Das Mutua Madrid Open 2012 war ein Frauen-Tennisturnier der WTA-Tour 2012 in Madrid (Spanien). Das WTA Madrid war ein Turnier der Kategorie Premier Mandatory und wurde auf Sand ausgetragen. Erstmals kam 2012 blauer Sand zum Einsatz, was von einigen Spielern eher kritisch aufgenommen wurde, da der blaue Sand andere Eigenschaften als der sonst übliche rote habe und die Spieler keine Möglichkeit hatten, den neuen Belag vor dem Turnier zu erproben. Das Turnier fand vom 4. bis 13. Mai 2012 statt, das Preisgeld betrug in Summe 3.755.140 Euro. Alle Spielerinnen der Top 10 der aktuellen Tennis-Weltrangliste waren bei dem Turnier am Start. Titelverteidigerin war Petra Kvitová. Im Doppel gewannen im Vorjahr Wiktoryja Asaranka und Marija Kirilenko, die in diesem Jahr nicht gemeinsam antraten. Asaranka nahm am Doppelturnier nicht teil und Kirilenko spielte gemeinsam mit ihrer Landsfrau Nadja Petrowa. Das Turnier gewann Serena Williams gegen Wiktoryja Asaranka im Einzel und das italienische Duo Sara Errani und Roberta Vinci gegen die Russinnen Jekaterina Makarowa und Jelena Wesnina im Doppel.

Qualifikation
Ausgespielt wurden acht Qualifikantenplätze für das Einzel, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Preisgeld und Weltranglistenpunkte

Doppel
Gespielt wird auf zwei Gewinnsätze. Falls ein dritter Satz notwendig ist, wird dieser als Match-Tie-Break gespielt (Notation in eckigen Klammern).

Setzliste

Ergebnisse

Preisgeld und Weltranglistenpunkte

Einzelnachweise

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2012
Tennisturnier in Madrid

Mutua Madrid Open 2012/Damen


Mao Zemin (毛泽民;født 3. april 1896, Xiangtan, Hunan, død 27. september 1943), brugte også navnet Zhou Bin (周彬) som sit alias var en kinesisk bankmand, politiker og kommunist. Han var formand for statsbanken i den Kinesiske sovjetrepublik i Ruijin, og minister for i nationaløkonomi-afdelingen. Hanvar Mao Zedongs lillebror, og han meldte sig ind i Kinas kommunistiske parti tidligt. Under anden verdenskrig, blev han sendt til Xinjiang af centralkomiteen i 1938. Zemin og Chen Tanqiu blev arresteret af krigsherren Sheng Shicai, da de var i Ürümqi, Xinjiang. Zemin blev henrettet den 27. september 1943.

Referencer

Litteratur
  Full-view Hathi Trust, "Mao Tse-min" many references.

Politikere fra Kina
Mao Zedong
Kommunister fra Kina

Mao Zemin


Bernhard Walther (* 1516 in Leipzig; † 5. Dezember 1584 in Graz) war ein Rechtsgelehrter, Professor und innerösterreichischer Regierungskanzler. Er gilt als "Vater der österreichischen Jurisprudenz".

Leben
Walther stammte väterlicherseits aus einer schwäbischen Familie. Er studierte zunächst in Leipzig, dann in Bologna Rechtswissenschaften, wo er Vorlesungen bei Andrea Alciato hörte. In Pavia erwarb er 1541 das Doktorat beider Rechte. Seit dem Wintersemester 1540/41 war er Ordinarius der Institutionen an der Universität Wien. Von 1546 bis 1550 bekleidete er das Amt des kaiserlichen Superintendenten der Universität Wien. 1547 wurde er Regimentsrat der niederösterreichischen Regierung, 1556 deren Kanzler. Im Jahre 1564 ging er mit Erzherzog Karl II. von Innerösterreich in die Steiermark, wo er erster Kanzler der innerösterreichischen Regierung wurde. Seit 1576 bekleidete er dann bis zu seinem Tode das Amt des Hofkanzlers Karls II. Erst seine Nachkommen führten das Prädikat "von Walthersweil".

Werk
Walthers humanistische Einstellung zeigt sich in seinen theoretischen Schriften, insbesondere in den Miscellanea ad jus pertinentia (Venedig 1572; Graz 1574). hier behandelt er Fragen der Textkritik, der Etymologie und des älteren römischen Rechts. Für die neuere österreichische Rechtsgeschichte sind vor allem seine privat- und prozessrechtlichen Traktate (aurei tractatus iuris Austriaci), entstanden in den Jahren 1552 bis 1558 von großer Bedeutung. Die fünfzehn privatrechtlichen Traktate befassen sich vor allem mit Agrarrecht, Lehenrecht und Erbrecht, mit Bürgschaftsrecht und der Cridaordnung. Die beiden prozessrechtlichen Traktate behandeln das Verfahren vor der niederösterreichischen und der innerösterreichischen Regierung. Walther stellt den Landsbrauch dem römisch-gemeinen Recht gegenüber. Die Traktate gehören somit in die Kategorie der Differentienliteratur.

Literatur

 Ivo Pfaff, Bernhard Walther von Walthersweil als Romanist des 16. Jahrhunderts, in Sitzungsberichte der kais. Akademie der Wissenschaften in Wien, phil.-hist. Klasse 186/3 (1918).
 Max Rintelen (Hrsg.), Bernhard Walthers privatrechtliche Traktate aus dem 16. Jahrhundert, vornehmlich agrarrechtlichen, lehen- und erbrechtlichen Inhalts (= Quellen zur Geschichte der Rezeption 4, Leipzig 1937), Einleitung S. 1*–60*.
 Max Rintelen, Bernhard Walther, Heimat und Ahnen, in: Festschrift für Adolf Zycha zum 70. Geburtstag am 17. Oktober 1941 (Weimar 1941) S. 313–335.
 Max Rintelen, Landsbrauch und gemeines Recht im Privatrecht der altösterreichischen Länder, in: Festschrift Artur Steinwenter. Zum 70. Geburtstag (Graz-Köln 1958) S. 78–99, insbes. S. 84–86 (repertorium.at [abgerufen 1. September 2017]).
 Gunter Wesener, Einflüsse und Geltung des römisch-gemeinen Rechts in den altösterreichischen Ländern in der Neuzeit (16. bis 18. Jahrhundert)(= Forschungen zur Neueren Privatrechtsgeschichte 27, Wien-Köln 1989) S. 40 f.
 Gunter Wesener, Bernhard Walther 1516–1585, in: Wilhelm Brauneder (Hrsg.), Juristen in Österreich 1200-1980 (Wien 1987) S. 39–42, 369–371.
 Gunter Wesener, Humanistische Jurisprudenz in Österreich, in: Festschrift zum 80. Geburtstag von Hermann Baltl (Wien 1998) S. 369–387, insbes. 379–381.
 Wilhelm Brauneder, Walther zu Walthersweil, Bernhard, in: Handwörterbuch zur deutschen Rechtsgeschichte V (1998) 1130–1131.

Einzelnachweise

Rechtswissenschaftler (16. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Wien)
Geboren 1516
Gestorben 1584
Mann
Politiker (Habsburgermonarchie vor 1804)

Bernhard Walther (Jurist)


The Crestfallen, Anathema'nın 1992 yılında çıkardığı bir albümdür.

Şarkı listesi
 ...And I Lust
 The Sweet Suffering
 Everwake
 Crestfallen
 They Die

Anathema albümleri
1992 albümleri

The Crestfallen E.P


Rådet for Større Badesikkerhed er en dansk uvildig, almennyttig og frivillig baseret organisation, der arbejder for at reducere antallet af drukneulykker i Danmark. Den blev grundlagt i marts 1983.

De 8 baderåd
Én af opgaverne Rådet som det første løste, var at lave ti råd om sikker badning. Det er senere blevet skåret ned til otte råd.

 Lær at svømme og springe rigtigt
 Bad aldrig alene
 Bad kun hvor det er tilladt
 Gå kun ud til navlen
 Spring kun på hovedet, hvor vandet er dybt nok
 Svøm langs kysten
 Bad aldrig med alkohol og euforiserende stoffer i blodet
 Gå op, når du begynder at fryse

Se også
 Badespot
 Baderåd

Eksterne henvisninger
 Rådet for Større Badesikkerheds websted

Badning
Etableret i 1983
Foreninger fra Danmark
Solrød Strand

Rådet for Større Badesikkerhed


Ducurai (Dukurai) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Letefoho (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Ducurai eine Fläche von 29,72 km². Nun sind es 10,48 km². Der Suco liegt im Osten des Verwaltungsamts Letefoho. Südlich liegt der Suco Catrai Caraic, südwestlich der Suco Catraileten, westlich der Suco Haupu und nördlich die Sucos Goulolo und Eraulo. Im Nordosten grenzt Ducurai an das zur Gemeinde Aileu gehörende Verwaltungsamt Aileu mit seinem Suco Liurai und im Südosten an das zur Gemeinde Ainaro gehörende Verwaltungsamt Maubisse mit seinem Suco, der ebenfalls Liurai heißt. An der Südgrenze entspringt der Fluss Ladibau, der entlang der Grenze nach Westen fließt. In den Ladibau münden die im Süden von Ducurai entspringenden Tehate und Pusulu. Die Flüsse gehören zum System des Lóis.

Die Verwaltungsamtshauptstadt Letefoho liegt knapp außerhalb Ducurais im Suco Haupu. Zu ihr führen Überlandstraßen aus Gleno im Norden und Atsabe im Süden. Diese Straßen folgen grob der Grenze zwischen den Sucos Ducurai und Haupu. Das Dorf Rotutu liegt in Ducurai direkt an dieser Westgrenze. Ebenfalls im Westen liegen die Dörfer Lebudu (Leobudu), Sabelo (Sabelu), Manusae, Laclo, Lebululi, Renomata (Remunata, Renumata) und Raerema (Rae Rema, Rairema), im Zentrum die Orte Lacau (Lacao, Lakau), Assui Leten (Asuileten, Assuileten) Eratoi, Hatuhei (Hatuhai) und Assui Craic (Assui Kraik, Asuikraik) und im Südosten die Ortschaften Hatugeo und Hatulete. In Hatuhei gibt es eine medizinische Station. Grundschulen befinden sich in Hatugeo, Raerema, Sabelo, Lacau, Lebululi (Escola Primaria Lebululi) und Assui Craic.

Im Suco befinden sich die 13 Aldeias Assui Craic, Assui Leten, Eratoi, Hatuhei, Lacau, Laclo, Lebudu, Lebululi, Manusae, Raerema, Renomata, Rotutu und Sabelo.

Einwohner

Im Suco leben 4.533 Einwohner (2022), davon sind 2.376 Männer und 2.157 Frauen. Im Suco gibt es 1.045 Haushalte. Über 88 % der Einwohner geben Mambai als ihre Muttersprache an. Über 12 % sprechen Tetum Prasa, Minderheiten Kemak oder Rahesuk.

Politik

Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Rui Alberto Soares zum Chefe de Suco gewählt und 2009 in seinem Amt bestätigt. Bei den Wahlen 2016 gewann Adolmando da Costa R. Exposto.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Ducurai (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Ducurai (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Letefoho (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Ducurai


Otočje Futuna, u državi Wallis i Futuna, poznato i kao otočje Hoorn
 Futuna, otok u državi Wallis i Futuna,
 Futuna (Vanuatu), otok u državi Vanuatu

Futuna


أموديا (Αμμουδιά) هي مدينة في سيرري في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1002   نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أموديا (سيرري)


Ana Caterina Morariu (n. 20 noiembrie 1980) este o actriță română care locuiește și lucrează în Italia.

Viața și cariera
S-a născut în Cluj-Napoca, ca fată a balerinei Marineta Rodica Rotaru. S-a mutat în Italia cu mama ei de la o vârstă fragedă, locuind în Toscana și Calabria. Ea a absolvit Centro Sperimentale di Cinematografia din Roma, în 2002, și în același an și-a început cariera de actriță de teatru.

Ea a devenit cunoscută în 2004, datorită unei serii importante de roluri în seriale și filme de televiziune. Ea a jucat rolul Mariei Cressay(fr) în miniseria franceză din 2005 Regii blestemați. Activă în filme, televiziune și pe scenă, în 2006 Morariu a fost nominalizată la premiile David di Donatello la categoria "Cea mai bună actriță" pentru rolul ei din pelicula Il mio miglior nemico.

Filmografie
 Ocean's Twelve / Unsprezece plus una (2004)
 Le stagioni del cuore / Treptele iubirii (2004)
 Le cinque giornate di Milano (2004) - Teresa
 La fuga degli innocenti / Sange nevinovat (2004) - Shosha
 Chi ci ferma più (2004)
 Quando sei nato non puoi piu nasconderti / O dată născut, nu te mai poți ascunde (2005)
 De Gasperi, l'uomo della speranza / De Gasperi, omul sperantei (2005) - Maria Romana De Gasperi
 La sacra famiglia / Familia sfânta (2006) - Maria
 La buona battaglia - Don Pietro Pappagallo / Lupta pentru viata (2006) - Lidia
 Il mio miglior nemico (2006) - Cecilia
 Război și pace (2007) - Sonja
 Un attimo sospesi (2008) - Francesca
 La vita nuda (2008) - Giulia Consalvi
 Il sangue dei vinti (2008) - Elisa
 Squadra antimafia - Palermo oggi / Brigada antimafia (2009)
 Intelligence - Servizi & segreti / Informații secrete (2009)
 Il mistero del lago (2009) - Teresa
 Tutto l'amore del mondo (2010) - Anna
 Como estrellas fugaces (2012) - Marta
 Tutto può succedere (2015) -  Giulia Ferraro (un episod, 2015)
 Si accettano miracoli (2015) - Chiara
 Sorelle  (2017) -  Elena Silani (6 episoade, 2017)

Referințe

Bibliografie
 La settima arte, Emilio Lonero, Donatella Pacelli, p. 222

Legături externe

Nașteri în 1980
Actrițe italiene din secolul al XXI-lea
Români din Italia
Oameni în viață
Clujeni

Ana Caterina Morariu


Mohammed Al Ghazwani Miftah (arabe:محمد الغزواني مفتاح) est un écrivain et intellectuel marocain né à Casablanca en 1942 et mort le  à Rabat. Il s'est spécialisé dans les approches critiques anciennes et contemporaines ainsi que la pensée du Maghreb islamique. Il est un professeur retraité de l'Université Mohammed V de Rabat.

Carrière
Miftah a obtenu une licence en littérature arabe en 1966, et un diplôme d'études linguistiques et littéraires, maîtrise de l'éducation et de la psychologie en 1967. Il a obtenu un doctorat d'État en littérature en 1981. Le professeur Miftah a enseigné à l'Université de Rabat depuis 1971, et il a atteint le rang de professeur en 1981. Il a enseigné les styles d'écriture au Maghreb islamique et l'unité de "critique et nouvelle rhétorique" pour les étudiants de troisième cycle. Il a dirigé des thèses universitaires, il a donné de nombreuses leçons inaugurales dans les universités. Il a également donné plusieurs cours et conférences aux Facultés des Arts de l'Université de Sfax, à l'Université du Roi-Saoud en Arabie Saoudite et à l'Université de Nouakchott en Mauritanie, il a aussi été professeur invité à l'Université de Princeton aux États-Unis.

Ouvrages
Il a de nombreux livres, dont:

 Dans la sémiotique de la poésie antique (1982).
 Compilation et enquête pour la réalisation d'un livre de Lisan Al-Din bin Al-Khatib Al-Salmani Al-Andalusi (1989).
 Recevoir et interpréter une approche systématique (1994).
 Le discours soufi: une approche fonctionnelle (1997).
 Concepts étendus de la théorie poétique (2010).

Récompenses
Mohammed Miftah a remporté plusieurs prix, dont les plus importants sont:

 Prix international Roi-Fayçal 2016 (Langue et littérature arabes).
 Le Prix du livre Cheikh Zayed en 2011 pour le livre "Extended Concepts of Poetic Theory (Langage-Musique-Mouvement).
 Prix du Réseau arabe pour la tolérance en 2010.
 Prix Sultan bin Ali Al Owais en 2004.
 Prix du Maroc du livre en 1995.
 Prix Saddam Hussein pour la science, les lettres et les arts en 1989.
 Le Grand Prix Maghrébin du Livre de Littérature et des Arts en 1987.

Réferences

Liens externes

Écrivain marocain
Professeur à l'université Mohammed-V de Rabat
Naissance en 1942
Naissance à Casablanca
Décès en mars 2022

Mohammed Miftah


Molzen ist

ein Familienname:
 Gerty Molzen (1906–1990), deutsche Schauspielerin
 Nikolaus Molzen (1881–1954), deutscher Landschaftsgärtner, Stadtgartendirektor Leipzigs

ein Ortsname:
 Molzen (Uelzen), Ortsteil der Stadt Uelzen, Landkreis Uelzen, Niedersachsen
 Molzen (Woringen), Ortsteil der Gemeinde Woringen, Landkreis Unterallgäu, Bayern

Molzen


Limp Bizkit, Amerikalı bir rap rock ve nu metal müzik grubudur. Southern rock'ın doğum yeri olarak da bilinen Florida'nın içlerinden Jacksonville'de kurulan grup üç kez Grammy'ye aday gösterilmiş ve kayıtları dünya çapında 50 milyonu aşkın satmıştır.

Tarihçe
Limp Bizkit, 1994 yılında solist Fred Durst, gitarist Rob Waters, basçı Sam Rivers ve baterist John Otto tarafından Jacksonville, Florida da kurulmuştur. Kısa bir süre sonra gitarist Waters gruptan ayrılmış ve onun yerine Terry Balsamo kadroya dahil edilmiş olmasına rağmen, Balsamo sadece 4 ay grupla çalmıştır ve onun yerine ise çılgınlığıyla dikkat çeken gitarist Wes Borland gruba katılmıştır. Dövmeci olan Fred, dövme yapabilme yeteneğini nu metal grubu Korn'un üyeleri üzerinde uygularken bir dostluk başlar. Daha sonra Korn elemanlarından Fieldy ve Head, Fred'in verdiği Limp Bizkit demo kasetini kendi yapımcılarına iletirler. Bu onların House of Pain ve Deftones turlarında yer almasını sağlar. Grup daha sonra House of Pain den disc jockey DJ Lethal i kadroya katmıştır. Limp Bizkit ilk olarak RCA Records ile anlaşmış olmasına rağmen daha sonra çıkan anlaşmazlıkla grup, RCA'dan ayrılıp Interscope Records ile anlaşmıştır.

1997'de çıkardıkları ilk albümleri olan Three Dollar Bill, Y'all albümü dev bir tuvalet kabininden çıkmaları gibi ilginç sahneleri içeren şovlarının yer aldığı turlarla birlikte 2 milyonun üzerinde bir satış rakamına ulaştı ve 2 platin plak kazandı. George Michael'ın "Faith" şarkısını kendi tarzlarında yorumlamaları daha çok duyulmalarını sağladı.

Aynı yıl Korn'un 'Family Values Turnesi'ne katılarak popülerliğini arttıran Limp Bizkit, 1999 yazında, beklenilen 2. albüm Significant Other'''ı piyasaya sürdü ve Billboard 200 listesinde bir numaraya tırmanarak, "Nookie" adlı şarkıları sayesinde tüm Dünya'da tanındı. "Nookie," hem rock hem rap listelerini altüst ederken, albümden üç single daha aynı anda piyasaya sürüldü; "Break Stuff," "Re-Arranged," ve "N 2 Gether Now".  İkinci albümleri Significant Other ilk haftasında yarım milyona yakın sattı. Grubun singlelarından Break Stuff, gruba büyük bir başarı kazandırıp, grubu tüm kitlelere tanıtmıştır ve 2000 MTV Video Müzik Ödülleri'nde Best Rock Video ödülünü almıştır. 1999 yılında düzenlenen Woodstock 99'da sahneye çıkan Limp Bizkit, olaylı geçen konserde, seyircileri kışkırtmakla suçlandı. Significant Other, Amerika'da 7 milyon, tüm dünyada ise 15 milyon kopya satmıştır. Ayrıca albüm RIAA tarafından 7 kez platin sertifika aldı.

2000 yılı sonundaysa, 3. albüm "Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water" piyasaya çıktı.Albümün ilk iki single'ı "My Generation" ve "Rollin'" aylarca listelerde kaldı. Bir diğer single "My Way", U.S. Alternative Songs ve Mainstrean Rock Tracks listelerinde 3 ve 4 numaraya kadar yükselmiştir. Adı pek kolay okunmayan bu albüm ilk haftasında 1 milyondan fazla satarak listelere birinci sıradan girdi ve birçok ülkede 1 numara oldu. Grup bu albümle müzik tarihinin bir hafta içerisinde en fazla satan grubu rekorunu kırdı. Albüm, Amerika'da 8 milyon adet satmış ve 8 kez Platin sertifika almıştır.

2000 yazında Limp Bizkit'i Napster tartışmalarının ortasında gördük. Müziğin internet üzerinden paylaşımını sağlayan Napster'ın sponsorluğunda ücretsiz bir konser veren grup Metallica'nın yer aldığı tarafın karşısında yer aldı. 2000 yılında Limp Bizkit'i öne çıkaran bir diğer önemli olay da en çok satanlar arasında yer alan Mission: Impossible 2 soundtrack'inin ana parçasını kendilerine has yorumlamarıydı. "Rollin", 2001 MTV Video Müzik Ödüllerinde Best Rock Video ödülünü aldı.

2001 yılında, gitarist Wes Borland, kendi grubu "Big Dump Face"e daha fazla vakit ayırabilmek için Limp Bizkit'ten ayrıldığını açıkladı. Geçici gitaristlerle çalan grup, 2002 yılında, yoluna Snot'un gitaristi Mike Smith ile devam etme kararı aldı. 2003 yılında "Results May Wary" adlı 4. albüm yayınlandı ve 3. albümden çok daha düşük bir satış rakamına ulaştı ve birçok eleştirmenden olumsuz yorumlar aldı. Bunun nedeni ise şarkı sözlerinde ve bestelerinde sadece Fred Durst'ün bestelerinin bulunması ve Wes Borland'ın bestelerinden yoksun olunmasıydı. Buna rağmen, albüm Billboard 200 listesinde 3 numaraya kadar çıktı ve Amerikada 1 milyon kopya sattı. The Who'nun "Behind Blue Eyes" cover'ı "Gothika" adlı filmin soundtrack'inde kullanıldı ve albümün en popüler şarkısı bu cover oldu.

2004 yılında Wes Borland gruba geri dönerken, Limp Bizkit, 2005 yılında, 5. albüm "The Unquestionable Truth (Part 1)"i yayınladı. Billboard'da 24. sıraya yükseldi. Bu albümden sonra grup 2006 yılında araya girmiştir.

12 Şubat 2009 da eski Grup Üyelerinden Wes Borland gruba geri dönerek bunu resmi sitesinde açıkladı.

2009 yılında yeniden bir araya gelen Limp Bizkit, 6 yıl aradan sonra 2011 yılında altıncı albümü Gold Cobra yı piyasaya sürmüştür ve eleştirmenlerden olumlu yorumlar almıştır. 2012 yılında ise Limp Bizkit için şok bir olay yaşandı. Albümün turnesi sırasında grubun disc jockeyi DJ Lethal, sarhoş halde Sam Rivers ile kavga etmişlerdir. Bu olaydan sonra DJ Lethal, gruptan kovulmuştur.

Grup şu anda yedinci albümleri olan Stampede of The Disco Elephants ın kayıtlarına devam etmektedir.

Türkiye'de Limp Bizkit
Limp Bizkit, ilk kez 16 Temmuz 2011 tarihinde Rock'n Coke 2011 kapsamında İstanbul'da bir konser vermiştir. Konser performansı hayranlar tarafından çok beğenilmiştir. Grup solisti Fred Durst ayrıca Twitter hesabından 'I am now in Istanbul. Are you ready to rock this Turkey? Merhaba!' şeklinde bir mesaj yayınlamıştır. Bu mesaj Limp Bizkit'in resmi Facebook sayfasında da yayınlanmıştır. Limp Bizkit Rock'n Coke ana sahnesinde yaklaşık 2.5 saat kalmış ve konser büyük beğeni almıştır. Ayrıca solist Fred Durst, Eat You Alive şarkısını söylerken seyircilerin yanına gelip seyircilerle beraber söylemiştir.

Grubun Üyeleri
 Fred Durst - Vokal (1997-...)
 Sam Rivers - Bas gitar (1997-...)
 DJ Lethal  - Turntable & Altyapılar (1997-...)
 John Otto  - Davul (1997-...)
 Wes Borland- Gitar (1997-2001 , 2004-2005, 2009-...)

Eski Üyeler
 Mike Smith (2003-2004)
 Rob Waters

Tüm Albümleri

Stüdyo Albümleri
 Three Dollar Bill, Y'all (1997)
 Significant Other (1999)
 Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water (2000)
 Results May Vary (2003)
 The Unquestionable Truth (Part 1) (2005)
 Gold Cobra (2011)
 Still Sucks (2021)

Derleme albümleri
 Greatest Hits (2005)
 Collected (2008)

Remiks albümleri
 New Old Songs (Remix albüm) (2001)

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi
 Limp Bizkit Myspace

Amerikalı nu metal grupları
Kerrang! Ödülü sahipleri
1995'te kurulan müzik grupları
Interscope Records sanatçıları
Geffen Records sanatçıları
Cash Money Records sanatçıları
En İyi Grup MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
Rap metal müzik grupları
Rap rock grupları

Limp Bizkit


La Tercera Catalana, llamada hasta la temporada 2010-2011 Segona Territorial (Segunda Territorial) o popularmente Segona Regional (Segunda Regional), es un torneo organizado cada año por la Federación Catalana de Fútbol, siendo la novena categoría a nivel nacional y la cuarta categoría a nivel autonómico. Está conformada por 17 grupos de 18 equipos cada uno. Territorialmente, los grupos se dividen de la siguiente manera:

 Grupo 1 - Tierras del Ebro
 Grupos 2 y 3 - Resto de la provincia de Tarragona
 Grupos 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 y 12 - Provincia de Barcelona
 Grupos 13 y 14 - Provincia de Lérida
 Grupos 15, 16 y 17 - Provincia de Gerona

Eventualmente, si por razones de distancia o del sorteo de los grupos, un equipo de una determinada zona puede formar parte de un grupo diferente al que le pueda corresponder eventualmente.

Clubes 2023-24

Grupo 1 - Girona

C.F. Base Roses
C.F. Viladamat
A.D. Sauleda
C.E. Empuriabrava Castelló
A.E. Roses "B"
C.E. Alt Empordà de Vilajuiga
At Pals
C.E. Portbou
Roses City F.C.
F.C. Bascara
C.E. Agullana
A.E. Monells
La Punxa C.F.
F.C. Sant Pere Pescador
C.E. Llançà
C.E. Mont-Ras

Grupo 2 - Girona

Vilablareix F.C.
C.D. Blanes "B"
C.E. Aro
U.D. Cassà
Vilobi F.C.
C.E. Cristinenc
A.C.E. Unió Girona
U.E. Breda
U.E. Caldes Malavella
C.A. At Hostalric
C.F. Arbucies
Sils-La Selva F.C.
C.F. Sant Feliu de Guixols
C.E. Penya Bons Aires
C.F. Tordera "B"
C.F. Lloret "B"

Grupo 3 - Girona

C.F. Les Preses
U.E. Campdevànol
C.E. Abadessenc
C.P. Santjoanenc
A.E. Cornellà de Terri
U.E. Comacros
U.E. Camprodon
C.E. Besalu
F.C. Sant Privat d'en Bas
U.E. Fontcoberta
C.F. Sarrià de Ter
U.D. Hostoles
Escola F. Garrotxa
At Sant Ponç
C.F. Amer
A.E. Sant Gregori

Grupo 4 - Barcelona

U.D. Taradell
C.E. Sant Hilari-Fontvella
U.E. Tona "B"
U.E. Centelles
U.E. Gurb
C.F. Olimpic La Garriga
C.F. Sant Julià de Vilatorta
OAR Vic
C.E. Aiguafreda
C.F. Folgueroles
F.C. Pradenc
C.E. Roda de Ter
J.E. Santa Eugenia
C.F. La Gleva
C.E. Moià
U.D. Sant Quirze de Besora

Grupo 5 - Barcelona

C.E. Llerona
F.C. Sant Celoni
U.E. Canovelles
C.F. Castellterçol
C.F. La Roca Penya Blanc I Blava
C.F. Vilamajor
F.C. Cardedeu "B"
C.D. Montornes Norte
C.F. Vilanova Valles
C.A Bellavista Milan
Unificació C.F. Santa Perpetua
CF Unió Esportiva Montmeló
C. At Valles
C.E. Lliça d'Amunt
U.E. Mollet "B"
C.F. Parets "B"

Grupo 6 - Barcelona

Escola F. Barbera Andalucía
Fundació Esportiva Montgat
P.D. Pajaril
At Polinyà
C.F. Rocafonda
U.D. Mataronesa
A.D. La Llantia
Sinera United F.C.
C.E. Vilassar de Dalt
C.F. Calella
At Masnou
C.F. Santvicentí
F.C. Naise Barcelona
C.F. Ripollet
C.F. Sant Cebrià 2021
C.E. Llavaneres

Grupo 7 - Barcelona

P. Blaugrana Ramón Llorens
U.E. Planadeu-Roureda
C.E Llorença
C.P. San Cristóbal "B"
U.E. Rubi "B"
Escola de Futbol Joan Murtro
C.S. Juan XXIII
C.E. Vilassar "B"
U.D. San Lorenzo
C.F. Junior
F.C. Matadepera
U.E. Sabadellenca
C.F. Can Boada
Fundació Terrassa F.C. 1906
F.C. Sant Quirze del Valles "B"
C.D. Can Parellada

Grupo 8 - Barcelona

F.C. Joanenc "B"
C.F. Navarcles
C.E. Avinyó
U.E. Balconada
F.C. Fruitosenc
U.D. Can Trias
C.F. Viladecavalls
U.E. Avia
C.F. Pare Ignasi Puig
F.C. Pirinaica "B"
C.F. Cardona
C.F. Suria
C.E. Navàs "B"
C.E. Sallent
U.D. Calaf
U.E. Sant Pau Manresa

Grupo 9 - Barcelona

P. Barcelonista Anguera "B"
F.C. L'Esquerra de L'Eixample
C.F. Barceloneta
F.C. Can Buxeres "B"
F.C. Martinenc "B"
F.C. Chacarita
C.F. Sant Adrià
C.F. La Florida "B"
U.D. Montbau
P. Barcelonista Barcino "B"
C.P. Sarrià "B"
C.F. Alzamora
C.E. Olympia-Viaro
U.D. Pastrana
F.C. Valldoreix "B"
C.E. Sant Ignasi

Grupo 10 - Barcelona

Agrupación Esportiva Bon Pastor
C.D. Cerro
A.E. Young Talent Badalona Sud
L'Esquerra de L'Eixample "B"
F.C. Deportivo Paraguay
San Lorenzo Catalunya
C.D. Pomar
C.F. Escola Esportiva Guineueta "B"
C.F. Lloreda
A.E. La Salut Pere Gol
C.D. Sant Genis-Penitentes
C.F. Bufalá
U.E. Celtic
U.D. Montsant de la Peira
Fundació P. C.E. Júpiter
At Poble Nou

Grupo 11 - Barcelona

F.C. Can Buxeres
F.C. Valldoreix
U.E. Castelldefels "B"
F.C. Can Clota-La Plana-Can Cervera
C.F. Begues
E.J. Can Pí
A.F. Veterans Catalunya
C.F. Can Vidalet "B"
C.F. La Florida
F.C. Sant Joan Despí-San Pancracio "B"
F.C. Atletic Sant Just "B"
C.F.A. Esplugenc "B"
C.F. Terlenka "B"
Associació Club Social Albirrojita de Catalunya
U.E. Poble Sec
C.E. APA Poble Sec

Grupo 12 - Barcelona

A.E. Abrera
C.D. Fontsanta-Fatjo
Club P. Unión D. Málaga
C.F. Atlético Incresa
C.F. Corbera
C.F. Palleja
F.C. Sant Esteve de Sesrovires
F.C. Santfeliuenc "B"
Agrupació Sant Andreu de la Barca
A.F. Sant Vicenç dels Horts "B"
F.C. Sant Joan Despí-San Pancracio
U.E. La Palma Cervello
P.B. Sant Vicenç dels Horts
F.C. Santboia "B"
C.E. La Farga XXI
C.F. Vallirana

Grupo 13 - Barcelona

C.F. Capellades
C.F.P. Sant Pere Molanta
F.C. Les Cabanyes
P.J. Les Roquetes
C.D. Ribes
A.E. La Munia
C.D. Riudebitlles
F.C. Fatima
C.F. Base Espirall-Les Clotes
C.F.A.E. Canyelles
A.E. Piera
C.E. Olivella
C.E. Torrellenc
C.F. Can Cartro
C.F. La Granada
U.E. Sitges "B"

Grupo 14 - Lleida

C.F. Vilanova de la Barca
F.C. Alcarras "B"
C.F. Puigvertenc
C.F. Albages
C.F. Rossello
S.E. AEM
C.F. Borges Blanques "B"
C.F. Pardinyes "B"
A.E. Alcoletge
At Alpicat "B"
At Torregrossa
A.E. Golmes
C.F. Albi
C.E. Gimenells
At Almacelles
C.F. Torrefarera

Grupo 15 - Lleida

C.E. Olimpic Artesa de Segre
F.C. Andorra "B"
C.F. Bellpuig
C.F. Pobla de Segur
C.F. Tora
C.F. Coll Del Nargo
U.E. Villanovenca
C.F. Bellcairenc
C.E. La Fuliola
C.F. Ponts
U.E. Vilanova de l'Agulla
C.F. Angularia d'Anglesola
C.F. Organya
C.F. Tornabous
C.F. Tremp
C.F. Vallfogona de Balaguer

Grupo 16 - Tarragona

At. Montroig
C.D. Les Borges del Camp
Club Bonavista
C.E. Unió Astorga
At Camp Clar
U.D. Salou
F.C. Tarragona
C.D. Riudoms
F.C. Costa Daurada
Racing C.F Bonavista
C.D.C Torreforta
Esp. Falset
C.F. Reus Roig-i-Negre
C.E. Cambrils Unió "B"
C.E. Constantí
U.D.C. Mas Pellicer

Grupo 17 - Tarragona

C.F. Montblanc
C.F. Llorenç
U.D. Torredembarra
Club Base 2012 Pallaressos
At. Roda de Bara
C.F. Cunit
C.E. Altafulla
C.D. Vallmoll
C.E. Vendrell
U.E. Valls "B"
C.F. At. Valls
C.E. Alcover
C.F. La Riera
Escola F. San Pablo San Pedro
C.F. Calafell
J.E. Sant Jaume Domenys

Grupo 18 - Tarragona:Terres de L'Ebre

C.F. Santa Barbara
U.D. Jesús I María "B"
C.F. Masdenverge
F.C. Godall
C.D. Roquetenc
J.D. Flix
S.C.E.R. L'Ametlla de Mar
C.D. La Cava
C.F. Camarles "B"
C.F. Tortosa Ebre "B"
C.D. Alcanar
C.E. Perello
C.F. Xerta
C.F. Jesús Catalonia "B"
C.F. Pinell
C.F. Amposta

Campeones

Enlaces externos
 Tercera Catalana - FCF.cat
 Tercera Catalana

Tercera Catalana


9689 Freudenthal este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9689 Freudenthal este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 13,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1960
Centura de asteroizi

9689 Freudenthal


Bursa Atatürk Stadyumu, 1950 yılında Bursa'da açılan futbol stadyumu. Bursa Atatürk Stadyumu, Merkez Osmangazi ilçesinin Altıparmak semtinin batısında, Kültürpark'ın doğusunda yer almaktadır.

Tarihi
Bursa'da 1930 yılına kadar maçlar Atıcılar Sahası'nda oynanıyordu. 1929 yılında, İstanbul'dan gelen Galatasaray-B takımının 1-0 yenmesi, yeni bir saha için olanak arayanlara fırsat hazırladı. Başta Faik Tinel olmak üzere o zamanın yöneticileri Bursa Valisi Hulusi Bey'den yeni bir saha istediler. Ortamın elverişli olması bu isteğin sonuçlanmasını sağladı. Bu arada, kolordu komutanı Ali Hikmet Paşa da futbol sahası olması için Beylikbahçe adıyla anılan dutluğu düzelttirdi.

Bu sıralarda bölge müdürü, Nasuhi Baydar'dı. Bu sırada Atatürk, Bursa'ya geldi ve bugün müze olarak kullanılan Çelik Palas'ın yanında bulunan köşkünde Nasuhi Baydar'ı kabul etti. Atatürk, durumu öğrenince Bursa'ya futbol sahası yaptırılması için 1000 Türk lirası bağışta bulundu. Daha sonra Vali Kemal Gedelek, 2000 Türk lirası daha temin etti. Bu paranın yanı sıra Ali Hikmet Paşa'nın gayretleriyle Balıkesir'den getirtilen istihkam bölüğü de sahanın etrafını duvarlarla çevirdi. Ardından, 400 kişilik bir beton tribün yapıldı.

Daha sonra da bu saha bozuldu ve doğu-batı yönlerinde yeni bir saha yapıldı. Bu sahanın güneyine Vali Şefik Soyer zamanında tahta tribün yaptırıldı. Bu tarihlerde bölge müdürü, İhsan Celal Antel idi. Sonunda 1950 yılına gelindi. Haşim İşcan'ın valiliği ve Faik Tinel'in bölge müdürlüğü zamanında bugünkü stadyum ilk haliyle oluşturuldu. Saha ve kapalı tribün böylece hizmete girdi. Bursa Atatürk Stadyumu daha sonraki yıllarda birçok ek inşaatlar gördü. İlkin stadın çevresi taş duvarlarla çevrildi. Ardından kapalı tribünün karşısına bir açık tribün yapıldı. Daha sonra Altıparmak yönündeki kale arkasi tribünü de inşa edildi. En son 1970'te Merinos Fabrikası yönündeki kale arkası tribünü de inşa edilince Bursa Atatürk Stadyumu, bugünkü durumuyla ortaya çıkmış oldu.

Çok maç yapılması nedeniyle zemini devamlı kontrol altında ve ek inşaatları ile Bursa'nin tek ve en büyük stadyumu olma özelliğini hâlen korumaktadır. 2000'li yıllarda Bursa ve Bursa Atatürk Stadyumu'nda millî futbol takımı; Almanya, Hollanda, İrlanda gibi futbol takımlarını yenmeyi başarmıştır.

Türkiye'nin 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'na adaylığını koymasıyla Bursalı yetkililer yeni bir stadyum yapmaya karar verdi. Bu yeni stadın adi Timsah Arena olacaktır ve 41.963 kişinın sığacağı biçimde tasarlanmıştır. 32.000 sayısının son dört rakamı Bursaspor'un kuruluş tarihidir. Ancak bu stadyum Bursa Büyük Şehir Belediyesi tarafından çok büyük görülmektedir.

1926 yılına gelinceye değin Bursa'daki spor müsabakaları, Atıcılar alanında yapılırdı. Atatürk'ün 20 Mayıs - 14 Haziran 1926 tarihleri arasındaki 5. Bursa gezisi sırasında, Vali Kemal Bey ile Kolordu komutanı Ali Hikmet Paşa kentin spor tesislerinden yoksun oluşunu dile getirerek, Cumhurbaşkanı'ndan bu konuda yardımcı olması ricasında bulundular. Bunun üzerine Mustafa Kemal Paşa uygun bir yerde stadyum inşa edilmesi için buyruk verdi, ayrıca kendisi de stadyum yapımına bir katkı olmak üzere 1000 lire bağış yaptı.

Kent Yöneticileri buyruk üzerine hazineye ait ve Bahçe Beylik adıyla bilinen yerde - bugünkü Atatürk Stadının bulunduğu yere stat yapılması kararlaştırdılar. Kolordu komutanı Ali Hikmet Paşa, Balıkesir'deki istihkam birliğinden iş makineleri getirtti. Gerekli tesfiye işlemini yaptırdı. Kısa süre sonra Kemal Gedeleç yerine Bursa Valiliği görevine atanan Fatih Güvendiren'de 2000 liralık bir finansman daha sağladı. Böylelikle futbol sahası kuzey -güney doğrultusunda projelendirilen ilk stadyum 1930 yılında tamamlanarak hizmete girdi. 1934 Bursa yıllığında yer alan bilgilere göre, bu stadyum yaklaşık 2 hektarlık bir alanı kapsıyordu ve 300 kişilik betonarme tribünü vardı.

Bir süre sonra bu stadyum Bursa için yetersiz kaldı. 1938'de bu stadyumun biraz daha güneyinde (Şu anki stadyumun bulunduğu yerde) bu kez doğu-batı yönlerinde yeni bir stadyum yapımına girişildi. Bu stadyum bir spor kompleksinin içerisinde yer alacaktı. Kompleksin ve stadyumun projesi, Ankara'daki 19 Mayıs stadyumu ile hipodrom'un projelerini çizen ve yapımını gerçekleştiren İtalyan mimar Viyenti Viyola'ya hazırlattırıldı. Komplekste futbol sahası, yüzme havuzu, tenis kortu, atış poligonu, atlı yarışmalar için kapalı manej, çocuk bahçesi ve birde gazino yer alacaktı. Ne var ki seçilen doğu-batı yönündeki futbol alanına uygun olmayışı, gerekse başka sakınca ve ekonomik olanaksızlıklar nedeniyle kompleksin yalnızca futbol alanı tamamlanabildi.

1945 yılında Haşim İşçan'ın Bursa Valiliğine atanmasının ardından, stadyum konusu yeniden gündeme geldi. Eski doğu-batı yönlü stadyum yıktırıldı ve modern sisteme uygun bir plan üzerine günümüzdeki Atatürk Stadyumunun yapımına başlanıldı.

Stadyumun futbol sahası, altı kulvarlı atletizm pisti ve kapalı tribün inşaatı 1950 yılı başlarında tamamlandı. İnşaatın ilk bölümü müteahhit Şerif Çapan, ikinci bölümü ise Emlak Bankası'nın sorumluluğu altında emanet usulüyle Ahmet Ürük tarafından gerçekleştirildi.

İlk karşılaşma, Şubat 1950'de hakem Hasan Kesimel yönetiminde Akınspor ile Acar İdmanyurdu arasında oynandı ve 2-1 Akınspor'un galibiyeti ile sonuçlandı. Stadyumun ilk golünü Akınsporlu Nurettin Sezgiç attı.

Zamanla ek bölümler eklenerek kapalı tribün dışında iki kale arkası ve maraton tribünle geliştirilen stadyum 1978 yılında çimlendirildi. 1994-1995 yılında ise stadyum gece maçlarının oynanması için ışıklandırıldı. İlk gece maçı Bursaspor ile İstanbul ekibi Galatasaray ile arasında oynandı ve sahadan Bursaspor 1-0 galibiyetle ayrıldı.

1997 yılında Uludağ tarafındaki kale arkasının üstü uzayçatı sistemi ile kapatıldı. Böylelikle stadyumun 4 te 3 lük kısmının üstü kapatılmış oldu.

Bursa Atatürk Stadyumu ABD'den yayın yapan spor sitesi Bleacherreport.com sitesinin 18 Aralık 2014 tarihinde yayınladığı Dünyadaki en iyi 100 stadyum listesinde 86. sırada yer almıştır.

Bursa Atatürk Stadyumu 2009-10 sezonunda UEFA kriterlerinin gereği olarak ;

Stadyumun koltuk kapasitesi 25.000'dir. Maç günleri güvenlik açısından basılan bilet sayısı 24800dir. Koltuk kapasitesi Protokol tribününde: 165, Vip tribünlerinde: 681, Kapalı Tribünde 2090, Maraton Tribünü: 5495, Kapalı Kale Arkası: 9277, Açık Kale Arkası: 5049, Stadyumun 15 adet giriş kapısı ve 24 adet barkod sistemli turnikesi bulunmakta, 24 iç, 24 dış ve 3 adette dönen başlı split kamera olmak üzere 51 adet kamera ile donatılmış; foto muhabirlerinin yararlanabileceği 30 metrekarelik basın çalışma odası yapıldı ve 20 adet kablolu 2 megabitlik internet olanağı sağlandı, Basın tribünde 2 Megabitlik, 50 adet kablolu internet olanağı sağlandı ve saha içerisinde çekmek üzere wireless sistem kuruldu, Güvenlik kameraları ve ses sisteminin kontrol edilebildiği güvenlik odası kuruldu. 14 Ekim 2009 tarihindeki Türkiye - Ermenistan maçının bu statta oynanmasına karar verildi.

2016 yılında stadyumun meydan ve miting alanına dönüştürülmesi amacıyla yıkılmıştır.

Kaynakça

Türkiye'deki yıkılmış stadyumlar
Bursa ilindeki stadyumlar
Bursaspor
Çok amaçlı stadyumlar
Süper Lig stadyumları
2013 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası stadyumları
1979'da Türkiye'de kurulan oluşumlar

Bursa Atatürk Stadyumu


Frøkilde kalder man det sted, hvor der findes en udvalgt ("kåret") bevoksning af en bestemt planteart. Udtrykket proveniens har omtrent samme betydning og bruges synonymt med frøkilde.

Fra frøkilden henter man frø, som skal bruges til dyrkning af planter af den pågældende art. F.eks. har man mulighed for at skaffe frø af Vinter-Eg fra frøkilden "Linnebjerg Krat", der ligger umiddelbart syd for Flyvestation Karup. Ved beskrivelse og annoncering vedrørende planter til salg fra en planteskole bruges betegnelsen fk.. I planteskolens katalog vil der i det nævnte eksempel stå "Vinter-Eg (Quercus petraea) fk. Linnebjerg".

Note

Skovbrug
Gartneri

Frøkilde


السير جورج باغيت طومسون ؛ (3 مايو 1892 - 1975)، عالم فيزياء بريطاني حائز على جائزة نوبل في الفيزياء لعام 1937 مع كلنتون دافنسون لاكتشافهما حيود الإلكترونات بوساطة البلورات.

حياته

ولد في مدينة كامبريدج (إنجلترا).

مراجع

روابط خارجية

علماء من كامبريدج
أساتذة كلية كوربوس كريستي (جامعة كامبريدج)
أشخاص من كامبريج
أفراد الجيش البريطاني في الحرب العالمية الأولى
أكاديميو جامعة أبردين
أكاديميون من كلية لندن الإمبراطورية
حاصلون على ميدالية هوارد ن. بوتس
إنجليز حازوا على جائزة نوبل
بريطانيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على الوسام الملكي
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
رؤساء معهد الفيزياء (لندن)
زملاء الجمعية الملكية
زملاء كلية جسد المسيح
علماء الفيزياء التجريبية
علماء ذرة بريطانيون
فرسان المملكة المتحدة
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون إنجليز
فيزيائيون بريطانيون في القرن 20
مواليد 1892
مواليد في كامبريج
وفيات 1975
وفيات في كامبريج

جورج باغيت طومسون


Atropin, Atropa belladonna (Güzelavrat Otu) adlı bitkiden elde edilen bir alkaloiddir. Antikolinerjik yapıdadır. Tıpta çok değişik kullanım alanları vardır. Örneğin, göz dibinin muayenesinde, göz bebeğinin genişletilmesi için, ayrıca anesteziden önce üst solunum yollarında salgıların azaltılması için kullanılır.Ayrıca uyuşturucu madde olarak kullanımı 1984 yılında yaygınlaşmıştır.

Molekül DSÖ'nün Temel İlaçlar Listesi'nde yer almaktadır.

Kullanım Şekli
Atropin sülfat ampulleri i.m., s.c. ya da i.v. yolla uygulanabilir. Bradikardi aritmi: Yetişkinlerde: Başlangıç dozu 0.5–1 mg i.v. Az şiddetli durumlarda toplam doz 0.03 mg/kg'a kadar tekrarlanabilir. Önerilen doz aralığı 3-5 dakika ile 1-2 saat arasında değişebilir. Şiddetli durumlarda ise 0.04 mg/kg'lık total doz verilebilir. Total doz 3-5 dakika aralıklarda üçe bölünerek veya 3 mg'lık toplam doz tek bir doz halinde uygulanabilir. Çocuklarda: 0.01-0.03 mg/kg i.v. verilir. Preanestezik medikasyon: Genel anestezi indüksiyonundan önce kalbin vagal inhibisyon riskini ve tükürük ve bronş ifrazatını azaltmak amacıyla, anesteziden genellikle 30-60 dakika önce s.c. veya i.m. yolla 0.3-0.6 mg uygulanabilir. Alternatif olarak aynı doz anestezi indüksiyonundan hemen önce i.v. olarak verilebilir. Uygun pediyatrik premedikasyon dozları: Subkutan yolla 3 kg'a kadar olan bebeklerde 0.1 mg, 7–9 kg çocuklarda 0.2 mg, 12–16 kg çocuklarda 0.3 mg, 20–27 kg'lık çocuklarda 0.4 mg 32–40 kg çocuklarda 0.5 mg ve 41 kg ağırlıktaki çocuklarda 0.6 mg'dır. Bu dozlar gerektiğinde 4-6 saatte bir tekrarlanır. Gastrointestinal radyografi: 1 mg i.m. yolla. Antidot olarak: Parasempatomimetik ajanlarla doz aşımı tedavisinde s.c. veya i.m. yolla 1–2 mg veya i.v. yolla 4 mg'a kadar dozlar kullanılır. Organofosfor insektisitleri gibi irreversibl antikolinesteraz zehirlenmelerin tedavisinde: Daha yüksek dozlar (en az 2–3 mg) gerekebilir. Siyanoz belirtileri kalkıncaya veya kalp ritmi 80-90/ dk oluncaya kadar bu dozlar tekrarlanır. Doz aralıkları hastanın kalp atım hızına göre ayarlanır. Bu uygulamaya kesin iyileşme oluncaya kadar devam edilmelidir. Bu süre 2 gün veya daha fazla olabiIir. Intoksikasyon belirtileri çabuk ortaya çıkan mantar zehirlenmelerinde koma ve kardiyovasküler kollaps görülmeden önce parasempatomimetik işaretleri kontrol etmek için yeterli dozlarda uygulanmalıdır. Süksinilkolin veya cerrahi müdahelenin neden olduğu aritmilerin önlenmesi: Subkütan olarak; 3 kg'a kadar olan çocuklarda 0.1 mg, 7–9 kg çocuklarda 0.2 mg, 12–16 kg çocuklarda 0.3 mg, 20–27 kg çocuklarda 0.4 mg, 32 kg çocuklarda 0.5 mg, 41 kg çocuklarda 0.6 mg verilir.

Endikasyonları
Antikolinerjik ve spazmolitik etkilidir. Vagal etkinliğin artışına bağlı bradiaritmilerde; ameliyat esnasında ortaya çıkabilen bradikardi, hipotansiyon ve aritmiler gibi vagal etkilerin giderilmesinde; kardiyopulmoner canlandırmada; anestezi sırasında solunum yollarının ifrazatlarını azaltmak ya da önlemek için (preanestezik medikasyonda antisialagog olarak); pilor, ince bağırsak ve kolon spazmlarında (irrite bağırsak sendromu); üretra ve safra koliklerinde; kolinesteraz inhibitörlerinin (neostigmin, piridostigmin, pilokarpin gibi), muskarin (İnocybe ve Clitocybe türü mantar zehirlenmelerinde) veya organofosfat pestisitlerin toksisitelerinin tedavisinde antidot olarak kullanılır.

Kontrendikasyonları
Obstrüktif gastrointestinal hastalıklarda (piloroduodenal stenosis, akalazya, kardiyospazm, paralitik ileus, özellikle geriyatrik hastalarda intestinal atoni, ülseratif kolit ve toksik megakolon, gastroesofageal reflüks ve hiatus hemisi); mesane boynu obstrüksiyonu, prostat hipertrofisi, atonik veya hipotonik mesane, diğer obstrüktif üro patilerde; dar açılı glokomda (geniş açılı glokomda miyotiklerle birlikte kullanılabilir); tirotoksikoz ve kalp yetmezliğine bağlı taşikardilerde; akut kanama nedeniyle kardiyovasküler sistem instilatesi olanlarda; atropin ve belladonna alkaloidlerine karşı hipersensitivitesi olanlarda kontrendikedir.

Uyarılar
Atropin, yan etkilerine daha duyarlı oldukları için çocuklarda ve yaşlılarda dikkatli kullanılmalıdır. Prostat hipertrofisinde veya büyümesinde, idrar zorluğuna neden olabilir. Paralitik ileus ve pilor stenozu olan hastalarda kullanılmamalıdır. Regional arteritis ve ülseratif kolitli hastalarda ileusa veya megakolona yol açabilir. Ya da özofagusta reflu şiddetini arttırabilir. Atropin dar açılı glokomlu hastalara verilmez. Zira göz içi basıncını arttırarak akut krizi davet eder. Çevre sıcaklığı yüksek ise veya hastanın ateşi varsa hiperpireksiyi provoke edebileceğinden özellikle çocuklarda çok dikkatli kullanılmalıdır. Atropinin yüksek dozlarda farelerde fetus üzerinde zararlı etkisi görülmemiştir. İnsanlarda yapılmış kontrollü araştırma yoktur. Atropin gebelikte, umulan faydaları potansiyel riskine göre yüksekse kullanılmalıdır. Gebelikte veya doğuma yakın, atropin intravenöz olarak anneye verilirse fetusta taşikardiye neden olabilir. Antikolinerjikler laktasyonu inhibe eder. Atropin az miktarda süte geçer. Emziren annelerde kullanılmamalıdır. Çünkü bebekler antikolinerjiklerin etkisine çok hassastır. Kalp operasyonlarında, tirotoksikoz, kalp yetmezliği gibi bradikardi mevcut olduğu durumlarda kalp atımını arttırabilir. Akut miyokard infarktüsü geçirenlerde kullanım dikkat gerektirir, infarkt kötüleşebilir. Atropin özellikle yaşlı veya beyin hasarlı hastalarda mental konfüzyona yol açabilir. Miyastenia graviste ekstrem bir dikkatle kullanılmalıdır. Parkinson tedavisinde dozun arttırılması ve başka bir tedaviye geçilmesi yavaş yapılmalı ve atropin birdenbire kesilmemelidir. Beyin hasarlı veya Down sendromu (mongolizm) bulunan kişilerde atropine duyarlılık artmıştır (Albinizm'de ise azalmıştır).

Yan Etkileri
Atropinin yan etkilerinin çoğu, ilacın muskarinik kolinerjik reseptörlerdeki farmakolojik etkilerinin devamı olup ilacın kesilmesi ile kaybolur. Antimuskarinik yan etkiler arasında sık rastlananlar; ağız kuruluğu, görmede bulanıklık, siklopleji, midriazis, fotofobi, anhidroz, idrar tutukluğu, idrar retansiyonu, taşikardi, çarpıntı ve kabızlıktır. Daha seyrek olarak intraoküler basınç artması, tat duygusu kaybı, baş ağrısı, baş dönmesi, uyuklama, yüzde kızarma (flushing), insomnia, bulantı, kusma, karında şişkinlik, deri alerjisi, eksitasyon ve konfüzyon görülemez.

İlaç Etkileşimleri
İdrarın alkalinizasyonu (sitrat, bikarbonat, karbonik anhidraz inhibitörleri) atropin eliminasyonunu zorlaştırır ve kan seviyelerini yükseltir. Antasidler ve antidiyareikler, oral atropinin absorpsiyonunu azaltır. Antikolinerjikler atropinle birlikte verilirse antimuskarinik etkiyi şiddetlendirir ve paralitik ileus'a neden olabilir. Siklopropan anestezisi sırasında atropin intravenöz olarak verilirse ventriküler aritmilere neden olabilir. Haloperidolun antipsikotik etkisini azaltabilir. Atropin mide pH'sını yükselterek ketokonazol absorpsiyonunu yavaşlatabilir. Metoklopramidin gastrokinetik etkisini antagonize edebilir. Atropin ile opioidlerin birlikte kullanılması ağır konstipasyon, paralitik ileus ve idrar retansiyonuna neden olabilir. Antimuskarinik özellikleri olan amantadin, bazı antihistaminikler, butirofenon ve fenotiyazinler gibi trisiklik antidepresan ilaçlar atropinin tesirini arttırabilirler.Mumlu-matrix bazıyla yapılmış potasyum preparatların ülseratif etkisini arttırabilir. Atropin verilmiş olanlarda mide sekresyon ölçme ve mide boşalma zamanını ölçme testleri yapılmamalıdır. Atropin verilmiş olanlarda fenolsülfonftalein (PSP) testi yapılmamalıdır. Her iki madde aynı tübüler mekanizma ile vücuttan atılır.

Panzehirler
Dünya Sağlık Örgütü ana ilaçları

Atropin


Une fonction d'acidité est une mesure de l'acidité d'un milieu ou d'un système de solvant, généralement exprimée en termes de sa capacité à donner des protons à (ou à accepter des protons d') un soluté ( acidité de Brønsted ). L'échelle de pH est de loin la fonction d'acidité la plus couramment utilisée et est idéale pour les solutions aqueuses diluées. D'autres fonctions d'acidité ont été proposées pour différents environnements, notamment la fonction d'acidité de Hammett, H0, pour les milieuz superacides et sa version modifiée H− pour les milieux superbasiques. Le terme fonction d'acidité est également utilisé pour les mesures effectuées sur des systèmes basiques, et le terme fonction de basicité est rare.

Les fonctions d'acidité de type Hammett sont définies par rapport à un milieu tamponné contenant une base faible B et son acide conjugué BH+:

où p Ka est la constante de dissociation de BH+ . Ils ont été mesurés à l'origine en utilisant des nitroanilines comme bases faibles ou indicateurs acido-basiques et en mesurant les concentrations des formes protonées et non protonées par spectroscopie UV-visible. D'autres méthodes spectroscopiques, telles que la RMN, peuvent également être utilisées. La fonction H− est définie de la même manière pour les bases fortes :

Ici, BH est un acide faible utilisé comme indicateur acido-basique, et B− est sa base conjuguée.

Comparaison des fonctions d'acidité avec l'acidité aqueuse
En solution aqueuse diluée, l'espèce acide prédominante est l'ion hydrogène hydraté H3O+ (ou plus précisément [H(OH2)n]+). Dans ce cas, H0 et H− sont équivalents aux valeurs de pH déterminées par l'équation du tampon ou l'équation de Henderson-Hasselbalch .Cependant, une valeur H0 − 21 (une solution à 25% de SbF5 dans HSO3F) n'implique pas une concentration en ions hydrogène de 1021 mol/dm3 : une telle "solution" aurait une densité plus de cent fois supérieure à celle d'une étoile à neutrons. Au contraire, H0 = − 21 implique que la réactivité ( pouvoir protonant ) des ions hydrogène solvatés est 1021 fois supérieure à la réactivité des ions hydrogène hydratés dans une solution aqueuse de pH 0. Les espèces réactives réelles sont différentes dans les deux cas, mais les deux peuvent être considérées comme des sources de H+, c'est-à-dire Acides de Brønsted .L'ion hydrogène H+ n'existe jamais seul dans une phase condensée, car il est toujours solvaté dans une certaine mesure. La valeur négative élevée de H0 dans les mélanges SbF5/HSO3F indique que la solvatation de l'ion hydrogène est beaucoup plus faible dans ce système solvant que dans l'eau. Une autre façon d'exprimer le même phénomène est de dire que SbF5FSO3H est un donneur de protons beaucoup plus puissant que H3O+ .

Références

Solvant
Propriété chimique
Acide

Fonction d'acidité


Gabriele Stegmüller-Zimmermann (geborene Zimmermann; * 9. November 1925 in Stuttgart; † 2. November 2011) war eine deutsche Flötistin und Hochschullehrerin.

Leben
Sie spielte bereits in ihrer Jugend Klavier und Querflöte und gewann 1943 einen Jugendmusikwettbewerb. Ab 1946 spielte sie beim Sinfonieorchester von Radio Stuttgart und studierte gleichzeitig an der Staatlichen Hochschule für Musik Stuttgart. An der Hochschule für Musik Detmold setzte sie ihr Studium bei Kurt Redel fort und legte 1950 die Konzertreife als Flötistin ab. Im selben Jahr begann sie als Flötistin bei den Stuttgarter Philharmonikern, wo sie bis 1960 als 1. Flötistin bzw. Soloflötistin tätig war. Sie war damals die einzige Frau bei den Stuttgarter Philharmonikern, und die einzige Soloflötistin in einem deutschen Profiorchester.

Ab 1959 war sie Dozentin, ab 1971 Professorin für Querflöte an der Hochschule für Musik Trossingen, bis sie 1985 in den Ruhestand trat.

Sie war verheiratet mit Hans Stegmüller, der Professor für Viola an der Hochschule für Musik Trossingen war. Das Ehepaar lebte zuletzt in Stuttgart-Riedenberg.

Literatur
 Susanne Stegmüller: Nachruf: Prof. Gabriele Stegmüller-Zimmermann. In: Plateau, Winter 2011/2012, S. 8

Weblinks
 Nachruf. In: Stuttgarter Nachrichten

Klassischer Flötist
Hochschullehrer (Staatliche Hochschule für Musik Trossingen)
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 2011
Frau

Gabriele Stegmüller-Zimmermann


Egidio Miragoli (n. 20 iulie 1955, Gradella, Pandino) este un cleric italian, episcop romano-catolic al Diecezei de Mondovì din 29 septembrie 2017.

Biografie
Născut în Gradella (un cartier al orașului Pandino) în 1955, Egidio Miragoli a studiat la Seminarul din Lodi și a fost hirotonit preot în 1979. A continuat studiile teologice la Roma. Din 1994 până în 2017 a fost preot paroh al Bisericii "Santa Francesca Saverio Cabrini" din Lodi.

Din 2007 este judecător al Tribunalului Ecleziastic Regional din Lombardia.

La 29 septembrie 2017 papa Francisc l-a numit episcop de Mondovì, în locul episcopului Luciano Pacomio, care s-a retras din funcție din cauza vârstei sale înaintate.

Lucrări publicate
 Il sacramento della penitenza. Il ministero del confessore: indicazioni canoniche e pastorali, curatela. Milano, Àncora Editrice, 1999, ISBN 88-7610-764-9.
 Il Consiglio pastorale diocesano secondo il Concilio e la sua attuazione nelle diocesi lombarde, tesi di dottorato, Roma, Pontificia università gregoriana, 2000, ISBN 88-7652-855-5.

Galerie foto

Note

Legături externe
 Site-ul oficial al Diecezei de Mondovì

Nașteri în 1955
Nașteri pe 20 iulie
Episcopi romano-catolici italieni
Italieni în viață

Egidio Miragoli


Maltese dog refers both to an ancient variety of dwarf canine from Italy and generally associated also with the island of Malta, and to a modern breed of dog in the toy group. The contemporary variety is genetically related to the Bichon, Bolognese, and Havanese breeds. The precise link, if any, between the modern and ancient species is not known. Nicholas Cutillo suggested that Maltese dogs might descend from spitz-type canines, and that the ancient variety probably was similar to the latter Pomeranian breeds with their short snout, pricked ears, and bulbous heads. These two varieties, according to Stanley Coren, were perhaps the first dogs employed as human companions.

The modern variety traditionally has a silky, pure-white coat, hanging ears and a tail that curves over its back, and weighs up to . The Maltese does not shed. The Maltese is kept for companionship, ornament, or competitive exhibition.

Maltese dogs in antiquity
The old variety of Maltese appears to have been the most common or favourite pet, or certainly household dog, in antiquity. Dogs of various sizes and shapes are depicted on vases and amphorae. On one Attic amphora from about 500 BC, excavated at Vulci in the nineteenth century and now lost, an illustration of a small dog with a pointed muzzle is accompanied by the word μελιταῖε, melitaie.

Numerous references to these dogs are found in Ancient Greek and Roman literature. Ancient writers variously attribute its origin either to the island of Malta in the Mediterranean, called  in Latin, – a name which derives from the Carthaginian city of that name on the island, Melite – or to the Adriatic island of Mljet, near Corfu and off the Dalmatian coast of modern Croatia, also called Melita in Latin. The uncertainty continues, but recent scholarship generally supports the identification with Malta.

In Greece in the classical period a variety of diminutive dog (νανούδιον/nanoúdion -"dwarf dog")  was called a Μελιταῖον κυνίδιον (Melitaion kunídion, "small dog from Melita"). In its unusual smallness it was variously likened to martens (ἴκτις/iktis) or pangolins.  The word "Melita" in this adjectival form, attested in Aristotle, refers to the island of Malta, according to Busuttil.  The Cynic philosopher Diogenes of Sinope, Aristotle's contemporary, according to the testimony of Diogenes Laertius, referred to himself as a "Maltese dog" (κύων.. Μελιταῖος/kúōn Melitaios). A traditional story in Aesop's Fables contrasts the spoiling of a Maltese by his owner, compared to life of the toilsome neglect suffered by the master's ass. Envious of the spoiling attentions lavished on the pup, the ass tries to frolic and be winsome also, in order to enter his master's graces and be treated kindly, only to be beaten off and tethered to its manger.

Around 280 BCE,  the learned Hellenistic poet Callimachus, according to Pliny the Elder writing in the Ist century CE, identified Melite – the home of this ancient dog variety – as the Adriatic island, rather than Malta. Conversely, the poem Alexandra ascribed to his equally erudite contemporary Lycophron, which is now thought to have been composed around 190 BCE, also alludes to the island of Melite, but identified it as Malta. Strabo, writing in the early first century AD, attributed its origin to the island of Malta.

Aristotle's successor Theophrastus (371 – c. 287 BC), in his sketch of moral types, Characters, has a chapter on a type of person who exercises a petty pride in pursuing a showy ambition to be particularly fastidious in his taste (Μικροφιλοτιμία/mikrophilotimía).  One feature he identifies with this character type is that if his pet dog dies he will erect a memorial slab commemorating his "scion of Melita."  Athenaeus, in his voluminous early 3rd century CE Deipnosophistae (12:518-519), states that it was a characteristic of the Sicilian Sybarites, notorious for the extreme punctiliousness of their refined tastes, to delight in the company of owl-faced jester-dwarfs and Melite lap-dogs (rather than in their fellow human beings), with the latter accompanying them even when they went to exercise in the gymnasia.

The Romans called them . During the first century, the Roman poet Martial wrote descriptive verses to a lap dog named "Issa" owned by his friend Publius. It has been claimed that Issa was a Maltese dog, and that various sources link this Publius with the Roman Governor Publius of Malta,  but nothing is known of this Publius, other than that he was an unidentified friend of Paulus, a member of Martial's literary circle.

The Maltese in modern times
Dog genomic experts state that despite the rich history of the ancient breed, the modern Maltese, like many other breeds, cannot be linked by pedigree to that ancient genealogy, but, rather, emerged in the Victorian era by regulating the crossing of existing varieties of dog to produce a type that could be registered as a distinct breed. The Maltese and similar breeds such as the Havanese, Bichon and Bolognese, are indeed related, perhaps through a common ancestor resulting from a severe bottleneck when a handful of petite canine varieties began to be selected for mating around two centuries ago.

In his work , the first history of its kind, Abbé Jean Quintin, Secretary to the Grand Master of the Knights of Malta Philippe Villiers de L'Isle-Adam, wrote in 1536 that, while classical authors wrote of Maltese dogs, which perhaps might formerly have been born there, the local Maltese people of his time were no longer familiar with the species.

John Caius, physician to Queen Elizabeth I, writing of women's chamber pets,   such as the Comforter or Spanish Gentle, stated that they were known as "Melitei" hailing from Malta, though the species he describes were actually Spaniels, perhaps of the recently imported King Charles Spaniel type. A variation of the latter was the Blenheim toy dog, bred by the Marlborough family, with its distinctive white and chestnut mantle. Red and white mantled varieties of these toy pets, the King Charles or Oxfordshire Blenheim breeds, were all the fashion in the 17th.century, down through the early decades of the 19th.century.

In 1837 Edwin Landseer painted The Lion Dog from Malta: The Last of his Tribe, a portrait of a dog named Quiz, a petite flossy white creature poised next to a huge Newfoundland dog, commissioned by Queen Victoria as a birthday present for her mother, the Duchess of Kent, whose dog it was. According to John Henry Welsh, shortly after Landseer's canvases, the London fancy of toy dog enthusiasts took to importing exemplars of the Chinese spaniel, with their short faces and snub noses, and crossbred these with pugs and bulldogs to select for puppies with a longer "feather" or fleecing on their ears and limbs. Some time later, the London market began to deal in what were called "Maltese" dogs. These had no known connection to that island, and one of the breeders, T. V. H. Lukey, associated with the English mastiff, stated that his own Maltese strain was imported from the Manilla Islands in 1841.

A strain of this type was accepted as a distinct class at the Agricultural Hall Show in Islington in 1862, when a breeder, R. Mandeville, took first prize and continued to do so in subsequent years. From 1869 to 1879, Mandeville swept the board of most shows in Birmingham, Islington, the Crystal Palace, and Cremorne Gardens, and his kennels were considered to have furnished the finest strain for subsequent Maltese breeding. From the 19th. century onwards, the requirement emerged for the Maltese to have an exclusively white coat. Despite the unknown provenance, by the close of the century, the dog-expert William Drury noted that nearly all English writers of that period associated the breed with Malta, without adducing any evidence for the claim.

A white dog was shown as a "Maltese Lion Dog" at the first Westminster Kennel Club Dog Show in New York City in 1877. From that time they were occasionally crossed with poodles, and a stud book, based on the issue of two females, was established in 1901. By the 1950s, this registry counted roughly 50 dogs in its pedigree table. The Maltese was recognised as a breed by the American Kennel Club in 1888. It was definitively accepted by the Fédération Cynologique Internationale under the patronage of Italy in 1955.

Characteristics

The coat is dense, glossy, silky and shiny, falling heavily along the body without curls or an undercoat. The colour is pure white, however a pale ivory tinge or light brown spotting is permitted. Adult weight is usually . Females are about  tall, males slightly more. It behaves in a lively, calm, and affectionate manner.

The Maltese does not shed. Like other white dogs, it may show tear-stains.

Use
The Maltese is kept for companionship, for ornament, or for competitive exhibition. It is ranked 59th of 79 breeds assessed for intelligence by Stanley Coren.

See also
 Lap dog
 List of dog breeds

Notes

Citations

Sources

External links

Bichon
Companion dogs
Dog breeds originating in Italy
FCI breeds
Culture of Malta
Toy dogs

Maltese dog


Nichole Ayers, major dans l'US Air Force, est une astronaute américaine sélectionnée en 2021 au sein du groupe d'astronautes 23 de la NASA.

Biographie
Nichole Ayers est originaire du Colorado et diplômée de la United States Air Force Academy à Colorado Springs, dans le Colorado, en 2011 avec un baccalauréat en mathématiques avec une mineure en russe. Elle a ensuite obtenu un master en mathématiques informatiques et appliquées de l'Université Rice. Ayers est une aviatrice de chasse expérimentée avec plus de 200 heures de combat et plus de  de temps de vol au total, avec les appareils T-38 et F-22 Raptor. Étant l'une des rares femmes à piloter actuellement le F-22, Ayers a dirigé en 2019 la toute première formation entièrement féminine de l'avion au combat.

Notes et références

Major de l'United States Air Force
Élève de l'United States Air Force Academy
Astronaute américain
Femme astronaute
Aviatrice américaine
Pionnière dans l'armée
Étudiant de l'université Rice

Nichole Ayers


Two ships of the Royal Australian Navy (RAN) have been named HMAS Australia. A third ship was to receive the name, but her transfer from the Royal Navy to the Royal Australian Navy was cancelled:

 The first , an  launched in 1911, shortly after the formation of the Royal Australian Navy, and sunk in 1924 in accordance with the terms of the Washington Naval Treaty.
 The second , a  heavy cruiser launched in 1927 and broken up in 1956.
 The third HMAS Australia was intended to be renamed from the aircraft carrier , which the RAN intended to purchase in 1982. This sale was cancelled following the Falklands War and the 1983 Australian federal election.

Battle honours
Ships named HMAS Australia are entitled to carry ten battle honours:

 Rabaul 1914
 North Sea 1915–18
 Atlantic 1940–41
 Pacific 1941–43
 Coral Sea 1942
 Savo Island 1942
 Guadalcanal 1942
 New Guinea 1942–44
 Leyte Gulf 1944
 Lingayen Gulf 1945

See also
 , an  of the Royal Navy completed in 1888 and scrapped in 1905.
 Empress of Australia, three passenger vessels of the name

References

Royal Australian Navy ship names

HMAS Australia


Cargo este primul film SF elvețian.  A fost produs în 2009 și regizat de Ivan Engler și Ralph Etter. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Anna-Katharina Schwabroh și Martin Rapold. Povestea filmului are loc în anul 2237 când  Pământul a devenit o planetă nelocuibilă din cauza unui colaps ecologic, iar supraviețuitorii trăiesc pe stații orbitale foarte aglomerate.

Prezentare

Este anul 2267. După ce Pământul a devenit de nelocuit din cauza unei colaps ecologic, oamenii rămași trăiesc pe stații spațiale supraaglomerate aflate pe orbita Pământului. Tânăra doctor Laura Portmann (Anna-Katharina Schwabroh) este unul dintre ei. Ea speră la un viitor mai bun, alături de sora ei aflată pe îndepărtata planetă Rhea, dar pentru a ajunge acolo are nevoie de bani. Ea semnează cu Kuiper Enterprises un contract de muncă pe bătrâna nava de marfă (cargo) Kassandra care pleacă într-un zbor de opt ani spre Stația #42 și înapoi.

Echipajul este format din cinci membri: Cpt. Lacroix (Pierre Semmler), Lindbergh (Regula Grauwiller), Yoshida (Yangzom Brauen), Prokoff (Claude-Oliver Rudolph) și Vespucci (Michael Finger). Membrii echipajului își petrec cea mai mare parte a zborului complet automatizat într-un crio-somn adânc în timp ce doar o persoană stă de veghe în ture a câte 8 luni jumătate pentru a monitoriza nava. Din cauza amenințării teroriste a grupului radical neo-luddit "Maschinenstürmer" se află la bord în plus și un agent de securitate: Samuel Decker (Martin Rapold). Spre sfârșitul turei, Portmann aude zgomote neobișnuite în zona de depozitare și are presimțirea că cineva o urmărește. Colegii ei sunt treziți conform protocolului și echipajul își propune să investigheze spațiul de marfă al navei aflat la o temperatură foarte rece.

Echipajul descoperă o tânără fată aflată în animație suspendată în interiorul unui container de marfă, container care ar fi trebuit să conțină materiale de construcții. Inspectând corpul fetei, Portmann găsește un foarte avansat conector încorporat de realitate virtuală în coloana vertebrală a fetei. Mai târziu, Portmann trimite un mesaj video către sora ei aflată pe Rhea și primește un răspuns în 20 de minute deși ar fi trebuit ca mesajul să sosească după ani de zile.   Portmann începe să se întrebe unde se află cu adevărat nava, în ce direcție se îndreaptă și ce fel de marfă transportă.

În cele din urmă se dovedește că Rhea nu este o planeta colonizată ci o realitate simulată concepută pentru a menține vie speranța oamenilor cu privire la viitorul lor. Nava Kassandra transportă oameni în cală pentru a fi conectați la un uriaș mainframe, adevărata destinație a navei. După descoperirea acestui lucru, echipajul decide să pună capăt înșelăciunii. La sosirea la destinație, în timp ce nava descarcă automat marfa, Portmann  intră în simulare pentru a difuza spre Pământ o "transmisie finală de la Rhea"  care dezvăluie natura simulată a planetei, în timp ce Samuel Decker (care de fapt este un membru al "Maschinenstürmer") sabotează antena mainframe-ului.

Distribuție
 Anna Katharina Schwabroh: Laura Portmann
 Martin Rapold: Samuel Decker
 Michael Finger: Claudio Vespucci
 Claude-Oliver Rudolph: Igor Prokoff
 Yangzom Brauen: Miyuki Yoshida
 Pierre Semmler: Pierre Lacroix
 Regula Grauwiller: Anna Lindbergh
 Gilles Tschudi: Klaus Bruckner
 Maria Boettner: Arianne Portmann
 Noa Strupler: Kleines Mädchen

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme cu stații spațiale
 Listă de filme distopice
 Listă de filme științifico-fantastice din anii 2000
 Listă de filme despre informatică

Filme din 2009
Filme elvețiene
Filme în limba germană
Filme regizate de Ivan Engler
Filme distopice
Filme SF din anii 2000
Filme Atlantis Pictures
Filme regizate de Ralph Etter
Filme de aventură în spațiul cosmic
Filme cu acțiunea în viitor
Filme despre realitatea virtuală
Filme cu nave spațiale
Filme cyberpunk
Filme cu stații spațiale

Cargo (film din 2009)


Zero hora (alemão: Stunde Null) é um termo que se refere à meia-noite de 8 de maio de 1945 na Alemanha. Ele marcou o fim da Segunda Guerra Mundial na Europa e o início de uma nova Alemanha não nazista. Foi em parte uma tentativa da Alemanha de se dissociar dos nazistas. A desnazificação foi encorajada pelos Aliados que ocupavam a Alemanha.

O termo implica "uma ruptura absoluta com o passado e um novo começo radical" ou um "varrimento de velhas tradições e costumes". As pessoas na época viviam em um país devastado – cerca de 80% de sua infraestrutura precisava de reparos ou reconstrução – o que ajudou a ideia de que a Alemanha estava entrando em uma nova fase da história.

Segunda Guerra Mundial

Stunde Null


Safran er stór franskur iðnaðar- og tæknihópur, til staðar á alþjóðavettvangi flug-, geim- og varnarmála. Það var stofnað árið 2005 við samruna Snecma og Sagem. Frá því í september 2011 hefur það verið skráð á CAC 40.

Fyrirtæki þess eru hönnun og framleiðsla flugvélahreyfla, þyrla og eldflauga, flugbúnaðar og varnarmála.

Eftir frásögn Zodiac Aerospace árið 2018, höfðu fleiri en 81.000 starfsmenn í lok september 2020.

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða Safran

Fyrirtæki
Framleiðslufyrirtæki
Frönsk fyrirtæki

Safran


Lady Gabriella Marina Alexandra Ophelia Kingston (nacida Windsor; Londres, Inglaterra, 23 de abril de 1981), también conocida como Ella Windsor, es una escritora y cantante británica. Es hija del príncipe y la princesa Miguel de Kent, y por lo tanto bisnieta por vía paterna del rey Jorge V del Reino Unido y María de Teck. Gabriella está emparentada con la casa de Windsor. Sus abuelos maternos son el barón Günther Hubertus von Reibnitz y la condesa Anna Maria Szapáry de Muraszombath y Szapár. Gabriella ocupa un puesto en la línea de sucesión al trono británico.

Primeros años y educación
Lady Gabriella nació en el Hospital de St. Mary's en Paddington, Londres, Inglaterra y tiene un hermano mayor, lord Frederick Windsor. Lady Gabriella fue educada en Godstowe y en Downe House School en Cold Ash, Berkshire. Un verano a los 14 años hizo amistad con dos jóvenes españolas de Fuengirola que con su guitarra la inspiraron a cantar rumba andaluza y dar sus primeros pasos como cantautora,En mayo de 2004, lady Gabriella se graduó de la Universidad Brown en Providence, Rhode Island, con una licenciatura en Literatura Comparada y Estudios Hispánicos. En 2012, obtuvo un MPhil en antropología social por el Linacre College de Oxford.

Carrera
Lady Gabriella escribe para la revista The London Magazine, entre otras.

Es miembro del panel ejecutivo de Playing for Change Foundation, una organización sin ánimo de lucro que promueve la educación musical y artística. Además, ha llevado a cabo proyectos en Latinoamérica, incluyendo enseñar inglés en Río de Janeiro y trabajar en eventos de música en Buenos Aires.

En agosto de 2020 lanzó, a través de Spotify y iTunes, las canciones "Out of Blue" y "Bam Bam", destinadas a recaudar fondos para la organización. Las canciones están inspiradas en la bossa nova brasileña.

Matrimonio
Su compromiso con el financiero Thomas Kingston fue anunciado por el Palacio de Buckingham en septiembre de 2018. Thomas Kingston y Lady Gabriella se habían comprometido en la Isla de Sark un mes antes. La boda tuvo lugar el 18 de mayo de 2019 en la Capilla de San Jorge del Castillo de Windsor; la misma en la que antes se habían casado otros miembros de la familia real como el  conde y la condesa de Wessex, el príncipe de Gales y la duquesa de cornualles, el duque y la duquesa de Sussex y la princesa Eugenia y Jack Brooksbank.

Ancestros

Sucesión

Referencias

Personas de Londres
Alumnado de la Universidad Brown
Gabriela
Mujeres periodistas de Reino Unido
Nobles de Reino Unido

Gabriella Kingston


هيميت  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 20 يناير، 1910.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لهيميت في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان هيميت 58,812 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 25,252 أسرة وعدد العائلات 15,187 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 29,401 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 80.49% من البيض و2.60% من الأمريكيين الأفارقة و1.20% من الأمريكيين الأصليين و1.48% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.13% من سكان جزر المحيط الهادئ و10.58% من الأعراق الأخرى و3.51% من عرقين مختلطين أو أكثر و23.10% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 25,252 أسرة كانت نسبة 25.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 45.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 3.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 39.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 34.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 23.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.26، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.90.

بلغ العمر الوسطي للسكان 44.6 عاماً. وكانت نسبة 22.5% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.1% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 20.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 16.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 30.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 86.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 81.4 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 26,839 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 33,579 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 30,771 دولارًا مقابل 24,048 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 16,226 دولارًا. وكانت نسبة 12.4% من العائلات ونسبة 16.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 26.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 7.8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان هيميت 78,657 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 30,092 أسرة وعدد العائلات 19,146 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 35,305 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 67.71% من البيض و6.42% من الأمريكيين الأفارقة و1.55% من الأمريكيين الأصليين و2.99% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.36% من سكان جزر المحيط الهادئ و15.73% من الأعراق الأخرى و5.24% من عرقين مختلطين أو أكثر و35.79% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 30,092 أسرة كانت نسبة 32.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 43.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 36.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 30.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 19.1% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.59، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.24.

بلغ العمر الوسطي للسكان 39.0 عاماً. وكانت نسبة 25.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 22% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 22.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.1% ذكور و52.9% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لهيميت:

أعلام
 جيمس لافتري
 جيف فان غوندي
 كورالي سيمونز
 لي ستاين
 باول إف. كير

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1887
تأسيسات سنة 1887 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)

هيميت (كاليفورنيا)

هيميت (كاليفورنيا)


Worley may refer to:

Places
 Worley, Idaho, United States
 Worley, Kentucky, United States
 Worley, West Virginia, United States
 Worley Point, Antarctica

People
 Worley (surname), people with the surname Worley
 Worley baronets
 Worley Edwards (1850-1927), New Zealand lawyer and judge
 Worley Thorne, American screenwriter

Other
 Worley (company), a company formerly called WorleyParsons
 Worley noise, used in computer graphics for texture generation

Worley


Lazy pod Makytou este o comună slovacă, aflată în districtul Púchov din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.213 locuitori.

Istoric
Localitatea Lazy pod Makytou este atestată documentar din 1475.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lazy pod Makytou


ජාත්‍යන්තර සබදතා න්‍යායන් මගින් ජාත්‍යන්තර සම්බන්දතා අධ්‍යයනය සඳහා සංකල්පනාත්මක ආකෘතියක් සැපයේ. සෑම න්‍යායක්ම වෙනස් අපගමයන් මත පදනම්ව ඇති අතර ඒවායේ උපයෝගීතාව එක් එක් මට්ටම් අනුව වෙනස්වේ.ඔලේ හොල්ස්ට් පවසන ආකාරයට ජාත්‍යන්තර සබඳතා න්‍යායන් පාට කන්ණාඩියකි. එය පළදන තැනැත්තාට අත්‍යවශ්‍යම කරුණු පෙන්වනු ලැබේ. උදාහරණයක් ලෙස අධි නිර්මාණවාදීන් වැදගත් යැයි සලකනු ලබන කරුනු යථාර්තවාදීන් විසින් නොවැදගත් යැයි බැහැරකරනු ලැබේ.

ජාත්‍යන්තර සබඳතා න්‍යායන් මගින් නිර්පිත අපගමයන් ගණනය සහ ඒවායේ ස්වභාවය ද න්‍යායන්හි වැදගත්කමට බලපායි. යතාර්ථවාදය ඉතිහාසගත ක්‍රියාවන් අධ්‍යනය සදහා ඉතා සකසුරුවම් සහ වැදගත් න්‍යායක් වුව ද පද්ධතිය වෙනස් වීම (උදා. තුෂ්ණි යුධ නිමාව ) සහ අනාගත සිද්ධීන් සම්බන්ධයෙන් අනාවැකි පළකරීමට යොදාගත නොහැක. ලිබරල්වාදයේ බොහෝ තත්වයන් අධ්‍යනය කලද අනාවැකි සම්බන්ධයෙන් දුර්වලය. එහෙත් අතීත සිදුවීම් අර්ථ දැක්වීමට යොදා ගත හැක. සාම්ප්‍රදායික න්‍යායන් පැරණි යටත් විජිත අධ්‍යයනයට සුදුසු නොවුණත් යටත් විජිත වාදයෙන් පසු බිහිවූ න්‍යායන් ඒ සඳහා සුඳුසුවේ.

ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා න්‍යායන් කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකිය. ප්‍රත්‍යක්ෂවාදී - බුද්ධිවාදී න්‍යායන් රාජ්‍ය මට්ටේමේ විශ්ලේෂණයක යෙදෙන අතර ප්‍රත්‍යක්ෂවාදී, ආවර්ජනාත්මක න්‍යායන් ආරක්ෂාව හා සම්බන්ධ කුලය, පන්තිය, ස්ත්‍රී පුරුෂ බව යන කරුනු යටතේ විජිත වාදයෙන් පසු ආරක්ෂාවට එක් කරයි. ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා න්‍යායන් තුළ එකිනෙකට පරස්පර විරෝධී චින්තනයන්ද පවති. උදා - අභිනිර්මාණවාදය, ආයතනිකවාදය, මාක්ස් වාදය කෙසේ වෙතත් ප්‍රත්‍යක්ෂවාදී චින්තන ක්‍රම දෙකක් ප්‍රධාන වශයෙන් පවතී. එනම් යතාර්ථවාදය සහ ලිබරල් වාදයයි. එහෙත් අභිනිර්මාණවාදය සහ පසු ප්‍රත්‍යක්ෂවාදී න්‍යායන්ද විශේෂයෙන් එක්සත් ජනපදයෙන් පිටත ප්‍රසිද්ධ වෙමින් පවතී.

සටහන්
දේශපාලන විද්‍යාව

ජාත්‍යන්තර සබදතා න්‍යායයන්


مؤسسة كارنغي  قد تشير إلى إحدى المؤسسات التي أسسها أندرو كارنغي:

مؤسسة كارنغي (توضيح)


භාරති මාථා දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ඔරිස්සාවේ භුබනේස්වර්හි පිහිටි හින්දු දෙවි ශිව උදෙසා කැප කළ දේවාලයකි. හින්දු ආරාමයක් වන මෙම දෙවොල මහල් තුනකින් යුත් අතර එය ඉදිවී ඇත්තේ ක්‍රි.ව. 11වන සියවසේ ය. වර්තමානයේ ජීවමාන මාථා පිළිවෙත් උදෙසා යොදාගන්නා මෙම දෙවොල අතීතයේ හින්දු වන්දනා ස්ථානයක්ව පැවතිණි.

පිහිටීම
භාරතී මාථා දේවාලය පිහිටියේ භුබනේස්වර්හි පැරණි නගරයේ බඩ්හෙයිබන්කා චෞක්හි ය. ලිංගරාජ දේවාලයේ සිට රාමේස්වර ගෝවාමි වෙත දිවෙන රථ මාර්ගයේ වම්පසින් යමකුට මේ දේවාලය වෙත ළඟවායි හැක. මෙය භුබනේස්වර්හි පිහිටි පැරණිතම හින්දු දේවාලවලින් එකක් ලෙස සැලකේ. මෙම මාථාව නැගෙනහිරින් රථ මාර්ගයෙන්, දකුණින් ජමේස්වර් පැට්නා මාර්ගයෙන් ද, උතුරින් පෞද්ගලික ගොඩනැගිලි සහ බටහිරින් භෘකුතේස්වර දේවාලයෙන් ද වටවී ඇකත මෙම මාථාව බටහිරට මුහුණලා පිහිටා ඇත.

සම්ප්‍රදාය සහ පුරාවෘත්ත
මහන්තා විසින් ඉදිරිපත් කරන ප්‍රදේශයේ ජනප්‍රවාදවලට අනුව, මෙම දේවාලය ගොඩනංවන ලද්දේ ලිංගරාජ දේවාලය ඉදිකළ යාජති කේසරී විසිනි. මෙම මාථාව මුලින් ලිංගරාජ දේවාලය ඉදිකිරීමෙහි නියුතු වූ කලා ශිල්පීන්ගේ ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලද්දකි.

වැදගත්කම

සංස්කෘතික
කාර්තික් පූර්ණිම, ප්‍රථමාෂ්ටමි, දුර්ගා පූජා වැනි චාරිත්‍ර මෙහි ඉටුකරනු ලැබේ. ප්‍රථමාෂ්ටමි උත්සවයේ දී මෙම මාථාවෙහි සිහ මාමණ්ඩිය බැහැ දැකීමට ලිංගරාජ දෙවියන් පැමිණෙන්නේ යැයි විශ්වාසයක් පවතියි.

ගෘහනිර්මාණ ලක්ෂණ
මෙම මාථාව පිහිටියේ වර්ග මීටර 26.00ක ක්ෂේත්‍රඵලයෙන් යුත් සතරැස් සැලැස්මක් මත ය. මෙම මාථාව මීටර 1.50ක් උසැති වේදිකාවක් මත පිහිටි අතර, එම වේදිකාවේ බොරදම් සතක් ඇත. උච්චත්වය සැලකූ විට, තෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක් වන මාථාව මීටර 11.50ක උසින් යුක්ත ය. මැද මිදුලක් ද සහිත මාථාවේ සෑම පසෙකම ජීවමාන කුටි තුන බැගින් වේ. මේ සෑම කුටියක්ම දිගින් මීටර 6.15 x පළල මීටර 3.45 ප්‍රමාණයේ වේ. මෙම මාථාව වටකොට දැවැන්ත ප්‍රාකාරයක් පිහිටි අතර, එය යර්ග මීටර 53.60ක් ආවරණය කරයි. මෙම ප්‍රාකාරයේ උස මීටර 2.52කි. මාථාවේ උළුවහු කුළුණු උස මීටර 1.70 x පළල මීටර 0.84 යන මිනුම්වලින් යුත් අතර, ඝනකම මීටර 0.35කි. වයිරම් අළු වැලිගලින් තැනූ මෙම දේවාලය පෙදරේරු තාක්ෂණය අනුව ගොඩනගා ඇත.

සංරක්ෂණය
මෙහි වල් ශාක ගහනය සහ නැගෙනහිර සහ උතුරෙහි බිත්ති හා උපරිව්‍යූහ ඇදවැටීම නිසා මෙය පරිහානියේ ලක්ෂණ පෙන්වයි. ශාක වර්ධනය වීම නිසා බිත්ති පුරා හානි සිදුවී ඇත. මෙම මාථාව ජරාවාස වූ ස්වභාවයක් පෙන්වයි. බටහිර කොටසේ පිහිටි කුට මේ වනවිටත් ඇදවැටී ඇති අතර, පිටත බිත්ති පමණක් දක්නට ලැබේ. වර්තමානයේ භාවිතයට ගැනෙන දකුණු කොටස ද ජරාවාස වී ඇති අතර, එහි පළමු මහල ඇද වැටී ඇත. පියස්සේ පළුදු හරහා මෙහි කුටි තුළට වැසි ජලය කාන්දු වීම නිසා මෙම ව්‍යූහයට හානිකර තත්ත්වයක් ගොඩනැගී ඇත. මෑතක දී දුර්ගාපූජා උත්සවය සඳහා මාථා මහන්තා විසින් මෙහි පිළිසකර කිරීම් සිදුකළ ද, ඒවා සුළු ඒවා වේ. මෙම ගොඩනැගිල්ලේ පැරණි ස්වරූපය රැකෙන පරිදි මෙයට පූර්ණ ප්‍රතිසංස්කරණයක් සහ සංරක්ෂණයක් අවශ්‍ය ය.

භූමදාන දේවාල
මාථාවේ උතුරු සහ දකුණු දිශාවන්හි පිටත ප්‍රාකාරයේ පිපල් ශාක සහ අශෝක දැකිය හැක. ප්‍රවේශයේ දකුණු පස කුඩා දේවාල නවයක සමූහයක් දැකගත හැක. එසේම වෙන්වූ ප්‍රතිමා කිහිපයක් සහ තාලේස්වර ශිව දේවාලයේ මාථාවට පසුපසින් වූ අංගණයේ සේවාලයක කොටස් කිහිපයක් ද දැකගත හැක. පීඪ සම්ප්‍රදායයෙන් යුත් මෙම දේවාල නවයේ ගර්භගෘහයේ ශිව ලිංගයක් තැන්පත් කොට ඇත. මාථා පුරාවෘත්ත අනුව, මෙම දේවාල කැපකොට ඇත්තේ පෙර සිටි මාථා මහන්තාවරුන් සඳහා වන අතර, එය ඔවුන්ගේ ආගමික සේවාව අගයා ඉදි කෙරුණකි. මෙම දේවාල මියගිය මහන්තාවරුන්ගේ භූමදානය සඳහා ඉදිවූ අතර, අතීතයේ එය මාථා සම්ප්‍රදායේ වැදගත් චාරිත්‍රයක්ව පැවතිණි. මේවා අනෙක් දේවාලවලින් වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට ඒවා භුමදාන දේවාල ලෙස නම්කොට ඇත.

මේවාත් බලන්න
 භුබනේස්වර්හි දේවාල ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේය සටහන්
 K. C. Panigrahi, Archaeological Remains at Bhubaneswar, Calcutta, 1961. P. 19.
 T. E. Donaldson, Hindu Temple Art of Orissa, Vol. I, Leiden, 1985, P. 64.

ආශ්‍රේයයන්

Lesser Known Monuments of Bhubaneswar by Dr. Sadasiba Pradhan ()

බාහිර සබැඳි
දේවාල ගැලරිය

භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල
11වන සියවසේ හින්දු දේවාල

භාරති මාථා දේවාලය


Grünkern  (, 'green kernel') is spelt that has been harvested when half ripe and then artificially dried. Grünkern is traditionally produced in the Bauland region in the north-east of Baden-Württemberg (Germany).  In response to periods of adverse weather, which destroyed crops, spelt was harvested before it was completely ripe, during the so-called 'dough-ripe phase', at about 50% moisture content. Because the dried kernels exhibited a pleasing flavor when cooked in water, it became traditional to harvest a portion of the spelt crop as grünkern.

As a winter crop, the spelt meant for Grünkern would be harvested at the end of July and subsequently dehydrated, traditionally over a beechwood fire, or in modern times, in heated-air ovens. This preserves the grünkern (by reducing moisture content to 13%) and endows it with its typical taste and aroma. Before further processing, Grünkern must be husked or milled. Grünkern husk has been used as a cattle feed, or as the filler for small pillows which are meant to promote healthy sleep.

The first attested use of grünkern was in southern Germany, (Amorbach), in 1660. Grünkern was added to soups, and was dried by using the residual heat of bakehouses.

The primary harvesting period at the end of July is also seen in old folk proverbs, such as:
Christine, Jagowi, Sankt Anne is Ern! / Schneid't mer kee Korn, / so schneid't mer doch Keern.
Christine, James, Saint Anne it's harvest time! We don't reap grains, but we reap grünkern.

See also
Freekeh, prepared from green wheat by drying and burning

References

Wheat
German cuisine
Baden cuisine
Cereals

Grünkern


Ingrid Ulrike Schmidt Koppers(Remscheid, 30 de março  de 1969) é ex-voleibolista indoor e jogadora de vôlei de praia alemã, que no vôlei de praia, foi medalhista de bronze no Campeonato Europeu de 2001 na Itália.

Carreira

Em 1997 estreava ao lado de Gudula Staub no circuito mundial no Aberto de Marselha e alcançaram o décimo sétimo lugar e terminaram em nono no Aberto de Espinho, estiveram no Campeonato Mundial de 1997 em Los Angeles quando finalizaram no décimo sétimo lugar. Na temporada de 1998, estiveram juntas no circuito mundial, alcançaram o décimo terceiro lugar nos Abertos de Vasto e de Salvador, finalizaram em nono lugar no Aberto de Espinho, em sétimo lugar no Aberto de Dalian e em quinto no Aberto de Espinho.

Na jornada esportiva de 1999, competiu ao lado de Gudula Staub, e foram semifinalistas no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia em Palma de Maiorca, e terminaram no quinto posto no Campeonato Mundial de 1999 em Marselha, depois no circuito mundial, e alcançaram o décimo sétimo lugar nos Abertos de Acapulco, Toronto e Espinho, ainda finalizaram em vigésimo quinto posto no Aberto de Osaka, e no sétimo lugar no Aberto de Salvador.

No ano de 2000, continuou com Gudula Staub, disputaram no circuito mundial,  alcançaram o quarto lugar no Aberto de Berlim, em décimo terceiro lugar nos Abertos de Vitória, Cagliari e Gstaad, no décimo sétimo lugar no Aberto de Rosarito e Grand Slam de Chicago, em nono lugar nos Abertos de Toronto, Espinho e Marselha, mesmo feito obtido nos Jogos Olímpicos de Verão de 2000 em Sydney.

No ano de 2001, passou atuar ao lado de Andrea Ahmann e foram medalhistas de bronze no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia de 2001 em Jesolono Campeonato Mundial de Klagenfurt e finalizaram na trigésima terceira posição, depois, jogaram no Aberto de Macau, torneio do circuito mundial, e terminaram em décimo sétimo posto, ainda no referido circuito, esteve com Jana Vollmer, terminaram em vigésimo quinto posto no Aberto de Cagliari, em décimo terceiro lugar no Aberto de Gstaad e  no décimo sétimo lugar no Grand Slam de Marselha.

No ano de 2002, esteve ao lado de Ina Maser,  e no circuito mundial, terminaram no quadragésimo primeiro lugar no Aberto de Madrid e  no décimo sétimo lugar no Aberto de Gstaad, e finalizaram em vigésimo quinto posto nos Grand Slams de Marselha e Klagenfurt. No Circuito Mundial de 2004 esteve com Antje Röder no Grand Slam de Berlim, concluindo no vigésimo quinto lugar.

Títulos e resultados

 Aberto de Berlim do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2000
 Campeonato Europeu de 1999

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia da Alemanha
Voleibolistas da Alemanha
Voleibolistas de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2000

Ulrike Schmidt


أحمد محمد حشيش هو أستاذ دكتور وفقيه قانوني مصري من مواليد مدينة بنها بمحافظة القليوبية في 27 سبتمبر 1942.

تربيته وتعليمه
تربي بمدينة الإسكندرية وتلقي تعليمه الأولي بها ثم أتم تعليمه الجامعي بكلية الحقوق جامعة الإسكندرية بحصوله علي ليسانس الحقوق، ودبلوم القانون الخاص، ودبلوم القانون العام، ثم الدكتوراه في القانون عام 1986 في موضوع الدفع بعدم القبول في قانون المرافعات. تدرج بالسلك الأكاديمي حتي شغل كرسي الأستاذية بكلية الحقوق جامعة طنطا المصرية. وساهم في إرساء دعائم دبلوم الدراسات العليا في العلوم القضائية باعتباره أول برنامج أكاديمي متخصص في العلوم القضائية في مصر والعالم العربي.

مؤلفاته
له العديد من المؤلفات القانونية المتخصصة التي تتناول علم القانون الإجرائي والقضائي التحكيم ومن أبرز مؤلفاته:
 تطور قانون المرافعات واتجاهاته.
 مبدأ عدم جواز تناقض الاحكام.
 نظرية القوة التنفيذية لسند التنفيذ.
 القوة التنفيذية لحكم التحكيم وطبيعة المهمة التحكيمية.

كما أن له العديد من الأبحاث القانونية في ذات التخصص، من أبرزها:
 اعتبار الحجز كأن لم يكن.
 أثر الصفة الأجنبية لعناصر الدعوي المدنية
 نحو فكرة عامة للوساطة الإجرائية باعتبارها عوناً للقضاء

على أن أبرز إسهاماته التي أثري بها المكتبة القانونية العربية هي أبحاثه العلمية متعددة الابعاد والتي مزج فيها علم القانون بالعلوم الإنسانية المختلفة كعلوم الاجتماع والاقتصاد والأديان. يعتبر أول من صك مبدأ سمو القانون الإلهي علي التشريع من خلال إطار نظري ترابطت حلقاته بسلسلة من الأبحاث العلمية تناولت عدة تطبيقات لهذا المبدأ.

من أبرز إسهاماته الفكرية لصقل مبدأ أسلمة القانون:

 التنظيم القضائي في ضوء مبدأ سمو القانون الإلهي علي التشريع.
 فكرة المحكمة العليا للأسلمة.
 فكرة الوسطية في العمل الإنساني.
 نظم الحكم في ظل مبدأ سمو القانون الإلهي.
 أزمة قاعة البحث القانوني.

المصادر

3.كتاب درب الحشايشة 29 ديسمبر 2021 على ويكيميديا

مواليد 1942
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أشخاص من بنها
خريجو جامعة الإسكندرية
حقوقيون مصريون
مواليد في بنها
كتاب مصريون في القرن 20
كتاب مصريون في القرن 21

أحمد حشيش


Bačkovík este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 567 de locuitori.

Istoric
Localitatea Bačkovík este atestată documentar din 1329.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bačkovík


Narbolia (sardinski: Narabuìa) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 57 metara i ima 1 791 stanovnika. Prostire se na 40,5 km². Gustoća naseljenosti je 44 st/km².Susjedne općine su: Cuglieri, Riola Sardo, San Vero Milis i Seneghe.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Narbolia


A 17.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 25 de maio de 2022 entre Ponte di Legno e Lavarone sobre um percurso de 168 km. O vencedor foi o colombiano Santiago Buitrago da equipa Bahrain Victorious e o equatoriano Richard Carapaz conseguiu manter a liderança.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos

  Harm Vanhoucke (Lotto Soudal), após vários dias com problemas nas costas, não completou a etapa.
  Simon Yates (BikeExchange-Jayco) não completou a etapa.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 17

17.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


Porfirit ili porfir (prema grč. πορφύρα: grimiz) vrsta je kamena koji se od davnina koristio za izradu sarkofaga, skulptura i mnogih drugih predmeta te kao arhitektonski kamen. Radi se o srednjozrnatoj magmatskoj stijeni građenoj od kiselih plagioklasa, amfibola, biotita ili piroksena. Najraširenija vrsta porfirita bio je crveni porfir, odnosno andezit porfirske strukture koji karakterizira ljubičasta boja stijene.

U rimsko doba crveni je porfir imao veliku simboličku važnost kao kamen koji se smatrao ekvivalentnim samo caru, njegovoj obitelji i bogovima. Vjeruje se da je porfir prvi put donesen u Rim u 1. stoljeću pr. Kr. i korišten je dosljedno, ali štedljivo tijekom Republike i ranih godina Rimskog Carstva.

Plinije Stariji spominje da se otkriće kamena dogodilo 18. godine zahvaljujući rimskom legionaru Caiusu Cominiusu Leugasu. Prema istraživačima, do otkrića je došlo ranije, a sama upotreba porfira značajno se povećala nakon osvajanja Egipta. Rimljani su počeli vaditi porfir iz egipatskih kamenoloma za vrijeme vladavine cara Klaudija.

Od Trajanove vladavine do Dioklecijanove vladavine bilježi se stalan porast vađenja porfira. Porfir je korišten isključivo za ukrašavanje javnih zgrada i carskih palača. Vjeruje se da su najvažniji dijelovi carskih palača Dioklecijana i  Konstantina bili prekriveni porfirom, a porfirom su bili označeni krugovi u dvoranama za prijeme – mjesta gdje su veleposlanici klečali pred carem.

Porfir kao simbolički kamen korišten je i u carskim sarkofazima: Svete Helene i njenog sina, cara Konstantina I. Velikog. Carevi Hadrijan i Dioklecijan su također dali svoje ogromne sarkofage napraviti od porfira.

Neronov pepeo čuvao se u urni, a Septimije Sever, želeći biti siguran u carski pokop u slučaju da pogine u bitci, odnio je svoju urnu od porfira u Britaniju.

Galerija

Izvori

Magmatske stijene

Porfirit


Sibirya kurdu ya da "haski" (Husky), yüzyıllarca kızak çekme, ren geyiği çobanlığı ve bekçilik görevlerinde kullanılmış bir köpek ırkıdır.

Özellikler
Genelde buz mavisi gözleriyle korkutucu olsa da, sevgi dolu bir hayvandır. Her köpek gibi dillerinden terlerler. Özgürlüklerine düşkünlükleri ve inatçılığıyla tanınırlar. Bazılarının göz renkleri farklı olabilir. Çocuklara karşı çok hoşgörülüdür. Aslında herkesle iyi geçinir, ama kuş, fare gibi küçük hayvanları avlamak isterler. Yalnız kalırsa sıkılıp evdeki eşyaları kemirebilirler. Gereksiz yere havlamayan bir köpek ırkıdır, ancak uluyabilirler. Sibirya kurtları sıcağı hiç sevmez ve sıcaklarda bunalır. Sıfırın altında 60 derece sıcaklıkta yaşayabilirler.

Ortalama ömrü 11-13 yıldır. Erkeğinin ağırlığı 20 ila 27, dişisinin ağırlığı ise 16 ila 23'tür.

Karakteri
Zeki, fazlasıyla oyuncu, sosyal, ailelerine bağlı ancak inatçı ve haylaz köpeklerdir. Zeki ve sosyaldirler, çok kolay öğrenirler ama kendi mantıklarınca amaçsız buldukları komutlara uymamakta ısrar ederler. Eğitim verilmesi zor bir ırktır. Evdeki/çevrelerindeki diğer hayvanlarla çok iyi geçinirler ancak fare ve küçük kuşlar gibi küçük hayvanları avlamaya meyillidirler. Çok kolay öğrenirler ancak komutlara cevap almak için sabır ve tutarlılık gerekir. Hava sıcak olmadığı sürece koşup oynamayı çok severler ancak sıcaklarda korunmalı serin bir yerde tutulmalıdırlar. Bu köpeklerin karakteristik bir özelliği daha havlamayı pek sevmemeleridir, o yüzden de bekçi köpeği olarak pek uygun değildirler. Havlamamalarına karşın ulumayı çok severler. Çocuklarla araları çok iyidir, onlara karşı çok tutarlı ve sabırlıdırlar. Sık kürkleri nedeniyle sıcağa tahammülleri yoktur. Özgürce koşup oynamayı çok severler. Boş bırakılmaya gelmezler çünkü kaçıp başıboş gezmeye bayılırlar.

Bakımı
Özgürce koşup oynamayı çok seven bir ırk olduklarından dolayı apartman yaşamı için çok uygun köpekler değildirler. Hava sıcak olmadıkça çok iyi koşu arkadaşıdırlar. Tüylerinin uzun olmasından dolayı düzenli aralıkla fırçalamak gerekmektedir. Fırçalarken acıtmamaya dikkat ediniz, sinirlenebilirler. Oldukça fazla egzersiz gereksinimleri vardır. Tek başlarına olmayı hiç sevmezler, tek başlarına kaldıklarında etraftaki nesneleri kemirmeye başlayabilirler.

Tarihçe
Bu ırk yüzyıllarca Sibirya'da Çukçi halkı tarafından kızak çekme, Ren geyiği sürülerini gütmede ve bekçi köpeği olarak kullanılmışlar. 1905 yılında bu köpekler Alaska'ya götürüldü. Bölgede 1925'te ortaya çıkan difteri salgını için gereken ilaçları, bu köpeklerden oluşan bir sürü bölgeye getirmeyi başardı ve bu olaydan sonra insanların dikkatini çekmiştir.

Resimler

Dış bağlantılar
Sibirya kurtlarının özellikleri (Video)  Veteriner hekim Devrim Baykal. Uzmantv.com.tr. Erişim: 18 Eylül 2011

Köpek ırkları
Kuzeyli ırklar
İşçi köpekler

Sibirya kurdu


Regentkaptajn () er titlen på de to statsoverhoveder for San Marino. Embedet er på valg hvert halve år i Consiglio Grande e Generale (San Marinos parlament). Normalt vælges de to regentkaptajner fra partier, der hører til forskellige ender af det politiske spektrum. Indsættelsen af regentkaptajnerne finder sted 1. april og 1. oktober. Traditionen kan spores tilbage til 1200-tallet.

Historie
Etableringen af styreformen kan dateres tilbage til første halvdel af 1200-tallet, hvor titlen var "konsul", en titel hentet i oldtidens Rom, og hvor opgaven var at holde justits. De første to konsuler, man kender til, blev valgt i 1243 af Consiglio Grande e Generale, og valget gjaldt for seks måneder, hvilket fortsat er tilfældet.

Mod slutningen af 1200-tallet blev institutionens navn ændret, hvor en af de valgte tog titlen "kaptajn" og den anden "forsvarer", og i 1317 blev de til "rektorkaptajner". På den tid var det normalt, at en af disse rektorkaptajner tilhørte overklassen for at sikre kundskaber til at regere republikken med fornøden kompetence, mens den anden hørte til den arbejdende klasse.

I 1972 blev der vedtaget en lov, der fjernede alle restriktioner, der hindrede kvinder i at indtage offentlige hverv. 1. april 1981 blev den første kvinde, Maria Lea Pedini-Angelini, valgt som regentkaptajn, mens der for første gang blev valgt to kvindelige regentkaptajner 1. april 2017, da Vanessa D'Ambrosio og Mimma Zavoli blev valgt.

Valgprocedure
Regentkaptajnerne vælges hvert halve år af Consiglio Grande e Generale, og oftest findes de på hver side af den politiske skala for at sikre en vis balance og ligeligt tilsyn. Valget er styret af en lov fra 1945, som i store træk er baseret på statutter fra 1600-tallet.

Valget af de to regentkaptajner tilsammen kræver absolut flertal. Hvis ikke dette kan opnås, afholdes en anden valgrunde.

Valgbarhed
For at være kandidat til embedet skal man opfylde følgende betingelser:
 Have indfødsret fra fødslen (jus sanguinis)
 Være mindst 25 år
 Være medlem af Consiglio Grande e Generale
 Ikke have været regentkaptajn inden for de seneste tre år

Magt

Regentkaptajnembedet anses for at være det øverste i San Marino. Regentkaptajnerne er statsoverhoveder, en funktion der varetages i fællesskab med gensidig vetoret. De tituleres formelt som Excellencer.

Regentkaptajnerne forventes at være upartiske, og deres magt er hovedsageligt symbolsk, da deres vigtigste opgaver er at være officielle repræsentanter for republikken og garantere overholdelsen af den konstitutionelle orden. De fører opsyn med Consiglio Grande e Generale, statskongressen og De tolvs Råd, men uden at have ret til at stemme eller bestemme. De opløser parlamentet, når valgperioden er slut, eller når det er ude af stand til at danne en stabil regering. Regentkaptajnerne har desuden magten til at kundgøre og lade nye love, der er vedtaget af Consiglio Grande e Generale, offentliggøre.

Regentskabssyndikat
Regentkaptajnerne kan ikke på nogen måde retsforfølges, mens de sidder på posten, men ved afslutningen af perioden kan de imødese et regentskabssyndikat, hvor deres embedsførelse vurderes. Denne vurdering blev indført i 1499 og foretages nu af Collegio Garante della Costituzionalità delle Norme ("Garantikollegiet for Forfatningsreglerne"). Proceduren foreskriver, at alle registrerede borgere inden femten dage efter udløbet af regentperioden kan gøre indsigelser mod regentkaptajnernes embedsførelse ("hvad de har gjort, og hvad de ikke har gjort").

Referencer

Regentkaptajner af San Marino

Regentkaptajn


Alexandra Miryec Muñoz Lurita (Lima, Perú,) es una voleibolista peruana que juega como Armadora y que forma parte de la Selección femenina de voleibol del Perú. Ha representado a su país en los Juegos Olímpicos de la Juventud 2010, donde ayudó a su equipo a ganar la medalla de bronce. En la actualidad es la armadora titular del equipo peruano. Su equipo actual es Deportivo Géminis de la Liga Nacional Superior de Voleibol del Perú

Carrera

2009

Alexandra hizo su debut en el Campeonato Mundial de Voleibol Femenino Sub-18 de 2009, su equipo terminó sexto, el mejor resultado para cualquier equipo peruano desde 1993. Alexandra junto con la mayoría de sus compañeras de equipo saltó a la fama después del torneo.

2010: Bronce Olímpico Juvenil
Alexandra firmó contrato con su actual club Divino Maestro para la temporada 2010-11 de la Liga Nacional Superior de Voleibol del Perú.

Más tarde ese mismo año participó en el Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-20 de 2010 ganando la medalla de plata. Pero su mayor logro vino después cuando su equipo ganó la medalla de bronce en los Juegos Olímpicos Juveniles 2010.

2011: Oro Copa Panamericana
Alexandra ayudó a su club, Divino Mestro, a ganar la temporada 2010-11 de la liga de voleibol del Perú.

Alexandra jugó con su equipo juvenil en la Copa Panamericana de Voleibol Femenino Sub-20 de 2011, celebrada en su país, Perú. Su equipo ganó la medalla de oro y Alexandra fue nombrada "Mejor Armadora" del torneo, como también ganó el premio "Mejor Servidor ".

También participó con su equipo en el 2011 el Campeonato Mundial de Voleibol Femenino Sub-20 de 2011 que se celebró en Perú, su equipo terminó en 6 º lugar.

Justo después del Campeonato Mundial Juvenil, Alexandra se unió al equipo principal de Perú para el Grand Prix Mundial 2011.

Alejandra representó a su país en los Juegos Panamericanos del 2011, a partir de ese torneo, Alexandra es la armadora del equipo.

Clubes

Resultados

Premios Individuales
 "Mejor Armadora" de la Copa Panamericana de Voleibol Femenino Sub-20 de 2011
 "Mejor Servicio" de la Copa Panamericana de Voleibol Femenino Sub-20 de 2011
 "Mejor Armadora" de la Copa Panamericana de Voleibol Femenino de 2016

Selección nacional

Categoría Mayores
 2010:  "Tercera", Juegos Suramericanos ODESUR Medellín 2010
 2011: 16º Lugar World Grand Prix China 2011
 2011:  "Tercera", Sudamericano Perú 2011
 2011: 6º Lugar Juegos Panamericanos México 2011
 2012: 7º Lugar Copa Panamericana México 2012

Categoría Sub-23
 2012: 4º Lugar Copa Panamericana Perú 2012

Categoría Sub-20
 2008:  "Tercera", Sudamericano Juvenil Perú 2008
 2010:  "Subcampeona", Sudamericano Juvenil Colombia 2010
 2010:  "Tercera", Juegos Olímpicos de la Juventud Singapur 2010
 2011:  "Campeona", Copa Panamericana Juvenil Perú 2011
 2011: 6º Lugar Mundial Juvenil Perú 2011

Categoría Sub-18
 2008:  "Subcampeona", Sudamericano Menores Perú 2008
 2009: 6º Lugar Mundial Menores Tailandia 2009

Clubes
  "Campeón", Liga Nacional Superior de Voleibol 2010-2011 con Divino Maestro

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en FIVB

Voleibolistas de Perú
Voleibolistas de la selección femenina de voleibol de Perú
Deportistas en los Juegos Olímpicos de la Juventud 2010
Deportistas de Perú en los Juegos Panamericanos de 2011
Deportistas de Perú en los Juegos Panamericanos de 2015
Deportistas de Perú en los Juegos Bolivarianos de 2013
Deportistas de Perú en los Juegos Panamericanos de 2019

Alexandra Muñoz


Heber Silva Cantera (Tacuarembó, Uruguay, 12 de junio de 1958) es un exfutbolista y actual entrenador de Defensor Sporting. Jugaba de mediocampista.

Trayectoria

Debutó en el Fritsa de Tacuarembó, luego pasó a Oriental de La Paz, Rampla Juniors y finalmente a Defensor Sporting donde jugó desde 1986 a 1998 alcanzando allí el récord de ser el jugador que más veces jugó por el club, 338 presencias en 13 temporadas consecutivas. Después de "colgar los botines" ejerció como director técnico en las inferiores del Club Atlético Estudiantes de Rosario y más tarde en primera, también dirigió a la selección de Colonia y en el 2002 hizo carrera en Defensor desde las inferiores hasta el equipo de primera.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Homenaje a Heber Silva Cantera

Entrenadores de fútbol de Uruguay
Entrenadores del Defensor Sporting
Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Club Oriental de Football
Futbolistas del Defensor Sporting Club
Futbolistas del Rampla Juniors Fútbol Club
Nacidos en Tacuarembó

Heber Silva Cantera