The health board system of Ireland was created by the 1970 Health Act. This system was initially created with eight health boards, each of which were prescribed a functional area in which they operated. The system was reformed in 1999 from eight to eleven regional bodies.

On 1 January 2005, the health boards were replaced by the Health Service Executive.

Background
Prior to the advent of the health board system, the Health Act 1947 was the principal legislation on the State's role in the provision of healthcare in Ireland; this was the act that served as the legislative basis for the Mother and Child Scheme, which was later withdrawn under Church and medical opposition.

Under the 1947 act, the health authority for a functional area was the administrative county or county borough. This reflected the fact that until 1947, the Department of Local Government and Public Health was responsible for public health. The Department of Health was created as a separate Department of State by the Ministers and Secretaries (Amendment) Act 1946.

In 1970, the healthcare system of Ireland was still very much a private and voluntary system with the Catholic Church still retaining effective control of healthcare, in particular, the ownership of hospitals and institutions. Doctors served very much in a sole trader capacity with the state taking few responsibilities beyond the organisation of the provision of healthcare to the disadvantaged.

Health boards
In 1970, the Health Boards Regulations were made under the Health Act 1970 and defined among other things the functional area, membership and composition of each health board. Each health board was headed by a chief executive officer and more often assisted by an  management team consisting of professionals who were public servants.

†In 1990, the functional area was changed to explicitly include the Galway City and as a result two board members were added to the board in accordance with the 1990 Health Boards (Amendment) Regulations. This change was due to the city obtaining county borough status on 1 January 1986 and thus the need for representation on the health board which had continued to be  responsible for health within the city in the interim period.

1999 Reforms

In the late 1990s, the counties of Dublin, Kildare and Wicklow represented almost half of the population of the state and had only one health board, the Eastern Health Board. The rest of the state was served by seven health boards, each with a designated functional area. The 1999 Health (Eastern Regional Health Authority) Act was introduced and dissolved the Eastern Health Board and created four bodies in its place, thus bringing to eleven the number of regional health authorities and boards.

The Eastern Regional Health Authority (ERHA) was given overall responsibility for the former health board functional area, however the actual provision of services was delegated to three area health boards. These area health boards were; the Northern Area Health Board (NAHB), East Coast Area Health Board (ECAHB) and the South-Western Area Health Board (SWAHB).

The functional areas of the area health boards did not correspond exactly to the city and county council boundaries and instead were defined in the First Schedule of the Act. The 1999 Eastern Regional Health Authority (Area Health Boards) Regulations determined the composition of the board of each area health board. The composition of the Eastern Regional Health Authority was determined by the act.

References

External links
Department of Health

Medical and health organisations based in the Republic of Ireland

Health board (Ireland)


The Strait of Tiquina is the passage that connects the larger and smaller parts of Lake Titicaca in Bolivia.

Geography
The strait is  across at its narrowest point. It joins the upper lake, Lake Chucuito, and the lower (and smaller) lake, Lake Wiñaymarka (or Lake Pequeño, "little lake").  The entire lake is called Lake Titicaca and is the largest lake, by volume, in South America. It is situated on the border of Bolivia and Peru.

To save the distance around Lago Pequeno, buses and cars cross the strait on barges or canoes, the passengers usually separate from the heavier vehicles. The crossing runs between the towns of San Pedro de Tiquina and San Pablo de Tiquina.

Road blockades
The road for the crossing is on occasions blockaded by local residents protesting against increases in ferry tolls and demanding a road bridge. Local residents have campaigned for a bridge to be constructed but barge operators and the Government are against the proposal.

References

Tiquina
Bodies of water of Bolivia
Lake Titicaca
Landforms of La Paz Department (Bolivia)

Strait of Tiquina


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslaviju

|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Ivan Šabjan (Korog, 21. studenoga 1961.), hrvatski kanuist.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1988. U kategoriji C–1 500 m je nastupio u polufinalu, a u C-1 1.000 m je osvojio 8. mjesto. Na OI 1996. je u kategoriji C–1 1.000 m osvojio 8. mjesto, u kategoriji C–2 500 m 10. mjesto, a u C-2 1.000 m je nastupio u polufinalu.

Na svjetskom prvenstvu 1986. je u kategoriji C–1 10.000 m osvojio srebrenu medalju, a u kategoriji C–1 1.000 m brončanu. Svjetski je prvak iz 1987. u kategoriji C–1 10.000 m.

Na Mediteranskim igrama 1993. je osvojio broncu u kategoriji C–2 500 m.

Bio je član Belišća i Vuteksa iz Vukovara.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Ivan Šabjan


سرطان عنق الرحم  وهو سرطان الرحم الخبيث الذي يصيب عنق الرحم، ويحتل المرتبة الثانية في السرطانات من حيث الانتشار بين النساء، السبب الرئيسي للإصابة بهذا السرطان هو الإصابة بالفيروس (HPV). هذا المرض لا يسبب الآلام وإنما يتصاحب بنزف بسيط. ولكن عندما يكون السرطان كبير ويتطور إلى مرحلة الورم فقد يتسبب بخروج سائل وردي اللون له رائحة. في المراحل الأولى من ظهور المرض قد يكون استئصال المكان المصاب عن طريق الليزر كافيا، ولكن في المراحل المتقدمة قد يجب ازالة الرحم بشكل كامل وفي بعض الأحيان يستدعي الوضع إلى ازالة بعض الاعضاء المحيطة إذا كان في مرحلة متقدمة وانتشر لها. وللكشف المبكر عن المرض يجب اللجوء بشكل دوري إلى إجراء فحص طبي عن احتمال الإصابة. وان أخذ لقاح ضد هذا المرض يقي من احتمال الإصابة بأربع أنواع من فيروس ال HVP وبهذا يقلل اللقاح إلى درجة ما من خطر الإصابة بهذا المرض.

في علم الوبائيات
ان سرطان عنق الرحم هو ثان أكثر سرطان يصيب النساء عالميا، في عام 2002 اصيب حوالي 500.000 امرأة بهذا المرض وماتت حوالي 273.000 امرأة بسببه، وبحسب الاحصائية العالمية للأمراض المسببة لوفاة النساء وبشكل خاص الأمراض التي تصيب الانسجة، احتل هذا المرض المرتبة الأولى كمسبب بنسبة 60% للوفيات المصابات بأمراض الانسجة.

احتمالية الإصابة بالمرض:
ان احتمالية الإصابة بالمرض تختلف من مكان لأخر ومن دولة لأخرى فعلى سبيل المثال في فلندا تصل نسبة الإصابة بالمرض إلى 3.6 من كل 100.00 اما في كولومبيا فتصاب تقريبا 45 امرأة من كل 100.000 بهذا المرض سنويا، وفي ألمانيا فالنسبة تتراجع إلى 12 امرأة من كل 100.000 تصاب بهذا المرض سنويا حسب احصائية في عام 2002. كما اظهرت نفس الاحصائية ان هذه النسبة تزداد من 50 إلى 100 ضعف عند النساء اللائي لديهن استعداد وراثي، قديما كان هذا السرطان من أعلى نسب السرطانات المسببة عن طريق العوامل الوراثية. ولكن عن طريق الفحوص الدورية امكن من تخفيض احتمال الإصابة بنسبة 25% في أوروبا.

العمر الوسطي للإصابة بالمرض
يظهر هذا المرض على الأغلب بين عمر 45 و 55 عام، ولكن مرحلة الإصابة الفيروسية المسببة لهذا السرطان تكون قد بدأت على الأغلب بعمر بين عمر 20 حتى 30 عام. العمر الوسطي لاكتشاف المرض سريريا هو 52 عام.كما يمكن لهذا المرض الظهور خلال فترة الحمل. وتتراوح هذه النسبة حوالي 1.2 امرأة من كل 10.000.

الأسباب الرئيسية

لوحظ وبشكل واسع بأن أغلب المسببات لهذا المرض هو الفيروس HPVهو كروي الشكل لايحتوي على غلاف ويحتوي على حمض نووي DNA ثنائي، وهذا الفيروس هو من الفيروسات الحليمية التي تضم حوالي 200 نوع مختلفة من الفيروسات، قسم كبير من هذه الفيروسات غير ضار بالبشر وفي معظمها تهاجم الاغشية المخاطية والطبقات القاعدية في الجلد مسببة ظهور دمامل غير مستحبة. ولكن الفئة السادسة عشر والثامة عشر تكون السبب في حوالي 70% في الإصابة بهذا السرطان، كما أن تناول هرمونات الاستروجين الصناعية في علاج أعراض الاياس (نهاية الدورة الشهرية) عند المرأة يسبب الإصابة بسرطان الرحم إذا أخذت بجرعات كبيرة.

وقد تتسبب عوامل أخرى كالتدخين وضعف الجهاز المناعي والنشاط الجنسي وممارسة الجنس بدون محاذير وعدم النظافة الشخصية والإهمال كذلك فان الانجاب المتكرر وكل هذه الأسباب تلعب دورا في تسبب بهذا النوع من السرطان.

الإصابة بفيروس الHPV

الإصابة الأولى بهذا الفيروس تكون على الأغلب في عمر الشباب عن طريق العدوى وعلى الأغلب بسبب العلاقات الجنسية. في الغالب يبقى الفيروس لسنوات عديدة غير فعال أو بمعنى اخر يتعايش بشكل سلمي. وبحسب الإحصائيات فان احتمالية الإصابة بهذا المرض ترتفع بعد الممارسة الأولى للجنس وكما ذكرنا سابقا ان تعدد الشركاء في العملية الجنسية واهمال النظافة العامة هي من الأسباب القوية لانتقال الفيروس HPV. كما أنه من الممكن ان تطرأ الإصابة بهذا الفيروس بدون الممارسات الجنسية ولكن بصورة اقل. على سبيل المثال عند الولادة يمكن ان تنتقل إلى الرضيعة. نظريا يمكن ان ينتقل هذا المرض عن طريق الملامسة عن طريق اليد واستخدام الحمامات العامة وما شابه ولكن كل هذه الفرضيات هي في طور الدراسة ولم يمكن حتى الآن اثباتها بشكل قطعي.

و عندما يجد الفيروس نفسه في المكان المناسب والمناخ الملائم بين الخلايا القاعدية لغشاء الرحم فانه يعمل على تسخير الخلايا وكل مدخراتها البروتينية لمضاعفة حمضه النووي وإنتاج فيروسات جديدة والتي بدورها تهاجم خلايا أخرى سليمة، وذلك لأن الفيروسات لا تستطيع التكاثر وزيادة اعدادها بدون معيل وفي هذه الحال تلعب خلايا الرحم أو عنق الرحم دور المعيل.

وفي هذه الحالة يجب على خلايا الرحم ان تكون محرضة للانقسام لكي تنتج اعداد جديدة من الفيروس وبالتحديد في هذه المرحلة يطرأ الخطأ التالي: الفيروسات المحرضة تقوم بتعطيل مراكز تنظيم التحكم بالانقسام الخلوي. وفي سياق متصل يقود هذا الانقسام غير المنتظم إلى موت ذاتي مبرمج لهذه الخلايا. كما أن الفيروس يستطيع ان يزرع صفاته الوراثية في داخل الحمض النووي للخلية مما قد يودي إلى انقسامات غير منتظمة ولا تحتاج إلى تحريض هرموني وكل هذا كافي لبناء الورم السرطاني. في الحالة الطبيعة وبوجود جهاز مناعي سليم، يستطيع هذا الجهاز باكتشاف الخلايا المصابة بشكل سريع ويقوم بالقضاء عليها بشكل كامل، حوالي 70% من المصابين تعافوا من الإصابة بعد سنتين بشكل تلقائي. وهنا تجدر الإشارة ان المصابين لم يكونوا قد اصيبوا بالسرطان بعد وانما كانو في طور مهاجمة الفيروس للخلايا.

وفي بعض الأحيان ينجح الفيروس ولسبب غير معروف حتى الآن في خداع الجهاز المناعي ويستطيع ان يتغلب عليه.
اما النساء اللواتي يصبّن بالعدوى فقد تستغرق مرحلة تطور العدوى إلى فيروس حوالي 10 إلى 20 عاما بعد الإصابة، وهذا ما يوضح لنا لما ان أغلب الحالات المصابة تتراوح اعمارها بين 35 وال 40. أي بعد حوالي 10 إلى 20 سنة من مباشرة النشاط الجنسي.

التدخين

لا يعتبر التدخين بالضرورة مسببا رئيسيا للمرض ولكن تعتبر خطورة الفيروس HPVعند النساء المدخنات أعلى من خطورته عند النساء غير المدخنات أو اللاتي لم يدخن قط، والجدير بالذكر هنا ان التدخين يزيد من خطورة الإصابة بسرطان الخلايا الظهارية وليس الخلايا الغدية أو ما يسمى بالسرطان الفصيصي، وهناك أمور كثيرة تؤثر على ارتفاع الخطورة كعدد السجائر المدخنة في اليوم والعمر كذلك عمر المدخن عندما بدأ التدخين، كذلك فان المواد الناتجة عن تفكك دخان التبغ والمحرضة للسرطان يمكن ان يلاحظ وجودها في الغشاء المخاطي لعنق الرحم.كما أن الإصابة بفيروس ال HPVعند المدخنات يمكن تبقى لفترة أطول مما قد يرفع احتمالات الإصابة بسرطان عنق الرحم.

أسباب أخرى

ويعتقد ان أسباب وعوامل إضافية قد تسبب وتقوي عامل الإصابة كبعض الأمراض التي تصيب الأعضاء التناسلية كمرض الهربس أو الإصابة بالمتدثرات البكتيرية وفي حال الإصابة بفيروس ال HVP فإن هذه الأمراض تزيد من خطورة الإصابة بالسرطان.

العلامات والأعراض
قد تكون المراحل المبكرة من سرطان عنق الرحم خالية من الأعراض. النزيف المهبلي (أحد الأشكال الأكثر شيوعًا هو النزيف بعد الجماع)، أو (نادرًا) الكتلة المهبلية التي قد تشير إلى وجود ورم خبيث. أيضًا الألم المعتدل أثناء الجماع والإفرازات المهبلية من أعراض سرطان عنق الرحم. في حالة المرض المتقدم ، قد توجد النقائل في البطن ، الرئة ، أو في أي مكان آخر .

قد تشمل أعراض سرطان عنق الرحم في المراحل المتقدمة: فقدان الشهية، فقدان الوزن، التعب،آلام الحوض، آلام الظهر، آلام الساق، تورم الساقين، النزيف المهبلي الشديد، كسور العظام،(نادرًا) تسرب البول أو البراز من المهبل. يعد النزيف بعد الغسل أو بعد فحص الحوض من الأعراض الشائعة سرطان عنق الرحم.

وسائل العلاج

ساعد اختبار بابا نيكولا على انقاص نسبة الوفيات من سرطان عنق الرحم، حيث يؤخذ سائل من المهبل أو خلايا من عنق الرحم ويتم فحصها بواسطة المجهر، وميزة هذه الطريقة هي اكتشاف سرطان الرحم قبل ظهورة بحوالي 5 – 10 سنوات. كذلك الجراحة تعتبر الطريقة الرئيسية لعلاج سرطان الرحم، وهناك عملية استئصال فرعية يتم فيها استئصال الرحم قناة فالوب، أما العملية الجراحية الشاملة فتشمل ازالة عنق الرحم، وفي بعض الحالات يتم ازالة أحد المبيضين أو كليهما. أيضاً يتم العلاج عن طريق المعالجة الاشعاعية وذلك بقذف السرطان بالاشعة السينية أو جسيمات من مواد مشعة مثل: (الكوبالت 60، والراديوم). ويمكن للنساء إجراء فحص مسحات عنق الرحم كل ثلاث إلى خمس سنوات. وعموماً المداومة على العادات الصحية والابتعاد عن الخاطئة مثل: الرياضة والتقليل من الأطعمة الدسمة يؤدي إلى الوقاية من مرض السرطان.

انظر أيضاً
 خلل التنسج العنقي
 سرطانة عنق الرحم ذات الخلايا الزجاجية
 تصنيف مراحل سرطان عنق الرحم
 سرطان الخلايا الصغيرة

روابط خارجية

مراجع

أسباب معدية للسرطان
أمراض مرتبطة بفيروس الورم الحليمي البشري
أمراض وعداوى منقولة جنسيا
سرطانات نسائية

سرطان عنق الرحم


La Nuit du 12 est un thriller franco-belge coécrit et réalisé par Dominik Moll, sorti en 2022.

L'intrigue est inspirée d'un fait réel et de son récit par Pauline Guéna dans son livre documentaire 18.3 - Une année à la PJ, publié en 2021.

Le film est présenté en compétition officielle dans la catégorie « Cannes Premières » au Festival de Cannes 2022.

L'année suivante, lors de la  des César, le film remporte six César, dont celui du meilleur film.

Synopsis
Yohan, policier de la PJ de Grenoble, est obsédé par l'assassinat de Clara Royer, une jeune femme de 21 ans, brûlée vive une nuit alors qu'elle revenait d'une fête entre amies.

Synopsis détaillé
La nuit du , les policiers de la PJ de Grenoble fêtent le départ à la retraite de leur chef. C'est Yohan Vivès qui reprend son poste. Cette même nuit, à Saint-Jean-de-Maurienne, Clara Royer, , quitte la maison dans laquelle elle participait à une soirée entre amies, pour rentrer chez elle. Sur le chemin, elle envoie une vidéo à Stéphanie, sa meilleure amie. Juste après, elle rencontre un homme qui l'asperge d'essence et lui met le feu.

C'est la PJ de Grenoble, et non la gendarmerie de Saint-Jean-de-Maurienne, qui se voit confier l'enquête. Après avoir identifié la victime et prévenu ses proches, ils font, avec l'aide de Stéphanie, la liste des hommes que fréquentait la victime et commencent à les interroger. Yohan et son collègue Marceau sont particulièrement choqués par la mort affreuse de Clara Royer, ainsi que par son jeune âge. Marceau fait remarquer que ce sont presque toujours des femmes que l'on tue ainsi, en les brûlant vives.

Aucun des interrogatoires avec les différents « ex » de Clara ne permet de trouver le coupable, même si l'un d'eux a écrit après leur rupture une chanson rap dans laquelle il menace Clara de la « cramer ». Il jure qu'il serait incapable de passer à l'acte. Les inspecteurs de la PJ reçoivent, dans un courrier anonyme, un briquet. L'auteur de l'envoi s'avère être un marginal qui connaissait Clara, mais il n'y a aucune preuve qu'il ait commis le crime.

Lors d'une rencontre avec Yohan, Stéphanie s'énerve à cause de ses questions répétées sur les relations masculines de Clara. Elle a le sentiment que Clara, de victime, devient coupable, coupable d'être une fille « pas compliquée », pour ne pas dire « facile », qui aurait joué avec le feu en multipliant les liaisons. Elle estime que Clara a été tuée parce qu'elle était une fille, qu'elle a été victime de féminicide.

Sur le lieu de la mort de Clara, des proches et des anonymes ont déposé divers objets pour témoigner de leur émotion à la suite de ce meurtre. Le père de Clara y trouve un tee-shirt avec une tache de sang, ce qu'il trouve suspect, et il fait parvenir l'objet aux inspecteurs. Le sang s'avère appartenir à un homme condamné pour violences conjugales, qui avait aussi eu une liaison avec Clara, mais que les inspecteurs ne parviennent pas à confondre. L'écoute de son téléphone montre par contre qu'il est violent avec sa compagne, qui refuse de le dénoncer. Marceau, révulsé, se rend chez lui et commence à le frapper. Yohan arrive pour le maîtriser, et à la suite de cet incident, Marceau est muté.

Près de trois années plus tard, une juge d'instruction (Anouk Grinberg) souhaite relancer l'enquête. Yohan lui avoue son découragement : même si aucun n'a pu être confondu, il a le sentiment que tous les hommes qu'il a interrogés étaient capables de commettre ce crime, et que, plus largement, ce qui est en cause, c'est « quelque chose qui cloche entre les hommes et les femmes ». Lui et la juge décident de mettre à profit le troisième anniversaire de la mort de Clara, pour faire une planque sur le lieu du crime, et pour dissimuler une caméra près de la tombe, dans l'espoir que le coupable se trahira. L'équipe, jusqu'alors très masculine, a intégré une jeune inspectrice, Nadia.

La planque ne donne rien, mais la caméra près de la tombe dévoile une scène étrange. Un homme inconnu se rend sur la tombe de Clara pendant la nuit, se met torse nu, s'allonge sur la tombe, puis se relève et profère de mystérieuses paroles. Une sourde ayant la pratique de la lecture labiale leur permet de savoir que l'inconnu chante une chanson en anglais. Nadia parvient à l'identifier, il s'agit d'un déséquilibré ayant un solide alibi, car il était interné en hôpital psychiatrique au moment du crime.

Le meurtre de Clara reste non élucidé.

Fiche technique
 Titre original : La Nuit du 12
 Réalisation : Dominik Moll
 Assistant réalisateur : Thierry Verrier
 Scénario : Dominik Moll et Gilles Marchand, d'après le livre 18.3 - Une année à la PJ de Pauline Guéna, Éditions Denoël, Paris, , 528 p.,
 Musique : Olivier Marguerit
 Décors : Michel Barthélémy
 Costumes : Dorothée Guiraud
 Photographie : Patrick Ghiringhelli
 Son : François Maurel
 Montage : Laurent Roüan
 Production : Barbara Letellier et Carole Scotta
 Sociétés de production : Haut et Court, en coproduction avec Versus Production, Auvergne-Rhône-Alpes Cinéma, RTBF, Voo, BeTV et Proximus, en association avec les SOFICA Cinéventure 7, Cinécap 5 et Cinémage 16
 Sociétés de distribution : Haut et Court (France) ; O Brother Productions (Belgique)
 Pays de production : ,
 Langue originale : français
 Format : couleur, 1,85
 Genre : thriller
 Durée : 114 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes) ;  (sortie nationale)
 Suisse romande :

Distribution

Production
Le film est inspiré d'un fait divers réel. Dans la nuit du  au  le corps de Maud Maréchal, , est retrouvé calciné à Lagny-sur-Marne. Son meurtrier n'a jamais été identifié.

Tournage
Le tournage a lieu à l'automne 2021 à Saint-Jean-de-Maurienne et ses environs, notamment Villargondran, ainsi qu'à Grenoble, au vélodrome d'Eybens et en région parisienne, où les bureaux de la PJ ont été reconstitués dans un bâtiment abandonné. La scène finale est filmée dans la vallée des Villards et montre les derniers kilomètres vers le col du Glandon, situé quelques kilomètres avant le col de la Croix-de-Fer, dont parle la voix off de Yohan.

Accueil

Accueil critique

En France, le site Allociné propose une moyenne de 4,4/5 à partir de l'interprétation de  de presse recensées.

Les critiques sont globalement très positives pour ce thriller franco-belge. C'est un carton plein pour Bande à part avec pour commentaire que .  pour La Voix du Nord,  pour Le Figaro, la revue Positif indique que . Le site Écran large rejoint aussi cette analyse : .

Première constate également , et rajoute un petit commentaire politique sur l'actualité en parlant du film comme d'un . Pour Les Fiches du cinéma, .

Dans l'émission Le Masque et la Plume, Michel Ciment l'a trouvé  qu'il ne comprend pas son absence en compétition à Cannes. Il a particulièrement été touché par

Pour Les Échos, Olivier De Bruyn parle d', .

Box-office
Au bout d'une première semaine d'exploitation, le long-métrage réalise  entrées, dont  en avant-première. Il devance la comédie française Irréductible () et suit le biopic Elvis (). Presque 6 000 entrées en un peu plus d'un mois à Grenoble.

Distinctions

Récompenses
 Prix Jacques-Deray 2023
 Prix des auditeurs du Masque et la Plume du meilleur film français de l'année 2022
 César 2023 :
 Meilleur film
 Meilleure réalisation
 Meilleure adaptation
 Meilleur acteur dans un second rôle pour Bouli Lanners
 Meilleur espoir masculin pour Bastien Bouillon
 Meilleur son pour François Maurel, Olivier Mortier et Luc Thomas
 César des lycéens
 Magritte 2023 :
 Meilleur film étranger en coproduction
 Meilleur acteur pour Bouli Lanners

Nominations
 César 2023 :
 Meilleure photographie
 Meilleurs décors
 Meilleur montage
 Meilleure musique originale

Sélection
 Festival de Cannes 2022 : section « Cannes Premières »

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Propos de Dominik Moll recueillis par Yves Alion, « A propos de La Nuit du 12 », L'Avant-scène Cinéma, , Alice Edition, Paris, , ,
 Jean-Dominique Nuttens, « Quelque chose qui cloche», Positif, , Institut Lumière/Actes Sud, Paris, , ,

Liens externes

Film français sorti en 2022
Film belge sorti en 2022
Thriller (film) français
Thriller (film) belge
Film dramatique français
Film dramatique belge
Film réalisé par Dominik Moll
Film français inspiré de faits réels
Film belge inspiré de faits réels
Adaptation d'une œuvre littéraire au cinéma
Film sur un assassinat
Film se déroulant dans les années 2010
Film se déroulant en Isère
Film se déroulant en Savoie
Film tourné en Isère
Film tourné à Grenoble
Film tourné en Savoie
César du meilleur film
Film avec un César de la meilleure réalisation
Film avec un César de la meilleure adaptation
Film avec un César du meilleur espoir masculin
Film avec un César du meilleur acteur dans un second rôle

La Nuit du 12


Zachary Michael "Zac" Anderson (* 30. April 1991 in Ayr) ist ein australischer Fußballspieler.

Karriere

Der aus Nord-Queensland stammende Anderson spielt seit seinem fünften Lebensjahr Fußball, zunächst an der Sunshine Coast in Caloundra und Maroochydore, später für Brisbane City. 2008 erhielt er ein Stipendium an der Queensland Academy of Sport (QAS), mit der er 2008 und 2009 in der Queensland State League antrat. Im August 2009 wurde er in die australische U-20-Auswahl berufen, mit der er im Rahmen der AFF U-19-Meisterschaft nach Vietnam reiste, zu weiteren Nominierungen kam es allerdings nicht.

2009 folgte er dem Trainer der QAS, Mike Mulvey, zum A-League-Klub Gold Coast United nach und erhielt dort einen Platz im Jugendteam, das in der National Youth League antrat. Hauptsächlich spielte Anderson in den ersten beiden Jahren im Jugendteam, mit dem er als Stammspieler in der Innenverteidigung 2010 und 2011 die Meisterschaft der Jugendliga gewann. Seinen ersten Pflichtspieleinsatz für das Profiteam unter Trainer Miron Bleiberg absolvierte Anderson am 20. November 2009, als er beim 1:1-Unentschieden gegen Adelaide United in der Startelf stand und im defensiven Mittelfeld Steve Pantelidis vertrat. Einem weiteren Einsatz in der Saison 2009/10 folgten zwei Einsätze in der Spielzeit 2010/11. Zur Saison 2011/12 erhöhten sich für Anderson und eine Reihe weiterer Nachwuchsspieler die Einsatzchancen, nachdem der eigenwillige Klubeigentümer von Gold Coast United, Clive Palmer, seine finanzielle Unterstützung deutlich reduzierte und einige namhafte Spieler den Klub daraufhin verließen. So war er unter anderem im Februar 2012 Teil der jüngsten Mannschaft der Ligageschichte, als ein 3:3 gegen den Tabellenführer Central Coast Mariners gelang. Nachdem Gold Coast Uniteds Besitzer während der laufenden Saison die Lizenz entzogen wurde und die Saison unter Leitung des australischen Verbandes beendet wurde, löste dieser die Mannschaft am Saisonende auf. Von U-23-Auswahltrainer Aurelio Vidmar wurde Anderson im März 2012 für das letzte Spiel im Rahmen der Qualifikation für die Olympischen Spiele 2012 erstmals in das australische U-23-Nationalteam berufen, Australien hatte zu diesem Zeitpunkt aber bereits keine Chance mehr sich für das Turnier zu qualifizieren. Er bestritt die gesamten 90 Minuten in der Partie gegen den Irak (Endstand 0:0), das Spiel diente für Vidmar zugleich als erster Test im Hinblick auf den neu geschaffenen U-22-Asien-Cup 2014.

Anderson fand im Mai 2012 innerhalb der A-League mit den Central Coast Mariners einen neuen Klub.

Erfolge
Central Coast Mariners
 A-League: 2012/13
Kedah FA
 Malaysia FA Cup: 2017
 Malaysia Cup: 2017 (Finalist)
Hougang United
 Singapore Community Shield: 2020 (Finalist)

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Gold Coast United)
Fußballspieler (Central Coast Mariners)
Fußballspieler (Sydney FC)
Fußballspieler (Kedah Darul Aman FC)
Fußballspieler (PKNS FC)
Fußballspieler (Perak FC)
Fußballspieler (Hougang United)
Australischer Meister (Fußball)
Australier
Geboren 1991
Mann

Zachary Anderson


Gletsjernes tilbagetrækning siden 1850 har betydet ændringer i mængden af ferskvand tilgængelig for dyr og planter, som lever af smeltevand, samt til menneskers husholdninger, landbrugets kunstvanding, og på længere sigt vandstanden i verdenshavene. Det sammenfald, videnskabsfolk har påvist mellem gletsjernes tilbagetrækning og atmosfærens forøgede indhold af drivhusgasser, udlægges af mange som endnu et tegn på global opvarmning. Nogle af de største tilbagetrækninger af gletsjere ses i Himalaya i Asien, Alperne i Europa, Rocky Mountains og Cascade Range i USA, den sydlige del af Andesbjergene i Sydamerika, foruden Kilimanjaro i Afrika.

En gletsjers massebalance er et regnskab som viser hvordan gletsjeren har det. Hvis mængden af sne som tilføres gletsjerens øvre del overstiger mængden af smeltevand som fjernes fra gletsjerens nedre del, er massebalancen positiv og gletsjeren vil rykke frem. Hvis mængden af tilført sne er mindre end mængden af fjernet smeltevand, er massebalancen negativ og gletsjeren vil rykke tilbage.

Under den lille Istid fra omkring 1550 til 1850 var Jordens klima koldere end i dag. Så blev det noget varmere, og frem til omkring 1940 trak de fleste gletsjere sig tilbage. Mellem 1950 og 1980 var det igen lidt koldere, og tilbagetrækningen gik i stå, eller blev ligefrem afløst af fremrykning.

Siden 1980 har en voldsom global opvarmning ført til hastig tilbagetrækning af gletsjere i alle klodens egne, og visse gletsjere er nu helt forsvundet, mens andres eksistens er truet. Specielt i de sydlige Andesbjerge og i Himalaya vil dette kunne føre til vandmangel.

Den kraftige tilbagetrækning, som ses ved gletsjere i alle verdensdele, stemmer overens med de globale temperaturstigninger som er målt siden slutningen af 1800-tallet. Den stadigt hastigere gletsjertilbagetrækning, man siden 1995 har observeret i både Grønland og det vestlige Antarktis, kan være varsel om et stigende havniveau, som vil komme til at påvirke alverdens kystegne.

Tilbagetrækningens følger

Når gletsjerne skrumper, vil det kunne mærkes på en række områder. I egne hvor vandforsyningen er baseret på den smeltevand, gletsjerne afgiver om sommeren, vil en fortsat tilbagetrækning mindske eller helt standse tilførslen af vand. Den vandmængde, som kan opsamles i inddæmmede reservoirer og bruges til kunstvanding af afgrøder eller energiproduktion, vil falde. I Sydamerika kommer en meget stor af vand til overrisling fra kunstige søer, som opsamler smeltevand. I Centralasien er mange lande ligeledes afhængige af smeltevand til overrisling og som drikkevand. I Norge, Alperne og det nordvestlige Nordamerika er smeltevand vigtig for hydroelektrisk energiproduktion.

I Alperne forsøger man visse steder at modvirke gletsjernes tilbagetrækning, og de østrigske gletsjere Stubai og Pitztal, som benyttes til skisport, er således blevet delvist dækket med plastic, en teknik som også benyttes i Schweiz. Selvom plasticoverdækning af gletsjere kan være effektivt i lille skala, som fx til skiløjper, er det formentlig ikke økonomisk muligt i større skala.

Mange dyre- og plantearter, både de som lever i ferskvand og saltvand, har brug for den smeltevand, som gletsjere leverer, idet de har tilpasset sig et liv i koldt vand. Visse fiskarter, fx laks og forel, kan kun yngle kun i koldt vand, og mindre tilførsel af smeltevand vil gøre det vanskeligt for dem at klare sig. Reduced glacial runoff can lead to insufficient stream flow to allow these species to thrive. Ændrede havstrømme som følge af øget afsmeltning fra gletsjere vil omvendt kunne påvirke den termohaline cirkulation i verdenshavene, hvilket igen kan ændre saltvandsfiskenes livsbetingelser og mulighederne for fiskeri.

Store mængder smeltevand kan fremkalde jøkelløb, når gradvist opstemmede vandmængder i søer bag eller under gletsjeren får gletsjeren til at give efter, så vandet pludselig bryder sig vej nedad, med voldsomme oversvømmelser og ødelæggelse til følge. Smeltevand fra gletsjere som trækker sig tilbage, kan opsamles bag de voldformede morænerygge, som gletsjeren tidligere har skubbet op foran sig, og bliver vandtrykket på moræneryggen for stort, eller indtræffer der jordskælv eller jordskred i området, kan ryggen give efter, så vandet strømmer ud. Faren for sådanne hændelser vokser i takt med, at der frigøres mere og mere smeltevand pga gletsjernes tilbagetrækning. Specielt udsatte for disse oversvømmelser er byer og bebyggelser i bunden af dale med stejle sider. I 1892 frigjorde et jøkelløb 200.000 m3 vand fra søen ved Tête Rousse-gletsjeren i de franske alper, hvorved 200 mennesker i den nærliggende by Saint-Gervais-les-Bains omkom.

Den største mængde gletsjeris findes i de kolossale isdækker i Grønland og Antarktis, og hvis denne is for alvor begynder at smelte tilbage, vil det få verdenshavenes vandstand til at stige markant; hvis al denne is smelter, vil havene stige omkring 70 m. Tidligere mente man ikke (ifølge en IPCC-rapport fra 2007), de polare isdækker bidrog i særlig grad til det stigende havspejl, men nye undersøgelser har fastslået at afsmeltning fra Grønland og Antarktis hver bidrager med omkring 5 mm årligt til havspejlsstigningen. IPCC-rapporten tog ikke højde for de meget hastige nedsmeltninger af isdækker, man har været vidne til de senere år, men nye undersøgelser fastsætter havspejlsstigningen frem mod år 2100 til omkring 0,8 m.

Se også

 Havniveaustigning
 Grønlands gletsjere
 Thwaites Gletsjer

Noter

Glaciologi
Klimaforandringer

Gletsjernes tilbagetrækning siden 1850


Sobre la energética del alma (en alemán Über die Energetik der Seele) es un ensayo publicado por Carl Gustav Jung en 1928. En él presenta un razonamiento sólido para una consideración general de la libido como energía psíquica.

Edición en castellano

Obras de Carl Gustav Jung
Libros de psicología

Sobre la energética del alma


Der Port River Expressway ist eine Stadtautobahn im Zentrum des australischen Bundesstaates South Australia, in den nördlichen Vororten von Adelaide. Er verbindet Port Adelaide und die LeFevre-Halbinsel mit den nördlichen Vororten von Adelaide und über den Salisbury Highway (A13) zu den wichtigen Fernstraßen Port Wakefield Road (NA1) und Northern Expressway (NM20) nach Perth, bzw. Sydney.

Nicht alle Ausfahrten des Port River Expressway haben Autobahnniveau; manche Kreuzungen besitzen auch Ampeln. Daher erhielt diese Straße nur die Nummerierung A9 anstatt der für Autobahnen üblichen M-Nummerierung.

Bau
Der Port River Expressway entstand in drei Bauabschnitten:
 Abschnitt 1 (eröffnet am 19. Juli 2005): 5,5 km lange, vierspurige Autobahn zwischen Francis Street und South Road mit höhenfreien Anschlüssen der South Road, Hanson Road und Eastern Parade.
 Abschnitt 2 (eröffnet am 3. August 2008): Vierspurige Hochbrücke als Zugbrücke über den Port River zwischen Dock 1 und 2. Sie verbindet den Abschnitt 1 am Anschluss Francis Street mit der Victoria Road auf der LeFevre-Halbinsel.
 Abschnitt 3 (eröffnet im Juni 2008): Einspurige Eisenbahnhochbrücke als Zugbrücke über den Port River nördlich der Straßenbrücke mit Anschlüssen an das vorhandene Eisenbahnnetz der Region Adelaide.

Der Port River Expressway ist heute eine leistungsfähige Verbindung für Personen- und Güterverkehr von den nördlichen Vororten in die größten Hafenanlagen von South Australia in Port Adelaide und Outer Harbor.

Ausfahrten und Kreuzungen

Galeriebilder

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Straße in South Australia
Straße in Australien und Ozeanien
Stadtautobahn in Australien

Port River Expressway


Bo Derek (født Mary Cathleen Collins 20. november 1956) er en amerikansk film- og tv-skuespiller samt filmproducer og fotomodel, der nok er mest kendt for sin gennembrudsrolle i filmen 10 fra 1979. Fra filmen blev der udgivet en plakat af Derek i badedragt, hvilket var medvirkende til at gøre hende til et af de mest fremtrædende sexsymboler i 1980'erne. Hun spillede med i en række film instrueret af ægtemanden John Derek, bl.a. Tarzan, abernes konge (1981), Bolero (1984) og Ghosts Can't Do It (1989), alle film, der ikke opnåede specielt gode anmeldelser.

Efter John Dereks død har hun, siden begyndelsen af 2000'erne, levet sammen med skuespillerkollegaen John Corbett. Hun optræder stadig i  film, tv-dramatik og dokumentarprogrammer.

Filmografi
 Spillefilm
 Orca – dræberhvalen (1977)
 10 (1979)
 Forandring fryder (1981)
 Fantasies (1981, indspillet i 1973)
 Tarzan, abernes konge (1981)
 Bolero (1984)
 Ghosts Can't Do It (1989)
 Woman of Desire (1993)
 Tommy Boy (1995)
 Sunstorm (2001)
 Frozen with Fear (2001)
 Horror 101 (2001)
 The Master of Disguise (2002)
 Malibu's Most Wanted (2003)
 Boom (2003)
 Life in the Balance (2004)
 Crusader (2005)
 Highland Park (2012)
 5 Weddings (2017)

 Tv
Bo Derek har medvirket i en række tv-serier i et enkelt eller ganske få afsnit, blandt andet To fyre og en pige og Nærmest lykkelig. Hun har medvirket mere fast i en enkelt serie:
 Fashion House (2006, 40 episoder)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien

Bo Derek


Biserica evanghelică fortificată din Miercurea Sibiului este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul orașului Miercurea Sibiului. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 144937.08.

Ansamblul este format din trei monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Incintă fortificată, cu acces fortificat, spații pentru provizii, anexe ()
 Casa parohială evanghelică ()

Localitatea
Miercurea Sibiului, mai demult Mercurea, Mercurea Sibiului (în dialectul săsesc Reismuert, în  în ) este un oraș în județul Sibiu, Transilvania, România. Prima mențiune documentară a localității datează din anul 1291.

Biserica
Cetatea bisericească a fost construită în nordul pieței spațioase din centrul localității. În mijlocul ei se află  o bazilică romanică, cu un turn zvelt în partea de vest, ce datează din secolul al XIII-lea. Biserica și zidul de incintă, cu un plan oval, au fost transformate în secolul al XV-lea. Spre interiorul zidului de incintă sunt adosate camere de provizii pe trei niveluri. Accesul la camerele de provizii se face și printr-un drum de strajă ce deservește metereze, guri de păcură și bovindouri fortificate. În anul 1783 au avut loc transformări importante: corul a fost extins spre est, iar nava principală și colateralele au fost boltite pe bolți avela ce se sprijină pe arce dublouri. Între anii 1995 și 2005 au fost efectuate lucrări majore de reparații, la care a participat și Comunitatea sașilor stabiliți în Germania.

Note

Bibliografie
Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Avram Alexandru, Câteva considerații cu privire la bazilicile scurte din bazinul Hârtibaciului și zona Sibiului, în Revista monumentelor și muzeelor de istorie, 1981, numărul 2.
Crîngaci Maria-Emilia, Bazilici romanice din regiunea Sibiului în Analele Asociației a Tinerilor Istorici din Moldova, Ed. Pontas, Chișinău, 2001.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Luca Sabin Adrian, PINTER Zeno Karl, GEROGESCU Adrian, Repertoriul arheologic al județului Sibiu (Situri, monumente arheologice și istorice), Sibiu, 2003.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Miercurea Sibiului

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Sibiu
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici din județul Sibiu
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din secolul al XIII-lea din România

Biserica fortificată din Miercurea Sibiului


Et elektronisk spil er et spil, der via elektronik skaber et interaktivt system, som mennesker og dyr kan lege med. Computerspil er i dag de mest almindelige elektroniske spil. Andre typer af elektroniske spil inkluderer mobile elektroniske spil, flipperspil, spillemaskiner, arkadespil og lydspil.

Elektroniske spil


Cette page concerne les évènements survenus en 1969 au Vatican  :

Évènement

  : Dissolution de la congrégation des rites.
 Le pape Paul VI devient le premier pape moderne à se rendre en Afrique et déclare que le continent est une  pour Jésus-Christ.

Notes et références

Année au Vatican

1969 au Vatican


Dueholmskolen er en folkeskole beliggende Duevej 9 i den sydvestlige del af Nykøbing Mors. Den blev indviet i august 1969, og havde i skoleåret 2016/17 986 elever fra 4. til 10. klasse. Dette gør den til Morsø Kommunes største.

Siden skoleåret 2015/16 har alle klasser fra 7. til og med 10. klasse på hele Mors været samlet på skolen. Øens tre andre folkeskoler på Mors; MC Holm Skolen, Syd Mors Skolen og Øster Jølby Skole fungerer som fødeskoler til Dueholmskolen.

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Folkeskoler i Morsø Kommune
Etableret i 1969
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Nykøbing Mors

Dueholmskolen


Læremidler er en definition af alle brugbare resurser læreren eller underviseren bruger, som støtte til sin undervisning. Det kunne være en fagbog (matematikbog, kopiark) eller et it-program fx GeoGebra eller Wordmat.

Eksterne henvisninger
Læremidler. (2012, 10. september). I Store norske leksikon. Hentet 23. oktober 2018 fra https://snl.no/l%C3%A6remidler.
Undervisningsmaterialer

Læremidler


Josip Stanišić (München, 2. travnja 2000.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji braniča. Trenutačno igra za Bayer 04 Leverkusen.

Klupska karijera

Rana karijera
Tijekom svoje omladinske karijere igrao je za 1860 München, Fürstenfeldbruck i Bayern München.

Bayern München
Za drugu momčad Bayern Münchena debitirao je 26. srpnja 2019. u utakmici 3. lige u kojoj je Uerdingen poražen 2:1.

Za prvu je momčad debitirao 10. travnja 2021. u utakmici Bundeslige protiv Union Berlina koja je završila 1:1. Na toj utakmici igrao je na poziciji lijevog beka od prve minute. Stanišić je svojim igrama tijekom predsezone zadivio Bayernovog trenera Juliana Nagelsmanna te je stoga ostao član prve momčadi. U utakmici prvog kola Bundeslige 2021./22. odigrane 13. kolovoza protiv Borussije Mönchengladbach s kojim je Bayern igrao 1:1, Stanišić je od prve minute utakmice igrao na poziciji desnog beka. Četiri dana kasnije ponovno je bio član prve postave, ovaj put u utakmici DFL-Supercupa protiv Borussije Dortmund koju je Bayern dobio 3:1. U UEFA Ligi prvaka debitirao je 14. rujna 2021. kada je zamijenio Niklasa Sülea u 82. minuti utakmice protiv Barcelone koju je Bayern dobio 0:3. Svoj prvi gol za Bayern postigao je 14. svibnja u utakmici zadnjeg kola Bundeslige odigrane protiv Wolfsburga s kojim je Bayern igrao 2:2. S Bayernom je u sezoni 2021./22. osvojio Bundesligu. U toj sezoni Stanišić je upisao trinaest ligaških nastupa i jedan pogodak.

Bayer 04 Leverkusen (posudba)
Dana 20. kolovoza 2023. Stanišić je poslan na jednogodišnju posudbu u Bayer 04 Leverkusen. Za Bayer 04 Leverkusen debitirao je šest dana kasnije u utakmici Bundeslige u kojoj je Borussia Mönchengladbach izgubila 0:3.

Reprezentativna karijera
Nastupao je za njemačku reprezentaciju do 19 godina. Igor Bišćan, izbornik hrvatske reprezentacije do 21 godine, objavio je 23. kolovoza 2021. popis igrača za utakmice protiv Azerbajdžana i Finske. Među tim igračima bio je i Stanišić. Tada nije debitirao zbog ozljede.

Dana 20. rujna 2021. izbornik A selekcije hrvatske nogometne reprezentacije Zlatko Dalić prvi je put uvrstio Stanišića na popis igrača za kvalifikacijske utakmice za Svjetsko prvenstvo 2022. protiv Cipra i Slovačke. Za hrvatsku nogometnu reprezentaciju debitirao je 8. listopada protiv Cipra kojeg je Hrvatska dobila 0:3.

Dana 9. studenoga 2022. izbornik Zlatko Dalić uvrstio je Stanišića na popis igrača za Svjetsko prvenstvo 2022.

Osobni život
Stanišićevi roditelji Damir i Sandra Hrvati su iz Malina i Oriovca kod Slavonskog Broda.

Priznanja

Klupska
Bayern München
 Bundesliga: 2020./21., 2021./22., 2022./23.
 DFL-Supercup: 2021., 2022.

Bayern München II
 3. Liga: 2019./20.

Reprezentativna
Hrvatska
 Svjetsko prvenstvo: 2022. (3. mjesto)
 UEFA Liga nacija (2. mjesto): 2022./23.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Kicker
 Profil, Njemački nogometni savez
 Profil, Transfermarkt

Životopisi, München
Hrvati u Njemačkoj
Njemački nogometaši
Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši FC Bayern Münchena
Nogometaši Bayer Leverkusena
Aktivni nogometaši

Josip Stanišić


The following is a list of the 236 communes of the Haute-Corse department of France.

The communes cooperate in the following intercommunalities (as of 2020):
Communauté d'agglomération de Bastia
Communauté de communes de Calvi Balagne
Communauté de communes du Cap Corse
Communauté de communes de la Castagniccia-Casinca
Communauté de communes du Centre Corse
Communauté de communes de la Costa Verde
Communauté de communes de Fium'Orbu Castellu
Communauté de communes de l'Île-Rousse - Balagne
Communauté de communes de Marana-Golo
Communauté de communes Nebbiu - Conca d'Oro
Communauté de communes de l'Oriente
Communauté de communes Pasquale Paoli

References

Haute-Corse

Communes of the Haute-Corse department


إنيرجتيك  هي مدينة في جمهورية باشكورتوستان في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3243 نسمة.

مراجع

مدن باشكورتوستان

إنيرجتيك (باسكورتوستان)


Agrilus jemjemensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1937.

Referências

jemjemensis

Agrilus jemjemensis


«All I Wanna Do Is Make Love to You» o también «All I Wanna Do» —en español «Lo único que deseo es hacerte el amor»— es una canción grabada por la banda de rock canadiense Heart. Fue compuesta por el compositor y productor Robert Lange y lanzada como el primer sencillo del décimo álbum de estudio de la banda, Brigade y el primer sencillo exitoso de la década de 1990. La canción fue primero grabada como «All I Want to Do Is Make Love to You» por Dobie Gray en 1979.

En la canción, Ann Wilson describe una relación casual con un hombre, y su encuentro con él tiempo después, en el que le revela que lo había utilizado para quedar embarazada, dado que el hombre a quien ama no podía darle hijos. El sencillo de 7" fue lanzado y editado en una versión de 4:10 de la pista del álbum, de 5:10. Las versiones 12" y sencillo en CD presentaban una pista no-LP llamada «Cruel Tears», mientras que hubo un sencillo de 12" versión "tour" exclusivamente para el Reino Unido, en formato vinilo.

«All I Wanna Do Is Make Love to You» fue un éxito, estando dos semanas en el número dos de la lista Billboard Hot 100 de Estados Unidos, alcanzando el número ocho en UK Singles Chart y el número uno en Canadá, Australia y Sweden. También fue nominado a los Premios Grammy por Mejor interpretación de grupo pop vocal, y es el único sencillo de Heart que fue certificado por disco de oro por Recording Industry Association of America. En la lista Adult Contemporary, la canción alcanzó el número seis, convirtiéndose en el cuarto top ten de Heart luego de «These Dreams» y «Alone».

En las notas del álbum de Heart The Road Home, Ann Wilson comentó que a la banda no le gustaba la canción, diciendo «En realidad habíamos jurado evitarla porque en cierto modo representaba todo aquello de lo cual queríamos alejarnos. Fue una canción de "Mutt" Lange, quien nos gustaba, y fue originalmente escrita para Don Henley, pero había mucha presión sobre nosotras para que hiciéramos la canción al mismo tiempo.»

Halestorm ha versionado esta canción múltiples veces y la lanzó en su EP ReAnimate.

Posicionamiento

Referencias

Enlaces externos

Heart (banda)
Sencillos de 1990
Baladas de rock
Canciones en inglés
Canciones de pop rock

All I Wanna Do Is Make Love to You


Doctor's Diary - Männer sind die beste Medizin (dansk: Lægens dagbog - Mænd er den bedste medicin) er en tysk-østrigsk tv-serie produceret for RTL og ORF i årene 2007 til 2010.

I hovedrollen ses Margarete "Gretchen" Haase (Diana Amft), der prøver på at gøre karriere på sin fars sygehus.

Eksterne henvisninger

Tyske tv-serier fra 2000'erne
Medicinske-tv-serier

Doctor’s Diary


ලියු ෂියාබෝ (චීන: 刘晓波, දෙසැම්බර් 1955 - ජූලි 13 2017) චීන ජාතික සාහිත්ය විචාරකයකු, කවියෙකු, මානව හිමිකම් ක්රියාකාරිකයෙකු හා නොබෙල් සාම ත්යාග ලාභියෙක් දේශපාලන ප්රතිසංස්කරණ සඳහා කැඳවූ අතර කොමියුනිස්ට් තනි පක්ෂ පාලන සමය අවසන් කිරීම සඳහා උද්ඝෝෂනයක නිරත විය. . ඔහු සමහර අවස්ථාවලදී චීනයේ නෙල්සන් මැන්ඩෙලා ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය. ඔහු සිරියානු දේශපාලන සිරකරුවෙකු ලෙස ලින්ඩින් හි ජින්ෂුෂ් හි සිරගත කර සිටියේය. 2017 ජූනි මස 26 වන දින, ටර්මිනල් අක්මා පිළිකා රෝගය හඳුනා ගැනීමෙන් පසු වෛද්ය වරයකුට ලබා දී ඇති අතර 2017 ජූලි මස 13 වන දින රෝහලේදී ඔහු මිය ගියේය.

ලියුගේ සාහිත්ය විචාරයන් සමඟ සාහිත්ය කවයන් තුල කීර්තියට පත් වූ ලියු අතර ඔහු විදේශීය විශ්ව විද්යාල කිහිපයක සංචාරය කළ විද්වතෙක් බවට පත්විය. 1989 දී ටියනාන්මෙන් චතුරස්රයේ විරෝධතාවන්ට සහාය දීම සඳහා ඔහු 1989 දී නැවතත් 1989 සිට 1991 දක්වා නැවත වරක් බන්ධනාගාර ගත කරන ලදී. 1995 සිට 1996 දක්වා නැවතත් 1996 සිට 1999 දක්වා කාලය තුළ ප්රජාතන්ත්රවාදය හා මානව හිමිකම් ව්යාපාරය සමඟ සම්බන්ධ වීම සඳහා ඔහු නැවත වරක් සිරගත විය. ඔහු 2003 සිට 2007 දක්වා ස්වාධීන චීන PEN මධ්යස්ථානයේ සභාපති ලෙස සේවය කළේය. 1990 දශකයේ මැද භාගයේ සිට මින්ෂු ෂොන්ග්ගෝඕ (ප්රජාතන්ත්රවාදී චීනය) සඟරාවේ සභාපතිවරයා විය. 2008 වසරේ දෙසැම්බර් 8 වන දින දිවුරුම් ප්රකාශය 08 සමඟ ප්රකාශයට පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලියු රඳවා ගනු ලැබීය. "රාජ්ය බලය කඩාකප්පල් කිරීම" පිලිබඳ සැකය හේතුවෙන් 2009 ජුනි 23 දින නිල වශයෙන් ඔහු අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. 2009 දෙසැම්බර් 23 දින එම චෝදනාවලට ඔහුට එරෙහිව නඩු පවරා ඇති අතර 2009 දෙසැම්බර් 25 වන දින දේශපාලන සිරකරුවන්ගේ වසර 11 ක සිරදඬුවමක් හා අවුරුදු දෙකක සිරදඬුවමක් ද නියම විය.

ඔහුගේ සිව්වන සිර දඬුවම් කාලය තුළදී, ලියු "2010 දී චීනයේ මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් සඳහා ඔහුගේ දිගුකාලීන හා ප්රචණ්ඩකාරී අරගලය සඳහා නොබෙල් සාම ත්යාගයෙන් පිදුම් ලැබීය."

චීනයේ පදිංචිව සිටියදී නොබෙල් ත්යාගය පිරිනැමූ ප්රථම චීන පුරවැසියාව ලියු විය. ජර්මන් කාල් වොන් ඔසීට්ස්කි (1935) හා බුරුමයේ අවුන් සාන් සූ කී (1991) විසින් නොබෙල් සාම ත්යාගය පිරිනැමූ තුන්වන පුද්ගලයා ඔහු බන්ධනාගාරයේ හෝ රඳවා තැබීමෙන් පසුවය. ඔහු වෙනුවෙන් නොබෙල් ත්යාගය මෙන්ම සිරභාරයේ සිටියදී මියයාම සඳහා දෙවන අයිතිය අහිමි වූ දෙවන පුද්ගලයා ඔහු විය. ඔහු ප්රථම වරට බර්ලින්-ෂාලෝටෙන්බර්ග්හි වෙඩර්ඩ්ස් රෝහලේ දී මිය ගිය ඕසිට්ස්කි නාසි ගාල් කඳවුර. නෝර්වීජියානු නොබෙල් කමිටුවේ සභාපති බෙරීට් රීස්-ඇන්ඩර්සන්, ඔහුගේ මරණය වෙනුවෙන් චීන කොමියුනිස්ට් තන්ත්රයට දෝෂාරෝපනය කරමින් කියා සිටියේ "චීනයේ කොමියුනිස්ට් තන්ත්රයේ පීඩාකාරී ක්රියාවන්ට එරෙහිව ඔහුගේ නොසංසුන් විරෝධය නොතකා ප්රචණ්ඩත්වයකින් තොරව ජනතාවගේ ජන කොටස්වලට දායක විය. "

References

External links

 Liu's verdict and articles cited as evidence of Liu's guilt in the verdict
 Liu Xiaobo's 2009 criminal verdict
 "The Communist Party of China's Dictatorial Patriotism"
 "Can It Be that the Chinese People Deserve Only Party-Led Democracy?"
 "Changing the Regime by Changing Society"
 The Negative Effects of the Rise of Dictatorship on World Democratization"
 "Further Questions about Child Slavery in China's Kilns"
 Charter 08

 Other items written by Liu Xiaobo
 Letter from Liu Xiaobo to Liao Yiwu (2000)
 "The Rise of Civil Society in China" (2003)
 "Atop a Volcano" (2004)
 "Remembering June 4th for China's Future" (2005)
 The Poet in an Unknown Prison letter by Liu from The New York Review of Books (2009)
 No Enemies, No Hatred: Selected Essays and Poems (2011)
"Behind The Rise of the Great Powers in Guernica Magazine, January 2012
 Huang, Zheping; Huang, Echo (17 July 2017). "Dying in custody, a Nobel prize-winning Chinese dissident wrote this last love letter to his wife". Quartz.
 English language articles and interviews
 Film Excerpts of Liu Xiaobo from The Gate of Heavenly Peace

 Other items related to Liu Xiaobo

 Jailed Chinese Dissident Liu Xiaobo Awarded Nobel Peace Prize—video report by Democracy Now!
 "Liu Xiaobo's Plea for the Human Spirit"—essay by Jonathan Mirsky in the Sunday Book Review in The New York Times 30 December 2011
 Nobel Peace Prize Laureate Liu Xiaobo and the Future of Political Reform in China: Hearing before the Congressional-Executive Commission on China, One Hundred Eleventh Congress, Second Session, November 9, 2010
 Two Years Later: The Ongoing Detentions of Nobel Peace Prize Laureate Liu Xiaobo and his Wife Liu Xia: Hearing before the Congressional-Executive Commission on China, One Hundred Twelfth Congress, Second Session, December 12, 2012
 A worldwide reading organized for Liu Xiaobo  by the international literature festival berlin

ලියු ෂියාබෝ


Cattle are prominent in some religions and mythologies. As such, numerous peoples throughout the world have at one point in time honored bulls as sacred. In the Sumerian religion, Marduk is the "bull of Utu". In Hinduism, Shiva's steed is Nandi, the Bull. The sacred bull survives in the constellation Taurus. The bull, whether lunar as in Mesopotamia or solar as in India, is the subject of various other cultural and religious incarnations as well as modern mentions in New Age cultures.

In prehistoric art

Aurochs are depicted in many Paleolithic European cave paintings such as those found at Lascaux and Livernon in France. Their life force may have been thought to have magical qualities, for early carvings of the aurochs have also been found. The impressive and dangerous aurochs survived into the Iron Age in Anatolia and the Near East and were worshipped throughout that area as sacred animals; the earliest remnants of bull worship can be found at neolithic Çatalhöyük.

In antiquity

Mesopotamia

The Sumerian guardian deity called lamassu was depicted as hybrids with bodies of either winged bulls or lions and heads of human males. The motif of a winged animal with a human head is common to the Near East, first recorded in Ebla around 3000 BCE. The first distinct lamassu motif appeared in Assyria during the reign of Tiglath-Pileser II as a symbol of power.

"The human-headed winged bulls protective genies called shedu or lamassu, ... were placed as guardians at certain gates or doorways of the city and the palace. Symbols combining man, bull, and bird, they offered protection against enemies."

The bull was also associated with the storm and rain god Adad, Hadad or Iškur. The bull was his symbolic animal. He appeared bearded, often holding a club and thunderbolt while wearing a bull-horned headdress. Hadad was equated with the Greek god Zeus; the Roman god Jupiter, as Jupiter Dolichenus; the Indo-European Nasite Hittite storm-god Teshub; the Egyptian god Amun. When Enki distributed the destinies, he made Iškur inspector of the cosmos. In one litany, Iškur is proclaimed again and again as "great radiant bull, your name is heaven" and also called son of Anu, lord of Karkara; twin-brother of Enki, lord of abundance, lord who rides the storm, lion of heaven.

The Sumerian Epic of Gilgamesh depicts the killing by Gilgamesh and Enkidu of the Bull of Heaven as an act of defiance of the gods.

Egypt

In Ancient Egypt multiple sacred bulls were worshiped. A long succession of ritually perfect bulls were identified by the god's priests, housed in the temple for their lifetime, then embalmed and buried.

In the Memphite region, the Apis was seen as the embodiment of Ptah and later of Osiris. Some of the Apis bulls were buried in large sarcophagi in the underground vaults of the Serapeum of Saqqara, which was rediscovered by Auguste Mariette in 1851. Other sacred bulls were Mnevis of Heliopolis, the embodiment of Atum-Ra, and Buchis of Armant, linked with the gods Ra and Montu. The mother-cows of these animals were also revered.

Ka, in Egyptian, is both a religious concept of life-force/power and the word for bull. Andrew Gordon, an Egyptologist, and Calvin Schwabe, a veterinarian, argue that the origin of the ankh is related to two other signs of uncertain origin that often appear alongside it: the was-sceptre, representing "power" or "dominion", and the djed pillar, representing "stability". According to this hypothesis, the form of each sign is drawn from a part of the anatomy of a bull, like some other hieroglyphic signs that are known to be based on body parts of animals. In Egyptian belief semen was connected with life and, to some extent, with "power" or "dominion", and some texts indicate the Egyptians believed semen originated in the bones. Therefore, Calvin and Schwabe suggest the signs are based on parts of the bull's anatomy through which semen was thought to pass: the ankh is a thoracic vertebra, the djed is the sacrum and lumbar vertebrae, and the was is the dried penis of the bull.

Central Anatolia

We cannot recreate a specific context for the bull skulls with horns (bucrania) preserved in an 8th millennium BCE sanctuary at Çatalhöyük in Central Anatolia. The sacred bull of the Hattians, whose elaborate standards were found at Alaca Höyük alongside those of the sacred stag, survived in Hurrian and Hittite mythology as Seri and Hurri ("Day" and "Night"), the bulls who carried the weather god Teshub on their backs or in his chariot and grazed on the ruins of cities.

Crete

Bulls were a central theme in the Minoan civilization, with bull heads and bull horns used as symbols in the Knossos palace. Minoan frescos and ceramics depict bull-leaping, in which participants of both sexes vaulted over bulls by grasping their horns.

Iran

The Iranian language texts and traditions of Zoroastrianism have several different mythological bovine creatures. One of these is Gavaevodata, which is the Avestan name of a hermaphroditic "uniquely created (-aevo.data) cow (gav-)", one of Ahura Mazda's six primordial material creations that becomes the mythological progenitor of all beneficent animal life. Another Zoroastrian mythological bovine is Hadhayans, a gigantic bull so large that it could straddle the mountains and seas that divide the seven regions of the earth, and on whose back men could travel from one region to another. In medieval times, Hadhayans also came to be known as Srīsōk (Avestan *Thrisaok, "three burning places"), which derives from a legend in which three "Great Fires" were collected on the creature's back. Yet another mythological bovine is that of the unnamed creature in the Cow's Lament, an allegorical hymn attributed to Zoroaster himself, in which the soul of a bovine (geush urvan) despairs over her lack of protection from an adequate herdsman. In the allegory, the cow represents humanity's lack of moral guidance, but in later Zoroastrianism, Geush Urvan became a yazata representing cattle. The 14th day of the month is named after her and is under her protection.

South Asia and South East Asia

Vedic culture

Bulls also appear on seals from the Indus Valley civilisation.

Nandi appears in Hindu mythology as the primary vehicle and the principal gana (follower) of Shiva.

In Rig Veda, Indra was often praised as a Bull (Vrsabha – 'vrsa' means he and bha means being or uksan- a bull aged five to nine years, which is still growing or just reached its full growth), with bull being an icon of power and virile strength not just in Aryan literature but in many IE cultures.

Vrsha means "to shower or to spray", in this context Indra showers strength and virility.

Meitei culture

Kao (bull), a supernatural divine bull, appears in ancient Meitei mythology and folklore of Ancient Manipur (Kangleipak).
In the legend of the Khamba Thoibi epic, Nongban Kongyamba, a nobleman of ancient Moirang realm, pretended to be an oracle and falsely prophesied that the people of Moirang would lead to miserable lives, if the powerful Kao (bull) roaming freely in the Khuman kingdom, wasn't offered to God Thangjing (), the presiding deity of Moirang. Orphan Khuman prince Khamba was chosen to capture the bull, as he was known for his valor and faithfulness. Since to capture the bull without killing it was not an easy task, Khamba's motherly sister Khamnu disclosed to Khamba the secrets of the bull, with which the bull was able to get captured.

Cyprus
In Cyprus, bull masks made from real skulls were worn in rites. Bull-masked terracotta figurines and Neolithic bull-horned stone altars have been found in Cyprus.

Levant

The Canaanite (and later Carthaginian) statue to which sacrifices were burnt, either as a deity or a type of sacrifice – Moloch – was referred to as a horned man, and likened to Cronus by the Romans. There may be a connection between sacrifice to the Cretan horned man Minotaur and Cronus himself. Both Baʿal and El were associated with the bull in Ugaritic texts, as it symbolized both strength and fertility.

Bull figurines are common finds on archaeological sites across the Levant; two examples are the 16th century BCE (Middle Bronze Age) bull calf from Ashkelon, and the 12th century BCE (Iron Age I) bull found at the so-called Bull Site in Samaria on the West Bank.

Cronus's son Zeus was raised on Crete in hiding from his father. Having consumed all of his own children (the gods), Cronus is fed a boulder by Zeus (to represent Zeus's own body so he appears consumed) and becomes emetic. His vomiting of the boulder and subsequently the other gods (his children) in the Titanomachy bears comparison with the volcanic eruption that appears to be described in Zeus's battle with Typhon in the Theogony. Consequently, Cronus may be associated with the eruption of Thera through the myth of his defeat by Zeus. The later association between Canaanite religions in which child sacrifice took place () and the association of child sacrifice with a horned god (as potentially on Crete and certainly in Carthage) may also be connected with the Greek myth of sending young men and women to the Minotaur, a bull-headed man.

Exodus  reads "He took this from their hand, and fashioned it with a graving tool and made it into a molten calf; and they said, 'This is your god, O Israel, who brought you up from the land of Egypt'."

Nehemiah  reads "even when they made an idol shaped like a calf and said, 'This is your god who brought you out of Egypt!' They committed terrible blasphemies."

Calf-idols are referred to later in the Tanakh, such as in the Book of Hosea, which would seem accurate as they were a fixture of near-eastern cultures.

Solomon's "Molten Sea" basin stood on twelve brazen bulls.

Young bulls were set as frontier markers at Dan and Bethel, the frontiers of the Kingdom of Israel.

Much later, in Abrahamic religions, the bull motif became a bull demon or the "horned devil" in contrast and conflict to earlier traditions. The bull is familiar in Judeo-Christian cultures from the Biblical episode wherein an idol of the golden calf () is made by Aaron and worshipped by the Hebrews in the wilderness of the Sinai Peninsula (Book of Exodus). The text of the Hebrew Bible can be understood to refer to the idol as representing a separate god, or as representing Yahweh himself, perhaps through an association or religious syncretism with Egyptian or Levantine bull gods, rather than a new deity in itself.

Greece

Among the Twelve Olympians, Hera's epithet Bo-opis is usually translated "ox-eyed" Hera, but the term could just as well apply if the goddess had the head of a cow, and thus the epithet reveals the presence of an earlier, though not necessarily more primitive, iconic view. (Heinrich Schlieman, 1976) Classical Greeks never otherwise referred to Hera simply as the cow, though her priestess Io was so literally a heifer that she was stung by a gadfly, and it was in the form of a heifer that Zeus coupled with her. Zeus took over the earlier roles, and, in the form of a bull that came forth from the sea, abducted the high-born Phoenician Europa and brought her, significantly, to Crete.

Dionysus was another god of resurrection who was strongly linked to the bull. In a worship hymn from Olympia, at a festival for Hera, Dionysus is also invited to come as a bull, "with bull-foot raging." "Quite frequently he is portrayed with bull horns, and in Kyzikos he has a tauromorphic image," Walter Burkert relates, and refers also to an archaic myth in which Dionysus is slaughtered as a bull calf and impiously eaten by the Titans.

For the Greeks, the bull was strongly linked to the Cretan Bull: Theseus of Athens had to capture the ancient sacred bull of Marathon (the "Marathonian bull") before he faced the Minotaur (Greek for "Bull of Minos"), who the Greeks imagined as a man with the head of a bull at the center of the labyrinth. Minotaur was fabled to be born of the Queen and a bull, bringing the king to build the labyrinth to hide his family's shame. Living in solitude made the boy wild and ferocious, unable to be tamed or beaten. Yet Walter Burkert's constant warning is, "It is hazardous to project Greek tradition directly into the Bronze Age." Only one Minoan image of a bull-headed man has been found, a tiny Minoan sealstone currently held in the Archaeological Museum of Chania.

In the Classical period of Greece, the bull and other animals identified with deities were separated as their agalma, a kind of heraldic show-piece that concretely signified their numinous presence.

Roman Empire

The religious practices of the Roman Empire of the 2nd to 4th centuries included the taurobolium, in which a bull was sacrificed for the well-being of the people and the state. Around the mid-2nd century, the practice became identified with the worship of Magna Mater, but was not previously associated only with that cult (cultus). Public taurobolia, enlisting the benevolence of Magna Mater on behalf of the emperor, became common in Italy and Gaul, Hispania and Africa. The last public taurobolium for which there is an inscription was carried out at Mactar in Numidia at the close of the 3rd century. It was performed in honor of the emperors Diocletian and Maximian.

Another Roman mystery cult in which a sacrificial bull played a role was that of the 1st–4th century Mithraic Mysteries. In the so-called "tauroctony" artwork of that cult (cultus), and which appears in all its temples, the god Mithras is seen to slay a sacrificial bull. Although there has been a great deal of speculation on the subject, the myth (i.e. the "mystery", the understanding of which was the basis of the cult) that the scene was intended to represent remains unknown. Because the scene is accompanied by a great number of astrological allusions, the bull is generally assumed to represent the constellation of Taurus. The basic elements of the tauroctony scene were originally associated with Nike, the Greek goddess of victory.

Macrobius lists the bull as an animal sacred to the god Neto/Neito, possibly being sacrifices to the deity.

Celts
Tarvos Trigaranus (the "bull with three cranes") is pictured on ancient Gaulish reliefs alongside images of gods, such as in the cathedrals at Trier and at Notre Dame de Paris. In Irish mythology, the Donn Cuailnge and the Finnbhennach are prized bulls that play a central role in the epic Táin Bó Cúailnge ("The Cattle Raid of Cooley"). Early medieval Irish texts also mention the tarbfeis (bull feast), a shamanistic ritual in which a bull would be sacrificed and a seer would sleep in the bull's hide to have a vision of the future king.

Pliny the Elder, writing in the first century AD, describes a religious ceremony in Gaul in which white-clad druids climbed a sacred oak, cut down the mistletoe growing on it, sacrificed two white bulls and used the mistletoe to cure infertility:

Bull sacrifices at the time of the Lughnasa festival were recorded as late as the 18th century at Cois Fharraige in Ireland (where they were offered to Crom Dubh) and at Loch Maree in Scotland (where they were offered to Saint Máel Ruba).

Medieval and modern and other uses
The practice of bullfighting in the Iberian Peninsula and southern France are connected with the legends of Saturnin of Toulouse and his protégé in Pamplona, Fermin. These are inseparably linked to bull-sacrifices by the vivid manner of their martyrdoms set by Christian hagiography in the third century.

In some Christian traditions, Nativity scenes are carved or assembled at Christmas time.  Many show a bull or an ox near the baby Jesus, lying in a manger. Traditional songs of Christmas often tell of the bull and the donkey warming the infant with their breath. This refers (or, at least, is referred) to the beginning of the book of the prophet Isaiah, where he says: "The ox knoweth his owner, and the ass his master's crib." (Isaiah 1:3)

Oxen are some of the animals sacrificed by Greek Orthodox believers in some villages of Greece.
It is specially associated to the feast of Saint Charalambos.
This practice of kourbania has been repeatedly criticized by church authorities.

The ox is the symbol of Luke the Evangelist.

Among the Visigoths, the oxen pulling the wagon with the corpse of Saint Emilian lead to the correct burial site (San Millán de la Cogolla, La Rioja).

Taurus (Latin for "the Bull") is one of the constellations of the zodiac, which means it is crossed by the plane of the ecliptic. Taurus is a large and prominent constellation in the northern hemisphere's winter sky. It is one of the oldest constellations, dating back to at least the Early Bronze Age when it marked the location of the Sun during the spring equinox. Its importance to the agricultural calendar influenced various bull figures in the mythologies of Ancient Sumer, Akkad, Assyria, Babylon, Egypt, Greece, and Rome.

In his book 'Robin Hood: Green Lord of the Wildwood' (2016),John Matthews interprets the scene from the ballad in which Sir Richard-at-Lee awards, for the love of Robin Hood, a prize of a white bull to the winner of a wrestling match as seeming 'to hark back to an ancient time when the presentation of such a valuable, and probably sacred beast, would have represented an offering to the gods'. For Matthews, the Bull-running at Tutbury, mentioned in another Robin Hood ballad, may have had similar significance.

See also
Bucranium
Bugonia
Camahueto
Cattle in religion
Deer in mythology
Golden calf
Horned deity
Mithraism
Red heifer
Taurobolium

References

Sources
Burkert, Walter, Greek Religion, 1985
Campbell, Joseph Occidental Mythology "2.The Consort of the Bull", 1964.
Hawkes, Jacquetta; Woolley, Leonard: Prehistory and the Beginnings of Civilization, v. 1 (NY, Harper & Row, 1963)
Vieyra, Maurice: Hittite Art, 2300-750 B.C. (London, A. Tiranti, 1955)
Jeremy B. Rutter, The Three Phases of the Taurobolium, Phoenix (1968).
Heinrich Schliemann, Troy and its Remains (NY, Arno Press, 1976) pp. 113–114.

External links
An exhibit on the tombs of Alaca Höyük at the Metropolitan Museum of Art includes one example of the bull standards.
Bull Tattoo Art The image of the bull in tattoo art.

Comparative mythology
Mythological bovines
Middle Eastern mythology
Minoan culture
Animal worship
Mythological bulls
Baal
Cattle in religion
Mesopotamian mythology
Moloch

Sacred bull


Saundersia paniculata é uma espécie de planta do gênero Saundersia e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1941 por Alexander Curt Brade.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Saundersia bicallosa  Ruschi

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição
  <p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal; line-height: 100%; text-decoration: none" align="justify">

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo e Rio de Janeiro.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Meneguzzo, T.E.C. Saundersia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Saundersia paniculata no projeto Flora e Funga do Brasil
 Saundersia paniculata no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Saundersia
Plantas descritas em 1941
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Saundersia paniculata


Edward Hicks (4 Nisan 1780 – 23 Ağustos 1849), Amerikalı ressam ve din adamı.

Bucks County, Pensilvanya'da dünyaya geldi. Annesi öldüğünde kendisi daha bir bebekti. Aile dostu olan ve bir Quaker olan Twininglere gönderildi ve bu ailenin dört kızıyla beraber büyüdü.

Hicks Quakerlara 'Arkadaşlar Cemiyeti'ne katıldı. Gençliğinin ve hayatının büyük bir bölümünü vaizlik görevine adadı. Tanrıdan gelen "Işığı" ya da "İçsel Işığı" insanlarla paylaşan, çok özel bir yeteneğe sahip olduğuna inanılırdı.

Dini şöhretine ek olarak, Hicks çevresinde ressam olarak da ün yapmıştı. Bu kariyer onun gençliğinde, yani Langhorne, Pennsylvania'da koltuk, kanepe işçiliğinde çalıştığı zamanlarda başlamıştı ve bu şehirde süslemeli ressamlık yeteneği gelişecekti. Eski kanepeleri, tabelaları, mobilyaları ve ev eşyaları gibi çeşitli nesneleri süsleyerek, süslemeli boyama işine girdi. Hicks'in bu işi o kadar başarılıydı ki, yanına çıraklar aldı; bu çıraklardan bazıları kuzeni Thomas Hicks, ve 19uncu yüzyıl Amerikan peyzaj ressamı Martin Johnson Heade idi.

Hicks'in Quaker çağdaşları onun yeteneğinin farkında olmaların rağmen, Hicksite lideri John Comly "Eğer İlahi adalet yasaklamamış olsaydı, Peale ya da West'e rakip olabilirdi" diye düşünüyordu. Onun ressamlığı Arkadaşlar tarafından dünyevi işlere dalmış şeklinde görülüyordu ve bir süreliğinde ressamlık mesleğinden uzaklaşmak zorunda kalmıştı.

İsa'nın kutsal kitapta geçen bir kehanetini anlatan ve Hicks'in ilk çalışması olan 'Peaceable Kingdom', evrensel barışçılığı ve dünyaya barışın gelmesini anlattığından dolayı, Quakerlara konu olarak kabul olunabilir geldi.

1820'lerden 1849'daki ölümüne kadar olan kariyeri boyunca, Hicks, Peaceable Kingdom'un en az 60 tane versiyonunu yapmıştır. Ölümünden bir gece önce kızı Elizabeth için bir Peaceable Kingdom'da çalışıyordu.

Hicks ile popüler olan diğer konular ise Amerikan Bağımsızlığının İlanı'nın imzalanması, Washington'un Delaware Nehri'ni geçmesi ve Quaker William Penn'in Kızılderililerle yaptığı antlaşma gibi çeşitli tarihi sahneleri de içermektedir.

Resimleri

1780 doğumlular
1849 yılında ölenler
18. yüzyıl Amerikalı ressamları
19. yüzyıl Amerikalı ressamları
Naif sanat

Edward Hicks


A Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura (UNESCO) propôs um plano de proteção aos bens culturais do mundo, através do Comité sobre a Proteção do Património Mundial Cultural e Natural, aprovado em 1972. Esta é uma lista do Patrimônio Mundial existente no Uzbequistão, especificamente classificada pela UNESCO e elaborada de acordo com dez principais critérios cujos pontos são julgados por especialistas na área. O Uzbequistão, país da Ásia Central de relevante legado cultural turcomano, ratificou a convenção em 13 de janeiro de 1993, tornando seus locais históricos elegíveis para inclusão na lista.

O sítio Itchan Kala foi o primeiro local do Uzbequistão incluído na lista do Patrimônio Mundial da UNESCO por ocasião da 14ª Sessão do Comitè do Património Mundial, realizada em Banff (Canadá) em 1990. Desde a mais recente inclusão, o Uzbequistão totaliza 7 sítios classificados como Patrimônio da Humanidade, sendo 5 deles de interesse Cultural e 2 de interesse Natural.

Bens culturais e naturais
O Uzbequistão conta atualmente com os seguintes lugares declarados como Patrimônio da Humanidade pela UNESCO:

Lista Indicativa
Em adição aos sítios inscritos na Lista do Patrimônio Mundial, os Estados-membros podem manter uma lista de sítios que pretendam nomear para a Lista de Patrimônio Mundial, sendo somente aceitas as candidaturas de locais que já constarem desta lista. Desde 2008, o Uzbequistão possui 33 locais na sua Lista Indicativa.

Ligações externas

Uzbequistão

Lista do Patrimônio Mundial no Uzbequistão


Grand Ilet (en español: Islote Grande; también en francés: Grand-Îlet) es una pequeña isla deshabitada en el archipiélago de Les Saintes, parte del departamento de Ultramar francés de Guadalupe en la Antillas francesas.  Es administrativamente parte de la comuna de Terre-de-Haut.
Con una superficie de 48 hectáreas, el Islote Grande se encuentra a 1200 metros al sur de la isla de Terre-de-Haut.La isla mide aproximadamente 900 metros de este a oeste y 1.200 metros de norte a sur. Su punto más alto alcanza los 165 metros.
La isla es frecuentada por las tortugas, que vienen a reproducirse,  también por diversas especies de aves, y en sus playas se pueden encontrar cangrejos, por lo que desde 1994 es una área protegida.

Véase también
 Antillas Menores
 Francia de ultramar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Les Saintes

Grand Ilet


الأخوات السبع في الصناعة النفطية هو مصطلح ابتدعه الإيطالي إنريكو ماتي، يشير إلى سبع شركات للنفط سادت في منتصف القرن العشرين في مجالات إنتاج النفط والتكرير والتوزيع.

النشأة
الأخوات السبع تتألف من ثلاث شركات تشكلت بعد تفكيك حكومة الولايات المتحدة لشركة ستاندرد أويل بسبب «قانون شيرمان لمكافحة الاحتكار»، إلى جانب أربع منظمات أخرى تمثل شركات النفط الكبرى، لها هيمنة على إنتاج النفط هيمنة من إنتاج النفط، وتحسين التوزيع، وكانوا قادرين على الاستفادة من الزيادة السريعة في الطلب على النفط وتحويله لأرباح هائلة.

وهي منظمة تنظيما جيدا وقادرة على التفاوض باعتبارها كارتيل، والأخوات السبع تمكنوا من الحصول على هيمنة على معظم إنتاج دول العالم الثالث من النفط، وكان لها تأثير رافض لبدأ الدول العربية على أسعار النفط والإنتاج، من خلال تشكيل أوبك بصورة رئيسية في بداية 1960، وفعلا كسب الدول العربية السلطة خلال عقد 1970.

مجموعة شركات الأخوات السبع

اعتبارا من 2005، استمرت شركات إكسون موبيل ExxonMobil وشيفرون Chevron ورويال داتش شل Royal Dutch Shell وبريتيش بتروليوم (بي بي) BP ، والآن أعضاء في مجموعة «الرواد العظام» أو سوبرميجورز (supermajors). ش

مجموعة الأخوات السبع الحديثة
في 11 مارس 2007 ، فاينانشيال تايمز حددت «الأخوات السبع الجديدة»، الأكثر نفوذا في شركات النفط والغاز وهي:
 شركة أرامكو السعودية (المملكة العربية السعودية)
 شركات المساهمة غازبروم (روسيا)
 الشركة الوطنية الصينية للبترول(مؤسسة البترول الوطنية الصينية)(الصين)
 الشركة الإيرانية (الشركة الوطنية الإيرانية للنفط) (إيران)
 شركة النفط الفنزويلية (فنزويلا)
 بتروبراس (البرازيل)
 بتروناس (ماليزيا)

يلاحظ أن شركة بيميكس الحكومية من المكسيك استثنت من هذه القائمة

مراجع

انظر أيضًا
 احتكار
 أوبك
 سعر النفط
 الست الكبار (نفط)

اقتصاديات النفط
تاريخ الصناعة النفطية
شركات نفط
كارتلات

الأخوات السبع (نفط)


Der Persische Leopard (Panthera pardus saxicolor = ciscaucasica), auch Nordpersischer Leopard oder Kaukasusleopard genannt, ist eine Unterart des Leoparden, die vorwiegend in Vorderasien verbreitet ist. Das Kernverbreitungsgebiet liegt im heutigen Iran. Der Persische Leopard kommt in einzelnen Individuen noch im Großen Kaukasus vor und stellt somit die einzige rezente Großkatze Europas dar. Auf Grund der strittigen taxonomischen Verhältnisse ist nicht ganz klar, welche Populationen zu dieser Unterart zu rechnen sind. Es gilt als gesichert, dass alle Leoparden aus dem Kaukasus, der Ost-Türkei, dem Nord-Iran und jene aus Turkmenistan zu dieser Unterart gehören. Unklar ist dagegen, ob die Leoparden des südlichen Iran, sowie jene in Afghanistan und Balutschistan ebenfalls dieser oder einer weiteren Unterart (P. p. sindica) angehören. Unklar ist ebenso die Stellung der Leoparden im benachbarten Kaschmir. Auch eventuelle Restbestände im Westen der Türkei könnten zu einer eigenen Unterart (P. p. tulliana) gehören. Der Persische Leopard gilt mit einem Gesamtbestand von 870 bis 1300 Tieren als stark gefährdet.

Merkmale
Der Persische Leopard ist besonders hell gefärbt und trägt relativ große Flecken. Er ist eine der größten Unterarten. Die Gesamtlänge zweier großer Tiere aus dem Nordiran betrug 213 beziehungsweise 212 cm. Ihr Gewicht betrug 86 beziehungsweise 66 kg. Der größte bekannte Schädel, der im Golestan-Nationalpark gefunden wurde, hatte eine Länge von 288 mm.

Taxonomie

Die systematische Stellung des Persischen Leoparden ist noch nicht restlos geklärt. Insbesondere ist fraglich, welche Populationen zwischen Kleinasien und Kaschmir zu dieser Unterart zählen. Klar ist, dass sich die Leoparden Persiens vom Arabischen Leoparden (P. p. nimr) einerseits und dem Indischen Leoparden (P. p. fusca) andererseits genetisch und äußerlich unterscheiden. Im fraglichen Gebiet wurden ursprünglich sieben Unterarten (tulliana, ciscaucasica, saxicolor, sindica, millardi, dathei, transcaucasica) beschrieben. Genetischen Studien zufolge, die allerdings auf wenigen Individuen basieren, sind diese alle einer Unterart zuzuordnen. Morphologische Analysen deuten im Gegensatz dazu allerdings darauf hin, dass lediglich die Formen ciscaucasica, saxicolor und transcaucasica zum Persischen Leoparden zu rechnen seien. Dabei hätte der wissenschaftliche Name Panthera pardus ciscaucasica als ältester Name Priorität. Der Westanatolische Leopard (P. p. tulliana) einerseits und der Baluchstian-Leopard (P. p. sindica) andererseits scheinen dagegen eigene Unterarten zu bilden. Zu Letzterem zählt diesen Analysen zufolge auch die Zentralpersische Form (dathei) und vermutlich der Kaschmir-Leopard (millardi). Dies ist jedoch nicht bestätigt. Unklar bleibt auch bei Anerkennung des Balutschistan-Leoparden als eigene Unterart der Verlauf der Grenze zwischen dieser Form und dem Nordpersischen Leoparden. Falls man den Westanatolischen Leoparden (P. p. tulliana) zum Persischen Leoparden zählen würde, hätte dieser Name als ältester wissenschaftlicher Name Priorität. Auch aufgrund dieser Unsicherheiten behält beispielsweise die IUCN vorerst den traditionellen Namen saxicolor bei.

Die Leoparden im Norden des Iran sollen meist große, blass gefärbte Tiere sein, während im Süden eher dunkel gefärbte, etwas kleinere Exemplare vorkommen sollen. Neuere Studien konnten allerdings keine auffälligen Unterschiede im Fellmuster zwischen Nordpersischen und Südpersischen Leoparden feststellen.

Bestand und Verbreitung

Insgesamt wird der wildlebende Bestand an ausgewachsenen Persischen Leoparden auf weniger als 870–1300 Exemplare geschätzt. Die Bestandszahlen sind zudem rückläufig. Die Unterart wird daher von der IUCN als stark gefährdet (Endangered) eingestuft.

Der Iran ist das Kernland der Verbreitung. Hier ist der Leopard noch weit verbreitet. Insbesondere in den nördlichen und nordwestlichen Landesteilen ist er zudem noch vergleichsweise häufig. Im Süden und Südosten ist er dagegen generell selten. Er bewohnt im Iran noch etwa 885.300 km², was der Hälfte der Landesfläche entspricht. Die Populationsdichte ist allerdings im Durchschnitt sehr gering. Der Bestand im Iran ist rückläufig und wird nach groben Schätzungen auf 550–850 Tiere beziffert. Knapp über die Hälfte davon kommen in Schutzgebieten vor. Die wichtigsten Leoparden-Schutzgebiete im Iran sind der Golestan-Nationalpark (40–45 Tiere), der Tandoreh-Nationalpark (12–18 Tiere) und der Bamu-Nationalpark (15–20 Tiere). Generell besteht jedoch die Tendenz zur Überschätzung der Bestandszahlen. Die Beutetiere im Iran sind zunehmend selten geworden, was die Leoparden zwingt große Jagdreviere zu durchstreifen. Dies kann in der Praxis leicht zu Mehrfachzählungen führen. Eine große Bedrohung ist die Zersplitterung der Bestände. Nur wenige Populationen gelten noch als lebensfähig. In Turkmenistan dürften etwa 80 bis 90 Tiere leben, in Afghanistan werden die Bestände auf 200 bis 300 Tiere geschätzt.

In der Kaukasusregion kommen Leoparden nur noch in wenigen, isolierten Reliktpopulationen mit jeweils wenigen Einzelindividuen vor. Die größte Teilpopulation der Region lebt im Nordwest-Iran und besteht aus etwa 25 Tieren. Wichtige Kernvorkommen liegen hier im Talysch-Gebirge, wo zusätzlich zu den iranischen Vorkommen auch etwa 3–5 Tiere auf der Seite Aserbaidschans leben dürften. Ebenso viele werden für das Iori-Mingechaur-Gebiet im Grenzgebiet zwischen Aserbaidschan und Georgien angenommen. Eine etwas größere Teilpopulation von 7–15 Leoparden bewohnt das Sangesur- und Meghri-Gebirge in Armenien und Aserbaidschan. Im Großen Kaukasus halten sich etwa 10–15 Leoparden noch in Dagestan, Inguschetien, Nordossetien und vermutlich Tschetschenien auf. Der Status im Osten der Türkei ist unbekannt. 2013 wurde ein Tier bei Diyarbakır erschossen. Ob der Leopard im Westen der Türkei noch vorkommt, ist ebenfalls unklar. Im Südosten Armeniens scheint Wilderei ein großes Problem zu sein. Die Leopardenbestände liegen hier offenbar deutlich unter den potentiellen Beständen, die dort in Anbetracht der Beutetiere vorkommen könnten.

Im Jahr 2016 wurden erstmals drei Persische Leoparden im russischen Großen Kaukasus im Bereich des Sotschier-Nationalparks freigelassen. Dies geschah im Zuge eines groß angelegten Auswilderungsprojektes im Zuge der Olympischen Winterspiele 2014 mit Unterstützung des WWF und Wladimir Putins. Dazu werden Leoparden in großen Freigehegen gezüchtet und für die Auswilderung vorbereitet.

Die größten Bedrohungen sind die sinkenden Beutetierbestände, Lebensraumveränderungen sowie die Nachstellungen auf den Leoparden, der vor allem als Nutztiertöter verfolgt wird. Die genauen Auswirkungen und der Umfang dieser Bedrohungen sind allerdings schwer zu ermitteln.

Lebensraum
Der Persische Leopard ist wie alle Unterarten des Leoparden sehr anpassungsfähig. Er kommt in Wäldern sowie Grassteppen und Halbwüsten vor, doch die größte Population des Persischen Leoparden findet man in den Grassteppen am Fuße des Elburs-Gebirges. So bewohnte er ursprünglich nahezu alle Lebensräume des Iran mit Ausnahme der offenen Ebenen und landwirtschaftlich intensiv genutzter Gebiete.

Beute
Die wichtigsten Beutetiere im Iran sind Bezoarziegen (Capra aegagrus), Wildschweine, Wildschafe (Ovis spp.), Kropfgazellen (Gazella subgutturosa), Rothirsche (Cervus elaphus), Rehe (Capreolus capreolus), Indische Stachelschweine (Hystrix indica), Pikas (Ochotona rufescens) sowie Nutztiere und Hunde. Im Bereich des Golestan-Nationalparks im Nordostiran ernähren sich Leoparden vor allem von Steppenwildschafen und Wildschweinen, vermutlich auch von Wildziegen. Ergänzt wird die natürliche Beute anscheinend durch Haustiere. Im Südosten Armeniens ernähren sie sich vor allem von Bezoarziegen, Wildschweinen, Rehen und Indischen Stachelschweinen.

Haltung in menschlicher Obhut

Der Persische Leopard wird heute in zahlreichen europäischen Zoos gehalten und regelmäßig gezüchtet. Alle Gründungstiere aus dem Iran wurden zwischen 1955 und 1967 im Elburs-Gebirge, im Kopet-Dagh und in den Ala-Dagh-Bergen gefangen.

Im Jahr 2014 gelang dem Tierpark Nordhorn (Niedersachsen) erstmals die künstliche Befruchtung bei einem Nordpersischen Leoparden. Mit Hilfe von Spezialisten vom Institut für Zoo- und Wildtierforschung (IZW) aus Berlin wurde dieses Vorhaben seit 2010 geplant; ein erster Versuch schlug fehl. Am 3. August wurden dann zwei Junge geboren.

Kulturgeschichte
Der Leopard ist seit jeher ein häufiges Tier Persiens und hatte Einfluss auf die Kultur Vorderasiens. Im Iran existieren etwa mehrere Orte, die den persischen Namen Palang-Kuh (deutsch: "Leoparden-Berg") tragen.

Weblinks

Artenprofil Persischer Leopard; IUCN/SSC Cat Specialist Group in Englisch
.

zootierliste.de – Überblick der Haltungen des Persischen Leoparden in Zoos
Spektrum.de: Letzte Hoffnung für den Persischen Leoparden 6. April 2019

Einzelnachweise

Katzen

Persischer Leopard


Toshiki Chino (født 19. juli 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshiki Chino


Crook County may refer to:

 Crook County, Oregon, United States
 Crook County, Wyoming, United States
 USS Crook County (LST-611), a United States Navy tank landing ship
 Crook County, a 2008 album by The Dirtball
 Crook County, a 2017 album by American rapper Twista

See also
Cook County (disambiguation)

Crook County


Ellwingshofen ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Steinsfeld im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Fischbach, der ein rechter Zufluss des Steinbachs ist, der wiederum ein rechter Zufluss der Tauber ist. Bei Haus Nr. 6 steht eine Ulme, die als Naturdenkmal ausgezeichnet ist. 0,5 km nordwestlich liegt das Waldgebiet Kleinespen. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt zur Staatsstraße 2419 (0,4 km östlich), die nach Steinsfeld (1,1 km südlich) bzw. nach Reichelshofen (1,1 km nördlich) verläuft.

Geschichte
1383 wurde der Ort mit Nordenberg von der Reichsstadt Rothenburg gekauft.
Im November 1688 wurden in dem sogenannten französischen Mordbrand vier Gebäude vernichtet und damit ein Schaden von über 1635 Gulden angerichtet. 1800 gab es in dem Ort sechs Haushalte, die alle der Reichsstadt Rothenburg untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Ellwingshofen dem Steuerdistrikt Gattenhofen und der Ruralgemeinde Steinsfeld zugewiesen.

Baudenkmal
 Haus Nr. 6: Zugehörig zweigeschossiges Fachwerkhofhaus, Walmdach, 1788.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria (Steinsfeld) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Steinsfeld
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Ellwingshofen


Hanging parrots are birds in the genus Loriculus, a group of small parrots from tropical southern Asia.

About  long, hanging parrots are mostly green plumaged and short-tailed. Often head coloring helps to identify individual species. They are unique among birds for their ability to sleep upside down.

Taxonomy
The genus Loriculus was introduced in 1849 by the English zoologist Edward Blyth for the blue-crowned hanging parrot. The name is a diminutive of the genus Lorius that was introduced by Nicholas Aylward Vigors for the lorys in 1825.

Fifteen species are recognised:
Vernal hanging parrot, Loriculus vernalis
Sri Lanka hanging parrot, Loriculus beryllinus
Philippine hanging parrot, Loriculus philippensis
Black-billed hanging parrot, Loriculus bonapartei
Camiguin hanging parrot, Loriculus camiguinensis (first described in 2006)
Blue-crowned hanging parrot, Loriculus galgulus
Great hanging parrot, Loriculus stigmatus (also known as the Celebes hanging parrot)
Moluccan hanging parrot, Loriculus amabilis
Sula hanging parrot, Loriculus sclateri (split from L. amabilis)
Sangihe hanging parrot, Loriculus catamene
Orange-fronted hanging parrot, Loriculus aurantiifrons
Bismarck hanging parrot, Loriculus tener
Pygmy hanging parrot, Loriculus exilis (also known as the green hanging parrot)
Yellow-throated hanging parrot, Loriculus pusillus
Wallace's hanging parrot, Loriculus flosculus

See also
Parrotlet
Pygmy parrot
Fig parrot

References

Hanging
L
Taxa named by Edward Blyth

Hanging parrot


O 55º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi organizado pela Federação Europeia de Halterofilismo em Berlim, na Alemanha Oriental entre 3 a 11 de abril de 1976. Foram disputadas 9 categorias com a presença de 151 halterofilistas de 21 nacionalidades.

Medalhistas

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1976
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1976


This is the list of Soviet computer systems. The Russian abbreviation EVM (ЭВМ), present in some of the names below, means  "electronic computing machine" ().

List of hardware
The Russian abbreviation EVM (ЭВМ), present in some of the names below, means  "electronic computing machine" ().

Ministry of Radio Technology

Computer systems from the Ministry of Radio Technology:
 Agat (Агат) — Apple II clone
 ES EVM (ЕС ЭВМ), IBM mainframe clone
 ES PEVM (ЕС ПЭВМ), IBM PC compatible
 M series — series of mainframes and mini-computers
 Minsk (Минск)
 Poisk (Поиск) — IBM PC-XT clone
 Setun (Сетунь) — unique balanced ternary computer.
 Strela (Стрела)
 Ural (Урал) — mainframe series
 Vector-06C (Вектор-06Ц)

Ministry of Instrument Making

Computer systems from the Ministry of Instrument Making:
 Aragats (Арагац)
 Iskra (Искра) — common name for many computers with different architecture
 Iskra-1030 — Intel 8086 XT clone
 KVM-1 (КВМ-1)
 SM EVM (СМ ЭВМ) — most models were PDP-11 clones, while some others were HP 2100, VAX or Intel compatible

Ministry of the Electronics Industry
Computer systems from the Ministry of Electronics Industry:
 Elektronika (Электроника) family
 DVK family (ДВК) — PDP-11 clones
 Elektronika BK-0010 (БК-0010, БК-0011) — LSI-11 clone home computer
 UKNC (УКНЦ) — educational, PDP11-like
 Elektronika 60, Elektronika 100
 Elektronika 85 — Clone of DEC Professional (computer) 350 (F11)
 Elektronika 85.1 — Clone of DEC Professional (computer) 380 (J11)
 Elektronika D3-28
 Elektronika SS BIS (Электроника СС БИС) — Cray clone

Soviet Academy of Sciences

 BESM (БЭСМ) — series of mainframes
 Besta (Беста) — Unix box, Motorola 68020-based, Sun-3 clone
 Elbrus (Эльбрус) — high-end mainframe series
 Kronos (Кронос)
 MESM (МЭСМ) — first Soviet Union computer (1950)
 M-1 — one of the earliest stored program computers (1950-1951)

ZX Spectrum clones

 ATM Turbo
 Dubna 48K - running at half the speed of the original
 Hobbit
 Pentagon
 Radon 'Z'
 Scorpion

Other
 5E** (5Э**) series - military computers
 5E51 (5Э51)
 5E53 (5Э53)
 5E76 (5Э76) - IBM/360 clone, military version
 5E92 (5Э92)
 5E92b (5Э92б)
 A series — ES EVM-compatible military computers
 Argon — a series of military real-time computers
 AS-6 (АС-6) - multiprocessor computing complex, name is Russian abbreviation for "Connection Equipment - 6"
 Dnepr (Днепр)
 GVS-100 (ГВС-100, Гибридная Вичислителная Система) - Hybrid Computer System
 Irisha (Ириша)
 Juku (Юку) — Estonian school computer
 Kiev (Киев)
 Korvet (Корвет)
 Krista (Криста)
 Micro-80 (Микро-80) — experimental PC, based on 8080-compatible processor
 Microsha (Микроша) — modification of Radio-86RK
 MIR, МИР (:uk:ЕОМ "МИР-1", :uk:ЕОМ "МИР-2")
 Nairi (Наири)
 Orion-128 (Орион-128)
 Promin (Проминь)
 PS-2000, PS-3000 — multiprocessor supercomputers in the 1980s
 Razdan (Раздан)
 Radon — real-time computer, designed for anti-aircraft defense
 Radio-86RK — simplified and modified version of Micro-80
 Sneg (Снег)
 Specialist (Специалист)
 SVS
 TsUM-1 (ЦУМ-1)
 TIA-MC-1 An arcade system
 UM (УМ)
 UT-88
 Vesna and Sneg — early mainframes

List of operating systems
For Kronos
Kronos
For BESM
D-68 (Д-68, Диспетчер-68, Dispatcher-68)
DISPAK ("Диспетчер Пакетов," Dispatcher of the Packets)
DUBNA ("ДУБНА")
For ES EVM
DOS/ES ("Disk Operation system for ES EVM")
OS/ES ("Disk Operation system for ES EVM")
 For SM EVM
 RAFOS (РАФОС), FOBOS (ФОБОС) and FODOS (ФОДОС) — RT-11 clones
 OSRV (ОСРВ) — RSX-11M clone, one of the most popular Soviet multi-user systems
 DEMOS  — BSD-based Unix-like; later was ported to x86 and some other architectures
 INMOS (ИНМОС, Инструментальная мобильная операционная система)
For 8-bit microcomputers
 MicroDOS (МикроДОС) — CP/M 2.2 clone
For ZX Spectrum clones
iS-DOS, TASiS
DNA-OS
For different platforms
MISS (Multipurpose Interactive timeSharing System) - ES EVM ES1010, ES EVM ES1045, D3-28M, PC-compatible, etc.
MOS (operating system) -  a Soviet clone of Unix in the 1980s

See also
 History of computing in the Soviet Union
 List of Soviet microprocessors
 List of Russian IT developers
 List of Russian microprocessors
 Internet in Russia

References

External links
Russian Virtual Computer Museum
Museum of the USSR Computers history
Pioneers of Soviet Computing
Archive software and documentation for Soviet computers UK-NC, DVK and BK0010.

Computing-related lists

List of Soviet computer systems


Dette er en liste over musikværker af Camille Saint-Saëns.

Orkesterværker
 Ouverture d'un opéra comique (ca 1850)
 Scherzo i A-dur for kammarorkester (ca 1850)
 Symfoni i A-dur (ca 1850)
 Symfoni nr 1 i Ess-dur, op. 2 (1853)
 Ouverture d'un opéra comique inachevé i G-dur, op. 140 (1854)
 Urbs Roma, symfoni i F-dur (1856)
 Symfoni nr 2 i a-moll, op. 55 (1859)
 Svit i D-dur, op. 49 (1863)
 Spartacus, ouverture i Ess-dur (1863)
 Rhapsodie bretonne. op. 7b (1866/91)
 Marche héroïque i Ess-dur, op. 34 (1871)
 Chant de soir (1872)
 Le rouet d'Omphale i A-dur, op. 31 (1872)
 Phaéton i C-dur, op. 39 (1873)
 Danse macabre, symfonisk digt i g-moll, op. 40 (1874)
 La jeunesse d'Hercule i Ess–dur, op. 50 (1877)
 Suite algérienne svit i C-dur, op. 60 (1880)
 Une nuit à Lisbonne svit i Ess-dur, op. 63 (1880)
 La jota aragonese i A-dur, op. 64 (1880)
 Hymne à Victor Hugo, op. 69 (1881)
 Symfoni nr 3 i c-moll (Orgelsymfonin), op. 78 (1886)
 Sarabande et rigaudon i E-dur, op. 93 (1892)
 Marche du couronnement i Ess-dur, op. 117 (1902)
 Trois tableaux symphoniques d'après La foi, op. 130 (1908)
 Ouverture de fête i F-dur, op. 133 (1910)
 Hail! California (1915)

Koncerter
 Tarantelle i a-moll för fløjte, klarinet og orkester, op. 6 (1857)
 Pianokonsert nr 1 i D-dur, op. 17 (1858)
 Violinkonsert nr 2 i C-dur, op. 58 (1858, skrevet inden nr 1 men først offentliggjort 1879)
 Violinkonsert nr 1 i A-dur, op. 20 (1859)
 Suite for cello og orkester, op. 16b (1862/1919)
 Introduction et rondo capriccioso i a-moll for violin og orkester, op. 28 (1863)
 Pianokoncert nr 2 i g-moll, op. 22 (1868)
 Pianokoncert nr 3 i Ess-dur, op 29 (1869)
 Romans i Dess-dur for fløjte eller violin og orkester, op. 37 (1871)
 Cellokoncert nr 1 i a-moll, op. 33 (1872)
 Romans i F-dur for horn eller cello og orkester, op. 36 (1874)
 Romans i C-dur for violin og orkester, op. 48 (1874)
 Pianokoncert nr 4 i c-moll, op. 44 (1875)
 Violinkoncert nr 3 i h-moll, op. 61 (1880)
 Morceau de concert i e-moll for violin og orkester, op. 62 (1880)
 Romance i E-dur for horn (eller cello) og orkester, op. 67 (1885)
 Allegro appassionato i ciss-moll for piano og orkester, op. 70 (1874)
 Rhapsodie d'Auvergne i C-dur for piano og orkester, op. 73 (1884)
 Wedding Cake i Ass-dur for piano og orkester, op. 76 (1885)
 Havanaise i E-dur for violin og orkester, op. 83 (1887)
 Morceau de concert i f-moll for horn og orkester, op. 94 (1887)
 Africa i g-moll for piano og orkester, op. 89 (1891)
 Pianokonsert nr 5 ('L'Égyptien') i F-dur, op. 103 (1896)
 Cellokonsert nr 2 i d-moll, op. 119 (1902)
 Caprice andalou i G-dur for violin og orkester, op. 122 (1904)
 La muse et le poète i e-moll for violin, cello og orkester, op. 132 (1910)
 Morceau de concert i G-dur for harpe og orkester, op. 154 (1918)
 Cyprès et lauriers i d-moll for orgel og orkester, op. 156 (1919)
 Odelette i D-dur för fløjte og orkester, op. 162 (1920)

Kammermusik
 Pianokvartet i E-dur (1851–53)
 Pianokvintet i A-dur, op. 14 (1855)
 Caprice brillant i h-moll for violin og piano (1859)
 Suite for cello og piano, op. 16 (1862)
 Pianotrio nr 1 i F-dur for piano, violin og cello, op. 18 (1863)
 Sérénade i Ess-dur for piano, orgel, violin og viola eller cello, op. 15 (1865)
 Romans i h-mol for violin, piano og orgel, op. 27 (1868)
 Marche religieuse de Lohengrin for violin, harmonium og piano, en transkription fra operaen Lohengrin af Richard Wagner (1869)
 Les odeurs de Paris for kammerensemble (ca 1870)
 Berceuse i B-dur for violin og piano, op. 38 (1871)
 Cellosonate nr 1 i c-mol for cello og piano, op. 32 (1872)
 Pianokvartet i B-dur, op. 41 (1875)
 Allegro appassionato i h-moll for cello og piano (eller orkester), op. 43 (1875)
 Orphée, Poème symphonique for violin, cello og piano, en transkription af tondigtet Orpheus af Franz Liszt (1875)
 Romans i D-dur for cello og piano, op. 51 (1877)
 Septett i Ess-dur for trumpet, 2 violiner, viola, cello, kontrabas og piano, op. 65 (1881)
 Romans i E-dur for horn (eller cello) og piano, op. 67 (1885)
 Violinsonate nr 1 i d-mol for violin og piano, op. 75 (1885)
 Caprice sur des airs danois et russes for fløjte, obo, klarinett og piano, op. 79 (1887)
 Chant saphique for cello og piano, op. 91 (1892)
 Pianotrio nr 2 i e-moll för violin, cello och piano, op. 92 (1892)
 Fantaisie for harpe i a-mol, op. 95 (1893)
 Violinsonate nr 2 i Ess-dur for violin og piano, op. 102 (1896)
 Barcarolle i F-dur for violin, cello, harmonium og piano, op. 108 (1897)
 Strygekvartet nr 1 i e-mol. op. 112 (1899)
 Cellosonat nr 2 i F-dur for cello og piano, op. 123 (1905)
 Fantaisie for violin og harpe, op. 124 (1907)
 La muse et le poètei e-moll for violin, cello og piano (eller orkester), op. 132 (1910)
 Tryptique for violin og piano, op. 136 (1912)
 Élégie [nr 1] for violin og piano, op. 143 (1915)
 Cavatine i Dess-dur for trombon og piano, op. 144 (1915)
 L'air de la pendule for violin og piano (ca 1918)
 Strygekvartet nr 2 i G-dur, op. 153 (1918)
 Prière for cello (eller violin) og orgel, op. 158 (1919)
 Élégie [nr 2] for violin og piano, op. 160 (1920)
 Obosonate i D-dur for obo og piano, op. 166 (1921)
 Klarinetsonate i Ess-dur för klarinett og piano, op. 167 (1921)
 Fagotsonate i G-dur, op. 168 (1921)
 Adagio i Ess-dur for horn og orgel (1853)

Pianomusik
 Duettino for firehåndet piano, op. 11 (1855)
 Gavotte i c-mol, op. 23 (1871)
 König Harald Harfagar for firehåndet piano, op. 59 (1855)
 Album, op. 72 (1884)
 Souvenir d'Italie, op. 80 (1887)
 Feuillet d'album for firehåndet piano, op. 81 (1855)
 Les cloches du soir, op. 85 (1889)
 Pas redoublé i B-dur for firehåndet piano, op. 86 (1887)
 Souvenir d'Ismaïlia, op. 100 (1895)
 Berceuse i E-dur for firehåndet piano, op. 105 (1896)
 Feuillet d'album, op. 169 (1921)
 Improvisation (1885)
 Quatre morceaux (1898)
 Feuillet d'album (1909)

Operaer og oratorier
 Le timbre d'argent (1864–65/1913)
 La princesse jaune, op. 30 (1871/72)
 Simson och Delila, op. 47 (1868–77)
 Étienne Marcel (1879)
 Henry VIII (1883)
 Proserpine (1887)
 Ascanio (1887–88)
 Phryné (1893)
 Frédégonde (1895)
 Les barbares (1901)
 Hélène (1903)
 L'ancêtre (1905)
 Déjanire (1911)

Oratorier
 Juloratoriet, op. 12 (1858)
 Le Déluge, op. 45 (1875)
 La terre promise, op. 140 (1913)
 Les Israëlites sur la montagne d'Oreb (ca 1848)
 Moïse sauvé des eaux (1851)

Andre
 Dyrenes karneval (1886)
 Saltarelle for mandskor, op. 74 (1885)

Værkfortegnelser (klassisk musik)

Værker af Camille Saint-Saëns