Bronisław Malinowski (; 4 June 1951 – 27 September 1981) was a Polish track and field athlete, who is best known for winning a gold medal in the 3000 m steeplechase race during the 1980 Summer Olympics held in Moscow, Soviet Union and the silver four years earlier in Montreal. One year after his last Olympic appearance, Malinowski was killed in a car accident in Grudziądz, at the age of 30.

Life and career
Malinowski was born in Nowe to a Polish father Anastazy Malinowski, and a Scottish mother, Irene Malinowska (née Dowell). He was named after the famous anthropologist. Throughout most of his career he competed for Olimpia Grudziądz. His first international medal was the 2000 metres steeplechase gold at the 1970 European Junior Championships. In his first major senior competition, the 1971 European Championships, he broke the national 5000 metres record which was enough for the eighth place.

He finished fourth at the 1972 Summer Olympics in Munich, Germany, but came back to win gold at the 1974 European Championships. The period between the European Championships and the 1976 Summer Olympics, saw a rivalry emerge between Malinowski and Swedish athlete Anders Gärderud. It ended with Malinowski taking silver behind the first-place Gärderud who won in a world-record time.

Although Gärderud retired from the sport in 1976, Malinowski faced a new contender, Henry Rono of Kenya, who set the new world record in 1978. Still, Malinowski beat Rono in a head-to-head race that same season. In the autumn of 1978, he successfully defended his European Championship in the 3000 metres steeplechase in Prague. The pinnacle of Malinowski's career came during the 1980 Summer Olympics when he took gold in the 3000 m steeplechase race by steadying himself against front-runner Filbert Bayi.

Shortly before his death, Malinowski was considering moving to Scotland, the native country of his mother, because Poland was then politically restless. He died in a car crash on 27 September 1981 on a bridge in Grudziądz, which was later named after him. There is also an annual running competition held in his honour in that city, the International Bronisław Malinowski Run.

Competition record

Personal bests
 1500 metres – 3:37.42 (Warsaw 1978)
 Mile – 3:55.40  (Stockholm 1976)
 3000 metres – 7:42.4h (Oslo 1974)
 3000 metres indoor – 7:55.73 (Rotterdam 1973)
 5000 metres – 13:17.69 (Stockholm 1976)
 10,000 metres – 28:25.19 (Augsburg 1974)
 3000 m steeplechase – 8:09.11 (Montreal 1976)

References

External links

1951 births
1981 deaths
People from Świecie County
Polish male middle-distance runners
Polish male steeplechase runners
Athletes (track and field) at the 1972 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1976 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1980 Summer Olympics
Olympic athletes for Poland
Olympic gold medalists for Poland
Olympic silver medalists for Poland
Road incident deaths in Poland
European Athletics Championships medalists
Athletes from Kuyavian-Pomeranian Voivodeship
Polish people of Scottish descent
Medalists at the 1980 Summer Olympics
Medalists at the 1976 Summer Olympics
Olympic gold medalists in athletics (track and field)
Olympic silver medalists in athletics (track and field)
Universiade medalists in athletics (track and field)
FISU World University Games gold medalists for Poland
Medalists at the 1975 Summer Universiade

Bronisław Malinowski (runner)


was a village located in Futami District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,942 and a density of . The total area was .

On April 1, 2004, Sakugi, along with the towns of Kisa, Mirasaka and Miwa, the villages of Funo and Kimita (all from Futami District), and the town of Kōnu (from Kōnu District), was merged with the expanded city of Miyoshi and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Miyoshi

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Miyoshi, Hiroshima

Sakugi, Hiroshima


Alphonse de Cuyper, también  Alphons De Cuyper (- ) fue un escultor de Bélgica.

Vida y obras

Obtuvo una medalla de bronce en la competición de escultura de los Juegos Olímpicos de Amberes  del año 1920. Fue superado por sus compatriotas Albéric Collin (oro) y Simon Goossens (plata)

Notas y referencias

Bibliografía
Richard Stanton, The Forgotten Olympic Art Competitions, Trafford Publishing, 01/03/2001 - 412 páginas

Enlaces internos
Bélgica en los Juegos Olímpicos
Competencias de arte en los Juegos Olímpicos

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Bélgica
Escultores de Bélgica del siglo XX
Medallistas olímpicos de bronce de Bélgica
Medallistas olímpicos de bronce de Amberes 1920
Nacidos en Sint-Niklaas

Alphonse de Cuyper


Events from the 11th century in Canada.

Events
 985–1014: Viking explorations. Norsemen, including Erik the Red and Leif Ericson, set up outposts in North America and encounter Inuit, Beothuks and Micmacs.
 c. 1000: Thule people arrive in Nunavut.
 c. 1000: Leif (the Lucky) Ericson reaches L'Anse aux Meadows, in Newfoundland.
 c. 1000: The land that would become Canada supports 300,000 native people.
 c. 1007: Gudrid (born in Iceland around 950) gives birth to a son, Snorri Thorfinnsson, the first European child born in North America.
 c. 1014: The first European colony in North America is established at L'Anse aux Meadows, Newfoundland.

See also

List of North American settlements by year of foundation
History of Canada
Timeline of Canada history
List of years in Canada
Timeline of the European colonization of North America
Norse colonization of North America

References

Further reading

Centuries in Canada

11th century in Canada


32-bit este o arhitectură a unui microprocesor  ale cărui registre interne,
adrese de memorie, date transferate pentru fiecare citire sau scriere în memoria centrală,  utilizează o lungime a cuvântului (număr de biți) de 32 de biți sau 4 octeți. Termenul de 32-bit este, de asemenea, utilizat pentru computerele în care este utilizat, în general, un procesor pe 32 de biți.

Deoarece o celulă de memorie poate stoca un octet (8 biți), rezultă că marimea maximă a memoriei care poate fi adresată de procesor este 232 octeți. De asemenea, gama de valori (numere întregi) care poate fi stocată de un "cuvânt" pe 32 de biți este de la 0 la 4294967295 sau de la -2147483648 la 2147483647. De aceea, un procesor care are o arhitectură strict pe 32 de biți nu va putea adresa o memorie RAM mai mare de 4GB.

Pentru sistemele de operare, 32 de biți se referă la modul în care se gestionează datele. Acesta este folosit pentru a reprezenta o adresă de memorie și funcționează împreună cu microprocesorul.
În ceea ce privește dispozitivele grafice precum aparatele foto/video digitale sau scanerele, 32 biți se referă la numărul de biți folosiți pentru a reprezenta pixelii. Se folosesc 24 de biți pentru informații despre culoare și se utilizează 8 biți pentru informațiile de control (canal alfa).

Procesoarele, sistemele de operare și programele software pe 32 de biți mai sunt întâlnite și ca x86, făcând referire la prima serie de procesoare din care au rezultat ulterior procesoarele pe 32 de biți, și la setul de instrucțiuni suportat de acestea.

Primul microprocesor complet pe 32 de biți cu un singur cip, căi de date, magistrale și adrese pe 32 de biți, a fost AT&T Bell Labs BELLMAC-32A, cu primele eșantioane în 1980 și producție generală în 1982.

Avantaje
Principalul avantaj al arhitecturii 32-bit este calculul mai ușor al valorilor întregi mai mari, cum ar fi în algoritmii de criptare, calculul grafic, fișiere, formatele multimedia (MPEG-2, MP3). De asemenea, extinderea la 32 de biți, cu capacitatea de a lucra până la 4 gigaocteți de memorie, reprezintă o îmbunătățire imensă față de 16 biți, care poate accesa doar 16 megabytes.

Imagine
În grafica computerizată, imagini pe 32 de biți sunt numite True Color cu un canal alfa pe 8 biți.

Există, de asemenea un număr mic de sisteme profesionale, în care 32 biți pe canal sunt alocate pentru fiecare reprezentare a culorilor (adică 96 biți pe pixel). O astfel de gamă largă este utilizată pentru a reprezenta mărimi mai strălucitoare decât albul pentru a transmite cu mai multă atenție la expunere scăzută (sau în cazul utilizării unui filtru închis).

Arhitecturi pe 32-bit
ARM, (ARM Holdings, licențiată pentru numeroși producători de procesoare
x86 (Intel, AMD ș.a.), din 2003 cu 64 de biți, x86-64
SPARC (Sun Microsystems) seria (32-bit, din 1995, de asemenea UltraSPARC 64-bit)
PowerPC, (Apple/IBM/Motorola), 32 biți și 64 biți
MIPS (MIPS Technology), 32-bit și 64-bit
Motorola (Motorola 68000)
VAX (DEC și ulterior Compaq)
AVR32, (microcontrolere Atmel)
TriCore, (microcontrolere Infineon)
DLX (microprocesor), MIPS simplificat.

Procesoare 32-bit
AMD:K5, K6, K6-2, K6-III, K7
Apple: A4, A5, A5X, A6
ARM: ARM1 până la ARM11 (excepție ARMv8 care sunt pe 64 -bit) și Cortex.
Cyrix: 5x86, 6x86, GX1, GXm, MII, MXi
Intel: seria x86-32 (de la 80386 la Intel Core i7)
MIPS:R3000
Motorola: Seria 68000, PowerPC 603
VIA: Cyrix III (C3), Eden ESP, C7-M, C7-D

Sisteme de operare pe 32 biți
Linux
Arch Linux
CentOS
Debian
Devuan
Elive
Fedora (operating system)
Kubuntu
Red Hat Enterprise Linux
Slackware
Ubuntu (GNOME, MATE)
Xubuntu

UNIX
BSD
Mac OS X Tiger
Mac OS X Leopard
Mac OS X Snow Leopard

Windows
Windows 7
Windows 8
Windows 8.1
Windows 10
Windows 95
Windows 98
Windows 2000
Windows NT 3.1
Windows NT 3.5
Windows NT 3.51
Windows NT 4.0
Windows Server 2003
Windows Server 2008
Windows Vista
Windows XP

Vezi și
1-bit
4-bit
8-bit
16-bit
64-bit
Bit
Byte
IA-32
x86

Note

Legături externe

Arhitectura calculatoarelor

32-bit


Pavel Sergeyevich Alexandrov (), sometimes romanized Paul Alexandroff (7 May 1896 – 16 November 1982), was a Soviet mathematician. He wrote about three hundred papers, making important contributions to set theory and topology. In topology, the Alexandroff compactification and the Alexandrov topology are named after him.

Biography
Alexandrov attended Moscow State University where he was a student of Dmitri Egorov and Nikolai Luzin. Together with Pavel Urysohn, he visited the University of Göttingen in 1923 and 1924. After getting his Ph.D. in 1927, he continued to work at Moscow State University and also joined the Steklov Institute of Mathematics.

He was made a member of the Russian Academy of Sciences in 1953.

Personal life
Luzin challenged Alexandrov to determine if the continuum hypothesis is true. This still unsolved problem was too much for Alexandrov and he had a creative crisis at the end of 1917. The failure was a heavy blow for Alexandrov: "It became clear to me that the work on the continuum problem ended in a serious disaster. I also felt that I could no longer move on to mathematics and, so to speak, to the next tasks, and that some decisive turning point must come in my life."

Alexander went to Chernihiv, where he participated in the organization of the drama theater. "I met L. V. there. Sobinov, who was at that time the head of the Department of Arts of the Ukrainian People's Commissariat of Education."

During this period, Alexandrov visited Denikin prison[4] and was ill with typhus.

In 1921, he married Ekaterina Romanovna Eiges (1890-1958) who was a poet and memoirist, library worker and mathematician.

In 1955, he signed the "Letter of Three Hundred" with criticism of Lysenkoism.

Alexandrov made lifelong friends with Andrey Kolmogorov, about whom he said: "In 1979 this friendship [with Kolmogorov] celebrated its fiftieth anniversary and over the whole of this half century there was not only never any breach in it, there was also never any quarrel, in all this time there was never any misunderstanding between us on any question, no matter how important for our lives and our philosophy; even when our opinions on one of these questions differed, we showed complete understanding and sympathy for the views of each other." Researchers have since conjectured that the two men were in a secret gay relationship.

He was buried at the Kavezinsky cemetery of the Pushkinsky district of the Moscow region.

Scientific activity
Alexandrov's main works are on topology, set theory, theory of functions of a real variable, geometry, calculus of variations, mathematical logic, and foundations of mathematics.

He introduced the new concept of compactness (Alexandrov himself called it "Bicompactness", and applied the term compact to only countably compact spaces, as was customary before him). Together with P. S. Urysohn, Alexandrov showed the full meaning of this concept; in particular, he proved the first general metrization theorem and the famous compactification theorem of any locally compact Hausdorff space by adding a single point.

From 1923 P. S. Alexandrov began to study combinatorial topology, and he managed to combine this branch of topology with general topology and significantly advance the resulting theory, which became the basis for modern algebraic topology. It was he who introduced one of the basic concepts of algebraic topology — the concept of an exact sequence. Alexandrov also introduced the notion of a nerve of a covering, which led him (independently of E. Cech) to the discovery of Alexandrov-Cech Cohomology.

In 1924, Alexandrov proved that in every open cover of a separable metric space, a locally finite open cover can be inscribed (this very concept, one of the key concepts in general topology, was first introduced by Alexandrov ). in fact, this proved the paracompact nature of separable metric spaces (although the term "paracompact space" was introduced by Jean Dieudonne in 1944, and in 1948 Arthur Harold Stone showed that the requirement of separability can be abandoned).

He significantly advanced the theory of dimension (in particular, he became the founder of the homological theory of dimension — its basic concepts were defined by Alexandrov in 1932  ). He developed methods of combinatorial research of general topological spaces, proved a number of basic laws of topological duality. In 1927, he generalized Alexander's theorem to the case of an arbitrary closed set.

Alexandrov and P. S. Urysohn were the founders of the Moscow topological school, which received international recognition. a number of concepts and theorems of topology bear Alexandrov's name: the Alexandrov compactification, the Alexandrov-Hausdorff theorem on the cardinality of a-sets, the Alexandrov topology, and the Alexandrov — Cech homology and cohomology.

His books played an important role in the development of science and mathematics education in Russia: Introduction to the General Theory of Sets and Functions, Combinatorial Topology, Lectures on Analytical Geometry, Dimension Theory (together with B. A. Pasynkov) and Introduction to Homological Dimension Theory.

The textbook Topologie I, written together with Heinz Hopf in German (Alexandroff P., Hopf H. (1935) Topologie Band 1 — Berlin) became the classic course of topology of its time.

The Luzin Affair
In 1936, Alexandrov was an active participant in the political offensive against his former mentor Luzin that is known as the Luzin affair.

Despite the fact that P. S. Alexandrov was a student of N. N. Luzin and one of the members of Lusitania, during the persecution of Luzin (the Luzin Affair), Alexandrov was one of the most active persecutors of the scientist. Relations between Luzin and Alexandrov remained very strained until the end of Luzin's life, and Alexandrov became an academician only after Luzin's death.

Students
Among the students of P. S. Alexandrov, the most famous are Lev Pontryagin, Andrey Tychonoff and Aleksandr Kurosh. The older generation of his students includes L. A. Tumarkin, V. V. Nemytsky, A. N. Cherkasov, N. B. Vedenisov, G. S. Chogoshvili. The group of "Forties" includes Yu. M. Smirnov, K. A. Sitnikov, O. V. Lokutsievsky, E. F. Mishchenko, M. R. Shura-Bura. The generation of the fifties includes A.V. Arkhangelsky, B. A. Pasynkov, V. I. Ponomarev, as well as E. G. Sklyarenko and A. A. Maltsev, who were in graduate school under Yu.M. Smirnov and K. A. Sitnikov, respectively. The group of the youngest students is formed by V. V. Fedorchuk, V. I. Zaitsev and E. V. Shchepin.

Honours and awards
 Hero of Socialist Labour
 Stalin Prize
 Order of Lenin, six times (1946, 1953, 1961, 1966, 1969 and 1975)
 Order of the October Revolution
 Order of the Red Banner of Labour
 Order of the Badge of Honour
 Member of the American Philosophical Society (1946)
 Member of the United States National Academy of Sciences (1947)

Books
 Alexandroff P., Hopf H. Topologie Bd.1 — B: , 1935

Books In Russian

Notes

External links

The 1936 Luzin affair – from the MacTutor History of Mathematics archive
Lorentz G.G., Mathematics and Politics in the Soviet Union from 1928 to 1953
Kutateladze S.S., The Tragedy of Mathematics in Russia

1896 births
1982 deaths
20th-century Russian mathematicians
People from Noginsk
Academicians of the USSR Academy of Pedagogical Sciences
Foreign associates of the National Academy of Sciences
Full Members of the USSR Academy of Sciences
Imperial Moscow University alumni
Members of the Austrian Academy of Sciences
Members of the German Academy of Sciences at Berlin
Academic staff of Moscow State University
Heroes of Socialist Labour
Recipients of the Stalin Prize
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Soviet mathematicians
Topologists
Members of the Göttingen Academy of Sciences and Humanities
Members of the American Philosophical Society
Russian scientists

Pavel Alexandrov


Čuperkasti karanfil (lat. Dianthus armeria), jedna od tristotinjak vrsta karanfila, porodica klinčićevke, raširen širom Europe i introducirana po mnogim zemljama svijeta. U Hrvatskoj je poznata i kao majke božje suzice i klinčac kosmati.

To je jednogodišnja ili devogodišn ja biljka, koja se često uzgaja kao ukrasna biljka po vrtovima i cvjetnjacima. Listovi su nasuprotni, stabljika uspravna i čvrsta, ispod listova prekrivena bijelim dlačicama, inače gola.

Izvori

Karanfil
Flora Srednje Europe
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Sjeverne Europe
Flora Hrvatske
Flora Irana
Flora Kavkaza
Flora Turske
Flora Lihtenštajna
Flora Luksemburga
Flora Kanalskih otoka

Čuperkasti karanfil


Ovaj članak dokumentira kronološki i epidemiološki pregled pandemije koronavirusa 2019./20. tijekom siječnja 2020. godine.

Kronologija

1. siječnja
Prema informacijama koje je Južna kineska jutarnja pošta objavila 13. ožujka 2020., kineske vlasti identificirale su 266 osoba koje su bile zaražene prije početka 2020. godine.

Prema kineskim vijestima koje je financirala kineska Xinhua vijest, tržište morske hrane u Huananu 1. siječnja 2020. zatvoreno je zbog "regulacije".

7. siječnja
Znanstvenici Nacionalnog instituta za kontrolu i prevenciju virusnih bolesti (IVDC) potvrdili su da je novi koronavirus izoliran 3. siječnja patogeni uzročnik nakupine virusne pneumonije nepoznate etiologije (VPUE), a bolest je označena kao nova pneumonija zaražena koronavirusom ( NCIP).

8. siječnja
Južna Koreja najavila je prvi mogući slučaj virusa koji dolazi iz Kine. Južna Koreja je 36-godišnju Kineskinju stavila pod izolirano liječenje zbog zabrinutosti da je vratila oblik virusne upale pluća koji je u prethodnim tjednima oboleo na desetine u kontinentalnoj Kini i Hong Kongu. Neidentificirana žena, koja je radila u južnokorejskoj kompaniji u blizini glavnog grada Seula, imala je kašalj i groznicu otkako se vratila s petodnevnog putovanja u Kinu 30. prosinca. Žena je provela vrijeme u Wuhanu u Kini, ali nije posjetila tržište morske hrane Huanan.

9. siječnja

SZO je potvrdio da je novi koronavirus izoliran od jedne osobe koja je hospitalizirana. Istog dana Europski centar za prevenciju i kontrolu bolesti objavio je svoju prvu procjenu rizika.

13. siječnja
Tajland je bio svjedokom prvog potvrđenog slučaja 2019-nCoV izvan Kine.

16. siječnja
16. siječnja SZO je upozorila japansko Ministarstvo zdravlja, rada i dobrobiti   o prvom slučaju u Japanu, 30-godišnjeg kineskog državljanina, pozitivan test na 2019-nCoV tijekom boravka u bolnici između 10. i 15. siječnja. Nije posjetio veletržnicu morskih plodova Huanan, ali je vjerojatno imao bliski kontakt s pogođenom osobom u Wuhanu.

20. siječnja
Sjedinjene Države i Južna Koreja 20. siječnja Svjetskoj zdravstvenoj organizaciji prijavile su svoj prvi potvrđeni slučaj koronavirusa. CDC je razvio vlastiti komplet za testiranje nakon što je Kina 10. siječnja podijelila genetski niz i primijenila ga u otkrivanju prvog slučaja koronavirusa.

21. siječnja
Objavljeni su i novi slučajevi izvan kontinentalne Kine. Tajvan je prijavio svoj prvi laboratorijski potvrđeni slučaj, a Sjedinjene Države prijavile su svoj prvi laboratorijski potvrđeni slučaj u državi Washington, prvi u Sjevernoj Americi.

22. siječnja
Novi slučajevi: Makau i Hong Kong prijavili su svoje prve laboratorijski potvrđene slučajeve, a Hong Kong je 22. siječnja izvijestio o svom drugom slučaju.

23. siječnja
Wuhan je obustavio sav javni prijevoz od 10 sati ujutro, uključujući sve autobusne, podzemne i trajektne linije. Uz to, zaustavljeni su svi odlazni vlakovi i letovi.

Singapur je izvijestio o svom prvom laboratorijski potvrđenom slučaju, 66-godišnjeg muškarca iz Kine. Vijetnam je potvrdio svoja prva dva laboratorijski potvrđena slučaja, 65 ili 66-godišnjeg oca i sina 27 ili 28 godina iz Kine.

24. siječnja
Francuska je prijavila svoja prva tri potvrđena slučaja, prve pojave u EU. Francuska ministrica zdravlja Agnès Buzyn izjavila je da će se vjerojatno u zemlji pojaviti drugi slučajevi.

25. siječnja
Australija je potvrdila svoja prva četiri slučaja, jedan u Viktoriji i tri u Novom Južnom Walesu. Malezija je prijavila svoja prva tri slučaja u slučaju Johor Bahru, a četvrti slučaj kasnije. Kanada je potvrdila svoj prvi slučaj u Torontu.

27. siječnja
Šrilansko zdravstveno ministarstvo potvrdilo je prvi slučaj koronavirusa, 43-godišnja Kineskinja. Njemačka je potvrdila svoj prvi slučaj u Bavarskoj, slučaj domaćeg prijenosa. Kambodža potvrđuje svoj prvi slučaj virusa, Kineza koji je sa svojom obitelji došao u Sihanoukville.

29. siječnja
UAE potvrđuje svoj prvi slučaj. Finska izvještava o prvom slučaju virusa u Laponskoj, koji je pronađen kod kineskog turista koji je napustio Wuhan prije nego što je Wuhan zaključan.

30. siječnja
SZO je proglasila virus međunarodnim zabrinutostima za javno zdravstvo i savjetovao je da "sve zemlje trebaju biti pripremljene za zadržavanje, uključujući aktivni nadzor, rano otkrivanje, izoliranje i upravljanje slučajevima, traženje kontakata i sprječavanje daljnjeg širenja zaraze 2019-nCoV-om i dalje podijeliti pune podatke s SZO. "

Indija potvrđuje svoj prvi slučaj koronavirusa kod studenta koji se sa sveučilišta Wuhan vratio u indijsku državu Kerala. Filipini potvrđuju svoj prvi slučaj koronavirusa kod kineske državljanke koja je stigla u Manilu preko Hong Konga 21. siječnja.

Italija je potvrdila svoja prva dva slučaja na konferenciji premijera, Giuseppea Contea.

31. siječnja
Ujedinjeno Kraljevstvo i Rusija potvrdili su svoje prve koronavirus infekcije. Potvrđeni su prvi slučajevi Švedske i Španjolske.

Vidi još
Koronavirus
SZO
Kina

Izvori

COVID-19 Kronologija

Kronološki pregled pandemije COVID-19 (Siječanj 2020.)


Grenada deltog ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro som blev arrangeret i perioden 5. august til 21. august 2016. Dette var landets niende deltagelse i sommer-OL.

Medaljer

Medaljevinderne

Svømning

Resultater

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Grenada ved sommer-OL 2016


منطقة البحر المفتوح  هي المنطقة الأكبر في البحار والمحيطات حيث تمتد من منطقة اسفل الجذر الي منطقة اسفل الجذر المقابلة، لها في الناحية الاخري من المحيط لذا فانه يعيش في هذه المنطقة العديد من الكائنات والأنواع المختلفة من الاسماك و الثدييات وغيرها من الكائنات، وتنقسم منطقة البحر المفتوح الي جزئين رئيسيين طبعا لعمق المياه فالجزء الأول هو المنطقة القريبة (nearitic zone) و تمتد الي عمق 200 متر فقط فوق الرف القاري اما المنطقة الثانية فهي المنطقة المحيطية (oceanic zone) وهي التي تتضمن المياه الأكثر عمقا من 200 متر. اسفلها تقع منطقة المياه متوسطة العمق.

انظر أيضاً
 منطقة مضاءة
 منطقة متوسطة العمق
 منطقة عميقة
 منطقة العمق السحيق
 خندق محيطي

مراجع

علم المحيطات
علم المصايد
مصطلحات علم المحيطات
مناطق حيوية مائية

منطقة البحر المفتوح


ATOW1996 er en 1 meter høj klippeø som ligger adskillige kilometer nord for Kap Morris Jessup, ved Grønland.

I mange år antog man at Kaffeklubben, som opdagedes 1900 og udforskedes 1921, var det nordligste landområde på jorden.
1978 opdagedes Oodaaq Ø og 1996 lykkedes det for American Top of the World Expedition (ATOW) at lokalisere en ø endnu længere mod nord. Den fik navnet ATOW1996.
To år senere opdagedes 83-42 nord for ATOW1996 , og den anses i dag almindeligvis som den nordligste landmasse.

Kilder

Øer i Grønland

ATOW1996


Intel 8008, İntel tarafından 1 Nisan 1972'de tanıtımı yapılan, saat hızı 500 kHz (8008-1: 800 kHz), hızı 0.05 MIPS olan bir mikroişlemcidir. Yol genişliği 8 bit, transistör sayısı 3.500'dür. Adreslenebilir hafıza 16 KB olan işlemci genel olarak çöp terminalleri, hesap makineleri, şişeleme makinalarında kullanılmıştır.

4004 ile birlikte geliştirilmiştir. Orijinali Datapoint 2200 terminal için tasarlanmıştır.

Kaynakça

8008

Intel 8008


UEFA Cup finalen 1993 var to fodboldkampe som skulle finde vinderen af UEFA Cup 1992-93. De blev spillet den 5. og 19. maj 1993 imellem det italienske hold Juventus og tyske Borussia Dortmund.

Kampene var kulminationen på den 22. sæson i Europas næststørste klubturnering for hold arrangeret af UEFA siden etableringen af UEFA Cup i 1971. For Dortmund var det første gang de var nået frem til finalen i turneringen. Det var Juventus' tredje finale, efter at de vandt i 1977 og 1990.

Juventus vandt samlet 6-1, efter at de i den første kamp på udebane på Westfalenstadion i Dortmund havde vundet 3-1. 14 dage efter hjemme på Stadio delle Alpi i Torino blev resultatet også 3-0 til italienerne, og de vandt turneringen for tredje gang.

Kampene

1. kamp

2. kamp

Se også
 UEFA Champions League finalen 1993

Eksterne henvisninger
UEFA Cup 1992-93 på UEFAs hjemmeside

1993
Fodbold i 1993
Juventus F.C.
Borussia Dortmund
Sport i Torino
Dortmund

UEFA Cup finalen 1993


Hippolyte Lefebvre, né à Lyon le  et mort à Paris  le , est un auteur dramatique français.

Biographie
Ses pièces ont été représentées sur les plus grandes scènes parisiennes du  : Théâtre des Bouffes-Parisiens, Théâtre des Folies-Dramatiques, Théâtre des Variétés, etc.

Œuvres
 1837 : Quarante ans d'espoir, ou les Vœux accomplis, juin 1837, comédie-vaudeville en 3 actes et 5 tableaux, à l'occasion de l'ouverture du musée, avec Claudius Robillon, Versailles, Théâtre, 10 juin
 1838 : Un testament de dragon, ou Une aventure de Pigault-Lebrun, vaudeville anecdotique en un acte
 1838 : L'Idée de Toinette, vaudeville en 1 acte, avec Saint-Amand, Théâtre de la Porte Saint-Antoine, 12 octobre
 1838 : Le Réveillon dramatique, revue en 1 acte, avec Saint-Amand, Saint-Antoine, 31 décembre
 1839 : Trois portraits, même numéro, vaudeville en 1 acte, avec Saint-Amand, Folies-dramatiques, 3 octobre
 1839 : La Folle de Toulon, drame en 3 actes, avec Saint-Amand et Henry-Alix, Porte Saint-Antoine, 23 octobre
 1840 : Une jeune veuve, comédie-vaudeville en 1 acte, avec Saint-Amand, Paris, Folies-dramatiques, 20 octobre
 1841 : La Fille du tapissier
 1844 : Un duel à Valence, opéra-comique en 1 acte, avec R. Brard, musique de N. Louis, Lyon, Grand-Théâtre, 24 décembre
 1844 : De La Pérouse et Dumont d'Urville, ode élégiaque lue au banquet des anciens et nouveaux élèves de Juilly
 1844 : Les Débardeurs, ou l'Atelier, le Bal et l'Étude, tableau de carnaval en 3 actes, d'après Paul Gavarni, avec Saint-Amand, ¨Paris, 25 février 1844 ; Lyon, Célestins, 17 janvier 1845
 1845 : Bloqué, ou la Chasse aux hommes
 1847 : La Vapeur d'éther ou Sans douleur !, vaudeville en 1 acte, avec Alexis Decomberousse
 1850 : Montansier père et fils, à propos-vaudeville d'inauguration en 2 tableaux, avec Ernest Jaime, Versailles, 31 août
 1851 : Un fameux numéro !, vaudeville en 1 acte, avec Paul Faulquemont et Émile Colliot, Théâtre des Variétés, 17 août
 1851 : Le Vendéen, opéra-comique en 1 acte, musique de N. Louis
 1853 : La Danse des tables
 1853 : Venise la belle, opéra-comique en un acte, livret de Jacques Lambert et André Simiot, théâtre des Célestins de Lyon,
 1853 : Ce qu'on dit et ce qu'on pense, comédie-vaudeville en 1 acte, avec Willmin, Lyon, Théâtre des Célestins, 17 décembre
 1854 : Une majesté de sept ans, comédie-vaudeville en 1 acte
 1854 : Le Matelassier, banquet du 31 juillet
 1854 : Tobie et l'Ange, musique de Charles Gounod, Lyon, Grand-Théâtre, 25 mars
 1860 : Un jeune homme en location, comédie-vaudeville en 1 acte, avec A. Dubruel, Palais-Royal, 30 août
 1861 : Un mari aux champignons
 1861 : L'Amour du trapèze, vaudeville en un acte
 1861 : Chez Bonvalet, folie-vaudeville en un acte, avec Jules Pélissié
 1862 : Danaé et sa bonne, opérette en 1 acte, musique de Sylvain Mangeant, Théâtre du Palais-Royal, 2 juillet
 1862 : L'Amour du trapèze, étude gymnastique en une seule séance
 1863 : Diane de Solange, grand opéra en 5 actes, musique de Ernest II de Saxe-Cobourg et Gotha
 1863 : Une grande dame de la halle, vaudeville en 1 acte, avec Julien Deschamps, musique de Eugène Déjazet, Théâtre Déjazet, 2 février
 1863 : La Gageure d'Ali-Boron, opéra-comique en 1 acte, avec Jacques Lambert et André Simiot, théâtre des Délassements-Comiques, 7 juin
 1865 : Une vengeance de Pierrot, bouffonnerie moitié prose et moitié vers, avec Jacques Lambert, musique de Théodore Blangini, Théâtre des Bouffes-Parisiens, 17 mars
 1865 : Les Blanchisseuses de fin, pièce en 5 actes mêlée de couplets, avec Dunan Mousseux, Théâtre des Folies-Dramatiques, 14 septembre
 1865 : Les Ondines au champagne, avec Jules Pélissié et Merle, musique de Charles Lecocq, Folies-Marigny
 1867 : Les Légendes de Gavarni, pièce en 3 actes, musique de Frédéric Barbier, Fantaisies-parisiennes, 29 janvier
 1867 : Gervaise, ou Qui a bu boira, opéra-comique en 1 acte, avec Alexis Bouvier, Théâtre international, 12 juin
 1869 : Deux portières pour un cordon, pochade en un acte
 1872 : Lucrèce
 1872 : Trois portraits, même numéro, vaudeville en un acte

Notes et références

Liens externes

Dramaturge français du XIXe siècle
Naissance en février 1810
Naissance à Lyon
Décès en janvier 1877
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 66 ans

Hippolyte Lefebvre (théâtre)


The Legend of Zelda: The Minish Cap er et konsolspil og det tolvte spil i rækken af The Legend of Zelda-spil. Spillet er udviklet af Capcom og udgivet af Nintendo. Spillet udkom til Game Boy Advance i Japan og Europa i 2004, og Nordamerika og Australien året efter. I juni 2014 udkom spillet også på Virtual Console til Wii U.

The Minish Cap er det tredje Zelda-spil, der omfatter legenden om Four Sword. Den efterfølger Four Swords og Four Swords Adventures.

En magisk talende kasket, der hedder Ezlo, kan krympe spillets hovedperson Link til størrelsen af racen Minish, en race på størrelse med et insekt, der lever i Hyrule. Spillet har bevaret nogle af de fælles elementer fra tidligere Zelda-spil, såsom Gorons. Spillet indfører samtidig også et item, der hedder Kinstone, samt andre nye gameplay features.

The Minish Cap blev generelt godt modtaget blandt spilkritikere. Spillet blev navngivet det 20. bedste Game Boy Advance-spil i en IGN-feature, og blev valgt i 2005 som Årets Spil (Game of the Year) til Game Boy Advance af GameSpot.

The Minish Cap
Game Boy Advance-spil
Virtual Console-spil til Wii U

The Legend of Zelda: The Minish Cap


Piojera puede referirse a:

 El nombre común de la planta Salix fragilis.
 El nombre común de la planta Salix viminalis.

Piojera


محمد بن عبد العزيز بن عبد اللطيف بن عبد الرحمن آل الشيخ التميمي والده الشيخ عبد العزيز بن عبد اللطيف أول رئيس لـهيئة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر في عهد الملك عبد العزيز، ووالدته هي الجوهرة بنت سليمان الفقيه العنقري التميمي من أهل ضرماء.

معاركه
كان في بداية شبابه عندما دخل عبد العزيز آل سعود الرياض. وعندما رأى عبد العزيز آل سعود محمد بن عبد العزيز آل الشيخ وقامته الطويلة، عرض عبد العزيز آل سعود عليه المشاركة في الغزوات، ومنذ ذلك الحين إلى مماته أصبح أحد رجال عبد العزيز آل سعود.
شارك الملك عبد العزيز في كل غزواته ورحلاته منذ وقعة روضة المهنا التي كانت أول معركة اشترك فيها عام 1324هـ وقتل فيها عبد العزيز بن متعب بن عبد الله الرشيد. أما المعارك التي قبل هذه فاشترك فيها أخوه الأكبر عبد الرحمن بن عبد العزيز بن عبد اللطيف. وواصل المشاركة مع عبد العزيز آل سعود في جميع المعارك التي خاضها ومن أهمها معركة الطرفية (الاشعلي) ومعركة الحريق ومعركة كنزان وحصار حائل.

وكان من الأعيان الذين يشاركون في الرأي وينتدبون في المهمات ولعب دوراً محورياً في حصار جدة.

دوره في حصار جدة

بعدما طال حصار جدة عدة شهور نفذ الزاد وقل الطعام للجند وانقطع وصول السفن والإمدادات بالغذاء وترتب على ذلك نقص في الغذاء والطعام وأصبح عبد العزيز آل سعود ومن معه في موقف حرج جداً فكان لا بد من تدبير أرزاق للجند من مصدر آخر كالكويت لكن بعد المسافة جعل المهمة صعبة فاختاره عبد العزيز آل سعود لهذه المهمة وليذهب إلى وكيله «النفيسي» في الكويت ليشتري الطعام ويعود خلال خمسة وثلاثين يوماً فقط قبل أن ينفذ الطعام. فكان امامه خمسة عشر يوماً للذهاب وعشرون يوماً للرجوع.

عاد محمد في الوقت المناسب فاضطرب عبد العزيز آل سعود اضطراباً شديداً وظن انه لم ينجح في مهمته لأن القافلة ليست معه فقال (ابشر القافلة في وادي فاطمة) فسر عبد العزيز آل سعود والحاضرون سروراً عظيماً وانفرجت كربتهم لأن الطعام كان على وشك النفاذ.

تلقيبه بالصحابي

لقب محمد بن عبد العزيز آل الشيخ بـ(الصحابي) من قبل الملك عبد العزيز. وتقول الروايات بأن محمد بن عبد العزيز آل الشيخ قد قام في إحدى المعارك بحمل اثنان من الجنود المصابين على ظهره والسير بهم لمسافة طويلة إلى مركز للعلاج، وعندما بلغ الأمر الملك عبد العزيز أشاد بموقفه البطولي وقال أنه كأعمال الصحابة، وكنى محمد بن عبد العزيز آل الشيخ يومها بالصحابي.

وقد روي عن عبد العزيز آل سعود بأنه في حديثه مع أحد رجاله، ذكر ذلك الرجل محمد بن عبد العزيز آل الشيخ، وقد التبس على الملك عبد العزيز الأمر حيث يوجد أكثر من شخص بهذا الاسم، فلما شرح ذلك الرجل من يقصد، قال له عبد العزيز آل سعود «قل الصحابي!»، وذلك في إشارةً منه إلى رغبته بأن تستخدم الكنية التي أختارها له. ومنذ ذلك الحين وإلى اليوم، يطلق على محمد بن عبد العزيز آل الشيخ وعلى سلالته رسميا لقب الصحابي.

مناصبه
عينه الملك عبد العزيز أميرا على الطائف عام 1346 هـ. وكانت إمارة الطائف تتبعها الباحة وغيرها من المناطق المجاورة للطائف وبقي أميرا عليها حتى عام 1351هـ حيث انتقل إلى الديوان الملكي وأصبح رئيس الشعبة السياسية فيها.

وكان أيضا الأمير العام لجميع فرق جباية الزكاة من المناطق الممتدة من الخرج إلى عالية نجد والتي تتكون كل فرقة من أمير ونظراء ومجموعة من «الأخوياء».
رئيس الشعبة السياسية بالديوان الملكي
المستشار الخاص لأصحاب الجلالة ملوك المملكة العربية السعودية في عهد الملوك عبد العزيز وسعود وفيصل وخالد

أبناؤه

 عبد الله بن محمد آل الشيخ (توفي عام 1375هـ) وأبنائه الدكتور عبد الملك (توفي في 7 محرم 1425هـ) ،عبد المحسن،الجوهرة، سارة (توفيت عام 1427هـ)،مشاعل، عبد الرحمن.
 صالح بن محمد آل الشيخ (توفي في 13 محرم 1427هـ) وأبنائه الجوهرة، وهيا، وسارة، عبد الله، نورة، هند، أحمد، عبد اللطيف، فيصل، عمر، العنود، نوف، دانة.
 طرفة بنت محمد آل الشيخ (متوفية) والدة عبد الله، شهيدة، منى أبناء حسن بن عمر آل الشيخ.
 سارة بنت محمد آل الشيخ (توفيت في 7 شعبان 1433هـ) والدة نورة بنت عبد الله بن محمد آل الشيخ.
 عبد المحسن بن محمد آل الشيخ (توفي عام 1425هـ) وأبنائه عبد الله، مها، نوف، بدر، نورة (توفيت في 10 شعبان 1433هـ).
 عبد العزيز بن محمد آل الشيخ (توفي عام 1415هـ) وأبنائه زياد، هيفاء، فهد.
 الأميرة منيرة بنت محمد آل الشيخ ( توفيت في 1 ذو القعدة 1433هـ) والدة الأمير خالد بن عبد الله بن عبد العزيز آل سعود.
 الأميرة حصة بنت محمد آل الشيخ (توفيت رحمها الله في 10 رمضان 1433هـ) والدة الأمير عبد الرحمن بن أحمد بن عبد الرحمن آل سعود.
 نورة بنت محمد آل الشيخ
 لؤلؤة بنت محمد آل الشيخ

وفاته
توفي في شهر شعبان 1403 هـ عن عمر يناهز المائة عام.

المراجع

بن عبد العزيز آل الشيخ

محمد بن عبد العزيز آل الشيخ


Le Vendredi Blanc s'est produit pendant le front italien de la Première Guerre mondiale, lorsqu'une avalanche a frappé des casernes austro-hongroises sur le mont Marmolada, tuant 270 soldats. Le même jour, d'autres avalanches ont frappé des positions italiennes et austro-hongroises, tuant des centaines de personnes. Selon certains rapports, les deux camps ont délibérément tiré des obus dans les couches de neige affaiblies afin de tenter d'enterrer l'autre camp.

On ne dispose pas d'une estimation précise du nombre de victimes de ces avalanches mais des documents historiques suggèrent au moins  parmi les soldats et quelques dizaines parmi les civils.

La date du 13 décembre marquait la Sainte-Lucie, une fête religieuse commémorative pratiquée par la majorité des catholiques italiens. Bien que les avalanches qui se sont produites dans les montagnes des Dolomites aient eu lieu un mercredi en 1916, le terme « Vendredi Blanc » a été utilisé pour désigner ce jour désastreux.

Avalanches au sommet du Gran Poz
La caserne militaire austro-hongroise Kaiserschützen a été construite sur le sommet du Gran Poz (environ  au-dessus du niveau de la mer) du mont Marmolada. La caserne en bois a été construite au mois d'août de l'été 1916, pour abriter les hommes du  Bataillon de l'Imperial Rifle Regiment n°III (1.Btl. KschRgt. III). L'emplacement de la caserne était prévu pour être bien situé afin de la protéger des attaques italiennes et d'assurer une défense au sommet du disputé Mont Marmolada. La caserne était placée le long de falaises rocheuses pour la protéger des tirs directs de l'ennemi et l'emplacement était hors de portée des mortiers à grand angle.

Au cours de l'hiver 1916, de fortes chutes de neige et un dégel soudain dans les Alpes ont créé des conditions propices aux avalanches. Dès le début du mois de décembre, on enregistrait une accumulation de neige de 8 à 12 mètres au sommet. Le commandant austro-hongrois du 1.Btl. KschRgt.III, le capitaine Rudolf Schmid, remarque le danger imminent auquel sa compagnie est confrontée. Craignant que sa position ne soit bientôt intenable, le capitaine Schmid a écrit une requête à son supérieur, le lieutenant maréchal Ludwig Goiginger de la  division d'infanterie. L'appel a finalement été rejeté pour libérer la base au sommet du Gran Poz. Dans les huit jours précédant l'avalanche, de nouvelles chutes de neige abondantes ont perturbé les lignes de communication téléphoniques et laissé chaque avant-poste bloqué par un manque de ravitaillement.

Le mercredi 13 décembre 1916, à 5h30 du matin, plus de  (environ 1 million de mètres cubes) de neige et de glace dévalent le flanc de la montagne directement sur la caserne. Les bâtiments en bois, remplis de soldats, se sont effondrés sous le poids de l'avalanche, écrasant les occupants. Sur les  présents, 229 étaient des fantassins de montagne du Kaiserschützen et 102 étaient des Bosniaques d'une colonne de soutien. Seuls quelques-uns ont pu être mis en sécurité, tandis que 270 ont été enterrés vivants. Seuls 40 corps ont été récupérés dans le carambolage. Parmi ceux qui ont survécu, le capitaine Schmid et son aide-de-camp, qui s'en sont sortis légèrement blessés.

Avalanches du Val Ciampi d'Arei
Dans la nuit du 13 décembre, une avalanche frappe une division italienne du  Alpini, envahissant leurs baraquements de montagne. Les Italiens ont appelé cette journée désastreuse La Santa Lucia Nera d'après le jour de la Sainte-Lucie.

Conséquences
Au lendemain du Vendredi Blanc,  de tous bords ont été tués en décembre par des avalanches. Au total, il s'agit du plus grand nombre de décès causés par des débris de neige/de glace provenant d'avalanches de l'histoire. Si l'on tient compte de tous les décès liés aux avalanches (y compris les coulées de boue et de rochers déclenchées ultérieurement par une avalanche), le Vendredi Blanc est la deuxième pire catastrophe jamais enregistrée, après l'avalanche de Huascarán en 1970.

Articles connexes
 Liste des avalanches les plus meurtrières
 Avalanche de Riopiano
 Guerre blanche

Médias

Littérature

Musique
 Le groupe de metal suédois Sabaton a couvert les événements dans leur single Soldier of Heaven de 2022.

Notes et références

Décembre 1916
Histoire de la Vénétie
Histoire de l'Autriche-Hongrie pendant la Première Guerre mondiale
1916 en Italie
1916 en Autriche-Hongrie
Première Guerre mondiale
Catastrophe naturelle en 1916

Vendredi Blanc (1916)


Dieser Artikel behandelt die spanische Nationalmannschaft bei der Fußball-Europameisterschaft 2012 in Polen und der Ukraine. Für Spanien war es die neunte Teilnahme. Seitdem die Endrunde ab 1996 mit 16 Mannschaften ausgetragen wird, konnte sich Spanien immer qualifizieren. Die spanische Mannschaft trat als Titelverteidiger an, nachdem sie 2008 zum zweiten Mal den Titel gewonnen hatte. Da Spanien 2010 zudem Weltmeister wurde, nahm nach 1976 zum zweiten Mal eine Mannschaft als amtierender Welt- und Europameister teil. Spanien konnte durch ein 4:0 im Finale gegen Italien den Titel verteidigen und damit als erste europäische Mannschaft drei Titel in Folge gewinnen. Dies war zuvor nur Uruguay bei der Copa América 1922, den Olympischen Spielen 1924 und der Copa América 1924 gelungen.

Qualifikation
Spanien absolvierte die Qualifikation zur Europameisterschaft in der Gruppe I. Die Selección qualifizierte sich am 6. September 2011, bereits zwei Spieltage vor Schluss, mathematisch für die Endrunde und konnte letzten Endes alle acht Begegnungen für sich entscheiden. Neben Deutschland ist Spanien damit die einzige Mannschaft, die alle Qualifikationsspiele gewann, musste aber zwei Spiele weniger austragen. Bester Torschütze der Mannschaft war David Villa mit insgesamt sieben Treffern, der beim Qualifikationsspiel am 25. März 2011 gegen Tschechien Raúl als Rekordtorschütze ablöste.

Spiele
Alle Resultate aus spanischer Sicht.

Tabelle

Kader
23-Mann-Aufgebot für die Endrunde der Fußball-Europameisterschaft 2012. Mit dem dritten Kapitän Carles Puyol, der kurz vor Saisonende am rechten Knie operiert werden musste, und Rekordtorschützen David Villa, der sich nicht rechtzeitig von einem Schienbeinbruch erholen konnte, fehlten den Spaniern zwei Stammspieler vergangener Turniere bei der EM-Endrunde.

Vorbereitung
Die spanische Nationalmannschaft begann ihr Trainingslager am 22. Mai im österreichischen Schruns, wo man sich schon zur Vorbereitung auf die Weltmeisterschaft 2010 einquartiert hatte. Nicht dabei waren die Spieler der Pokalfinalisten FC Barcelona und Athletic Bilbao. Juan Mata und Fernando Torres vom Champions League Finalisten FC Chelsea stießen am 25. Mai zum Rest der Mannschaft. Im Zuge des Trainingslagers bestritt die Selección zwei Freundschaftsspiele; am 26. Mai gewann das Team in St. Gallen mit 2:0 gegen Serbien, die Tore erzielten Adrián López und Santi Cazorla. Am 30. Mai trafen die Spanier in Bern auf die Auswahl Südkoreas (4:1). Im Anschluss kehrte das Nationalteam nach Spanien zurück, wo, bereits mit den Spielern des FC Barcelona und Athletic Bilbaos im Kader, am 3. Juni ein letztes Vorbereitungsspiel im heimischen Sevilla gegen China (1:0) auf dem Programm stand.

Quartier der Mannschaft
Am 4. Juni bezog die Mannschaft ihr Teamquartier im Hotel Mistral Sport im polnischen Gniewino. Von dort aus reisten die Spanier sowohl zu den Gruppenspielen ins nahe gelegene Danzig als auch zur Viertelfinalbegegnung im ukrainischen Donezk. Am 26. Juni verließ die Mannschaft Polen und quartierte sich nach dem in der Donbass Arena ausgetragenen Halbfinale zur Vorbereitung auf das Endspiel im Opera Hotel in Kiew ein.

Spiele Spaniens

Vorrunde
Spanien bestritt die Vorrunde in der Gruppe C. Als Erster der UEFA-Rangliste wurden die Spanier als Gruppenkopf gesetzt. Gegen Italien gab es zuletzt vor der EM am 10. August 2011 in Bari eine 1:2-Niederlage. Die Bilanz gegen Italien war vor der EM mit 8 Siegen, 11 Remis und 10 Niederlagen negativ, bei EM-Endrunden gab es zwei Remis und eine Niederlage. Das letzte Spiel im Viertelfinale 2008 wurde aber im Elfmeterschießen von den Spaniern für sich entschieden. Spanien und Irland trafen vor der EM zuletzt im Achtelfinale der WM 2002 aufeinander, wo sich die Spanier im Elfmeterschießen durchsetzen konnten. Die Bilanz gegen Irland ist positiv (13 Siege, 7 Remis, 4 Niederlagen vor der EM). Bei einer EM trafen beide zuvor noch nie aufeinander.

Alle Vorrundenspiele der spanischen Mannschaft fanden in der polnischen Stadt Danzig statt.

K.o.-Runde

Spanien zog als Gruppensieger ins Viertelfinale und traf dort auf Frankreich, den Zweiten der Gruppe D. Beide spielten zuvor 30-mal gegeneinander, bei 13 spanischen Siegen, 6 Remis und 11 Niederlagen sowie einer Tordifferenz von 57:35 vor der EM. Bei EM-Endrunden konnten die Franzosen aber zweimal gewinnen: 1984 2:0 im Finale und 2000 2:1 im Viertelfinale. In der Vorrunde 1996 trennten sich beide mit 1:1. Das letzte Spiel zwischen beiden Mannschaften konnte Spanien am 3. März 2010 in Saint-Denis mit 2:0 gewinnen. Auch in der Qualifikation für die WM 2014 treffen beide wieder aufeinander. Erstmals konnte Spanien ein Pflichtspiel gegen Frankreich gewinnen und zum vierten Mal in Folge in das Halbfinale eines Turnieres einziehen. Dort trafen die Spanier auf den Nachbarn Portugal, den häufigsten Länderspielgegner. Die Gesamtbilanz war mit 16 Siegen, 12 Remis und 6 Niederlagen mit einer Tordifferenz von 72:41 positiv vor der EM. Zuletzt trafen beide am 17. November 2010 in Lissabon aufeinander und beim 0:4 musste Spanien die höchste Niederlage gegen Portugal einstecken. Das letzte Pflichtspiel zwischen beiden endete im Achtelfinale der WM 2010 1:0 für Spanien. Bei Europameisterschaften trafen beide zweimal in der Vorrunde aufeinander, zuerst 1984 (1:1) dann 2004 (0:1). Nach dem Sieg im Elfmeterschießen trafen die Spanier im Finale erneut auf Italien, gegen das es im ersten Spiel ein 1:1 gab. Beide standen sich zuvor noch nie in einem EM- oder WM-Finale gegenüber. In einem von den Spaniern überlegen geführten Spiel konnten sie mit einem 4:0-Rekordsieg ihren Titel verteidigen.

Auszeichnungen
Andrés Iniesta wurde zum besten Spieler der EM gewählt. Iker Casillas, Jordi Alba, Gerard Piqué, Sergio Ramos, Xabi Alonso, Sergio Busquets, Andrés Iniesta, Xavi Cesc Fàbregas und David Silva wurden ins UEFA-All-Star-Team der 23 besten Spieler des Turniers gewählt. Damit stellte Spanien das größte Kontingent und als einzige Mannschaft Spieler aus allen Mannschaftsteilen. Fernando Torres, der wie fünf andere Spieler drei Tore erzielen konnte, wurde als bester Torschütze ausgezeichnet, da er weniger Einsatzzeit dafür benötigte.

Einzelnachweise

Spanien
2012

Fußball-Europameisterschaft 2012/Spanien


Chubut puede referirse a:
 la provincia del Chubut, estado federal de Argentina;
 el río Chubut, un curso fluvial de Argentina;
 al territorio nacional del Chubut, extinta unidad administrativa de Argentina;
 al Chubut (1865), buque de la Armada Argentina;
 al diario El Chubut, periódico argentino.

Chubut (desambiguación)


O MP-412 REX (Revolver for Export; ) era um revólver russo de ação dupla/simples projetado pela estatal Izhevsky Mekhanicheskiy Zavod (IZHMEKH), de ação basculante para baixo (break-action) e ejetor automático, com câmara para o cartucho .357 Magnum.

História
O MP-412 foi projetado na década de 1990 e destinado à exportação. No entanto, nunca entrou em produção; não está claro por que isso ocorreu, embora provavelmente devido ao fechamento de seu maior mercado potencial, os Estados Unidos, por causa de um acordo entre o presidente dos EUA Bill Clinton e o presidente russo Boris Yeltsin na década de 1990, proibindo voluntariamente a importação de armas de fogo de Rússia para os Estados Unidos.

Revólveres da Rússia
Armas de fogo de .357 Magnum

MP-412 REX


O USS Montana é um submarino nuclear de ataque operado pela Marinha dos Estados Unidos e a vigésima primeira embarcação da Classe Virginia. Sua construção começou em maio de 2018 nos estaleiros da Newport News Shipbuilding na Virgínia e foi lançado ao mar em fevereiro de 2021, sendo comissionado na frota norte-americana em junho do ano seguinte. É armado com doze lançadores verticais de mísseis e quatro tubos de torpedo de 533 milímetros, tem um deslocamento submerso de quase oito mil toneladas e alcança uma velocidade máxima de 32 nós submerso.

Ligações externas

Classe Virginia (submarinos)
Navios de 2021
Navios construídos na Virgínia
Navios construídos pela Newport News Shipbuilding
Submarinos nucleares da Marinha dos Estados Unidos

USS Montana (SSN-794)


Zabarella er et italiensk efternavn, der henviser til blandt andre:

 Francesco Zabarella (1360–1417) – kardinal og ærkebiskop af Firenze
 Jacopo Zabarella (1533–1589) – professor ved universitetet i Padova

Efternavne

Zabarella


Die Plaza Fabini, auch bekannt als Plaza Ing. Juan P. Fabini bzw. Plaza del Entrevero, ist ein Platz in der uruguayischen Hauptstadt Montevideo.

Die Plaza Fabini liegt an der das Zentrum der Stadt bildenden Avenida 18 de Julio vier Häuserblocks östlich der Plaza Independencia im Barrio Centro. Von diesem durch die parallel zur Avenida 18 de Julio verlaufende Colonia und seitlich durch die Straßen Julio Herrera y Obes und Rio Negro begrenzten Platz zweigt in Nordost-Richtung eine weitere bedeutende Straße Montevideos, die Avenida Libertador ab, die in Richtung des Palacio Legislativo führt. Letzterer ist ebenso wie die gesamte Avenida von dort aus er- bzw. zu überblicken. Der Name der Plaza Fabini, für deren Errichtung Emilio J. Massobrio und die Dirección de Paseos Públicos der Intendencia Municipal von Montevideo verantwortlich zeichneten, entlehnt sich des Ingenieurs und Politikers Juan Pedro Fabini, zu dessen Ehren er 1964 errichtet wurde. Im Volksmund wird jedoch häufig die Bezeichnung Plaza del Entrevero in Anlehnung an die auf der Plaza befindliche, von José Belloni 1967 geschaffene und inmitten des dortigen Springbrunnens stehende Bronze-Skulptur Monumento El Entrevero verwendet. Im Jahr 1994 erfolgte eine Umgestaltung des Platzes, für die Juan Perazzo verantwortlich zeichnete. Die 1997 eingebrachten Zeltstrukturen gehen auf Rafael Lorente Mourelle zurück.

Unterhalb des Platzes ist subterran das Centro Municipal de Exposiciones "Subte" gelegen, in dem diverse Kunstausstellungen stattfinden. Gegenüber dem Platz auf der Südseite befindet sich das Edificio Rex mit der am 3. November 1999 eröffneten Sala Zitarrosa. Bis Anfang der 1980er Jahre diente dieses Gebäude als Kino.

Literatur
 Guía Arquitectónica y Urbanística de Montevideo. 3. Auflage. Intendencia Municipal de Montevideo u. a., Montevideo u. a. 2008, ISBN 978-9974-600-26-3, S. 67, 142.

Weblinks

 Plaza Fabini (spanisch) auf www.montevideo.gub.uy, abgerufen am 17. Februar 2012
 La Plaza Fabini o Plaza del Entrevero (spanisch) auf www.viajeauruguay.com, abgerufen am 17. Februar 2012

Einzelnachweise

Platz in Montevideo
Platz in Südamerika

Plaza Fabini


H1Z1: King of the Kill er et kommende Battle Royal computerspil udviklet af Daybreak Game Company til Microsoft Windows, PlayStation 4 og Xbox One. H1Z1: King of the Kill blev skabt efter det oprindelige H1Z1-spil blev delt i to separate projekter i februar 2016.

Referencer

E-sportspil
PlayStation 4-spil
Windows-spil
Xbox One-spil

H1Z1: King of the Kill


Sărata Galbenă este o rezervație naturală silvică în raionul Hîncești, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Cărpineni, Sărata Galbenă, parcelele 28, 32, 33. Are o suprafață de 220 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Hîncești.

Referințe

Sărata Galbenă, silvică
Raionul Hîncești

Rezervația naturală silvică Sărata Galbenă


Alexandre Cabral (n. 17 octombrie 1917, Lisabona – d. 21 noiembrie 1996) a fost un scriitor portughez.

Biografie
A frecventat, cu numele său real José dos Santos Cabral, Școala Fiilor de Militari (actualul Institut Militar al fiilor de militari), dar a decis să se angajeze la vârsta de cincisprezece ani, efectuând diverse profesii și chiar emigrând în fostul Congo Belgian unde a rămas timp de trei ani. După întoarcerea sa în Portugalia, a fost redactor al unei agenții de știri, apoi agent de publicitate și funcționar la o firmă din industria farmaceutică. Mai târziu a lucrat la o agenție de publicitate și a studiat în același timp la Facultatea de Litere a Universității din Lisabona, unde a devenit licențiat în științe istorice și filozofice.

A făcut parte din curentul literar neo-realist și s-a specializat ca un cunoscător profund al operei lui Camilo Castelo Branco, căruia i-a dedicat, în afară de adnotări, studii de texte și adunarea vastei corespondențe și a polemicilor literare, zeci și zeci de ani de studiu permanent și de cercetare. Această dăruire atentă de cercetător al operei camiliene a culminat cu elaborarea unui important dicționar camilian, care-l impune ca pe unul dintre cei mai importanți și mai competenți specialiști în opera vastă a acestui autor portughez.

În afară de colaborarea regulată la ziare și reviste, el a făcut parte din organele de conducere ale unor importante instituții de cultură, fiind elementul proeminent în formarea Societății Scriitorilor Portughezi și membru în primul consiliu de conducere prezidat de Aquilino Ribeiro. S-a dedicat, de asemenea, activității traducător literar, fiind de menționat contribuția sa la difuzarea în mediul cultural portughez al operelor scriitorilor Roger Martin du Gard, Anatole France, Claude Roy, Jaroslav Hasek și Mihail Sadoveanu. A prefațat scrieri ale mai multor scriitori portughezi și a colaborat la cărți de omagii sau de istorie cultural-politică cu mărturii literare de mare importanță. În primele sale romane a folosit pseudonimul Z. Larbak.

El a trăit o mare parte din viața sa în Bairro de São Miguel, mai precis în Rua Frei Tomé de Jesus, în parohia Alvalade din Lisabona. El a fost nu numai scriitor și cercetător, ci și un luptător pentru democrație în Portugalia.

A fost decorat cu Ordinul Infantele D. Henrique în grad de mare ofișțer de către președintele republicii, Dr. Mário Soares.

Opera

Povestiri și romane
 1937 - Cinzas da Nossa Alma
 1938 - Contos Sombrios
 1942 - O Sol Nascerá um Dia
 1947 - Contos da Europa e da África
 1949 - Fonte da Telha
 1953 - Terra Quente
 1955 - Malta Brava
 1956 - Histórias do Zaire
 1961 - Margem Norte
 1970 - Memórias de um Resistente

Piesă de teatru
 1959 - As Duas Faces

Opere camiliene
 1962-1970 - As Polémicas de Camilo (reeditată în 1981-1982)
 1978 - Estudos Camilianos
 1980 - CCB Roteiro Dramático de um Profissional das Letras
 1984 - Correspondência (neterminată)
 1986 - Subsídio para uma Interpretação da Novelística Camiliana
 1989 - Dicionário de Camilo Castelo Branco

Traduceri
 Mihail Sadoveanu, A machadinha (Baltagul), Edicão Livra do Brasil, Lisabona, 1962.

Surse bibliografice
 Dicionário Cronológico de Autores Portugueses, Vol. IV, Lisboa, 1997.
 Portugal Século XX - Portugueses Célebres, Lisboa: Círculo de Leitores, 2003, p. 62.

Nașteri în 1917
Decese în 1996
Dramaturgi portughezi
Scriitori portughezi
Traducători portughezi

Alexandre Cabral


Columbo voru bandarískir sakamálaþættir sem voru sýndir fyrst á NBC 1971 til 1978 og síðan stopulla á ABC frá 1989 til 2003. Upphaflega voru þættirnir ein af fjórum þáttaröðum sem skiptust á að birtast undir regnhlífarheitinu The NBC Mystery Movies á miðvikudagskvöldum. Þættirnir voru 70 til 100 mínútna langir og urðu alls 69 talsins í 10 þáttaröðum.

Sögusvið þáttanna er Los Angeles þar sem lögregluforinginn Columbo (leikinn af Peter Falk) reynir að sanna hver morðinginn er með yfirheyrslum þar sem hann virðist oft annars hugar eða úti á þekju. Í upphafi hvers þáttar sjá áhorfendur morðið framið og vita því hver morðinginn er. Columbo grunar líka rétta morðingjann fljótlega og þættirnir ganga út á það hvernig honum tekst að sanna sekt viðkomandi. Hinir seku sjá oftast í gegnum þá aðferð Columbos að látast vera úti á þekju, og taka til við að reyna að dylja slóð sína eða leiða hann á villigötur. Þættirnir eru þannig dæmi um viðsnúna sakamálasögu sem gengur ekki út á að finna hinn seka, heldur ná honum.

Bandarískir sakamálaþættir
NBC
ABC

Columbo


Adam Chambers est un homme politique canadien en Ontario. Il représente la circonscription fédérale ontarienne de Simcoe-Nord à titre de député conservateur à partir de 2021.

Biographie

Né à Midland en Ontario, Chambers fréquente la  et obtient un diplôme en droit de l'université Western Ontario. Il travaille comme conseiller senior pour Jim Flaherty, dans le domaine de l'industrie financière et dirige une entreprise d'éducation en ligne. Chambers est marié et père de deux enfants.

Résultats électoraux

Liens externes
Adam Chambers - Chambre des communes du Canada
Mr. Adam Chambers, M.P. - Parlement du Canada

Références

Actuel député fédéral canadien
Député du Parti conservateur du Canada
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Étudiant de l'Université de Western Ontario

Adam Chambers (homme politique)


Event Horizon Telescope (EHT) er et stort radioteleskopnet bestående af et globalt netværk af radioteleskoper og som kombinerer data fra adskillige very-long-baseline interferometri (VLBI) stationer rundt omkring på Jorden. Målet med EHT-projektet er at observere miljøet lige udenfor de supermassive sorte hullers begivenhedshorisont (på engelsk Event Horizon), med en vinkelopløsning høj nok til at kunne betragte strukturer med en størrelse af det sorte huls begivenhedshorisont. Blandt projektets observationelle mål er de to sorte huller med den tilsyneladende største vinkelstørrelse: M87* i centrum af den enorme elliptiske galakse i stjernebilledet Jomfruen; Messier 87 - og Sagittarius A* der er i Mælkevejens galaksekerne.

Det først billede af det supermassive sorte hul i centrum af galaksen Messier 87, blev offentliggjort af EHT-samarbejdet den 10. april 2019. Det sorte hul fik øgenavnet Pōwehi, der betyder "embellished dark source of unending creation" på Hawaiiansk.
Radioteleskopnet gjorde denne observation via en bølgelængde på 1,3mm og med den teoretiske diffraktion-begrænsede opløsning på . Fremtidige planer omfatter forbedring af radioteleskopnettets opløsning ved at tilføje flere radioteleskoper og ved at anvende radiobølger med kortere bølgelængde.

Messier 87*
Den 10. april 2019 blev det annonceret på en pressekonference i Bruxelles af Event Horizon Telescope-samabejdet, at man for første gang i historien havde taget et billede af et sort hul. Det supermassive sorte hul i centrum af M87, der benævnes M87*, er optaget ved hjælp af radio-interferometri. Man har selvfølgelig ikke lavet et billede af det sorte hul, men man har lavet billeder i falske farver fra otte radioteleskopers modtagne radiobølger med en bølgelængde på 1,3 mm (EHF; millimeterbølger) udenfor, men tæt på, det supermassive sorte huls begivenhedshorisont i centrum af galaksen M87. Via Event Horizon Telescope samarbejdet har man estimeret M87* til at have en masse på  solmasser. Det er en af de højeste kendte masser for sådan et objekt.

Samarbejde

Institutioner affillieret med EHT omfatter:
 Aalto University
 Boston University
 Brandeis University
 California Institute of Technology
 Canadian Institute for Advanced Research
 Canadian Institute for Theoretical Astrophysics
 Chalmers University of Technology, Onsala Space Observatory
 Chinese Academy of Sciences
 Consejo Nacional de Ciencia y Tecnología
 Cornell University, Center for Astrophysics and Planetary Science
 European Research Council
 Google Research
 The Graduate University for Advanced Studies (SOKENDAI), Department of Statistical Science / Department of Astronomical Science
 Hiroshima University, Hiroshima Astrophysical Science Center
 Huazhong University of Science and Technology, School of Physics
 Institute of Statistical Mathematics
 Instituto de Astrofísica de Andalucía, Consejo Superior de Investigaciones Científicas
 Instituto Geográfico Nacional
 Instituto Nacional de Astrofísica, Óptica y Electrónica
 Istituto Nazionale di Astrofisica (INAF) – Istituto di Radioastronomia, Italian ALMA Regional Centre
 Istituto Nazionale di Fisica Nucleare, Sezione di Napoli
 Joint Institute for VLBI in Europe
 Kogakuin University of Technology Engineering
 Korea Astronomy and Space Science Institute
 Leiden University, Leiden Observatory
 Los Alamos National Laboratory
 Max-Planck-Institut für extraterrestrische Physik
 Nanjing University, Key Laboratory of Modern Astronomy and Astrophysics / School of Astronomy and Space Science
 National Optical Astronomy Observatory
 National Radio Astronomy Observatory
 National Sun Yat-Sen University, Physics Depatment
 National Taiwan University, Department of Physics
 Netherlands Organisation for Scientific Research
 Peking Universitet, Department of Astronomy, School of Physics / Kavli Institute for Astronomy and Astrophysics
 Rhodes University, Centre for Radio Astronomy Techniques and Technologies, Department of Physics and Electronics
 Seoul National University, Department of Physics and Astronomy
 Tohoku University, Astronomy Institute / Frontier Research Institute for Interdisciplinary Sciences
 Universidad de Concepción, Astronomy Department
 Universidad Nacional Autónoma de México, Instituto de Astronomía / Instituto de Radioastronomía y Astrofísica
 Universitat de València, Departament d'Astronomia i Astrofísica / Observatori Astronòmic
 University College London, Mullard Space Science Laboratory
 University of Amsterdam, Anton Pannekoek Institute & GRAPPA
 University of Arizona
 University of California Berkeley
 University of California Santa Barbara
 University of Chinese Academy of Sciences, School of Astronomy and Space Sciences
 University of Illinois, Department of Astronomy / Department of Physics
 University of Massachusetts Amherst, Department of Astronomy
 University of Pretoria, Department of Physics
 University of Science and Technology
 University of Science and Technology of China, Astronomy Department
 University of St. Petersburg, Astronomy Institute
 University of Tokyo, Graduate School of Science, Department of Astronomy / Kavli Institute for Physics & Mathematics of the Universe
 University of Toronto, Dunlap Institute for Astronomy and Astrophysics
 University of Waterloo, Waterloo Center for Astrophysics / Department of Physics and Astronomy
 Yonsei University, Department of Astronomy

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger

Eksterne henvisninger
 https://eventhorizontelescope.org/

Teleskoper

Event Horizon Telescope