Le   est un temple bouddhiste de la période d'Asuka situé dans le quartier Takaida de la ville de Kashiwara dans la préfecture d'Osaka, au Japon. Le temple n'existe plus, mais ses restes ont été désignés lieu historique national en 2012. Le site était autrefois appelé les  jusqu'à ce qu'il soit formellement identifié en 1983.

Aperçu
Les ruines de Tosaka-dera sont situées sur une colline sur les flancs du mont Ikoma, sur la rive nord de la rivière Yamato près de son entrée dans la plaine d'Osaka. Actuellement, la ligne Kintetsu Osaka traverse le site. Dans les environs se trouvent de nombreux vestiges antiques, dont l'ensemble de kofun Hiraoyama. Le temple est l'un des « six temples de Kawachi » visités par l'impératrice Kōken en 756 selon une mention dans le Shoku nihongi.

La date de construction du temple est inconnue. Après des fouilles archéologiques, on estime qu'il a été construit vers la seconde moitié du  pendant la période Asuka. Il a été constaté que le temple a été construit en détruisant un tumulus (kofun) et en aplanissant le site, ce qui est extrêmement rare. Des fragments de haniwa, de fukiishi et de poteries du début de la période Kofun se trouvent dans le sol de nivellement du sol du site. Les fouilles ont mis au jour les fondations d'une pagode kondō, à trois étages, d'une salle de réunion, d'un réfectoire et d'un cloître. Le site est limité par la topographie et la disposition des bâtiments était donc différente de celle des temples contemporains construits en plaine. La zone du temple fait environ deux chō sur un côté d'environ 216 mètres. Il n'y avait pas de fossé ni d'enceinte environnante. La porte sud, la porte du milieu, la salle principale et la salle de conférence étaient disposées en ligne droite depuis le sud. La pagode se trouvait au sud-ouest et divers bâtiments de service, dont les quartiers des moines, se trouvaient au sud-est.

La salle principale avait une plate-forme de 15 x 18 mètres, surélevée de 1,4 mètre, faite de blocs de tuf taillés, et ses escaliers sont en très bon état de conservation ; cependant, le site a été endommagé par les voies ferrées. La pagode avait une dimension de base estimée à 8,66 mètres carrés, ce qui se traduit par une tour de trois étages d'une hauteur d'environ 20 mètres. Le temple semble avoir été reconstruit à plusieurs reprises avant d'être finalement abandonné au .

Les artefacts récupérés sur le site comprennent des tuiles de toit, dont le style des tuiles d'avant-toit présente les caractéristiques de tuiles similaires trouvées sur la péninsule coréenne, ce qui indique l'association possible du temple avec des immigrants toraijin, car il est enregistré que de nombreux immigrants de Baekje se sont installés dans cette région de la province de Kawachi. D'autres découvertes comprenaient de la faïence Haji, dont beaucoup peintes à l'encre ou inscrites avec le nom « Tosaka-ji ». Les artefacts sont désignés « biens culturels tangibles de la ville de Kashiwara ».

Historique des fouilles archéologiques
Le site a été fouillé pour la première fois en 1929, période au cours de laquelle une grande tuile faîtière décorative shibi a été découverte. Cet artefact est actuellement au Musée national de Tokyo. D'autres fouilles ont été menées de 1961 à 1962 lorsque le site a été mis en danger par la construction d'un projet de logement. Une autre fouille a eu lieu de 1982 à 1984, ce qui a permis de découvrir davantage les fondations de la partie centrale du temple et, de nouveau en 1989, en conjonction avec la reconstruction de l'Amayu Kawada jinja, un sanctuaire shinto qui occupe maintenant le site de la pagode.

Le site du temple se trouve à environ 8 minutes à pied de la gare de Takaida sur la ligne principale Kansai de JR West.

Galerie

Notes et références

Articles connexes

Bibliographie
  山根航, « Our Cultural Assets: Historic site of Tosakadera Temple site », ヒストリア = Historia: journal of Osaka Historical Association, , , 図巻頭2p, 2014-04.

Articles connexes
 Liste des sites historiques du Japon (Osaka)

Liens externes
  .
  .

Site historique au Japon
Kashiwara
Temple bouddhiste dans la préfecture d'Osaka

Tosaka-dera


Saç, insanda, baş üzerinde kafa derisi ya da saç derisi denen kısımda bulunan kıl kümesine verilen genel ad. Saç, deride bulunan saç foliküllerinden büyüyen bir protein lifidir. Saç, memelilerin tanımlayıcı özelliklerinden biridir. İnsan vücudu, tüysüz deri bölgeleri dışında, kalın terminal saçı ve ince vellus saçı üreten foliküllerle kaplıdır. Saça en yaygın ilgi, saç büyümesi, saç tipleri ve saç bakımı üzerine odaklanır, ancak saç aynı zamanda esas olarak proteinden, özellikle alfa-keratinden oluşan önemli bir biyomateryaldir. Vücut kılları, yüz kılları, kulak kılları, burun kılları, kaş, kirpik, kol altı kılları, göğüs kılları, karın kılları, kasık kılı, bacak kılları vücutta bulunan diğer saç tipleridir.

Saç diğer kıl kümelerine göre daha hızlı uzar. Saçın, büyüme hızı ortalama günde 0,3 mm ile 0,4 mm'dir. Her saç kılının büyüme ve duraklama devreleri birbirinden bağımsız olduğu için bir kıl büyürken diğer kıl dökülebilir. ortalama bir erkek saç teli kalınlığı 0,03-0,04 mm dir. Yeni doğan bebeklerde bütün kıllar aynı devrede bulunur. Bu sebeple 2-3 haftalık bebeklerde aniden saç dökülmesi görülür. 6 aydan sonra saçlar yetişkinlerin saç düzenine uyar.

Yaş, ırk, cinsiyet ve hormonların durumuna göre değişik saç şekilleri meydana gelir. Örneğin Afrikalı birinin saçları yaklaşık 3 kat dokudan meydana gelirken ve kıvrılmaya meyilliyken bu oran Uzak Doğulularda 11 kata kadar çıkar ve saçlar düz olma eğilimi gösterirler.

Saç folikülü

Folikül, saçın içinde büyüdüğü yapıdır. Saçın içinde bulunduğu gözenekli yapı yağ üreterek deriyi ve saçı yağlandırır. Gözenekli yapının dışında görülen kısımlarda özel kaslar yer alır.

Saç renkleri
Saç rengini veren pigmentler sarı, kırmızı ve mavi renklidir. Sarı pigmentler en küçük, maviler en büyük hacme sahiptirler. Mavi pigmentler en dışta, kırmızı ortada ve sarı en içte yer alır. Bu nedenle kimyasal yollarla saç rengi açılırken saç önce mavi rengini yitirerek kızıllaşır, son olarak da sarı hale gelir. İşleme devam edilirse beyaz veya beyaza çok yakın bir ton elde edilebilir.

Vücutta pigmentlerin yokluğu, albino denilen durumun ortaya çıkmasına neden olur. Albino canlılarda, genellikle tüm kıllar renksizdir.

Saç ağarması, saça renk veren pigment boya maddesinin zamanla azalmasından ileri gelir. Saçların birden beyazlaşması renk değişiminden olmayıp, siyah kılların dökülmesi ve daha dayanıklı beyaz saçların kalmasından ileri gelir.

Saç renkleri tanımlanırken, mavi ağırlıklı renkler "kül veya soğuk tonlar", kızıl ağırlıklı renkler "altın veya sıcak tonlar" olarak adlandırılır. Saç rengi tanımlanırken harf ve rakamlardan oluşmuş kodlar kullanılır. Numara küçüldükçe renk koyulaşır. Genellikle 1 numara "siyah", 10 numara "açık sarı" saçları tanımlamak için kullanılır. Harfler ise genellikle rengin türünü (sıcak, soğuk, leylak vs.) belirtmek için kullanılır.

Saç hastalıkları

Saçların dökülmesine, doğrudan saçlarla ilgili mikrobik hastalıklar sebep olabildiği gibi mineral eksikliği, , açlık, şeker hastalığı,regl e de bağlıdır, hormon bozukluğu gibi, bünyedeki herhangi bir rahatsızlık da sebep olabilir. Kellik, saçkıran, kepek, dazlaklık belli başlı saç hastalıklarıdır.

Vücutta doğuştan pigment bulunmayan (akşın) kişilerin saçları ve vücutlarındaki bütün kıllar beyaz renktedir.

Saç dökülmesi

Saç birçok nedene bağlı olarak dökülür. Dökülmenin nedeni tespit edilmeden doğru bir tedavi yaklaşımı sağlanamaz. Bu nedenle dökülmenin hangi nedenle olduğunu bilmek önemlidir.

Saç dökülmesi hem erkeklerde hem de kadınlarda görülebilir. Erkeklerde daha sık olarak görülen saç dökülmesi, 25 yaşına kadar erkeklerin % 25'ini, 40 yaşına kadar % 40'ını, 50 yaşına kadar % 50'sini etkiler.

Erkek tipi saç dökülmesi, alnın iki yanında ve tepede olabileceği gibi tamamen bütün başı da kapsayabilir. Kadınlarda ise dökülme daha çok, saçların seyrekleşmesi şeklinde kendini gösterir.

Bir tedaviye geçilmeden önce, saç dökülmesinin tipinin bir uzman hekim tarafından incelenmesi gerekmektedir. Birçok hastalık, hormonal ve metobolik düzensizlikler ve besinsel etkiler saç dökülmesini tetikleyebilir. Bunun gibi sebepler ortadan kaldırılmadan tedavi hiçbir zaman tam olarak gerçekleşmez. Saç dökülmelerini önlemek için kullanılan kozmetiklere dikkat edilmesi gerekir. Saç temizliği için doğal zeytinyağlı, badem yağlı, defne yağlı şampuan ve sabunları kullanmak; saç hastalıkları, saç biti, kepek, saç dökülmelerinin önlenmesini yardımcı olur. Kimyasal şampuanlar yerine eczanelerde bulunan sağlık ürünleri tercih edilmelidir.

Erkek tipi kellik veya kadın tipi kellik olarak belli bir kalıpta dökülen saçlar kalıtımsal özellik gösterir ve kişi saç kaybını ortaya çıkaran genlere sahiptir. Erkekte, saç kaybı geni anne veya baba tarafından tek kişiden geçebileceği gibi, her iki ebeveynin tarafında da saç kaybı varsa, erkeğin saç kaybı yaşama riski çok yüksektir. Kadınlarda ise ebeveynlerden sadece birinde saç kaybı olması, kadında yüksek seviyede bulunan östrojen hormonu sebebiyle, saç kaybı yaratmakta etkisiz olmaktadır. Saç kaybına sebep olan diğer pek çok neden vardır, bunlar genetik ile karıştırılmamalıdır.

Saç ve şampuanların içinde bulunan proteinler, ancak saçın üzerinde bulunan, hasar görmüş ve yıpranmış alanları zamanla doldurarak geçici bir dolgunluk ve yumuşaklık verebilirler. Şampuanın içeriğinde bulunan etken maddeler moleküler büyüklükleri sebebiyle saçın içine giremedikleri için saçı besleyemezler veya daha çabuk uzamasını sağlayamazlar.

Olağan saç dökülmesi
Ömrünü tamamlamış saç kendiliğinden veya dış etkilerle (tarama, şampuanla yıkama, fırçalama, saça şekil verme çalışmaları) dökülür. Bunun yerine yeni saç çıkar. Günde ortalama 100 veya bazen 200 adet saç dökülür. Yeni doğan bebekte ve hamilelikte görülen saç dökülmeleri kısmen olağan saç dökülmesi sayılabilir.

Stres nedenli saç dökülmesi
Deri hastalıkları ile stres ve ruhsal olaylar arasındaki ilişki öteden beri bilinir. Kişi psikolojik sıkıntılarını kişisel ya da ailesel sorunlarını bir dermatolojik problem hâlinde yansıtabilmektedir. Ayrıca kendiliğinden oluşmuş bir deri problemi (saç dökülmesi) kişide vücut imajını zedeleyecek bireysel, psikolojik bozukluklara ve hatta psikososyal olumsuzluklara yol açabilmektedir. Kısaca, saç dökülmesi ve stres arasında iki çeşit ilişki söz konusudur:

 Birinci ilişki nörotik bir ruhsal yapının desteklediği görünürde organik bir neden olmaksızın, stresin körüklediği saç dökülmeleri oluşabilir.
 İkinci ilişki ise saç dökülmesi sonucu oluşan görünüme karşı kişinin geliştirdiği psikolojik reaksiyonlardır.

Kellik

Kellik irsî bir neden olup yeniden çıkmayacak şekilde saçları döker. Kemoterapi görmek veya diğer bazı kanser ilaçlarını kullanmak da yeniden çıkmak üzere saçların dökülmesine sebep olabilir.

Saç kesimi
Saç kesimi veya tıraş saçların çıkarılma yöntemidir. Bunun için makas, tıraş bıçağı, ustura, emniyetli tıraş makinesi, tıraş kremi, tıraş fırçası, tıraş sabunu, saç kesme makinesi veya tıraş makinesi uygulanır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Saç nakli
Saç modeli
Saç fetişizmi
Epilasyon
Uzun saç
Saç kıvırma
Saç düzleştirme
Dalgalı saç modeli
Kuaför

İnsan saçı

Saç


Kireš, Kereš (mađ. Körös-ér, Kőrös-patak, srp. Кереш), rijeka u Vojvodini.

Kireš je jedina rječica na prostoru Bačke kod Subotice. Zato što je vrlo majušna, naziva ju se potokom. Razlikuje se od ostalih ravničarskih tekućica, jer nema klasičan izvor. Izvire na kelebijskoj strani u Mađarskoj i teče do Kapetanskog rita i ulijeva se u Tisu. Ukupno se proteže na teritoriju od otprilike stotinjak kilometara. Najširidio zahvaća tokom između Ludaša i Male Pijace.

U depresijama Subotičko-horgoške pješčare podzemne vode gotovo izbivaju na površinu. Potok Kereš je jedina površina voda tekućica. Donedavno davao je dovoljno vode da su mogli raditi mlinovi. Od 1982. je Subotičko-horgoška pješčara pod zaštitom države kao regionalni park. Prvotno je zaštićeno 4430,65 ha šumskih ekosustava i međuzona od 4928 ha, u koju je ušao potok Kereš s tresetištima.

Izvori

Rijeke u Srbiji
Rijeke u Mađarskoj
Zemljopis Vojvodine
Bačka
Pritoke Tise

Kireš (rijeka)


Sănătatea Cluj ist ein rumänischer Fußballverein aus Cluj-Napoca. Er spielt seit 2005 in der dritten Spielklasse, der Liga III.

Geschichte
Sănătatea Cluj () wurde im Jahr 1986 gegründet. Der Verein spielte fast 20 Jahre lang in den Ligen des Kreises Cluj, ehe er im Jahr 2005 in die Divizia C aufstieg. Dort erreichte er auf Anhieb den dritten Platz hinter FC Baia Mare und Victoria Carei. Die folgenden Spielzeiten konnte sich die Mannschaft im Mittelfeld der Liga III platzieren.

In der Saison 2007/08 gelang mit dem Erreichen des Achtelfinals um den rumänischen Pokal der größte Erfolg der Vereinsgeschichte. Nach einem Sieg gegen Erstligist UTA Arad schied das Team mit 0:4 gegen den amtierenden Meister Dinamo Bukarest aus. Zwölf Jahre später erreichte die Mannschaft wiederum das Achtelfinale, nachdem das Team den amtierenden Pokalsieger Viitorul Constanța im Sechzehntelfinale ausschaltete. Im Achtelfinale unterlag der Verein dem Zweitligisten Petrolul Ploiești mit 0:7.

Erfolge
 Aufstieg in die Liga III: 2005
 Achtelfinale im rumänischen Pokal: 2008, 2020

Weblinks
 Offizieller Webauftritt (rumänisch)
 Sănătatea Cluj auf romaniansoccer.ro (englisch)

Rumänischer Fußballverein
Sanatatea

Sănătatea Cluj


Heinrich 22., 5. fyrste Reuss af Greiz (tysk: Heinrich XXII. von Reuß zu Greiz, Fürst Reuß ältere Linie, Graf und Herr zu Plauen, Herr zu Greiz, Kranichfeld, Gera, Schleiz, Lobenstein) (født 28. marts 1846 i Greiz i Thüringen, død 19. april 1902 samme sted), var i 1859–1902 regerende fyrste af Fyrstendømmet Reuß ældre Linie (Fyrstendømmet Reuss–Greiz).

Familie
Heinrich 22. var gift med prinsesse Ida af Schaumburg-Lippe (1852–1891), datter af fyrst Adolf 1. Georg af Schaumburg-Lippe og prinsesse Hermine af Waldeck og Pyrmont. De fik seks børn. De mest kendte var:
 Heinrich 24., 6. fyrste Reuss af Greiz (1878 – 1927), den sidste regerende fyrste af  Reuss–Greiz.
 Karoline af Reuss (1884 – 1905), var i sine to sidste leveår gift med storhertug Wilhelm Ernst af Sachsen-Weimar-Eisenach (1876 – 1923).
 Hermine Reuss af Greiz (1887–1947), gift med den tidligere kejser Wilhelm 2. af Tyskland.

Fyrster fra Tyskland
Huset Reuss

Heinrich 22., 5. fyrste Reuss af Greiz


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Granby se déroule du 21 au  sur dur en extérieur à Granby. Il s'agit d'un tournoi de la catégorie WTA 250.

Faits marquants

Forfaits
  Lucia Bronzetti, remplacée par  Himeno Sakatsume
  Dalma Gálfi, remplacée par  Greet Minnen
  Beatriz Haddad Maia, remplacée par  Rebecca Marino
  Ana Konjuh, remplacée par  Maryna Zanevska
  Arantxa Rus, remplacée par  Jaimee Fourlis
  Alison Van Uytvanck, remplacée par  Jamie Loeb

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
La Russe Daria Kasatkina remporte son  en carrière et le  de la saison après San José au début du mois d'Août.

En double, c'est la paire Britannique Alicia Barnett / Olivia Nicholls qui l'emporte. Les deux Britanniques remportent leur premier titre ensemble mais également le premier en carrière pour chacune.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Granby
 Saison 2022 de la WTA

Lien externe
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Granby
Tennis au Canada en 2022
Tennis en août 2022
Sport au Québec en 2022

Tournoi de tennis de Granby (WTA 2022)


Kombi este o trupă de muzică rock poloneză formată în 1969, de către Sławomir Łosowski.

Componență

Membri actuali
 Sławomir Łosowski (1969–1992, din 2004) – lider, clape
 Tomasz Łosowski (1991–1992, din 2004) – baterie
 Zbigniew Fil (din 2005) – voce
 Karol Kozłowski (din 2014) – chitară bas

Foști membri
 Jan Pluta (1975–1976, 1978–1981, din 1986 ocazional) – baterie
 Waldemar Tkaczyk (1976–1992) – chitară bas
 Grzegorz Skawiński (1976–1992) – voce, chitară
 Mariusz Bryl (1977) – baterie
 Benedykt Musioł (1977) – baterie
 Ryszard Gębura (1978–1979) – baterie
 Przemysław Pahl (1980) – baterie
 Zbigniew Kraszewski (1982) – baterie
 Jerzy Piotrowski (1981–1982, 1983–1986) – baterie

Discografie

Albume de studio

Single-uri
 "Wspomnienia z pleneru" / "Przeciąg" (1979)
 "Hej rock and roll" / "Przytul mnie" (1980)
 "Hotel Twoich snów" / "Przytul mnie" (1980)
 "Taniec w słońcu" / "Królowie życia" (1981)
 "Wejdź siostro" (1981)
 "Victoria Hotel" / "Open-air Remembrance" (1981)
 "Spring in Poland" / "Dance in the Sunshine" (1982)
 "Inwazja z Plutona" / "Nie ma jak szpan" (1983)
 "Linia życia" / "Komputerowe serce" (1983)
 "Słodkiego miłego życia" / "Nie ma zysku" (1984)
 "You Are Wrong" – club mix / "You Are Wrong" – instrumental (1986)
 "Niebo, które czeka" (2007)
 "Miłość to dwoje nas" (2008)
 "Pekin" – digital sound (2008)
 "Czerwień i czerń" (2009)
 "Biała perła – mój żaglowiec" (2010)
 "Jaki jest wolności smak" (2014)
 "Na dobre dni" (2015)
 "Miłością zmieniaj świat" (2016)

Referințe

Legături externe
  Kombi in baza Archiwum Polskiego Rocka
Kombi
Formații rock poloneze

Kombi


El Arroyo del Espinillo es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Soriano perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla San Salvador y desemboca en el río San Salvador.

Referencias

Espinillo
Espinillo

Arroyo del Espinillo


I. Hattuşili (Hattušili) Hitit devletinin Eski Krallık dönemindeki başarılı krallarından biridir. Yaklaşık olarak MÖ 1650-1620 yıllarında hüküm sürdüğü düşünülmektedir. Hattuşa şehri I. Hattuşili tarafından Hitit başkenti haline getirilmiştir. Hitit sarayına kuzey Suriye şehirlerinden katipler getirterek Hititlerde yazılı arşivler oluşturulması geleneği de I. Hattuşili ile başlar.

Hükümdarlığı
I. Hattuşili ile ilgili bilgiler Boğazköy'de bulunmuş çeşitli yazılı tabletlerden bilinmektedir. I. Hattuşili'nin yıllıkları olarak bilinen doküman Hattuşili'nin en az 5 yıllık bir dönemini kapsar. Ayrıca Hattuşili Bildirisi olarak bilinen dokümanda da Hattuşili'nin ölüm döşeğindeyken  yerine torunu Murşili'yi kral olarak ataması ve Hitit meclisine verdiği öğütler anlatılmıştır.

Bir dokümanda Hattuşili kendisini "Büyük Kral, Tabarna,  Hatti kralı, Kussarlı adam, ... Tavananna'nın erkek kardeşinin oğlu" şeklinde tanıtır. Buradan Hattuşili'nin soyunun tıpkı beylikler dönemindeki krallar Pithana ve Anitta gibi Kussara şehrinden geldiği anlaşılır. Bahsedilen Tavananna eğer bir önceki kral Labarna'nın kraliçesi olarak bilinen Tavananna ise, Hattuşili tahta kraliçe'nin yeğeni olarak geçmiştir. Normalde krallığın babadan oğula geçiyor olması Hattuşili'nin tahta çıkışının problemli olduğu şeklinde yorumlanabilir.

Hititli katip tarafından "Hattuşili'nin yiğit faaliyetleri" şeklinde etiketlenmiş olan yıllıklarında beş yıl boyunca yaptığı seferler özetle şöyledir:

 1. yıl: Sanahuitta şehrine sefer yapmış ama şehri yık(a)mamış, daha sonra kuzeydeki Zalpa şehrini ele geçirerek pek çok ganimet getirmiştir.
 2. yıl: Alalah, Varsuva (veya Ursu), Ikakali ve Tashiniya şehirlerini ele geçirerek yıkmış, ve sarayını ganimetle doldurmuştur.
 3. yıl: Önce Batı Anadolu'daki Arzava topraklarına sefer yapmış, ancak arkasından Hurrilerin doğudan saldırısı üzerine Hatti topraklarında isyanlar başlayınca geri dönerek önce Nenassa, ardından Ulma (veya Ullama) ve Salliahsuwa ülkelerini yendikten sonra Hattuşa'ya dönmüştür.
 4. yıl: Altı aylık bir kuşatmadan sonra Sanahuitta şehrini ele geçirmiş, daha sonra da Appaya, Taksanaya, Parmanna, Alha şehirlerini yenmiştir.
 5. yıl: Zaruna ülkesini yenip yıktıktan sonra, Halep ile ittifak yapan Hassuwa'nın ordularını yenmiş, ve Fırat nehrini geçerek Hassuwa ülkesini yağmalamıştır. Hassuwa ülkesinde çeşitli diğer şehirleri de ele geçirdiğini ve arasında 2 araba dolusu gümüşün de bulunduğu ganimetler ele geçirdiğini, başka şehirlerin de hediyeler gönderdiğini belirtmiştir. Hattuşili burada kendisini 3.ncü bin yılda Mezopotamya'da yaşamış ve sonraki devirlerde efsanevi bir üne kavuşan kral Sargon'a benzetir. Fırat nehrini onun gibi geçtiğini ama Sargon'un bir şey yap(a)madığı Hahha şehrini kendisinin yendiğini söylemiştir.

I. Hattuşili'nin kuzey Suriye'deki seferlerinde bazı şehir devletleriyle ittifaklar yaparak diğerlerina karşı savaştığı, Tikunani şehri kralı Tunip-Teşup ile yaptığı bir antlaşma metininden anlaşılmaktadır. Halep ve Alalah şehirlerini ele geçirerek o dönemin güçlü bir krallığı olan Yamhad ülkesini yıkmıştır.

Suriye seferleriyle bu bölgedeki şehirlerden Akatça bilen katipleri Hattuşa'ya getirtmiş ve Anadolu'da Asur kolonileri döneminde geçici bir süre kullanılan yazı kültürünün tekrar başlamasını sağlamıştır.

Başkentini yıllıklarda bahsedilen yıllardan daha önce Hattuşa'ya taşımış olmalıdır. Daha önceki merkez büyük ihtimalle Kussara şehridir. Hattuşili ismi 'Hattuşalı', 'Hattuşa şehrinden' manasına gelir. Dolayısıyla kral kendi ismini Hattuşili olarak Hattuşa şehrini aldıktan sonra değiştirmiş olmalıdır. Kimi dokümanlarda kendinden sadece Labarna (veya Tabarna) diye bahsediyor olması orijinal isminin selefi gibi Labarna olabileceği şeklinde yorumlanmıştır.

I. Hattuşili'nin eşi Kraliçe Kaddusi'dir. Hattuşili, hükümdarlığı sırasında önce oğlu Huzziya'yı daha sonra kızkardeşinin oğlu "genç" Labarna'yı veliaht olarak ilan etmiş ancak oğullarının ve kızlarının sadakatsizlikleri ve tahtı erkenden ele geçirmek için ayaklanmaları sebebiyle bunları azlederek, torunu Murşili'yi tahta aday göstermiştir. Murşili'ye şöyle nasihat verir:

"Bugüne kadar ailemden kimse benim isteklerimi kabul etmedi. Ama sen, Murşili, şimdi benim oğlumsun, ve sen kabul etmelisin. Babanın sözünü dinle. Babanın sözünü dinlediğin sürece, ekmeği yemeye suyu içmeye devam edeceksin. ... Ben sana sözlerimi aktardım. Sözlerim ve bilgeliğim kalbine iyice yerleşsin diye bu tableti sana her ay okusunlar. Tebaamın ve soylularımın üzerinde adaletle hüküm sür."

Hattuşili henüz yaşı küçük olan Murşili'yi Panku'ya (Hitit ileri gelenlerinden oluşan meclis) emanet ederek onu korumalarını ve üç yıl sonra seferlere çıkarmaya başlamalarını söyler. Hattuşili büyük ihtimalle bu dokümanın yazılmasından kısa bir süre ölmüştür. Hattuşili'nin isteği doğrultusunda I. Murşili Hitit kralı olur.

Kaynakça
 Brandau, B. & Schickert, H. (2003) Hititler, Ankara: Arkadaş Yayınları.
  Bryce, T. (2005) Kingdom of the Hittites, 2nd Edition, Oxford; Oxford University Press.
  Klengel, H. (1999) Geschichte des hethitischen Reichs, Leiden: Brill.

Notlar

Ayrıca bakınız
 Hitit kralları listesi
 Hitit İmparatorluğu

Dış bağlantılar
 *I. Hattuşili'nin hükümdarlığı

Hitit kralları
Hattuşa
MÖ 16. yüzyıl liderleri

I. Hattuşili


Kurija Klokovec je rimokatolička građevina u mjestu Klokovec općini Krapinske Toplice,  zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Kurija u Klokovcu se nalazi na malo povišenom položaju iznad doline Kosteljine nalazi kurija koja je nekad pripadala obiteljima Ožegović, Friedberg i Miletić. Pretpostavlja se da je sagrađena u prvoj polovici 19. st. Obnovljena je krajem 20. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom RZG-0113-1969. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Klokovec

Kurija Klokovec


Vinko Zulim Virulica (Trogir, 1954.), hrvatski konzervativni političar i turističko-športski djelatnik, prvi načelnik općine Seget, predsjednik HDZ-a Seget, član Središnjeg odbora HDZ-a i bivši saborski zastupnik. Spada među najneaktivnije saborske zastupnike kao i najdugovječnije općinske načelnike.

Mladost i obrazovanje

Rođen u Trogiru (tadašnja NRH / FNRJ).
Obitelj Zulim Virulica potječe od starog segetskog roda Marjanović. Po majci potječe iz stare trogirske obitelji Buble-Bogić.

Osnovnu školu završava u Trogiru, a srednju tehničku školu u Splitu. Nakon završetka srednje tehničke škole zapošljava se u tvrtki "Elektrodalmacija" Split, pogon "Elektra" Trogir gdje radi kao tehničar od 1977. do 1993.

Za vrijeme obnašanja funkcije općinskog načelnika izvanredno studira, te 1997.g. diplomira na Pravnom fakultetu u Mostaru. Službeni saborski životopis navodi da je diplomirao u Splitu.

Služi se s tri strana jezika: engleskim, njemačkim i talijanskim te s većinom računalnih programa.

Športske funkcije
U razdoblju od 1994. do 1996. predsjednik uprave HNK Trogir. Između ostalog, na njegovu inicijativu klub mijenja ime iz "Slaven" u "Trogir". Uvodi obveznu molitvu "Oče naš" prije svake utakmice te postavlja raspelo u svlačionicu kluba što su mu, kaže, mnogi zamjerili.

Član Izvršnog odbora Nogometnog saveza SD županije pod predsjedanjem Vedrana Rožića od 1994. U razdoblju od 2004. do 2008., odnosno do trenutka preoblikovanja kluba u š.d.d. i raspuštanja dotadašnje Skupštine kluba kao udruge, član Skupštine HNK Hajduk Split. Godine 2015. pokušava ući u Nadzorni odbor "Hajduka" međutim odbijen je zbog sukoba interesa utvrđenog na povjerenstvu.

Turističke funkcije
Bio je zamjenik predsjednika Nadzornog odbora Apartmana Medena u Segetu Donjem. Predsjednik Skupštine TZ Seget.

Braniteljski put
Pripadnik MUP-a RH prije i tijekom Domovinskog rata, hrvatski branitelj te 20% HRVI. Član HVIDRA-e.

Politički život i djelo
Godine 1993. izabran za načelnika novoformirane općine Seget te uvjerljivo pobjeđuje na svim sljedećim izborima kao kandidat HDZ-a.

Njegovo političko djelovanje obilježeno je nizom skandala počevši od optužbi za prijetnje i zastrašivanja, pogodovanje krupnom kapitalu, komunalni nered, devastiranje obalnog pojasa, nepotizam, netransparentno trošenje općinskih sredstava, podilaženje kleru, lažiranje statusa branitelja i diplomanta, krađu državnog zemljišta, oštećivanje spomenika NOB-a, veličanje NDH, izbacivanje oporbenih vijećnika sa sjednica pa do fizičkih i usmenih napada, a koji su izazvali pažnju medija te šire hrvatske javnosti.

Protiv njega je navodno podignuto preko 30 kaznenih i prekršajnih prijava. Zulim uporno odbija bilo kakav razgovor te istupe u medijima.

Nekad vrlo blizak s Josipom Manolićem kojega je svojedobno proglasio počasnim građaninom općine Seget da bi mu kasnije oduzeo taj status nakon Manolićevog istupanja iz HDZ-a.

Manolić te Zulimov kum Zvonimir Markovićuz bivšeg djelatnika jugoslavenskih represivnih službi Milivoja Kujundžića bili su svojedobno jedni od glavnih lobista u tijelima vrhovne vlasti u Zagrebu za dolazak Vinka Zulima na čelo općine Seget.

Zulim je i sam bio predmet verbalnih i pisanih prijetnji te zastrašivanja aktiviranjem eksplozivnih naprava, međutim, nikad se nije otkrilo tko je stajao iza navedenih djela.

Godine 2021. se odlučuje ne kandidirati na izborima za općinskog načelnika te je aktivan kao zastupnik u Hrvatskom saboru.

Nakon stupanja na saborsku dužnost na imovinskoj kartici službeno prijavljuje da živi samo od plaće.

Privatni život
Živi u Segetu Donjem.

S drugom suprugom ima četvero djece od kojih je najstariji profesionalni nogometaš Marin Zulim.

Obiteljska povijest
Njegovi djed Vice i baka Ivanica r. Ševo smaknuti su tijekom 2. svjetskog rata zbog optužbi za špijunažu u korist Talijana.
Zulim je tvrdio da je njegova obitelj likvidirana radi svog antikomunizma i katoličanstva te zato što kao bogata obitelj povratnika iz Amerike nisu htjeli financirati partizanski pokret. Sličnu sudbinu je doživjela i njegova prabaka Jela koja je likvidirana s kontroverznim svećenikom ljubitovačke župe rodom iz Segeta Donjeg don Petrom Špikompod optužbom da su svečano dočekali Nijemce nakon njihovog ulaska 1943. u Trogir.

Nakon likvidacije roditelja njegov otac Marin te njegove četiri sestre Tonka, Marija, Roza i Sandra odlaze kao siročad u ustaško prihvatilište u Borovo Naselje kraj Vukovara da bi se pred kraj rata pred slom i nakon pada NDH povlačili pred Jugoslavenskom armijom skupa s postrojbom Rafaela Bobana prema austrijskoj granici.

Tamo su završili u američkom logoru za jugoslavenske političke izbjeglice koji su ih predali talijanskim vlastima.

Marinova sestra Tonka ud. Majer koja je brodom iz talijanske Genove izbjegla u Argentinu aktivirala se u HOP-u.

Otac Marin vratio se u Seget Donji a kao malodobno dijete osuđen je na 9 mjeseci zatvora te je tako postao "najmlađi hrvatski politički uznik".
U zatvoru se upoznao s blaženikom kardinalom Alojzijem Stepincom koji je služio svoju kaznu osuđen od novih komunističkih vlasti.
Od tada vjerojatno ide i Marinovo a kasnije i Vinkovo poznanstvo s Josipom Manolićem koji je tada bio šef svih zatvora u Hrvatskoj a kako je govorio - osobno je vozio Stepinca u njega.

Mlađa sestra Merica ud. Bešker je također aktivna u lokalnoj politici.

Izvori

Hrvatski političari od 1989.
HDZ-ovi političari
HNK Hajduk Split
Seget
Šport u Trogiru
Hrvatski športski djelatnici

Vinko Zulim Virulica


Der Prozeß (Alternativtitel: Im Namen der Menschlichkeit) ist ein 1947 entstandener österreichischer Spielfilm von G. W. Pabst mit Ernst Deutsch und Ewald Balser in den Hauptrollen.

Handlung
Ungarn 1882, nach einer wahren Begebenheit. In einem Bauerndorf verschwindet eines Tages die noch minderjährige Magd Esther spurlos. Niemand weiß, dass sie davongelaufen ist, weil ihre Dienstherrin sie stets schlecht behandelt hat. Rasch kommt das Gerücht auf, die Juden im Dorf seien für ihr Verschwinden verantwortlich und die Kleine sei möglicherweise Opfer eines Ritualmordes geworden. Denn ein Augenzeuge hat gesehen, dass die fortgelaufene Esther auf ihrem Weg am Haus des Vorstehers der jüdischen Gemeinde, des Tempeldieners Peczely Scharf, Halt machte. Da an diesem Tage Sabbat und damit allen (gläubigen) Juden verboten war, jedwede Arbeit zu verrichten, wurde das 'Christenmädchen' kurz hereingebeten, um einen Leuchter vom Tisch zu nehmen. Seitdem wurde Esther nicht mehr gesehen.

Rasch wird das Gerücht für so manchen überzeugten Antisemiten zur Gewissheit: Esther wurde in einem Akt des rituellen Schächtens ermordet! Bestärkt werden diese aus Vorurteilen geborenen Anwürfe ausgerechnet durch die Aussage des jungen Moritz Scharf, des Sohnes des Tempeldieners, der sich soeben von der jüdischen Gemeinde lossagen will. Dass diese Aussage durch scharfe Verhörmethoden mit Gewalt erzwungen worden sind, interessiert offenbar niemanden. Der von dem antisemitischen Politiker Baron Ónódy eingesetzte, ebenso junge wie ehrgeizige Untersuchungsrichter Bary sieht nunmehr ausreichende Verdachtsmomente, gegen die Juden zu ermitteln. Obwohl keine Spuren für eine Bluttat entdeckt werden können, kommt bald Pogromstimmung auf, selbst dann, als man ein paar Tage später ein Mädchen ertrunken aus dem Teich fischt, bei dem es sich um Esther handeln soll. Das Mädchen hatte sich ertränkt.

Doch diese Fakten interessieren in der aufgeheizten Stimmung kaum noch jemanden. Man versucht sogar, Esthers Mutter einzureden, die im Teich gefundene Tote könne gar nicht ihre Tochter sein, denn man wisse ja längst: die Juden haben sie ermordet! Der Pöbel formiert sich, bald brennt die Synagoge. Der begonnene Prozess nimmt jedoch einen völlig unerwarteten Verlauf, als mit dem vorurteilsfreien, christlich-liberalen Rechtsanwalt Dr. Eötvös ein neuer Verteidiger ins Spiel kommt. Dieser weist nach, dass massive antisemitische Interessen sowie die Beeinflussung von Zeugen, die vorsätzlich falsch aussagten, bislang den Prozessverlauf bestimmt haben, und erwirkt schließlich den Freispruch der Angeklagten.

Historischer Hintergrund
Der Film bezieht sich auf die Affäre von Tiszaeszlár. Am 1. April 1882 verschwand das vierzehnjährige katholische Bauernmädchen Eszter Solymosi spurlos. Gerüchte, dass sie anlässlich des jüdischen Pessachfestes einem Ritualmord zum Opfer gefallen sei, wurden von den antisemitischen Politikern Géza Ónody und Győző Istóczy gefördert. Anfang Mai 1882 erstattete die Mutter des verschwundenen Mädchens Anzeige. Daraufhin wurde aufgrund der mutmaßlich erzwungenen Aussagen des fünfjährigen und des vierzehnjährigen Sohnes der jüdischen Familie Scharf Anklage erhoben. In der Folgezeit entwickelten Teile der christlichen Bevölkerung, angefacht durch hetzerische Äußerungen glühender Antisemiten, eine regelrecht antijüdische Hysterie. Der Prozess gegen die Beschuldigten endete am 3. August 1883 mit Freispruch.

Produktionsnotizen
Der Film beruht auf der literarischen Vorlage Prozeß auf Leben und Tod von Rudolf Brunngraber. Er entstand in den Rosenhügel-Filmstudios in Wien mit Außenaufnahmen auf dessen Freigelände.

Der Prozeß erlebte seine Welturaufführung am 5. März 1948 in Zürich (Scala) und seine österreichische Erstaufführung am 19. März 1948 in Wien. Die deutsche Premiere fand mit Genehmigung der alliierten Militärbehörde im Rahmen einer geschlossenen Filmclubveranstaltung am 3. September 1948 in Hamburg statt. Die offizielle deutsche Erstaufführung war am 22. November 1950 in Berlin (West) im dortigen Marmorhaus.

Produzent J. A. Hübler-Kahla, der den Film mit der eigenen Firma herstellte, war im Dritten Reich aufgrund seiner "halbjüdischen" Herkunft selbst Opfer des staatlichen Antisemitismus geworden und durfte seit 1936 nicht mehr im Filmgeschäft arbeiten.

Für Ernst Deutsch bedeutete Der Prozeß die erste Filmrolle nach seiner Heimkehr aus dem US-amerikanischen Exil nach Europa. Für Gustav Diessl war Der Prozeß der letzte Film. Der Schauspieler, der seit den 20er Jahren in zahlreichen Pabst-Inszenierungen Hauptrollen übernommen hatte und den mit Pabst seit beider Schauspieldebüt 1921 in dem österreichischen Film Im Banne der Kralle eine lebenslange Freundschaft verband, starb einen Tag nach der österreichischen Erstaufführung von Der Prozeß.

Josef Meinrad wurde hier in seiner dritten Filmrolle ganz gegen seinen gängigen Filmtypus besetzt. Er spielte mit dem Untersuchungsrichter einen juristischen Scharfmacher.

Werner Schlichting entwarf die Filmbauten. Die umfangreichen Malarbeiten, darunter auch die Theißlandschaft, besorgte Hans Zehetner.

Auszeichnungen
Der Film erhielt eine Reihe von Preisen. Auf den IX. Internationalen Filmfestspielen von Venedig (August/September 1948) erhielt G. W. Pabst die Goldmedaille als bester Regisseur. Ernst Deutsch erhielt ebenfalls eine Goldmedaille als bester männlicher Darsteller.

Das deutsche Bundesland Nordrhein-Westfalen verlieh dem Film das Prädikat "künstlerisch hochstehend".

Der Prozeß lief auch während der V. Internationalen Filmfestspiele in Karlsbad (Juli 1950).

Kritiken
Das Lexikon des Internationalen Films schrieb: "Bis auf die zu starke Karikierung der wildesten Judenhasser ein sehr eindrucksvoller Film."

Das große Personenlexikon des Films nannte den Film schlicht einen "philosemitische[n] Streifen".

In Reclams Filmführer sieht in Der Prozeß und ähnlich gelagerten österreichischen Filmen der frühen Nachkriegszeit "achtbare Versuche, Zeitprobleme aufzuarbeiten".

Buchers Enzyklopädie des Films nannte Der Prozeß einen "den Antisemitismus brandmarkenden Film" und ordnete ihn im Übrigen in die "Welle von Vergangenheitsbewältigungsfilmen" ein, die Österreich "in getreuem Epigonentum" zum deutschen Nachkriegsfilm erfasst habe.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1948
Österreichischer Film
Filmdrama
Historienfilm
Schwarzweißfilm
Antisemitismus
Kurt Heuser
Georg Wilhelm Pabst

Der Prozeß (1948)


An Carex ornithopoda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow. An Carex ornithopoda in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. o. ornithopoda
 C. o. ornithopodioides

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex ornithopoda


Devijantnost je sklonost neprihvaćanju normi i nepoštivanju vrijednosti koje okolina smatra uobičajenima, prihvatljivima ili nužnima. Devijantnost uključuje obrasce ponašanja u kojima postoji otklon od očekivanoga ponašanja i zadanoga normativnog okvira.

Ključno obilježje devijantnoga ponašanja je odstupanje od očekivanoga toliko da ga okolina više ne može tolerirati ili opravdati. To je ponašanje takvo da su nužni mehanizmi društvene kontrole, što znači pokretanje postupaka kažnjavanja (bilo formalno, bilo neformalno), pojačanoga praćenja ili ispravljanja neprihvatljivoga ponašanja.

Društvena kontrola je ukupnost reakcija društva na neprihvatljivo ponašanje kojima nastoji potaknuti pojedince na usvajanje poželjnih normi, a ako ih ne usvoje, da ih izlože kaznama koje provode društvene organizacije.

Društvene organizacije koje se bave socijalnom kontrolom, na primjer škole, socijalne službe, policija, popravni domovi, bolnice, zatvori i dr., imaju na raspolaganju mehanizme ne samo kažnjavanja već i pomoći, odnosno podrške ljudima kojima je potrebna.

Sredstva kojima društvo nagrađuje ili kažnjava određeno ponašanje nazivamo sankcije. One također služe kao sredstvo socijalne kontrole. Socijalna kontrola skup je socijalnih mjera i procesa kojim se regulira individualno i grupno ponašanje kako bi se postiglo konformiranje pravilima nekog društva, odnosno kako bi se postigao i održao red i mir u društvu. Razlikujemo pozitivne sankcije, kojima se neko ponašanje nagrađuje i negativne sankcije, kojima se određeno ponašanje kažnjava. Sankcije mogu biti neformalne, poput pogleda odobravanja ili neodobravanja, ili formalne, poput nagrade ili kazne koju izriče neko službeno tijelo.

Neki čin nije devijantan sam po sebi, nego zato što ga društvo takvim određuje. S vremenom se i vrijednosti i norme društva mijenjaju, tako da ono što se jednom smatralo devijantnim ponašanjem (primjerice, homoseksualnost) danas se više takvim ne smatra i obratno.

Teorije devijantnosti

Funkcionalističke teorije devijantnosti
Funkcionalisti tumače zločin i devijantnost kao posljedicu strukturalnih napetosti i nepostojanja pravila ponašanja u društvu. Taj je zaključak Emile Durkheim sažeo u pojam anomije, koju definira kao stanje u kojem dosadašnji normativni sustav slabi, a istodobno ga ne zamjenjuje novi. Durkheim na devijantnost gleda kao na društvenu činjenicu koja je nužna za društvo jer ima važne društvene funkcije. Ističe dvije važne funkcije devijantnosti za društvo:

 Adaptivna funkcija -  na devijantne postupke gleda se kao na one koji mogu upozoriti na neku normu ili zakon koji mogu biti neispravni te tako služiti kao inovativna snaga društva i poticati njegovu promjenu
 Održavanje granica između poželjnoga i nepoželjnog ponašanja. Pomoću funkcije osuđivanja nekog čina društvo provodi jasnu podjelu ,,mi/oni između devijantnih i nedevijantnih članova društva, čime se učvršćuje grupna solidarnost.

Durkheimov pojam anomije proširio je američki sociolog Robert K. Merton stvorivši vrlo utjecajnu teoriju devijantnosti. Za Mertona devijantno ponašanje potječe iz položaja neprivilegiranih pojedinaca, kojima društvo nameće ciljeve i očekivanja, dok im istodobno ne daje sredstva da te ciljeve i ostvare. Do pritiska dolazi kada postoji raskorak između društveno određenih ciljeva i raspoloživih načina njihovog postizanja. Kada su pojedinci suočeni s pritiskom reagiraju na različite načine (konformizam, inovacija, ritualizam, povlačenje ili pobuna).

Interakcionističke teorije devijantnosti
Interakcionisti koji proučavaju zločin i devijantnost na njih gledaju kao na socijalno konstruirane pojave. Pristupajući temi devijantnosti, pitaju se na koji se način određene vrste ponašanja definiraju kao devijantne i zbog čega se neke skupine označuju kao devijantne.

Teorija diferencijalne asocijacije
Edwin H. Sutherland jedan je od najranijih autora koji je na devijantnost gledao na taj način i povezao je s tzv. diferencijalnom asocijacijom. Teorija diferencijalne asocijacije smatra da u društvu koje sadržava niz skupina i supkultura, neke od njih potiču na devijantno ponašanje. Ako se pojedinac poveže i djeluje (ili asocira) s jednom od takvih skupina, tada i on postaje devijantan jer od dane skupine uči obrasce ponašanja. Ova teorija smatra da se kriminalne aktivnosti uče, baš kao što se uči bilo koje društveno ponašanje, te time poriče tvrdnje o psihološkim razlikama koje razdvajaju kriminalce od ostatka društva.

Teorija etiketiranja
Druga zanimljiva teorija koja čini interakcionistički pristup devijantnosti još zanimljivijim jest teorija etiketiranja. Osnovno polazište teorije etiketiranja jest da je devijantnost proces interakcije između devijantnih i nedevijantnih članova (rezultat društvene interakcije i primjene pravila, a ne interakcije između članova) društva u kojem se pojedincu dodijeli etiketa devijantne osobe. Neki čin nije devijantan po sebi, nego zato što ga društvo etiketira kao takva. Ako, npr., dijete iz bogate obitelji krade voće iz tuđeg vrta, to se može smatrati nevinom aktivnošću. Ako to učini neko siromašno dijete, postoji vjerojatnost da će se to shvatiti kao dokaz sklonosti prema devijantnom ponašanju. Jednom kada je pojedincu prilijepljena etiketa devijantne osobe, društvo će ga stigmatizirati. Primjerice, učitelji takvu osobu mogu smatrati nepouzdanom, a bit će joj smanjen i pristup društvenom prestižu.

Konfliktna perspektiva
Godine 1973. objavljena je knjiga Nova kriminologija, u kojoj se autori lan Taylor, Paul Walton i Jock Young oslanjaju na marksističku koncepciju dominantne i potlačene klase. Središnja misao Nove kriminologije jest da pojedinci svjesno odabiru devijantno ponašanje kao reakciju na nejednakosti koje proizvodi kapitalistički sustav. Autori devijantnost promatraju u smislu strukture društva i čuvanja pozicije moći vladajuće klase. Važnost te postavke jest da ističe da se zločini zbivaju na svim razinama društva.

Kao nastavak na viđenja autora Nove kriminologije, 1980. godine pojavila se nova grana kriminologije poznata pod imenom realizam nove ljevice. Fokusirajući se na istraživanja žrtava zločina, ti se znanstvenici protive dotadašnjim znanstvenim tvrdnjama da kriminal nije toliko ozbiljan problem koliko to mediji ističu. Ta su istraživanja pokazala da je riječ o ozbiljnom problemu koji se uglavnom pojavljuje u siromašnim četvrtima. Prema tome, središnja teza realista nove ljevice jest da se kriminal i viktimizacija uglavnom pojavljuju u marginaliziranim četvrtima gdje žive deprivilegirane društvene skupine kojima prijeti mnogo veći rizik od zločina.

Teorije kontrole
Teorija kontrole smatra da bi svatko, kada bi mu se pružila prilika i kada bi bio svjestan da neće biti negativnih sankcija, stupio u devijantno ponašanje. Travis Hirschi, jedan od najpoznatijih teoretičara kontrole, tvrdio je da su ljudi u biti sebična bića koja racionalno odlučuju o stupanju u devijantno ponašanje ovisno o potencijalnim koristima i rizicima.

Izvori

Sociologija

Devijantnost


Gleek is a fictional character appearing in the animated series Super Friends and its related spin-offs. Gleek is the pet of the alien Wonder Twins, Zan and Jayna. He debuted in The All-New Super Friends Hour, which first aired September 10, 1977. Gleek's vocalizations were provided by Michael Bell, who also voiced Zan.

Fictional character biography
Gleek is a blue alien monkey and the pet of Zan and Jayna, the Wonder Twins. Gleek is often used as comic relief for the series, as the character often gets into mischief. A joke involving Gleek often ends episodes of the Super Friends in which he appears.

Gleek helps the Wonder Twins when they need to travel: Jayna becomes an eagle, Zan becomes water, and Gleek produces a bucket to hold Zan while Jayna carries them both.

Gleek also loves Earth bananas, and in one episode, Gleek packed an extra banana suitcase for visiting their home planet, Exxor, because there are no bananas.

In one episode, other monkeys of Gleek's species appear and try to take over the world. Their leader is able to speak English apparently. They are able to brainwash Gleek and he helps them find the weaknesses of Superman, Wonder Woman, Batman and Robin.

Powers and abilities
Gleek has a stretchable, flexible tail that allows him to pick up objects and living things, such as bananas or people. He is highly intelligent, capable of understanding spoken English clearly. Gleek can communicate through the use of sign language, acting out scenes, and chattering (an alien monkey-based sound unintelligible to the audience).

Other versions
 Gleek's first comic book appearance was Super Friends Volume One, Issue #7 (October 1977, DC Comics).
 Gleek made his first modern day comic book appearance in Wonder Twins #2 (March 2019, DC Comics).

In other media
 Gleek makes a cameo appearance in the Harvey Birdman, Attorney at Law episode "Grape Juiced" as a witness during Grape Ape's trial.
 Executive producer Brian Peterson confirmed that Gleek would appear "in one shape or another" in Smallville's eighth episode of season nine, "Idol". He appeared as a decoration on Jayna's cellphone, with his laugh being the ringtone.
 Gleek appears in the Batman: The Brave and the Bold episode "The Siege of Starro!", as a stuffed animal in the Faceless Hunter's trophy room.
 Gleek appears in the Robot Chicken episode "Major League of Extraordinary Gentlemen" in the sketch "Sidekick Elevator". He is shown alongside Orko from He-Man and the Masters of the Universe and Snarf from ThunderCats, standing in an unemployment line only to be greeted by Andy Richter.
 Gleek appears alongside Zan and Jayna in Adult Swim's The New Adventures of the Wonder Twins, a series of five webisodes released in 2006.
 Gleek makes a cameo appearance in The Lego Batman Movie, at the 57th Annual Justice League Anniversary Party.
 Gleek makes a very brief off-screen cameo in the final episode of the Arrowverse crossover Crisis on Infinite Earths.

References

Fictional characters who can stretch themselves
Fictional monkeys
Super Friends characters
DC Comics characters who are shapeshifters
DC Comics extraterrestrial superheroes
Television characters introduced in 1977

Gleek (Super Friends)


Simonsmühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Gnotzheim im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Die Einöde befindet sich nördlich von Gnotzheim am Wurmbach, hier auch Gnotzheimer Mühlgraben genannt. Nordwestlich bzw. nordöstlich liegen die Gunzenhausener Gemeindeteile Nordstetten und Steinacker.

Verkehr
Zur einstigen Mühle zweigt von der Bundesstraße 466 in Richtung Westen ein Fahrweg ab, der weiter nach Nordstetten bzw. zum Gnotzheimer Gemeindeteil Weilerau führt.

Ortsnamendeutung
Der Ortsnamenforscher Robert Schuh deutet den Namen als "Mühle eines Simon", wobei er einen Mühlenbesitzer dieses Namens nicht nachweisen konnte.

Geschichte
Die Mühle ist erstmals in einem um 1370 entstandenen oettingschen Beleg genannt, wo es heißt, dass Abgaben von der "Nider mül" an das oettingsche Amt Spielberg  zu leisten sind (in Unterscheidung zur Obermühle, der "Rangmühle"). Das nach 1657 angelegte Salbuch des oettingschen Amtes Spielberg nennt die Mühle von Hans Nider, der als "Vnter Müller" bezeichnet wird. 1719 und 1739 wird sie als "Nordstettenermühl" bezeichnet; Nordstetten liegt in unmittelbarer Nachbarschaft der Mühle. 1764 hauste der Müller Simon Huber auf der Mühle. Bis 1802 bewirtschaftet der Müller Johannes Brand die Simonsmühle. 1807 ist wiederum von der "Untern Mühl" die Rede, auf der Xaver Meyer sitzt. Für 1808 heißt es, dass Caspar Pfuff aus Filchenhard die Simonsmühle innehat, auf der vorher Xaver Meyer gesessen sei. 1823 verkauft Xaver Meyer die Mühle an Müllermeister Anton Bauer aus Herblingen bei Fremdingen. 1833 wird unter der Weilerau-Hausnummer 10 die "Simons- oder Untermühl" aufgeführt.

Am Ende des Heiligen Römischen Reichs hieß es, dass die Untertanenfamilie auf der Mühle dem Oberamt und Hochgericht Spielberg unterstand und zur katholischen Pfarrei Gnotzheim gehörte. 1806 kam die Mühle zum Königreich Bayern und wurde dort 1808 dem Steuerdistrikt Gnotzheim im Landgericht Heidenheim zugeschlagen, dem noch Gnotzheim selbst, Spielberg, Weilerau und die Letzleinsmühle angehörten. Dieser Steuerdistrikt wurde 1811 in die Ruralgemeinde (Landgemeinde) Gnotzheim umgewandelt. 1818 wurde daraus ein Markt.

1832 hieß es von der Mühle, dass sie zwei Mahlgänge und einen Lohgang (Gerbgang) besaß.

1842 wurde Gnotzheim mit den beiden Mühlen und Weilerau unter Abgang von Spielberg eine selbständige Ruralgemeinde. Daran änderte auch die Gebietsreform in Bayern nichts – außer dass Spielberg am 1. April 1971 wieder zu Gnotzheim kam und die Gemeinde Gnotzheim und mit ihr die Simonsmühle seit dem 1. Juli 1972 im vergrößerten Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen liegt.

Heute besteht der Ort aus den beiden Anwesen Simonsmühle 1 und Simonsmühle 2.

Einwohnerzahlen
 1818: 2 Einwohner
 1824: 4 Einwohner, 1 Anwesen
 1829: 2 Einwohner
 1855: Müllermeister Anton Bauer
 1861: 3 Einwohner, 3 Gebäude
 1950: 4 Einwohner, 1 Anwesen
 1961: 5 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1979: 5 Einwohner
 1987: 7 Einwohner
 30. Juni 2011: 9 Einwohner

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Gnotzheim
Wassermühle im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Mühle in Europa
Bauwerk in Gnotzheim
Einzelsiedlung

Simonsmühle (Gnotzheim)


El Samsung Galaxy Note fue un phablet (smartphone–tablet) fabricado por Samsung, lanzado en octubre del 2011. Está en un punto intermedio entre ambos dispositivos y pertenece al segmento de la gama más alta de terminales con resolución de 1280x800.

Características

A diferencia de la pantalla Super AMOLED Plus, la HD Super AMOLED ofrece mayor resolución y mayor detalle de imágenes. Esa pantalla usa una matriz de píxeles patentada por Samsung y llamada PenTile.

Cuenta con un potente procesador de doble núcleo y un chip de gráficos que es capaz de reproducir más de 80 millones de triángulos por segundo. La versión de Android que viene de serie es Android Gingerbread 2.3.5, con la interfaz de Samsung TouchWiz 4.0, una mejora equivalente respecto a la versión anterior de TouchWiz. En febrero de 2013, Samsung actualizó el dispositivo a la más reciente versión de Android, Jelly Bean 4.1.2, siendo uno de los dispositivos con más actualizaciones mayores en el mercado. Esta versión incluye una nueva interfaz de usuario Touchwiz UX, Google Now y es mucho más fluida que su antecesora.

La cámara del Galaxy Note es de 8-megapixel con flash led y con una calidad de grabación de vídeo equivalente a 30 FPS (fotogramas por segundo) de 1080p.

El terminal cuenta con un accesorio, un lápiz táctil hecho por Wacom para su pantalla capacitiva que posee una "ranura" o hueco hecho en el terminal para insertarlo; Samsung ha diseñado una aplicación para dibujar y apuntar notas a mano con el terminal.

Periféricos y accesorios
Para utilizar un teclado externo:
 Se puede emplear el teclado dock de Samsung.
 El Adaptador USB Samsung EPL-1PLR es un Host que cuenta con un puerto USB estándar, para acceder a un lápiz de memoria o a un teclado.

El adaptador opcional HDTV proporciona una salida HDMI.

Modelos
 Samsung Galaxy Note II
 Samsung Galaxy Note 3
Samsung Galaxy Note 4
Samsung Galaxy Note 5
Samsung Galaxy Note 7
Samsung Galaxy Note 8
Samsung Galaxy Note 9
Samsung Galaxy Note 10
Samsung Galaxy Note 20

Véase también
 Tabléfono (Phablet)

Enlaces externos

 Sitio web oficial
 Página oficial de Samsung Galaxy Note 10.1

Referencias

Dispositivos_móviles_con_Super_AMOLED
Computadoras tabletas
Samsung Galaxy Note
Teléfonos móviles introducidos en 2011
Introducciones relacionadas a la ciencia de la computación de 2011

Samsung Galaxy Note


ذاكرة الأفيال ، رواية تحقيق من تأليف أجاثا كريستي، نشرت لأول مرة في المملكة المتحدة عام 1972، وفي الولايات المتحدة في العام التالي مع الحفاظ على نفس عنوان الرواية الأصلي.
يظهر في الرواية المحقق البلجيكي هيركول بوارو والكاتبة أريادني أوليفر وهي الرواية الأخيرة لأغاثا كريستي التي تجمع بين الشخصيتين.

نبذة عن الرواية
خلال غداء أدبي، تطلب السيدة بورتون-كوكس من أريادني أوليفر ان تتقصى في قضية تخص خطيبة ابنها، سيليا رافنزكروفت، التي كانت اريادني عرباتها وصديقة والدتها مارجريت رافنزكروفت، وكان سؤال السيدة بورتون-كوكس إلى السيدة أوليفر: هل والدة سيليا هي التي قتلت والدها؟ام والدها هو الذي قتل والدتها؟

تعود هذه القضية إلى عشر سنوات مضت، عندما وجدت جثتي الجنرال إليستر رافنزكروفت وزوجته مارجرت قرب منزلهم في أوفركليف، ولم يستطع التحقيق الذي جرى حينها أن يفصل في كون ما حدث جريمة قتل أم حادثة انتحار مزدوجة، وقد ترك الزوجين وراءهما طفلين، أحدهما سيليا.السؤال الذي طرحته السيدة بورتون-كوكس أعاد إلى ذاكرة السيدة أوليفر هذه الواقعة، وتقرر، بعد الالتقاء بسيليا، أن تعيد التحقيق في القضية لاكتشاف الحقيقة، وهذا بمساعدة صديقها هيركيول بوارو، ويعيدان استجواب الشهود، شهود من المستحسن أن تكون لهم ذاكرة أفيال، لأن المثل يقول أن: الأفيال لا تنسى.

يثير اهتمام بوارو بعد سلسلة الاستجوابات أمرين: الأول أن مارجريت رافنزكروفت كانت تمتلك أربع باروكات (أي شعر مستعار) والطبيعي هو أن تمتلك اثنيتن، والثاني هو أنها قبل بضعة أيام من موتها، تعرضت إلى هجمات من قبل كلب العائلة، الذي من المفروض أنه يألفها جيدا ولا يقوم أبدا بعضها.

يقرر بوارو أن يغوص في أعماق الماضي لحل هذه القضية، فيكتشف أنه كانت للسيدة مارجريت أخت توأم، دولي (دروثيا)، التي توفيت قبل بضعة أسابيع فقط من وفاة أختها مارجريت، وبينما كانت مارجريت تحيى حياة طبيعية، كانت دوروثيا تعاني من اضطرابات نفسية. أما فيما يخص خطيب سيليا، دزموند بورتون-كوكس، يكتشف بوارو أنه طفل متبنى وليس الابن الحقيقي للسيدة بورتون-كوكس، وأن أمه الحقيقية هي راقصة اسمها كاثرين فانن، وقد تركت هذه الأخيرة لابنها ثروة معتبرة يستطيع استعمالها في حالة زواجه، ويستنتج بوارو أن السبب الحقيقي لسعي السيدة بورتن-كوكس لتعطيل الزواج هو منع ابنها المتبنى من أخذ ثروته، لأنه في حالة عدم زواجه ووفاته، تلك الثروة تعود إليها، ويفكر بوارو في أنها تخطط لقتله لأخذ ماله.

يقتنع بوارو بأن الحقيقة لن تكون إلا عند مدربة منزل عائلة رافنوكروفت، زيلي موهورات، التي تقرر العودة من لوزان إلى انجلترا، وإخبار ديزموند وسيليا بالحقيقة وهي أن دولي (دوروثيا) كانت تقضي فترة نقاهة في بيت أختها مارجريت، وفي أحد الأيام قامت بدفعها عن الجرف، وهذا راجع إلى حالتها النفسية المضطربة ما أدى إلى موتها، لكن وصية مارجريت قبيل موتها لزوجها كانت أن يقوم بحماية أختها وأن لا يسلمها للعدالة، إذن المرأة التي ماتت قبل أسابيع من حادثة الموت المزدوجة كانت مارجريت وليست دوروثيا. ينفذ زوجها وصيتها بحماية أختها وتقوم دولي بأخذ مكان مارجريت لأنها أختها التوأم ولا أحد سيلاحظ الفرق، ماعدا كلب العائلة الذي عرف أن دولي ليست نفسها صاحبته الأصلية، وهذا هو سبب قيامه بعضها مرارا. لكن إليستر يخاف من أن تقوم دوروثيا بإيذاء أشخاص آخرين مثلما فعلت مع أختها، فيقرر قتلها، ثم ينتحر هو الآخر.

بعد معرفتهما لهذه الحقيقة التعيسة، يقرر دزموند وسيليا مواصلة حياتها مع بعد أن انكشفت كل حقائق ألغاز الماضي.

الشخصيات
 هيركيول بوارو: المحقق البلجيكي.
 أريادني أوليفر: كاتبة مشهورة.
 المفتش غارواي: كان مسئولا عن التحقيق في قضية مأساة رافنزكروفت، وحاليا هو متقاعد.
 المفتش سبنس: رجل شرطة متقاعد، هو الآخر كانت له علاقة بالتحقيق في القضية.
 سيليا رافنزكروفت: ابنة الضحيتين، وابنة اريادني اوليفر بالمعمودية.
 دزموند بورتون-كوكس: خطيب سيليا.
 السيدة بورتن-كوكس: والدة دزموند بالتبني.
 الدكتور ويلوفبي: طبيب نفسي مهتم بدراسة الحالة النفسية للتوائم، كان مسئولا عن علاج دوروثيا (دولي).
 الآنسة روسل: مدبرة منزل عائلة رافنزكروفت.
 الآنسة زيلي موهورات: مدبرة منزل عائلة رافنزكروفت.

الاقتباس
تم تحويل الرواية إلى إحدى حلقات مسلسل "أغاثا كريستي بوارو" عام 2013 من بطولة ديفيد سيجت بدور هيركيول بوارو، مع بعض التعديلات والإضافات.

العناوين العالمية
أغلبها لها نفس فحوى العنوان الأصلي، مثل: «الأفيال لا تنسى»، «للأفيال ذاكرة جيدة»، «الأفيال تتذكر كل شيء».

الترجمة العربية

 ذاكرة الأفيال - دار الأجيال للنشر.
 الافيال تستطيع أن تتذكر - مكتبة جرير.
 قام الاديب الراحل عمر عبد العزيز أمين بترجمة الرواية تحت عنوان «السر الرهيب» ونشرت من دار ميوزيك للطبع والنشر. وتحمل الرواية الرقم (48) ضمن السلسلة.

مراجع

روابط خارجية

 معلومات حول الرواية في الموقع الرسمي لأغاثا كريستي (باللغة الإنجليزية).
 معلومات حول حلقة المسلسل «أغاثا كريستي بوارو» المقتبسة من الرواية (باللغة الإنجليزية).
 معلومات حول الرواية في الموقع الرسمي لدار الأجيال (باللغة العربية).

روايات بريطانية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات بريطانية أنتجت سينمائيا
روايات بريطانية في 1972
روايات تجري أحداثها في إنجلترا
روايات تقع أحداثها في عقد 1970
روايات متلفزة
روايات هيركيول بوارو

ذاكرة الأفيال


Balthasar Nicolai Bang, født 18. juli 1779 i København, død 14. oktober 1856 i Nødebo, var en dansk skuespilforfatter.

1797 blev Bang ved privat dimission student og tog det følgende år juridisk forberedelsesexamen. Efter at 1799 have skrevet sine to første skuespil «Miskjendelsen» og «Den overvundne Stolthed» samt 1801 brevromanen «Adelaide von Hartner». gjorde han en længere udenlandsrejse gennem Tyskland, Schweiz og Frankrig. I Berlin besøgte han den af ham højt beundrede August Wilhelm Iffland og i Weimar Friedrich Schiller, hvis kærlige farvel var ham uforglemmeligt (se «Troldkysset» i B.s Selvbiografi S. 52). I Weimar besøgte han Christoph Martin Wieland og Johann Gottfried von Herder og hvor han også traf Jean Paul. I Schweiz valfartede han til de steder der var knyttet til mindet om Jean-Jacques Rousseau. Efter sin hjemkomst ægtede han (1803) sin barndomskærlighed og forlovede, Birgitte Sofie Horneman, datter af professor theol. Claus Frees Horneman. Bang, der var formuende, realiserede nu sit lyksalighedsideal; købte en landejendom i Nødebo, ikke alene for egnens skønheds skyld, men fordi navnet på stedet klang ham så godt i øret. Her vilde han leve som landmand og digter med sit hjærtes udkårede til sin dødsdag. Dette held blev ham også beskåret, selv om hans lykkes himmel ikke var uden skyer. At hans høst undertiden slog ham fejl, at landets forvirrede pengeforhold efter 1813 formindskede hans ikke store kapital, var ikke det værste for ham. Mere til hjærte må det have gået den æresfølende og menneskevenlige mand, at hans dramatiske arbejder ofte bleve modtagne med kølighed eller mishag af publikum, næsten altid med ringeagt af de kunstforstandige. Den danske nationalscenes historieskriver Thomas Overskou kan ikke finde dømmende ord, der ere for stærke til at mærke Bangs forfatterskab, og Bangs samtidige synes heri at være enige med ham. Christen Henriksen Pram udtalte en knusende mundtlig dom over Bangs lystspil «Lystspillet» (1809), og Jens Baggesen kaldte hans «Uglspil eller Fastelavnsmandag» (1812) «en Hoben Fjællebodsspilopper, der til den danske Thalias Græmmelse» blev opført på hendes scene. Bangs sørgespil «Kriminalprocessen», der antoges af Det Kongelige Teaters theaterdirektion (1823), var nær ikke gået over scenen, da Johan Christian Ryge i den ellevte time frasagde sig hovedrollen, fordi den i sin æsthetiske modbydelighed indvirkede deprimerende på hans helbred. Mere lykke gjorde Bangs sørgespil «Laura» (1817), men kunde dog ikke i længden holde sig i publikums gunst. Grunden til Bangs ringe held som skuespildigter må dels søges i hans talents begrænsning og mangel på kendskab til scenens fordringer, dels i den omstændighed, at hans mønster, det kotzebueske drama, alt var i færd med at falme, da Bang begyndte at skrive for scenen. Bang, der samme år, som Adam Oehlenschlägers smagsfornyende digtsamling gjorde sin runde blandt det læsende publikum, var draget ud til sin landlige idyl, kunde i sin isolation ikke forstå, at tiden var løbet fra ham, og dette voldte den brave mand mange bitre timer. Det ene stykke af ham efter det andet blev forkastet af theaterdirektionen. Men til gengjæld for sit forfatteruheld kunde Bang trøste sig med i høj grad at være agtet og elsket af sine medbeboere af Nødebo. Her have han og hans fortræffelige hustru sat sig et uvisneligt minde ved deres godgørenhed, hjælpsomhed og venlighed: tit gave de, skjønt de så selv måtte mangle. Heller ikke i litteraturen vil Bang blive glemt. Ingen uden litteraturforskeren vil vel bryde sig om at læse hans skuespil; men hans selvbiografi, der efter hans død udgaves af hans ven dr. med. Carl Otto, fortjener at kendes af alle dannede danske. Den tegner sit æmne, som han var, et såre elskværdigt barn af sin tid,
naturbegejstret og sværmende for humanitetsidealet (undertiden til overspændthed) og hyldende sin hustru endnu på hendes ældre dage, som var han en ung, enthusiastisk elsker. Bang modtog på sin guldbryllupsdag i juni 1853 Danebrogskorset. Han døde i Nødebo 1856, og hans hustru fulgte ham i graven på Nødebo Kirkegård syv år efter, den 24. maj 1863.

Balthasar Bang er en søn af konferensråd Oluf Lundt Bang (d. 1789) og dennes anden hustru. Han er fætter til Heinrich Steffens og N. F. S. Grundtvig.

Bangs Selvbiografi, 1867. Zeuthen, Et Par Aar af mit Liv. Thomas Overskou,
Den danske Skueplads IV-V. Erslew, Forf. Lex.

Skuespil

 «Miskjendelsen» 1799
 «Den overvundne Stolthed» 1799
 «Lystspillet» 1809
 «Uglspil eller Fastelavnsmandag» 1812
 «Laura» 1817
 «Kriminalprocessen» 1823
 «Troldkysset»

Kilde
 Dansk biografisk Lexikon / I. Bind. Aaberg - Beaumelle /

Digtere fra Danmark
Dramatikere fra Danmark
Selvbiografer fra Danmark
Balthasar Nicolai
Danskere i 1800-tallet
Personer i Dansk Biografisk Leksikon

Balthasar Nicolai Bang


يفيس ماريوت  (5 يوليو 1948 في نانسي - 15 يناير 2000) لاعب كرة قدم فرنسي راحل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم . شارك في مباراة دولية واحدة مع منتخب فرنسا في سنة 1975 . ساهم في تأهل نادي باستيا إلى المباراة النهائية لبطولة كأس الاتحاد الأوروبي سنة 1978 وحينها خسر من نادي بي إس في آيندهوفن الهولندي.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس
لاعبو باستيا
لاعبو سيدان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نانسي
لاعبو نيس
مواليد 1948
مواليد في نانسي
وفيات 2000

يفيس ماريوت


මෙරිටාටන් ටැෂෙරිට් හෙවත් ලාබාල මෙරිටාටන් යනු 18වන රාජවංශයට අයත් පුරාතව ඊජිප්තු කුමරියකි. ඇය බොහෝදුරට අක්නාටන් පාරාවෝවරයාගේ වැඩිමහල් දියණිය වන මෙරිටාටන්ගේ දියණියක විය හැකි බැව් පෙනේ.

මෙම දරුවාගේ පියා සම්බන්ධයෙන් මතභේද රැසක් පවතියි. බොහෝදෙනකු යෝජනා කරන්නේ ඔහු මෙරිටාටන්ගේ පියා වූ අක්නාටන් හෝ ඇගේ සැමියා වූ ස්මෙන්ඛ්කරේ විය හැකි බවයි. මෙරිටාටන් ටැෂෙරිට් සහ තවත් කුමරියක වූ අන්ඛෙසෙන්පාටන් ටැෂෙරිට් යන දෙදෙනාගේ නාමය සඳහන් වන්නේ අක්නාටන්ගේ දෙවන බිසව වූ කියා පිළිබඳ වූ පාඨයක් මත හෙයින්, ඔවුන් දෙදෙනා අක්නාටන් සහ කියාගේ දරුවන් වන්නට පුළුවන. නැතහොත් එය ප්‍රබන්ධයක් වන්නට ද හැක. එතැන ඇතුළත්ව තිබූ කියාගේ දියණිය විය හැකි බෙකෙටාටන්ගේ නාමය ඉවත්කොට වෙනත් නාමයක් යොදන්නට ඇත. නමුත් බොහෝදෙනකු විශ්වාස කරන්නේ බෙකෙටාටන් යනු ටියේගේ දියණිය බවයි.

මෙම දරුවාට අත්වූ ඉරණම නොදනී. ඇගේ නමෙහි ආටන් දෙවියන්ගේ නම ඇතුළත්ව තිබීම හේතුවෙන් ඇය අක්නාටන්ගේ දියණියක විය හැකි බැව් පෙනේ. අක්නාටන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයන් විසින් ඔහුගේ ආගමික ප්‍රතිසංස්කරණ අහෝසි කොට ඊජිප්තුවේ සම්ප්‍රදායික දේව වන්දනාව යළි ස්ථාපිත කළේ ය. මේ අතර මෙතල ආටන් යන නාමය ජනප්‍රිය භාවිතයෙන් අභාවයට ගියේ ය.

ආශ්‍රේයයන්

Eyma, Aayko ed., A Delta-Man in Yebu: Occasional Volume of the Egyptologists' Electronic Forum No. 1, Universal-Publishers.com 2003, p. 54

`ක්‍රි.පූ. 14වන සියවසේ කාන්තාවන්
පුරාතන ඊජිප්තු කුමරියන්
අමර්ණ යුගය

මෙරිටාටන් ටැෂෙරිට්


غوران توفيغدزيتش (15 نوفمبر 1971 -)، (بالصربية:Горан Туфегџић)، مدرب كرة قدم صربي يدرب حالياً نادي بني ياس الإماراتي .

كان مساعدا لمحمد إبراهيم في نادي القادسية الكويتي، وبعدها انتقل إلى تدريب نادي الشباب الكويتي في 2006/2007 وساعدهم على الفوز بلقب دوري الدرجة الأولى الكويتي 2007/2008 والتأهل إلى الدرجة الممتازة، وفي 23 نوفمبر 2008 تم اختياره ليكون مساعدا لمحمد إبراهيم في منتخب الكويت لكرة القدم، حيث وصل إلى نصف نهائي كأس الخليج 19.

ثم أشرف على المنتخب الكويتي و قادهم لإحراز بطولة غرب أسيا 2011 و خليجي 20 في اليمن كما أشرف عليه في بطولة كأس أسيا 2011 بقطر قام الاتحاد الكويتي بتجديد عقد غوران توفاز مدرب المنتخب الوطني لكرة القدم لسنة اضافية، مقابل 25 ألف دولار شهريا بمعدل 300 ألف دولار سنويا ليصبح غوران أغلى المدربين الذين اشرفوا على تدريب المنتخب الكويتي , في أكتوبر 2013 تعاقد نادي الاتفاق السعودي مع غوران ليصبح المدير الفني للنادي.

في أغسطس 2012 تعرض غوران لإصابة خطيرة بعد إطلاق عيار ناري عليه أثناء إجازته في بلاده صربيا وذلك بعد خلاف حاد بينه وبين أحد جيرانه الذي لم يمنعه سنه (86 سنة) من الإقدام على هذه الفعلة العنيفة. وقالت زوجة غوران في تصريحات نشرت على موقع تويتر للتواصل الاجتماعي (زوجي في حالة صحية حرجة، إنه في وضع غير مستقر في المستشفى).

روابط خارجية

مصادر

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون صرب مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون صرب مغتربون في السعودية
رياضيون صرب مغتربون في الكويت
رياضيون صرب مغتربون في قطر
صرب مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم صرب
مدربو كأس آسيا 2011
مدربو كرة قدم صرب
مدربو كرة قدم صرب مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون في الكويت
مدربو كرة قدم مغتربون في قطر
مدربو منتخب الكويت لكرة القدم
مدربو نادي الاتفاق (السعودية)
مدربو نادي القادسية (الكويت)
مدربو نادي الوكرة
مدربو نادي بني ياس
مواليد 1971

غوران توفيغدزيتش


High Mass may refer to:
 Solemn Mass, Tridentine Mass or Mass of Anglican (or Anglo-Catholic) tradition, celebrated by a priest with deacon and subdeacon (international and general United States usage)
 Missa cantata, a sung Tridentine Mass celebrated by a priest without deacon and subdeacon (usage among United States Catholics)

High Mass


Gian Pietro Bergantini (né à Venise le  et mort dans la même ville le ) est un clerc régulier et littérateur italien du .

Biographie
Gian Pietro Bergantini naquit à Venise, le . II étudia pendant huit ans à Bologne chez les jésuites; de retour dans sa patrie, il fit son cours de droit civil et canonique, et fut reçu docteur en 1706 ; il commençait même à suivre avec succès le barreau, lorsque, âgé de vingt-quatre ans, il changea tout à coup de vocation et entra chez les théatins, où il fit profession le . Il se livra alors à la prédication, et fut appelé à Rome, quelques années après, par le général, pour exercer l'emploi de secrétaire de l'ordre. Il y obtint, par une dispense qui n'avait jamais été accordée dans cette société, la permission de confesser les femmes, six ans avant le temps prescrit. Il se livra ensuite de nouveau à l'éloquence de la chaire et parcourut les principales villes d'Italie. Revenu à Venise, en 1726, il s'y fixa définitivement, et ne partagea plus son temps qu'entre les devoirs de son état et une étude approfondie des bons auteurs anciens et de ceux de sa propre langue. Il mourut à Venise le .

Œuvres

 Il Falconiere di Jacopo Augusto Tuano, etc. coll'Uccellatura a vischio di Pietro Angelio Bargeo, etc., deux poèmes traduits, l'un du de Re Accipitraria de Jacques Auguste de Thou, et l'autre de l'Ixeuticon de Pietro degli Angeli, imprimés avec le texte latin et accompagnés de savantes notes, Venise, 1755, in-4.
 Della Possessione di Campagna, del Padre Jacopo Vaniero, etc., Venise, 1748, in-8. Malheureusement cette traduction du Prædium rusticum du P. Jacques Vanière est faite d'après l'édition de Toulouse, 1706, le traducteur n'ayant pas connu celle de 1730, où le poème, qui n'était d'abord qu'en 10 chants, est en 10.
 Plusieurs autres poèmes traduits dans le même genre, et, entre autres, lAnti-Lucrèce du cardinal de Polignac, Vérone, 1752, in-8, traduction qui parut en concurrence avec celle du P. Francesco Maria Ricci.
 Différents ouvrages sur la langue italienne, dont le plus considérable lui avait coûté vingt ans de travail : ce n'était rien moins qu'un nouveau Dictionnaire, dans lequel l'auteur ajoutait, aux mots et aux locutions contenus dans celui de la Crusca, un grand nombre d'autres, appuyé de l'autorité des meilleurs écrivains, et des citations de ces auteurs. Le  volume parut sous ce titre : Della volgare elocuzione illustrata, ampliata, facilitata, volume contenente A. B., Venise, 1740, in-fol. Le libraire qui avait commencé à grands frais cette entreprise ne put la soutenir, et la publication se borna à ce seul volume. L'auteur refondit par la suite tout l'ouvrage et le réduisit de douze volumes à six : il annonça cette réduction par une espèce de prospectus intitulé : Idea d'opera del tutto eseguita divisa in sei tomi che ha per titolo Dizionario italiano, etc., Venise, 1705, 18 p. in-4 ; mais ce prospectus ne tenta ni libraire ni souscripteurs, et l'ouvrage est resté inédit, ainsi que beaucoup d'autres du même auteur.

Voir aussi

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

Naissance à Venise
Naissance en octobre 1685
Décès à Venise
Décès en février 1764
Écrivain italien du XVIIIe siècle
Décès à 78 ans

Gian Pietro Bergantini


Feichta ist der Name folgender Orte:

 Feichta (Burgkirchen an der Alz), Ortsteil der Gemeinde Burgkirchen an der Alz, Landkreis Altötting, Bayern
 Feichta (Gemeinde Höhnhart), Katastralgemeinde von Höhnhart, Bezirk Braunau am Inn, Oberösterreich

Feichta


O claviatură reprezintă totalitatea clapelor sau a butoanelor unui instrument muzical. Claviaturile cuprind de regulă clapele necesare pentru expresia muzicală a celor 12 note ale scării muzicale occidentale, printr-o combinație de clape mai mari și mai lungi, alături de unele mai mici, într-o înșiruire care se repetă la un interval de o octavă.Clapele negre sunt deformari ale celor 12 note ale scării muzicale.

Instrumente cu claviatură

Claviatură


Kabakçı Mustafa, (d. 1770 - ö. 14 Temmuz 1808), III. Selim'i tahttan indiren isyancıların elebaşısı. Osmanlı tarihinde 25 Mayıs 1807 günü kendi adıyla anılan ve kendisinin başlatıp başarıya ulaştırdığı Kabakçı Mustafa İsyanı'yla meşhur olmuştur.

Hayatı
Kabakçı Mustafa bazı kaynaklara göre Kastamonu'lu; diğer kaynaklara göre (Of'lu Mustafa ve Pazar'lı Mustafa adlı iki yakın  genç akrabası bulunduğu bilindiği için) Rize'li idi. 1807'de yaşının takriben 35 olduğu tahmin edilmiştir. Bundan başka çıkardığı isyandan önceki hayatı hakkında hemen hemen hiçbir belge veya bilgi bulunmamaktadır.

1807'de iken Boğazdaki Avrupa tarafında Rumeli feneri'ndeki Boğaz Kalesi muhafızı idi. Emrindeki askerlere "yamak" adı verilmekte idi. Yamaklar Türk asıllı ailelerden oluşup bir çeşit yeniçeri statüsünde oldukları kabul edilmekte idi. Ama sadece  denizden Ukrayna'dan şayakları ile güneye Anadolu'nun Karadeniz kıyılarına akın yapan Kazaklara karşı Boğaz'ı ve İstanbul'u  savunmak için İstanbul Boğazı'nın Karadeniz ağzında kurulmuş olan kalelerde üslenen askeri birliklerdi.

1807'de Rumeli kavağı muhafazı iken Nizam-ı Cedid askeri olması emir geldi. Kabakçı Mustafa bu emri kabul etmeyerek 25 Mayıs'ta Boğaz kalesi yamaklarını Büyükdere çayırında bir toplantıya çağırttı. Nizam-ı Cedid askeri olmamak için isyan ettiğini açıkladı. Burada yamaklar tarafından Kabakçı Mustafa isyanın önderi seçildi. İstanbul'un her yanına haberciler göndertti. Bunları Boğaz kalesine davet etti. Bu toplantıda da  kendisinin ve yamakların niyetlerinin Nizam-ı Cedid askerinin ilga edilmesi olduğunu bildirdi ve Müslüman olanları ve kendilerini ocaklı bilen kişileri kendi isyanına katılmaya davet etti. 27 Mayıs'ta başlarında Kabakçı Mustafa olarak genellikle Boğaz kalesi yamaklarından oluşan 500 kadar asi isyancı İstanbul'a yürüyüşe başladı ve yol boyunca asilere katılmaları oldu. İsyancılar büyük bir disiplin içinde Nizam-ı Cedid kışlası bulunan Levend Çiftliği önüne geldiklerine  bir tabur nizami asker onları durdurmaya yeterli iken sedaret kaymakamı olan Köse Musa Paşa, Nizâm-i Cedîd askerinin harekâtını durdurdu. Başında Kabakçı Mustafa isyancılar iyi bir disiplin uygulayarak 28 Mayıs'ta Et meydanı'na indiler. Buraya Yeniçeri ihtiyarlarını ve başta Şeyhülislam Şerifzade Ataullah Mehmed Efendi olmak üzere ilerigelen ulemayı buraya davet ederek onların ayaklanmayı onaylamalarını sağladı. Asilerin eline geçen Nizam-ı Cedid taraftarı en yüksek devlet ricali ve Nizam-ı Cedid ordusu subaylarından 11 tanesini kurmuş olduğu bir acayip mahkemede güya yargıladı ve suçlu buldu. Birkaç gün sonra bunlar işkenceler yapılarak idam edildiler. Sultan III. Selim kan dökülmesini istemediği için asilerin her isteğini yerine getirdi. Köse Musa Paşa'nın, âsileri teskin etmesi için Nizâm-i Cedîd askerlerinin kaldırılması gerektiği tavsiyesine uyarak Nizam-ı Cedid'in kaldırılması hakkında fermanı çıkarttı

Bu fetvayı alan sadrazam kaymakamı Köşe Musa Paşa, yanında devlet ricali ile, Çardak ve Un kapanı iskelesinde toplanan isyancılar ve onlara katılan yeniçerilerin toplantısına katıldı. Bu büyük asi grubu Nizâm-ı Çedîd taraftarı devlet adamlarını katlettiler. Daha sonra "Pâdişâhı da istemiyoruz "diye bağıran âsiler, 29 Mayıs 1807'de, Sultan III. Selim'i tahttan indirip, yerine IV. Mustafa'yı tahta geçirdiler.

IV. Mustafa tahta geçince sadaret kaymakamı Köse Musa Paşa, Şeyhülislam Şerifzade Ataullah Mehmed Efendi ve Kabakçı Mustafa yeni padişah IV. Mustafa'nın en yakın adamlarından oldular. IV. Mustafa Kabakçı Mustafa'yı turnacıbaşı rütbesiyle  Boğaz muhâfızlığı görevini verdi.

İstanbul'da kötü hava şartları, kıtlık  ve çeşitli karışıklar yaşanmakta ve yeni padişah IV. Mustafa ve birbirlerine rakip olan devlet erkanı şehirde sulh ve sükuneti sağlayamamakta idiler. Yeniçeriler ve Boğaz yamakaları şehri talan etmeye baslamışlardı. Bu arada Kabakçı Mustafa'nın tutarsız tutumu ile kendine nefret sağlamakta idi. Örneğin Boğaz kalelerinden biri olan Macar kalesinin dayısı olan Kerim Çavuş Karaköy'de yaptırdığı kahvehanenin açılışına izin vermeyen İstanbul'un güvenliğinden sorumlu  Sekbanbaşı'na kızıp önce Galata'yı bastı ve sonra Ağa kapısı'nı basıp sekbanbaşını gece kıyafeti ile yakalayıp hapsettirdi. Sultan IV. Mustafa da Kerim Ağa isteklerinin doğrusuna yeni bir sekbanbaşı atadı. Boğaz muhafızı olan Kabakçı Mustafa'ya bu olayın haberi verilince Kerim Çavuş'un bu hareketini kendine bir hakaret olarak yaptığına karar verip 17 Mayıs'ta yamakları ile Macar Kalesini kuşatmaya koyuldu. Kaledekiler Yuşa Tepesine  kaleden toplar çıkarıp ve tepenin etrafında mevziler kazarak  kuşatmaya karşı askeri direnişe geçtiler. Sonunda  Kabakçı Mustafa kaleyi teslim aldı ve Kerim Çavuş öldürüldü.

Temmuz 1808'de IV. Mustafa'nın yerine tekrar III. Selim'i tahta çıkarmak için ordusuyla Rusçuk'tan İstanbul üzerine yürüyen Alemdar Mustafa Paşa hiç velvele çıkartılmadan seğmenler ve Kırcalı ordusunun Edirne'ye gelmesini sağlanmıştı. Bu ordu mensupları Trakya'da yollar ve konaklara dağılarak İstanbul Trakya seyahatlerini önlemişlerdi. Kabakçı Mustafa'nın, III. Selim'in tahttan indirilmesindeki rolü ve ondan sonraki tutarsız hareketleri yüzünden elemine edilmesine karar verilmişti. Alemdar Mustafa Paşa'nın şahsi emri ile 300 kişilik bir süvari baskın birliği oluşturuldu ve bu birlik Pınarhisar Ayanı Uzun Ali Ağa emrinde 14 Temmuz'da Boğaz Avrupa yakasında Rumeli feneri Kalesi'ne bir sürpriz baskın yaptı. Kabakçı Mustafa yeni bir evlilik yapmış ve kalede bulunan evinde bu baskından hiç habersizdi. Kabakçı Mustafa gayet kolayca başlayan bu baskın başında hemen vurularak öldürüldü.

Ayrıca bakınız
 Kabakçı Mustafa İsyanı
 Alemdar Mustafa Paşa

Dış kaynaklar

 Yayın Kurulu (1999) "Mustafa (Kabakçı)", Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi C.1 s.281-282, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0073-7
 Koçu, Reşat Ekrem (1996) Kabakçi Mustafa, İstanbul:Koçu Yayınları.
 İnal, Halil İbrahim (2008) Osmanlı Tarihi, İstanbul: Nokta Kitap, ISBN 978-9944-1-7437-4 say. 378-381
 Yücel, Yaşar ve Sevim, Ali (1990 1.bas.) Türkiye Tarihi Cilt:IV, sayfa: 165-166, Türk Tarih Kurumu Yayınları,

1808 yılında ölenler
Osmanlı askerleri
İsyancılar
Osmanlı tarihinde isyanlar
1800'lerde ayaklanmalar
İdam edilmiş Osmanlılar

Kabakçı Mustafa


Père Yvon est le nom en religion de Jean-Marie Le Quéau, capucin né le  à Guengat et mort le  au couvent des Capucins de Guingamp, qui fut aumônier des Terre-Neuvas et animateur de Radio-Morue.

Biographie
Jean-Marie Le Quéau est brancardier pendant la Première Guerre mondiale au cours de laquelle il est blessé et décoré pour sa bravoure.

Jean-Marie Le Quéau fut ordonné prêtre en 1921 et nommé d'abord dans un couvent des Capucins de Lorient. En raison de son éloquence, il fut envoyé prêcher des missions dans des paroisses souvent assez déchristianisées de Bretagne où « il fait aussitôt scandale par l'énergie militante des sermons qu'il délivre ». En 1931 il est nommé aumônier des Terre-Neuvas et le resta jusqu'en 1940.

Il embarque alors à bord de bateaux d'assistance de la "Société des Œuvres de Mer" (laquelle arma successivement 7 navires-hôpitaux entre 1896 et 1939) notamment dans la décennie 1930 la goélette-hôpital Saint-Yves, et se met au service des pêcheurs de morue, s'occupant du courrier, devenant animateur radio sur "Radio-Morue" (entre 1937 et 1939, un poste émetteur a été installé sur le navire-hôpital qui soignait les pêcheurs français et Radio-Morue diffusait des nouvelles de la France et de la pêche dans l'Atlantique Nord, passant aussi des chansons de mer et de terre pour remonter le moral des Terre-Neuvas) et réalisant des films qui témoignent de la dure vie des marins dans la décennie 1930. Embarquant pendant 10 ans sur les goélettes de la grande pêche, il était surnommé "Le Typhon" et était considéré comme l'"abbé Pierre" des pêcheurs. ne cessant de dénoncer les conditions déplorables faites aux marins (on lui doit le terme de « bagnards de la mer ») par les armateurs, les vies de chiens des jeunes graviers sur les bancs de Terre-Neuve.

Il écrit aussi deux livres : Avec les pêcheurs de morue de Terre-Neuve et du Groënland en 1936 et Avec les bagnards de la mer en 1946.

Il finit en raison de son énergie militante (« Un tempérament de feu, une liberté d'esprit, une énergie indomptable, un génie de la communication au service d'un engagement militant en faveur des «forçats de la mer», en font une figure mythique ») par indisposer sa hiérarchie qui l'envoya aux Indes : « il ne pouvait être dépaysé dans ce grouillement de misère et de vie intense, d Bombay à Calcutta ; c'était à sa taille » ; il y resta jusqu'en 1948 et en rapporta des films ethnographiques, notamment À l'assaut de la jungle et publia des articles témoignant de la misère du Sous-continent.

Il se retira au Couvent des Capucins de Guingamp où il est mort en 1955.

Son nom a été donné à une rue de Saint-Malo, à une place de Dinard, etc..

Notes et références

Bibliographie
 Alain Guélaff : Yvon Le Typhon, édition Ancre de Marine, 2007, 340 pages, .

Liens externes

Capucin français
Documentariste français
Écrivain français du XXe siècle
Personnalité liée à Terre-Neuve-et-Labrador
Personnalité liée à Saint-Pierre-et-Miquelon
Naissance en novembre 1888
Décès en mars 1955
Décès à 66 ans

Père Yvon


Sir Gregory Paul Winter CBE FRS FMedSci (født 14. april 1951) er en britisk biokemiker, der er bedst kendt for sin forskning i terapeutisk brug af monoklonale antistoffer. Han opfandt teknikker til både humaniseret (1986) og senere fuldt humaniseret phage display, antistoffer til terapeutisk brug. Tidligere blev antistof udvundet fra mus, hvilket gjorde det vanskeligt at bruge terapeutisk, da det menneskelige immunsystem angreb antistoffet fra mus. I 2018 modtog han nobelprisen i kemi sammen med George Smith og Frances Arnold.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Storbritannien
Nobelprismodtagere i kemi
Biokemikere

Gregory P. Winter


Ostrany este o comună slovacă, aflată în districtul Hrušovo din regiunea Rimavská Sobota. Localitatea se află la .

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ostrany, Hrušovo


John Llewelyn Davies ( - )  est un prédicateur et théologien britannique, qui lutte contre la pauvreté et l'inégalité, et est actif dans les groupes chrétiens sociaux . Il est un membre originel du Club Alpin et le premier à escalader le Dom des Mischabel. Il est le père de la suffragette Margaret Llewelyn Davies  et d'Arthur Llewelyn Davies, le père des garçons qui ont inspiré les histoires de Peter Pan de J. M. Barrie. Sa sœur Emily Davies est l'une des fondatrices du Girton College .

Biographie
Né le 26 février 1826 à Chichester, Davies est le fils de John D. Davies, l'un des principaux ecclésiastiques évangéliques de son époque . Il fréquente la Repton School et le Trinity College de Cambridge .

Davies est élu à une bourse au Trinity College en 1851 . En 1852, lui et son collègue David James Vaughan publient une traduction anglaise populaire de la République de Platon, qu'ils vendent à l'éditeur pour 60 £ . Il écrit sur la théologie du Nouveau Testament, en particulier les épîtres de Paul . Il est ordonné en 1851 par l'Église d'Angleterre, et devient curé non rémunéré à St Anne's Limehouse . Il est réaffecté en 1853 à St Mark's Whitechapel, puis en 1856 devient vicaire de Christ Church, Cosway Street, Marylebone . La reine Victoria le nomme aumônier honoraire de la reine en 1876. En 1889, il devient vicaire de Kirkby Lonsdale, où il sert jusqu'en 1908.

Davies travaille avec Frederick Denison Maurice à la fondation du Working Men's College en 1854, où il enseigne ensuite .

Davies est l'un des 31 membres fondateurs de l'Alpine Club (Royaume-Uni)  en 1857 et en part en 1864. Il assiste à la célébration de son  anniversaire en 1907, puis la rejoint à nouveau en 1909.

Davies participe à la première ascension du Dom des Mischabel le 11 septembre 1858 et du Täschhorn le 30 juillet 1862. Davies publie un récit détaillé de la première ascension du Dom dans Peaks, Passes and Glaciers .

Vie privée
En 1859, il épouse Mary Crompton, la fille aînée de Charles John Crompton . Ils ont sept enfants : Charles (1860-1927), Margaret (1861-1944), Arthur (1863-1907, mort d'un cancer), Maurice (1864-1939), Harry (1866-1923), Crompton (1868-1935), et Théodore (1870–1905, mort par noyade). Mary Llewelyn Davies est décédée en 1895. John Llewelyn Davies est décédé à Hampstead le 18 mai 1916 .

Références

Liens externes

Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Théologien anglican britannique
Famille Llewelyn Davies
Décès en mai 1916
Naissance en février 1826
Décès à 90 ans

John Llewelyn Davies


Eriophora ravilla est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Araneidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre des États-Unis au Brésil.

Description

Les mâles mesurent de  à  et les femelles de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Epeira ravilla par C. L. Koch en 1844. Elle est placée dans le genre Eriophora par F. O. Pickard-Cambridge en 1904.

Epeira nicaraguensis, Epeira balaustina, Epeira variolata et Epeira minax ont été placées en synonymie par Levi en 1971.

Araneus lineatus a été placée en synonymie par Alayón et Sherwood en 2022.

Publication originale
 C. L. Koch, 1844 : Die Arachniden. Nürnberg, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Araneidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Eriophora ravilla


Anton Tamarut (1932.), hrv. nadbiskup
Anton Tamarut (1960.), hrv. svećenik, teolog i pjesnik

Anton Tamarut


Mobilni preglednik (eng. mobile browser) je preglednik dizajniran za uporabu na pokretnom uređaju kao što je mobilni telefon ili dlanovnik. Mobilni preglednicu su optimizirani tako da mrežni sadržaj najučinkovitije prikažu na malih zaslonima prenosivih uređaja. Softver mobilnog preglednika mora biti mali i učinkovit da bi udovoljio niskomemorijskim kapacitetima i maloj pojasnoj širini bežičnih prenosivih uređaja. Obično to su oguljene inačice preglednika, ali novijih mobilni preglednici mogu rukovati novijim tehnologijama kao što su CSS 3, JavaScript i Ajax.

Glavna misao vodilja pri dizajniranju mobilnih preglednika je da se što više može obaviti upravljajući jednom rukom i da se može vidjeti što više sadržaja, uz zadržane funkcionalnosti na samom mrežnom mjestu, zatim olakšano pretraživanje na stranici i pretraživanje Interneta, u paketu sa standardnim funkcijama i sigurnosnim značajkama preglednika. Poželjno je svojstvo da početni zaslon omogućuje brzo pristupiti pretraživanju Interneta, nedavno posjećenih stranica, olakšano mjenjanje prozora ili kartica, sve u kombinaciji s različitim gestama i swipe navigacijom. Uz tekstualno pretraživanje, razvija se pretraživanje putem glasovnih naredbi, a neki preglednici imaju ugrađena oruđa za skeniranje QR kodova. Razvijeniji preglednici imaju zaštitu protiv rudarenja kriptovaluta, podršku za Flow prostor, mjesto za dijeljenje poveznica, bilježaka i datoteka uz zaštitu enkripcije s kraja na kraj. Razvijatelji obično razviju preglednike za operacijske sustave vlastitog mobilnog uređaja, zatim uređaja koji imaju Android pa se radi inačica za uređaje s iOS-om.

Izvori

Programska podrška

Mobilni preglednik


West Godavari (Telugu: పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా) ist einer von 13 Distrikten des indischen Bundesstaats Andhra Pradesh. Der Verwaltungssitz ist die Stadt Eluru.

Geographie
Der Distrikt liegt im Osten von Andhra Pradesh. Er wird im Westen vom Distrikt Krishna, im Norden vom Distrikt Khammam im Bundesstaat Telangana, im Osten vom Distrikt East Godavari und im Süden vom Golf von Bengalen umrahmt.

Der Distrikt hat eine Fläche von 7742 km² und gehört somit zu den flächenmäßig kleinsten Distrikten in Andhra Pradesh. Von der Fläche sind 812 km² (10,5 Prozent) bewaldet. Die bedeutendsten Flüsse im Bezirk sind Godavari, Yerrakaluva und Bineru. Im Distrikt liegt der größte See von Andhra Pradesh, der Kolleru-See.

Klima
Das Klima des Bezirks charakterisiert sich durch heiße Sommer und ist im Allgemeinen trocken, außer während der Monsunzeit. April und Mai ist Sommerzeit mit großer Trockenheit und hohen Temperaturen. Der Südwestmonsun ab der zweiten Juniwoche bis zur zweiten Oktoberwoche bringt den ergiebigsten Regen. Der anschließende Nordostmonsun bis Ende Dezember bringt etwas geringere, aber immer noch bedeutende Regenmengen. In den Monaten Januar bis März ist Winter mit kühleren Temperaturen. Der langjährige Durchschnitt der Niederschlagsmenge beträgt 1153 mm pro Jahr. Der Südwestmonsun bringt 784 mm und der Nordostmonsun 246 mm. Auch in den Sommermonaten fällt Regen. In den beiden Wintermonaten dagegen nicht. Dies führt zur Austrocknung der Anbauflächen in der Trockenzeit, die von Januar bis Mai dauert. Der kälteste Monat ist der Januar (Durchschnitt 23,44° – Tagesminimum 18°, -maximum 29°), der wärmste der Mai (Durchschnitt 32,41° – Minimum 27°, Maximum 38°).  Während der Monsunzeit herrscht eine Luftfeuchtigkeit von bis zu 80 Prozent. Diese fällt in der Trockenperiode auf 30 Prozent.

Geschichte
Der Distrikt West Godavari entstand am 15. April 1925 zur Zeit Britisch-Indiens durch Teilung des vormaligen Distrikts Godavari in die Distrikte West Godavari und East Godavari. Bis zur Unabhängigkeit Indiens 1947 gehörte er zur Provinz Madras, die 1947/1951 in den Bundesstaat Madras umgewandelt wurde. 1953 kam der Distrikt zum neu gebildeten Bundesstaat Andhra, der 1956 im States Reorganisation Act vergrößert und in Andhra Pradesh umbenannt wurde. Seither ist West Godavari ein Distrikt vn Andhra Pradesh. Mit der Neuorganisation der Distrikteinteilung in Andhra Pradesh wurde am 3. April 2022 der neue Distrikt Eluru von West Godavari abgespalten. Bheemavaram wurde neue Distrikthauptstadt. Zuvor war es Eluru gewesen.

Bevölkerung
Bei der letzten Volkszählung 2011 wurden 3.934.782 Einwohner gezählt. Davon waren 1.963.184 Männer (49,9 Prozent) und 1.971.598 Frauen. Zu den Dalit gehörten 2001 728.963 (19,2 Prozent), zu den Adivasi 96.659 (2,5 Prozent) Menschen. Von der gesamten Anzahl Bewohner lebten 2011 808.591 Personen (20,55 Prozent) in städtischen Gebieten. Die Mehrheit der Bevölkerung des Distrikts West Godavari spricht Telugu. Im ganzen Bezirk gibt es 845 bewohnte Dörfer.

Bevölkerung des Distrikts nach Bekenntnissen
Eine klare Mehrheit der Einwohnerschaft gehört zu den Hindus. Zahlenmäßig bedeutende religiöse Minderheiten sind die Christen und die Muslime. Die genaue religiöse Zusammensetzung der Bevölkerung zeigt folgende Tabelle:

Bevölkerungsentwicklung
Wie überall in Indien wächst die Einwohnerzahl im Distrikt West Godavari seit Jahrzehnten stark an. Die Zunahme betrug allerdings zwischen den letzten beiden Volkszählungen nur noch 3,45 Prozent, ist aber in absoluten Zahlen immer noch bedeutend. Von 2001 bis 2011 nahm die Bevölkerung um über 130.000 Menschen zu. Die genauen Zahlen verdeutlicht folgende Tabelle:

Bedeutende Orte
Einwohnerstärkste Ortschaft des Distrikts ist der Hauptort Eluru mit rund 190.000 Bewohnern. Weitere bedeutende Städte mit über 100.000 Einwohnern sind Bhimavaram und Tadepalligudem.

Wirtschaft
Der Großteil der Bevölkerung ist in der Landwirtschaft beschäftigt. Hauptsächlich werden Reis, Tabak, Zuckerrohr und Chili angebaut. Daneben ist die Fischerei ein bedeutender Erwerbszweig. Es gibt im ganzen Distrikt zahlreiche kleine Industrieunternehmen in verschiedenen Sparten. In den Städten leben die Leute vom Handel mit Gütern und Dienstleistungen.

Verwaltung
Der Distrikt West Godavari umfasst 46 Mandals (Talukas) und 845 bewohnte Dörfer.

Politisch ist der Distrikt heute in die vier Steuerbezirke Eluru, Jangareddigudem, Kovvur und Narasapur eingeteilt.

Weblinks

 offizielle Website des Distrikts West Godavari
 Der Distrikt West Godavari auf Glorious India
 allgemeine Infos zum Distrikt
 Niederschlagsmengen 2006-2010
 Karte des Distrikts
 Karte der wichtigsten Strassen des Distrikts
 Karte der Flüsse
 Karte der Flüsse
 Karte der Eisenbahnlinien
 weitere Karte des Distrikts
 Erste Ergebnisse der Volkszählung 2011

Einzelnachweise

Distrikt in Andhra Pradesh

Gegründet 1925

West Godavari


شيتوريو  هي أحد أكبر مدارس الكاراتيه الأربعة المعترف بها في اليابان.
تأسست هذه المدرسة عام 1931 في اليابان من قبل مؤسسها كينوا مابوني. وهي من ثاني المدارس انتشارا بعد الشوتوكان وهو عبارة عن 42 كاتا معترف بها في البطولات الدولية، وبها كاتتين إجباريتين هما البساي داي شوتوريو والسنشن شوتوريو.

مراجع

فنون قتال يابانية
كاراتيه

شيتوريو


Gara Giurgiu Nord este o gară care deservește municipiul Giurgiu, România.

Giurgiu Nord

Gara Giurgiu Nord


Current Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Current Township (Dent County, Missouri)
 Current Township (Texas County, Missouri)

Current Township


Ataköy Barajı, Tokat'ta, Yeşilırmak üzerinde, hidroelektrik enerji üretimi amacı ile 1975-1977 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 600.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 26,00 m, normal su kotunda göl hacmi 2,80 hm3, normal su kotunda göl alanı 0,50 km²'dir.

Türkiye'de bir ilk olarak  Ataköy Barajı nın sağladığı su ile 2 adet Hidroelektrik santral çalıştırılmaktadır. Bunlardan biri kendi adıyla anilan 5 MW güç kapasiteli Ataköy HES (hidroelektrik santralı) yılda 8 GWh elektrik enerjisi üretmekte, diğeri ise 5.000 m lik bir tünel ile suyun vadi atlatıldığı, Niksar da kurulu 90 MW güçteki Köklüce Barajı ve Hidroelektrik Santrali'dir. Bu santral, 400 m net düşü ile Türkiye'nin en verimli santrallarından olup yılda 400 GWh civarında elektrik enerjisi üretmektedır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Türkiye'deki hidroelektrik santralleri
Tokat ilindeki barajlar

Ataköy Barajı ve Hidroelektrik Santrali


نظام البطولة
اشترك في المسابقة أربعة منتخبات عربية. لعبت بطريقة الدوري لمرحلة واحدة. ليتأهل المتصدر والوصيف إلى المباراة النهائية ويلعب الثالث والرابع على الميدالية البرونزية.

الدول المشاركة

النتائج الكاملة
 الدور الأول
 مصر  93-30  الأردن
 مصر  61-40  سوريا
 سوريا  62-27  فلسطين
 سوريا  82-27  الأردن
 مصر  94-21  فلسطين
 الأردن 44-23  فلسطين
 الموقف في الدور الأول

 تحديد المركز الثالث
الأردن  44-32  فلسطين
 المباراة النهائية
مصر  61-41  سوريا

الترتيب النهائي

المصادر
 (الموسوعة الموجزة للاولمبياد العربي) د ضياء المنشئ -بغداد- 1989

كرة سلة
كرة السلة في 1953
1953
كرة السلة في مصر

كرة السلة في دورة الألعاب العربية 1953


27740 Obatomoyuki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27740 Obatomoyuki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 10,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

27740 Obatomoyuki


Ostuni (; ) is a city and comune, located about 8 km from the coast, in the province of Brindisi, region of Apulia, Italy. The town has a population of about 32,000 during the winter, but can swell to 200,000 inhabitants during summer, being among the main towns attracting tourists in Apulia. It also has a consistent British and German immigrant community and an industrial zone. The region is a producer of high quality olive oil and wine.

History

The region around Ostuni has been inhabited since the Stone Age. The town is reputed to have been originally established by the Messapii, a pre-classic tribe, and was nearly completely destroyed by Hannibal during the Punic Wars. Later it was re-built by the Romans.

Little is also known about the etymology of the name Ostuni. According to one theory, the name could derive from Messapic. Others think it derives from the Greek Astu néon ("new town"). It could derive from the Latin Hostium Unio, which indicates "a group of people of different origins".

Sacked after the fall of the Western Roman Empire, in 996 AD the town became part of the Norman County of Lecce. The Normans built their medieval town around the summit of the hill (229 m), with a castle (only remains can be seen) and city walls with four gates. From 1300 to 1463 it was part of the Principality of Taranto and from 1507 (together with what is now the frazione of Villanova and Grottaglie) passed to Isabella, Duchess of Bari, wife of Gian Galeazzo Sforza, Duke of Milan. Under Isabella's rule, Ostuni thrived during the Italian Renaissance. Isabella protected humanists and people of art and letters, including bishop Giovanni Bovio. She died in 1524 and Ostuni passed as a dowry to her daughter Bona Sforza, wife-to-be of Sigismund I of Poland, King of Poland. During Bona Sforza's government, Ostuni continued to enjoy a stable rule.  In 1539 she had towers built along all the shoreline as protection against anticipated attacks from Turks who controlled the Balkans. These towers (still extant, including Pozzella Tower, the Pylon, Villanova and others), were garrisoned and communicated using fiery beacons.

Main sights

The "Old Town" is Ostuni's citadel built on top of a hill and still fortified by the ancient walls. Ostuni is commonly referred to as "the White Town" (La Città Bianca in Italian) for its white walls and its typically white-painted architecture. Monuments in their own right, the town's largest buildings are the Ostuni Cathedral and the Bishop's Palace, together with a number of palazzi of local aristocratic families: Aurisicchio, Ayroldi, Bisantizzi, Falghieri, Ghionda, Giovine, Jurleo, Marseglia, Moro, Palmieri, Petrarolo, Sansone, Siccoda, Tanzarella, Urselli and Zaccaria.

In the surrounding countryside there are typical Pugliese "masserie", fortified large estate-farms, one of which, San Domenico, was once held by the Knights of Malta.

Tourism

Ostuni is the fifth city in Italy by percentage of British residents and the first for sale of houses and villas.  Starting from 2010, Ostuni and its nearest towns were characterized by so many arrivals from foreign countries, that some local and national newspapers coined a new term, "salentoshire" to describe this phenomenon, taking the term from the useful "chiantishire", taken for the similar phenomenon that has characterized Tuscany some years ago.

References

External links

Information about Ostuni on German Reisemagazin
Concise Guide of Ostuni

Localities of Salento
Hilltowns in Apulia

Ostuni