, on the god
Setebos (moon), a moon of the planet Uranus, named for the deity in The Tempest
Setibos, an impact crater on Umbriel, a moon of the planet Uranus, named for the deity in The Tempest
Megaleledone setebos, an octopus of family Octopodidae

Setebos


كوستا ديل إستي  مدينة في محافظة بوينس أيرس ، الأرجنتين. في إحصاء 2001 كان عدد نسمتها 6.916. هي قرية سياحية استجمامية.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة بوينس آيرس
مدن الأرجنتين

كوستا ديل إستي


ළමා ශ්‍රමිකත්වය යනු, අර්ධ-කාලීන හෝ පූර්ණ-කාලීන පදනම් මත ළමුන් ආර්ථික ක්‍රියාකාරිත්වයන් සඳහා යොදා ගැනීමේ භාවිතයයි. මෙම භාවිතය වෙතින් ළමුන්ගේ ළමාවිය ඔවුනට අහිමි කරවන අතර, එය ඔවුන්ගේ භෞතික සහ මානසික වර්ධනයට අනර්ථකාරි වෙයි. දරිද්‍රතාවය, හොඳ පාසැල් නොමැති වීම සහ අවිධිමත් ආර්ථිකයෙහි වර්ධනය යන දේවල්,  ඉන්දියාවේ ළමා ශ්‍රමිකත්වයට වැදගත් හේතූන් ලෙසින් සැලකෙයි.
ඉන්දියාවේ 1998 ජාතික ජනසංගණනය විසින් ඇස්තමේන්තු කළේ,  5–14 වයස් කාණ්ඩයෙහි මුළු ළමා ජනගහණය වූ මිලියන 253 අතුරින්,  4–15 වයස් කාණ්ඩයෙහි මුළු ළමා ශ්‍රමිකයන් සංඛ්‍යාව, මිලියන 12.6 ක් බවයි.

2009–10 දී පැවතුනු දේශව්‍යාප්ත සමීක්ෂණයක් වෙතින් නිශ්චය කෙරුණේ ළමා ශ්‍රමිකත්ව පැවැත්ම ළමුන් මිලියන 4.98 (හෝ 5–14 වයස් කාණ්ඩයෙහි ළමුන් වෙතින්  2% ක් එයට අඩු ප්‍රතිශතයක් දක්වා) දක්වා පහත බැස ඇති බවයි. 2011 වසරෙහි ඉන්දියාවේ ජාතික ජනසංගණනය වෙතින් නිශ්චය කරගනු ලැබුවේ  5–14 වයසැති ළමා ශ්‍රමිකයන්ගේ සංඛ්‍යාව මිලියන 4.35 බවත්, එම වයස් කාණ්ඩයෙහි මුළු ළමා ජනගහණය මිලියන 259.64 බවත්ය. ළමා ශ්‍රමික ගැටළුව ඉන්දියාවට අනන්‍ය වූවක් නොවෙයි; ලෝකව්‍යාප්තව, මිලියන 217 පමණ ළමුන් ශ්‍රමිකයන් වන අතර, මෙයින් බොහෝමයක් පූර්ණ-කාලීනව එහි නියැලෙති.

ඉන්දියානු නීතිය විසින් කර්මාන්ත  64 ක් විශේෂිත වශයෙන් උපද්‍රව සහිත ලෙස වර නගා ඇති අතර, එවන් උපද්‍රව සහිත කර්මාන්තයන්හී ළමුන් ශ්‍රමිකයන් ලෙසින් භාවිතා කිරීම සාපරාධී වරදක් වෙයි. 2001 වසරෙහිදී, සියළු ළමා ශ්‍රමිකයන් අතුරින් ඇස්තමේන්තුගත 1% හෝ, ඉන්දියාවේ ළමුන් 120,000 පමණ උපද්‍රව සහිත රැකියාවක යෙදුනහ. සැලකිල්ලට ගත යුතු කරුණක් වන්නේ, ඉන්දියානු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙතින්, 24 වන වගන්තිය යටතේ මූලික අයිතිවාසිකමක් ලෙසින්, උපද්‍රව සහිත කර්මාන්තයන්හී ළමා ශ්‍රමිකයන් යෙදීම (උපද්‍රව-රහිත කර්මාන්තයන්හී එය තහනම් කර නොමැත) තහනම් කර ඇති බවයි. යුනිසෙෆ් ඇස්තමේන්තු කරන්නේ, වයස 14ට අඩු ශ්‍රමිකයන් විශාලතම සංඛ්‍යාව, එහි විශාල ජනගහණය සහිතව ඉන්දියාව සතු වන අතර,  උප-සහරානු අප්‍රිකානු රටවල් වෙත ළමා ශ්‍රමිකයන් ලෙසින් භාවිතා වන ළමුන් විශාලතම ප්‍රතිශතය හමු වන බවත්ය. ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධානය විසින් ඇස්තමේන්තු කරනුයේ, ලොව විශාලතම ළමා ශ්‍රමික සේවා යෝජකයා වන්නේ සියයට 60 ක ප්‍රමාණයකට දායක වන්නාවූ කෘෂිකර්මාන්තය බව වන අතර, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආහාර සහ කෘෂිකර්ම සංවිධානය ඇස්තමේන්තු කරන්නේ කෘෂිකර්මය සහ ආශ්‍රිත ක්‍රියාකාරකම් සඳහා 70% ක ප්‍රමාණයක් ළමා ශ්‍රමිකත්වය භාවිතා වන බවය. කෘෂිකර්මය හැරුණු විට, ඉන්දියානු ආර්ථිකයෙහි අනෙකුත් සමස්ත අවිධිමත් පාර්ශව සියල්ලෙහිම පාහේ ළමා ශ්‍රමිකත්වය නිරික්ෂණය කර ඇත.

ගැප්, ප්‍රයිමාක්, මොන්සැන්ටෝ ඇතුළු සමාගම් ගණනාවක් විවේචනය කෙරුණේ ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදිතයන් සඳහා ළමා ශ්‍රමිකත්වය භාවිතා කිරීම වෙනුවෙනි. අඩුවයසැති ළමුන් විසින් නිෂ්පාදනය කෙරුණු නිෂ්පාදිතයන් විකිණීම වැලැක්වීම සඳහා දැඩි ප්‍රතිපත්තීන් අනුගමනය කරන බවට මෙම සමාගම් විසින් කියා සිටියද, සැපයුම් දාමයක බොහෝ බැඳියන් පැවතීම නිසා ඒවා සියල්ල අභිප්‍රේක්ෂණය කිරීම දුෂ්කර කටයුත්තක් වෙයි. ප්‍රයිමාක් හී තෙවසරක ප්‍රයත්නය මල් ඵල ගන්වමින්, 2011  වසරෙහිදී බීබීසී පිළිගත්තේ, ප්‍රයිමාර්ක් විසින් ඉන්දියානු ළමා ශ්‍රමිකත්වය භාවිතා කරන බවට වූ එහි ත්‍යාග-ලාභී විමර්ශනාත්මක මාධ්‍යවේදී වාර්තාව ව්‍යාජ බවයි. බීබීසී විසින් ප්‍රයිමාර්ක් වෙතින්ද, ඉන්දියානු සපයන්නන් වෙතින්ද සහ එහි සමස්ත නරඹන්නන් වෙතින්ද සමාව අයැදීය.

2014 දෙසැම්බරයෙහිදී, එ.ජ. කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව විසින් නිකුත් කරන ලද  ළමා ශ්‍රමිකත්වය විසින් හෝ බලාත් ශ්‍රමිකත්වය විසින් හෝ නිපැයුනු භාණ්ඩ ලැයිස්තුවක, රටවල් 74 ක් අතර ඉන්දියාව සටහන් වුනේ විවේචනාත්මක කාර්ය තත්ත්වයන් නිරික්ෂණය වූ ලෙසිනි. වෙනත් කිසිම රටකට වෙනස් ලෙසින්, ඉන්දියාව විසින් භාණ්ඩ වර්ග 23 ක් සම්බන්ධයෙන් නිරූපණය වූ අතර එයින් බහුතරයක් නිෂ්පාදනය කර තිබුණේ ළමා ශ්‍රමිකත්වය භාවිතා කරමිනි.

ඉන්දියාවෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි, 24 වන වගන්තිය වෙතින්, උපද්‍රව සහිත ළමා ශ්‍රමිකත්වය තහනම් කෙරෙයි. මීට අමතර වශයෙන්, ළමුන්ගේ බාලක යුක්තිය (උවටැන සහ ආරක්ෂාව) පණත-2000 සහ, ළමා ශ්‍රමිකත්ව (තහනම් සහ අහෝසි කිරීම) පණත-1986 ආදී, විවිධ නීති සහ ඉන්දියානු දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය විසින්, ඉන්දියාවේ ළමා ශ්‍රමිකත්වය හඳුනාගැනුම, අභිචෝදනා කිරීම සහ නැවතීම සඳහා නෛතික පදනම සපයා ඇත.

ආශ්‍රිත

ඉන්දියාව

ඉන්දියාවේ ශ්‍රමය
දකුණු ආසියාවෙහි ණය වෙනුවෙන් දාසභාවය
ඉන්දියාවෙහි මිනිස් ජාවාරම

ඉන්දියාවේ ළමා ශ්‍රමිකත්වය


L'Église du Saint-Esprit (en ) est une église gothique située dans le quartier historique de Josefov à Prague, en République tchèque.

Références

Église gothique en Tchéquie
Église à Prague
Prague 1
Prague

Église du Saint-Esprit de Prague


أبو حذيفة بن عتبة بن ربيعة القرشي (42 ق.هـ - 12 هـ/ 578- 633م) صحابي بدري من السابقين إلى الإسلام، هاجر إلى الحبشة، ثم إلى المدينة، وشهد بدرًا وأحدًا والخندق والمشاهد كلها ثم استُشهد في معركة اليمامة.

سيرته
كان أبو حذيفة بن عتبة بن ربيعة بن عبد شمس بن عبد مناف القرشي من السابقين إلى الإسلام، حيث أسلم قبل دخول النبي محمد دار الأرقم ليدعو فيها، وقيل أنه أسلم بعد 43 إنسانًا. وقد اخُتلف في اسم أبي حذيفة، فقيل «مُهَشِّم»، وقيل «هُشيم»، وقيل «هاشم»، وقيل «قيس». كان أبوه عتبة بن ربيعة سيد من سادات قريش في الجاهلية، أما أمه فهي أم صفوان فاطمة بنت صفوان بن أمية بن محرث الكناني.

هاجر أبو حذيفة مع زوجته سهلة بنت سهيل إلى الحبشة، ثم عاد منها إلى مكة، فأقام مع النبي محمد حتى هاجر إلى يثرب، وقد آخى النبي محمد بينه وبين عباد بن بشر. صاحب أبو حذيفة النبي محمد في المدينة المنورة، وشهد معه المشاهد كلها، ويوم بدر، دعا أبو حذيفة أبيه عتبة بن ربيعة وهو يومها من قادة قريش في المعركة للمبارزة، لولا أن نهاه النبي محمد عن ذلك. وقد هجته أخته هند بنت عتبة لذلك، فقالت:

بعد وفاة النبي محمد، شارك أبو حذيفة في حروب الردة، واستُشهد في معركة اليمامة وهو ابن 53 أو 54 سنة. وقد أعقب أبو حذيفة من الولد محمد أمه سهلة بن سهيل بن عمرو، وعاصم أمه آمنة بنت عمرو بن حرب بن أمية، وقد انقرض عقب أبي حذيفة، فلم يبق منهم أحد. أما صفته، فقد كان أبو حذيفة طويلاً، حسن الوجه، أثعل، أحول.

الهوامش
 الأثعل: من تراكبت أَسنانه بعضها فوق بعض.

طالع كذلك
 سالم مولى أبي حذيفة

المراجع

أشخاص قتلوا في عمليات قتالية
شهداء معركة اليمامة
صحابة شهدوا غزوة بدر
صحابة هاجروا الهجرة الأولى إلى الحبشة
قرشيون
مواليد في مكة
وفيات 12 هـ
وفيات 633
وفيات في اليمامة (إقليم)

أبو حذيفة بن عتبة


El nacionalismo afrikáner (afrikáans: Afrikaner Volkseenheid) es una ideología política que nació en el  sobre la idea que los afrikáneres en Sudáfrica eran un «pueblo elegido»; la ideología estaba muy influida por fuertes sentimientos anti-británicos que se desarrollaron entre los afrikáneres, especialmente a causa de las Guerras de los Bóeres. El nacionalismo afrikáner enfatizaba la unidad de todos los afrikáneres.

Según el historiador T. Dunbar Moodie, el nacionalismo afrikáner puede ser descrito como una especie de religión civil que combinaba la historia de los afrikáneres, su idioma afrikáans y el calvinismo afrikáner como sus símbolos principales. Importantes propulsores de esta ideología eran la sociedad secreta Broederbond y el Partido Nacional que gobernó el país desde 1948 hasta 1994. Otras organizaciones alineadas con la ideología del nacionalismo afrikáner eran la Federación de Organizaciones Culturales Afrikáans (Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge , FAK), la Asociación de Protección del Instituto para la Educación Nacional Cristiana y los Trabajadores Blancos.

Formulación de la ideología

Uno de los primeros impulsores del nacionalismo afrikáner fue el ministro Stephen Du Toit de la Iglesia reformada neerlandesa (en afrikáans, Nederduits Gereformeerde Kerk), quien también fue uno de los fundadores del Broederbond y responsable de publicar el periódico Die Afrikaanse Patriot. En sus escritos, Du Toit plasmó la noción de que los afrikáneres eran una nacionalidad particular con una tierra propia (Sudáfrica) y su lenguaje propio (afrikáans) y que el destino del volks era gobernar Sudáfrica.

Iglesia reformada neerlandesa

La religión, especialmente el calvinismo afrikáner, jugó un papel instrumental en el desarrollo del nacionalismo afrikáner y consecuentemente de la ideología del apartheid. Las Iglesias reformadas neerlandesas de Sudáfrica estuvieron envueltas a lo largo del  en una batalla contra la modernidad. Ellas se alinearon con las posiciones conservadoras de Abraham Kuyper, quien enfatizaba la autoridad de Dios sobre las distintas esferas de la creación. Estas esferas, por ejemplo naciones históricas, debían ser preservadas y protegidas del liberalismo y las ideologías revolucionarias.

Kuyper también rechazaba la Ilustración con su énfasis en la racionalidad humana y la individualidad y pensaba que la misma había impulsado los ideales de igualdad, fraternidad y libertad de la Revolución francesa. Según su parecer, todas estas ideas desafiaban la autoridad de Dios. Los teólogos afrikáneres trabajaron a partir de esta base y definieron un número de esferas políticas, económicas y culturales que tenían sus destinos independientes. La historia afrikáner también fue reinterpretada mediante una ideología cristiana-nacionalista. Paul Kruger, presidente del Transvaal y miembro fundador de la Nederduitsch Hervormde Kerk, ya se refería a la misma como la «historia sagrada» con el volk en el papel del pueblo elegido, mientras que el Gran Trek era considerado como El Éxodo de la dominación británica en el Cabo hacia la Tierra Prometida de las Repúblicas bóeres.

Véase también

 Volkstaat
 Nacionalismo blanco
 Orania
 Afrikáner
 Sudafricanos blancos

Referencias

Movimientos políticos de Sudáfrica
Apartheid
Historia política de Sudáfrica
Nacionalismo

Nacionalismo afrikáner


Bernardo Gonçalves Pereira Mota (* 14. Juni 1971 in Lissabon) ist ein ehemaliger portugiesischer Tennisspieler.

Karriere
Mota ist neben Nuno Marques, João Cunha e Silva und Emanuel Couto Teil der sogenannten "Goldenen Generation" des portugiesischen Tennis. Er nahm an den Olympischen Spielen in Barcelona, Atlanta und Sydney teil und bestritt zwischen 1991 und 2004 30 Spiele für die portugiesische Davis-Cup-Mannschaft.

Den einzigen Turniersieg seiner Karriere erreichte er 1996 beim ATP-Turnier von Porto im Doppel gemeinsam mit Emanuel Couto.

Später arbeitete er als Trainer beim Clube de Ténis von Carcavelos.

Erfolge

Doppel

Turniersiege

ATP Tour

Challenger Series

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Portugal)
Olympiateilnehmer (Portugal)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Portugiese
Geboren 1971
Mann

Bernardo Mota


Psihologia crimei este o serie de televiziune franceză creată de Fanny Robert și Sophie Lebarbier și difuzată prima dată pe 23 aprilie 2009 până în 27 august 2020 pe TF1. În România, seria este difuzată pe AXN.

Psihologia crimei (serial)


Hatice Beril Dedeoğlu, (9 Aralık 1961, Ankara - 13 Mart 2019, İstanbul), Türk akademisyen, yazar ve siyasetçi.

22 Eylül 2015-24 Kasım 2015 tarihleri arasında, Başbakan Ahmet Davutoğlu Başbakanlığı'ndaki Geçici Seçim Hükümeti'nde Avrupa Birliği Bakanı olarak görev aldı. Dedeoğlu, önceki Bakan Ali Haydar Konca'nın istifa etmesinin ardından, Kasım 2015 erken genel seçimleri sonrası yeni bir hükûmet kurulana kadar görevde kaldı ve 24 Kasım 2015'te görevini Volkan Bozkır'a devretti. Ayrıca, Geçici Bakanlar Kurulu'nda Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Ayşen Gürcan ile birlikte iki kadın Bakandan biri oldu.

Avrupa Birliği Bakanı olarak, aynı zamanda Avrupa Birliği üyelik müzakerelerinde Türkiye'yi "Baş Müzakereci" olarak temsil etti.

İlk yılları ve kariyeri
Dedeoğlu, 1961 yılında Ankara'da doğdu. Lise eğitimini Galatasaray Lisesi'nde tamamladı. 1986'da İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü'nden mezun oldu. Daha sonra aynı üniversitede yüksek lisans ve doktora öğrenimini tamamladı. Agos, Yeni Şafak, Zaman ve Today's Zaman gazetelerinde çalıştı. Ayrıca Samanyolu TV ve TRT Haber televizyon kanallarında çeşitli haber programlarında yer aldı. Akademik kariyerinin yanı sıra, Star ve Daily Sabah gazetelerinde uluslararası ilişkiler alanında köşe yazarlığı yaptı.

Akademik kariyeri
Akademik kariyerine Prof. Dr. Esat Çam'ın asistanı olarak, 1995 yılında Galatasaray Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü'nde başladı. 1999 yılında doçent, 2005 yılında profesör oldu. Aynı yıl Galatasaray Üniversitesi İkitisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanlığı'na getirildi. Bir dönem Kadir Has Üniversitesi'nde, sonrasında ise İstanbul Aydın Üniversitesi ve Hasan Kalyoncu Üniversitesi'nde ders verdi. Ayrıca, Uluslararası Güvenlik ve Strateji, Avrupa Birliği ve uluslararası ilişkiler alanlarında birçok kitabı ve makalesi bulunmaktadır.

6 Şubat 2012 tarihinde 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından Yükseköğretim Kurulu (YÖK) üyeliğine atandı. 28 Şubat 2017 tarihinde, hakkında yürütülen soruşturma kapsamında görevden uzaklaştırılan Ege Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Mustafa Cüneyt Hoşcoşkun'un yerine Ege Üniversitesi Rektör Vekili olarak atandı.

Çözüm süreci
Çözüm sürecinin bir parçası olarak oluşturulan "âkil insanlar" panelinin üyesi sıfatıyla, 2013 yılının ilk yarısında İç Anadolu Bölgesi'nde çok sayıda konferans ve ziyaret gerçekleştirdi.

Avrupa Birliği Bakanı
22 Eylül 2015 tarihinde Geçici Seçim Hükümeti'nde Avrupa Birliği Bakanı ve Baş Müzakereci olarak atandı. 24 Kasım 2015'te görevini, 1 Kasım Genel seçimleri sonrası oluşturulan 64. Hûkümet'te AB Bakanlığı'na yeniden getirilen Volkan Bozkır'a devretti. Bakanlık görevinin ardından, 10 Aralık 2015 tarihinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından Yükseköğretim Kurulu üyeliğine atandı.

Özel hayatı
Dokuz Eylül Üniversitesi Jeoloji Mühendisliği Bölümü öğretim üyelerinden Prof. Dr. Mustafa Altan Gümüş'ün kızı olan Hatice Beril Dedeoğlu, evli ve iki çocuk annesidir.

Ölümü
28 Şubat 2019'da beyin kanaması geçiren Dedeoğlu, İstanbul'daki Florence Nightingale Hastanesi'nde geçirdiği ameliyatın ardından yoğun bakıma alındı. 13 Mart 2019'da 57 yaşında öldü. Dedeoğlu'nun cenazesi Galatasaray Üniversitesi'nde yapılan anma törenin ardından Fatih Camii'nde kılınan cenaze namazı sonrası Edirnekapı Şehitliği'ne defnedildi.

Ödülleri
 2016 Türkiye Yazarlar Birliği Basın Fikir Ödülü (Star)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Cumhuriyeti Avrupa Birliği Bakanlığı adresindeki özgeçmişi

1961 doğumlular
Ankara doğumlu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde öğrenim görenler
Türk kadın siyasetçiler
Galatasaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi öğretim üyeleri
Abdullah Gül tarafından atanan Yükseköğretim Kurulu üyeleri
Recep Tayyip Erdoğan tarafından atanan Yükseköğretim Kurulu üyeleri
Kadın Avrupa işleri bakanları
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları üyeleri
2019 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Beyin kanamasından ölenler
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
Türk yazarlar
Ankara doğumlu akademisyenler
Daily Sabah kişileri

Beril Dedeoğlu


مشد الله أو مشدالة بلدية بدائرة مشد الله في ولاية البويرة الجزائرية.

شخصيات البلدية
  منصور المشدالي (631هـ-731هـ)، فقيه جزائري.
  بلقاسم المشدالي (770-858هـ)، فقيه جزائري.
  محمد المشدالي (792هـ-866هـ)، فقيه جزائري.
  أبو عبد الله المشدالي (816هـ-859هـ)، فقيه جزائري.
   (670هـ-745هـ)، فقيه جزائري.
   (820هـ-864هـ)، فقيه جزائري.

أعلام
 محمد زعموم
 سليمان عميرات

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

مراجع

مشدا الله

مشد الله


بلدية فوينتي ألامو (بالإسبانية: Fuente Álamo) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية فوينتي ألامو 2.643 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية فوينتي ألامو

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

فوينتي ألامو


Mariana Tobon Gordon (nacida en Barcelona, Estado Anzoátegui, Venezuela el 20 de septiembre de 1994) es una deportista venezolana en la especialidad de Ráquetbol, disciplina que empezó a practicar con apenas 13 años, es muy conocida por ser la primera venezolana en obtener una medalla en el Campeonato Mundial Junior de Ráquetbol celebrado en Santo Domingo en 2011, donde se colgó el bronce y por su reciente participación en los Juegos Panamericanos 2011.

Biografía

La trayectoria deportiva de Tobon se identifica por su participación en los siguientes eventos nacionales e internacionales:

Los Juegos Bolivarianos
Los Juegos Bolivarianos de 2009 celebrados en la ciudad de Sucre en Bolivia fue la primera participación de Mariana en un evento internacional que sin embargo logró ganar la medalla de bronce en dobles.

Participó en los VIII Juegos Bolivarianos

Los Juegos del ALBA

Su primera participación fue en los juegos del Alba en La Habana en Cuba en el año 2009 en lo cual obtuvo la medalla de bronce en la fase de dobles. En su segunda participación Mariana logró obtener 2 medallas, una medalla de bronce en la fase individual y medalla de plata en la fase dobles de los Juegos del Alba celebrado en la ciudad de Barquisimeto en Venezuela en el año 2011.

Juegos Panamericanos

Tuvo su primera participación en los Juegos Panamericanos de Guadalajara en México celebrado en el 2011. En donde la raquetbolista no tuvo suerte al ser eliminada de la primera ronda en individual, y logró llegar a cuartos de final en dobles con su compatriota Mariana Paredes siendo así eliminadas por el dueto Paola Longoria y Samantha Salas de México que se llevaron el oro en esa edición.

Referencias

Deportistas femeninas de Venezuela
Jugadores de raquetbol de Venezuela
Anzoatiguenses

Mariana Tobon


Vinceae, tribus vazdazelenih trajnica i polugrmova iz porodice Apocynaceae, dio je potporodice Rauvolfioideae.

Podtribusi i rodovi
Catharanthinae Pichon ex Boiteau in A. Aubrév. & J.-F. Leroy
 Catharanthus G.Don
 Kamettia Kostel.
 Petchia Livera
Kopsiinae Leeuwenb.
 Kopsia Blume
Ochrosiinae Pichon ex Boiteau in A. Aubrév. & J.-F. Leroy
 Ochrosia Juss.
Rauvolfiinae Benth. & Hook.f.
 Rauvolfia L.
Tonduziinae M.E.Endress
 Laxoplumeria Markgr.
 Tonduzia Pittier
Vincinae M.E. Endress
 Vinca L.

Izvori

Rauvolfioideae

Vinceae


The Further Education and Training Awards Council () or FETAC was a statutory qualification-awarding body for further education in Ireland.  It was established on 11 June 2001 under the Qualifications (Education and Training) Act 1999. FETAC was dissolved and its functions were passed to Quality and Qualifications Ireland (QQI) on 6 November 2012.

FETAC was the successor to the National Council for Vocational Awards (NCVA) and also made awards previously made by Fáilte Ireland – National Tourism Development Authority (previously Bord Fáilte and CERT, the Council for Education, Recruitment and Training), FÁS – Training and Employment Authority, National Council for Educational Awards (Foundation Certificate only) and Teagasc – Agriculture and Food Development Authority.

As well as making awards, FETAC validated, monitored and ensured the quality of teaching programmes, and determined standards.

FETAC did not deliver education and training programmes itself; they were delivered by a number of bodies in both the public and private sectors. Examples of teaching bodies in the public sector were Bord Iascaigh Mhara, CERT, FÁS, Teagasc, the Vocational Education Committees and Institutes of Technology.

Awards granted by FETAC were included in the ten-level National Framework of Qualifications established by the National Qualifications Authority of Ireland. FETAC awards fell into levels 1 – 6 of the framework.

See also
 Education in Ireland
 Higher Education and Training Awards Council

References

External links
 Quality and Qualifications Ireland (QQI), official site of FETAC's successor agency
 Unofficial FETAC site

Education in the Republic of Ireland
2001 establishments in Ireland


Laura Damgaard Lund (født 16. september 1996 i Horsens) er en dansk håndboldspiller, der spiller for HH Elite.

Referencer
 Spillerprofil hos DHDb
 Spillerprofil hos EH Aalborg

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Skanderborg Håndbold

Laura Damgaard