Memphis Depay (* 13. Februar 1994 in Moordrecht, heute Zuidplas) ist ein niederländischer Fußballspieler. Er ist variabel in der Offensive einsetzbar, steht in Spanien bei Atlético Madrid unter Vertrag und ist A-Nationalspieler.

Kindheit und Jugend
Depays Vater ist Ghanaer, seine Mutter Niederländerin. Er trägt sowohl im Verein als auch in der Nationalmannschaft nicht seinen Nachnamen Depay, sondern seinen Vornamen Memphis auf dem Trikot. Grund dafür ist, dass sein Vater die Familie verließ, als Depay vier Jahre alt war. Im Alter von neun Jahren zog er mit seiner Mutter zu deren neuen Partner, der bereits mit einigen älteren Kindern zusammenlebte. Depay beschrieb in seiner Biographie Heart of a Lion, wie er regelmäßig physische Gewalt von Seiten der anderen Kinder erfahren musste und die daraus entstandenen Aggressionen schließlich gegen Mitschüler und Lehrer richtete. Er hätte, so Depay weiter, bereits als Zwölfjähriger Alkohol konsumiert, mit weichen Drogen gehandelt und seine Gefühle nur in Form von selbst geschriebenen Raps äußern können.

Karriere

Anfänge
Depay begann seine Karriere im Jahr 2000 als Kind bei der VV Moordrecht in seinem Geburtsort Moordrecht südwestlich der Stadt Gouda in der Provinz Zuid-Holland. Später wechselte er ins 25 Kilometer entfernte Rotterdam, wo er nun für Sparta auflief.

Ausbildung und Profi bei der PSV Eindhoven
Zur Saison 2006/07 zog Depay weiter in die Nachwuchsakademie der PSV Eindhoven und lebte bei einer Gastfamilie. Mit 15 erhielt der Junge die Erlaubnis, nachdem er bereits mehrerer Schulen verwiesen worden war, aus dem niederländischen Bildungssystem auszuscheiden und sich ausschließlich auf den Vereinsfußball zu konzentrieren. Mithilfe des von der PSV engagierten Mentaltrainers Joost Leenders entwickelte sich der Problemteenager zu einem disziplinierten Sportler und kam im September 2011 als 17-Jähriger zu seinem ersten Einsatz für die Profimannschaft im niederländischen Pokal; im Spiel gegen den Amateurklub VVSB Noordwijkerhout erzielte er zwei Tore. In der Eredivisie debütierte Depay im Alter von 18 Jahren im Februar 2012. Ab Sommer 2013 war der Offensivspieler auf dem linken Flügel als Gegenpart zu häufig wechselnden Partner wie Zakaria Bakkali oder Ji-Sung Park auf Rechts gesetzt und stand auch regelmäßig im Europapokalaufgebot des Vereins. In der Saison 2014/15 wurde der Stürmer mit der PSV niederländischer Meister und mit 22 Treffern Torschützenkönig. Seine bis dahin beste Saison als Profi hatte Depay darüber hinaus mit sechs weiteren Toren sowie acht Vorlagen abgeschlossen.

Manchester United

Zur Saison 2015/16 wechselte der Niederländer in die englische Premier League zu Manchester United. Er unterschrieb beim von seinem ehemaligen Bondscoach Louis van Gaal trainierten Klub einen Vierjahresvertrag bis zum 30. Juni 2019 mit einer Option auf ein weiteres Jahr und soll umgerechnet 28 Millionen Euro gekostet haben. Ursprünglich sollte ein Transfer zum Ligakonkurrenten FC Liverpool stattfinden, der jedoch als Ersatz für den verletzten Daniel Sturridge den Belgier Christian Benteke verpflichtete. Gemeinsam mit einem Freund zog der 21-Jährige nach Manchester, wo sie gemeinsam ein Anwesen des Ex-Spielers Phil Neville mieteten. Depay erhielt bei den Red Devils das Trikot mit der Rückennummer 7, das vor ihm u. a. die Vereinsikonen George Best, Bryan Robson, Éric Cantona, David Beckham und Cristiano Ronaldo trugen.

Sowohl unter van Gaal wie auch unter dessen Nachfolger José Mourinho konnte sich der junge Spieler auf dem in England höheren Niveau nur schwer durchsetzen. Er war häufiger damit beschäftigt, als erster Verteidiger die schnellen defensiven Flügelspieler der Gegner zu stoppen und kam in sieben Wettbewerben, darunter auch die Champions und die U23-Premier League, auf 16 direkte Torbeteiligungen. Die englische Boulevardpresse, die sich gerne kritisch zu Fußballspielern äußert, veröffentlichte häufig Fotos des Niederländers in teurer Kleidung oder in dessen Rolls-Royce, niederländische Magazine folgten. Zwischen Sommer 2016 und Januar 2017 kam der Außenbahnspieler auf lediglich 134 Spielminuten und hatte auf der linken Seite das Nachsehen gegenüber Anthony Martial. In dieser persönlich wie sportlich für ihn schweren Zeit will Depay mithilfe des US-amerikanischen Predigers T. D. Jakes zum Glauben und so neuen Halt gefunden haben. Mit ManUnited gewann der Spieler mit der Mannschaft je einmal den Ligapokal, den FA-Cup sowie die UEFA Europa League.

Olympique Lyon
Anfang 2017 wechselte Depay zum französischen Erstligisten Olympique Lyon, nachdem eine Computersimulation des Unternehmens SciSports den Klub nach Analyse seiner Spieldaten für ihn ausgewählt haben soll. Manchester United besitzt jedoch eine Rückkaufoption. Depay erklärte rückwirkend mit den Worten "Ich gehörte auch zu den Menschen, die sich von meiner Zeit bei United mehr erwartet hätten. Ich hätte bei United bleiben und sagen können, dass ich für einen der größten Klubs der Welt spiele. Aber ich war dort nur Ersatz und das entspricht nicht meinen Ambitionen" seinen Weggang aus England. Für die Franzosen lief der Spieler bereits zu Beginn seines Engagements auf wechselnden Offensivpositionen auf, bespielte die Flügel, ließ sich ins offensive Mittelfeld fallen oder sorgte von den Außenbahnen für Gefahr. Zusätzlich zu regelmäßigen Auftritten im Europapokal – wobei man im Frühjahr 2020 das Halbfinale der Champions League erreichte – wurde der Niederländer schnell zum Leistungsträger und Fixpunkt im Angriffsspiel Lyons neben dem statistisch noch effektiveren Teamkollegen Moussa Dembélé. Seine bislang stärkste Saison absolvierte er 2017/18, an deren Ende 39 Scorerpunkte in 51 Pflichtspielen zu Buche standen. Am 15. Dezember 2019 erlitt er im Spiel gegen Stade Rennes einen Kreuzbandriss und konnte erst im Juli 2020 beim nach Elfmeterschießen verlorenen Pokalfinale wieder für Olympique auflaufen. Kurz vor seinem verletzungsbedingten Ausfall war der Offensivspieler zum neuen Spielführer des Teams ernannt worden.

Da Lyon die in Folge der COVID-19-Pandemie vorzeitig abgebrochene Spielzeit 2019/20 nur als Siebter beendet hatte, wurde erstmals seit 2011 wieder die Qualifikation für den Europapokal verpasst. Neben pandemiebedingten Umsatzeinbußen auf Seiten des Vereins sorgte auch die mangelnde Aussicht auf einen gesamteuropäischen Titel dafür, dass im Vorfeld der Saison 2020/21 keine Gespräche über eine Verlängerung des noch bis Juni 2021 gültigen Vertrags stattfanden. Noch vor Karl Toko Ekambi war der Niederländer am Saisonende der mit Abstand effektivste Angriffsspieler des Vereins, wettbewerbsübergreifende 22 Tore sowie zwölf Vorlagen gelangen ihm in 40 Partien. Gleich am 2. Spieltag schoss der Angreifer drei Tore gegen den FCO Dijon, gegen Racing Straßburg bereitete er alle drei Treffer vor und in vier weiteren Spielen traf der Spieler doppelt. Depay lief die meiste Zeit als Mittelstürmer auf und rückte aber auch einige Male auf den linken Flügel, wenn Trainer Rudi Garcia den nach der Winterpause für den verliehenen Moussa Dembélé verpflichteten Islam Slimani im Sturmzentrum aufbot. Nach anfänglichen Schwierigkeiten stand der Spieler mit seiner Mannschaft ab dem 11. Spieltag durchgängig auf Plätzen, die zur Teilnahme am Europapokal berechtigten, bis kurz vor Schluss war Lyon mit Depay auch Anwärter auf den Meistertitel.

FC Barcelona

Nach seinem Vertragsende bei Olympique Lyon wechselte Depay zur Saison 2021/22 ablösefrei in die spanische Primera División zum FC Barcelona, wo er einen bis zum 30. Juni 2023 gültigen Vertrag unterschrieb. Bis zu einer Oberschenkelverletzung Mitte Dezember 2021 stand der Niederländer stets in der Startelf und spielte nur einmal nicht durch. Hierbei profitierte er zum einen von einer Verletzung sowie letztlich die Karriere beendenden Herzproblemen auf Seiten von Sergio Agüero und behauptete sich gegen den per Leihe verpflichteten Luuk de Jong. Während er in der Gruppenphase der Champions League, die er mit Barça als Dritter abschloss und in die Europe League abrutschte, gar nicht traf, steuerte der Stürmer in der heimischen Liga acht Tore und zwei Assists bei. Gegen Getafe oder den Stadtrivalen und Aufsteiger Espanyol erzielte Depay die entscheidenden Siegtreffer, gegen Bilbao, Alavés und Celta Vigo rettete der Stürmer seinem Team hingegen jeweils einen Zähler. Nach zunächst sechs Ligaspielen ohne Niederlage rutschte der FC Barcelona ins mittlere Drittel der Tabelle ab, konnte sich aber mit seinem Spieler bis zur Hinrunde wieder an die Europacupränge heranspielen. In weiteren Saisonverlauf wurden die Katalanen noch Vizemeister und schafften somit die Champions-League-Qualifikation. Depay kam insgesamt auf 28 Ligaeinsätzen (20-mal von Beginn), in denen er 12 Tore erzielte. In der Europa League scheitere man hingegen im Viertelfinale am späteren Sieger Eintracht Frankfurt.

Vor der Saison 2022/23 verpflichtete Barça Robert Lewandowski und Raphinha für die Offensive. Depay kam in den ersten 16 Ligaspielen nur noch 2-mal zum Einsatz und erzielte ein Tor. Auch in der Champions League, in der die Mannschaft erneut in der Gruppenphase scheiterte, war er mit einem Kurzeinsatz nur Reservist.

Atlético Madrid
Im Januar 2023 wechselte Depay zum Ligakonkurrenten Atlético Madrid, bei dem er einen Vertrag bis zum 30. Juni 2025 unterschrieb. Der Verein reagierte damit auf den Abgang von João Félix. Der FC Barcelona erhielt eine Ablöse in Höhe von 3 Millionen Euro, die sich durch Bonuszahlungen auf 4 Millionen Euro erhöhen kann, sowie eine nicht-verpflichtende Kaufoption ab der neuen Saison für Yannick Carrasco.

In der Nationalmannschaft
Depay nahm mit der niederländischen U17-Nationalmannschaft an der EM 2011 teil. Dort gewann er mit ihr den Titel und erzielte beim 5:2-Finalsieg gegen Deutschland ein Tor.

Am 15. Oktober 2013 debütierte Depay unter Bondscoach Louis van Gaal in der A-Auswahl, als er beim 2:0-Sieg gegen die Türkei in der 89. Spielminute für Jeremain Lens eingewechselt wurde. Im Sommer 2014 nahm Depay mit den Niederlanden an der Weltmeisterschaft in Brasilien teil, bei der man Dritter wurde. In den Vorrundenspielen gegen Chile und Australien gelang ihm je ein Treffer.

Nachdem Oranje 2016 sowie 2018 jeweils eine Europa- wie auch eine Weltmeisterschaft verpasst hatte, schieden mit Arjen Robben sowie Robin van Persie altersbedingt wichtige Offensivspieler des Landes aus der Elftal aus. Unter Ronald Koeman entwickelte sich Depay dann in der Folge zu einem der wichtigsten Angreifer des Teams, der am effektivsten mit den Mittelfeldakteuren Frenkie de Jong und Georginio Wijnaldum spielt. Am Erreichen des zweiten Platzes in der Qualifikationsgruppe C zur EM 2021 war der Spieler mit einem Drittel der 24 Tore direkt beteiligt. Die Gruppenphase seiner ersten Europameisterschaft bestritt der Angreifer mit seinem Land gegen Österreich, die Ukraine und Nordmazedonien. Im von Bondscoach Frank de Boer gewählten 3–5–2 war Depay als Mittelstürmer stets gesetzt und spielte je zweimal neben Wout Weghorst sowie Donyell Malen. Er trug jeweils einen Treffer zu den Siegen gegen Österreich und Nordmazedonien bei, gegen Letztere bereitete er auch noch ein Tor vor. Gemeinsam mit Kapitän Georginio Wijnaldum und Außenbahnspieler Denzel Dumfries war der Stürmer so der beste Scorer des Teams, das im Achtelfinale gegen Tschechien ausschied.

Titel und Auszeichnungen

Vereine
 International
 Europa-League-Sieger: 2017

 Niederlande
 Niederländischer Meister: 2015
 Niederländischer Pokalsieger: 2012

 England
 Englischer Pokalsieger: 2016
 Englischer Supercupsieger: 2016

 Spanien
 Spanischer Supercupsieger: 2023 (ohne Einsatz)

Nationalmannschaft
 U17-Europameister: 2011

Auszeichnungen
 Torschützenkönig der Eredivisie: 2015 (22 Tore)

Sonstiges
Depay war zwischen 2017 und 2018 mit der Tochter des US-amerikanischen Entertainers Steve Harvey, Lori, liiert, nach eineinhalb Jahren beendete das Paar die Beziehung jedoch wieder.

Seit 2017 veröffentlicht Depay in unregelmäßigen Abständen einzelne Hip-Hop-Songs und drehte auch ein Musikvideo, in dem unter anderem sein Nationalmannschaftskamerad Quincy Promes vorkam.

Weblinks

 Memphis Depay auf der Website der niederländischen Nationalmannschaft

Einzelnachweise

Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Niederlande)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (Niederlande)
UEFA-Europa-League-Sieger
Fußballnationalspieler (Niederlande)
Fußballspieler (PSV Eindhoven)
Fußballspieler (Manchester United)
Fußballspieler (Olympique Lyon)
Fußballspieler (FC Barcelona)
Fußballspieler (Atlético Madrid)
Niederländer
Geboren 1994
Mann

Memphis Depay


Gündoğmuş, Antalya iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe
Geçmişi antik çağlara dayanan Gündoğmuş'un bugünkü yeri Romalılar döneminde iskan edilmiş bir yerdir. İlçe sınırları içerisindeki Roma harabeleri, Taşahır Mevkiindeki Kaseyir Şehri harabeleri, Senir Köyü yakınındaki Kese Mevkiindeki Roma Harabeleri en eski harabeler olma özelliğini taşıdığı söylenebilir. Daha sonraki dönemlerde, özellikle Malazgirt Zaferi sonrasında Anadolu'nun Türkleşmesi döneminde, şehir Selçuklu Hanedanı'nın egemenliğinde kalmış ve II. Bayezid döneminde de Osmanlı Devleti topraklarına katılmıştır.

Bir rivayete göre; Konya'nın İksile köyünden çeşitli sebeplerle ayrılan bir ailenin bu bölgeye yerleştiği ve sonraları da buraya "Eksere" denildiği söylenmektedir. Eksere köyü 1936'ya kadar Akseki'ye bağlı bir köy iken 1936'da "Gündoğmuş" adıyla ilçe yapılmıştır.

Coğrafyası

Batı Toros Dağları'nın, Geyik Dağı eteklerine kurulmuş bir ilçedir. Yüzölçümü 1323 km² olup denizden yüksekliği 900 m'dir. Dağlık alanları ormanlarla kaplıdır. Alara Çayı doğu- batı yönünde ilçeyi böler.

Akdeniz iklimi'nin hakim olmasına karşın kışın biraz daha karasal iklim özellikleri gösterir. Bu nedenle kışın biraz sert geçer.

Antalya'ya 149 km uzaklıkta olan Gündoğmuş ilçesi, Akseki - Manavgat Karayoluna da 36 km'lik asfalt bir yolla bağlanır.

Ekonomi
İlçede işsizlik oranı çok yüksek düzeyde olup genç işgücü sahil ilçe ve beldelerindeki turizm sektörüne yönelmiş olduğundan ilçe sürekli göç vermektedir. İlçe istihdamında en önemli payı, mevsimlik işçi istihdam eden Orman İşletme Müdürlüğü almaktadır.

İlçede önemli bir sanayi kuruluşu mevcut değildir. Engebeli arazi yapısından dolayı tarım alanlarının sınırlı olması, tarımın teras şeklinde küçük alanlarda yapılmasına neden olmuştur.

Köylerde hayvancılık önemli bir yer tutmaktadır. Arıcılık, merkez dahil ilçe ekonomisinde önemli bir yer tutmaktadır. Köylerde kısmi olarak sebze ve meyve yetiştirilmektedir ancak sadece ihtiyaca yöneliktir.

Nüfus
Gelir kaynaklarının azlığı sebebiyle dışarıya sürekli göç veren bir ilçedir.

Kültürel değerler
Arkeolojik kalıntılar olarak; Taşahır mevkiinde Kaseyir, Senir köyünün iki kilometre doğusunda Kese harabeleri, Merkez ilçe içerisinde Gedefi harabeleri, Karadere köyü, Hisar ve Kiliseönü mevkiindeki tarihi harabeler, Penbelik, Çayırözü ve Narağacı köyleri arasındaki tepelerdeki harabeler, Köprülü bucağına bağlı Karaköy, Bedan ve Balur (Akyar/Akyarı) köylerindeki tarihi harabeler, Güzelbağ bucağı içerisindeki henüz kazısı yapılmamış Ayasofya şehri sayılabilir.

İlçe merkezinde ise; Cem Sultan'in Silifke Valiliği döneminde yaptırıldığı sanılan Cem Paşa Cami ilçenin kültürel değerlerindendir.

İlçede çok fazla yayla yeri bulunmaktadır. Bunların bir kısmı Aliahmetler, Elibeyler, Kadılar gibi aile isimleriyle bilinir. Bir başka yayla da Çaşır yaylasıdır. İlçenin bu doğal güzelliğini keşfedenler tarafından yayla turizmi anlamında ekonomik bir faaliyet son yıllarda gelişmeye başlayan bir konudur.

İlçe merkezinde de birçok piknik alanı bulunmaktadır. Pınarbaşı mevkiindeki bu ormanlık alan koruma altına alınarak millî park olması için çalışmalar sürdürülmektedir.

Eğitim
İlçe merkezinde Merkez İlköğretim Okulu, Şehit Orman Mühendisi Abdullah Aydın Yatılı İlköğretim Bölge Okulu ve Gündoğmuş Lisesi olmak üzere üç okulda eğitim verilmektedir. Yatılı okulda uzak köylerin okuma imkânına sahip olmayan çocuklarına eğitim ve öğretim verilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gündoğmuş kaymakamlığı

Gündoğmuş


بلدية بورتو لابيسي ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.027 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

بورتو لابيسي (سيوداد ريال)


Kurt von Boeckmann (auch: Kurt von Böckmann, Kurt Boeckmann; * 22. Juli 1885 in Neapel; † 5. Januar 1950 in München) war ein deutscher Rundfunkpionier, Intendant des ersten Radiosenders in München Deutsche Stunde in Bayern und des nationalsozialistischen Auslandsrundfunks Deutscher Kurzwellensender.

Leben
Von Boeckmann besuchte das Gymnasium in Frankfurt am Main, studierte Jura in Bonn, Heidelberg und Freiburg. Am Ersten Weltkrieg nahm er als Oberleutnant der Reserve teil. Nach dem Krieg unternahm er Auslandsreisen und betrieb kulturhistorische Forschungen, die ihm 1920 den Posten als Direktor des Forschungsinstituts für Kulturmorphologie (heute Frobenius-Institut) in München einbrachten.

Der Hörfunk in Bayern startete am 30. März 1924 mit der Deutschen Stunde in Bayern – Gesellschaft für drahtlose Belehrung und Unterhaltung mbH. Von Boeckmann stieß als wissenschaftlicher Mitarbeiter dazu, wurde am 1. April 1926 Direktor und ein Jahr später erster Intendant. Er behielt diesen Posten auch nachdem die Deutsche Stunde zum 1. Januar 1931 in die Bayerische Rundfunk GmbH überführt wurde. In dieser Position legte er Wert auf Unabhängigkeit des Senders von den anderen Landessendern der Weimarer Republik und dem Deutschlandsender. Unter anderem untersagte er dem Berliner Funk-Express, Bilanzen der BR GmbH abzudrucken.

Boeckmann trat zum 1. April 1933 in die NSDAP ein (Mitgliedsnummer 1.508.998). Zum selben Datum ersetzte ihn Richard Kolb als Intendant in München. Zum 15. April 1933 holte NS-Propagandaminister Joseph Goebbels von Boeckmann nach Berlin, wo er als Intendant des Deutschen Kurzwellensenders den Auslandsrundfunk aufbaute. Er leitete in dieser Funktion auch die Auslandsabteilung in der Reichssendeleitung und vertrat Deutschland in der Führungsspitze des Weltrundfunkvereins. Von Boeckmann gehörte zu den Unterzeichnern eines von Goebbels vorbereiteten Rundfunkkooperationsvertrags mit Polen am 13. Oktober 1934.

Im Handbuch des deutschen Rundfunks "Rundfunk im Aufbruch" (Vorwort: Goebbels) beschrieb von Boeckmann 1934 die Funktion des Kurzwellensenders als Instrument zur "Aufklärung über das neue Deutschland, Festigung der Heimatverbundenheit unserer Auslandsdeutschen". Am 15. November 1935 wurde er zum Mitglied des Reichskultursenats ernannt.

Mit dem Beginn des Zweiten Weltkriegs wurde die Abteilung für den Auslandsrundfunk innerhalb der dem Propagandaministerium unterstellten Reichs-Rundfunk-Gesellschaft aufgewertet. Nach Aussagen seiner Frau bat Kurt von Boeckmann Goebbels Ende 1939 um seine Entlassung. Dieser lehnte ab. Von Boeckmann zog sich sodann "aus Krankheitsgründen" von der Intendanz des Kurzwellensenders in seine bayerische Heimat zurück. Sein Nachfolger wurde vorläufig Adolf Raskin, vormals erster Intendant des Reichssenders Saarbrücken. Von Boeckmann taucht in den Unterlagen 1940, 1942 und 1943 wieder als Intendant der Kurzwelle auf, wurde aber vermutlich dabei vertreten durch Horst Cleinow und kam nie wieder in den KWS nach Berlin. Es gibt Hinweise, dass er mit Widerstandskreisen in Verbindung stand, unter anderem mit dem von den Nazis 1945 hingerichteten Leipziger Oberbürgermeister Carl Friedrich Goerdeler. Auch Angeboten aus Rundfunkkreisen (Glasmeier, Winkelnkemper), Generaldirektor des Weltrundfunkvereins UIR zu werden, dessen Vizepräsident er bis 1938 gewesen war, verweigerte er sich.

Kurt von Boeckmann war verheiratet mit der Rundfunkjournalistin Ewis Engl, die bei der Deutschen Stunde in Bayern den Bereich Frauen-, Kinder- und Jugend-Funk leitete. Er starb am 5. Januar 1950 nach einem Aufenthalt in einem Lindauer Krankenhaus in München.

Literatur
 Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft – Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Erster Band, Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930, ISBN 3-598-30664-4
 Ansgar Diller: Rundfunkpolitik im Dritten Reich (= Rundfunk in Deutschland. Bd. 2 = dtv. 3184). Deutscher Taschenbuch-Verlag, München 1980, ISBN 3-423-03184-0.
 Kurt von Boeckmann: Vom Kulturreich des Meeres (= Dokumente zur Kulturphysiognomik. = Jahresreihe des Volksverbandes der Bücherfreunde. 5, 4, ). Wegweiser-Verlag, Berlin 1924.

Weblinks

Dr. Kurt von Boeckmann, Kurzbiografie im Deutschen Rundfunkarchiv

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Rundfunkintendant
Wirtschaftsjurist
Rundfunk (Nationalsozialismus)
Reichskultursenator
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben 1950
Mann

Kurt von Boeckmann


The melanocyte-stimulating hormones, known collectively as MSH, also known as melanotropins or intermedins, are a family of peptide hormones and neuropeptides consisting of α-melanocyte-stimulating hormone (α-MSH), β-melanocyte-stimulating hormone (β-MSH), and γ-melanocyte-stimulating hormone (γ-MSH) that are produced by cells in the pars intermedia of the anterior lobe of the pituitary gland.

Synthetic analogues of α-MSH, such as afamelanotide (melanotan I; Scenesse), melanotan II, and bremelanotide (PT-141), have been developed and researched.

Biosynthesis
The various forms of MSH are generated from different cleavages of the proopiomelanocortin protein, which also yields other important neuropeptides like adrenocorticotropic hormone.

Melanocytes in skin make and secrete MSH in response to ultraviolet light, where it increases synthesis of melanin.  Some neurons in arcuate nucleus of the hypothalamus make and secrete α-MSH in response to leptin;   α-MSH is also made and secreted in the anterior lobe of the pituitary gland.

Function
Acting through melanocortin 1 receptor, α-MSH stimulates the production and release of melanin (a process referred to as melanogenesis) by melanocytes in skin and hair.

Acting in the hypothalamus, α-MSH suppresses appetite.  α-MSH secreted in the hypothalamus also contributes to sexual arousal.

In amphibians
In some animals (such as the claw-toed frog Xenopus laevis) production of MSH is increased when the animal is in a dark location. This causes pigment to be dispersed in pigment cells in the toad's skin, making it become darker, and harder for predators to spot. The pigment cells are called melanophores and therefore, in amphibians, the hormone is often called melanophore-stimulating hormone.

In humans

An increase in MSH will cause  darker skin in humans too. MSH increases in humans during pregnancy. This, along with increased estrogens, causes increased pigmentation in pregnant women. Cushing's disease due to excess adrenocorticotropic hormone (ACTH) may also result in hyperpigmentation, such as acanthosis nigricans in the axilla. Most people with primary Addison's disease have darkening (hyperpigmentation) of the skin, including areas not exposed to the sun; characteristic sites are skin creases (e.g. of the hands), nipple, and the inside of the cheek (buccal mucosa), new scars become hyperpigmented, whereas older ones do not darken. This occurs because MSH and ACTH share the same precursor molecule, proopiomelanocortin (POMC).

Different levels of MSH are not the major cause of variation in skin colour. However, in many red-headed people, and other people who do not tan well, there are variations in their hormone receptors, causing them to not respond to MSH in the blood.

Structure of MSH

The different forms of MSH belong to a group called the melanocortins. This group includes ACTH, α-MSH, β-MSH, and γ-MSH; these peptides are all cleavage products of a large precursor peptide called proopiomelanocortin (POMC). α-MSH is the most important melanocortin for pigmentation.

The different forms of MSH have the following amino acid sequences:

Synthetic MSH
Synthetic analogues of α-MSH have been developed for human use. Two of the better known are afamelanotide (melanotan I) in testing by Clinuvel Pharmaceuticals and bremelanotide by Palatin Technologies. Others include modimelanotide and setmelanotide.

 Afamelanotide (brand name Scenesse) has been approved for the treatment of erythropoietic protoporphyria in Europe and is also being investigated as a method of photoprotection in the treatment of polymorphous light eruption, actinic keratosis and squamous cell carcinoma (a form of skin cancer).
 An additional analogue called melanotan II causes enhanced libido and erections in most male test subjects and arousal with corresponding genital involvement in most female test subjects. Bremelanotide (formerly PT-141) which stemmed from melanotan II research is currently under development for its aphrodisiac effects. These effects are mediated by actions in the hypothalamus on neurons that express MC3 and MC4 receptors.

See also
 Melanocyte-inhibiting factor
 Agouti-related peptide
 Agouti signalling peptide
 Nelson's syndrome

References

Further reading

External links

Amphibian hormones
Anterior pituitary hormones
Human hormones
Melanocortin receptor agonists
Peptide hormones

Melanocyte-stimulating hormone


සැප්තැම්බර් 2011 යනු එම වසරෙහි නවවන මාසයයි. එය ඇරඹුනේ බ්‍රහස්පතින්දා දිනයකින් වන අතර දින 30 කට පසුව එය අවසන් වූයේ සිකුරාදා දිනයකිනි.
සැප්තැම්බර්

සැප්තැම්බර් 2011


المحاسب القانوني المعتمد  هي شهادة تم تصميمها من قبل معهد المحاسبين القانونيين المعتمدين بالولايات المتحدة (AICPA) والذي يعمل علي تحديد المحتوي العلمي الخاص بمناهج الشهادة كما يقر ويعتمد مختلف المناهج الصادرة عن الناشرين وينظم وينسق الامتحانات مع مراكز الاختبار في جميع أنحاء الولايات المتحدة الأمريكية، لإضفاء صفة الاعتماد المهني العالمي للعاملين بالمجال. وتحتل شهادة المحاسب القانوني المعتمد مكانة مرموقة في الأوساط المحاسبية حيث يحظى من يحملونها باحترام المجتمع المحاسبي ويحصلون على الفرصة الكاملة للتأهل للوظائف القيادية في مجالهم، كما أنها تضفي الصفة المهنية على ممارساتهم في هذا المجال.

العديد من الولايات لديها (أو كان لها) مستوى أدنى من التأهيل محاسبي أدنى من CPA، وعنوانه عادة "محاسب العام" أو "محاسب مرخص" أو "المحاسب العام المرخص" (مع كتابتها بالحروف "PA" أو "LPA")، على الرغم من الشهادات الأخرى تضمنت "محاسب قانوني مسجل (RBA)، "ممارس المحاسبة" (AP)، و"ممارس المحاسبة مسجل" (RAP). كان المقصود من هذه التسميات في الاصل لترخيص المحاسبين بطريقة غير معتمدة الذين كانوا يمارسون المحاسبة العامة قبل سن قانون المحاسبة الحكومية التي من شأنها أن تعمل على تنظيم مهنة المحاسبة. غالبية الولايات قد أغلقت تسمية "محاسب العام" (PA) إلى الوافدين الجدد، إلا ستة ولايات استمرت في تقديم التعيين. العديد من PAs تنتمي إلى الجمعية الوطنية للمحاسبين.

بالإضافة الي ذلك في تكساس يحظر استخدام التسميات «المحاسب» و«المراجع» من الأشخاص غير المعتمدين من «CPA تكساس»، إلا إذا كان ذلك الشخص حاصل على CPA في ولاية أخرى، غير مقيم في تكساس، وخلاف ذلك يلبي الاحتياجات اللازمة والمطلوبة لممارسة المهنة في تكساس.

والعديد من البلدان الأخرى أيضا تستخدم CPA كتسمية للمحاسبين القانونيين المحليين.

الخدمات التي يقدمها المحاسبون القانونيون المعتمدون (CPAs)

تتمثل المهام الرئيسية CPA الوفاء بمهام المتصلة بخدمات الفحص والتحقق، أو المحاسبة العمومية. في خدمات الفحص والتحقق، المعروف أيضا باسم خدمات مراجعة الحسابات المالية، محاسب القانوني يكون شاهد على موضوعية الإفصاحات، والتحرر من أخطاء جوهرية، والتقيد بتطبيق بالمبادئ المحاسبية المتعارف عليها (GAAP) في البيانات المالية. وأن محاسبين القانونيين يمكن أيضا أن يوظفوا من قبل الشركات، يطلق عليه «القطاع الخاص» في الوظائف المالية مثل المدير المالي (CFO) أو كمدير الشؤون المالية، أو كرئيس التنفيذي (CEO) نتيجة لمعرفتهم الكاملة بالعمليات التجارية وكيفية ممارستها. وهؤلاء المحاسبين القانونيين لا يقدمون الخدمات المباشرة للجمهور.

على الرغم من أن بعض هؤلاء المستشارين بمثابة الاستشاريين الأعمال، ومناخ الاستشارات قد تغير قي أعقاب فضيحة شركة انرون Enron scandal. ونتيجة إلى هذا قد أدى في بيع الاستثمارات في أقسام الاستشارات من قبل العديد من شركات المحاسبة. وقد عكس ذلك الاتجاه منذ ذلك الحين. في مراجعة التعاقدات، CPAs هم مطالبون على الدوام بالالتزام بالمعايير المهنية والقوانيين الاتحادية والدولية والحفاظ على الاستقلالية (الذاتية والموضوعية) عند إعطاء راخي محايد على عدالة المركز المالي. ومع ذلك فاخن معظم الأفراد CPAs الذي يعملون كمستشاريين لا يستطيعون العمل كمدققي الحسابات «مراجع»، بمعنى لا يمكن الجمع بين النشاطين.

المحاسبين القانونيين CPAs أيضا لهم مكانة في قطاع الضرائب وإعداد ضريبة الدخل للعديد من الشركات الصغيرة والمتوسطة الحجم على حد سواء، وفي الضرائب وإدارة مراجعة الحسابات. جنبا الي جنب مع المحامين والوكلاء المسجلين، وقد تمثل CPAs دافعي الضرائب في المسائل المعروضة على «دائرة الإيرادات الداخلية/IRS»
بالإضافة إلى الخدمات المباشرة التي يقدمها CPAs مباشرة للجمهور، أو التي يقدمها إلى الشركات أو المؤسسات أو الجمعيات، ويمكن المحاسبين القانونيين CPAs يعمل هؤلاء المستشارين تقريبا في أي مجال في التمويل بما في ذلك:

 ضمان وخدمات التصديق.
 تمويل الشركات	 (الاندماج والاستحواذ، الاكتتابات العامة الأولية وغيرها).
 حوكمة الشركات.
 التخطيط العقاري.
 المحاسبة المالية.
 تحليل البيانات المالية.
 التخطيط المالي.
 المحاسبة الجنائية (منع وكشف والتحقيق في عمليات الاحتيال المالية).
 ضريبة الدخل.
 تكنولوجيا المعلومات، خصوصا أن تطبق على المحاسبة والتدقيق.
 الاستشارات الإدارية وإدارة الأداء.
 إعداد الضرائب والتخطيط.
 الرأس المال الاستثماري.
 إعداد التقارير المالية.
 تقديم التقارير التنظيمية.

الفئات الوظيفية المرشحة للحصول على الشهادة CPA

 العاملين في مجال التدقيق الخارجي والتدقيق الداخلي.
 المحاسبين بالشركات والبنوك.
 المدراء الماليون ورؤساء إدارات الحسابات.
 العاملون في قطاع التمويل بالقطاع الحكومي والخاص.
 خريجي كليات التجارة.

امتحان CPA

من أجل أن يصبح المحاسب القانوني معتمد في الولايات المتحدة، يجب على المرشح التقدم واجتياز امتحان محاسب قانوني معتمد موحد (امتحان CPA الموحد)، التي يتم تعينيها بالمعهد الأمريكي للمحاسبين القانونيين (AICPA) وتدار عن طريق الرابطة الوطنية لمجالس الدولة للمحاسبة (NASBA). وإن CPA أنشئت بقانون في 17 أبريل سنة 1896.

ويتطلب التسجيل لدخول «امتحان CPA الموحد» والتي تحددها مجالس الدولة الفردية للمحاسبة. وقد اعتمدت جميع الولايات بما يعرف باسم «قاعدة 150 ساعة»، الذي عادة ما يتطلب فترة سنة إضافية بعد 4 سنوات في الشهادة الجامعية «بكالوريوس»، وفي مجال خبرة عملية لا تقل عن عاميين، أو درجة الماجستير.

يسمح «مجلس ولاية كولورادو في المحاسبة» المحاسبين من الاختصاصات المؤهلة (أستراليا، جنوب أفريقيا، وكندا، وأيرلندا، ونيوزيلندا)، الأهلية التسجيل التلقائي في «امتحان CPA الموحد» كمرشح كولورادو، أي لايشترط وجود خبرة عملية سابقة. للتأهيل الدولي/IQEX كبديل لامتحان CPA الموحد.

امتحانات «CPA الموحد» تختبر المبادئ القانونية العامة مثل قانون العقود والوكالات وبعض القوانيين الاتحادية كمثال.

المؤهلات المطلوبة للتسجيل للاختبار

يتطلب التسجيل لدخول الاختبار: الحصول على مؤهل جامعي، درجة البكالوريوس، في المجال، خبرة عملية لا تقل عن عامين في مجال التدقيق.
ولا يشترط وجود الخبرة في بعض الولايات الأمريكية مثل كاليفورنيا ويشترط أداء الامتحان الخاص بها داخل حدود الولايات المتحدة الأمريكية أو الجزر التابعة لها. وقد تم السماح بالاختبار خارج الولايات المتحدة من النصف الثاني لعام 2011 في الدول الاتية:
- البحرين
- الكويت
- اليابان
- لبنان
- الإمارات العربية المتحدة
وقد أضيفت البرازيل وكندا لاحقا إلى قائمة الدول المتاح فيها الاختبار لمزيد من المعلومات يرجي زيارة الموقع
www.aicpa.org/cpa-exam.

قيمة الحصول على الشهادة
 إن الحصول على شهادة المحاسب القانوني المعتمد يعني اكتساب سمعة عالمية في مجال التدقيق، نظراً لاحتياج السوق بوجه عام لهذا التخصص الدقيق، توفر هذه الشهادة لحامليها فرصاً وظيفية متميزة نظراً للمهارات رفيعة المستوي والخبرات التي تؤهلهم لها هذه الشهادة.
 التواصل مع الآلاف من المحاسبين القانونيين المعتمدين على مستوي العالم من خلال عضوية المعهد الأمريكي للمحاسبين المعتمدين والاطلاع على ما يطرأ على هذا التخصص الهام وتجدر الإشارة إلى أن شهادة المحاسب القانوني المعتمد تمنح من قبل المجلس المحاسبي الأمريكي (State Board of Accountancy/NASBA).
 يتيح لقب CPA لحامله مزايا مهنية متميزة نتيجة لثقل مهاراتهم المهنية.
 إن الأشخاص الحاصلين على CPA هم الأشخاص الذين استوفوا متطلبات تجربة أكاديمية وتدريبية قوية، ومن ثم فهم يؤدون أعمالهم طبقاً لمعايير مهنية رفيعة المستوي ويلتزمون بقانون صارم لأخلاقيات المهنة.
 أن ما يتميز به حاملو CPA من المصداقية والموضوعية والاستقلالية والمتابعة الحثيثة في بيئة الأعمال العالمية التي تتسم بالمنافسة، يضع المؤسسة في مكانة تسمح لها بتحقيق العديد من القيم لعملائها على الصعيدين التشغيلي والربحي.

 المحتوي العلمي لشهادة CPA يشمل الأجزاء الآتية

التسجيل للعضوية
 على الراغبين في الحصول على عضوية المجمع الأميركي للمحاسبين القانونيين المعتمدين AICPA تعبئة النموذج المخصص للعضوية والمتاح على الموقع الإلكتروني www.aicpa.org.
 جدير بالذكر أن الجهة المنظمة للاختبار هي مركز بروميتريك المعتمد من المجمع الأميركي للمحاسبين القانونيين المعتمدين. ولذا يتم التسجيل للاختبار من خلال رابط www.prometric.com/CPA.
 ومن المهم ملاحظة أن العضوية لا تمنح للمشارك إلا بعد اجتيازه لاختبار CPA.

مواعيد الاختبار
جميع أشهر السنة ما عدا الأشهر التالية:
كانون أول، آذار، حزيران، أيلول.

رسوم العضوية
ينعقد اختبار CPA في الولايات المتحدة، وسعر الدورة يتراوح بين 1900-3500 دولار اعتماداً على نوعية المراجع.

انظر أيضاً
 مدقق داخلي معتمد
 محلل مالي معتمد
 مدقق نظم معلومات معتمد

تدقيق

وصلات خارجية
 موقع دليل المحاسبين
 المستشارون العالميون
 National Association of State Boards of Accountancy - CPA Exam (NASBA) — United States
 American Accounting Association
 CPA exam] (AICPA
 CPA Exam Cram Blog (New Jersey Society of CPAs
 Becoming a CPA (AICPA
 Accounting information for college and high school students (AICPA
 Maryland Association of CPAs (MACPA
 Tomorrow's CPA Student Site (MACPA
 The blog for New CPAs & Young Professionals (MACPA
 The blog for CPAs (MACPA
 CPA License Information
 A historical article on how account certification was first organized in the U.S.
 National Society of (Public) Accountants
 Florida Institute of CPAs
 Emerging CPAs Message Board (Pennsylvania Institute of CPAs

محاسبة
محاسبة في الولايات المتحدة

محاسب قانوني معتمد


Die SG Stadtwerke München ist ein Zusammenschluss mehrerer Münchner Schwimmvereine zu einer Trainings- und Startgemeinschaft.

Mit Wirkung vom 1. September 2007 haben sich mehrere Münchner Schwimmvereine zu einer Trainings- und Startgemeinschaft zusammengeschlossen. Die Vereine Damen-Schwimm-Verein München, Männer-Schwimm-Verein München, Freier Wassersportverein München und Schwimmverein München 1899 und der Erste Münchner Schwimmclub (ausgeschieden zum 31. Dezember 2011) gehören nun der neugegründeten Schwimmstartgemeinschaft SG Stadtwerke München an. Später kam auch noch der VfvS (Verein für volkstümliches Schwimmen) als außerordentliches Mitglied hinzu.

Ziele der SG Stadtwerke München sind die Förderung des Leistungssports in den Sparten Schwimmen, Wasserball, Wasserspringen und Synchronschwimmen sowie die Teilnahme an nationalen und internationalen Wettkämpfen.

Hauptförderer des Vereins sind die Stadtwerke München.

Die Damen- und Herrenmannschaft der SG Stadtwerke München schafften den Aufstieg in die erste Bundesliga ab der Saison 2013.

Alexandra Wenk ist derzeit die erfolgreichste Schwimmerin und hat an den Olympischen Spielen 2012 teilgenommen.

2014 gewann die Herrenmannschaft in der ersten Bundesliga die deutschen Mannschaftsmeisterschaften im Schwimmen.

Mitgliedsvereine
 Damen-Schwimm-Verein München (Isarnixen)
 Männer-Schwimm-Verein München
 Freier Wassersportverein München
 Schwimmverein München 1899
 Verein für volkstümliches Schwimmen

Weblinks

 Homepage des SG Stadtwerke München
 Pressekonferenz zur Gründung der SG Stadtwerke München
 Freier Wassersportverein München e. V.
 Damen-Schwimm-Verein München v. 1903 e. V. Isarnixen
 Männer-Schwimm-Verein München 1903 e. V.
 Schwimmverein München 1899 e. V.
 Verein für volkstümliches Schwimmen München e. V.

Einzelnachweise

Munchen
Munchen
Munchen
Sportverein (München)
Schwimmsport (München)
Gegründet 2007

SG Stadtwerke München


දක්ෂිණ අර්ධගෝලය () යනු සමකයෙන් දකුණු දෙසට පිහිටි ලෝක ගෝලයේ අර්ධයයි. තවත් අයුරකින් හැඳින්වුවහොත් ඛගෝල සමකයට දකුණින් පිහිටන අර්ධ ඛගෝලිය කොටසයි. දක්ෂිණ අර්ධගෝලයේ මහද්වීප 4 ක් (ඇන්ටාටිකාව, ඕස්ට්‍රේලියාව, දකුණු ඇමරිකාවේ වැඩිකොටසක් හා අප්‍රිකාවේ සමහර කොටස්) පිහිටා ඇති අතර දකුණු අත්ලාන්තික්, ඉන්දියානු, දකුණු පැසිෆික් හා දක්ෂිණ යන සාගර 4 ද පිහිටා ඇත. ආසියා මහද්විපයෙන් දුරස්ව පිහිටි දූපත් කිහිපයක්ම දකුණු අර්ධගෝලය සේ පවතී. පෘථිවිය භ්‍රම‍ණයේදි එහි ඉලිප්සීය අක්ෂ තලයට ඇති ආතතිය හේතුකොට ගෙන වසන්ත සෘතුව දෙසැම්බර් 21 - මාර්තු 21 කාලයේ ද, ශීත සෘතුව ජුනි 21- සැප්තැම්බර් 21 කාලය තුළද ඇති වේ.

දකුණු අර්ධගෝලයේ දේශගුණය සමස්තයක් වශයෙන් උතුරු අර්ධගෝලයට වඩා මදක් සෞම්‍ය වන නමුත් ඇන්ටාටිකාවේ දේශගුණය ආක්ටික් ප්‍රදේශයට වඩා වැඩි සීතලකින් යුක්තය.මීට‍හේතුව දකුණු අර්ධගෝලයේ ගොඩබිම් ප්‍රමාණයට වඩා සැළකිය යුතු ලෙස වැඩි සාගර ප්‍රමාණයක් පැවතීමයි. ජන ඝනත්වය 10% සිට 12% වැනි අඩු අගයකින් යුක්ත නිසා මෙම ප්‍රදේශයේ පරිසර දුෂණයද අවම වේ. තවද කාර්මීකරණය අඩු මට්ටමක පැවතීම, අඩු ගොඩබිම් ප්‍රමාණය (වායු තරංග බොහෝ විට ගමන් කරන්නේ  බටහිර සිට නැගෙනහිර දෙසට බැවින් දූෂිත වායු පහසුවෙන් උතුරට හෝ දකුණට පැතිරී නොයයි.) යන කරුණුද මෙයට හේතු වේ.

දකුණු අර්ධ‍ගෝලයේ සූර්යයාගේ ගමන් මාර්ගය උතුරු දිශාව හරහා නැගෙනහිර සිට බටහිරට විහිදී ඇති නමුත් මකර නිවර්තනයට උතුරින් පිහිටි ප්‍රදේශවල සූර්යයා මධ්‍යාහ්නයේදී අහස මුදුනේ හෝ දකුණට බරව පිහිටයි. සූර්යයා උතුරු දිශාව හරහා ප්‍රමණයෙන් උතුරු අර්ධගෝලයේදී දක්නට ලැබෙන සූර්යයාගේ වටේ සිට දකුණට චලිතය වෙනුවට පැහැඳිලි ලෙස දකුණු - වම චලනයන් දක්වයි. දවස පුරා ඇතිවන සූර්ය සෙවනැලි වාමාවර්ත චලනයන් පෙන්නුම් කරයි. (සූර්ය තැටි Sun dial වල වේලාව දැක්වීමට පැය ගණන ලකුණු කර ඇත්තේ විරුද්ධ අතටය) කොරියෝලිස් ආචලනය හේතුවෙන් චණ්ඩමාරුත හා නිවර්තන කුණාටු දකුණු අර්ධගෝලයේදී දක්ෂිණාවර්තව භ්‍රමණය වේ. (උතරු අර්ධගෝලයේදී මෙම භ්‍රමණය සිදුවන්නේ වාමාවර්තවය)

සඳ නැග්ම දකුණු අර්ධගෝලයට දිස් වන්නේ උතුරු අර්ධගෝලයට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවටය.දකුණු අර්ධ ගෝලයේ කොටසක් වන දකුණු සෞම්‍ය කලාපය සමන්විත වන්නේ වැඩි භ්‍රමණයන් සාගර වලිනි. උරුගුවේ, ලෙසතෝ හා නවසීලන්තය සම්පූර්ණයෙන්ම මෙම කලාපයේ පිහිටා ඇත. චිලී හා ආර්ජන්ටිනාවේ විශාල කොටසක්, පැරගුවේ බ්‍රසීලය, නැම්බියාව, බොස්වානා, දකුණු අප්‍රිකාවේ වැඩි ප්‍රදේශයක්, මොසැම්බික්, මැඩගස්කර හා ඕස්ට්‍රේලියාව යන රටවල කොටසත් පමණක් මෙම කලාපයේ පිහිටයි. දක්ෂිණ ධ්‍රැවය ගැලැටික් කේන්ද්‍රය ( glanic center ) වෙතට නැඹුරු ව පිහිටීමත්, පැහැඳිලි අහසක් දක්නට ලැබීමත් හේතුවෙන් දක්ෂිණ අර්ධගෝලය තාරකා නිරීක්ෂණයට ඉතා සුදුසු වන අතර දීප්තියෙන් වැඩි තාරකා විශාල සංඛ්‍යාවක් එකී අහසේ පිහිටා ඇත.

ආශ්‍රිත
 ඇන්ටාක්ටිකාව
 ඕස්ට්‍රේලියාව (මහාද්වීපය)
 Geographical zone
 Global North and Global South
 Land and water hemispheres
 උත්තර අර්ධ ගෝලය
 දක්ෂිණ ධ්‍රැවය
 Zealandia

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 Southern Hemisphere Countries 2021

පෘථිවියේ අර්ධගෝල

දක්ෂිණ අර්ධගෝලය


Sveta Margareta od Castella (tal. Margherita da Città di Castello; Metola, Italija, 1287. – Città di Castello, 13. travnja 1320.), talijanska katolička svetica, redovnica, zaštitnica hendikepiranih i neželjenih.

Rođena je u plemićkoj obitelji u Metoli u Italiji 1287. godine. Margareta je bila malena rasta, grbava, izobličena lica, njezina desna noga bila je kraća od lijeve, a bila je i slijepa. Roditelji su se prema njoj odnosili vrlo okrutno. Držali su je skrivenu od rodbine i prijatelja, ali i od sebe samih. Brigu o djetetu povjerili su sluzi, koji joj je dao ime, jer roditelji nisu htjeli.

Obitelj ju je odbacila i kada joj je bilo šest godina, otac ju je zatvorilo u ćeliju kraj kapele u šumi, gdje je provela četrnaest godina. Mjesni župnik ju je posjećivao, brinuo se o njoj i bio joj učitelj.

Nakon dugo vremena, roditelji su je odveli u grad Città di Castello kako bi postigli čudo njezinoga ozdravljenja po zagovoru jednoga franjevca. Budući da nije ozdravila, ostavili su je u tom gradu. Nakon razdoblja provedenoga s prosjacima toga grada, s puno poteškoća ušla je u samostan. Iz njega je otpuštena nakon nekoga vremena, neprihvaćena. Zatim ju je primila obitelj Offrenduccio s kojom će provesti ostatak života. Kasnije je postala trećoretkinja dominikanskog reda, posvetivši se pomoći bolesnima i siromašnima te molitvi. Iako ograničena svojim tjelesnim nedostatcima, Margareta je bila bistra uma, a zbog svojih patnji i fizičke boli koju je neprestano trpjela, bila je blage naravi, puna sućuti, osobito prema onima koji trpe.

Pripisana su joj čuda, levitacije i vizija Krista. Umrla je s 33 godine 13. travnja 1320. Njezino neraspadnuto tijelo štuje se u crkvi sv. Dominika u gradu Città di Castello.

Papa Pavao V. proglasio ju je blaženom 19. listopada 1609. godine, dobila je spomendan u kalendaru 13. travnja. Godine 1988. priznata je kao zaštitnica invalida za biskupije Città di Castello i Urbino - Urbania - Sant'Angelo u Vadu.

Papa Franjo proglasio ju je sveticom 24. travnja 2021. godine.

Izvori

Talijanski sveci
Talijanske dominikanke
Invaliditet

Margareta od Castella


Samuel Ampzing (24 de junio de 1590-29 de julio de 1632) fue un ministro religioso, poeta y purista holandés.

Biografía
Samuel Ampzing fue hijo del ministro religioso Johannes Ampzing. Nació en Haarlem en 1590, y en 1616 se convirtió asimismo en ministro de la Iglesia reformada neerlandesa. Ejerció primero en Rijsoord en Strevelshoek, y posteriormente en 1619 en el Sint-Bavokerk de Haarlem.

Beschrijvinge ende lof der stad Haerlem in Holland
En 1617, comenzó a escribir Beschrijvinge ende lof der stad Haerlem in Holland, una descripción en verso de la ciudad de Haarlem, labor en la que colaboró Petrus Scriverius. Su poesía fue impresa y publicada en 1628. Esta historia de la ciudad no fue superada hasta casi un siglo después, por la obra de Pieter Langendijk. Como introducción a este libro, Ampzing escribió una disertación sobre el idioma neerlandés, en la cual introdujo varias consideraciones sobre las reglas de la retórica. Este preludio fue también vendido por separado en 1628 con el título Taelbericht der Nederlandsche spellinge («Tratado sobre la ortografía holandesa»).
Posteriormente escribió un epílogo titulado "Corona de Laurel a Laurens Janszoon Koster". El libro contenía ilustraciones de Pieter Saenredam y Jan van de Velde II:

Legado
Además de la importancia histórica de sus escritos, sus versos no eran considerados excesivamente líricos, pero impactantes en cuanto a la meticulosidad del lenguaje empleado. Ampzing era notable y cuidadosamente distinto de sus contemporáneos a la hora de elegir las palabras, y se oponía fervientemente a la utilización de extranjerismos. Consideraba la influencia de lenguajes como el latín o el francés algo pernicioso, que contaminaba el idioma neerlandés puro. Hay sospechas de que este punto de vista se veía influido por el hecho de que estos lenguajes fueran utilizados por sus 'competidores religiosos'.

La cruzada lingüística de Ampzing resurgió en 1999, con la fundación de la sociedad Ampzing, cuyos miembros «luchan» - al igual que Ampzing - contra la utilización superflua de anglicismos en el holandés contemporáneo. El 26 de noviembre de 2006 fue inaugurado un busto de Ampzing en el Oude Groenmarkt de Haarlem.

Obras
Bijbel-poezije (1624) - La Biblia traducida en verso.
Rijm-catechismus (1624)  - El catecismo traducido en verso.
Beschrijvinge ende lof der stad Haerlem in Holland: in Rym bearbeyd (1628) - Descripción y alabanzas a la ciudad de Haarlem en Holanda en verso.
Taelbericht der Nederlandsche spellinge (1628) - Tratado sobre la ortografía holandesa.
Eerverdediginge tegen de Arminiaensche grimmigheijd (1629) - Apologética contra los herejes arminianos.
Naszousche lauren-kranze (1629) - Corona de laurel.
Westindische triumphbazuin op de verovering van de zilveren vloot (1629) - Oda triunfal a la derrota de la flota de la plata en las Indias Occidentales.

Referencias

Enlaces externos
Sociedad Ampzing.

Calvinistas de los Países Bajos
Lingüistas de los Países Bajos
Escritores del Siglo de oro neerlandés
Escritores de los Países Bajos del siglo XVII
Historiadores de los Países Bajos del siglo XVII
Nacidos en Haarlem

Samuel Ampzing


Ɨ̱́ (minuscule : ɨ̱́), appelé I barré macron souscrit accent aigu, est un graphème utilisé dans l'écriture du maijiki au Pérou. Il s'agit de la lettre Ɨ diacritée d'un macron souscrit et d'un accent aigu.

Utilisation

Représentations informatiques
Le I barré macron souscrit accent aigu peut être représenté avec les caractères Unicode suivants :
 décomposé (latin étendu B, alphabet phonétique international, diacritiques) :

Notes et références

Voir aussi
 I (lettre)
 Barre inscrite
 Macron souscrit
 Accent aigu
 Alphabet latin

Lettre I diacritée
Lettre latine comportant un macron souscrit
Lettre latine comportant un accent aigu
Lettre latine comportant une barre inscrite

Ɨ̱́


Yahşiler, Adana ilinin Yüreğir ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
2008 yılına kadar Yumurtalık ilçesine bağlı köy iken 5747 sayılı kanun ile Yüreğir ilçesine bağlı mahalle olmuştur.

Coğrafya
Adana iline 35 km, Yüreğir ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yüreğir'in mahalleleri

Yahşiler, Yüreğir


Stéphane Mahé (født 23. september 1968 i Puteaux, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (venstre back).

Mahé startede sin karriere i hjemlandet, hvor han repræsenterede henholdsvis Auxerre, Paris Saint-Germain og Rennes. Hos Auxerre var han i 1994 med til at vinde pokalturneringen Coupe de France.

Senere i karrieren spillede Mahé i skotsk fodbold, hvor han blandt andet havde et fire år langt ophold hos Celtic. Han hjalp klubben til to skotske mesterskaber, i henholdsvis 1998 og 2001.

Titler
Coupe de France
 1994 med Auxerre

Scottish Premier League
 1998 og 2001 med Celtic

Scottish FA Cup
 2001 med Celtic

Scottish League Cup
 1998, 2000 og 2001 med Celtic

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Fodboldspillere fra Stade Rennais FC
Fodboldspillere fra AJ Auxerre
Fodboldspillere fra Celtic F.C.
Fodboldspillere fra Heart of Midlothian F.C.

Stéphane Mahé


«Los momentos / La mañana y el jardín» es el segundo sencillo de la banda chilena Los Blops, lanzado en 1971 bajo el sello DICAP, y perteneciente a su álbum debut Blops, lanzado en octubre de 1970 por la misma casa discográfica.

El lado A corresponde al reconocido tema «Los momentos», compuesto por Eduardo Gatti, entonces músico de la banda, y que más tarde continuó interpretando el tema como solista.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 1971
Sencillos debut
Sencillos de Discoteca del Cantar Popular
Canciones en español

Los momentos / La mañana y el jardín


Za demona, pogledajte "Kali (demon)".
Pogledajte također "Mahakali".

Kali (sanskrt काली, Kālī) — poznata i kao Kalika (कालिका, Kālikā) ili Shyama (श्यामा, Shyāmā) — jedan je od najpoznatijih oblika Devi, ženske snage Vrhovnog Bića u hinduizmu. Božica je moći, vremena i uništenja te najmoćniji oblik Šakti, kao i družica velikog boga Šive. Uloge Kali u mitovima, kulturi i osobnoj pobožnosti različito su protumačene u različitim razdobljima i sektama hinduizma, zbog čega je viđena kao božica majka, Majka Priroda, osloboditeljica, personifikacija vremena i uništavateljica.

Ime
Kali je ženski oblik riječi kala; obje se riječi koriste za vrijeme. Ipak, jer kali znači i "tamnoplava", "crna", ime božice prevodi se i kao "ona koja je crna". Kalin suprug, Šiva, poznat je i kao Kala.

Mahakali ("velika Kali") i Bhadrakali najčešće su zazivani oblici božice.

Mitologija
Sveti spis Mundaka Upanishad predstavlja Kali kao tamnoplavi jezik Agnija, boga vatre. Kao posebno božanstvo, Kali se pojavljuje oko 600. godine, a David Kinsley spominje da je Kali smještena na rub hinduističkog društva ili na bojište.

Devi Mahatmya predstavlja žensko biće kao najviši oblik božanske moći te je u prvom poglavlju spomenuta "velika Kali", pojavljujući se iz tijela usnulog Višnua. Kali, kao Mahamaya ("velika obmana"), pomogla je Višnuu pobijediti asure. Spomenuto je da je Durga bila razjarena tijekom druge bitke, pa je Kali izašla iz njezina čela. Kalin isplaženi jezik bio je potreban za pobjedu nad demonom zvanim Raktabīja.

Postoje i priče o postanku Kali koje ju opisuju kao neukroćenu suprugu — Vamana Purana spominje da se Šiva svojoj ženi Parvati obratio kao tamnoplavoj, na što ona, duboko uvrijeđena, meditira kako bi postala Gauri, "zlatna" (žena svjetlije puti). Iz Parvatine kože rađa se Kaushiki, koja u gnjevu rađa Kali. Linga Purana ima Šivu kao onog koji je smirio Parvati u liku Kali, nakon što je ubila demona Daruku, kojeg muškarac nije mogao pobijediti.

U Mahabharati, Kali je poznata kao Kalaratri ("tamnoplava noć").

Kalini oblici
Kali je prikazana kao tamna žena isplaženog jezika i divlje kose. Njezini su najpoznatiji oblici:
Dakshinakali/Vamakali — Kali stojeći na Šivi
Bhadrakali ("pristojna Kali")
Kao Bhadrakali, Kali je zaštitnica onih koji koriste borilačku vještinu kalaripayattu. U Mahabharati, Virabhadra kaže: "Ova gospa... zvana Bhadrakali, izišla je iz gnjeva Božice." Virabhadra i Bhadrakali bijahu poslani da kazne Šivinog punca Dakshu.
Mahakali ("velika Kali")

Kali je shvaćena na brojne načine jer je njezina uloga u mitologiji, obredima i kulturi dovela do mnogo tumačenja, koja se razlikuju u hinduizmu i vjerskim pokretima neopoganstva. Kali je viđena kao Priroda, plazeći jezik, potpuno ravnodušna na čovječji pogled. Tumačenje Kali kao božanske majke predstavlja njezin bijes kao odgovor na one koji žele nauditi njezinoj djeci. Šiva i Kali viđeni su kao purusha i  prakṛti — muškarac je svjesnost i duša, žena je priroda i tijelo.

Štovanje

Budući da šaktizam predstavlja Božicu kao Vrhovno Biće, Kali je tu shvaćena kao njezin oblik koji štiti štovatelje. Mahavidya ("velike mudrosti") skupina je božica u tantri. Kali i njezina dvojnica Tara pripadaju Mahavidyama.

Demon u Dictionnaire Infernal

Kali se spominje kao mračan demon u djelu Collina de Plancyja (1793. – 1881.) Dictionnaire Infernal. Prikazuje se kao odjevena posve u crno s ogrlicom od zlatnih lubanja, kojoj se prinose ljudske žrtve.

Bilješke

Literatura

 Kinsley, David (1997). Tantric Visions of the Divine Feminine: The Ten Mahavidyas. Berkeley: University of California Press.

Vanjske poveznice

 Kali - Hrvatska enciklopedija
 Kali - Proleksis enciklopedija
 Kali, hindu božica - Britannica Online
 Kali - deliirumsrealm.com

Parvati
Hinduističke božice
Demoni

Kali (božica)


Trinity Sunday is the first Sunday after Pentecost in the Western Christian liturgical calendar, and the Sunday of Pentecost in Eastern Christianity. Trinity Sunday celebrates the Christian doctrine of the Trinity, the three Persons of God: the Father, the Son, and the Holy Spirit.

Western Christianity

Trinity Sunday is celebrated in all the Western liturgical churches: Latin Catholic, Anglican, Lutheran, Presbyterian, United Church of Christ, and Methodist.

History
In the early Church, no special Office or day was assigned for the Holy Trinity. When the Arian heresy was spreading, the Fathers prepared an Office with canticles, responses, a Preface, and hymns, to be recited on Sundays. In the Sacramentary of Gregory the Great there are prayers and the Preface of the Trinity. During the Middle Ages, especially during the Carolingian period, devotion to the Blessed Trinity was a highly important feature of private devotion and inspired several liturgical expressions. Sundays are traditionally dedicated to the Holy Trinity.

The Micrologies written during the pontificate of Gregory VII list no special Office for the Sunday after Pentecost, but add that in some places they recited the Office of the Holy Trinity composed by Bishop Stephen of Liège (903–920). By others the Office was said on the Sunday before Advent. Alexander II (1061–1073), refused a petition for a special feast on the grounds that such a feast was not customary in the Roman Church which daily honoured the Holy Trinity by the Gloria Patri, etc., but he did not forbid the celebration where it already existed. A new Office had been made by the Franciscan John Peckham, Canon of Lyons, later Archbishop of Canterbury (d. 1292).

John XXII (1316–1334) ordered the feast for the entire Church on the first Sunday after Pentecost and established it as a Double of the Second Class. It was raised to the dignity of a primary of the first class, 24 July 1911, by Pope Pius X (Acta Ap. Sedis, III, 351). Since it was after the first great Pentecost that the doctrine of the Trinity was proclaimed to the world, the feast becomingly follows that of Pentecost.

Roman Catholicism
In the Roman Catholic Church, it is officially known as the Solemnity of the Most Holy Trinity. Prior to the reforms of the Second Vatican Council, it marked the end of a three-week period during which church weddings were forbidden. The period began on Rogation Sunday, the fifth Sunday after Easter. The prescribed liturgical color is white.

In the traditional Divine Office, the Athanasian Creed (Quicumque vult) is said on this day at Prime. Before 1960, it was said on all Sundays after Epiphany and Pentecost which do not fall within Octaves or on which a feast of Double rank or higher was celebrated or commemorated, as well as on Trinity Sunday. The 1960 reforms reduced it to once a year, on this Sunday.

In the 1962 Missal, the Mass for the First Sunday After Pentecost is not said or commemorated on Sunday (it is permanently impeded there by Trinity Sunday), but is used during the week if the ferial Mass is being said.

The Thursday after Trinity Sunday is observed as the Feast of Corpus Christi. In some countries, including the United States, Canada, and Spain, it may be celebrated on the following Sunday, when the faithful are more likely to attend Mass and be able to celebrate the feast.

Lutheranism
A distinctive feature of Lutheran worship is the recitation of the Athanasian Creed on Trinity Sunday during Matins. It may also supplant the Nicene Creed during the Mass. The Lutheran Book of Worship, Lutheran Worship, and Lutheran Service Book specify this.

Anglicanism

Trinity Sunday has the status of a Principal Feast in the Church of England and is one of seven principal feast days in the Episcopal Church (United States).

Thomas Becket (1118–1170) was consecrated Archbishop of Canterbury on the Sunday after Pentecost (Whitsun). His martyrdom may have influenced the popularity of the feast in England. This observance spread from Canterbury throughout the whole of western Christendom.

The Athanasian Creed, although not often used, is recited in certain Anglican churches, particularly those of High Church tendency. Its use is prescribed in the 1662 Book of Common Prayer of the Church of England for use on certain Sundays at Morning Prayer, including Trinity Sunday, and it is found in many modern Anglican prayer books. It is in the Historical Documents section of the 1979 Book of Common Prayer (Episcopal Church), but its use is not specifically provided for in the rubrics of that prayer book.

Anglican parishes with an Anglo-Catholic churchmanship observe Corpus Christi on the following Thursday, or in some cases the following Sunday.

Methodism
In traditional Methodist usage, The Book of Worship for Church and Home (1965) provides the following Collects for Trinity Sunday:

Dates
Trinity Sunday is the Sunday following Pentecost, and eight weeks after Easter Sunday. The earliest possible date is May 17 (as in 1818 and 2285). The latest possible date is June 20 (as in 1943 and 2038).

Eastern Christianity

In the Eastern Orthodox and Eastern Catholic churches, the Sunday of Pentecost itself is called Trinity Sunday (the Sunday after Pentecost is All Saints Sunday). The Monday after Pentecost is called Monday of the Holy Spirit, and the next day is called the Third Day of the Trinity. Though liturgical colours are not as fixed in the Eastern practice (normally there are simply "festive" colours and "somber" or Lenten colours), in some churches, green is used for Pentecost and its Afterfeast.

Bach cantatas
Johann Sebastian Bach composed a number of cantatas for Trinity Sunday. Three of them are extant, including O heilges Geist- und Wasserbad, BWV 165, Es ist ein trotzig und verzagt Ding, BWV 176, and Gelobet sei der Herr, mein Gott, BWV 129. The cantata Höchsterwünschtes Freudenfest, BWV 194, composed for dedication of the church and organ at Störmthal, was performed again in Leipzig for Trinity Sunday, first on 4 June 1724, a shortened version in 1726, and the complete version in 1731.

References

External links

All About Trinity Sunday

Christian Sunday observances
May observances
June observances
Pentecost
Holidays based on the date of Easter

Trinity Sunday


කෙටි විස්තරයක් සහිත ලිපි
Short description is different from Wikidata
2022
ක්‍රිකට්

2022 අයිසීසී පිරිමි වි20 ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරඟය 2022 අයිසීසී පිරිමි වි20 ලෝක කුසලානයේ ජයග්‍රාහකයා තීරණය කිරීම සඳහා 2022 නොවැම්බර් 13 වන දින ඕස්ට්‍රේලියාවේ මෙල්බර්න් හි මෙල්බර්න් ක්‍රිකට් පිටියේදී පැවති දිවා/රාත්‍රී විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟයකි. එය එංගලන්තය සහ පකිස්තානය අතර පැවති  අතර කණ්ඩායම් දෙකම ඔවුන්ගේ දෙවන අයිසීසී පිරිමි වි20 ලෝක කුසලාන ශූරතාව දෙස බලා සිටී.

පසුබිම
මුලදී, තරඟාවලිය 2020 දී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණද, 2020 ජූලි මාසයේදී, COVID-19 වසංගතය හේතුවෙන් තරඟාවලිය කල් දැමූ බව ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ICC) තහවුරු කළේය.  2020 අගෝස්තු මාසයේදී, අයිසීසී විසින් ඕස්ට්‍රේලියාව 2022 දී නැවත සකස් කරන ලද තරඟාවලියට සත්කාරකත්වය සපයන බව තහවුරු කරන ලදී,  වි20 ලෝක කුසලානය මුලින් සැලසුම් කළ පරිදි 2021 දී ඉන්දියාවේ පැවැත්වීමට නියමිතව ඇත,  නමුත් පසුව එය එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට සහ ඕමානයට ගෙන යන ලදී. 2021 නොවැම්බර් 15 වන දින, ICC විසින් තරඟාවලිය පුරා තරඟ පවත්වන ස්ථාන තහවුරු කරන ලදී,  මෙල්බර්න් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගණය අවසන් තරඟ සඳහා ස්ථානය ලෙස නම් කරන ලදී.

අවසන් තරගයට යන මාර්ගය

තරඟ විස්තර

තරඟ නිලධාරීන්
මූලාශ්‍රය:

 පිටියේ විනිසුරුවන් : කුමාර ධර්මසේන සහ  මාරයිස් ඉරැස්මස්
 රූපවාහිනී විනිසුරු : ක්‍රිස් ගෆනි
 තරග තීරක : රන්ජන් මඩුගල්ල
 සංචිත විනිසුරු : පෝල් රීෆල්

යොමු කිරීම්

2022 වි20 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය අවසාන තරගය


Cástor Oswaldo Azuaje Pérez OCD (* 19. Oktober 1951 in Maracaibo; † 8. Januar 2021 in Valera) war ein venezolanischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof von Trujillo.

Leben
Cástor Oswaldo Azuaje Pérez trat der Ordensgemeinschaft der Unbeschuhten Karmeliten bei und absolvierte sein Noviziat im Desierto de las Palmas in der spanischen Provinz Castellón. Er studierte Philosophie am Seminar San Carlos Borromeo von Saragossa, an der Ordenshochschule der Kapuziner und am damaligen Seminar des Erzbistums Saragossa. Sein Theologiestudium absolvierte er von 1971 bis 1972 im Karmelitenkloster Stella Maris in Haifa, Israel, und von 1972 bis 1975 am Teresianum in Rom. Er legte am 31. August 1974 die Profess ab und empfing am 25. Dezember 1975 die Priesterweihe durch den Erzbischof von Mérida, Angel Pérez Cisneros. Er spezialisierte sich anschließend auf Moraltheologie an der römischen Alfonsiana und schloss sein Studium 1978 ab.

Von 1978 bis 1984 lebte er in Costa Rica, wo er in der Novizenausbildung seines Ordens tätig war. Er lehrte am Interdiözesanseminar von San José und am Theological Institute Intercongregational of Central America (ITAC). Zudem war er Sekretär der Ordensleutekonferenz CONCOR und Direktor des Theologischen Magazins Senderos.

Nach seiner Rückkehr nach Venezuela war er Ausbilder der Ordenspostulanten und war ab 1984 als Professor am Seminario Divina Pastora in Barquisimeto tätig. Zudem war er Präsident der regionalen Sektion der CONVER-Conferencia Venezolana de Religiosas y Religiosos und Provinzdelegierter der Unbeschuhten Karmeliten (OCD) von Venezuela von 1987 bis 1990 in Barquisimeto, anschließend von 1990 bis  1993 Provinzdelegierter und Ausbilder seines Ordens in Caracas. Er unterrichtete am Instituto de Teología para Religiosos (ITER) in Caracas und am San Buena Aventura Seminar in Mérida. Von 1999 bis 2003 war er Präsident der regionalen CONVER-Konferenz in Mérida.

1993 wurde er Superior seiner Ordensgemeinschaft in Mérida. Von 1996 bis Juli 1999 und von 2002 bis 2005 war er Provinzial der Unbeschuhten Karmeliten in Venezuela. 1998 erfolgte die Ernennung zum Bischofsvikar für das geweihte Leben im Erzbistum Mérida. Von 1994 bis 2003 war er Mitglied der Lateinamerikanischen Kommission der Karmeliterorden.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 30. Juni 2007 zum Titularbischof von Vertara und Weihbischof in Maracaibo. Der Erzbischof von Maracaibo, Ubaldo Ramón Santana Sequera FMI, spendete ihm am 31. August desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Baltazar Enrique Porras Cardozo, Erzbischof von Mérida, und Erzbischof Giacinto Berloco, Apostolischer Nuntius in Venezuela.

Am 3. April 2012 wurde Cástor Oswaldo Azuaje Pérez von Papst Benedikt XVI. zum Bischof von Trujillo ernannt. Azuaje Pérez starb im Januar 2021 an den Folgen von COVID-19.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Weihbischof
Titularbischof
Römisch-katholischer Bischofsvikar
Karmelit (OCD)
Hochschullehrer (Venezuela)
Venezolaner
Geboren 1951
Gestorben 2021
Mann
Person des Christentums (Venezuela)
Römisch-katholische Kirche in Venezuela
Trujillo (Venezuela)

Cástor Oswaldo Azuaje Pérez


Leah Krinsky is an American comedy writer and producer. She is a two-time Primetime Emmy Award winner and a two-time Writers Guild of America Award winner. She has written for Dennis Miller Live, for which she won an Emmy in 1998.

Filmography
Funny Ladies - Volume 3 (2004)

References

External links

American comedy writers
Year of birth missing (living people)
Living people
Primetime Emmy Award winners
Writers Guild of America Award winners
Place of birth missing (living people)

Leah Krinsky


Trilogia das Novas Famílias es una película del año 2008.

Sinopsis
Trilogía de las nuevas familias está compuesta por tres cortos documentales que enseñan los rostros y hacen oír las voces de los huérfanos que deja el sida. Esta película de Isabel Noronha pone en evidencia el fenómeno de desintegración sufrido por el tejido social y familiar de Mozambique a causa del sida. A pesar de ser una realidad cada vez más alarmante, en la mayoría de los casos, pasa desapercibida.

Referencias

Trilogia das Novas Famílias


El galeote de Argel es una novela del escritor, historiador e hispanista francés Bartolomé Bennassar, ambientada en el Mar Mediterráneo de finales del siglo XVI en forma de novela histórica.

Argumento
François Cocardon, natural de Six-Fours en Francia, a los 64 años de edad y pensando que va a morir, hace recuento de su vida: viajes, cautiverios, evasiones y peripecias desde los 14 años cuando fue capturado y hecho esclavo por piratas argelinos cuando navegaba hacia Alicante, hasta verse convertido en un próspero Rais, apodado Mustafá, que asolaba las costas cristianas, robando mercancías y apresando esclavos. De su arrepentimiento y vuelta a su país.

Referencias

Libros de 1995
Novelas de Francia
Novelas ambientadas en el siglo XVI

El galeote de Argel


An Elymus yushuensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lian Bing Cai, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Shou Liang Chen och Guang Hua Zhu. An Elymus yushuensis in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Qinghai. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus yushuensis


Theodor Kremer (* 2. Februar 1846; † 5. Mai 1927) war ein deutscher Architekt, der in Köln lebte und arbeitete. Zu seinem Œuvre zählen zahlreiche zwischen 1879 und 1905 entstandene katholische Kirchenbauten im Stil der Neugotik und Neuromanik im damaligen Erzbistum Köln.

Bauten

Literatur
 Handbuch des Erzbistums Köln, 26. Ausgabe. Bachem Verlag, Köln 1966.
 Handbuch des Bistums Aachen, 3. Ausgabe, Aachen 1994.
 Waltraud Bertz-Neuerburg: Kurzbiographien. In: Eduard Trier, Willy Weyres (Hrsg.): Kunst des 19. Jahrhunderts im Rheinland. Band 2: Architektur II, Profane Bauten und Städtebau. L. Schwann, Düsseldorf 1980, ISBN 3-590-30252-6, S. 538.
 Paul Clemen (Bearb.), in Verbindung mit Edmund Renard: Die Kunstdenkmäler des Kreises Mülheim am Rhein. (= Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz, Fünfter Band, II.)  L. Schwann, Düsseldorf 1901.
 Paul Heusgen: Das Dekanat Zülpich. (= Geschichte der Pfarreien der Erzdiözese Köln, Zweite Folge, Band III.) Verlag F. Schmitt, Siegburg 1958.
 Ruth Schmitz-Ehmke: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Kreises Euskirchen. Stadt Bad Münstereifel. (= Die Bau- und Kunstdenkmäler von Nordrhein-Westfalen, I: Rheinland 9.1.) Berlin 1985, ISBN 3-7861-1403-X.
 Klara van Eyll: Alte Adreßbücher erzählen... Leben und Alltag in Köln. Greven Verlag, Köln 1993, ISBN 3-7743-0277-4.
 Willy Weyres: Katholische Kirchen. In: Eduard Trier, Willy Weyres (Hrsg.): Kunst des 19. Jahrhunderts im Rheinland, Band 1: Architektur I, Kultusbauten. L. Schwann, Düsseldorf 1980, ISBN 3-590-30251-8, S. 75–194.

Einzelnachweise

Architekt (Köln)
Architekt des Historismus

Deutscher
Geboren 1846
Gestorben 1927
Mann

Theodor Kremer


Der Galgenberg ist eine flache Erhebung auf der Grenze zwischen Leipzig und Markkleeberg. Er ist mit  zugleich die höchste natürliche Erhebung im Leipziger Stadtgebiet.

Lage

Der Galgenberg liegt im Südosten Leipzigs auf den Gebieten des Leipziger Stadtteils Liebertwolkwitz und des Markkleeberger Stadtteils Wachau. Über ihn verläuft die Grenze zwischen der Stadt und dem Landkreis Leipzig. Die Staatsstraße S 46 kreuzt auf ihm die tiefgelegte S 242, den Zubringer zur Autobahn A 38. Der Leipziger Teil des Galgenberges kam 1999 mit der Eingemeindung von Liebertwolkwitz zu Leipzig, der zu Wachau gehörende Teil wurde 1994 nach Markkleeberg eingemeindet.

Geschichte
Dem Namen nach dürfte der Galgenberg in früherer Zeit wie viele andere Galgenberge in Deutschland eine Stelle der Hinrichtung von Verurteilten gewesen sein.

Völkerschlacht
Eine besondere Bedeutung erhielt der Galgenberg mit der Völkerschlacht bei Leipzig im Oktober 1813. In Vorbereitung auf die Auseinandersetzungen hatte die französische Armee auf dem Galgenberg ihre Artillerie in Stellung gebracht und nutzte sie im Zusammenhang mit dem Kavalleriegefecht bei Liebertwolkwitz am 14. Oktober 1813.  Hinter dem Sichtschutz des Galgenberges wurde die Gefechtsaufstellung für den 16. Oktober 1813 vorbereitet. Napoleon hatte an diesem Tage hier auf dem Galgenberg seinen Befehlsstand. Obwohl an diesem Tag noch keine Entscheidung fiel, blieb es der südlichste Punkt, den er in der Leipziger Völkerschlacht erreichte. Sein nächster Befehlsstand war am 18. Oktober an der Quandtschen Tabaksmühle, bevor er einen Tag später Leipzig ganz verlassen musste. Am 18. Oktober 1813 standen auf dem Galgenberg bereits die drei Monarchen Franz I. von Österreich, Kaiser Alexander I. von Russland und König Friedrich Wilhelm III. von Preußen, bevor sie ihre Stellung am Monarchenhügel bezogen.

Zur Erinnerung an die Ereignisse der Völkerschlacht errichtete im Jahr 1852 der Leipziger "Verein zur Feier des 19. Oktober" auf dem Galgenberg ein Denkmal südlich der Straße auf Wachauer Flur. Es ist ein auf einem Stufensockel ruhender Steinquader mit der Inschrift "16. October 1813". Am Sockel verkündet eine später angebrachte Tafel: "Schlacht bei Wachau Befehlsstand des Kaiser Napoleon I." Auf der Rückseite des Denkmals steht auf einer kleinen weißen Marmorplatte nur: "Hiob 38,11". Dieser Hinweis bezieht sich auf das Bibelzitat: "Bis hierher sollst du kommen und nicht weiter; hier sollen sich legen deine stolzen Wellen!" (Hiob 38,11), mit dem der Einhalt gemeint ist, der Napoleon hier geboten wurde.

Triangulation

In den Jahren 1862 bis 1890 wurde im Königreich Sachsen eine Landesvermessung, die Königlich-Sächsische Triangulation durchgeführt, die wegen ihres engmaschigen Messpunktenetzes als eine der fortschrittlichsten in Europa galt. Der Galgenberg war die Station 2. Ordnung Nr. 114 ("Station Wachau", 1876). Eine Säule aus Rochlitzer Porphyr erinnert noch heute an diese Aktion.

Wasserversorgung
Auf dem Galgenberg wurde 1955–1958 im Leipziger Trinkwassernetz ein großer unterirdischer Hochbehälter mit einem Behältergesamtvolumen von 15.000 m³ angelegt. Dieser stabilisiert als Pufferspeicher zu besonders abnahmestarken Zeiten die Trinkwasserversorgung Leipzigs oder dient dem Notbetrieb beispielsweise bei einem Stromausfall in der Wasserversorgungsanlage der Kommunalen Wasserwerke Leipzig in Probstheida.

Einzelnachweise

Geographie (Leipzig)
Geographie (Markkleeberg)
Berg in Sachsen
Berg in Europa
Hinrichtungsstätte in Deutschland

Galgenberg (Leipzig/Markkleeberg)


හුදෙක් සුන්දරීයක ලෙස හැදින්වූ  සුන්දරී නන්දා කුමරිය ,ගෞතම බුදුන් වහන්සේ ගේ  සහෝදරිය විය. සුද්ධෝදන රජුගේ සහ මහාප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවියගේ දියණියයි.  සිය මෑණියන් පැවිදි වීමෙන්  පසු ඇයද භික්ෂුණියක්ව රහත් බවට පත්විය. පසු කලක නන්දා තෙරණිය බුදුන් විසින්  ගෞතම බුදුසසුනේ ධ්‍යානලාභී භික්ෂුණින් අතරින් අග්‍රස්ථානයේ තැබුවෝය.

ගිහි ජීවිතය
ඉපදුණු විට, නන්දා කුමරිය ඇගේ දෙමාපියන් විසින් ආදරයෙන් පිළිගත්තෝය: ඇගේ පියා සිද්ධාර්ථගේ පියා වූ ද සුද්ධෝදන රජු ය; ඇගේ මව මහාප්‍රජාපති ය . මහා ප්‍රජාපති සුද්ධෝදනගේ දෙවන බිරිඳ වූ අතර ඔහුගේ පළමු බිරිඳ වූ අභාවප්රාප්ත මායා රැජිනගේ බාල සහෝදරියයි. නන්දාගේ නමේ තේරුම ප්‍රීතිය, තෘප්තිය, ප්‍රීතිය වන අතර, අලුත උපන් දියණියගේ පැමිණීම ගැන ඇගේ දෙමාපියන් විශේෂයෙන් ප්‍රීති වූ බැවින් නම් කරන ලදී. නන්දා කුඩා අවධියේදී ප්‍රසිද්ධ වී සිටියේ අතිශයින්ම රූමත්  යනුවෙන් . දුටුවන් නෙත්සිත් පැහැරගන්නා රූපයකින් සහ නාරී දේහයකින් යුතු  වූ ඇය ශාක්‍යවරුන් විසින්   "රූප-නන්දා" ලෙසත් හැඳින්විය. ඇයගේ රූමත් බව දිනෙන් දින දිදුලන හෙයින් පසුව ඇයව හැඳින්වූයේ "ජනපද කල්‍යාණි" යනුවෙනි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ඇගේ පවුලේ බොහෝ දෙනෙක්, කපිලවස්තු ශාක්‍යයන්ගේ පවුල, තම ඔටුන්න හිමි සිදුහත් කුමරුගේ බුද්ධත්වයෙන් ආනුභාව පැවිදි  ජීවිතය සඳහා ලෞකික ජීවිතය අත්හැරියෝය. ඒ අතර  ඇගේ සොහොයුරු නන්ද සහ ඇගේ ඥාති සොයුරු අනුරුද්ධ සහ ආනන්ද ද වූහ. ථේරි ගාථා වලට  අනුව, ඇය ඇගේම සහෝදරයා වන නන්ද සමඟ විවාහ වීමට නියමිත නමුත් ඔවුන්ගේ විවාහයට පෙර ඔහුට පැවිදි දිවියට පිවිසීමට සිදු විය.

අතීත කතාව
මෝ තොමෝ පදුමුත්තර නම් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයෙහි හංසවතී නම් නුවර කුලගෙයක ඉපිද මහජනයා සමඟ බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත ගොස් බණ අසන කල්හී උන්වහන්සේ එක්තරා භික්ෂුණියක ධ්‍යාන ලාභී භික්ෂූණී අතරෙහි අග්‍රස්ථානය  'මම ද බුදු කෙනෙකුන්ගේ ශාසනයෙහි එකී අග්‍රස්ථානය ලබන්නෙමි' යි ප්‍රාර්ථනා කළාය.පදුමුත්තර නම් බුදුරජාණන් වහන්සේ ඇගේ ප්‍රාර්ථනය දැන ඓම ප්‍රාර්ථනය එසේම ඉටු වන බවත් ගෞතම නම් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශාසනයෙහි ඇය ධ්‍යාන ලාභී භික්ෂූණීන් අතරින් අග්‍රස්ථානය ලබන බවත් පවසන ලදි.
එතැන් සිට ඇය බොහෝ පිං කොට දෙව් මිනිස් සැප සම්පත් විඳිමින් සිට පාරමී ධර්ම සම්පූර්ණ කරන ලදි.ඇගේ පිං බලය කෙතරම් ද යත් තුසිත දෙව්ලොව උපන්නොත් තුසිත දෙව් රජුගේ අග්‍ර මහේෂිකාව විය යාම දෙව්ලොව  උපන්නොත් යාම දෙව් රජුගේ අග්‍ර මහේෂිකාව විය.වසවත්තී දෙව්ලොව උපන්නොත් වසවත්තී දෙව් රජුගේ අග්‍ර මහේෂිකාව විය.මිනිස් ලොව උපන්නොත් චක්‍රවර්ති රජුගේ අග්‍ර මහේෂිකාව විය.අවසාන බවයේ ඇය බුදුන්ගේම සොහොයුරියක වී උපත ලැබීය.

පැවිදි වීම
කාන්තාවන්ට සංඝ සමාජයට යාමට අවසර දෙන ලෙස බුදුන් වහන්සේගෙන් ඉල්ලූ ඇගේ පළමු බෞද්ධ භික්ෂුණිය ඇගේ මව ය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සිද්ධාර්ථ කුමරුගේ බිරිඳ වන යසෝදරා කුමරිය ඇතුළු තවත් බොහෝ රාජ ශාක්‍ය කාන්තාවන් බෞද්ධ  භික්ෂුණින් බවට පත්විය.  එම නිසා  නන්දාද ගිහි ගෙය අත්හැර  අතහැර පැවිදි වූ  නමුත් ඇය එය කළේ බුදුන් හා ධර්මය කෙරෙහි විශ්වාසයෙන් නොව තම ඥාතීන් කෙරෙහි වූ ලේ බැදීම නිසා විය.

නන්දා පැවිදි ජීවිතය කෙරෙහි පූර්ණ අවධානය යොමු නොකළ බව ඉතා ඉක්මනින් පැහැදිලි විය. නන්දාගේ සිතුවිලි ප්‍රධාන වශයෙන් කේන්ද්‍රගත වූයේ  ඇගේම සුන්දරත්වය සහ මිනිසුන් අතර ඇයගේ ජනප්‍රියත්වය කේන්ද්‍ර කර ගනිමිනි.සිය මෑණියන් වූ ප්‍රජාපතී ගෝතමීය ඇයට ධ්‍යාන වඩා භාවනා කිරීමටත් බුදුන් දැකීමට යාමටත්  නිතර නිතර ඇවිටිලි කලෝය.
රූපයේ අනිත්‍ය බව මෙනෙහි කොට ගෙන බුදුන් ධර්ම දේශනා කරන බව ඇය අසා සිටි නිසා කිසි දිනක ඇය බුදුන් දැකීමට අකමැතිවිය.

සියලු භික්ෂුණින් බුදුන් ගේ දේශනා අගය කරන නිසා නන්දාවට දිනක්  බුදුන් දැකීමට කැමතක් ඇති විය.ඇය ඒ  බව අනෙක් භික්ෂුණින්ට දන්වන ලදී.ඒ වෙලේ ඔව්න් "නන්දා තෙරණිය අද බුදුන් වහන්සේ දැකීමට කැමති විය.බුදුන් අද ඇය වෙනුවෙන්ම දහම් දෙසතියි "සතුටට පත්ව ඇයට ඔවුන් සමග ධර්ම දේශනාව ට එන මෙන් ඉල්ලාසිටින ලදී .බුදුනුත් කල් තියාම නන්දා පැමිණෙන බව දැන "නන්දා අද මා දැකීමට පැමිණේ.ඇයට රුපයේ අනිත්‍ය බව මෙනෙහි කොට ධර්ම දේශනා කිරිමියි" සිතුවෝය.

නන්දා බුදුන්හට නොපෙනෙන සේ ධර්ම දේශනාවට සවන් දුන්නාය.බුදුන් වහන්සේ ඇය ඉදිරියේ ඉර්දියෙන් බලයන් උපයෝගී කරගනිමින් නන්දාට වඩා ලස්සන කාන්තාවකගේ රූපයක් මැවුවා . ඉක්මණින් සහ පැහැදිලිව ඇගේ දෑස් ඉදිරිපිට වයස්ගත විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ජීවිතයේ අනිත්‍යතාව නන්දට කෙටි කාලයක් තුළ දැක ගත හැකි විය: තරුණ බව සහ සුන්දරත්වයේ පසුබෑම, දිරාපත්වීම, රැළි වැටීම සහ අළු හිසකෙස් වැනි වියපත් වීමේ පෙනුම . මෙම දැක්ම නන්දාට මහත් කනස්සල්ලක් ඇති විය .තමාට  වඩා රූමත් තරුණියකට මෙසේ නම් තමාටම දිනක එසේ වෙතයි කලකිරීමක් ඇති විය. තමා මෙතෙක් කල් වටිනා යැයි සිතා වෙහෙසූනු රූපය ගැන පිළිකුලක් සේ හැගෙන්නට විය.
ධර්ම දේශණාව අවසානයේ නන්දා තෙරණිය සියලු කෙලෙසුන් නසා රහත් භාවයට පත් වුවාය. නන්දා තෙරණියගේ කතාව ඛේමා බිසවගේ කතාවට බොහෝ සෙයින් සමාන වේ.ඇයටද බුදුන් වහන්සේ රූප රාගය නසා ධර්මය අවබෝධ කිරීමට මෙවන්ම උපක්‍රමයක් යෙදුවෝය.

පසුව බුදුන් වහන්සේ නන්දා තෙරණිය ධ්‍යාන ලාභී භික්ෂූණීන් අතරින් අග්‍රස්ථානයේ තබන ලදි. මෙයින් අදහස් කළේ ඇය තීක්ෂණ බුද්ධියේ විශ්ලේෂණාත්මක ක්‍රමය අනුගමනය කළා පමණක් නොව, සන්සුන්කමේ අත්දැකීම අවධාරණය කළ බවයි.
ඉන්දියානු කුමරියෝ
භික්ෂුණිය
රහතන් වහන්සේලා
ජපන්-භාෂා පෙළ ඇතුළත් ලිපි
චීන-භාෂා පෙළ ඇතුළත් ලිපි
පාලි-භාෂා පෙළ ඇතුළත් ලිපි
සංස්කෘත-භාෂා පෙළ ඇතුළත් ලිපි

රහත් තෙරණියන්

සුන්දරී නන්දා මහරහත් තෙරණිය


Müller Hofstede ist der Familienname folgender Personen:

 Cornelius Müller Hofstede (1898–1974), deutscher Kunsthistoriker und Museumsdirektor
 Justus Müller Hofstede (1929–2015), deutscher Kunsthistoriker und Hochschullehrer
 Ulrike Müller Hofstede (* 1957), deutsche Kunsthistorikerin

Müller Hofstede


Vinačac je zaselak na južnoj obali Korčule. Zapadno dio zaselka nalazi se u općini Blato, ali istočno dio nalazi se u općini Smokvica. Vinačac je udaljen 6,5 km jugozapadno od Smokvice, 10,5 km jugoistočno od Blata te 31,5 km jugozapadno od grada Korčula. Suprotno Vinačca nalazi se otok Otočac. U Vinačcu nema niti jedne plaže.

Vinačcom prolazi županijska cesta Ž6223.

Izvori

Korčula

Vinačac


Lorna puede referirse a:

 Lorna, cantante panameña.
 Lorna, personaje de cómic.
 Lorna Shore, banda estadounidense de deathcore.
"Lorna (pescado)".

Lorna


Gase :

 Adam Gase (né en 1978), entraîneur américain de football américain
 Jean de Gase (mort en 1372), prélat français du XIVe siècle

 GASE, groupement d'achat

Voir aussi
 (2388) Gase, astéroïde

Gase


Horná Súča este o comună slovacă, aflată în districtul Trenčín din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.405 locuitori.

Istoric
Localitatea Horná Súča este atestată documentar din 1208.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horná Súča


Ammodramus is a genus of birds in the family Passerellidae, in the group known as American sparrows. Birds of this genus are known commonly as grassland sparrows. The name Ammodramus is from the Greek for "sand runner".

These birds live in grassland habitat. Some Ammodramus are socially monogamous and both parents care for the young. Other species are polygynous with no pair bonding and no paternal care.

Several species have been included in this genus, but have been reclassified into the genera Ammospiza and Centronyx by sources such as Birdlife International and the American Ornithological Society. Current species in this genus include:

Species

The fossil Ammodramus hatcheri (Late Miocene of Kansas, United States) was formerly placed in genus Palaeospiza or Palaeostruthus. The former may not be a passeriform at all, while the latter was eventually synonymized with Ammodramus, as A. hatcheri scarcely differs from the living species.

References

Bird genera
American sparrows
Taxa named by William John Swainson

Ammodramus


Liberty har flere betydninger:

 Liberty (album) – et studiealbum af Duran Duran
 Liberty (miniserie) – en dansk miniserie
 Liberty (stormagasin) – stormagasin i London.
 Liberty (film fra 1916) – amerikansk stumfilm fra 1916 af Jacques Jaccard og Henry McRae

Liberty


Île Toc Vers mala je otočna skupina uz sjevernu obalu Saint Barthélemyja na Karibima. Oni su najsjeveroistočniji u nizu otoka koji uključuju Île Chevreau i Île Frégate. Grupa Île Toc Vers sastoji se od tri mala stjenovita otoka, poredana u smjeru sjever-jug, visine između 15 i 43 metra. Najveći otok skupine je u sredini. Nalazi se unutar Nacionalni rezervat prirode Svetog Bartolomeja.

Izvori

Otoci Svetog Bartolomeja

Île Toc Vers


Nørreport Station er en letbanestation i Aarhus midtby i Nørre Stenbro. Stationen ligger på gaden Nørreport ved krydset med Nørregade og Knudrisgade. Den er udformet som en øperron beliggende midt i gaden og med adgang via fodgængerfeltet i krydset. Midt på perronen er der en simpel overdækning med bænke og en rejsekort-billetautomat. Stationen er opkaldt efter gaden Nørreport som strækker sig kystvejen til Nørrebrogade. Der er sporskifter på stationen, samt alle toge holder her, uanset om passagerer skal på eller af.

Strækningen mellem Aarhus H og Universitetshospitalet, hvor stationen ligger, åbnede den 21. december 2017. I den første køreplan er stationen omtalt som Nørreport Aarhus, men på skiltene står der kun Nørreport.

Som et kuriosum kan nævnes, at letbanen her krydser den sporvej, der blev nedlagt 7. november 1971. Nogle af sporene fra dengang dukkede endda op, da man var i færd med at anlægge de nye.

Galleri

Noter

Stationer på Aarhus Letbane
Etableret i 2017

Nørreport Station (Aarhus)


Planul foametei (în ) a fost o schemă de gestiune economică creată de către Germania nazistă în timpul celui de-al doilea război mondial, care a fost pusă în aplicare pentru a-i asigura pe germani, catalogați ca prioritari în aprovizionarea cu alimente, în detrimentul locuitorilor din teritoriile sovietice ocupate de germani.

Planul a fost elaborat în timpul fazei de planificare a invaziei Wehrmacht-ului asupra Uniunii Sovietice în iunie 1941 (Operațiunea Barbarossa). Germania de sine stătătoare avea un nivel scăzut de aprovizionare cu alimente, cu aceeași problemă confruntându-se diferitele teritoriile ocupate de Germania la acea perioadă. Premisa fundamentală din spatele planului de foamete, era că Germania nu se putea auto-aproviziona cu alimente în timpul războiului, și pentru a susține războiul era nevoie de a obține produse alimentare provenind din teritoriile ocupate cu orice preț. Acest plan a proiectat și implementat foametea, ca un act rațional al politicii în beneficiul națiunii germane presus de toate celelalte. Planul ca un mijloc de ucidere în masă a fost prezentat în mai multe documente, inclusiv unul care a devenit cunoscut sub numele de Grüne Mappe.

Referințe

Bibliografie
 Wigbert Benz: Der Hungerplan im "Unternehmen Barbarossa" 1941. Wissenschaftlicher Verlag Berlin, Berlin 2011, ISBN 978-3-86573-613-0.
 Christopher Browning: The Origins of the Final Solution.  The Evolution of Nazi Jewish Policy, September 1939 – March 1942. With contributions by Jürgen Matthäus. Lincoln, University of Nebraska Press and Jerusalem, Yad Vashem 2004, ISBN 0-8032-1327-1.
 Lizzie Collingham: The Taste of War: World War Two and the Battle for Food. Allen Lane, 2011, ISBN 978-0-7139-9964-8.
 Gesine Gerhard: "Food and Genocide: Nazi Agrarian Politics in the Occupied Territories of the Soviet Union", in: Contemporary European History, 18/1 (2009), pp. 45-65.
 Christian Gerlach: Kalkulierte Morde. Die deutsche Wirtschafts- und Vernichtungspolitik in Weißrussland 1941 bis 1944. Hamburger Edition, Hamburg 1998, ISBN 3-930908-54-9.

Wehrmacht
Crime de război în cel de-al Doilea Război Mondial
Holocaust

Planul foametei


An Muhlenbergia brevifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan William James Beal. An Muhlenbergia brevifolia in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia brevifolia


O Guñelve (em mapudungun: Wünelfe / Wüṉyelfe, lit. 'estrela do amanhecer'), às vezes conhecido como a Estrela de Arauco, é um símbolo da iconografia mapuche que pode ser descrito como um octograma ou uma estrela com oito pontas.

Ele representa o planeta Vênus, mas também foi erroneamente pensado como representando a casca-de-anta, que é considerado sagrado entre os mapuches.

O guñelve foi a inspiração de Bernardo O'Higgins para criar a atual bandeira do Chile.

Nos últimos tempos, o guñelve tem sido usado por alguns designers no Chile, como durante a Copa América de 2015 no Chile, quando foi usado como símbolo da copa.

Ver também
Bandeira do Chile
Bandeira mapuche

Guñelve


Praseodym(III)-oxid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Oxide.

Gewinnung und Darstellung
Praseodym(III)-oxid kann wie auch Praseodym(IV)-oxid PrO2 durch Reaktion von Praseodym mit Sauerstoff gewonnen werden.

Es kann auch durch Reduktion des schwarzen Praseodym(III,IV)-oxid Pr6O11 mit Hydrazin oder Dehydrierung von Praseodym(III)-hydroxid gewonnen werden.

Eigenschaften
Praseodym(III)-oxid ist ein gelbes Pulver, das unlöslich in Wasser ist.

Es kommt sowohl in einer weißen hexagonalen Form als auch in einer gelben bis grünen kubischen Kristallstruktur vor. Unter feuchten Bedingungen reagiert es rasch zu Praseodym(III)-hydroxid.

Verwendung
Praseodym(III)-oxid wird zur Färbung von Glas und Keramik verwendet. Es wird auch als Material für Halbleiterbauelemente untersucht.

Einzelnachweise

Praseodymverbindung
Oxid

Praseodym(III)-oxid


An Piptochaetium avenacioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Valentine Nash, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Juan I. Valencia och Costas. An Piptochaetium avenacioides in nahilalakip ha genus nga Piptochaetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Piptochaetium

Piptochaetium avenacioides


Samarbejdspartiet (grønlandsk: Suleqatigiissitsisut) er et grønlandsk socialliberalt parti stiftet 12. marts 2018 af Tillie Martinussen og Michael Rosing, begge tidligere medlemmer af Demokraterne. Partiet går ind for øget samarbejde i rigsfællesskabet, sproglig ligestilling mellem grønlandsk og dansk, øget indvandring til Grønland, bedre integration af indvandrere samt mere støtte til socialt udsatte, herunder særlig seksuelt krænkede børn og unge. Samarbejdspartiet er desuden tilhængere af en liberalisering af den grønlandske økonomi og privatisering af offentligt ejede virksomheder.

Samarbejdspatiet var opstillet til landstingsvalget 2018, hvor Tillie Martinussen opnåede valg. Partiet tabte dette ene mandat ved valget i 2021.

Noter

Eksterne henvisninger
 Samarbejdspartiets website

Politiske partier i Grønland
Socialliberale partier
Etableret i 2018

Samarbejdspartiet


A Corte Burger foi o período na história da Suprema Corte dos Estados Unidos de 1969 a 1986, quando Warren Burger atuou como Chefe de Justiça. Burger sucedeu Earl Warren como Chefe de Justiça após a aposentadoria deste último, e Burger serviu até sua aposentadoria, momento em que William Rehnquist foi nomeado e confirmado como substituto de Burger. A Corte Burger é geralmente considerado o última corte liberal até hoje. Foi descrito como um tribunal "transitório", devido à sua transição de decisões liberais da Corte de Warren para decisões conservadoras da Corte de Rehnquist.

Suprema Corte dos Estados Unidos
Década de 1970 nos Estados Unidos

A Corte de Burger


La Base navale de New York (en anglais : Naval Station NewYork), était une base navale de l'US Navy située à  Staten Island à New York qui a fermée en 1994.

Historique
Ouverte en 1990, elle faisait partie du programme  de l'administration Reagan.

La station navale avait deux sections :
 un port d'attache stratégique à Stapleton où les navires accostaient,
 un grand secteur occupant Fort Wadsworth, où se trouvaient des bureaux administratifs et des logements pour célibataires et familles. Comprenant environ  avec quelque  de bureaux, la station navale abritait également le NAVRESSO (Navy Resale and Services Support Office). Le NAVRESSO a ensuite déménagé à Norfolk, en Virginie.

Une jetée a été construite pour accueillir les navires de guerre d'un groupe d'action de surface. La jetée a ensuite été nommée en l'honneur des Frères Sullivan. Les navires qui ont appelé la jetée ainsi comprenaient : les frégates ,  et  et au moins un croiseur, l'. La base devait être le port d'attache du cuirassé  jusqu'à ce qu'une explosion dans l'une des tourelles entraîne la mise hors service du navire. La région est encore connue familièrement sous le nom de The Homeport.

La fermeture de la base navale de New York a été recommandée dans le cadre de la commission de réalignement et de fermeture de la base de 1993, car elle était jugée trop petite, trop chère pour loger du personnel et rendue inutile avec des coupes budgétaires dans la marine. Elle a été fermée en 1994. Fort Wadsworth a été remis au ministère de l'Intérieur en 1995 et est administré dans le cadre de la Gateway National Recreation Area. La zone de la jetée de Stapleton a été confiée à la ville de New York. La zone autour de la jetée est en cours de conversion en un quartier riverain à usage mixte appelé Stapleton Homeport. Une nouvelle station pour le bateau-pompe  a ouvert sur la jetée en 2012, et la jetée est également toujours utilisée par l'US Navy lors des célébrations annuelles de la  à New York.

Voir aussi

Notes et références

New York
New York
Installation militaire fermée de l'United States Navy

Base navale de New York


An Cyperus gunnii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Cyperus gunnii in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. g. gunnii
 C. g. novae-hollandiae

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus gunnii


La cacatúa cavadora (Cacatua pastinator) es una especie de ave psitaciforme de la familia Cacatuidae endémica del suroeste de Australia Occidental.

Descripción

Las cacatúas cavadoras miden entre 40 y 45 cm de largo. Su plumaje es blanco con las únicas excepciones de las plumas que rosadas que rodean el pico y las plumas de la parte inferior de las alas y cola que tienen matices amarillos. Las carúnculas de las mejillas, los anillos oculares y las patas son de color azul celeste, mientras que su pico es blanquecino. Presenta una cresta eréctil pequeña en comparación con otras cacatúas. Ambos sexos son de apariencia similar.

Distribución y hábitat

Sus hábitats naturales son los bosque de Eucalyptus y los herbazales secos del suroeste de Australia Occidental.

Taxonomía
Antes de ser reconocida como especie fue considerada subespecie tanto de la cacatúa sanguínea como de la catatúa picofina. Se incluye dentro del subgénero Licmetis. Se reconocen dos subespecies de cacatúa cavadora:
 Cacatua pastinator pastinator (Gould, 1841) comúnmente denominada cacatúa de Muir;
 Cacatua pastinator derbyi (Mathews, 1916) comúnmente denominada cacatúa de Butler.

Reproducción
Las hembras ponen de 3 a 5 huevos en un nido situado en el hueco de un árbol. La incubación dura entre 23 y 24 días. Los pollos dejan el nido a las 8 semanas.

Avicultura

Esta especie es capaz de imitar claramente la voz humana, y como el resto de las cacatúas establece fuertes lazos con sus dueños. La cacatúa cavadora puede mostrarse agresiva con otras aves en un aviario. No es una especie de cacatúa frecuente en avicultura.

Estado de conservación

Aunque generalmente es poco común, ha expandido su área de distribución en las últimas décadas y por ello está catalogada globalmente como Especie bajo preocupación menor. Sin embargo la subespecie nominal es relativamente rara, con una población natural de unos 3000 individuos, y se considera Vulnerable.

Referencias

Enlaces externos

 BirdLife Species Factsheet.
 Información sobre la cacatúa de Muir (Cacatua pastinator pastinator) (en inglés)
 Ficha de la cacatúa cavadora (en inglés)

pastinator
Aves de Australia
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1841

Cacatua pastinator


Hamburg, resmî adıyla Hür Hansa Şehri Hamburg, Almanya'nın ikinci büyük şehri olup kendi başına ayrı bir eyaleti oluşturur. Aynı zamanda Avrupa Birliği'ndeki en büyük 6. metropoldür. Almanya'nın Dünya'ya açılan kapısı da denilen bu şehir, Almanya'nın en büyük limanına da sahiptir. Rotterdam'dan sonra Avrupa'nın en büyük ikinci limanı olup Dünya'da da 9. sıradadır.

Tarihçe

Şehir, adını İmparator Şarlman'ın MS 808 yılında yaptırdığı kaleden almaktadır. Alster ve Elbe nehirlerinin arasındaki bataklıktaki kayalık bir bölgede inşa edilen kale, Slav akınlarına karşı kurulmuştur. Hammaburg adındaki kalenin ismindeki burg kelimesi kale manasındadır. Hamma kelimesinin anlamı ise "hamme" kelimesinden gelmekte olup bataklık içindeki ağaçlık tepe, ağaçlık gibi anlamlara gelmektedir. Konumu Alster ile Bille arasında Petrikirche adındaki kilisenin güneyindedir.

Nazi Almanyası döneminde Hamburg, 1934 yılından itibaren 1945 yılına kadar bir Gau idi. II. Dünya Savaşı sırasında Hamburg'un liman alanları harap edilerek Müttefik hava akınlarına uğradı ve yangın bombalarıyla tahrip edilen şehirlerdendir. Bu yoğun nüfuslu işçi sınıfının yaşadığı ilçelerde alevler içinde can veren binlerce insanlar gibi bir sonucu olarak dramatik bir demografik değişimi yaşadı. II. Dünya Savaşı sırasında 23 Temmuz 1944 tarihinde İngiltere ve Kanada uçakları geceleri, ABD uçakları da gündüzleri Hamburg'u bombaladı. Kasım'da operasyon bittiğinde 9.000 ton patlayıcı atılmış, 30.000'den fazla insan ölmüş ve 280.000 bina yıkılmıştır. RAF tarafından Gomora Operasyonu kod adı ile en az 42.600 sivil öldü. Ölenlerin kesin sayısı bilinmemektedir. 1 milyon sivil baskınlar sonrasında tahliye edildi. 42.900 ölen insandan az olmamakla beraber savaş sonunda salgın hastalıklar nedeniyle Neuengamme toplama kampı (bataklıklar içinde şehrin dışında 25 km uzaklıkta bir yer) ve tahliye gemilerinin bombardımanı sırasında yok olduğu düşünülmektedir.

Coğrafya
Hamburg Almanya'nın kuzeyinde yer alır. Kuzey Denizi'ne akan Elbe Nehri kıyısındadır. Şehrin tam merkezinde Binnen ve Aussenalster Gölleri adıyla büyük iki iç göl yer alır. Ayrıca şehrin içinden bir sürü nehir akmakta olup bu özelliğinden dolayı şehirde tıpkı Amsterdam veya Venedik gibi çok sayıda irili ufaklı köprüler bulunmaktadır. Avrupa'nın en fazla köprüsüne sahip şehridir. Amsterdam ve Venedik'in köprülerinin toplamı bile Hamburg'un köprü sayısını geçmemektedir. Dünya genelinde bir kıyaslama daha hiç yapılmadığı için sadece Avrupa genelinde kıyaslamayla kalmıştır. Elbe Nehri genişletilerek Dünya'nın en büyük limanlarından biri yapılmıştır. Hamburg eyaleti, Schleswig-Holstein ve Niedersachsen eyaletlerinin arasında yer alır. Hamburg'dan Elbe'nin haricinde Alster, Bille, Düpenau, Eilbek, Este, Flottbek, İsebek, Kollau, Osterbek ve Wandse nehirleri de geçmektedir. Denize yakın bir konumda bulunmasının etkisinden dolayı iklimi nispeten diğer kuzey şehirlerine göre ılımandır. En sıcak ayı olan temmuzda hava sıcaklığı ortalama 25 °C civarındadır.

Ekonomi
Hamburg, gerek ticarî, gerek hizmet sektörü açısından kuzey Almanya'nın en büyük sanayi kentidir. Özellikle havacılık sektörü, uçak üretiminde Dünya'nın en büyük 3. şehridir. Kimya, makine, gemi inşaatı ve bankacılık sektörleri oldukça önemli yer tutmaktadır.
2008 yılında Hamburg'un kişi başına düşen yıllık gelir ortalama 50.073 € olarak belirlenmiştir.
Fakat Hamburg'un 2007 sonundaki borcu 21,8 milyar Avroyu geçmiştir.

Hamburg'daki en büyük işverenler (2006 senesi)

 Stadt Hamburg 70.000 (Hamburg Belediyesi)
 Airbus Deutschland GmbH 12.000 (Uçak Fabrikası)
 Deutsche Lufthansa AG 10.374 (Almanya'nın en büyük havayolu şirketi)
 Asklepios Kliniken Hamburg 10.200 (Asklepios Hastaneleri)
 Deutsche Bahn AG 8200 (Alman Tren Yolları)
 Deutsche Post AG 5800 (Alman Postaneleri)
 Universitätsklinikum Hamburg-Eppendorf 5600 (Üniversite hastanesi Hamburg-Eppendorf)
 Hamburger Sparkasse AG 5000 (Hamburg Bankası)
 Beiersdorf AG, 4700 (Beiersdorf Kimya şirketi)
 Hamburger Hochbahn AG 4303 (Hamburg Otobüsleri)
 HHLA 4215 (Hamburg Liman Şirketi)
 Otto Group 4200 (Otto Katalog Şirketi)
 Universität Hamburg 4160 (Hamburg Üniversitesi)
 Daimler AG 3906 (Daimler otomobilleri Mercedes, ...)
 Rewe Group 3854 (Rewe gıda şirketi)
 Allianz SE Gruppe 3700 (Allianz sigorta şirketi)
 Axel Springer AG 3418 (Axel Springer Almanya'nın en büyük medya gruplarından biri)

Kültür

Diğer kuzey Alman şehirleri gibi Hamburg'un da mimarisi Backsteingotik tarzından etkilenmiştir. Şehrin içinde bir sürü park bulunmaktadır. Ayrıca küçük turistik gezi tekneleri ile Binnen- ve Aussenalster göllerinde ya da limanda (Hafen) veya kanallarda tekne ile şehir gezilebilir. Alster tekne turları tarihî bir mekân olan Jungfernstieg'den kalkmaktadır. Hamburg'da Amsterdam'daki kırmızı lamba bölgesini (red light district) andıran St. Pauli bölgesinde Reeperbahn Caddesi bulunmaktadır. Bu bölgede çok sayıda gece kulübü ve diskotek bulunmaktadır. Turistik açıdan 22&nbso;m yüksekliğindeki Belediye Binası'nın (Rathaus) kulesine çıkarak şehrin güzelliğini tepeden de görebilirsiniz.

Şehirdeki başlıca müzeler ve görülecek yerler ise
 Fischmarkt; balık pazarı
 HafenCity; liman
 Speicherstadt (silolar)
 Miniatur Wunderland
 Planetarium
 Hafenmuseum; liman müzesi
 Das Feuerschiff; eski yangın söndürme gemisi
 Museum der Arbeit; Hamburg'un sanayi devrimi yılları ile ilgili müze
 Hamburger Kunsthalle; sanat müzesi
 Erotic Art Museum; erotik sanatlar müzesi
 Deutsches Zollmuseum; gümrük müzesi
 HSV Museum; HSV Hamburg futbol takımının müzesi
 Museum für Hamburgische Museum; Hamburg müzesi
 Hamburg Tren Terminali
 U-434 Denizaltı Müzesi

Spor
Hâlen Alman 1. Futbol Ligi'nde (Bundesliga) Hamburg şehrin en büyük takımıdır. Ayrıca FC St. Pauli futbol takımı da vardır. Sevilen bir başka spor dalı ise buz hokeyidir. Hamburg da 2006 Dünya Kupası'na ev sahipliği yapmış olan şehirlerden biridir.

Eğitim
Almanya'nın ilk özel Hukuk Yüksekokulu Bucerius Law School burada kurulmuştur. Hamburg Üniversitesi, Hamburg-Harburg Teknik Üniversitesi, Hafen-City Üniversitesi ve Hamburg Fachhochschule adındaki üniversiteler de bu şehirdedir.

Hamburg'da 32 tane halk kütüphanesi vardır.

Medya
Alman Die Zeit gazetesi Hamburg'da basılmaktadır. Almanya'nın resmî haber ajansı olan Deutsche Presse Agentur (DPA)'nın merkezi de bu şehirde bulunmaktadır. Almanya'nın en çok satılan Bild gazetesi ve ona ait Axel Springer Verlag bünyesindeki birçok gazete Hamburg'da basılmaktadır. Ayrıca şehir, film sektöründe çok gelişmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hansa Birliği üyeleri
Özgür imparatorluk şehirleri

Hamburg


Une aventure secrète de Marie-Antoinette est un film muet français réalisé par Camille de Morlhon, sorti en 1910.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Une aventure secrète de Marie-Antoinette
 Réalisation : Camille de Morlhon
 Scénario : Camille de Morlhon
 Photographie :
 Montage :
 Société de production : Série d'Art Pathé frères (SAPF)
 Société de distribution : Pathé frères
 Pays d'origine :
 Langue : français
 Métrage :  mètres dont  en couleurs
 Format : Couleurs et Noir et blanc — 35 mm — 1,33:1 — Muet
 Genre : Film dramatique, Film biographique, Film historique
 Durée : 9 minutes 40
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Yvonne Mirval : Marie-Antoinette
 Georges Wague : l'officier

Voir aussi

Bibliographie
 Ciné-Journal n° 94 du 11 juin 1910
 Henri Bousquet, Catalogue Pathé des années 1896 à 1914, Bures-sur-Yvette, Éditions Henri Bousquet, 1994-2004

Articles connexes
 Liste de films français sortis en 1910
 Marie-Antoinette d'Autriche
 Une aventure de Marie-Antoinette
 Marie-Antoinette (film, 1938)
 Marie-Antoinette (film, 2006)

Liens externes

 Une aventure secrète de Marie-Antoinette sur le site de la Fondation Jérôme Seydoux-Pathé

Film français sorti en 1910
Film dramatique français
Film biographique français
Film historique français
Film réalisé par Camille de Morlhon
Film se déroulant au XVIIIe siècle
Film en français
Film muet français
Film partiellement en noir et blanc
Film distribué par Pathé


Dutluca, Yüreğir - Adana ili Yüreğir ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Akseki - Antalya ili Akseki ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Burhaniye - Balıkesir ili Burhaniye ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Harmancık - Bursa ili Harmancık ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Orhangazi - Bursa ili Orhangazi ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Bozkurt - Denizli ili Bozkurt ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Kemaliye - Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı köy
 Dutluca, İnönü - Eskişehir ili İnönü ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Oğuzeli - Gaziantep ili Oğuzeli ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Musabeyli - Kilis ili Musabeyli ilçesine bağlı köy
 Dutluca, Gördes - Manisa ili Gördes ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Bozova - Şanlıurfa ili Bozova ilçesine bağlı mahalle
 Dutluca, Ulubey - Uşak ili Ulubey ilçesine bağlı köy

Dutluca


الدائرة المجزأة أو الدائرة النسبية هي رسم بياني يمثل مجموع القيم الكلية للظاهرة، فتقسم إلى قطاعات جزئية تناسب قيم المجموعات الجزئية التي تتكون منها الظاهرة، وتميز تلك القطاعات عن بعضها بألوان مختلفة أو بظلال مختلفة لضمان الإيضاح.

انظر أيضاً

 مخطط دائرة
دائرة
 فلورنس نايتينجيل
 باك مان
 مخطط بياني

مراجع

إحصاء
رسومات بيانية وإحصائية
دوائر هندسية

دائرة مجزأة


Conchocarpus marginatus é uma espécie de planta do gênero Conchocarpus e da família Rutaceae.
Conhecida apenas da região
de Linhares, Espírito Santo, onde habita interior de mata pluvial.
Foi coletada com flores em
abril e dezembro; com frutos em janeiro, março e abril.
Espécie notável no gênero
pelas flores amarelas, muito semelhantes às de Conchocarpus silvestris Nees & Mart., porém diferindo desta pelas folhas
unifolioladas lustrosas e venosas.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1998 por José Rubens Pirani e Jacquelyn Ann Kallunki.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Angostura marginata  Rizzini

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbustiva.

Descrição
Arbusto ou arvoreta delgada, râmulos e gemas densamente ocráceo-seríceos. Ela tem folhas alternas, unifolioladas, longo-pecioladas; lâmina oblongo-oblanceolada, ápice agudo a obtuso às vezes retuso, base longamente atenuada, face abaxial com tricomas adpressos. Inflorescência tirso subterminal, longo-pedunculado. Ela tem flores amarelas; cálice cupular; corola com cerca de 10 mm; ovário umbilicado pubescente. Mericarpos conchados, ferrugíneo-hirsútulos.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro do Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Pirani, J.R.; Groppo, M. Rutaceae  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Conchocarpus marginatus no projeto Flora e Funga do Brasil

Rutáceas
Plantas descritas em 1998
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Conchocarpus marginatus


Die Japanische Badmintonmeisterschaft 1990 fand im November 1990 statt. Es war die 44. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Japan.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.badminton-a.com/nbaevent/index/aj.htm

1990
Badminton 1990

Japanische Badmintonmeisterschaft 1990