İnguşetya (Rusça: Ингушетия - İnguşetiya; İnguşça: ГӀалгӏайче - Ğalğayçe), İnguşya ya da resmî adıyla İnguşetya Cumhuriyeti (Rusça: Республика Ингушетия, Respublika İnguşetiya; İnguşça: ГIалгIай Мохк, Ğalğay Mohk) Kuzey Kafkasya'da, Rusya Federasyonu'na bağlı federe cumhuriyet. Kuzey Kafkasya Federal Bölgesi'ne dâhil olan İnguşetya'nın güney sınırı; Rusya Federasyonu'nun Gürcistan sınırının parçasıdır. Doğusunda Rusya'nın özerk cumhuriyetlerinden Çeçenya; batısında ise yine aynı statüdeki cumhuriyetlerden Kuzey Osetya-Alanya bulunur.

Başkenti Magas'tır. 3123 km²'lik alanıyla -federal şehirler hariç- yüzölçümü anlamında federal birimlerin en küçüğüdür. 4 Haziran 1992'de Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin ikiye bölünmesiyle kurulmuştur. Ülke, Vaynah halklarından İnguşların yurdudur. 2020 yılı Rosstat verilerine göre, nüfusu 507.061'dir.

İnguşetya, büyük ölçüde Kuzey Kafkasya'daki isyan nedeniyle, Rusya'nın en yoksul ve en istikrarsız bölgelerinden biri olarak kalmaya devam etmektedir. Şiddet son yıllarda azalmış olsa da, komşu Çeçenya'daki isyan zaman zaman İnguşetya'ya da sıçradı. 2008 yılı İnsan Hakları İzleme Örgütü raporuna göre; yolsuzluk, bir dizi ciddi suç (sivillerin güvenlik güçleri tarafından kaçırılması ve öldürülmesi dâhil), hükûmet karşıtı protestolar, askerlere yönelik saldırılar, Rusların askeri aşırılıkları ve insan hakları konusundaki ihlâller nedeniyle ülke istikrarsızlaştırıldı. Rus medyasına göre, Rusya'da alkol tüketimi en düşük bölgedir.

Etimoloji
İnguşetya ismi, 23 Şubat 1944'te hayata geçirilen Çeçen-İnguş Sürgünü'nün ardından Kuzey Osetya'ya devredilen ve adı Tarskoye olarak değiştirilen antik yerleşim yeri Angusht'tan gelmektedir.

Kafkasya'nın yerli halklarından olan İnguşlar, çoğunlukla İnguşetya'da yaşar. Kendilerini Ğalğay [İnguşça: Ğala (kale) ve ğay (sakinleri)] olarak adlandırırlar. Çeçen komşularının dilleriyle karşılıklı anlaşılabilirliği çok yüksek olan İnguşça konuşurlar. İnguşlar, geleneksel klan sistemine ve yazılı olmayan hukuk kurallarına (örf ve adet) dayalı sınıfsız bir toplumdur (günümüzde İnguşetya'da yaklaşık 350 klan yaşamakta). Her bir klan ve her bir klan mensubu eşit olarak görülür. Kafkasya'daki komşu ulusların aksine (Çeçenler dâhil), İnguşların hiçbir zaman sosyal ast ya da üstleri olmadı. İnguşlar / İnguşetya için şu isimler de kullanılır: Gelia (Amerikan haritacı Colton, Grek coğrafyacı Strabo), Tschetschna (Alman coğrafyacılar Grassl ve Meyer), Ğalğay / Ğelğayi (kendi dillerinde), Nah (kendi dillerinde, "halk/insanlar" anlamına gelir), Vaynah (kendi dillerinde, "bizim halkımız" anlamına gelir), Kist (Gürcüce), Gergar (kendi dillerinde), Dzurdzuk (Gürcüce), Ghlighvi (Gürcüce), Angushtini (Rusça), Mack-aloni (Osetçe), Orstkhoi (kendi dillerinde), Nart-Orstkhoi (kendi dillerinde), Galash (kendi dillerinde), Tsori (kendi dillerinde), Dzheirakhoi (kendi dillerinde), Khamhoi (kendi dillerinde), Metshal (kendi dillerinde), Fyappi (kendi dillerinde) ve Nyasareth (kendi dillerinde). Kendi dillerinde yaptıkları farklı adlandırmalar; bugün İnguş nüfusunu oluşturan farklı kabileleri gösterir. İnguşların tarihi, Çeçenlerin tarihi ile sıkı sıkıya bağlıdır. Moğol istilaları ile etkisini kaybetmiş olsa da; Doğu Romalı ve Gürcü misyonerler İnguşları Hristiyanlaştırmıştı. İnguşetya'da başta Tkhabya-Yerd ve Albe-Yerd olmak üzere çeşitli kiliselerin kalıntıları bulunabilir. İnguşlar, 18. ve 19. yüzyıllar boyunca yavaş yavaş İslam'a geçti. Kartli prenslerinden coğrafyacı-tarihçi Vakhushti 1745 yılında, Angusht köyü sakinlerinin Sünni Müslümanlar olduğunu yazmıştır.

İnguşetya Nüfusunun Kökeni
XI. Yüzyıl Gürcü kronik yazarı Leonti Mroveli'ye göre, Kafkas kelimesi Vaynahların atası Kavkas'tan türetilmiştir. Ilia Devlet Üniversitesi'nden Profesör George Anchabadze'ye göre "Vaynahlar, Kafkaslar'ın kadim yerli halklarıdır. Leonti Mroveli tarafından çizilen genolojik tabloya göre, Vaynahların efsanevi atasının 'Kavkas' olması; antik Gürcü kaynaklarında rastlanan etnik isimlerden birisi olan 'Kavkasian / Kafkasyalılar'ın, Çeçen ve İnguşların atalarına işaret ediyor olması açısından dikkate değerdir. Yukarıdan da anlaşılacağı gibi, Vaynahlar, en azından ismen, Gürcü tarih geleneğinde tüm Kafkasyalılar içerisinde (Kafkasya - Kavkalar - Kavkasyalılar) en 'Kafkas' halk olarak sunulur." Sovyet-Rus antropolog ve bilim insanları Marr, Mounak, Munchaev, Dyakonov, Krupnov ve Melikashvilli "İnguşlar arasında Kafkasyalı türü, diğer tüm Kuzey Kafkasya uluslarından daha iyi korunur" yazdılar. Profesör Debets de İnguş Kafkasyalı türünün, Kafkaslar arasında en Kafkasyalı olduğunu onaylar. Science Magazine'de yer alan bir makalede Bernice Wuethrich, Amerikalı dilbilimci Dr. Johanna Nichols'un "Kafkasya bölgesindeki modern insanları Bereketli Hilal'in eski çiftçilerine bağlamak için dili kullandığını" ve araştırmasında "bölgenin çiftçilerinin proto Nah-Dağıstanlılar olduğunu" öne sürdüğünü belirtir. Nichols'un şu sözlerini de aktarır: "Batı Medeniyeti'ni meydana getiren kültürel ve dilsel topluluğun doğrudan devamlılığına dair sahip olduğumuz en yakın şey Nah-Dağıstan dilleridir."

İnguşlar %89 J2 dünyada bilinen en yüksek frekans Y-DNA ve J2 ile yakından ilişkilidir. İnguşlar Berektli Hilal'den göç etmiştir. İnguşların ataları Mezopotamya'dan göç ederek Kafkas Sıradağları'na gelmiş ve buraya yerleşmiştir. Aynı zamanda İnguşlar'da genlerinde Çeçenlerden dolayı Urartu kalıntıları vardır ki zaten Urartu Mezopotamya birbirine yakındır.

İnguşetya Nüfusunun Genetiği
İnguşlar, yüzde 89 oranında J2 Y-DNA'ya sahiptir. Dünyanın en yüksek bilinen frekansı olan J2, Bereketli Hilal ile yakından ilişkilidir.

Tarih

Tarih Öncesi Dönem

MÖ 10000 - 8000
Bernice Wuethrich'in "Geçmişe Sözlerle Bakmak" başlıklı makalesine göre Johanna Nichols, dilbilimsel kanıtların Nah halkının atalarının, tarım ve hayvancılığın keşfedildiği Bereketli Hilal'den Kafkasların eteklerine göçtüğüne işaret ettiğini gösterdi. Nichols, "Nah-Dağıstan dillerinin, Batı Medeniyeti'ni meydana getiren kültürel ve dilsel topluluğun doğrudan devamlılığına dair sahip olduğumuz en yakın şey" olduklarını belirtir.

MÖ 6000 - 4000
Neolitik dönem; çömlekçilik bölgede bilinmektedir. Modern dönemde keşfedilen, Ali-Yurt ve Magas yakınlarındaki eski yerleşim yerleri; taş baltalar, cilalı taşlar, taş bıçaklar, delikli taşlar, kil kaplar gibi taştan yapılmış aletleri ortaya çıkardı. Düzlüklerde kil tuğlalarla inşa edilmiş yerleşim yerleri bulundu. Dağlık alanlarda, bazıları MÖ 8000'lere tarihlenen, taştan yapılmış duvarlarla çevrili yerleşim yerleri keşfedildi.

MÖ 20
Kafkasların ortasındaki bir ulus olarak Geli ya da Galgai'den, ilk kez Strabon söz eder. 1875'te "Çar'ın Ülkesi" kitabının 239. sayfasında Wahl, "Strabon'un bahsettiği bu iki görüş aynı yere çıkıyor; Legi modern Lesghi, Geli İnguş kabilesi Galgai, Keraunian Dağları da Beshtaú'ya kadar Kuzey Kafkaslardır." Gelia'nın İnguş olmasıyla ilgili benzer açıklama Alman profesör Karl Koch'un 1843 tarihli "Reise durch Russland nach dem kaukasischen Isthmus" (Rusya Üzerinden Kafkas Kıstağı'na Yolculuk) kitabının 489. sayfasında da yapılmıştır. Jacobus Van Wijk Roelandszoon ise 1821 tarihli "Algemeen aardrijkskundig woordenboek volgens de nieuwste staatkundige veranderingen, en de laatste, beste en zekerste berigten" (Güncel siyasi değişikliklere; en iyi, kesin ve son raporlara göre genel coğrafi sözlük) isimli kitabının 1050. sayfasında, Doğu Romalı vakanüvis Zonaras'ın bahsettiği Gelli ya da Galad'ın İnguş halkı olduğu yazar.

900 - 1200
Kafkasya'nın merkezindeki krallık, Alania ve Regal (Royal/Noble) Alania olarak ikiye ayrılır. Alman bilim adamı Peter Simon Pallas, İnguş halkının (Kist) doğrudan Alanialıların soyundan geldiğine inanıyordu.

1239
Kuzey Kafkasya dağlıları, halkları ve kabilelerinin Alan Konfederasyonu'nun ve Alanya başkenti Maghas'ın (her iki isim de Müslüman Arap kaynaklarından bilinmekte) Batu Han (Cengiz Han'ın torunu olan bir Moğol lideri) tarafından yıkılması. "Magas, 1239 başlarında, Batu Han'ın ordusu tarafından yok edildi. Tarihsel olarak Magas, İnguşetya'nın yeni başkentinin şu an inşa edildiği yerle hemen hemen aynı yerde bulunuyordu." – D.V.Zayats

1300 - 1400
Alanlar, Timur, Toktamış arasında savaşlar dönemi ve Terek Irmağı Savaşı. Alan kabileleri, işgalcilere dağların kapısını kapatan kaleler ve savunma duvarları inşa ettiler. Düzlüklerdeki kabilelerin bir kısmı Moğollarca işgal edildi. Ardından Moğollara karşı isyan başladı. "Bölgenin Moğol dönemine ait bir haritası, Vaynahlar hakkında neden pek fazla şey yazılmadığına dair ipucu veriyor: bu haritada Çeçenya-İnguşetya bölgesi basitçe "hükmedilemez" olarak işaretlenmiş. Kuzeye ya da güneye giden orduların çoğu, olabildiğince çabuk dağları aşıp nihai hedeflerine varmakla ilgilendiklerinden; şaşırtıcı olmayacak şekilde, iki geçit arasındaki halkları nispeten rahat bırakıyorlar." – Schaefer, Robert W. "Insurgency in Chechnya and the North Caucasus: From Gazavat to Jihad" (Çeçenya ve Kuzey Kafkasya'da İsyan: Gazadan Cihada) s. 51. 1991'de Ürdünlü tarihçi Abdul-Ghani Khassan, Alania'nın Çeçenya ve İnguşetya'da olduğunu öne süren eski Arapça metinlerin fotokopisini ve Alania'nın Nokhcho kabilesinden olduğunu iddia eden Alanialı tarihçi Azdin Vazzar'ın (1395-1460) belgesini sundu.

1558
Kafkasya'nın Rusya tarafından fethi. 1558'de Kabardalı Temryuk, İnguş kabilelerine karşı Korkunç İvan'dan yardım istemek üzere, elçilerini Moskova'ya gönderir. Korkunç İvan, Temryuk'un kızı Çerkes (Kabardin) çariçe Maria Temryukovna ile evlenir. İnatçı Vaynah müdafilerine karşı genişleyen Rusya Çarlığı'nın merkezi Kafkasya'da yer edinmesi için ittifak kuruldu.

1562
Rus, Kabardey ve Nogay ortak kuvvetleri İnguşlara saldırdı. Rus kaynaklarına göre bu savaşta, 164 İnguş yerleşim yeri tamamen yok edildi. İnguşetya'nın alçak bölgeleri, Rusya ve onların Kabardey müttefikleri tarafından işgal edildi.

1700'ler
Stratejik Daryal Boğazı'na erişim sağlamak için yapılan birkaç girişimin ardından Rus kuvvetleri, Anguşt köyü yakınlarındaki savaşı kaybeder. Bu nedenle köyde yaşayan kabile ve tüm bir ulus İnguş olarak anılır.

Kafkasya Savaşı'nda İnguşetya ve Terek Kazakları Okrugu'nun parçası olarak İnguşetya
18. yüzyılda, bir miktar müslüman azınlık olmakla beraber, İnguşlar çoğunlukla pagan ve Hristiyandı. 1588'den itibaren bazı Çeçen toplumları Rusya'ya katılıyordu. 1785'te Çeçen lider Şeyh Mansur Rusya'ya karşı isyan başlattı. Çeçen ve Dağıstan güçlerini topladı ve ordusunun kendi köylerini yağmalamasından korktuğu için İnguş Karabulak yerleşimlerine saldırı emri verdi. İnguşlar Mansur'u yenilgiye uğrattı ve geri çekilmeye zorladı. Rus tarihçiler İnguşların gönüllü olarak Rusya'nın bir parçası olduğunu iddia ediyorlar. Bu hükümlerini genellikle, Tümgeneral Delpotso ve iki İnguş klanının temsilcileri tarafından 13 Haziran 1810'da imzalanan belgeye dayandırıyorlar. Halbuki diğer klanlar Rus tabiiyetine direndi. Alman asıllı Rus elçisi Moritz von Engelhardt 1811'de çarın isteğiyle dağlık İnguşetya'yı ziyaret edip, İnguş halkına çarın vadettiği birçok ayrıcalıkla, Rusya'ya katılmalarını teklif etti. İnguş halkının temsilcisi, "Şapkamın üzerinde sadece gökyüzü görüyorum" cevabıyla teklifi reddetti. Bu karşılaşma daha sonra Goethe tarafından "Freisinn" adlı eserinde kullanılacaktır. 29 Haziran 1832'de Rus baron Rozen 42 numaralı mektubuyla Kont Chernishev'e "Bu ayın 23'ünde sekiz Ğalğay (İnguş) köyünü yok ettim. 24'ünde Targim yakınlarındaki dokuz köyü daha yok ettim." diye rapor ediyordu.12 Kasım 1836'da 560 numaralı mektubuyla Dzheirkah, Kist ve Ğalğay dağlılarının geçici olarak fethedildiğini iddia ediyordu. 1829'da İmam Şamil Rusya'ya karşı isyana girişti. Dağıstan ve Çeçenya'yı ele geçirdi ardından İnguş halkını İslam'a döndürüp stratejik bir müttefik kazanma umuduyla İnguşetya'ya saldırdı. İnguşlar İmam Şamil güçlerini hem bu seferde hem de sonrasında, iki kez daha İnguşetya'yı ele geçirmeyi deneyeceği 1858'de yendi. İki güçlü rakip ve müttefikleri ile savaşa tutuşan İnguş güçlerini kırıp geçirdiler. Oset müttefiklerinin yardımıyla İnguşlarla savaşan Rus subay Fedor Tornau'ya göre, İnguşların en fazla altı yüz savaşçısı vardı. Bununla birlikte, İnguşetya'daki Rus fethi son derece zordu ve Rus kuvvetleri kolonizasyon metoduna bel bağlamaya başladı: yerel nüfusun imhası ve yerlerine sadık Kazak ve Osetlerin iskanı. İnguş topraklarının Ruslar ve Osetliler tarafından kolonileştirilmesi 19. yüzyılın ortalarında başladı. Rus General Evdokimov ve Osetyalı albay Kundukhov, İnguş topraklarının sömürgeleştirilmesinin başarılı olduğunu "memnuniyetle bildirdi":

 İnguş köyü Ghazhien-Yurt'un adı 1847'de Stanitsa Assinovskaya olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Ebarg-Yurt'un adı 1847'de Stanitsa Troitskaya olarak değiştirildi,
 İnguş kasabası Dibir-Ghala'nın adı 1847'de Stanitsa Sleptsovskaya olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Magomet-Khite'nin adı 1847'de Stanitsa Voznesenskaya olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Akhi-Yurt'un adı 1859'da Stanitsa Sunzhenskaya olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Ongusht'un adı 1859'da Stanitsa Tarskaya olarak değiştirildi,
 İnguş kasabası Ildir-Ghala'nın adı 1859'da Stanitsa Karabulakskaya olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Alkhaste'nin adı 1860'ta Stanitsa Feldmarshalskaya olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Tauzen-Yurt'un adı 1861'de Stanitsa Vorontsov-Dashkov olarak değiştirildi,
 İnguş köyü Sholkhi'nin adı 1867'de Khutor Tarski olarak değiştirildi.

Kafkas Savaşı'nın sonunda büyük kayıpların ardından Rus ve Çeçenler kuvvetlerini birleştirdi. Eski Çeçen isyancılar Rus saflarına katıldılar. 3 Kasım 1858'de General Evdokimov, eski bir isyancı komutan olan Çeçenyalı Saib-Dulla Gekhinski'ye (Saadulla Ospanov) Assa ve Fortanga nehirleri civarındaki Dattikh, Meredzhi, Aseri, Shagot-Koch ve diğer yerleşimlere saldırıp yok etmesi emrini verdi. Yaşanan kayıpların sonrası kalan İnguş klanları çoğunlukla çareyi yeraltı direnişine gitmekte buldular. İnguş köyü Zaur'un yerine Ruslar, ismi "Kafkasların Hâkimi / Kafkasya Hükümdarı" anlamlarına gelen Vladikavkaz kalesini inşa ettiler. General Aleksey Petrovich Yermolov, Rus Çarı'na mektubunda "Rusya'nın İnguş gibi militarist bir ulusa yabancılaşması ciddi bir hata olur" diye yazdı. Rusya'nın Kafkasya'da savaşı kazanması için İnguş ve Çeçenlerin ayrılmasını önerdi. General Yermolov'un, İnguşların zorla Hristiyanlaştırılmalarının imkansızlığı üzerine Lanski'ye gönderdiği başka bir mektupta Yermolov "Tüm dağlılar arasında en cesur ve militarist olan bu ulusun yabancılaştırılmasına izin verilemez..." yazıyordu. İnguşetya'daki son örgütlü isyan (sözde Nazran Ayaklanması) 5000 İnguş'un savaşıp üstün Rus kuvvetleri karşısında yenildiği 1858 yılında meydana geldi. Bu ayaklanma, ilk Rus-Kafkas Savaşı'nın sona erdiğinin işaretini verdi. Aynı yıl Rus çarı, "Müslümanların Müslüman hükümdarların hakimiyeti altında yaşaması gerektiği" iddiasıyla; İnguş ve Çeçenleri Türkiye ve Ortadoğu'ya göçe teşvik etti. Kazak ve Osetler için araziyi boşaltmak istiyormuş gibi görünüyor. İnguşların bir kısmı, gidenlerin çoğunun öldüğü Ortadoğu'daki ıssız bölgelere sürüldü. Kalanlar asimile edildi. 1865'te İnguşların yüzde 80'inin Ortadoğu'ya gitmek üzere İnguşetya'dan ayrıldığı tahmin ediliyor.

1917 Rus Devrimi'nden sonra Sovyetler, kolonizasyon sırasında ilhak edilen köy ve kasabaların İnguşlara iade edileceğinin sözünü verdiler. İnguşetya eski baş düşmanlar arasında önemli bir savaş meydanı haline geldi: General Denikin ve İnguş direnişçiler. General Denikin hatıratında şunları yazdı: "İnguş halkı sayıca en az ama birbirine en kenetli, fazlasıyla askeri bir örgüttür. Onlar esasında, Kuzey Kafkasların yüksek yargıcıydı. Görünen ahlaki durumları uzun zaman önce Rus coğrafya kitaplarında "ana meşgaleleri - hayvancılık ve soygun" şeklinde tarif edilmişti. Bu ikisinin sonuncusu toplumda özel ustalık seviyesine ulaştı. Siyasi arzular da aynı yönden geldi. İnguşlar Sovyet rejiminin paralı askerleridir; onu desteklerler ama kendi bölgelerinde yayılmasına müsaade etmezler. Aynı zamanda Türkiye ile de ilişkileri geliştirmeye çalıştırıp; Elisavetpol (bugünkü Gence, Azerbaycan) üzerinden Türklerin, Tiflis üzerinden Almanya'nın desteği peşinde koştular. Ağustos'ta Kazak ve Osetler Vladikavkaz'ı ele geçirdiğinde, İnguşlar müdahale edip Terek Sovyet'ini kurtardılar ancak şehri yağmalayıp banka ve darphaneye el koydular. Tüm komşularını soydular: 'tarihsel hataları düzeltmek' adına, toprak sıkıntısı için Kazak ve Osetleri, hizmetlerinin karşılığı olarak Bolşevikleri, çaresizlikleri için Vladikavkaz sakinlerini ve sırf alışkanlıktan Kabardinleri. Herkes onlardan nefret ediyordu. Kafkasların en zengin kabilesi haline gelerek ahenkle ve iyi organize olmuş şekilde 'zanaat'larını icra ettiler."

Kuzey Kafkasya Dağlık Cumhuriyeti'nin parçası olarak İnguşetya
21 Aralık 1917'de İnguşetya, Çeçenya ve Dağıstan; Rusya'dan bağımsızlıklarını ilan edip tek bir devlet oluşturdular. Kuzey Kafkasya ve Dağıstan Dağlılar Birliği, Kuzey Kafkasya Halkları Birliği Cumhuriyeti veya kısaca Dağ Cumhuriyeti gibi isimlerle anılan ülkeyi ittifak devletleri (Türkiye, Avusturya-Macaristan ve Almanya), Gürcistan ve Azerbaycan (Rusya'dan bağımsızlıklarını 1918'de ilan ettiler) bağımsız devlet olarak tanıdılar. Örneğin, Anna Zelkina, Mayıs 1918'de bağımsızlığı tanıyan ilk ülkenin Türkiye olduğunu yazıyor:"Kuzey Kafkasya'nın Birinci Kongresi, Kuzey Kafkasya Özgür Devleti'nin (Severo Kavkazskoye Svobodnoye Gosudarstvo) Geçici Hükümeti'ni oluşturdu ve Mayıs 1918'de Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti'nin kuruluşunu ilan etti. Onu tanıyan tek ülke Osmanlı imparatorluğu idi."Tanımayı daha sonra Almanya ve diğerleri talip etti. Kosok'a göre:"Azerbaycan ve Ermenistan (28 Mayıs 1918). Her üç devlet daha sonra, benzer şekilde Kuzey Kafkasya'nın bağımsızlığını kabul eden ve 8 Haziran 1918'de onunla bir dostluk antlaşması imzalayan Türkiye ile bağımsız anlaşmalar imzaladılar. Daha sonra, Alman Olağanüstü Delegasyonu başkanı General von Lossov ile Kuzey Kafkasya Dışişleri Bakanı Bammat arasında diplomatik nota teatisi yapıldı ve bu da Almanya tarafından Kuzey Kafkasya'nın bağımsızlığının fiilen tanınmasıyla sonuçlandı."İngiliz Savaş Dairesine göre, Almanlar İnguşetya'da askeri üs kurmaya çalıştı."...İnguş topraklarında Alman alaylarının varlığını güvence altına almak amacıyla Alman Komutanlığı... İnguşlar, herhangi bir yabancı silahlı kuvvetin Terek bölgesine girme girişimlerinin kendilerine yapılan bir saldırı olarak kabul edileceğini ve İngusların bu tür girişimlere tüm gücüyle karşı çıkacağını ilan eder."Yeni devletin başkenti Temir-Khan-Shura'ya (Dağıstan) taşındı. Deneyimli Çeçen politikacı Tapa Chermoyev ilk başbakan olarak seçilirken; 1917'de ülkenin anayasasının yazarı da olan İnguş politikacı Vassan-Girey Dzhabagiev ikinci başbakan olacaktı. 1920'de üçüncü dönem için yeniden seçildi. 1921'de Ruslar saldırdı, işgal etti ve ülkeyi zorla Sovyet devletiyle birleştirdi. Hükûmet sürgüne gitti ve Kafkaslarda bağımsızlık savaşı devam etti.

Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin parçası olarak İnguşetya
Kazak General Andrei Shkuro kitabında şöyle yazıyor:İnguşetya tümüyle Bolşevikti. Kafkasların fethinden bu yana; bağımsızlıklarını çaresizce savunan, cesur ve özgürlüğüne düşkün İnguşlar, kısmen yok edilmişti kısmen de çorak dağlara sürülmüştü. Terek Kazakları, İnguşların kendilerine ait bereketli topraklara yerleştirilmiş ve Kazaklar köylerini İnguşetya'yı kesen kama üzerine kurmuşlardı. Ekmeklerini dürüst bir şekilde kazanma fırsatından mahrum kalan İnguşlar, Kazak topraklarında yaptıkları soygun ve baskınlarla yaşamışlardı. Barış zamanında bile İnguş sınırındaki Terek Kazakları tarlaya tüfeksiz gidemezdi. Silahlar ateşlenmeden ve kan dökmeden bir gün bile geçmezdi. Kazakları baskı unsuru olarak gören, Kazak topraklarını hala kendilerinin sayan İnguşlar, onlardan acımasızca intikam alıyordu. İlişki tamamen uzlaşmaz şekilde kurulmuştu; daha fazla bir arada yaşamak düşünülemezdi. Ya İnguşları tamamen yok etmek ya da Kazakları eski İnguş topraklarından çıkarıp, toprakları eski sahiplerine iade etmek gerekiyordu. Bolşevikler, Kuzey Kafkasya'yı işgal ettikten sonra, Vladikavkaz'daki dört Terek köyünün İnguş ve Kazak temsilcilerinden oluşan bir kongre düzenlediler ve ikincisine bir ay içinde taşınmalarını emrettiler.Kazaklardan arındırmanın bir parçası olarak 1920-21'de çok sayıda Kazak sürüldü ve topraklarına el kondu. Kısmen modern İnguşetya toprakları üzerinde 1920'de kurulan Sunzha Kazak Bölgesi 1929'da feshedildi. Sovyetler, kolektifleştirme ve dekulakizasyon yoluyla kalan İnguş mülklerine el koydu ve Çeçenya ile İnguşetya'yı Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti olarak birleştirdi. II. Dünya Savaşı sırasında İnguş gençleri Sovyet ordusuna askere alındı. Ağustos 1942'de, Rostov-On-Don'dan Mozdok'a 560 km'yi -günde neredeyse 17 km- otuz üç günde alarak Nazi kuvvetleri, Kuzey Kafkasya'nın yarısını ele geçirdiler (Kafkasya Muharebesi). Mozdok'tan Malgobek'e 20 km'lik mesafeyi de yine aynı 33 günde -günde aşağı yukarı 600 m- geçebildikten sonra Ordzhonikidze (günümüzde Vladikavkaz) ve 23 Şubat 1944 soykırımından önce ağırlıklı olarak İnguş nüfusunun yaşadığı bir yer olan Malgobek'te durduruldular. Malgobek için savaş o kadar yoğundu ki, sonunda Almanlar geri çekilene kadar bu küçük kasaba dört kere el değiştirmişti. Sovyet askeri gazetesi Red Star'a göre İnguşlar, Kabardino-Balkarya'daki Alman vahşetini haber aldıktan sonra Almanlara karşı cihad (gazavat) ilan etmişlerdi. Stalin, güneyde Türkiye üzerinden SSCB'nin genişlemesini planlıyordu ve Müslüman Çeçen-İnguşlar bunun için bir tehdit haline gelebilirdi. Şubat 1944'te II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, Sovyet ordusu ve NKVD, Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne akın etti. Manevralar, güney bölgesinin askeri tatbikatları olarak maskelendi.

1944 Soykırımı
Ana madde: Çeçen İnguş Sürgünü

İkinci Dünya Savaşı sırasında, 1942'de Alman kuvvetleri Kuzey Kafkasya'ya girdi ve yarısından fazlasını ele geçirdi. İki Çeçen-İnguş şehri Malgobek and Ordzhonikidze'de; Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti yerlilerinin kahramanca direnişiyle ancak durdurulabildiler. Rus propagandası Çeçen ve İnguşları hain olarak resmetti. 23 Şubat 1944'te Çeçen ve İnguşlar, haksız yere, Nazilerle işbirliği yapmakla suçlandılar. Erkeklerinin çoğu cephede savaşırken, Sovyet lideri Stalin'in emriyle Lentil kod adlı operasyona başlandı ve İnguş ile Çeçen nüfusu tümüyle, Kazakistan, Özbekistan ve Sibirya'ya sürüldüler. Sürgünün ilk aşaması; firarın önüne geçmek için üzerlerine üçer makineli tüfek yuvası eklenerek özel olarak modifiye edilen Amerika Birleşik Devletleri'nin sağladığı Studebaker kamyonlarıyla gerçekleştirildi. Amerikalı tarihçi Norman Naimark şöyle yazıyor:"Askerler köylüleri ve kasaba halkını topladı, kamyonlara yükledi. Ki birçok sürgün; bunların Lend-Lease (ABD'nin Ödünç Verme ve Kiralama Yasası) kapsamında kısa süre önce İran sınırında teslimatı yapılan Studebakerler olduğunu hatırladı. Kamyonlar onları önceden belirlenmiş tren istasyonlarında bıraktı. ...Hareket ettirilemeyenler vuruldu. ...Birkaç savaşçı dışında, tüm Çeçen ve İnguş milletleri, 496.460 kişi, anavatanlarından sınır dışı edildi."

Sürgün edilenler tren istasyonlarında toplandı ve ikinci aşamada sığır vagonlarına aktarıldı. Nüfusun% 30 kadarı yolculuk sırasında veya sürgünün ilk yılında can verdi. The Prague Watchdog "sürgünlerinin ilk yıllarında Çeçenlerin ve İnguşların yaklaşık yarısının açlık, soğuk ve hastalıktan öldüğünü" iddia ediyor. Sürgün, Avrupa Parlamentosu tarafından 2004 yılında soykırım olarak sınıflandırıldı. Sürgün sonrası, Rusya'ya karşı İnguş direnişi yeniden şiddetlendi. Sürgünden kurtulanlar, tehcir sırasında dağların tepesinde bulunan çobanlar güçlerini birleştirip İnguşetya'daki Rus kuvvetlerine sürekli saldıran isyancı gruplar oluşturdular. Başlıca isyancı grupları Akhmed Khuchbarov, Tsitskiev kardeşler ve İnguş kadın keskin nişancı Laisat Baisarova tarafından yönetiliyordu. Erkek İnguş isyancıların sonuncusu 1977'de KGB memurları tarafından öldürülürken, kadın keskin nişancı Laisat Baisarova asla yakalanmadı veya öldürülmedi. Çeçen ve İnguş filolojisinde uzmanlaşmış Amerikalı profesör Johanna Nichols, sürgünün arkasındaki fikri şöyle ortaya koydu:"1944'te milliyetler kendilerini feshettiler ve Çeçen ve İnguşlar; Karaçay-Balkar, Kırım Tatarları ve diğer milletler ile birlikte, yolculuk esnasında nüfuslarının dörtte biri belki yarısını kaybederek topluca Kazakistan ve Sibirya'ya sürüldüğünde toprakları yeniden iskana tabii tutuldu. (Asla açıklığa kavuşturlmamış olsa da sebep, Türkiye'ye olası bir saldırıda Stalin'in, yol üzerindeki tüm müslümanları temizleme isteğiymiş gibi görünüyor.)"

Orta Asya'dan Dönüş Sonrası

13 yıllık sürgünden sonra İnguşların Çeçen-İnguşetya'ya geri dönmelerine izin verildi (ancak Ordzhonikidze/Vladikavkaz ya da Prigorodnıy Bölgesi'ne değil). İnguşetya topraklarının çoğuna Osetler yerleştirilmişti ve bölgenin bir kısmı Kuzey Osetya sınırlarına dahil edilmişti. Geri dönen İnguşlar, Osetlerin husumetiyle karşılaştı. İnguşlar, kendi evlerini Osetler ve Ruslardan satın almaya zorlandı. Bu zorluk ve adaletsizlikler, 16 Ocak 1973'te Grozny'de Sovyet birlikleri tarafından ezilen barışçıl bir İnguş protestosuna yol açtı.

Post-Sovyet Dönem - Rusya Federasyonu'nun bir parçası olarak İnguşetya
1991 yılında Çeçenler, Çeçen İçkerya Cumhuriyeti'ni kurmak için Sovyetler Birliği'nden bağımsızlıklarını ilan ettiklerinde, İnguşlar, Çeçen-İnguş Cumhuriyeti'nden ayrılmayı seçti. Böylece 1992'de Osetya ile anlaşmazlıklarını barışçıl bir şekilde çözmeye çalışmak üzere İnguşlar, yeni oluşturulan Rusya Federasyonu'na katıldılar. Ayrıca, sadakatleri hatırına, Rusların, topraklarını iade edeceklerini umuyorlardı.

1992 Etnik Temizliği
Kuzey Osetya'daki Oset milliyetçileri tarafından yönlendirilen etnik gerilimler (Helsinki İnsan Hakları İzleme Örgütü'ne göre) Ekim-Kasım 1992'de Oset-İnguş ihtilafında yeni bir şiddet patlamasına yol açtı. Basında çıkan haberlere göre, İnguş rehineleri Beslan Lisesi spor salonunda tutuldu. Rehinelerin hepsi aynı salonda tutuldu, yiyecek ve sudan mahrum bırakıldı; en az bir yenidoğan ve birkaç düzine erkek İnguş rehinesi infaz edildi. (2004'te Çeçen ve İnguş militanlar Beslan Lisesinde 500'den fazla Oset'i rehin aldılar. Oset militanlarının 1992'de yüzlerce İnguş rehinesi tuttukları binayla aynı bina idi.) Kuzey Osetya'nın Prigorodnıy Bölgesi'ndeki 60.000'den fazla İnguş evlerinden zorla çıkarıldı. Çatışmanın sonucu olarak, Afganistan Savaşı'nın kahramanlarından Rus yanlısı general Ruslan Aushev; çatışmanın büyümesini önlemek amacıyla Rus hükûmeti tarafından İnguşetya'nın ilk başkanı olarak atandı. Onun yönetimi altında kısmen de olsa istikrar geri geldi.

Birinci ve İkinci Çeçen Savaşları
Birinci Çeçen Savaşı 1994'te başladığında, her iki çatışmadan İnguşetya'ya kaçan mülteci sayısı ikiye katlandı. BM'ye göre, her bir İnguşetya vatandaşı için, Osetya ya da Çeçenya'dan bir mülteci geldi. Bu akın, Aushev'in başarısından sonra, çökmekte olan ekonomi için sorunluydu. 1999'da başlayan İkinci Rus-Çeçen Savaşı daha fazla mülteci ve ızdırap getirdi. (2000 yılında zirve yaptığı noktada, Çeçenya'dan 240000, Kuzey Osetya'dan 60000 mülteci vardı.) 2001'de Aushev başkanlıktan ayrılmaya zorlandı ve yerine eski bir KGB generali olan Murat Zyazikov geçti. Onun yönetimi altında durum daha da kötüleşti. İnsan hakları gözlemcilerine göre birçok genç İnguş erkek, Rus ve Oset ölüm mangaları tarafından kaçırıldı. İnguş dağları İnguş vatandaşlarına kapatıldı. İnguşetya'daki isyancı saldırılarının sayısı, özellikle Rus güvenlik güçlerinin sayısı üçe katlandıktan sonra arttı. Örneğin, bir Rus haber ajansına göre, İnguşetya'daki bir etnik-Rus öğretmen, iki etnik-Rus ve etnik-Oset asker tarafından öldürüldü; bu cinayeti çözen İnguş polis dedektifi Issa Merzhoev, katili teşhis ettikten kısa bir süre sonra "bilinmeyen" saldırganlar tarafından vurularak öldürüldü. 24 Mart 2008'de bir aracın infilak etmesi sonucu en az dört kişi yaralandı. Bu aylarda hızla yükselen şiddet olaylarında yerel polis ve güvenlik güçleri hedef alındı. Ocak 2008'de, isyancıların bir dizi saldırı hazırlığında olduğu bilgisini alan Rusya Federal Güvenlik Servisi, İnguşetya'da terörle mücadele operasyonu başlattı. 2008 yılı Ağustos ayının başlarında, arkadan Rusya Federasyonu'nun da dahil olacağı; Gürcistan-Güney Osetya Savaşı patlak verdi. Savaşın başlamasıyla, İnguş sivillere "bilinmeyen" güçlerce uygulanan saldırı ve kaçırmalar son buldu. Rus kuvvetlerinin çoğu Kuzey ve Güney Osetya'ya transfer edildi. 31 Ağustos 2008'de İnguş muhalefetinin başı ve ingushetiya.ru web sitesinin sahibi Magomed Yevloyev, Rus güvenlik güçleri tarafından öldürüldü. Tanınmayan muhalif oluşum İnguşetya Halk Parlamentosu Mekhk-Kkhel, Rus yarı özerk cumhuriyetinin bağımsızlığının tanınması çağrısında bulunmadan kısa bir süre önce, muhalif aktivist Magomed Khazbiyev, "Avrupa veya Amerika'dan bizi Rusya'dan ayırmasını istemeliyiz" beyanında bulundu.

18 Ekim 2008'de,Nazran yakınlarında bir Rus askeri konvoyu, el bombalı ve makineli tüfekli saldırıya uğradı. Yerel Müslüman ayrılıkçıların suçlandığı pusuya ilişkin resmi Rus raporları, iki askerin öldürüldüğünü ve en az yedi askerin yaralandığını bildirdi. Muhalif İnguş kaynaklarından gelen raporlar, kırk ila elli kadar Rus askerinin öldürüldüğünü ileri sürdü.

30 Ekim 2008'de Zyazikov görevinden alındı (kendi isteğiyle istifa ettiğini ileri sürdü). Ertesi gün Yunus-Bek Yevkurov, Dmitry Medvedev tarafından başkanlığa aday gösterildi ve İnguşetya Halk Meclisi tarafından başkan olarak onaylandı (daha sonra Başkan unvanı Baş olarak değiştirildi). Bu hamle, önde gelen Rus siyasi partileri ve İnguş muhalefeti tarafından desteklendi. Yevkurov'un yönetimi altında, İnguşetya çok daha sakin görünüyordu. Polislere yönelik saldırılar yüzde 40 ve adam kaçırmalar yüzde 80 azalmıştı. 26 Haziran 2019'da Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Yunus-bek Yevkurov'un istifasının ardından Kalimatov'u İnguşetya Cumhuriyeti'nin başına vekaleten atadı. Yevkurov'un istifası, 2018'de imzalanan Çeçenya-İnguşetya Sınır Anlaşması'nın ardından başlayan uzun protesto gösterileri sonucu geldi.

Sivil İtaatsizlik

 1800'ler - 1860'lar: Rus işgaline karşı isyan
 1860'lar - 1890'lar: Gürcü Askeri Yolu'na ve Mozdok'a İnguş abreklerinin akınları
 1890'lar - 1917: Çeçen abrek Zelimkhan Gushmazukaev ve İnguş abrek Sulom-beck Sagopshinski liderliğindeki İnguş direnişi; İnguş direnişçisi Buzurtanov tarafından Rus genel valisi albay Mitnik'in infazı
 1917 - 1920'ler: Birleşik Beyaz Ordu, Kazak, Oset ve General Denikin güçlerine karşı İnguş direnişçilerinin isyanı
 1920'ler - 1930'lar: Komünistlere karşı İnguşların isyanı; İnguşetya'nın komünist lideri Chernoglaz'ın İnguş isyancı Uzhakov tarafından infazı. İnguşetya Komünist Partisi lideri İvanov'un İnguş asilerce infazı.
 1944 - 1977: İnguş isyancılar, İnguş halkının sürülmesinin intikamını alıyor. Çok sayıda Rus askeri, NKVD ve KGB subayı öldürüldü.
 1992: Oset-İnguş çatışması. Harekât esnasında İnguş milisleri, çatışma sonrası Çeçenlere verecekleri ya da Rus ordusuna iade edecekleri zırhlı araçları ele geçirdiler.
 1994: Nazran. Rus-Çeçen Savaşı sırasında, Çeçenya'ya giden Rus ordusunu, zırhlılarını İnguş siviller durdurup askeri kamyonları ateşe verdiler. İlk Rus kayıplarının İnguş isyancılar elinden olduğu rapor edildi.
 1994 - 1996: İnguş isyancılar Grozny'yi savunup harekâtlara Çeçen tarafında katıldılar.
 1999 - 2006: İnguş isyancılar, Çeçen isyancılara katılır. Bağımsızlık savaşı cihada döner.
 13 Temmuz 2001: İnguş halkı, Rus askerlerinin tuvalete dönüştürmesinin ardından, tarihi İnguş Hristiyan kilisesi Tkhaba-Yerdy'ye yapılan kirletme ve saygısızlığı protesto etti. İnguşlar Müslüman olmalarına rağmen Hristiyan geçmişlerine büyük saygı duyuyorlar.
 15 Eylül 2003: İnguş isyancılar bomba yüklü kamyonla Maghas'ta FSB karargahına saldırdı. Çeçen Cumhuriyeti'ndeki operasyonları yürüten üst düzey yetkililer de dahil; düzeinelerce Rus FSB subayı öldürüldü. Karargah binası ciddi hasar aldı.
 6 Nisan 2004: İnguş isyancılar, İnguşetya'nın Rusya tarafından atanan Murat Zyazikov'a saldırdı. Konvoyuna bomba yüklü araç çarpmasıyla yaralandı.
 22 Haziran 2004: Çeçen ve İnguş isyancılar İnguşetya'da Rus birliklerine baskın düzenledi. Yüzlerce Rus askeri öldürüldü.
 31 Ağustos 2008: İnguşetya'da Rus rejimini eleştirmesiyle tanınan Ingushetiya.ru haber sitesinin sahibi; muhalif gazeteci, avukat, iş insanı Magomed Yevloyev, bir ibadethanede vurularak öldürüldü. Ölümünden sonra ismi Bayeux-Fransa ve Washington-ABD'de bulunan gazeteci anıtlarına yazılarak onurlandırıldı.
 30 Eylül 2008: İnguşetya İçişleri Bakanı Ruslan Meiriyev'in konvoyuna intihar saldırısı düzenlendi.
 10 Haziran 2009: Bölgesel Yüksek Mahkeme Başkan Yardımcısı Aza Gazgireyeva, çocuklarını okula bırakırken keskin nişancılar tarafından öldürüldü. Rus haber ajansları, soruşturmayı yürütenlerin, Aza Gazgireyeva'nın Çeçen savaşçıların İnguş polis kuvvetlerine 2004'te gerçekleştirdiği saldırının soruşturmasındaki rolü nedeniyle öldürülmüş olabileceğinin altını çizdiğini belirtti.
 13 Haziran 2009: İki tetikçi, eski başbakan yardımcısı Bashir Aushev'e, Nazran'da evinin kapısında arabadan indiği sırada otomatik silahlarla ateş açtılar.
 22 Haziran 2009: İnguşetya'nın Ruslarca atanmış başkanı Yunus-Bek Yevkurov konvoyunun geçişi sırasında bir intihar bombacısının patlayıcılarla dolu bir arabayı patlatması sonucu ağır yaralandı. Saldırıda üç koruması öldü.
 12 Ağustos 2009: İmar bakanı Ruslan Amerkhanov, bir tetikçi tarafından İnguş başkenti Magas'taki ofisinde öldürüldü.
 17 Ağustos 2009: Nazran'da, bir intihar bombacısı patlayıcı dolu kamyonu MVD (İçişleri Bakanlığı) polis merkezine sürdü ve 21 İnguş polisi ile bilinmeyen miktarda Rus iç güvenlik unsurunun ölümüne sebep oldu.
 25 Ekim 2009: Rus rejiminin İnguşetya politikalarını yüksek sesle eleştiren muhalif İnguş iş insanı Maksharip Aushev infaz edildi. Vücudunda 60'ın üzerinde kurşun deliği vardı. ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından 2009 yılında ölümünden sonra ödüllendirildi.
 5 Nisan 2010: Karabulak'ta bir intihar bombacısı üç polis memurunu yaraladı. Yaralılardan ikisi hastanede hayatını kaybetti. Müfettişler olay yerine vardığında, uzaktan kumandayla bir araç daha patlatıldı. İkinci patlamada kimse yaralanmadı.
 24 Ocak 2011: Magomed Yevloyev (öldürülen muhalif gazeteci Magomed Yevloyev ile isim benzerliği) isimli intihar bombacısı Moskova'da Domodedovo Havaalanı'nda 37 kişinin hayatını kaybetmesine sebep oldu.
 2012: İnguş teröristler, Suriye'de iç savaşa karıştılar.
 27 Ağustos 2013: İnguşetya güvenlik şefi Akhmet Kotiev ve koruması teröristlerce öldürüldü.
 10 Aralık 2013: Suikasta kurban giden Magomed Yevloyev'in yakın arkadaşı İnguş muhalefet lideri Magomed Khazbiev, Ukrayna'da Euromaidan'a ve Rusya karşıtı kampanyaya katıldı.
 2 Şubat 2014: FSB, Aralık 2013'ün ortasında Kuzey Kafkasyalı dört kişinin Ukrayna'da bulunup, Ukraynalıları Ruslar aleyhine sokak savaşlarına hazırladıklarını resmen doğruladı.
 20 Nisan 2014: İnguş insan hakları savunucusu Ibrgim Lyanov Kırım'ın Ukrayna'dan ayrılması örneğini kullanarak İnguşetya'nın Rusya'dan ayrılarak bağımsız bir devlet olmak istediğini belirtti.
 24 Mayıs 2014: İnguş lider Arthur Getagazhev, 4 terörist ve 2 sivil Rus güçleri tarafından Sagopshi köyünde düzenlenen operasyonda öldürüldü.
 2 Temmuz 2014: Aylar süren inkârın ardından, Rusya yanlısı İnguşetya başkanı nihayet İnguş isyancıların Ukrayna'da Rusya yanlısı güçlere karşı savaştığını kabul etti.
 2 Temmuz 2014: İnguş isyancılar Rus zırhlı konvoyuna saldırarak 1 askeri öldürdü ve 7 askeri yaraladı.
 6 Temmuz 2014: Rus özel kuvvetleri, morgunda Arthur Getagazhev'in cesedinin bulunduğu Nazran hastanesinde bir pusu kurdu. İstihbarat, İnguş isyancıların öldürülen liderin cesedini kaçırmaya çalışacağını bildirdi. İstihbarat doğruydu. Radio Free Europe (Kafkasya konusunda uzmanlaşmış bölüm), gün ortasında 2 İnguş isyancının pusuya saldırdığını, gayriresmî kaynağa göre iki isyancının 40 saniyeden kısa bir sürede FSB ve spetsnaz subaylarından 7'sini öldürüp 4'ünü yaraladığını ve 2 saldırganın yara almadan olay yerinden ayrıldığını bildirdi. İsimsiz kalmak isteyen İnguş polis kaynağı, öldürülenlerin kesin sayısının sadece FSB tarafından bilindiğini ancak resmi olarak kimsenin açıklamaya cesaret edemeyeceğini söyledi. Kremlin yanlısı LifeNews saldırının 19 saniyeden kısa sürdüğünü gösteren video yayınladı.
 17 Ocak 2015: Maghas. Batı karşıtı görüşlerin yükselişi. 20.000'den fazla İnguş vatandaşı, Müslümanlara yönelik Avrupalı terörünü protesto etti.
 28 Şubat 2015: Muhalif Rus lider Nemtsov'un ölümü, Rus polisince İnguşetya ile ilişkilendirildi.
 26 Mart 2019: İnguşetya'da binlerce insan, komşu Çeçenya ile varılan tartışmalı sınır anlaşmasını protesto etti. Anlaşma uyarınca yapılan toprak takaslarını kınadı ve İnguşetya başkanı Yunus-Bek Yevkurov'un istifa etmesi çağrısında bulundu.
 25 Haziran 2019: Yunus-Bek Yevkurov, görevde yaklaşık 11 yıl kaldıktan sonra istifa ettiğini açıkladı.

İdari Yapı

İnguşetya Cumhuriyeti, Rusya Federasyonu'nun Kuzey Kafkasya Federal Bölgesi'nde yer alır.

Cumhuriyetin yetki alanına giren şehirler (2016 itibarıyla)

 Magas (Магас) (başkent)
 Nazran (Назрань)
 Malgobek (Малгобек)
 Karabulak (Карабулак)
 Sunja (Сунжа)

Rayonlar

 Ceyrah (Джейрахский)
 Sunja (Сунженский)
 Nazran (Назрановский)
 Malgobek (Малгобекский)

Demografik Bilgiler

Nüfus
Sosyo-ekonomik şartların çetinliği ve yüksek nüfus yoğunluğuna rağmen, İnguşetya, Rusya'daki en yüksek nüfus artış oranlarından birine sahip. 1992'de ülkenin nüfusu 211 bin, 1998'de 313 bin iken 2020 yılında 507 bin kişiye ulaştı.

2020 yılına ait Rosstat verilerine göre, ülkenin nüfusu 507.061 kişi,nüfus yoğunluğu ise 162,36 kişi/km²'dir

Kent nüfusunun oranı %55,64; kırsal nüfusun toplama oranı ise %44,36'dır.

Etnik Yapı
Baskın etnik grup İnguş'tur. İnguşetya, Rusya Federasyonu'ndaki Rus nüfusunun oranının en düşük olduğu idari birimdir. Rus nüfusunun çoğu, 20. yüzyılın ikinci yarısında İnguşetya'yı terk etti; diğer yandan 1990'larda ve 2000'lerin ilk yarısında, Çeçenya ve Kuzey Osetya'dan çok sayıda mülteci İnguşetya'ya geldi.

2010 nüfus sayımına göre, etnik İnguşlar ülke nüfusunun %94.1'ini oluşturuyor. İnguşlardan başka; Çeçenler (%4,6), Ruslar (%0,8) ve her biri toplam nüfusun %0,5'inden azını oluşturan daha küçük gruplar yer alıyor.

Toplumsal Yapı
Toplumsal ilişkileri ve yapılarıyla, Çeçenler ile İnguşlar diğer Kafkasya halklarından farklılaşır. Frederik Coene yapıyı detaylarıyla anlatır:

"En ilginç vaka, "teip"lerinin hala toplumun temel taşını oluşturduğu Çeçenler ve İnguşlar, kendilerini baba soyundan ortak bir atayla özdeşleştiren klan-vari kabile toplulukları olan yaklaşık 150 "teip" vardır. Bu "teip"ler, genel güvenlik ve ekonomik sorunları çözmek için bölgesel olarak 13 "tukkhum"da gruplandırıldı. "Teip"ler "gary" (kol) ve daha sonra nek'i (aile) olarak alt gruplara ayrılır ve boyutları birkaç binden yüz bine kadar değişir. En büyükleri Benoy, Akkiy, Chinkho, Gendergenoy, Alleroy ve Ersenoy'dur. Yıllar içinde birçok gary ve hatta nek'i kendilerini teip statüsüne yükseltti ve sonuç olarak son iki yüzyılda teip sayısı beş kat arttı. "Teip" üzerinde etkisi olan önemli kararlar, en yaşlı ve en saygın kişilerden oluşan bir ihtiyar heyeti tarafından alınır. Toplumdaki yerlerini iyileştirmeye çalışan farklı "teip"ler arasında güçlü bir rekabet vardır ve bu da genellikle şiddetli gerilimlere yol açar. Sonuç olarak "teip"; üyelerini onu onurlandırmaya ve tevazu, terbiye, tertip, dürüstlük ve yardımseverlik gibi ahlaki kurallardan oluşan "o'zdangala"ya göre yaşamaya zorlar. Adamları savaşta cesaret gösterdiğinde ve tüm ahlaki kurallara uyduğunda bir "teip"in statüsü yükseltilebilir; tersi söz konusu olduğundaysa statüsü düşürülebilir. Herkes kendi "teip"i ile tanımlanır, böylece tek bir kişinin davranışı bütün "teip"in onur ve imajını yerle bir edebilirken; tek bir kişiye yapılan hakaret de, tüm "teip"i aşağılamış sayılabilir. Her "teip"in, çoğunda kule ya da dağ gibi sembolleri olan, kendi tarihi anavatanı vardır."

Dil
Anayasaya göre İnguşetya Cumhuriyeti'nin iki resmî dili vardır: İnguşça ve Rusça. İnguş dili, kendisine uyarlanmış karakterleri ile Rusçada kullanılan alfabeden farklı olmakla beraber, Kiril alfabesi kullanır.

Coğrafya
İnguşetya, Kafkasya'nın kuzey yamaçlarında yer alır. Kısa mesafelerle de olsa, Terek ve Sunja nehirleri topraklarını sular. Kuzeyden güneye uzunluğu 144 km; batıdan doğuya 72 km'dir. Kuzey bölgeleri bozkır; güney ise vadi ve boğazlarla ayrılmış yükseltilerden oluşan dağlık arazidir. Kuzey bölgelerinde Sunja ve Alkhanchurt vadilerinin bir kısmı, orta bölgelerde ise Sunja ve Assa nehirlerinin vadileri bulunurken, ülkenin güney kısmı Kafkas Dağları tarafından işgal edilmiştir. En yüksek nokta Shan Dağı'dır (4451 m). Kafkas Dağları'nın ülkede kat ettiği mesafe 150 km'dir.

Nehirler
Büyük nehirler şunlardır:
 Terek Nehri
 Assa Nehri
 Sunja Nehri

Doğal kaynaklar
İnguşetya mermer, ahşap, dolomit, alçı, kireçtaşı, çakıl, granit, kil, jeotermal enerji tıbbi su, metal,maden suyu, Petrol (60 milyar ton) ve doğalgaz rezervleri ile çeşitli ve zengindir.

İklim
İnguşetya iklimi çoğunlukla karasaldır. Yazları step alanlar kuru ve güneşli, kışları soğuk ve yağışlı, dağlık iklimde ise Yazları sıcak kışları ise soğuk ve karlıdır. İnguşetya Kafkas Sıradağlarının ortasında olduğundan geçilemez ve ulaşılmaz bir bölgededir. Bu yüzden ulaşım yoktur. Dağlık alanlar tamamen karlıdır. Kışları -20 °C ile -30 °C arasındadır.

 Ocak ayı ortalama sıcaklığı: -10 °C
 Temmuz ayı ortalama sıcaklığı: 21 °C
 Ortalama yıllık yağış: 450–650 mm
 Ortalama yıllık sıcaklık: +10 °C

Siyaset
Sovyetlerin dağılmasına kadar İnguşetya, Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nin içerisindeki Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin parçasıydı. 1920'lerin sonları ila 1930'ların başlarında Sovyet yetkilileri, Çeçen-İnguş birleşmesini "nesnel" ve "doğal" bir süreç olarak uygulamaya heveslilerdi. Birleşmenin destekçisi olan Sovyet dilbilimci Nikolay Yakovlev, hem Çeçenler hem de İnguşlar için kapsayıcı bir "Veinakh" (halkımız) adının kullanılması gerektiğini öne sürdü. Onun görüşlerine göre, Çeçenlerin ve İnguşların bir ve aynı cumhuriyet içinde hızlı kentleşmesi ve yakınlaşması, ortak bir kültür ve dil oluşumunu ve birleşik bir "Veinakh" halkının kurulmasını teşvik edebilirdi. 80'lerin sonlarında Sovyetler Birliği'ndeki ayrılıkçı eğilimlerle birlikte, 9-10 Eylül 1989 tarihlerinde Grozny'de İkinci İnguş Halk Kongresi düzenlendi. Toplantı Sovyetler Birliği'nin üst düzey liderlerini hedefe koydu ve Ordzhonikidze şehrinin sağ yakasında bir başkentle İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin tarihsel sınırları içerisinde İnguş halkının özerkliğini yeniden kurma talebini içeriyordu. İnguş Cumhuriyeti, altı geleneksel İnguş bölgesinden (tartışmalı Prigorodny Bölgesi de dahil) oluşacaktı. Rusya Federasyonu'nun ortaya çıkışı, İnguşlara, adandıkları bağımsızlıklarını verdi. 1990'lar boyunca İnguşetya, seçilmiş başkanı, eski Sovyet generali ve savaş kahramanı Ruslan Aushev tarafından yönetildi.

İnguşetya'da hükûmet başkanı ve en yüksek idari makam Baş/Başkan'dır.

Geçmiş "Baş"lar:

 Ruslan Aushev: 10/11/1992 - 28/12/2001
 Akhmed Malsagov: 28/12/2001 - 23/05/2002
 Murat Zyazikov: 23/05/2002 - 30/10/2008
 Yunus-bek Yevkurov: 30/10/2008 - 26/06/2019
 Mahmud-Ali Kalimatov: 26/06/2019 - devam ediyor

Ülkenin parlamentosu, beş yıllık bir dönem için seçilen 32 milletvekilinden oluşan Halk Meclisi'dir. 27 Eylül 2018'den bu yana Halk Meclisi Başkanı Magamet Cabrailoviç Yandiyev'dir.

İnguşetya Anayasası 27 Şubat 1994'te kabul edilmiştir.

İnguşetya, Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Örgütü üyesidir.

Başkent, Aralık 2002'de Nazran'dan, başkent olması amacıyla kurulan Magas'a taşındı.

En son seçim 2016'da yapıldı. 32 üyeli Halk Meclisi'nde çoğunluk, oyların %75,94'ünü alarak parlamentoda 26 koltuk kazanan Birleşik Rusya'dadır.

Kaynakça

 İnguşetya
Rusya'da İslam
Kafkasya

İnguşetya


ජලයේ රසායනික හා ෙභෟතික ගුණ

1)	ජල අණු අතර ඇති හයිඩ්‍රජන් බන්ධනවල අකෘතියක්

2)	ජල බිදුවක් වැටීම නිසා ඇතිවී ඇති පොළා පනින ජල දහර හා ඒ වටා ඇති කේශික තරංග

3)	මකුණු දැලක බිදුණු පිණි බිංදු

4)	රසදිය හා ජලයේ කේශික ක්‍රියාවලීන්හි සංසන්දකයන්

ජලය

ජලය දැනට සොයාගෙන ඇති සියළු ජීවී ආකාරවලට අත්‍යාවශ්‍ය ද්‍රාවකයක් වන අතරම පෘථිවිය මතුපිට බහුලව පවතින සංයෝගයක් ද වේ.

තොරතුරු හා ගුණාංග
සාමාන්‍ය නම	ජලය
IUPAC නම 	ඔක්සිඩේන්
අමතර නම්	ඇක්වා , ඩයි හයිඩ්‍රජන් මොතොක්සයිඩ්
හයිඩ්‍රජන් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ්
අණුක සූත්‍රය	H2O
CAS අංකය	7732-18-5
InChI	InChI = 1/ H2O / hIH2
අණුක ස්කන්ධය	18.0153 gmol-1
ඝනත්වය හා කලාපය	0.998gcm-3 (200°C හිදී 1atm හිදී ද්‍රව තත්වයේ වේ)
0.917gcm-3 (00°C හිදී 1atm හිදී ඝන තත්වයේ වේ)
ද්‍රවාංකය	00°C (273.15K) (320F)
තාපාංකය	99.974°0C (373.124K) (211.950F)
විශිෂ්ට තාප ධාරිතාවය	4.184Jg-1K-1 (200°C හිදී ද්‍රව අවස්ථාවේ දී)

ජලයේ අණුක සූත්‍රය "H2O" වන අතර එක් ජල අණුවක් සමන්විත වන්නේ එක් ඔක්සිජන් පරමාණුවක් හා සහසංයුජව බන්ධනය වී ඇති හයිඩ්‍රජන් පරමාණු යුගලකිනි.

ජලයේ ප්‍රධාන භෞතික හා රසායනික ලක්ෂණ කිහිපයක් පහත දැක්වේ.

·	ජලය කාමර උෂ්ණත්වයේ දී ද්‍රව තත්වයේ පවතින රසයකින් හා ගන්ධයකින් තොර ද්‍රව්‍යයකි. ජලය කුඩා පරිමාවක් ගත් කළ අවර්ණ ස්වභාවයක් පෙන්වුවද සහජයෙන්ම ජලය හා අයිස් ඉතා මද නිල් පැහැයකින් යුක්තය. අයිස් ද කුඩා ප්‍රමාණවලින් අවර්ණ ස්වභාවයක් පෙන්වන අතර ජල වාෂ්ප වායූන් මෙන් අදෘශ්‍යමාන වේ.
·	ජලජ ශාකවලට ජලයේ ජීවත්වීමට හැකිව ඇත්තේ ජලය පාරදෘශ්‍ය බැවින් හිරු එළිය එම ශාක වෙත ළගා වන බැවිනි. ප්‍රබල පාරජම්බුල (UV) තරංග පමණක් ජලය මගින් තරමක් දුරට අවශෝෂණය කරයි.
·	ජලය සම්මත තත්ව යටතේ ද්‍රව කලාපයේ පවතී.
·	ඔක්සිජන්හි විද්‍යුත් ඍණතාව හයිඩ්‍රජන්ට වඩා ඉහළ හෙයින් ජල අණු ධ්‍රැවීය වේ. ඒ අනුව ජල අණුවක හයිඩ්‍රජන් පරමාණු සුළු ධන ආරෝපණයක් ද ඔක්සිජන් පරමාණුව සුළු ඍණ ආරෝපණයක් ද දරණ හෙයින් අණුවට ඉහළ සඵල ද්වී ධ්‍රැව ඝූර්ණයක් ඇත. මේ හේතුවෙන් ජල අණු එකිනෙක අතර ඇති කරගන්නා ද්වි ධ්‍රැව - ද්වි ධ්‍රැව ආකර්ෂණ බල හේතුවෙන් ජලයට ප්‍රභල පෘෂ්ටීය ආතතියක් ඇත.
·	ජල අණු එකිනෙකට බැද තැබීමට වැදගත් වන තවත් බලයකි හයිඩ්‍රජන් බන්ධනය.
·	ජලයේ (සහ අනෙකුත් ද්‍රවවල) තාපාංකය වායු පීඩනය හා ඍජුව බැදී තිබේ. උදාහරණයක් ලෙස එවරස්ට් කන්ද මුදුනේ ජලය නටන උෂ්ණත්වය 680°C (1540F) වන අතර මුහුදු මට්ටමේ දී එය 100°C (212F) වේ. මෙහි පරස්පරදය ද සත්‍ය වන අතර එබැවින් සාගරයේ ඉතා ගැඹුරු ප්‍රදේශවල පිහිටි භූතාප කවුළු අවම ප්‍රදේශවලදී සෙල්සියස් අංශක සිය ගණනක උෂ්ණත්වයක් යටතේ ද ජලය ද්‍රව තත්වයේ පවතී.
·	ජල අණු සංයුක්ත බල මගින් එකිනෙක බැදී පවතින හෙයින් ජලයට අධික පෘෂ්ඨික ආතිත ශක්තියක් පවතී. මෙයට හේතුව ජල අණුවල ධ්‍රැවීය ස්වභාවයයි. මෙම දැඩි පෘෂ්ඨික ආතිත ශක්තිය නිසා ජල පෘෂ්ඨයක් මත කේශික තරංග පැතිර යා හැක.
·	ජලයේ ධ්‍රැවීය ගුණ හේතුවෙන් එයට ප්‍රභල ආසක්ත බල ද තිබේ.
·	කේශික සිදුරක් සහිත නලයක් ඔස්සේ ජල කදක් ඉහළ නැගීමේ සංසිද්ධිය කේශික උද්ගමනය නම් වේ. මෙයට ගුරුත්වයට එරෙහිව ක්‍රියා කළ හැක.
·	ජලය විශ්වීය ද්‍රාවකය ලෙස ද හැදින්වෙන අතර බොහෝ ද්‍රව්‍ය දිය කරගත හැකි ප්‍රභල ද්‍රාවකයකි. අම්ල , ක්ෂාර , ලවණ හා සීනි වර්ග ද මෙවන් ද්‍රව්‍යය සදහා උදාහරණ වේ. මේ හැරුණු විට සමහර වායූන් ද (විශේෂයෙන් ඔක්සිජන් හා කාබන් ඩයොක්සයිඩ් ද) ජලයේ ද්‍රවණය වේ. මේ සියලු සංයෝග "ජලකාමී" සංයෝග ලෙස නම් කෙරේ. ජලය සමග හොදින් මිශ්‍ර නොවන ද්‍රව්‍ය ( උදා - තෙල් හා මේද) "ජලභීතික" ද්‍රව්‍ය ලෙස හැදින්වේ.
·	සෛලයක් ඇති සියලුම ප්‍රධාන සංඝටක (ප්‍රෝ‍ටීන , DNA සහ පොලිසැකරයිඩද) ජලයේ ද්‍රවිතව පවතී.
·	පිරිසිදු ජලය දුර්වල විද්‍යුත් සන්නායකයක් වන නමුත් ලුණු / සෝඩියම් ක්ලෝරයිඩ් වැනි අයනික සංයෝගයකින් ස්වල්පයක් ද්‍රවණය කළ විට විද්‍යුත් සන්නායකතාව බොහෝ වැඩි වේ.
·	ජල අණු අතර පවතින හයිඩ්‍රජන් බන්ධන හේතුවෙන් ජලයට සොයාගෙන ඇති සියලු ද්‍රව්‍ය අතුරින් ඉහළම වාෂ්පීකරණයේ ගුප්ත තාපය (40.65kJmol-1) පවතින අතර ජලයේ විශිෂ්ට තාප ධාරිතාව දෙවැනි වන්නේ ඇමෝනියාවලට පමණි. මෙම ගුණයන් හේතුවෙන් පෘථිවි උෂ්ණත්වයේ විශාල විචලනයන්ට ස්වාරක්ෂකයට ක්‍රියා කරමින් පෘථිවියේ දේශගුණය පාලනය කිරීමට ජලයට හැකියාවක් ලැබී ඇත.
·	ජලය උපරිම ඝනත්වය ළගා වන්නේ 3.980°C (39.160F)  ක උෂ්ණත්වයේ දී තවදුරටත් සිසිල් කළ විට ජලයේ ඝනත්වය ක්‍රමයෙන් අඩුවන අතර ඝන තත්වයට පත්වීමේදී 9% ක ප්‍රසාරණයක් පෙන්වයි. මේ හේතුවෙන් ඇතැම් අසාමාන්‍යය ලක්ෂණ නිරීක්ෂණය කළ හැක. උදාහරණයක් ලෙස අර්ධ ලෙස අයිස් බවට පත්වූ පොකුණක පතුලේ පවා ජලජ ජීවීන්ට ජීවත් විය හැක. ඊට හේතුව පොකුණේ පතුලේ ඇති ජලය 40C (390F) ආසන්න උෂ්ණත්වයක ද්‍රව තත්වයේ පැවතීමයි.
·	ජලය බොහෝ ද්‍රව සමග හොදින් මිශ්‍ර වේ. උදාහරණයක් ලෙස ජල එතනෝල් හා ඕනෑම අනුගතයකින් මිශ්‍ර කළ විට ලැබෙනුයේ තනි සමජාතීය මිශ්‍රණයකි. එහෙත් ජලය හා බොහෝ තෙල් වර්ග අමිශ්‍ර වන අතර ඉහළ සිට පහළට ඝනත්වය වැඩිවන පිළිවෙලට ස්ථිර වෙන්වීම , මිශ්‍ර කිරීමට උත්සාහ කළ විට සිදුවේ. තවද වායුවක් ලෙස ජල වාෂ්ප වාතය සමග සම්පූර්ණයෙන්ම මිශ්‍ර වේ.
·	ජලය වෙනත් බොහෝ ද්‍රාවක සමග ස්ථිර තාපාංක මිශ්‍රණ ලබා දේ.

මෙම රූප සටහනෙන් දැක්වෙන්නේ ජලය සමග දරුණු ලෙස ප්‍රතික්‍රියා කරන ද්‍රව්‍යය ප්‍රවාහනයේදී යොදාගන්නා ADR නම් ලේබලයකි.

සෝඩියම් , ලිතියම් , කැල්සියම් හා පොටෑසියම් වැනි ඇතැම් ද්‍රව්‍යය ජලය සමග ප්‍රභලව ප්‍රතික්‍රියා කරන අතර ගිනි ගන්නා සුළු හයිඩ්‍රජන්

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Water#Chemical_and_physical_properties

ජලයේ රසායනික හා ෙභෟතික ගුණ


مسييه 3 (بالإنجليزية:M3) هو عبارة عن عنقود نجمي كروي (مغلق) يحوي ما يقارب 500.000 نجم وهو يقع في كوكبة السولقيان , يبتعد هذا العنقود النجمي عن الأرض بحوالي 32,600 سنة ضوئية (10 فرسخ فلكي) و هو يحوي 170 نجم ضعيف متغير و هو العنقود الكروي الوحيد الذي يحوي هذا العدد.  و يصل قدره الظاهري لـ 6.2+ و أكتشفه عالم الفلك البريطاني  ويليام هيرشل سنة 1784.

تاريخ أكتشافه
يعتبر هذا العنقود أول جرم يتكشفه عالم الفلك الفرنسي الشهير تشارلز مسييه بنفسه و حينها أخطأ في تصنيفه حيث أعتبره سديم بدون نجوم و لكن تم تصحيح الخطأ بعد أن أكتشفه  ويليام هيرشل و منذ ذلك الحين أصبح هذا العنقود من أشهر و أفضل العناقيد التي تمت دراستها و أشهر الدراسات التي جرت على هذا العنقود هي دراسة النجوم المتغيرة المتوفرة بشكل غير أعتيادي في هذا العنقود في عام 1913 من قبل عالم الفلك الأمريكي سولون إيرفينج بيلي و الذي أستمر في دراسة النجوم المتغيرة حتى عام 2004.

إمكانية رؤيته
يعتبره العديد من علماء و هواة الفلك واحد من أفضل العناقيد النجمية الكروية الشمالية بعد مسييه 13و لكن قدره الظاهري 6.2+ مما يجعله هدفاً صعباً عند محاولة رؤيته بالعين المجردة و لكن يمكن رؤيته بواسطة تلسكوب متوسط الحجم حيث عند رؤية العنقود للوهلة الأأولى سيظهر على إنه أشبه بغيمة ساطعة و لكن بعد تصويره بعدّة فلكية إحترافية ستظهر تفاصيل نجوم العنقود مع تباين و وضوح مركز العنقود.

صفاته
يعتبر العنقود مسييه 3 من أكبر العناقيد النجمية و أكثرها لمعاناً حيث يحتوي العنقود على أكثر 500,000 نجم و يُقدّر أعمارها بحوالي 11.4 مليار سنة و يعتبر مسييه 3 من الأجرام المنعزلة و على الرغم من إنه يتبع مجرة درب التبانة إلا أنه برتفع عن مجرة درب بمسافة 31.6 سنة ضوئية (9.7 فرسخ فلكي) و يبتعد عن مركز المجرة بمسافة 38.8 سنة ضوئية (11.9 فرسخ فلكي) و يعتبر العنقود مسييه 3 من الفئة الأولى و التي تعتبر غنية بالمعادن و يحتوي على نسب وفيرة من العناصر الثقيلة.

اقرأ أيضاً
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

المراجع

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1764
اكتشافات شارل مسييه
عناقيد مغلقة
فهرس مسييه
كوكبة السلوقيان

مسييه 3


Onthophagus ratchataniensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Masumoto, Ochi & Hanboonsong em 2013.

Referências

Ligações externas

ratchataniensis
Coleópteros descritos em 2013

Onthophagus ratchataniensis


A superhidrofobicidade é um efeito resultante da combinação entre rugosidade e hidrofobicidade, de modo a gerar superfícies altamente hidrofóbicas, que são extremamente difíceis de molhar . Essas superfícies, que apresentam um ângulo de contato aparente com a água maior do que 150º e histerese do ângulo de contato menor do que 10º, são definidas como superfícies superhidrofóbicas . Uma gotícula de água que atinge essa superfície pode se projetar completamente, como se fosse uma bola elástica . O efeito de superhidrofobicidade também é conhecido como Efeito de Lótus, por ter sido inicialmente observado na superfície das folhas desta planta .

O que é molhabilidade?
Para se entender o efeito de superhidrofobicidade, é necessário compreender o comportamento de um líquido. As moléculas que compõem o líquido experimentam forças resultantes diferentes: as moléculas que estão no interior do líquido experimentam uma força resultante igual a zero, por estarem rodeadas por moléculas vizinhas em todas as direções, e as moléculas que estão na superfície do líquido experimentam uma força resultante diferente de zero, por não estarem rodeadas por moléculas vizinhas em todas as direções . Assim, a força resultante na superfície do líquido aponta para dentro da gotícula, criando pressão , e causando a redução da área superficial do líquido, que assume assim, um formato esférico no ar . No entanto, a maior parte das gotículas de água que observamos na natureza não apresentam um formato esférico, sendo distorcidas pela gravidade e pela interação entre a água e a superfície .

A tendência de um líquido em se espalhar sobre uma superfície sólida é definida como molhabilidade . O formato que uma gotícula de água irá assumir quando está em uma superfície sólida ideal, ou seja, lisa e quimicamente homogênea, será determinado pelas interações entre as moléculas presentes nas interfaces líquido-sólido, líquido-gás e sólido-gás, sendo que, cada uma dessas interfaces apresentarão diferentes valores de tensão superficial por unidade de área . O modelo de Young é conhecido por explicar teoricamente a molhabilidade em superfícies lisas .

Além da natureza física, que é representada pelo valor de tensão interfacial, as propriedades de molhabilidade de uma superfície também são determinadas pela rugosidade, que é característica da topologia da superfície. Estudos têm mostrado que existem diferenças entre a molhabilidade em superfícies lisas e superfícies rugosas , que são aquelas que apresentam algum tipo de estrutura, aleatória ou padronizada. Na literatura, o modelo de Wenzel explica teoricamente a molhabilidade em superfícies rugosas em que a gotícula penetra nas cavidades, enquanto que, o modelo de Cassie-Baxter explica os casos em que a gotícula não penetra nas cavidades, uma vez que estruturas muito pequenas uniformemente distribuídas na superfície criam "bolhas" de ar abaixo das gotículas depositadas, diminuindo o contato direto com a superfície .

Como interpretar a molhabilidade?
A molhabilidade é avaliada, principalmente, através da medida do ângulo de contato aparente e da histerese do ângulo. No entanto, em alguns casos, é necessário que seja feita ainda a medida do ângulo de deslizamento e do ângulo de desprendimento.

Ângulo de contato aparente

A medida que quantiza a molhabilidade de uma superfície é o valor do ângulo de contato aparente. É definido como o valor entre as retas que tangenciam a superfície sólida e o menisco da gotícula do líquido .

Histerese do ângulo
As gotas que estão sobre uma superfície apresentam um intervalo de ângulos que variam desde um valor mínimo, chamado de ângulo de recuo, até um valor máximo, chamado de ângulo de avanço. A diferença entre esses ângulos é chamada de histerese do ângulo. A medida da histerese pode ser feita através do aumento e da diminuição do volume de uma gotícula ou ao colocar uma gotícula em um plano inclinado . Estudos mostram que, o valor de histerese do ângulo é menor do que 10º em superfícies superhidrofóbicas .

Ângulo de deslizamento
O ângulo de deslizamento corresponde a inclinação mínima que a superfície deve ter para que a gotícula comece a deslizar sobre ela. Para a medição, uma gotícula do líquido é colocada em uma superfície que é inclinada gradualmente a partir da posição horizontal até à queda da gotícula. Quanto maior for a hidrofobicidade da superfície, menor é o ângulo de deslizamento . Se considerarmos o modelo de Wenzel, as gotículas do líquido não deslizam, pois ficam presas nas cavidades mesmo para ângulos de deslizamento maiores. No entanto, se considerarmos os modelos de Young e de Cassie-Baxter, a gotícula do líquido desliza com mais facilidade no segundo caso, uma vez que o ar preso entre as cavidades faz com que a área de contato entre a gotícula e a superfície seja minimizada .

Ângulo de desprendimento
Assim como o ângulo de deslizamento, o ângulo de desprendimento também considera a inclinação da superfície. Para a medição, uma gotícula do líquido é liberada de uma altura definida sobre uma superfície previamente inclinada. O ângulo no qual a superfície é inclinada inicialmente é igual a 85º, sendo reduzido gradualmente. O menor ângulo de inclinação no qual a gotícula se desloca completamente sobre a superfície é chamado de ângulo de desprendimento. Quanto maior for a hidrofobicidade da superfície, menor é o ângulo de desprendimento .

Tipos de superfícies
As superfícies podem ser classificadas, de acordo com os ângulos de contato aparente que apresentam quando há água sobre elas, em hidrofílicas, hidrofóbicas e superhidrofóbicas.

Superfícies hidrofílicas
As superfícies hidrofílicas são caracterizadas por grandes forças de interação entre as interfaces líquido-sólido. Isso acontece pois, normalmente, as superfícies são sólidos que têm ligações covalentes, metálicas ou iônicas . Assim, ao entrar em contato com essas superfícies, os líquidos tendem a se espalhar. Logo, uma superfície hidrofílica apresenta alta molhabilidade e, consequentemente, o valor do ângulo de contato aparente é baixo, sendo menor do que 90º .

Superfícies hidrofóbicas
As superfícies hidrofóbicas são caracterizadas pelas forças de interação entre as interfaces sólido-líquido serem maiores do que as forças de interação entre líquido-gás e sólido-gás . A gotícula do líquido apresenta formato um pouco mais esférico quando está em contato com essa superfície, apresentando ângulo de contato aparente maiores, sendo maiores do que 90º e menores do que 150º .

Superfícies superhidrofóbicas
As superfícies superhidrofóbicas apresentam molhabilidade quase nula. A gotícula do líquido apresenta formato quase completamente esférico, uma vez que a área de contato entre a superfície sólida e a gota é muito reduzida. Assim, o valor do ângulo de contato aparente é muito elevado, sendo maior do que 150º .

A superhidrofobicidade e a nanociência
Se considerarmos o modelo de Cassie-Baxter, a superhidrofobicidade é obtida através da otimização da topografia da superfície, pois as estruturas extremamente pequenas que estão uniformemente distribuídas na superfície criam "bolhas" de ar abaixo das gotículas do líquido depositadas, diminuindo o contato direto com a superfície . Estudos recentes mostram que a estabilidade do estado superhidrofóbico pode ser otimizada pela adição de rugosidade através de estruturas em micro e nanoescala - a rugosidade em microescala reduz a área de contato entre o líquido e o sólido, enquanto a rugosidade em nanoescala ajuda a suportar a pressão necessária para manter o estado Cassie-Baxter .

Várias tecnologias têm sido utilizadas na fabricação de superfícies superhidrofóbicas de modo a alterar a energia superficial e adicionar rugosidade à superfície. Entre elas, destacam-se a deposição de vapor químico, a deposição de camada atômica, o processo Sol-Gel, a litografia e o plasma .

Referências

Nanotecnologia

Superhidrofobicidade


Wolfgang Martynkewicz (* 1955) ist ein deutscher Literaturwissenschaftler und Autor.

Leben
Wolfgang Martynkewicz studierte Literaturwissenschaft, Psychologie sowie Soziologie und graduierte zum Dr. phil. Er arbeitet als freier Autor sowie als Lehrbeauftragter an der Otto-Friedrich-Universität Bamberg und an der Universität Bayreuth.

Schriften
 Charakter, Habitus und Schriftstellertum: sozialphänomenologische und sozialpsychologische Untersuchung zum Werk Arno Schmidts, Dissertation Universität Konstanz 1990 .
 Arno Schmidt (= Rowohlts Monographien. Bd. 484). Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1992, ISBN 3-499-50484-7.
 Jane Austen (= Rowohlts Monographien. Bd. 528). Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1995, ISBN 3-499-50528-2.
 Sabina Spielrein und Carl Gustav Jung. Eine Fallgeschichte. Rowohlt Berlin, Berlin 1999, ISBN 3-871-34287-4.
 Edgar Allan Poe (= Rowohlts Monographien 50599). Rowohlt-Taschenbuch-Verlag, Reinbek bei Hamburg 2003, ISBN 3-499-50599-1.
 Salon Deutschland. Geist und Macht. 1900–1945. Aufbau, Berlin 2009, ISBN 978-3-351-02706-3.
 Das Zeitalter der Erschöpfung: Die Überforderung des Menschen durch die Moderne. Aufbau, Berlin 2013. ISBN 978-3-351-03547-1.
 Tanz auf dem Pulverfass: Gottfried Benn, die Frauen und die Macht. Aufbau Verlag, Berlin 2017. ISBN 978-3351036669
 1920: am Nullpunkt des Sinns. Aufbau, Berlin 2019. ISBN 978-3-351-03777-2.

Weblinks

 Wolfgang Martynkewicz, Kurzbiografie auf Litrix.de

 Intellektuelle im Kampf gegen die Moderne Deutschlandradio Kultur
 Volker Weiß: Über das Buch »Salon Deutschland. Geist und Macht 1900-1945«, Jungle World, 11. November 2010
 Frauke Meyer-Gosau: Im Beziehungsdreieck. Gottfried Benn und Thea, Gottfried Benn und "Mopsa" Sternheim: Ein neues Buch berichtet vom Dichter und seinen Frauen, Rezension, Süddeutsche Zeitung, 24. Dezember 2017

Literaturwissenschaftler
Poe-Forscher
Autor
Deutscher
Geboren 1955
Mann

Wolfgang Martynkewicz


"Mamma Mia" pjesma je švedskog pop sastava ABBA. Napisali su je Benny Andersson, Björn Ulvaeus i Stig Anderson, a pjevaju ju je Agnetha Fältskog i Anni-Frid Lyngstad. Prva je skladba s istoimenog albuma grupe. Naslov pjesme izveden je iz talijanske riječi, gdje se rečenica upotrebljava kao znak iznenađenja, tjeskobe ili uzbuđenja, ako se naslov doslovno prevede na hrvatski jezik značio bi "Moja mama".

Glazbeni spot za pjesmu prešao je 100 milijuna pregleda u svibnju 2017. godine. Trenutno ima više od 245 milijuna pregleda.

Povijest
Karakterističan zvuk na početku pjesme stvara instrument marimba. Prema biografu Carl Magnus Palm, instrument je dodan u zadnji čas, nakon što je kompozitor Benny Andersson otkrio da imaju marimbu u studiju, mislio je kako je odličan za ritam pjesme.

"Mamma Mia" je napisana u domu Agnethe Fältskog i Björna Ulvaeusa te je napisana zadnja za album "ABBA". Jedna je od četiri pjesme s glazbenim spotovima s albuma. U početku, pjesma nije trebala biti singl, niti uopće biti objavljena na albumu. Tijekom tog vremena, mnogi izvođači obrađivali su pjesme ABBE (tipa "Honey, Honey" i "Bang a Boomerang"), prije objave ABBA je ponudila obradu za britansku pop grupu Brotherhood of Man, koji su je odbili.

Kada je "I Do, I Do, I Do, I Do, I Do" dostigla vrh australijske ljestvice, obožavatelji ABBE željeli su još - početak ABBAmanie. ABBINA australska diskografska kuća, RCA, ponudila je da se "Mamma Mia" objavi kao singl, no Polar Music je odbila. Ionako, Stig Anderson pristao je na zahtjev RCA-a, te je "Mamma Mia" objavljen u Austriji u kolovozu 1975. godine, gdje je deset tjedana bila na prvom mjestu ljestvice.

Nakon uspjeha u Australiji, Epic Records sa sjedištem u Ujedinjenim Kraljevstvom primijetila je ABBU nakon eurosonga i pjesme "Waterloo". Od tad pa na dalje, Epic je počeo promovirati svaki singl ABBE, a počeo je od pjesme "SOS", koja je ušla u Top 10 ljestvicu u engleskoj. "Mamma Mia" je ubrzo postala broj jedan na britanskoj ljestvici početkom 1976. godine.

B-strana pjesme u australiji, bila je "Hey, Hey Helen". Dok je u većini ostalih država B-strana bila "Intermezzo Number 1". ABBINA diskografska kuća Epic, odabrala je pjesmu "Tropical Loveland" za B-stranu za izdanje u Ujedinjenom Kraljevstvu.

Dana 31. siječnja 1976. godine, "Mamma Mia" pretekla je pjesmu Queena "Bohemian Rhapsody" te tako postala broj jedan na UK ljestvici.

Popis pjesama
Internacionalni singl
"Mamma Mia"
"Intermezzo No. 1"
UK singl
"Mamma Mia"
"Tropical Loveland"

Zasluge
ABBA
 Anni-Frid Lyngstad – vodeći i prateći vokali
 Agnetha Fältskog – vodeći i prateći vokali
 Björn Ulvaeus – prateći vokali, ritam gitara
 Benny Andersson – prateći vokali, klavir, klavijature, marimba
Dodatni glazbenici
 Janne Schaffer – glavna gitara
 Finn Sjöberg – gitara
 Mike Watson – bas-gitara
 Roger Palm – bubnjevi

Ljestvice i cerifikacije

Tjedna ljestvica

Završna ljestvica

Izvori

ABBA
Singlovi 1970-ih

Mamma Mia (pjesma sastava ABBA)


Cavallino peut désigner:

 Cavallino, commune italienne de la province de Lecce dans la région des Pouilles ;
 Cavallino-Treporti,  commune de la ville métropolitaine de Venise dans la région Vénétie en Italie ;
 Cavallino Matto, parc d'attractions de la Toscane en Italie .

Cavallino (homonymie)


Le menhir de Mentoul, appelé aussi menhir de Saint-Philibert, est un menhir situé sur la commune de Moëlan-sur-Mer, dans le département du Finistère en France.

Historique
La première description du menhir est due à René-François Le Men, sous le nom de menhir de Saint-Philibert.
Il est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 16 août 1973.

Description
Le menhir est un bloc de granite jaune à gros grains. Il mesure  de hauteur pour une largeur à la base de  et une épaisseur moyenne de  mais sa forme est très irrégulière.

Selon Le Men, à la fin du , les ruines d'une allée couverte étaient encore visibles à peu de distance, dans la lande située de l'autre côté de la route.

Folklore
Le menhir comporte une protubérance contre laquelle on venait se frotter pour se guérir de la colique, cet usage aurait perduré jusqu'au milieu du . Selon une autre coutume, les jeunes mariés devaient se frotter le ventre contre cette protubérance pour obtenir un garçon si on était un homme et pour rester maîtresse de la maison si on était une femme.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Article connexe
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Liens externes

Mentoul
Mentoul
Monument historique dans le Finistère
Monument historique classé en 1973

Menhir de Mentoul


Inuuteq Storch (født 1989 i Sisimiut, er en grønlandsk fotograf, der arbejder indenfor kunstfotografiet. Han er uddannet på Fotoskolen Fatamorgana i København 2010 - 2011 Fatamorgana, og fra 2015 - 2016 var han på et års ophold på International Center of Photography i New York. Inuuteq Storchs motiver er fra Grønland og det optager ham, at samle fortidens hverdagshistorie sådan, som den blev set og oplevet af grønlænderne. Hans videoinstallation Old Films of the New Tale er blevet vist på film og fotofestivaller i Alaska, Grønland, Danmark og Sverige.

Udgivelser og værker
 2018 Porcelain Souls, Konnotation
 2019 Flesh, Disko Bay

Udvalgte udstillinger
 2009 When Nothing Becomes The Key For Everything, Kulturhuset Taseralik, Sisimiut
 2011 Run Away For Mother Earth, Kulturhuset Taseralik, Sisimiut
 2011 Fatamorgana: Husets Cafe, København (gruppeudstilling)
 2012 Run Away For Mother Earth, Katuaq, Nuuk
 2015 Jette Bang i dialog: Fotografisk Center, København (gruppeudstilling)
 2017 Notas Al Futuro, El Pasajero, Bogota, Colombia (gruppeudstilling)
 2017 Pop Up Archive Exhibition, MANA, New Jersey, USA (gruppeudstilling)
 2017 Old Films of The New Tale, Kulturhuset Taseralik, Sisimiut
 2018 Chirts & Cloves, Nuuk Kunstmuseum, Nuuk, (gruppeudstilling)
 2018 Family Matters, NW Gallery Cph, København (gruppeudstilling)
 2018 Porcelain Souls, Festspillene, Harstad, Norway (gruppeudstilling)

Referencer

Kilder og eksterne henvisninger
 2014 Iben Mondrup: Isit Takunnittut/Øjene ser ser, 6 fotografer fra Grønland, Dacapo Publishing
 2016 Shift 11, International Center of Photography: Student book of the year 2016

Billedkunstnere fra Grønland
Fotokunstnere

Inuuteq Storch


Rewind (1971-1984) es un álbum recopilatorio de The Rolling Stones y fue lanzado en 1984. Viniendo tan sólo tres años después de Sucking in the Seventies, el álbum fue compilado principalmente para marcar el final de la alianza mundial de la banda con EMI y Warner Music (en América del Norte), ambos eran los distribuidores de los álbumes de Rolling Stones Records.

Grabación y lanzamiento
En julio de 1983, antes del lanzamiento de Undercover, los Stones firmaron un contrato multi millonario con CBS Records el cual decía que el primer álbum debía presentarse en 1986. Es el segundo álbum de los Rolling Stones en incluir las letras en el bootlek (desde Some Girls de 1978)

Por primera vez desde Through the Past, Darkly (Big Hits Vol. 2) de 1969, las listas de canciones en las ediciones para Reino Unido y EUA de Rewind (1971-1984) eran alteradas en cada entrega, lo que reflejaba los diversos gustos de ambos territorios.

Lanzado en el verano de 1984, Rewind (1971-1984) no fue tan exitoso como las compilaciones anteriores (debido, en gran parte, a las repeticiones de pistas recientemenes publicadas), alcanzó el puesto # 23 en el Reino Unido y # 86 en los EE. UU., a pesar de que fue disco de oro allí. El álbum fue re-editado en CD en los Estados Unidos y agregó "It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It)" y "Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)".

Un compilado de los videoclips de la banda fue lanzado el 14 de noviembre de 1984 con el nombre de Video Rewind.

Como Las compilaciones posteriores Jump Back: The Best of The Rolling Stones (1993) y Forty Licks (2002) lo reemplazaron claramente, Rewind (1971-1984) está ahora fuera de catálogo.

Lista de canciones
Todas las canciones compuestas por Mick Jagger / Keith Richards

Versión Inglesa
"Brown Sugar" – 3:49
"Undercover of the Night" – 4:32
"Start Me Up" – 3:31
"Tumbling Dice" – 3:37
"It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It) " – 5:07
"She's So Cold" – 4:11
"Miss You" – 4:48
"Beast of Burden" – 4:27
"Fool to Cry" – 5:06
"Waiting on a Friend" – 4:34
"Angie" – 4:31
"Respectable" – 3:07
 En el relanzamiento en CD de 1986 "Hang Fire" remplazó a "She's So Cold". "Emotional Rescue" y "Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)" fueron agregadas.

Versión Americana
"Miss You" – 4:48
"Brown Sugar" – 3:49
"Undercover of the Night" – 4:31
"Start Me Up" – 3:31
"Tumbling Dice" – 3:37
"Hang Fire" – 2:21
"Emotional Rescue" – 5:40
"Beast of Burden" – 4:27
"Fool to Cry" – 5:05
"Waiting On a Friend" – 4:34
"Angie" – 4:31
"It's Only Rock'n Roll (But I Like It)"
"Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)"
 Los últimos dos tracks fueron incluidos en el relanzamiento en CD de 1986

Referencias

Álbumes recopilatorios de The Rolling Stones
Álbumes de 1984
Álbumes de Rolling Stones Records

Rewind (1971-1984)


Željko Ražnatović (, ;, cunoscut sub numele de Arkan (Аркан), a fost un infractor de carieră sârb și comandant al unei forțe paramilitare în războaiele iugoslave, numită Garda Voluntară Sârbă. El a fost pe lista celor mai căutați a Interpolului din anii 1970 și 1980 pentru jafuri și crime comise în mai multe țări din Europa și a fost ulterior acuzat de ONU pentru crime împotriva umanității pentru rolul său în timpul războaielor. Ražnatović a fost, până la moartea sa, cel mai puternic șef al crimei din Balcani. A fost asasinat în ianuarie 2000, înainte ca procesul său să aibă loc.

Legături externe

Naționaliști sârbi
Mafioți sârbi
Soldați sârbi
Persoane inculpate de Tribunalul Penal Internațional pentru fosta Iugoslavie
Oameni care au fost uciși în Serbia

Arkan


Thomas Juel-Nielsen (født 18. juni 1990) er en dansk fodboldspiller, der spiller for SønderjyskE.

Han har tidligere spillet for forskellige klubber i Skandinavien, bl.a. AGF og Falkenbergs FF.

Klubkarriere
Juel Nielsen skrev i august 2013 under på en kontrakt med Sandefjord Fotball gældende for resten af 2013-sæsonen.

I februar 2016 skiftede Juel-Nielsen til Falkenbergs FF, hvor han skrev under på en toårig konktrakt. I januar 2017 valgte Juel-Nielsen at ophæve sin kontrakt, hvilket en klausul i kontrakten gjorde muligt, således at han forlod Falkenbergs FF efter blot et år, selvom han havde et år tilbage af kontrakten.

Efter en kort prøveperiode i AGF skrev han 29. marts 2017 kontrakt for resten af forårssæsonen med klubben, der var ramt af skader i forsvaret. Opholdet blev, på trods af at Juel-Nielsen var med til at sikre klubbens forbliven i Superligaen, ikke forlænget, og han skiftede derpå til Maccabi Netanya F.C.. Da sæsonen startede, registerede klubben ham ikke "til spilletid på grund af en udlændingekvote", hvorfor han efter få måneder i klubben atter forlod den igen.

Den 14. februar 2018 skrev Juel-Nielsen under på en kontrakt med Orange County SC fra United Soccer League. Han nåede at spille 18 kampe og score et mål, blandt andet på grund af en skade, inden han i november 2018 forlod klubben.

Han skrev den 1. marts 2019 under på en kontrakt med SønderjyskE, hvortil han kom på en fri transfer. Kontrakten gjaldt for den resterende del af forårssæsonen.

Landsholdskarriere
Juel Nielsen har repræsenteret det danske U/17-landshold syv gange og scoret to mål i perioden fra 2006 til 2007.

Hæder
Sandefjord
 Norges førstedivision i fodbold (1): 2014

Privatliv
Thomas Juel-Nielsen er vokset op i Nordsjælland sammen med sin mor, Anne Juel-Nielsen og fire søskende. Han gik på Handelsskolen København Nord i Lyngby og blev student i 2009. I 2013 flyttede Juel-Nielsen til Sandefjord i Norge for at spille for Sandefjord Fotball.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Hvidovre IF
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub
Fodboldspillere fra Sandefjord Fotball
Fodboldspillere fra Falkenbergs FF
Fodboldspillere fra AGF
Fodboldspillere fra Maccabi Netanya F.C.
Fodboldspillere fra Orange County SC
Fodboldspillere fra SønderjyskE

Thomas Juel-Nielsen


La loi Clery Act, de son nom complet Jeanne Clery Disclosure of Campus Security Policy and Campus Crime Statistics Act, est une réglementation de niveau fédéral aux États-Unis, promulguée le . Son code est 20 U.S.C. § 1092(f).

Le Clery Act impose à toutes les universités et écoles qui bénéficient des  de conserver et de communiquer les informations relatives à la criminalité sur leurs campus respectifs et à proximité de ceux-ci. Le respect de cette réglementation est confié au département de l'Éducation des États-Unis, qui peut frapper d'une amende les établissements  et suspendre le versement des fonds publics accordés aux institutions d'enseignement supérieur.

Cette loi porte ce nom en mémoire de Jeanne Clery, étudiante de 19 ans à l'université Lehigh, victime de viol et d'assassinat dans sa résidence étudiante en 1986. Ce crime a entraîné des mesures contre la criminalité non signalée sur les campus dans le pays.

Jeanne Clery

En avril 1986, Josoph M. Henry, étudiant lui aussi, a violé et tué Jeanne Clery au Stoughton Hall de l'université Lehigh, à Bethlehem, en Pennsylvanie. Henry est condamné à mort par chaise électrique, décision ensuite confirmée par la Cour suprême de Pennsylvanie en appel. Cette agression fait partie des 38 autres crimes violents enregistrés sur le campus sur trois années. Les parents de Jeanne Clery ont soutenu que, si l'université avait tenu à jour et communiqué ses statistiques sur la criminalité, Clery n'aurait jamais intégré cet établissement. Ils ont poursuivi l'université, ont reçu 2 millions de dollars, et ensuite fondé une association sans but lucratif : Security on Campus.

Effets de la loi

Rapport annuel sur la sécurité

Chaque année, avant le , les établissements doivent publier leur « rapport annuel sur la sécurité du campus » (Annual Campus Security Report) et le communiquer aux étudiants inscrits, aux candidats étudiants et au personnel. Ce rapport doit indiquer les statistiques de criminalité au cours des trois années précédentes, les consignes relatives aux mesures de sécurité, la description des programmes de prévention contre la criminalité et les procédures à suivre pour enquêter sur les éventuelles infractions sexuelles, et les poursuivre.

Recensement de la criminalité

Le service de police ou de sécurité de l'établissement doit conserver un registre public de toutes les infractions qui lui sont signalées, ou celles dont il a eu connaissance. Y figurent les informations les plus récentes au cours des 60 jours précédents. Chaque entrée dans le registre doit indiquer la nature, la date, l'heure et la localisation du chaque infraction, ainsi que le règlement de la plainte, s'il est connu. Les informations remontant à plus de 60 jours doivent être accessibles sur demande dans les deux jours ouvrés. Les registres sur la criminalité doivent être conservés pendant sept ans, soit trois ans après la publication du plus récent rapport sur la sécurité du campus.

Avertissements en temps voulu

Le Clery Act impose aux établissements de communiquer en temps voulu les avertissements relatifs à des crimes qui constituent une menace pour la sécurité des étudiants et du personnel. Les établissements doivent publier leur règlement concernant ces avertissements dans leur rapport annuel sur la sécurité du campus. L'établissement n'a l'obligation d'avertir sa communauté que des crimes recensés dans les statistiques prévues.

Statistiques de criminalité

À partir de 2012, les établissements doivent conserver les statistiques de criminalité sur les huit dernières années : sur le campus, dans les résidences de l'université, dans les bâtiments universitaires hors campus ou dans les bâtiments publics. Les infractions sont listées dans le Manuel unifié de rapport sur la criminalité. Les définitions des infractions ne correspondent pas à la législation des différents États, mais à la loi pénale fédérale. Cette nuance a conduit à des incohérences dans le recensement des données. Des évolutions récentes du Clery Act ont ciblé ces incohérences. Depuis 2014, des amendements imposent de signaler la violence familiale, la  et le stalking. Dans le cas des infractions sexuelles commises par la force, certains établissements ont montré leur hésitation à recenser les récits des victimes présumées, ce qui complique encore davantage la documentation et le traitement des agressions chez les étudiants.

Les établissements doivent signaler des délinquances et criminalité comme :
 Meurtre (y compris homicide involontaire)
 Infractions sexuelles (commises avec violence ou sans violence, violence familiale, , stalking)
 Vol qualifié

 Cambriolage
 Vol de véhicule
 Incendie volontaire
 Arrestation

Les établissements doivent signaler les personnes faisant l'objet de sanctions disciplinaires sur le campus pour :

 Infractions aux lois sur les stupéfiants
 Possession d'armes

Les établissements doivent signaler les crimes ou les blessures quand leur origine est :
 Crime de haine

Incidents notables

De nombreux établissements ont fait l'objet d'une amende car ils ne respectaient pas les règles du Clery act. Ces incidents portent sur la définition des infractions, les méthodes de signalement et la mise en garde des étudiants contre les risques. Entre 2008 et 2012, 14 établissements d'enseignement supérieur ont reçu une amende pour non-respect du Clery Act. Ces infractions à grande échelle ont conduit à frapper d'amendes des universités comme l'université d'État de Pennsylvanie, l'université d'Eastern Michigan, Virginia Tech et l'université du Montana.

Les signalements relatifs au non-respect du Clery Act sont disponibles sur le site du Federal Student Aid (FSA). Le Federal Student Aid est un service du département de l'Éducation ; il mène des analyses pour évaluer le respect du Clery Act.

Université d'Eastern Michigan

En 2008, une affaire criminelle conduit à infliger une amende élevée à un établissement (la deuxième amende la plus élevée depuis la promulgation du Clery Act). L'université d'Eastern Michigan a dû payer  car elle n'a pas averti son campus de l'agression et de la mort d'une étudiante en 2006. En outre, l'université n'a pas respecté les lois fédérales relatives au signalement d'infractions. Le meurtre de Laura Dickinson est considéré comme une alerte sur la manière dont les universités signalent et diffusent les statistiques de criminalité sur leurs campus. Le président de l'université d'Eastern Michigan, John A. Fallon a été démis de ses fonctions.

Université d'État du Michigan

Le , le département de l'Éducation annonce que l'université d'État du Michigan doit payer une amende de 4,5 millions de dollars (la plus élevée depuis la promulgation du Clery Act), après une enquête sur le traitement, dans l'établissement, de signalements relatifs aux transgressions de Larry Nassar.

Université d'État de Pennsylvanie

Le département de l'Éducation mène une enquête sur l'université d'État de Pennsylvanie en raison du scandale des agressions sexuelles sur le campus. Cette enquête fait suite aux manquements de l'administration concernant le signalement d'accusations d'infractions sexuelles commises sur le campus par , ancien membre du personnel. Jerry Sandusky a depuis été reconnu coupable d'abus sexuel contre plusieurs jeunes garçons pendant plusieurs années, y compris des incidents sur le campus.

Le , le département de l'Éducation annonce qu'il envisage d'infliger à cette université une amende record de près de 2,4 millions de dollars pour 11 infractions au Clery Act.

Virginia Tech

Dans le rapport final du département de l'Éducation, remis le , sur le massacre du  à Virginia Tech, l'établissement est accusé d'avoir enfreint les clauses du Clery Act.

Le département de l'Éducation inflige à l'université une amende de , le , car elle a manqué à son obligation d'avertir les gens en temps voulu face à la fusillade au West Ambler Johnston Hall. L'université fait appel de la décision et le tribunal du département de l'Éducation tranche en faveur de l'université, estimant que le temps de réaction pour avertir les personnes du campus n'a pas été exagérément long.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Cartographie de la délinquance

 , qui a donné son nom à une loi fédérale
 , à l'université de Virginie

Liens externes

Lois et réglementations
 Clery Act - 20 USC 1092(f)
 Legislative history of the Clery Act

Liste des rapports complets
 https://studentaid.gov/data-center/school/clery-act-reports

Statistiques de criminalité
 US Department of Education's Campus Security Statistics Website

Autres informations
 Clery Center for Security On Campus, Inc. - Information regarding the Clery Act
 US Department of Education - Campus Security

Droit pénal aux États-Unis
Loi fédérale des États-Unis
Enseignement supérieur aux États-Unis
Violence sexuelle en milieu scolaire

Clery Act


Jukebox er et album af den danske komponist Bent Fabricius-Bjerre udgivet under kunstnernavnet Bent Fabric. Det udkom d. 19. april 2004 via Universal. Albummet er blevet til i samarbejde med en lang række danske musikere heriblandt Paw Lagermann og Lina Rafn fra Infernal, Remee, Martin Brygmann og Søren Rasted fra Aqua.

Spor

Referencer

Eksterne henvisninger
 Jukebox på Discogs

Album fra 2004
Popalbum fra Danmark

Jukebox (Bent Fabric album)


Celalettin Arif (1875, Erzurum - 1928, Paris), İstanbul Barosu'nun eski başkanlarından olan Celalettin Arif, TBMM'nin kurulması ile birlikte yürütme görevi verilen I. İcra Vekilleri Heyeti ve (ismen) II. İcra Vekilleri Heyeti'nde Adliye Vekilliği ve TBMM 1. Dönemde Erzurum milletvekilliği yapmış hukuk ve siyaset adamıdır.

Hayatı
Erzurumlu Mehmet Arif Bey'in oğludur. Soğukçeşme Askeri Rüştiyesi ve Mekteb-i Sultani'yi bitirdikten sonra, Fransa'da hukuk ve siyasal bilgiler öğrenimi gördü. 1901 yılından 1908 yılına kadar Kahire'de avukatlık yaptı. 1908 yılında İstanbul'a dönerek Hukuk ve Mülkiye mekteplerinde anayasa hukuku dersleri okuttu. 1914-1920 yılları arasında İstanbul Dava Vekilleri Cemiyeti Reisi (İstanbul Barosu başkanı) olarak görev yaptı.

Osmanlı Ahrar Fırkası'nın kurucuları arasında yer aldı. Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı'na İstanbul mebusu olarak seçildi. Reşat Hikmet Bey'in ölümü üzerine, 4 Mart 1920'de, Meclis-i Mebûsân Reisliğine seçildi. 4 Mart 1920 tarihinde başkanlığına seçildiği Meclis-i Mebusan'ı, İstanbul'un bundan 12 gün sonra, 16 Mart 1920'de işgal edilmesi üzerine terk ederek Anadolu'ya geçti ve Erzurum milletvekili sıfatıyla Millî Mücadele saflarında yer aldı. 23 Nisan 1920 tarihinde açılan TBMM'nin 24 Nisan'da yapılan Meclis Başkanlığı seçimine tek aday olarak giren Mustafa Kemal Paşa 120 mebustan 110'unun oyuyla birinci başkan (reis-i evvel) seçilmiş, Celalettin Arif Bey ise 109 oyla ikinci başkan (reis-i sani) seçilmiştir. Daha sonra Adliye Vekilliği, Muvakkat İcra Encümenliği, Roma Büyükelçiliği görevlerinde de bulundu.

TBMM'yi Mustafa Kemal'in aksine, Kurtuluş Savaşı'nın nüvesi olarak görmeyip başkanı olduğu Osmanlı Meclis-i Mebusanı'nın geçici bir dairesi olarak algıladığından Mustafa Kemal ile aralarında kısa zamanda görüş ayrılıkları oluştu. Eylül 1920 tarihinde Ermenistan üzerine taarruz hazırlıklarının yapıldığı bir sırada olağanüstü yetkilerle Doğu illeri Genel Valiliği'ne (Rize, Trabzon, Erzurum, Erzincan, Van, Beyazıt illeri TBMM tarafından uygun görülecek başka bölgeleri de içine almak üzere) atanmasını önermesi ve Mustafa Kemal'e çektiği ültimatom içerikli telgraflar kötü bir etki yarattı. 1921 yılı başında Roma Büyükelçiliği'ne atanarak Adliye Vekilliğine vekaleten Zekai Apaydın getirildi. Ocak 1921 tarihinde teşkil edilen II. İcra Vekilleri Heyeti'nde de Adliye Vekili sıfatını muhafaza etmekle birlikte, bu görevi vekaleten Hafız Mehmet yürüttü.

1928 yılında Paris'te öldü.

Kaynakça

 Türkiye Cumhuriyeti Başbakanlık
 Ünlü Erzurumlular
 Nutuk

1875 doğumlular
1928 yılında ölenler
I. İcra Vekilleri Heyeti
II. İcra Vekilleri Heyeti
TBMM 1. dönem Erzurum milletvekilleri
Meclis-i Mebusan 6. dönem İstanbul mebusları
İstanbul Barosu başkanları
Erzurum doğumlu siyasetçiler
Resim aranan siyasetçiler
20. yüzyılda Osmanlılar
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
20. yüzyıl Türk avukatları

Celalettin Arif


කම්පනාවශෝෂණ බිමක් යනු කම්පන අවශෝෂණය කර ගනිමින් සුමුදු හැඟුමක් ගෙන දෙන බිමකි. මෙවැනි බිම් වඩාත් උචිත වන්නේ නර්තනය සහ ගෘහස්ත ක්‍රීඩා සහ  ශාරිරීක යෝග්‍යතා කටයුතු සඳහා බව සැලකෙයි.

කම්පනාවශෝෂණ බිම


Solo er en dansk portrætfilm fra 2007 instrueret af Kasper Torsting.

Handling
I 2002 stod Jon Nørgaard øverst på skamlen som Danmarks største stjerne. Han havde vundet Popstars, hans debutalbum solgte 135.000 eksemplarer, og der fandtes ikke den dør, som ikke stod åben, eller den røde løber, som ikke var rullet ud. 5 år senere er mange døre lukket, løberne rullet sammen og kun de allermest perfide overskrifter i sladderbladene tilbage i folks erindring. Hvad skete der...?

Medvirkende

 Jon Nørgaard
 Lene Rikke Bresson
 Bo Bresson
 Frank Panduro
 Morten Resen
 Hans Bølcho
 Cecilie Frøkjær
 Søren Mikkelsen
 Mikkel Grue

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Solo (dokumentarfilm)


Eşme, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalle.

Coğrafya
Sakarya ili merkezine 30 km., Geyve ilçesine 3 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Eşme, Geyve


Allium orientale, es una especie de planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden Asparagales.
Se distribuye desde el centro de Turquía al este del Mediterráneo.

Hábitat
Se encuentra en colinas y laderas de piedra caliza, lugares rocosos, campos y viñedos, a una altitud de 600 - 1870 metros en Turquía.

Taxonomía

Allium orientale fue descrito por Pierre Edmond Boissier y publicado en Diagn. Pl. Orient. 13: 25 (1854).
Etimología
Allium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidas tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).

orientale: epíteto latino que significa "de oriente".
Sinonimia
 Allium aschersonianum f. ciliatum Pamp.
 Allium aschersonianum f. leve Pamp.
 Allium erdelii Baker
 Allium gayi Boiss.
 Allium macrospermum Boiss. & Kotschy
 Allium nigrum var. papillosum Pamp.

Referencias

Enlaces externos

orientale
Flora de la cuenca mediterránea
Plantas descritas en 1854
Plantas descritas por Boissier

Allium orientale


Petru Muntean (n. 1877, Brașov – d. 1940, Brașov) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Petru Muntean s-a născut în 1877 la data de 23 August în orașul Brașov.

Activitatea politică

A fost secretar al Comitetului executiv al Sfatului național român din țara Bârsii. A luat parte la Marea Adunare de la Alba Iulia. A mai ocupat funcția de prim notar-director de prefectură a județului Brașov.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918.

Lectură suplimentară
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1877
Decese în 1940
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Brașoveni

Petru Muntean


Die Badminton-Europameisterschaften 2012 fanden vom 16. bis zum 21. April 2012 in Karlskrona, Schweden, statt. Folgend die Ergebnisse im Mixed.

Sektion 1

Sektion 2

Sektion 3

Sektion 4

Finalrunde

Weblinks
 Badminton-Europameisterschaft 2012
 Ergebnisse

2012
Europameisterschaft 2012
Europameisterschaft 2012

Badminton-Europameisterschaft 2012/Mixed


ألكسندر زيلين هو قائد للقوات الجوية الروسية من 9 مايو 2007 حتى 27 أبريل 2012، حيث خلفه الفريق فيكتور باندريف. ولد في 6 مايو 1953 في بريفالسك. تخرج من مدرسة خاركوف العليا للطيران في 1976. تخرج من أكاديمية جاجارين للقوات الجوية في 1988.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أفراد القوات الجوية الروسية
جنرالات القوات الجوية الروسية
كولونيلات عامة روس
مواليد 1953

ألكسندر زيلين


Čedo Kirchner (njem. Cedo Kirchner; Ljubljana, 1923. – Beč, 27. listopada 1993.), austrijski arhitekt.

Životopis
Kirchner je rođen 1923. godine u Ljubljani, Kraljevini SHS. Otac mu je bio arhitekt pa su često mijenjali mjesto boravka. Djetinjstvo te doba prvog školovanja proveo je u Zagrebu. Vrijeme Drugog svjetskog rata odvodi ga na finski front gdje je proveo četiri godine. Nakon izlaska iz logora odlazi u Beč, u grad od kuda potječe njegova obitelj.  Beč je u to vrijeme bio pod Savezničkom okupacijom. U Beču studira arhitekturu na Tehničkom sveučilištu na kojem je i diplomirao 1953. godine. Nakon studija zbog posla odlazi u Jugoslaviju gdje počinje raditi. Međutim, ubrzo se vraća u Beč kad su se Savezničke vlasti povukle 1955. godine a Austrija je ponovo postala suverena republika. U Beču se nastavlja baviti arhitekturom.

Kirchner je bio mason, član Velike lože Austrije. Godine 1991. je pokrenuo inicijativu za obnovu slobodnog zidarstva u Hrvatskoj i Sloveniji. Temeljem ove inicijative, Velika loža Austrije je oformila Ložu "Ilirija" sa sjedištem u Beču iz koje će kasnije proizaći Velika loža Hrvatske i Velika loža Slovenije.

Izvori

Životopisi, Beč
Austrijski arhitekti
Austrijski masoni
Velika loža Hrvatske

Čedo Kirchner


As máscaras mexicanas são fabricadas e usadas para danças e cerimônias tradicionais no México. Evidências mostram que a fabricação de máscaras no país se estende por milhares de anos, sendo uma prática bem estabelecida da vida ritual no México quando a colonização começou. No início do período colonial, os evangelistas usaram os costumes nativos de dança e máscara para ensinar a fé católica, e mais tarde as autoridades coloniais tentaram proibir ambos, sem sucesso. Após a independência, essas tradições foram sincretizadas e as máscaras continuaram a mudar para novas formas, retratando a história do México e novas formas de cultura popular, como lucha libre. A maioria das máscaras tradicionais é feita de madeira, outros materiais que podem ser usados são couro, cera, papelão, papel machê e outros materiais. Representações comuns incluem europeus (espanhóis, franceses, proprietários de fazendas, etc.), afro-mexicanos, velhos e mulheres, animais e o fantástico/sobrenatural, especialmente demônios/o diabo.

História

O uso de máscaras e fantasias foi uma parte importante das  culturas mesoamericanas, muito antes da chegada dos espanhóis. Evidências de máscaras feitas com ossos datadas de milhares de anos foram encontradas em Tequixquiac, Estado do México. Essas máscaras tinham vários usos, mas sempre em conexão com cerimônias e rituais, especialmente em danças teatrais e procissões. Máscaras eram usadas pelos sumos sacerdotes para encarnar divindades. Jaguar e eagle warriors vestiam-se como esses animais para ganhar seus atributos. Máscaras funerárias eram reservadas aos funerais da elite, como a de Rei Pakal, e eram obras de arte, feitas de jade, concha, obsidiana, hematite e outros materiais preciosos da época. As máscaras usadas em apresentações teatrais e danças variam amplamente, representando vários animais mesoamericanos, homens e mulheres idosos, geralmente para alívio cômico e projetados para zombar de grupos étnicos vizinhos. Algumas das máscaras antigas, feitas de pedra ou argila queimada, sobreviveram até o presente. No entanto, a maioria era feita de materiais degradáveis, como madeira, amate papel, pano e penas. O conhecimento desses tipos de mascaras vem de códices, representações em esculturas e os escritos dos colonizadores. Também existem evidências da sobrevivência de uma série de danças do período pré-hispânico, como Tecuanes, Tigres e Tlacololeros.

Após a conquista do Império Asteca, vários historiadores espanhóis notaram rituais e cerimônias religiosas indígenas, incluindo aquelas que usavam máscaras. Os espanhóis proibiram a religião pré-hispânica, mas os evangelizadores usaram a cultura de máscaras e espetáculos para propagar a nova fé, através de peças e dança. Novas danças evoluíram a partir das peças de mistério e dramas alegóricos usados pelos evangelistas. Um dos mais importantes foi o concurso que reencenou as batalhas entre cristãos e Mouros, usando máscaras para imitar os mouros. Esta dança foi rapidamente adotada pelos indígenas e realizada em línguas indígenas. Outras danças foram desenvolvidas para a Pascoa, Dia dos mortos e a conquista do México, bem como Carnaval, um festival europeu introduzido pelos espanhóis. As máscaras para personagens como Hernán Cortés, La Malinche, pastores, demônios, reis, se desenvolveram e se tornaram muito diversas. Pouco se sabe sobre as máscaras da era colonial, mas pelo menos algumas vieram das mesmas oficinas que produziram imagens de santos, com representações sofisticadas e realistas de seus rostos. Outras eram provavelmente por artesãos que vendiam ou alugavam fantasias para artistas. Algumas podem ter sido feitas pelos próprios dançarinos. As danças desenvolvidas e outros eventos com máscaras tornaram-se parte do sincretismo das tradições e crenças católicas e nativas, especialmente o Carnaval e a Semana Santa, a primeira coincidindo com o Ano Novo Asteca e novo ciclo agrícola. Além disso, muitas das máscaras desenvolvidas durante esse tempo zombavam dos senhores coloniais. Por estas razões, várias vezes, máscaras e danças foram proibidas pelas autoridades dos séculos XVI a XVIII.

Apesar dessas proibições, as celebrações mascaradas sobreviveram até Independência, quando as leis da Inquisição Mexicana  foram completamente revogadas. O que restou foram várias práticas indígenas sincretizadas às tradições católicas e europeias. Embora as tradicionais máscaras indígenas artesanais não muito estimadas, a compra de máscaras e fantasias continuou nas cidades mexicanas do século 19, especialmente para o Carnaval.

Após o Revolução Mexicana, vários aspectos da vida tradicional mexicana foram reavaliados, incluindo artesanato tradicional e rural. Hoje, festivais e danças com máscaras são mais prevalentes em áreas do país com grandes concentrações de povos indígenas. Máscaras sofisticadas feitas por fabricantes de Santos ainda podem ser encontradas nos estados de Tlaxcala, Povoa, Oaxaca, Chiapas e Michoacán, mas na maioria das áreas as máscaras são feitas por pequenos artesãos. A história e os costumes do passado vivem em danças tradicionais. Isso inclui a conquista, a independência e o Batalha de Puebla, usando personagens mascarados.

Hoje, a maior parte do uso de máscaras está relacionada a celebrações e rituais, embora imagens modernas e novas variações de máscaras tenham entrado na cultura popular moderna. Máscaras tradicionais foram esculpidas com imagens de figuras como Pedro Infante e Cantinflas. A influência do Dia das Bruxas dos Estados Unidos resultou no aparecimento de máscaras feitas comercialmente para o Dia dos mortos. Personagens mascarados aparecem em quadrinhos, televisão e filmes como El Chapulín Colorado e Karmatron. No entanto, o uso mais importante de máscaras na cultura popular mexicana é associado a lucha libre, ou luta livre profissional. Nela, a máscara é um símbolo da identidade profissional do lutador. Elas são feitos de tecido e envolvem a cabeça, bem como o rosto, com reforço de plástico ao redor dos olhos e da boca. Os designs são exclusivos do lutador, que lutam para defender essa identidade. Várias dessas máscaras foram passadas de pai para filho, como as de El Santo, Demônio Azul, Los Hermanos Dinamita, Tinieblas e Dos Caras. No caso de uma luta chamada "lucha de apuestos", o perdedor perde a máscara e seu rosto real é revelado. Depois disso, a máscara nunca pode ser usada novamente.

Bibliografia

Cultura do México

Máscaras mexicanas