Cape Town ( ; ), Güney Afrika'daki en eski şehirdir. Halk dilinde "Anne Şehir" olarak anılmaktadır. Güney Afrika'nın yasama başkentidir ve Batı Kap eyaletinin en büyük kentidir. Şehir, Cape Town Şehri adlı Metropoliten alan'ın sadece bir parçasını oluşturur.

Güney Afrika Parlamentosu Cape Town'da bulunmaktadır. Ülkenin diğer iki başkentinin biri Pretoria (idari başkent), diğeri Bloemfontein'dir (Yüksek Temyiz Mahkemesinin bulunduğu adli başkent). Şehir; limanı, Ümit Burnu'ndaki Koruma Alanları, Table Dağı ve Kap Noktası gibi yerler ile kendini temsil etmektedir. 2014 yılı itibarıyla, Afrika'da nüfusun en fazla bulunduğu 10. şehirdir ve Batı Kap nüfusunun % 64'üne ev sahipliği yapar. Dünyanın en çok kültürlü şehirlerinden biri olup, göçmenler için için ana kentlerden biri rolünü bulundurur. Şehir, Uluslararası Endüstriyel Tasarım Toplulukları Konseyi tarafından 2014 yılında Dünya Tasarım Başkenti seçilmiştir. 2014 yılında, Cape Town hem New York Times  hem de The Daily Telegraph tarafından dünyada ziyaret edilebilecek en iyi yer olarak seçilmiştir.

Table Körfezi kıyısında bulunan Cape Town, Güney Afrika'daki en eski kentsel alan olarak, Vereenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) tarafından Doğu Afrika, Hindistan ve Uzak Doğu'ya yelken açan Hollanda gemileri için bir tedarik istasyonu olarak geliştirilmiştir. Jan van Riebeeck'in 6 Nisan 1652'deki gelişi, Güney Afrika'daki ilk kalıcı Avrupa yerleşimi olan Hollanda Kap Kolonisi'ni kurmuştur. Cape Town, Kap Kolonisi'nin ekonomik ve kültürel merkezi haline gelen Good Hope Kalesi'ndeki ilk Avrupa merkezi olma hedefine ulaşmıştır. Johannesburg'un gelişmesine kadar Cape Town, Güney Afrika'daki en büyük şehirdi.

Tarihi
1488'de Portekizli keşifçi Bartelemeu Dias tarafından keşfedilen Cape Town, sırasıyla Boerler ve İngilizlerin eline geçti. 1652'de Güney Afrika'da kurulan ilk Avrupa yerleşimi oldu. İlk Müslümanlar 1700'lerde Malay dünyasından Hollanda'ya karşı mücadele eden ve yakalanıp sürgün edilen Şeyh Yusuf ve 49 müridi olmuştur. İlk camiyi de inşa etmişlerdir.

Güney Afrika Birliği kurulduktan sonra ülkenin yasama başkenti seçildi. 1945'ten sonra olan ırkçı Apartheid rejimi beyaz olmayanların tüm haklarını kısıtladı. 1990'da ırk ayrımcılığı bittikten sonra beyaz olmayanlar daha çok topluma çıktı ve resmi görevlere girdi.

Şehrin bir bölümü çağdaş gökdelenlerle doluyken; diğer kesimleri gecekondu mahallelerinden oluşur. Ayrıca Fransız göçmenlerin kurduğu kasabalar ve bağ evleri bulunmaktadır.

Coğrafya

Cape Town, 33.55° G enleminde (yaklaşık olarak Sidney ve Buenos Aires ile aynı ve kuzey yarımkürede Kazablanka ve Los Angeles ile eşdeğer) ve 18.25° D boylamda yer alır. Masa Dağı, neredeyse dikey uçurumları ve  üzerinde düz tepeli zirvesi ve her iki taraftaki Devil's Peak ve Lion's Head birlikte, City Bowl denilen Cape Town'un merkezi bölgesini çevreleyen dramatik bir dağlık zemin oluşturur. Halk arasında "masa örtüsü" olarak bilinen ince bir bulut şeridi bazen dağın tepesinde oluşur. Hemen güneyde, Cape Yarımadası güneye Atlantik Okyanusu'na doğru  çıkıntı yapan ve Cape Point'te biten manzaralı bir dağlık omurgadır.

Cape Town'un resmi şehir sınırları içinde  üzerinde 70'in üzerinde zirve vardır. Şehrin banliyölerinin çoğu, doğuda  boyunca uzanan ve yarımadayı anakaraya bağlayan Cape Flats adlı geniş ovadadır. Cape Town bölgesi geniş kıyı şeridi, engebeli dağ sıraları, kıyı ovaları ve iç vadilerle simgelenir.

Robben Adası
UNESCO, 1999'da Western Cape'deki Robben Adası'nı Dünya Miras Alanı ilan etti.
Robben Adası, Cape Town'daki Bloubergstrand'ın yaklaşık  batısında, Table Bay'de ve deniz seviyesinden yaklaşık 30m yüksekliktedir.

Robben Adası yaklaşık 400 yıldır insanların tecrit edildiği, sürgüne gönderildiği bir hapishane olarak kullanılır. Ayrıca cüzzamlılar kolonisi, postane, otlak, akıl hastanesi ve karakol olarak da kullanılmıştır.

Ziyaretçiler adaya yalnızca yoğun sezonun başlangıcına (1 Eylül) kadar günde üç kez çalışan Robben Adası Müzesi tekne servisiyle erişebilir. Feribotlar, Victoria & Alfred Waterfront'taki Nelson Mandela Geçidi'nden hareket eder.

İklim

Ekonomi

Cape Town, Western Cape eyaletinin ekonomik merkezidir ve eyaletin GSYİH'sının yaklaşık %80'ini oluşturur. Şehir, Güney Afrika'nın ikinci ana ekonomik merkezi ve Afrika'nın üçüncü ana ekonomik merkez şehridir. Batı Cape'in bölgesel üretim merkezidir. 2011'de şehrin Brüt metropol ürünü, GMP, 56.8 milyar ABD$ ve kişi başına düşen GSYİH 15,721 ABD dolarıydı. 2014 yılında, Şehir ulusal GSYİH'nın %9,8'ine katkıda bulundu.

2014'ten önceki beş yılda Cape Town GMP, yılda ortalama %3.7 büyüdü. GMP'nin bir oranı olarak, tarım ve imalat sektörleri azalırken finans, ticari hizmetler, ulaşım ve lojistik büyüyerek yerel ekonominin uzmanlaşmış hizmet sektörlerinde büyümesini yansıttı. Balıkçılık, giyim ve tekstil, ağaç ürünleri imalatı, elektronik, mobilya, konaklama, finans ve iş hizmetleri, Cape Town ekonomisinin en büyük karşılaştırmalı üstünlüğe sahip olduğu endüstrilerdir.

Şehirde bulunan şirketlerin çoğu sigorta şirketleri, perakende grupları, yayıncılar, tasarım evleri, moda tasarımcıları, nakliye şirketleri, petrokimya şirketleri, mimarlar ve reklam ajanslarıdır. Şehir merkezindeki en önemli şirketlerden bazıları gıda ve moda perakendecisi Woolworths, süpermarket zinciri Pick n Pay Mağazaları ve Shoprite, New Clicks Holdings Limited, moda perakendecisi Foschini Group, internet servis sağlayıcısı MWEB, Mediclinic International, Etv, çok uluslu medya devi Naspers ve finansal hizmetler devi Sanlam'dır. Diğer önemli şirketler arasında Belron (dünya çapında faaliyet gösteren araç cam onarım ve değiştirme grubu), CapeRay (meme kanseri teşhisi için tıbbi görüntüleme ekipmanı geliştirir, üretir ve tedarik eder), Ceres Fruit Juices (meyve suyu ve diğer meyve bazlı ürünler), Coronation Fund Managers (üçüncü taraf fon yönetim şirketi), ICS (dünyanın en büyük et işleme ve dağıtım şirketlerinden biriydi), Vida e Caffè (kahve zinciri perakendecisi), Capitec Bank (Güney Afrika Cumhuriyeti'ndeki ticari bir banka). Şehir, Johnson & Johnson, GlaxoSmithKline, Levi Strauss & Co., Adidas, Bokomo Foods, Yoco ve Nampakdahil olmak üzere birçok çok uluslu şirket için bir üretim üssüdür. Amazon Web Services ana şirketi Amazon'nun Afrika genel merkezidir ve şehirle birlikte dünyanın en büyük tesislerinden birine sahip olan Cape Town'dadır.

Kardeş şehirler
 2014

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Cape Town şehrinin resmi internet sitesi
 Tourism Cape Town
 Cape Town Festival

Afrika'daki başkentler
Kıyı şehirleri

Cape Town


ගෝල් ග්ලැඩියේටර්ස් (GG) යනු 2020 වසරේ  සිට ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග් (LPL) තරඟාවලියට ක්‍රීඩා කරන ලංකාවේ, දකුණු පළාතේ,  ගාල්ල නියෝජනය කරන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමයි. 2021 ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග්  තරඟාවලියට තරඟ කළ කණ්ඩායම් පහ අතර ඔවුන් විය.  කණ්ඩායමේ නායකයා භානුක රාජපක්ෂ වන අතර පුහුණුකරු ලෙස උමාර් ගුල් කටයුතු කළේය.

සංචිතය
 ජාත්‍යන්තර වරම් ලද සහිත ක්‍රීඩකයින් තද අකුරින් ලැයිස්තුගත කර ඇත.
 තේරීම සඳහා දැනට නොමැති ක්‍රීඩකයෙකු දක්වයි.
 වාරයේ ඉතිරි කාලය සඳහා ලබා ගත නොහැකි ක්‍රීඩකයෙකු දක්වයි.

ගෝල් ග්ලැඩියේටර්ස් 2021 වසරේදී


An Amorphophallus taurostigma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ittenbach, Hett. ngan Josef Bogner. An Amorphophallus taurostigma in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus taurostigma


Saint-Vincent in Laon wurde als Friedhofskirche um 580 gegründet, im 10. Jahrhundert erstmals als Abtei erwähnt und während der Revolution aufgelöst. Das letzte intakt gebliebene Gebäude der Abtei brannte im Juni 2008 aus.

Geschichte
Im Jahr 513 bestimmte Bischof Remigius von Reims ein Vorgebirge im Südwesten des Tafelbergs von Laon als Friedhof für die Stadt. Gleichzeitig legte er fest, dass die hier gebaute Christophorus-Kirche der zweite Sitz des Bistums Laon – und damit auch die Begräbnisstätte der Bischöfe – würde. Um 590 ließ dann die Königin Brunichild eine Basilika errichten, bei der sich wenig später Mönche ansiedelten, die der strengen Columbanregel unterstanden, ohne dass bereits von einer Abtei die Rede wäre.

882 wurde die Kirche von den Normannen geplündert und niedergebrannt, die Mönche wurden vertrieben. Wenige Jahre später ließ Bischof Dido die Kirche neu bauen und siedelte hier erneut ein Dutzend Mönche an. Aber bereits 892 wurde Saint-Vincent erneut geplündert, und nun dauerte es mehr als eine Generation, bis ein weiterer Anlauf zum Wiederaufbau des Klosters unternommen wurde. Im Jahr 925 nutzte Bischof Adelhelm den Besuch des Königs Rudolf und erreichte von ihm Privilegien für die neu zu bauende Kirche. Der Chronist Aimion von Fleury berichtet, dass König Ludwig IV. in der Abtei im Jahr 936 von Erzbischof Artold von Reims zum König gesalbt wurde. Wenig später wurde die außerhalb der Stadt liegende Kirche von Hugo dem Großen bei seiner erfolglosen Belagerung Laons im Kampf gegen Ludwig IV. ein weiteres Mal geplündert.

Bischof Rorico, ein unehelicher Sohn Karls III. und Halbbruder Ludwigs IV., ließ zwölf Benediktiner-Mönche aus der Abtei Fleury kommen, die der moderateren Benediktinerregel unterstanden. Um seine Entscheidung abzusichern, ließ er sie 961 durch ein regionales Konzil (bei dem erstmals von einer Abtei die Rede ist) und 975, kurz vor seinem Tod, durch seinen Neffen, den König Lothar bestätigen.

Am 26. September 987 wurden die von seinen Vorgängern gewährten Privilegien von König Hugo Capet in dessen zweiten Dokument als König bestätigt. 1072 weihte Bischof Elinand eine neue Klosterkirche, 1082 ließ Abt Adalbero die Abtei mit einer Mauer umgeben, auch um den Klosterbezirk von der mittlerweile bis an die Abtei heran gewachsene Stadt abzugrenzen. 1145 geriet die Kirche bei einem Sturm in Brand, der Wiederaufbau begann erst 1175 und konnte erst im Jahr 1305 abgeschlossen werden, da der Bau stark an die Kathedrale von Laon erinnerte und mit einer Länge von 90 Metern und einer Breite von 45 Metern, mit vier Rosetten und 135 Fenstern außergewöhnlich groß ausfiel. Andererseits hatte Papst Alexander III. die Abtei im Jahr 1171 unmittelbar dem Heiligen Stuhl unterstellt, und damit ihre Bedeutung herausgehoben.

Im 14. und 15. Jahrhundert litt auch Saint-Vincent unter dem Hunterjährigen Krieg, 1359 wurde die Abtei von den Engländern niedergebrannt, wobei die wertvolle Bibliothek mit mehr als 20000 Manuskripten fast ganz verloren ging. Lediglich 257 Manuskripte konnten gerettet werden, von denen sich heute fünfzig in der Stadtbibliothek von Laon befinden, einige weitere in der Königlichen Bibliothek Belgiens. Im Jahr 1520 ließ Abt Jean Charpentier die Kirchenfassade renovieren und die Gewölbe des Kirchenschiffs neu bauen. Er war der letzte reguläre Abt von Saint-Vincent, nach ihm wurde die Abtei dem System der Kommendataräbte unterworfen.

1594 richtete König Heinrich IV. bei der Belagerung Laons sein Generalquartier in der Abtei ein. Dabei ließ er, um die Reichweite seiner Geschütze zu erhöhen, einige von ihnen auf die Gewölbe der Kirche stellen, die dadurch starken Erschütterungen ausgesetzt waren. Als Folge der nächsten Belagerung Laons, der von 1618, stürzten das Kirchenschiff und der Glockenturm ein. Die Kirche wurde danach vorerst nicht wieder aufgebaut, so dass die Gottesdienste fortan zwar innerhalb der Kirche, aber unter freiem Himmel stattfanden. Erst 1640 begann der Wiederaufbau, der 1771 mit der Fertigstellung des dreigiebligen Abtpalais' endeten.

Während der Revolution wurde auch Saint-Vincent aufgelöst und verwüstet, diente danach als Futterlager, Militärhospital und Gefängnis, bevor die Gebäude 1796 verkauft wurden. Der Käufer finanzierter seine Erwerbskosten mit dem Verkauf der Steine aus denen die Abtei gebaut war; 1810 wurde er insolvent, die Abtei ging in andere Hände über. 1854 kaufte der Bischof von Soissons die Immobilie, um hier ein Heim für alte Priester einzurichten. Das Gelände der Abtei wurde 1876 vom Staat beschlagnahmt und 1877 an die Armee verkauft, die hier ein Arsenal errichteten.

Von der Abtei Saint-Vincent stehen heute nur noch das 1771 fertiggestellte Abtpalais. Am 14. Juni 2008 brannte das Gebäude vermutlich nach Brandstiftung aus.

Literatur
 Extraits de la Chronique attribuée à Jean Desnouelles, abbé de Saint-Vincent de Laon, in: Recueil des Historiens des Gaules et de la France 21 (1840)
 Maximilien Melleville: Histoire de la ville de Laon et de ses institutions – L'abbaye Saint-Vincent de Laon. 1846, online.
 Dom Robert Wyard: Histoire de l'abbaye de Saint-Vincent de Laon. 1858, online

Weblinks

 Webseite der Abtei

Kloster (6. Jahrhundert)
Kloster in Hauts-de-France
Bauwerk in Laon
Abtei
Laon
Monument historique seit 1926
Saint-Vincent de Laon
Saint-Vincent de Laon
Organisation (Département Aisne)

Abtei Saint-Vincent de Laon


Kızıl Yıldız ile aşağıdakilerden herhangi biri kastedilmiş olabilir:

 Kızıl yıldız, komünizmin sembolü. Aynı zamanda Kızıl Ordu'nun da sembolüdür.
 FK Crvena zvezda, Sırp futbol takımı.
 KK Crvena zvezda, Sırp basketbol takımı.
 Kızıl Yıldız, Sovyet ve Rus askeri gazetesi.

Kızıl yıldız


Gököz, Keles - Bursa ili Keles ilçesine bağlı mahalle
 Gököz, Sorgun - Yozgat ili Sorgun ilçesine bağlı köy

Gököz


En finanzas, el análisis cuantitativo es la utilización de matemáticas financieras, con frecuencia derivadas de la física y de la estadística, para llevar a cabo análisis financiero. De modo similar, este tipo de análisis tiene lugar en la mayor parte de sectores industriales modernos, si bien en muchas ocasiones este análisis no se conoce en esos sectores como análisis cuantitativo. En la industria de inversión, los analistas que desarrollan análisis cuantitativo son conocidos normalmente como quants.

Aunque el área habitual de análisis de este tipo de técnicas era originalmente la gestión de activos, la gestión de riesgos y la fijación de precios de derivados financieros, el significado del término se ha expandido con el tiempo hasta incluir a aquellos individuos dedicados a casi cualquier aplicación de las matemáticas en finanzas. Un ejemplo es la realización de operaciones electrónicas en los mercados.

Historia

Las finanzas cuantitativas comenzaron en Estados Unidos en los años setenta, cuando algunos inversores comenzaron a utilizar fórmulas matemáticas para la asignación de precios de acciones y bonos.

Harry Markowitz, en su tesis de doctorado "Portfolio Selection" publicada en 1952, fue uno de los primeros en adaptar formalmente conceptos matemáticos a las finanzas. Markowitz formalizó una noción de rentabilidad media y de convarianzas para acciones que le permitió cuantificar el concepto de "diversificación" en un mercado. Mostró cómo procesar el retorno medio y la varianza para una cartera dada, y argumentó que los inversores deberían mantener solo aquellas carteras cuya varianza fuera mínima entre todas las carteras para un retorno medio dado.

En 1969, Robert Merton introdujo el cálculo estocástico en el estudio de las finanzas. Merton estaba motivado por el deseo de comprender cómo los precios son fijados en los mercados financieros, que es la cuestión económica clásica del "equilibrio".

En paralelo al trabajo de Merton y con su ayuda, Fischer Black y Myron Scholes desarrollaron el modelo Black–Scholes, que fue galardonado en 1997 con el Premio Nobel de Economía.

Acercamientos matemáticos y estadísticos
El análisis cuantitativo suele basarse en tres tipos de matemáticas: la estadística y la probabilidad, el cálculo centrado en ecuaciones en derivadas parciales y la econometría. La mayoría de los analistas cuantitativos tienen escasa formación en economía, y suelen aplicar un conjunto de herramientas tomadas de la física. Los físicos suelen tener menos experiencia en técnicas estadísticas, por lo que suelen basarse en aproximaciones basadas en ecuaciones en derivadas parciales, y sus soluciones suelen basarse en el análisis numérico.

Los métodos numéricos más utilizados son:
 Método de las diferencias finitas, utilizado para resolver ecuaciones en derivadas parciales, y
 Método de Montecarlo, también utilizado para resolver ecuaciones en derivadas parciales, pero siendo también común la utilización de la simulación de Monte Carlo en la gestión de riesgos.

Áreas de trabajo
Desarrollo de estrategias de trading
Optimización de carteras de inversión
Fijación de precios de derivados y hedging
Gestión de riesgos:
Análisis de crédito

Publicaciones seminales
1900 - Louis Bachelier, Théorie de la spéculation
1952 - Harry Markowitz, Portfolio Selection (Teoría de Portafolio)
1956 - John Larry Kelly, A New Interpretation of Information Rate
1967 - Edward O. Thorp y Sheen Kassouf, Beat the Market
1972 - Eugene Fama y Merton Miller, Theory of Finance
1973 - Fischer Black y Myron Scholes, The Pricing of Options and Corporate Liabilities y Robert C. Merton, Theory of Rational Option Pricing (Black–Scholes)
1976 - Fischer Black, The pricing of commodity contracts (Black model)
1977 - Phelim Boyle, Options: A Monte Carlo Approach, Métodos de Monte Carlo para fijación de precios de opciones
1977 - Oldrich Vasicek, An equilibrium characterisation of the term structure (Modelo de Vasicek)
1980 -  Lawrence G. McMillan, Options as a Strategic Investment
1982 - Barr Rosenberg y Andrew Rudd, Factor-Related and Specific Returns of Common Stocks: Serial Correlation and Market Inefficiency'', Journal of Finance, mayo de 1982 V. 37: #2
1982 - Robert Engle Autoregressive Conditional Heteroskedasticity With Estimates of the Variance of U.K. Inflation1985 - John C. Cox, Jonathan E. Ingersoll y Stephen Ross, A theory of the term structure of interest rates, Modelo Cox–Ingersoll–Ross
1988 - John Hull, Options, futures, and other derivatives1990 - Fischer Black, Emanuel Derman y William Toy, A One-Factor Model of Interest Rates and Its Application to Treasury Bond, Modelo Black-Derman-Toy
1992 - Fischer Black y Robert Litterman: Global Portfolio Optimization, Financial Analysts Journal, septiembre de 1992, pp. 28–43 (Modelo Black-Litterman)
1995 - Richard Grinold y Ronald Kahn, Active Portfolio Management: Quantitative Theory and Applications1996 - Philippe Jorion (Valor en Riesgo)
1997 - Espen Gaarder Haug, The Complete Guide to Option Pricing Formulas1998 - Paul Wilmott, Derivatives: The Theory and Practice of Financial Engineering2004 - Emanuel Derman, My Life as a Quant: Reflections on Physics and Finance2004 - Steven E. Shreve, Stochastic Calculus for FinanceVéase también
 Matemática financiera
 Modelos de simulación con Dinámica de sistemas

Referencias

Bibliografía
Bernstein, Peter L. (1992) Capital Ideas: The Improbable Origins of Modern Wall StreetBernstein, Peter L. (2007) Capital Ideas EvolvingPatterson, Scott D. (2010). The Quants: How a New Breed of Math Whizzes Conquered Wall Street and Nearly Destroyed It''. Crown Business, 352 pages. ISBN 0-307-45337-5 ISBN 978-0-307-45337-2.

Análisis financiero
Matemática financiera

Análisis cuantitativo (finanzas)


Krukow Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 7,94 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2008 itibarıyla yaklaşık 190 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına 24 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Ludwig Grimm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.lauenburg.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Krukow (Lauenburg)


جبل فيز روي هو جبل من سلسلة جبال الأنديز يبلغ اٍرتفاعه 3.375 متر (11.073 قدم) يقع بالقرب من قرية إل تشالتين جنوب صعيد باتاغونيا الجليدي في باتاغونيا على الحدود بين الأرجنتين وتشيلي. يدعى أيضا سيرو شالتين.

مراجع

جبال في الأنديز يتجاوز ارتفاعها 3000 متر
الحدود الأرجنتينية التشيلية
تضاريس محافظة سانتا كروز (الأرجنتين)
جبال أمريكا الجنوبية الدولية
جبال الأرجنتين
جبال تشيلي
تضاريس إقليم ماجلان

جبل فيز روي


El término gamopétalas se aplica a aquellas flores, también conocidas como simpétalas, que poseen un perianto doble, los pétalos de cuya corola están soldados entre sí, concrescentes, formando una corola de una sola pieza (monopétalo).

La flor nomeolvides
La pequeña y modesta flor no me olvides tiene cinco pétalos, y su centro parece un pentagrama resplandeciente de colores blanco y amarillo; generalmente, es azul claro o blanco y crece en grupos, dado que sus semillas pequeñas son dispersadas por el viento en los terrenos grandes. En el significado de las flores, la flor simboliza la amistad y el amante eterno.

Familias importantes con flores gamopétalas son:

 Boragináceas
 Labiadas
 Ericáceas
 Oleáceas
 Solanáceas
 Cucurbitáceas
 Compuestas

A este término se opone dialipétalas.

Leyenda
De acuerdo con una antigua leyenda, un caballero vestido en su armadura estaba cabalgando a la orilla de un río con su prometida. Ella vio un grupo de flores azules meciéndose en el agua, y pidió a su amante que las recogiera. Al intentar llegar a ellas, el caballero se resbaló y cayó al río. La pesada armadura impidió que pudiera nadar y comenzó a hundirse en el agua, pero antes arrojó las flores azules a su amada, diciendo: "No me olvides".

Flora
Morfología de la flor

Gamopétalas


Pier Angelo Manzolli was a name used for the author of the book Zodiacus vitae, who is believed to be the Neapolitan poet Marcello Stellato, in Latin Marcellus Palingenius Stellatus (born ca. 1500 - died in Cesena before 1551).

The persona of Pier Angelo Manzolli was created by Jacopo Facciolati in the eighteenth-century.

Writing

Zodiacus vitae is a Latin poem divided into 12 books, one for each sign of the zodiac, published at Basel in 1537 and 1543 (3rd edition), but first published in Venice in 1536, and dedicated to Ercole II d'Este, duke of Ferrara. The didactic poem addresses the subject of human happiness in connection with scientific knowledge, and combines metaphysical speculation with satirical attacks on ecclesiastical hypocrisy, and especially on the Popes and Martin Luther.

It was translated into several languages, but fell under the ban of the Inquisition on the ground of its rationalizing tendencies. In 1551. After Stellato's death, the Catholic Church burned his heretical bones and Pope Paul IV placed his book in the first Index Librorum Prohibitorum, ("Index of Prohibited Books"), in 1559.

Influence in England
As a Christian humanist poet, he features strongly in the grammar-school education of 16th century England, translations including that of 1565 by Barnabe Googe.  His specific influence on William Shakespeare has been noted especially in the Seven ages of man speech from As You Like It.

See also

References

Further reading
 F. Watson, The Zodiacus Vitae (nd)
 C. B. Garrigus, A Study of the Parallels Between Shakespeare and Palingenius (Illinois 1938)
 Peter Nahon, «De Marcelli Palingenii Stellati carmine, anno 1534 vulgato, quod 'Zodiacus vitæ' inscribitur», Melissa, Folia perenni Latinitati dicata 210, 2019, 11-14.

External links
 Marcellus Palingenius Stellatus, Zodiacus Vitae

 Marcellus Palingenius Stellatus, Zodiacus Vitae Book 11, Aquarius
 Essay in Latin about the Zodiacus Vitae

People from the Province of Ferrara
Italian poets
Italian male poets
Italian medical writers
16th-century writers in Latin
Neo-Latin poets
1500s births
1543 deaths

Pier Angelo Manzolli


An Tillandsia xerographica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Rohweder. An Tillandsia xerographica in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia xerographica


Vernon Lushington KC, ( - ), est un positiviste, juge-avocat général adjoint, deuxième secrétaire de l'Amirauté, et est associé aux préraphaélites. Il est un Cambridge Apostles.

Biographie
Lushington est né à Westminster, Londres, de Stephen et Sarah Grace (née Carr) Lushington; son frère jumeau est Godfrey Lushington, sous-secrétaire d'État permanent du Home Office. Il fait ses études à East India College, Haileybury, Hertfordshire, et Trinity College, Cambridge . Il devient conseiller de la reine, juge d'un tribunal de comté, secrétaire de l'Amirauté en 1871 et juge-avocat général adjoint de 1878 à 1912. Il épouse Jane Mowatt, fille de Francis Mowatt, le 28 février 1865. De 1877 à 1903, la résidence de campagne de la famille Lushington est Pyports, Cobham, Surrey .

Avec son frère Godfrey, il prône la philosophie positiviste, motivé par les idées d'Auguste Comte, et est un disciple de Frederic Harrison. Influencé par Frederick Denison Maurice, il rejoint le Working Men's College en tant que professeur de chant et promoteur de l'appréciation de l'art et de la musique; il est membre du groupe qui forme la première corporation dirigeante du collège en 1854. À la mort de Maurice en 1872, lui, avec son frère et Frederick Furnivall, Thomas Hughes et Richard Buckley Litchfield, deviennent une force unificatrice au Collège .

Il est un ami d'artistes, d'auteurs et de militants, en particulier ceux de la Fraternité préraphaélite et du Arts and Crafts Movement qui gravitent autour du Working Men's College. En 1856, c'est lui qui présente pour la première fois Edward Burne-Jones à Dante Gabriel Rossetti dans ses chambres d'université . Rossetti utilise la femme de Lushington, Jane, comme modèle en 1865 .

Lushington, ami de William Morris, se rend fréquemment à Kelmscott Manor. Il est un ami proche de Leslie Stephen et de sa famille. La fille de Stephen, Virginia (plus tard Woolf), base son personnage de Mrs Dalloway sur Kitty, la fille de Lushington . Il est également un ami proche du fondateur du Working Men's College, Richard Buckley Litchfield, et de sa femme Etty, fille de Charles Darwin. les Lushingtons fréquentent la Down House de Darwin. En tant qu'ami de Thomas Carlyle, il édite les premières Œuvres Collectées de Carlyle (Chapman et Hall, 1858).

Références

Liens externes

Juge britannique
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Décès en janvier 1912
Naissance en mars 1832
Décès à 79 ans

Vernon Lushington


Léon Brunschvicg (în pronunție franceză: [leɔ̃ bʁœ̃svik]; ) a fost un  filozof francez idealist. El a co-fondat Revue de métaphysique et de morale împreună cu Xavier Léon și Elie Halévy în 1893.

Viața
Între 1895 și 1900 a predat la Liceul Pierre Corneille din Rouen. În anul 1897 și-a terminat teza sub titlul La Modalité du jugement. În 1909 el a devenit profesor de filosofie la Sorbona. El a fost căsătorit cu Cécile Kahn, un important militant pentru dreptul de vot al femeilor în Franța, cu care a avut patru copii.

Forțat de către naziști să-și părăsească postul de la Sorbona,  Brunschvicg a fugit în sudul Franței, unde a murit la vârsta de 74 de ani. În timp ce era ascuns, a scris studii despre Montaigne, Descartes, Pascal, care au fost tipărite în Elveția. A compus un manual de filozofie dedicat nepoatei sale adolescente intitulat Héritage de Mots, Héritage d'Idées, care a fost publicat postum, după eliberarea Franței. Reinterpretarea lui Descartes întreprinsă de el a devenit fundamentul pentru un nou idealism.

Brunschvicg a definit filosofia drept "autoreflecția metodică a minții" în care judecata joacă un rol central. Publicarea operei lui Brunschvicg a fost recent finalizată după ce materialele nepublicate ținute în Rusia au fost returnate familiei sale în 2001.

Lucrări (listă selectivă)
 La Modalité du jugement, Paris, Alcan, 1897.
 Spinoza et ses contemporains, Paris, Alcan, 1923.
 L'idéalisme contemporain, Paris, Alcan, 1905.
 Les étapes de la philosophie mathématique, Paris, Alcan, 1912.
 L'expérience humaine et la causalité physique, Paris, Alcan, 1922.
 Le progrès de la conscience dans la philosophie occidentale, Paris, Alcan, 1927.
 La Physique au vingtième siècle, Paris, Hermann, 1939.
 La Raison et la religion, Paris, Alcan, 1939.
 Descartes et Pascal, lecteurs de Montaigne, Paris, La Baconnière, 1942.
 Héritage de mots, héritage d'idées, Paris, PUF, 1945.
 Agenda retrouvé, 1892–1942, Paris, Minuit, 1948.
 La philosophie de l'esprit seize leçons professées en Sorbonne 1921-1922, Paris, PUF, 1949.
 De la vraie et de la fausse conversion, Paris, PUF, 1950.
 Écrits philosophiques I: L'Humanisme de l'occident, Descartes, Spinoza, Kant, Paris: PUF, 1951.
 Écrits philosophiques II: L'Orientation du rationalisme, Paris: PUF, 1954.
 Écrits philosophiques III: Science – Religion, Paris: PUF, 1958.
 Lafrance, Jean-David: Physics and Metaphysics-"On the Relations of Intellectual Consciousness and Moral Consciousness" in The Philosophical Forum, 2006, Volume 37, Issue 1, pages 53-74.

Referințe

Lectură suplimentară
 René Boirel, Brunschvicg. Sa vie, son œuvre avec un exposé de sa philosophie, Paris, PUF, 1964.
 Marcel Deschoux, La philosophie de Léon Brunschvicg, Paris, PUF, 1949.
 Gary Gutting, French Philosophy in the Twentieth Century, Cambridge University Press, 2001.

Legături externe

 Allrefer.com entry

Nașteri în 1869
Decese în 1944
Scriitori francezi din secolul al XIX-lea
Filozofi din secolul al XIX-lea
Filozofi continentali
Epistemologi
Absolvenți ai École Normale Supérieure

Léon Brunschvicg


Anticul și Mistic Ordin al Roza-Crucii (AMORC), cunoscut și ca Ordinul Roza-Cruce, este cea mai mare organizație rozacruciană din lume. Acesta are o diversitate de loje, capitule și alte organisme afiliate, pe întreaga planetă și funcționează în 19 limbi diferite. AMORC declară o asociere cu o "filozofie perenă", denumită adesea "Tradiția primordială" . Ordinul precizează că este moștenitorul și custodele "Roza-Crucii" din trecut, fiind astfel cea mai veche Fraternitate Tradițională și o manifestare modernă a vechii "Fraternități Rozacruciene", despre care se crede că își avea originea în tradițiile Școlilor de Mistere din Egiptul antic. Se spune că Misterele antice au fost păstrate de-a lungul mileniilor de către societăți secrete închise până în primii ani ai Europei secolului al XVII-lea. În acele vremuri, conform mitologiei interne AMORC, a fost momentul potrivit pentru ca existența acestei cunoașteri secrete să devină deschisă, adică revelată lumii, sub forma Manifestelor rozacruciene.

În cartea sa, Silentium Post Clamores (1617), Michael Maier, renumitul rozacrucian al secolului al XVII-lea, a descris originile rozacrucianismului ca "egiptene, brahmanice, provenind din misterele de la Eleusis și de la Samotrace, de la magii Persiei, de la pitagoreici și arabi". De asemenea, mai multe lucrări ale sale sugerează originile misterioase ale rozacrucienilor.

Astăzi, AMORC se vede ca reprezentând un "ciclu deschis" al anticei Tradiții rozacruciene, afirmând că existența sa este o "reactivare" a învățăturilor rozacruciene în Statele Unite ale Americii, după adormirea coloniilor rozacruciene anterioare din Statele Unite.

AMORC se prezintă ca un ordin mondial fratern, filozofic și umanist, nesectar și apolitic, dedicat "studiului misterelor eluzive ale vieții și universului". Este deschis atât pentru bărbați cât și femei, care au vârsta adultă legală (18 ani în majoritatea țărilor), indiferent de aspirațiile religioase ale acestora.

Denumirea
Denumirea AMORC este o abreviere a titulaturii latine Antiquus Mysticusque Ordo Rosæ Crucis ("Anticul și Mistic Ordin al Roza-Crucii" – având ca sursă inițială "Antiquus Arcanus Ordo Rosae Rubeae et Aureae Crucis"). Harvey Spencer Lewis, un scriitor și mistic care a reactivat AMORC în Statele Unite ale Americii, a scris că "încă de la început și odată cu publicarea primului manifest public, a fost folosită denumirea corectă a organizației rozacruciene internaționale, anume, Anticul și Mistic Ordin al Roza-Crucii. Aceasta este o formă ușor abreviată a denumirii latine originale, Antiquus Arcanus Ordo Rosae Rubeae et Aureae Crucis, iar inițialele A.M.O.R.C. au fost folosite imediat la fel ca și simbolul adevărat și original al Ordinului Roza-Cruce – crucea aurită cu o singură roză în centru". AMORC deține drepturile legale asupra titlurilor menționate anterior, inclusiv asupra titlului "Ordinul Roza-Cruce".

Învățături
Învățăturile AMORC cuprind ceea ce s-ar putea numi "Științe sacre" și includ idei având la bază marii filozofi, în special Pitagora, Thales, Solon, Heraclit, Democrit. Aceste învățături sunt împărțite în "Grade" care sunt grupate în secțiuni având denumiri ca Postulant, Neofit și Inițiat. Gradele cuprind diverse domenii legate de existența fizică, mentală, psihică și spirituală, precum fizica, metafizica, biologia, psihologia, religia comparată, tehnicile tradiționale de vindecare, sănătatea, intuiția, percepția extrasenzorială, alchimia materială și spirituală, meditația, arhitectura sacră, simbolismul și acea stare mistică a conștiinței legată de experiența unității cu Divinul.

Organizare și structură
AMORC este o organizație mondială, fondată în Statele Unite ale Americii, ca organizație non-profit de interes public, cu scopul specific principal de avansare a cunoașterii istoriei, principiilor și învățăturilor sale în scopuri caritabile, educaționale și științifice. În mare parte este finanțată prin cotizațiile plătite de membrii săi. Veniturile sunt folosite de organizație pentru plata cheltuielilor, dezvoltarea de programe noi, extinderea serviciilor și realizarea lucrărilor educaționale.

Sediile organizaționale în diferite jurisdicții ale AMORC sunt denumite "Mari Loji" sau "Administrații", după caz. Toate Marile Loji și Administrațiile sunt guvernate de către Marea Lojă Supremă a AMORC.

La nivel local, membrii AMORC înființează grupuri afiliate mai mici sub formă de Lojă, Capitul, Pronaos sau Grup Atrium. Aceste denumiri diferă în funcție de numărul de membri cu participare regulată, din fiecare grup. Participarea în aceste grupuri este opțională, iar participanții își mențin calitatea esențială de membri ai Mari Loji respective. Unele dintre aceste grupuri aplică taxe suplimentare participanților pentru cheltuielile cu chiria, utilitățile și mentenanța. Majoritatea organizațiilor afiliate ale AMORC susțin întâlniri deschise sau lecturi la care publicul este invitat. Fiecare Mare Lojă AMORC are propriul sediu.

Istorie

Conform istoriei AMORC interne, în anul 1909 Harvey Spencer Lewis, vizitând Franța în căutare de rozacrucieni, a fost inițiat în orașul Toulouse și i s-a acordat mandatul de a înființa un ordin în America de Nord. După calificare și pregătire ulterioară, a fost emis primul Manifest oficial din Statele Unite, în anul 1915, anunțând începerea activității rozacruciene în America.

Activități publice

Jurnalul Rose+Croix
Jurnalul Rose+Croix al AMORC este "un jurnal electronic internațional, inter-disciplinar, trans-disciplinar, de evaluare colegială care se dedică subiectelor legate de științe, istorie, arte, misticism și spiritualitate, în special subiecte inter-disciplinare și întrebări trans-disciplinare care depășesc limitele diverselor domenii de studiu. Aceste subiecte pot fi legate de oricare artă și știință și/ sau de alte domenii incipiente ale năzuinței umane" (din Jurnalul Rose+Croix  http://www.rosecroixjournal.org). Situl jurnalului are de asemenea, o secțiune de resurse cu cele șase Manifeste rozacruciene, Simbolurile secrete ale rozacrucienilor, Documente rozacruciene, ediții electronice ale publicației Rosicrucian Digest etc. Sunt solicitate articole pentru publicare, atât din partea membrilor cât și din partea publicului.

Prezența multimedia și internet
Potrivit tradiției AMORC, când a fost inițiat în anul 1909, Harvey Spencer Lewis a primit mandatul rozacrucienilor din Toulouse de a face tradiția disponibilă și pe înțelesul femeilor și bărbaților moderni. Urmărind acest mandat, Harvey Spencer Lewis și apoi Ralph M. Lewis, au folosit toate tehnologiile pe care le-au avut la dispoziție pentru a duce la îndeplinirea acestui lucru. Un exemplu a fost postul radio al lui Harvey Spencer Lewis, care transmitea din biroul său, din Parcul Rozacrucian, iar mai înainte, din sediile anterioare din orașele americane Tampa și San Francisco. Transmisiunile din San Jose au început în 15 februarie 1928 și erau realizate prin intermediul a două turnuri radio înalte de 30 de metri, aflate în parc. Ulterior s-a renunțat la acestea, iar astăzi, Ordinul comunică utilizând medii mai moderne:

 Situri internet pentru toate jurisdicțiile internaționale ale AMORC care asigură acum acces instantaneu la informații și resurse pentru membri și pentru public.

Prezența publică a rozacrucienilor în Europa s-a realizat prin publicarea a trei manifeste. AMORC a introdus un al patrulea manifest, Positio Fraternitatis Rosæ Crucis, la o convenție rozacruciană din Suedia, care a avut loc în anul 2001, luna august. Manifestul Positio oferă observațiile AMORC asupra problemelor lumii moderne, precum și soluțiile propuse. Acesta se încheie cu o invocare exprimând ceea ce se "numește utopia rozacruciană". Un manifest ulterior, Appellatio Fraternitatis Rosæ Crucis a fost emis în anul 2014, ca un apel la acțiune privind aceste teme.

Titluri onorifice

Frater Rosae Crucis

AMORC acordă titlul Frater Rosae Crucis membrilor inițiați în al zecelea grad al Ordinului. Se consideră că acești membri au atins un nivel superior de înțelegere a învățăturilor societății.

Vezi și
 Rozacrucianism
 Ezoterism
 Religie
 Teosofie

Grupări rozacruciene fără afiliere la AMORC
Ordinul Mistic al Templului Rozicrucian

Referințe

Legături externe
Portalul internațional al siturilor internet AMORC oficiale
Jurnalul Rose+Croix
A.M.O.R.C. România

Rozacrucianism
Ezoterism

Anticul și Mistic Ordin al Roza-Crucii


Le système de classification des menaces de la Nouvelle Zélande (New Zealand Threat Classification System ou NZTCS) est un système d'évaluation du statut de la menace sur les espèces en Nouvelle-Zélande.

C'est un système différent de celui de l'Union internationale pour la conservation de la nature (UICN), car prenant en compte des aspects spécifiques des espèces néo-zélandaises.

Références

Liens externes

Environnement en Nouvelle-Zélande


Joyride ist ein Lied des schwedischen Pop-Duos Roxette aus dem Jahr 1991. Die Single-Veröffentlichung erreichte in den deutschsprachigen Ländern Deutschland, Österreich, der Schweiz, im Heimatland des Duos Schweden sowie in Belgien, den Niederlanden, Norwegen und Australien Platz 1 der Hitparade. In den USA war Joyride der vierte Nummer-eins-Hit von Roxette.

Entstehung
Während der 1990er Studioaufnahmen in Stockholm war Per Gessle auf der Suche nach einem fröhlichen und positiv klingenden Namen für das gerade entstehende Album. In einer Zeitschrift las er ein Interview mit Paul McCartney, in dem dieser den Songwriting-Prozess mit John Lennon als long joyride (deutsch: "lange Spritztour") bezeichnet hatte. Gessle fand, dass dieses Wort perfekt als Albumtitel passen würde. Die Idee, auch ein Lied mit diesem Titel zu schreiben, kam ihm, nachdem seine Freundin ihm auf dem Klavier die Nachricht Hello, you fool – I love you (deutsch: "Hallo, du Narr, ich liebe dich") hinterlassen hatte. Dies wurde die erste Zeile des Refrains. Es entstand ein auf drei Akkorden basierender Song, der Gessles persönliche musikalische Wurzeln wie das Beatles-Lied Magical Mystery Tour und die Musik von T. Rex vereinen sollte.

Die Idee, das Pfeifen in das Lied zu integrieren, kam Gessle, nachdem er das Lied Always Look On the Bright Side of Life aus dem Film Das Leben des Brian gehört hatte, das eine ähnliche gepfiffene Passage enthält. Gessle nahm das Pfeifen selber auf und brauchte dafür insgesamt zwölf Takes, bis es seinen Vorstellungen entsprach. Die gesprochene Passage stammt von Dave Edwards.

Veröffentlichung
Das Lied erschien erstmals als erstes Stück des gleichnamigen Albums. Gessle und seine Partnerin Marie Fredriksson schlugen der Plattenfirma EMI vor, Joyride als erste Single auszukoppeln. EMI wollte allerdings in Europa Fading Like a Flower und in den USA Spending My Time, weil sie das kommerzielle Potenzial dieser Balladen höher einschätzten als das des Up-tempo-Stücks Joyride. Doch Gessle und Fredriksson setzten sich durch und der Erfolg der Single bestätigte ihre Meinung, sie wurde der vierte Nummer-eins-Hit in den USA und erreichte in der Woche zum 11. Mai 1991 Platz 1 der Billboard Hot 100. Auch in Europa war die Single mit Platz 1 in Deutschland, Österreich, der Schweiz und Schweden erfolgreich.

Titelliste der Single
CD-Maxi
 Joyride (7" version) — 4:01
 Come Back (Before You Leave) — 4:36
 Joyride (12" magicfriendmix) — 6:11
 Joyride (U.S. remix) — 4:05

7" Single
 Joyride — 3:58
 Come Back (Before You Leave) — 4:34

Charts und Chartplatzierungen

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Roxette-Lied
Popsong
Lied 1991
Lied von Per Gessle
Nummer-eins-Hit

Joyride (Lied)


මෙය, ජනවාරි 1 දින අඟහරුවාදා දිනයකින් ඇරඹෙන ඕනෑම  සාමාන්‍ය අවුරුද්දක්  (ඩොමිනිකල් අකුර F) සඳහා,  දින දසුන වෙයි. නිදසුන්: ග්‍රෙගෝරියානු අවුරුදු 1974, 1985, 1991, 2002, 2013, 2019 සහ 2030
හෝ ජූලියානු අවුරුද්ද 1919 (පහළ වගු බලන්න).

සටහන්

ග්‍රෙගරි දින දසුන
ජූලියානු දින දසුන

අඟහරුවාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්ද


The Metropolitan Borough of Rochdale er et Metropolitan borough (et storbyområde under én forvaltningsenhed) i Greater Manchester, England.

Borough'et havde 212.962 indbyggere i 2014, mens administrationsbyen Rochdale havde 107.926 indbyggere i 2011.

Metropolitan Borough of Rochdale opstod, da en række mindre forvaltningsenheder blev slået sammen i 1974. Èn af de sammenlagte enheder var Municipal Borough of Middleton, der havde eksisteret fra 1886 til 1974.

Andelsbevægelsen
Den første brugsforening opstod, da 28 vævere i Rochdale nord for Manchester i 1844 gik sammen i en forening for at købe sukker, smør og mel til fordelagtige priser.

De 28 arbejdere, der havde åbnet den første brugsforening, formulerede de kooperative grundprincipper i 1844: åbent medlemskab, demokratisk styrelse, begrænset forrentning af medlemskapitalen og fordeling af udbyttet i forhold til omsætningen.

Gruppen blev kaldt Rochdalepionererne.

Den første brugsforening i Danmark var Thisted Arbejderforening, som blev etableret i 1866 på initiativ af præsten Hans Christian Sonne.

I Danmark blev brugsforeningerne grundstammen for andelsbevægelsen, der gennem mere end 100 år prægede landsognene og dansk landbrug.

Byer i England
Metropolitan boroughs i Nordvestengland
Etableret i 1974

Metropolitan Borough of Rochdale


فَرْطُ بوتاسيومِ الدَّم  هو زيادة نسبة البوتاسيوم بالدم نتيجة الزيادة الإجماليّة لبوتاسيوم الجسم أو التنقّل من خلايا إلى أخرىّ. وعلى سبيل المثال، يُمكن أن يحدث فَرْط بوتاسيوم الدَّم نتيجة الإطلاق المفاجئ لآيوناتِ البوتاسيوم مِنْ العضل إلى السوائل المحيطة. البوتاسيوم عنصر أساسي في تركيب السوائل الحية، وبخاصة الدم، زيادته تسبب خللاً وظيفياً في عمل الأجهزة العصبية كما يسبب اضطراباً في دقات القلب قد يؤدي إلى لانظميات خطرة على الحياة. نسبة البوتاسيوم في الدم تتراوح ما بين 3,5 ميلليمول/ليتر و5,0 ميلليمول/ليتر. إذا زاد مستوى البوتاسيوم في الدم عن 5 ميلليمول/ليتر يُصبح هناك فرط بحاجة للعلاج.

أما نسبة البوتاسيوم في داخل خلية فتبلغ 150 ميلليمول/ليتر، ويتم الحفاظ على هذا الفرق عن طريق إنزيم في جدار الخلية هو (بالإنجليزية: Na⁺/K⁺-ATPase)، ويلعب هذا الإنزيم دوراً كبيراً في كمون الفعل الموجود في الخلايا كلها، وبخاصة خلايا الأعصاب، والعضلات وبخاصة خلايا عضلة القلب ومنظومة نقل الشارة الكهربائية في القلب.

أعراض فرط البوتاسيوم
لا توجد هناك أعراض خاصة لفرط البوتاسيوم، فالأعراض عادة ما تكون ناتجة عن المرض المسبب لهذا الفرط، وليس للفرط نفسه، إلا أنه يمكن أن يشعر بعض المرضى بالإعياء أو بتشنج عضلي، ولكن أخطر الأعراض هو اضطراب دقات القلب (لانظميات) والذي يمكن أن يؤدي إلى السكتة القلبية.

تشخيص فرط البوتاسيوم
يتم تشخيص فرط البوتاسيوم في الدم عن طريق فحص الدم، وذلك بقياس تركيز البوتاسيوم في الدم. هنا لابد من الإشارة إلى أن فحص الدم قد يعطي نتائج خاطئة بسبب خطأ في سحب الدم (تدمر كريات الدم الحمراء وتحللها أثناء سحب الدم يقود إلى خروج البوتاسيوم منها إلى باقي العينة وبالتالي إعطاء نتائج عالية خاطئة لتركيز البوتاسيوم في الدم. لذا فإنه جرت العادة على التأكد من النتيجة بسحب الدم من جديد، والتأكد أن سحب الدم تم بطريقة صحيحة.

إلا أنه وفي حالات الفرط الشديد فإن تخطيط القلب الكهربائي يمكن أن يعطي إشارات حول تغير تركيز البوتاسيوم في الدم وذلك بارتفاع موجة T.

أسباب فرط البوتاسيوم

يُمْكِن أَنْ يَحْدث فَرْط بوتاسيوم الدَّم نتيجة تَشْكِيلة من الأسباب، بما في ذلك الإستهلاك الكثير جدّا لملح البوتاسيوم وفشل الكِلى عادةً في إفراغ آيونات البوتاسيوم في البول وتَسَرُّب البوتاسيوم مِنْ الخلايا والأنسجة إلى مجرى الدمّ وقد ينتج من الحُماض كذلك. يعدّ السبب الأكثر شيوعاً لفَرْط بوتاسيوم الدَّم هو داء الكلية (أَو الدّاء الكلوي)، و الذي يبلغ تعداده حوالي الثلاثة أرباع من كُلّ الحالات. و تقاس وظيفة الكلية من خلال نسبةَ التَرْشيحٌ الكُبَيبِيّ، وهي النسبة التي تقوم فيها الكلية بالمعالجة المستمرة والتنظيف للدمّ. و تبلغ نسبةَ التَرْشيحٌ الكُبَيبِيّ الطبيعية حوالي 100 ميلي لتر لكل دقيقة. أمّا إذا تضررت الكلية فإنّ نسبة التَرْشيحٌ الكُبَيبِيّ تكون فقط 5 ميلي لتر لكل دقيقة أَو أقل مما قد يؤدي لفَرْط بوتاسيوم الدَّم، خصوصاً إذا تمّ أستهلاك أطعمة ذات مُحتوى بوتاسيوم عالي. فيما يكون المسنون بشكل خاص في موضع الخطر لأنّ العديد مِنْ الوظائف التنظيمية للجسم لديهم لا تَعْمل بشكل جيّد. و يجب أن يتم فرض مراقية خاصة على المرضى المسنين الذين يُعالجون بأدوية معيّنة لمعالجة ضغط الدمّ العالي، من مثل السبيرونولاكتون (ألداكتون) و التريامتيرين (الدايازايد)، من احتمالية الإصابة بفرط بوتاسيوم الدّم، لأنّ هذه الأدوية تعزز من احْتِباس البوتاسيوم عبر الكِلى. يُمْكِن أن يسبب مرض في الغدّة الكظرية، يُدعى أيضاً داء أَدِيسون، فرط بوتاسيوم الدّم. حيث تُنتج الغدّة الكظرية هورمون الأَلْدوستيرون الذي يحسّن إفراغ البوتاسيوم في البول عن طريق الكلية. و يُمْكِن أن ينتُج فرط بوتاسيوم الدّم أيضاً مِنْ إصابة لعضلةِ أَو أنسجة أخرى. كون أغلب البوتاسيوم في الجسمِ موجود في العضل، ويُؤدّي الرَضْح الحادّ الذي يَسْحق خلايا العضل إلى زيادة فورية في تركيز البوتاسيوم في الدمِّ. و قد ينتج فرط بوتاسيوم الدّم أيضاً مِنْ الحروق أَو العداوى الحادّة. بلازما الدمِّ الحمضي، أَو الحُماض، هو سبب عرضي لفرط بوتاسيوم الدّم، ويَحْدث في عدد مِنْ الأمراضِ، ويُعرّف كزيادة في تركيز آيونات الهيدروجين في مجرى الدمّ. وفي محاولة الجسم تَصحيح الحالة، يتم أخذ الهيدروجين عبر خلايا العضل خارج الدمّ في آلية تبادل تَتضمّن نقلَ آيونات البوتاسيوم إلى مجرى الدمّ. و هذا يُمْكِن أَنْ يَرْفع تركيزَ بلازما آيوناتِ البوتاسيوم على نحو شاذّ. فعندما يكون الحُماض هو سبب فرط بوتاسيوم الدّم تكون معالجة مريض الحُماض ذات فائدتين وهما اعْتِكاس كل من الحُماض وفرط بوتاسيوم الدم

اختلاف في التوزيع من داخل الخلية إلى خارج الخلية
نسبة تركيز البوتاسيوم في السائل الخلوي تبلغ 150 ميلليمول/لتر بينما خارج الخلية في الدم أقل من 5 ميلليمول/لتر. خروج البوتاسيوم من الخلايا يؤدي إلى زيادة كبيرة في نسبة البوتاسيوم في الدم، ومن أسباب ذلك:

زيادة حموضة الدم
زيادة حموضة بالدم تؤدي إلى تبادل الهيدروجين مع البوتاسيوم على جدار الخلية، حيث يدخل الهيدروجين الخلية وتخرج كاتيونات البوتاسيوم من الخلية إلى الدم لتزيد نسبة البوتاسيوم في الدم.

من الأمثلة على هذه الحالة حموضة الدم عند الزيادة المفرطة للسكر في الدم مثل مرض السكري، ولكن في هذه الحالة فإن إدرار البول الناجم عن زيادة نسبة السكر في الدم يساهم في التقليل من البوتاسيوم في الدم إلا في حالات القصور الكلوي

تلف الخلايا
إذا ما تلفت الخلايا بكميات كبيرة، فإن المكونات الخلوية بما فيها السائل الخلوي ستندلق إلى السائل البيني ومن ثم إلى الدم وبالتالي فإن تركيز البوتاسيوم في الدم ستزيد.

من الأمثلة على الظروف التي يمكن أن تؤدي إلى تلف للخلايا:
 الحروق الكبيرة، وبخاصة تلك التي تؤدي إلى تلف عدد كبير من الخلايا مثل حروق الجلد والعضلات.
 انحلال الدم، عندما تتحلل خلايا الدم لأي سبب كان (فقر دم انحلالي وفقر الدم) فإن كميات من البوتاسيوم تنساب إلى بلازما الدم وبالتالي يرتفع تركيز البوتاسيوم في الدم.
 انحلال الخلايا السرطانية إما التلقائي بطبيعة المرض أو كنتيجة للعلاج وانهيار الخلايا السرطانية بالجملة. في هذه الحالة قد يؤدي الانهيار السريع للخلايا السرطانية إلى تعطيل عمل الكلى مما يزيد من حدة فرط البوتاسيوم بشكل كبير.

الأدوية
تعتبر الآثار الجانبية للأدوية أحد أهم أسباب إفراط البوتاسيوم في الدم، وليست نادرة الحدوث.

من الآثار الجانبية لعدد من الأدوية مثل:
 حاصرات بيتا
 مخفضات ضغط الدم (مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين )
 مدرات البول الموفرة للبوتاسيوم مثل سبيرونولاكتون

ولهذا ينصح الأطباء بقياس نسبة البوتاسيوم في الدم عند البدء بمثل هذه العلاجات وبالذات المدرات الموفرة للبوتاسيوم تفادياً لحدوث إفراط في البوتاسيوم.

الفشل الكلوي
الفشل الكلوي بكلا نوعية الحاد والمزمن يؤدي إلى تعطيل دور الكلية عن طرح البوتاسيوم، وبالتالي يزيد تركيزه بالدم، ويصل لمستويات عالية، والواقع أن القصور المزمن قد يُعوّد المريض على تركيزات عالية من البوتاسيوم، وبالتالي قد تصل نسبة البوتاسيوم 7 ميلليمول/ليتر دون أن تكون هناك أعراض، بينما لا يتحمل المريض بالقصور الحاد نسب أقل بكثير من ذلك.

يعالج القصور الكلوي والمترافق مع ارتفاع نسبة البوتاسيوم في الدم بغسيل الكلى.

أخطار فرط البوتاسيوم
أكبر خطر لفرط البوتاسيوم هو التأثير على انتظام دقات القلب، والتسبب في اضطرابات خطيرة في دقات القلب قد تؤدي إلى السكتة القلبية، أو إلى هبوط حاد في ضغط الدم. لذا فإن الحالات الحادة من فرط البوتاسيوم لابد أن يتم علاجها بالمستشفيات المجهزة بغرف عناية مركزة.

علاج فرط البوتاسيوم
هناك عدة أساليب للتغلب على فرط البوتاسيوم بالدم، وتختلف فيما بينها بسرعة العلاج، وظروف المريض المرافقة لهذه الحالة والأسباب وراء فرط البوتاسيوم. القاسم المشترك في هذه العلاجات هو أنه في حالة الفرط الحاد في البوتاسيوم فإن غسيل الكلى هو الحل الأخير لهذه المشكلة.

يعتمد العلاج على سبب فرط البوتاسيوم وعلى نسبة ارتفاع تركيزه في الدم، ففي الحالات الطفيفة يمكن محاولة العلاج ببعض الأدوية، ولكن في الحالات الحادة فلا مفر من الغسيل الكلوي.

إزالة السبب
في كثير من الحالات فإن سبب الفرط يكون في أدوية تؤدي إلى زيادة نسبة البوتاسيوم في الدم، التوقف عن تناول هذه الأدوية قد يكون الحل الأمثل، وقد يُستعاض عنها بأدوية أخرى لا تسبب هذا الفرط، أو قد يُضاف دواء جديد يعمل على تقليل نسبة البوتاسيوم في الدم، ومثال ذلك إضافة مدر للبول غير موفر للبوتاسيوم يساهم في زيادة طرح البوتاسيوم وبالتالي التقليل من تركيزه في الدم.

العلاج الدوائي
يمكن علاج كثير من الحالات الطفيفة بالأدوية التي من آثارها الجانبية التقليل من تركيز البوتاسيوم في الدم لعلاج فرط البوتاسيوم ومنها:

مدرات البول الطارحة للبوتاسيوم
هذه المدرات تعمل على إدرار البول من خلال التخلص من الأملاح مثل البوتاسيوم في قنوات الكلية، وبالتالي يتبعها الماء، الأمر الذي يزيد من كمية البول، إحدى الآثار الجانبية لهذه الأدوية نقص بوتاسيوم الدم، هذه الخاصية تستخدم أيضاً في علاج فرط البوتاسيوم الناجم مثلاً عن الأدوية المدرة للبول الموفرة للبوتاسيوم، بحيث تعمل على معادلة أثرها.

الإنسولين والجلوكوز معاً
إن من صفات الجلوكوز أنه يدخل الخلية عن طريق تعاوني مع البوتاسيوم بأنزيم على جدار الخلية يعمل على نقل مركب الجلوكوز كاتيون والبوتاسيوم معاً إلى داخل الخلية بمعاونة هرمون الإنسولين، هذه الخاصية تستخدم في تقليل تركيز البوتاسيوم في الدم وذلك بنقل البوتاسيوم مع الجلوكوز من خارج الخلايا إلى داخلها، وتتم بإعطاء المريض كمية من الجلوكوز مضاف إليها كمية مكافئة من الإنسولين بحيث لا تتغير نسبة السكر في الدم لازيادة ولا نقصاناً لأن الغرض هو التأثير على نسبة البوتاسيوم لا على نسبة السكر في الدم.

أدوية رابطة للبوتاسيوم ومسهلة
تقوم هذه الفئة من الأدوية بربط البوتاسيوم في الأمعاء، والتسبب في نوع من الإسهال، وتستغل المساحة الكبيرة لجدران الأمعاء في تبادل وربط كمية كبيرة من البوتاسيوم وطرحها عبر البراز.

غسيل الكلية
في حالة فشل الطرق الآنفة، أو في حالة الفرط الحرج في تركيز البوتاسيوم في الدم، أو حالات الفشل الكلوي المزمنة والنهائية، فإن غسيل الكلية يعتبر الطريقة الأمثل والمضمونة للتخلص من البوتاسيوم ولطرحه.

هوامش

انظر أيضاً
 نقص بوتاسيوم الدم
 قصور كلوي

مراجع

اضطرابات الكهرل
بوتاسيوم
طب الكلى
طوارئ طبية

فرط بوتاسيوم الدم


Veturia Ghibu () a fost o cântăreață de lieduri și  pianistă de origine română.

Date biografice
A fost fiica lui Theodor Nicolau, negustor în București, și a Terezei Nicolau, casnică.

Educație
A început să studieze pianul la 10 ani, urmând mai apoi cursurile Școlii Centrale de fete, unde a studiat muzica sub îndrumarea compozitorului Dumitru Kiriak. Din clasa a V-a s-a înscris și la Conservator, urmându-l în paralele cu liceul.

După Conservator a plecat la studii în Germania, mai întâi la Göttingen, apoi la Erfurt, Eisenach și Jena pentru a obține diplomă în educație fizică; a continuat pianul. La Institutul Heintze din Göttingen (1907-1908) a studiat limba și literatura germană și engleză, istoria artei, pian, canto și pictură. În Göttingen a debutat la pian. În 1908 și-a obținut diploma de profesoară de educație fizică. În vara lui 1909 a studiat la Universitatea din Jena filosofie și pedagogie.

Activitate
În primăvara lui 1909 a revenit în țară unde s-a angajat pe postul de profesoară de sport la Școala Centrală, reînscriindu-se și la Conservator pentru a termina anii IV și V de pian. Aici a studiat alături de D. Dimitriu, D. Kiriak, Faust Niculescu și Dimitrie Dinicu.

În 1911 a renunțat la profesorat și la Conservator, pentru a se mărita cu Onisifor Ghibu, cu care s-a mutat la Sibiu. În 1918 s-a mutat alături de soț, care obținuse un post de profesor universitar, la Cluj-Napoca.

În acest oraș își începe cu adevărat cariera muzicală, făcând repetiții sau punând în scenă concerte alături de Ana Voileanu, Ion Crișan, Lya Pop, Lelia Popovici, Anastasia Dicescu, Constantin Pavel, Traian Grozăvescu, sau Jean Bobescu. A fost încurajată de Anastasia Dicescu, tenorul Constantin Pavel și dirijorul R. Schuller; a debutat pe 2 octombrie 1924 într-un recital Hugo Wolf. În 1925 a avut mai multe concerte în orașe precum Arad, Oradea, Timișoara, Brașov, Sibiu, și București.

În noiembrie 1925 susține un concert la Ateneul Român alături de George Enescu (pe care îl cunoscuse în 1918 când fugise de război în Moldova) care avea să-i aducă faima și numeroase alte recitaluri. La sugestia lui Enescu pleacă la Paris pentru perfecționare dar se oprește din drum la Viena unde studiază sub îndrumarea compozitorului Erich Buder. La Paris lucrează cu Félia Litvinne și în paralel studiază regia de operă cu actorul de origine franceză Saillardi. Cântă mai apoi la Lyon și la Paris, unde are un recital la Radio Paris.

Revine în țară iar în 1927 muzica îi este înregistrată pe disc (una dintre primele artiste române care au fost înregistrate în România) la încurajarea societății londoneze "Columbia". În operă a debutat pe 10 aprilie 1929 cu rolul Elsei din opera Lohengrin de Richard Wagner.

Boala de inimă de care suferea i-a rărit aparițiile publice, ultimul concert având loc pe 31 ianuarie 1933 la Cluj-Napoca unde a interpretat din Brahms, Richard Strauss și Teleki Ádám. A continuat să cânte acasă pentru un cerc restrâns de prieteni iar în perioada 1938-1940 a fost vicepreședinta Filarmonicii din Cluj-Napoca. La solicitarea sa a avut loc o serie de concerte pentru muncitori.

A avut un repertoriu larg, 20 de compozitori cu peste 140 de piese, la care s-au adăugat 44 de compozitori străini (germani, francezi, italieni, ruși, norvegieni și cehi) și aproximativ 544 de arii și lieduri în limba română. A fost membră a Reuniunii române de muzică.

S-a stins din viață la 70 de ani și este îngropată la cimitirul Dumbrava Sibiului.

Note

Bibliografie
 Ghibu, Veturia - Amintiri despre George Enescu: Corespondență muzicală, editura Albatros, 2000

 Clujeni ai secolului 20: dicționar esențial, editura Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca, 2000

Nașteri în 1889
Decese în 1959
Muzicologi români
Realizatori de emisiuni radio
Românce din secolul al XX-lea

Veturia Ghibu


ගෞතම බුදුන්ගේ පරිනිර්වාණයේ සිට 2500වන වසරයි. 2500 බුද්ධ ජයන්තිය සමරණ ලද්දේ මෙම වසරේදීය.

බු.ව. 2500

බු.ව. 2500


Heinrich al XIV-lea, Prinț Reuss (; ) a fost Prinț Reuss Linia Tânără din 1867 până în 1913.

Biografie
Heinrich al XIV-lea s-a născut la Coburg, Saxa-Coburg și Gotha și a fost al șaselea copil al Prințului Heinrich al XIV-lea Reuss (1789–1867) și a Prințesei Adelheid Reuss de Ebersdorf (1800–1880).

După decesul tatălui său, la 11 iulie 1867, a moștenit tronul principatului.

În 1902 a devenit regent al celeilalte linii Reuss, din cauza disabilității fizice și mentale a Prințului Heinrich al XXIV-lea Reuss de Greiz (accidentat în copilărie). După decesul său, fiul său a continuat să fie regent până la abolirea monarhiei germane în 1918.

La 6 februarie 1858, la Karlsruhe, Heinrich al XIV-ea s-a căsătorit cu Ducesa Agnes de Württemberg (1835–1886), copilul cel mic al Ducelui Eugen de Württemberg din a doua căsătorie cu Prințesa Helene de Hohenlohe-Langenburg.

Ei au avut doi copii:
Heinrich al XXVII-lea, Prinț Reuss (10 noiembrie 1858 – 21 noiembrie 1928), căsătorit în 1884 cu Prințesa Elise de Hohenlohe-Langenburg, a avut copii.
Prințesa Elisabeth Reuss de Schleiz (27 octombrie 1859 – 23 februarie 1951), căsătorită în 1887 cu Prințul Hermann de Solms-Braunfels, a avut copii.

A doau oară s-a căsătorit moganatic la 14 februarie 1890 cu Friederike Graetz (1851–1907). Împreună au avut un fiu:
Baronul Heinrich de Saalburg (4 noiembrie 1875 – 23 februarie 1954), căsătorit în 1924 cu Margarethe Groenwoldt, n-a avut copii.

Referințe

Nașteri în 1832
Decese în 1913
Casa de Reuss
Prinți germani
Oameni din Coburg

Heinrich al XIV-lea, Prinț Reuss


معهد فلوريدا التقني  تعتبر جامعة (Florida Tech)

من الجامعات الخاصة (إي التي لا تملكها الحكومة) وتعتبر الجامعة رقم واحد في مجال الهندسة في ولاية فلوريدا.

معهد فلوريدا للتكنولوجيا (يشار إلى فلوريدا للتكنولوجيا أو FIT) ، هي جامعة بحثية خاصة تقع في ملبورن ، فلوريدا، الولايات المتحدة الأمريكية . جامعة فلوريدا للتكنولوجيا لديها خمس كليات أربع منها داخل الحرم الجامعي وواحدة خارجه، تركز الجامعة بشكل قوي على العلوم والتكنولوجيا والهندسة والرياضيات (STEM).

تبلغ مساحة الحرم الجامعي الرئيسي لها ب130 فدان (530م2) و تقع بالقرب من مركز كنيدي للفضاء، التي تستضيف العديد من شركات فائقة التكنولوجيا، والتي ترتكز على وظائف القطاع التكنولوجيا في الولايات المتحدة الأمريكية .

تأسست في عام 1958 بمسمى كلية بريفارد للهندسة، ظلت بذلك الاسم حتى تم تغيير لاحقاً بالاسم الحالي من عام 1966م . في عام 2012 ، بلغ عدد طلاب جامعة فلوريدا للتكنولوجيا في داخل الحرم الجامعي 4,200 طالب، ينقسمون بالتساوي ما بين عدد طلاب مرحلة البكالوريوس والدراسات العليا، مع ذكر النسبة الأكبر منهم في مجال الهندسة والعلوم.

على الرغم من عمر الجامعة القصير نسبياً وصغر مساحتها، إلا أن جامعة فلوريدا للتكنولوجيا تصنف بين أفضل الجامعات لمنح شهادة الدكتوراه في الولايات المتحدة. جامعة فلوريدا للتكنولوجيا لديها أكثر من 60,000 الخريجين، تم إنشائها لتوفر الدعم لمركز ناسا لأبحاث الفضاء، انجبت الجامعة خمسة رواد الفضاء الذين سافروا على متن المكوك الفضائي، عدة مرشحين من رواد الفضاء، أول امرأة بمرتبة لواء بأربع نجوم، واثنين من الألوية الآخرين من فئة أربع نجوم وما يقرب من أربعة وعشرين الألوية الآخرين، وهي صاحبة الميدالية الأولمبية عام 1992، لاتزال الجامعة تنجب الآلاف من العلماء والمهندسين والطيارين، والمدراء في العديد من الشركات ذات التكنولوجيا العالية.

الكليات بالجامعة
كلية الهندسة والعلوم. وتحتوي على 6 أقسام وهي:

يمنح بها درجة (البكالوريوس والماجستير والدكتوراه).

 قسم علوم الفضاء والفيزياء وعلومها. وتنقسم لعدة تخصصات:
 تخصص هندسة علوم الفضاء.
 تخصص الفيزياء.
 تخصص علوم الفضاء.
 قسم الهندسة الطيبة والكيمائية وعلومها. وتنقسم لعدة تخصصات:
 تخصص الهندسة الطبية.
 تخصص الهندسة الكيميائية.
 تخصص الكيمياء الحيوية.
 تخصص الكيمياء.
 تخصص تقنيات النانو.
 قسم هندسة الحاسب الآلي وعلومه. ينقسم لعدة تخصصات:
 تخصص هندسة الحاسب الآلي.
 تخصص أنظمة معلومات الحاسب الآلي.
 تخصص علوم الحاسب الآلي.
 تخصص الهندسة الكهربائية.
 تخصص هندسة البرمجيات.
 قسم العلوم الحسابية.
 قسم الهندسة الميكانيكية والمدنية.

 قسم هندسة المحيطات والعلوم البحرية.

كلية الملاحة الجوية. وتحتوي على عدة أقسام منها:

 قسم علوم الطيران.
 قسم إدارة الطيران.
 قسم العناصر البشرية والسلامة.
 قسم الملاحة الجوية.

كلية علم النفس والفنون الليبرالية. وتحتوي على العديد من الأقسام منها:

يمنح بها درجة (البكالوريوس والماجستير والدكتوراه).

 قسم الفنون والتواصل وتفرعاتها.
 قسم تحليل التصرفات.
 قسم علم التفس وتفرعاته. والعدالة الجنائية.

كلية ناثان بيسك لإدارة الأعمال. وتحتوي على عدة أقسام منها:

يمنح بها درجة (البكالوريوس والماجستير والدكتوراه).

 قسم إدارة الأعمال.
 قسم المحاسبة.
 قسم الإدارة المالية.
 قسم إدارة العامة.
 قسم التسويق.
 قسم المسؤولية الاخلاقية والاجتماعية.
 قسم الدراسات البيئية والاستدامة.
 قسم نظم المعلومات والتقنية.

مراجع

جامعات وكليات أسست في 1958
جامعات وكليات معتمدة من قبل الرابطة الجنوبية للكليات والمدارس
التعليم في مقاطعة بريفارد (فلوريدا)
تأسيسات سنة 1958 في فلوريدا
جامعات وكليات تقنية في الولايات المتحدة
جامعات وكليات خاصة في فلوريدا
جامعات وكليات في فلوريدا
مبان ومنشآت في ملبورن (فلوريدا)
ملبورن (فلوريدا)
هيئات تعليمية أسست في 1958
مجلات نشرت في فلوريدا

معهد فلوريدا التقني


Reinhold Boie (* 21. März 1831 in Danzig; † 17. Mai 1907 in Potsdam) war ein preußischer Kommunalpolitiker, 1869–1877 Oberbürgermeister von Bromberg und 1877–1897 von Potsdam sowie Mitglied des preußischen Herrenhauses.

Leben
Boie wuchs in Danzig auf, studierte Jura und schloss das Studium 1857 ab. Er begann seine berufliche Laufbahn als Gerichtsassistent in Puck, seit 1864 als Richter im Amtsgericht in Karthaus. Seit 1864 wirkte er als Anwalt und Notar in Tiegenhof, wo er auch als Stadtrat gewählt wurde sowie am Bezirksgericht Marienburg.

1868 verlegte er seine Kanzlei nach Bromberg, wo er 1869 zum Bürgermeister gewählt wurde. Sein erster kommunalpolitischer Erfolg war die Ansiedlung des Landwirtschaftsinstituts, Vorläufer der heutigen Universität Bromberg. Dies war allerdings umstritten, da die polnischen Abgeordneten im preußischen Landtag eine Universität in der Provinzhauptstadt Posen forderten.  Boie trat am 30. April 1877 zurück, deutlich vor dem Ende seiner 12-jährigen Laufzeit und wechselte als Zweiter Bürgermeister nach Potsdam.

Boie wurde am 25. Mai 1877 in sein Amt als zweiter Bürgermeister von Potsdam eingeführt. Bereits ein Jahr später wurde er zum Oberbürgermeister als Nachfolger des im Februar 1878 verstorbenen Alexander Beyer ernannt und als Vertreter seiner Stadt in das Herrenhaus berufen. Boie trieb die Entwicklung der Stadt voran, unter anderem durch den Erwerb des Wasserwerks durch die Stadt (1890), die Errichtung des städtischen Schlachthauses (1894), die Vollendung der Kanalisation durch den Bau einer Klärstation (1895) und die Gründung des Meteorologische Institut auf dem Telegrafenberg, das ab 1893 mit seinem Beobachtungsdienst begann. 1890 wurde Boie für weitere 12 Jahre als Oberbürgermeister bestätigt. 1897 trat er 66-jährig zurück. In Anerkennung seiner erfolgreichen Dienste für die Stadt wurde Reinhold Boie zum Ehrenbürger Potsdams ernannt. Er starb am 17. Mai 1907 in Potsdam.

Literatur
 Błażejewski Stanisław, Kutta Janusz, Romaniuk Marek: Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom II. Bydgoszcz 1995. ISBN 83-85327-27-4, S. 35–37 (polnisch)
 Kristina Hübener: Stadtentwicklung und Verwaltungspolitik – Potsdams Oberbürgermeister als Gestalter einer kommunaler Leistungsverwaltung zwischen 1850 und 1918/24; KWI Schriften 5 – Die Stadtverordnetenversammlung von Potsdam im Wandel der Zeit S. 75–96; Potsdam 2010 online (pdf; 187 kB)

Einzelnachweise

Bürgermeister (Potsdam)
Ehrenbürger von Potsdam
Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Deutscher
Geboren 1831
Gestorben 1907
Mann
Oberbürgermeister (Bromberg)

Reinhold Boie


ජෙනරාල් ආර්. එම්. දයා රත්නායක, WWV, RWP, RSP, USP, ndu, psc යනු  ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවෙහි 20වන හමුදාපතිවරයා විය.

අධ්‍යාපනය සහ පවුල
හේ අධ්‍යාපනය ලද්දේ  කුරුණෑගල  මලියදේව විද්‍යාලයෙහිය.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ යුද්ධ හමුදාපතිවරු
සිංහල ජනයා
ජීවත්වන්නෝ
ශ්‍රී ලාංකික ජෙනරාල්වරු

දයා රත්නායක


Yuki Onishi (født 30. juli 1996) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Sanga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Onishi


Det 4. kompagni () er en mexikansk krimifilm fra 2016. Filmen er instrueret af Mitzi Vanessa Arreola og Amir Galván Cervera.

Medvirkende

Kilder

Eksterne henvisninger
 Det 4. kompagni  hos Netflix
 Det 4. kompagni hos Netflix

Film fra 2016
Film fra Netflix
Spansksprogede film
Kriminalfilm fra Mexico

Det 4. kompagni


Jhan Carlos Mariñez Fuente (Santo Domingo, 12 de agosto de 1988) é um jogador de beisebol dominicano, que joga na posição de arremessador (pitcher).

Carreira

Mariñez compôs o elenco da Seleção Dominicana de Beisebol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, onde conquistou a medalha de bronze após derrotar a equipe sul-coreana na disputa pelo pódio.

Beisebolistas olímpicos da República Dominicana
Beisebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos do beisebol

Jhan Mariñez


Professor Maggie Walsh is a fictional character in the television series Buffy the Vampire Slayer. The character is portrayed by Lindsay Crouse.

History

Professor Maggie Walsh is introduced in Season Four, as Buffy's Psychology professor at the University of California, Sunnydale, but is later revealed as the leader of the government-controlled Initiative, a military project intent on capturing, studying, and modifying the behavior of various demons. Unknown to many in the Initiative, Walsh is also involved in Project 314, a secret program within the Initiative that is creating a hybrid demon-humanoid-mechanoid (demonoid) known as Adam. Various creatures captured by the Initiative were dissected to provide the parts for Adam.

Maggie maintains a close relationship with Riley, who is her favorite soldier; she appears to think of him as a son. After Riley learns that Buffy is the Slayer, they inform Walsh of her role. Walsh initially thinks that Buffy can be a useful ally to the Initiative, but soon takes a dislike to her unpredictability and unwelcome curiosity, especially with regards to the "314 Project". Cameras installed in Riley's room allow her to spy on Buffy and Riley while they have sex, and later to hear Buffy ask Riley about the 314 Project. Perceiving that Buffy poses a risk to the project, Walsh tries to kill Buffy by sending her on a mission on which she is ambushed by two demons released from the Initiative's holding cells. Buffy defeats the demons and appears on the monitors after Walsh has prematurely announced Buffy's death to Riley, who walks out. Walsh retreats to the labs of Project 314, where she plots how to use Adam to defeat Buffy. However, Adam awakens and impales Walsh, killing her, and escapes from the Initiative.

Walsh appears in the penultimate episode of Season Four, "Primeval," as a zombie, working under Adam along with others Adam has killed. Attempting to finish off Project 314, begun by Walsh, Adam has his workers manufacturing more creatures like himself; part demon, human, and machine combined. Adam activates the chip Walsh had inserted into Riley's heart, making him biddable to Adam's command. Zombie Walsh attacks Buffy when she comes to Riley's rescue, but Buffy knocks her down and defeats her, and with some help from the Scooby-Gang of Willow, Xander, and Giles, she defeats Adam as well. The Initiative project is shut down permanently.

Writing and acting
Crouse viewed her character "no nonsense, and she seems to be a real teacher. She's like a President. She really would like to fashion the world in her image. She's not a mean person, she's just a straight-out scientist."

In a gender studies text, Jowett includes a section on the character, and argues the character is "masculinized by her roles as professor, scientist and leader."

Crouse has explained how her character was initially explained to her, "Joss tried to explain to me who this character was. He said that she was a scientist, and that she was going to be doing research and eventually, she might hatch an evil plot, but her front was being a psychology teacher."

Crouse gave some insight into her view on her character, "She's such an extremist. She has a vision of what she wants to do. She feels like she's testing the boundaries of something, and any human being always feels important no matter who they are. I'm sure she admires Dr. Frankenstein - or Einstein. She's probably a mix of those two. I like her caustic nature, because she's not a mean person. I have always imagined that Maggie treats people like grown-ups. That she doesn't want to live in a world of babies. She doesn't have the time for it. The Initiative is her baby."

Crouse outlined her view of Maggie's relationships with Riley and Buffy, "Her teaching assistant Riley is really the child she never had, and there's probably confusion there that he's a potential something for her that's slightly out of her reach, but she's willing to prevent anyone else from being interested in him. I think she feels she's in direct competition with Buffy. The most complicated situation for her is having Riley fall in love with Buffy. Finding out that Buffy is the Slayer is a kind of a gas, and it's nervous-making and exciting to have good people on her team; she's like a president - she wants a great cabinet underneath her. I think she'd like to fashion the world in her image, but Buffy puts a wrench in the works".

Buffy writer David Fury said in an interview, "I don't think Joss had envisioned Maggie Walsh as being entirely villainous. As opposed to just sort of misguided."

Notes and references

See also
 List of Buffyverse villains and supernatural beings

Buffy the Vampire Slayer characters
American female characters in television
Fictional professors
Fictional psychologists
Fictional zombies and revenants
Fictional female scientists
Fictional mad scientists
Fictional scientists in television
Fictional characters from the 20th century

sv:Buffy och vampyrerna#Maggie Walsh

Maggie Walsh


La Fourche (en wallon : Li Fotche) est un hameau de la commune belge de Manhay, située dans le nord de la province de Luxembourg.

Avant la fusion des communes de 1977, La Fourche faisait partie de la commune de Grandmenil.

Situation
Ce hameau ardennais se trouve à 300 mètres à vol d'oiseau à l'ouest de l'autoroute E 25 Liège-Luxembourg,  à  au nord-est de Chêne al'Pierre et à  au nord du centre de Manhay. La localité se situe sur un plateau herbeux entre deux espaces boisés. Le ruisseau le Grand Bois, un affluent de la Lienne, y prend sa source. L'altitude du hameau varie entre 460 et 470 mètres.

Description et patrimoine
Le hameau comprend une vingtaine d'habitations. Peu d'immeubles sont anciens comme la maison à double-corps de la seconde moitié du , en moellons de grès et encadrements en pierres de taille calcaires sise au  de La Fourche et la ferme en moellons de grès chaulés avec porte charretière et dépendance située au  du Pierri des Forges.

Références

Sources et liens externes
 Site de la commune de Manhay

Village en Wallonie
Manhay

La Fourche (Manhay)


Aztlán (od nahuatl: Aztlán = bijela zemlja), legendarni otok na području današnjeg sjevernog Meksika ili južnog dijela SAD-a, gdje se, prema vjerovanju, nalazila prapostojbina Asteka. Asteci su narod iz jezične skupine Nahua Indijanaca koji je prozvan po njihovoj drevnoj prapostojbini Aztlánu.

Prema legendi, pleme Mexica, odnosno Asteka bilo je posljednje koje je napustilo staru domovinu i doselilo se u današnju meksičku dolinu.

Asteci
Astečka mitologija

Aztlán


Gara Benești a fost o stație de cale ferată de pe linia Agnita, în județul Sibiu, România. Gara a fost deschisă în 1910 și închisă în 2001. Clădirea gării și calea ferată au fost protejate și încă există.

Note

Benești
Fondări în 1910

Gara Benești


Wiki Loves Pride é uma campanha para melhorar o conteúdo relacionado a LGBT na Wikipedia e em outros projetos do movimento Wikimedia.

Descrição
Wiki Loves Pride (ou Wiki Ama o Orgulho) é uma campanha para melhorar o conteúdo relacionado a LGBT na Wikipedia e em outros projetos do movimento Wikimedia. O projeto visa criar novas entradas de enciclopédia e melhorar a cobertura existente de eventos LGBT notáveis, pessoas, e lugares, e maratonas de edição foram organizadas para facilitar a colaboração de editores interessados. Além da criação de conteúdo, os participantes trabalharam para traduzir artigos em outras línguas e fotografar paradas do orgulho e outros eventos. A "celebração do orgulho" concentra-se em junho e outubro, "tradicionalmente os meses em que as comunidades lésbicas, gays, bissexuais e transgêneros (LGBT) em todo o mundo celebram a cultura e a história LGBT".

História
A campanha foi lançada com o apoio da Fundação Wikimedia em 2014. As atividades foram realizadas em pelo menos uma dúzia de cidades nos Estados Unidos, bem como em Bangalor e Nova Deli, na Índia. O fundador da organização LGBT Queerala organizou uma maratona de edições em Cochim em 2015, com suporte do capítulo da Wikimedia da Índia; os participantes criaram mais de uma dúzia de novas entradas para a Wikipédia em malaiala. Em 2019, 80 eventos foram organizados em 18 países; uma dúzia de eventos Wiki Loves Pride foram hospedados em bibliotecas, principalmente nos EUA e incluindo a biblioteca da Universidade Bucknell e a Biblioteca Central de Minneapolis. Bibliotecários anfitriões "ajudaram a configurar o espaço, localizar recursos para melhorar os artigos da Wikipedia, ajudaram com citações e, às vezes, apenas vieram para se editar e orientar novatos".

Os eventos também foram sediados pelo Metropolitan Museum of Art, Museu de Arte Moderna, Biblioteca Pública de Nova Iorque, e a Nova Southeastern University.

Bibliografia

Ligações externas

Fundações em 2014

Wiki Loves Pride


كوكبة الثور ، هي من كوكبات دائرة البروج وبالإمكان مشاهدتها أثناء فصل الشتاء وفي أوائل فصل الربيع في النصف الشمالي للكرة الأرضية.

أما في النصف الجنوبي للكرة الأرضية. فيشاهد في الفترة الممتدة من شهر تشرين الأول إلى شهر شباط.

في الميثولوجيا القديمة

تخيل هذه الكوكبة على شكل ثور يعود إلى تاريخ قديم جدا، فهو يعود على الأقل إلى العصر النحاسي وربما حتى إلى العصر الحجري القديم العلوي. ويعتقد البعض أنه قد تم تصوير كوكبة الثور في رسومات في حُجرة الثيران في كهوف لاسكاوكس في فرنسا (يعود تاريخ الرسومات إلى 15,000 ق.م تقريبا)، وذلك لأن الرسم يتضمن ما يُعتقد أنه عنقود  النجمي. لكن هذه الفكرة لا تلاقي قبولا كبيرا بين العلماء وباحثي التاريخ.

وقد كان البابليون ممن تخيلوا الكوكبة على شكل ثور حيث أنهم كانوا يطلقون عليها «الثور السماوي» في دليل النجوم البابلية وكذلك في نص مول أبين. وكذلك المصريون، لكن الحضارات اختلفت في تخيل الجهة التي ينظر إليها الثور، حيث أن بعض الحضارات تخيلت أن النجوم الخمسة التي تشكل حرف "V" هي القرن وأخرى تخيلت أنهما النجمان في الأعلى.

وفي الميثولوجيا الإغريقية، قام الإله زيوس بصنع ثور أبيض عظيم لكي يخطف أوروبا، وهي أميرة فينيقية أسطورية. وحسب تخيل الإغريق القدماء فقد كانت الكوكبة تمثل الجزء الأمامي فقط من الثور: ويُعلل هذا في الميثولوجيا الإغريقية أحيانا بأن جسم الثور بدأ يُغمر بالماء عندما حمل أوروبا إلى البحر.

أجرام كوكبة الثور

النجوم

ألمع نجوم كوكبة الثور هو الدبران أو «ألفا الثور» وهو عملاق برتقالي، يبعد عنا 65 سنة ضوئية ويبلغ قدره الظاهري 0.87 وهو بذلك النجم الـ12 من حيث اللمعان الظاهري في السماء (مع استثناء الشمس). والدبران اسم عربي قديم يعني «التابع» ومن المحتمل أنه سمي بهذا لأنه يبدو كأنه يتبع عنقود  أثناء دوران الأرض حول نفسها. يليه في اللمعان نجم النطح أو «بيتا الثور» وهو نجم عملاق يبلغ قدره الظاهري 1.7 ويبعد عنا 131 سنة ضوئية. وقد سمي بـ«النطح» لأنه يمثل أحد قرني الثور.

يليهما زيتا الثور وهو نجم ثنائي يبلغ قدره الظاهري 3.0 ويبعد عنا 417 سنة ضوئية. وتحتوي كوكبة الثور في المجمل على 7 نجوم ضمن الصورة المتخيلة للكوكبة، معظمها خافتة حيث أن 5 منها من القدر الثالث فما فوق.

السدم

من أشهر السدم في كوكبة الثور سديم السرطان أو «مسييه 1»، وهو بقايا مستعر أعظم يبلغ قدره الظاهري +8.4 ويبعد عنا 6,500 سنة ضوئية. وقد انفجر في عام 1054م وبلغ قدره الظاهري حينها -6 وقد كان بالإمكان رؤيته لمدة أسبوعين في النهار ولسنتين في الليل. في مركز هذا السديم يوجد نجم قدره الظاهري 16 (وهو يمثل المركز المنهار للمستعر الأعظم الذي كوّن السديم) وهو عبارة عن نجم نباض.

ومن السدم الأخرى في كوكبة الثور سديم إن جي سي 1555 وهو سديم متغير والمعلومات المتوفرة عنه قليلة جداً.

العناقيد النجمية

يقع في كوكبة الثور واحد من أشهر العناقيد النجمية على الإطلاق لأنه ألمعها وهو عنقود  أو «الشقيقات السبع» أو «مسييه 45». وهو تجمع نجمي مفتوح يبلغ قدره الظاهري 1.6 ويبعد عنا 440 سنة ضوئية. ومعظم النجوم في العنقود هي نجوم زرقاء ساخنة نسبيا ولدت خلال الـ100 مليون سنة الأخيرة. وبما أنه عنقود مفتوح فعمره قصير نسبيا، ويُقدر الفلكيون أنه سيتفكك بعد 250 مليون سنة نتيجة لتأثيرات الجاذبية من المجرات المجاورة.

الحاضنات النجمية

تحتوي كوكبة الثور على جزء من حاضنة كبيرة للنجوم تمتد عبر كوكبتي الثور وممسك الأعنة ويبلغ قطرها 30 فرسخ فلكي (أي 98 سنة ضوئية تقريبا). وتبلغ كتلتها 3.5 × 104 كتلة شمسية. تبعد عنا هذه الحاضنة 150 فرسخ فلكي (أي 489 سنة ضوئية) وهي بذلك واحدة من أقرب الحاضنات النجمية النشطة إلى الأرض.

انظر أيضاً

 تيد 1
 نجم تي تاوري

المراجع

الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
الماشية في الثقافة
ثيران
كوكبات
كوكبة الثور

الثور (كوكبة)


Constantin Vasilică (n. 5 februarie 1926, Tudora, județul Botoșani - d. 30 decembrie 2018, Iași) a fost un profesor universitar, doctor Honoris Causa al USAMV București, membru de Onoare al Academiei de Științe Agricole și Silvice din România și Vicepreședinte al Filialei Moldova, membru IOSDV (Internationale organishe Stickstoff-Dauerdüngungsversuche), care și-a dedicat aproape întreaga viață Școlii Agronomice Ieșene.

Educație
Școala primară (1933-1938) a urmat-o în localitatea natală, având ca dascăl pe Ioan Niță, învățător de tip haretian, șef de promoție al Școlii Normale "Vasile Lupu" din Iași.

În 1946 a absolvit Liceul "August Treboniu Laurian" din Botoșani.

În același an începe cursurile universitare la Iași, absolvind în 1951 Universitatea de Științe Agricole și Medicină Veterinară "Ion Ionescu de la Brad" din Iași, viața și activitatea sa profesională confundându-se cu istoria acestei instituții din ultimele șase decenii.

Activitatea
Activitatea sa publicistică însumează peste 132 de titluri apărute în țară și în străinătate, printre care 3 volume de "Prelegeri de fitotehnie", cartea "Fitotehnie", scrisă în colaborare și apărută în 3 ediții la Editura Didactică și Pedagogică București, "Tehnologia cultivării inului pentru fibre", "90 de ani de învățământ agronomic universitar în Moldova", "Istoria Învățământului Universitar Agronomic din Iași 1912 - 2012" și multe alte lucrări.

În perioada 1978-2008 a coordonat parteneriatul de colaborare științifică între Universitatea de Științe Agricole și Medicină Veterinară "Ion Ionescu de la Brad" din Iași și Universitatea "Justus Liebig" din Germania. Ca recunoaștere a  activității sale, în anul 1995, Universitatea "Justus Liebig" din Germania, i-a conferit Medalia Gisevius.

Diplome
 1991 - Diploma jubiliară a XXXV de ani Grupului Internațional IOSDV – Germania pentru activitatea științifică în domeniul fertilității solului;
 1996 - Diploma de onoare cu ocazia aniversării a 40 de ani de existență a Grupului de lucru IOSDV;
 Diploma de onoare a Facultății de Zootehnie a Universității de Științe Agricole și Medicină Veterinară Iași.
 1998 - Diploma și Premiul de Excelență a Studioului de Radio Iași pentru colaborare îndelungată;
 1999 - Diploma "Membru de onoare" al Asociației foștilor profesori și elevi ai Liceului "A.T.Laurian" din Botoșani;
 1999 - Diploma de Excelență a Societății Horticultorilor din România;
 2001 - Diploma de Excelență a Facultății de Agricultură a Universității de Științe Agricole și Medicină Veterinară Iași;
 Diploma de Onoare a Societății Româno-Germane "Avicola International" SA Bacău;
 Diplomă de onoare a Facultății de Horticultură a Universității de Științe Agricole și Medicină Veterinară Iași;
 2005 - Diplomă de Onoare "145 de ani de învățământ artistic modern la Iași" acordată de Senatul Universității de Arte "George Enescu" din Iași;
 2006 - Diplomă de excelență a Academiei de Științe Agricole și Silvice din România;
 Diplomă de excelență a Prefecturii județului Iași;
 Diplomă de excelență a Universității de Științe Agricole a Banatului;
 Diplomă de excelență a Primăriei Municipiului Iași.

Premii
În anul 2016, în cadrul primei ediții a acestei prestigioase manifestări, i-a fost acordat Premiul Negruzzi. Evenimentul a fost organizat de descendenții familiei Negruzzi, alături de Editura Junimea, Revista Scriptor și Crama Hermeziu din comuna Trifești, județul Iași .

Note

Bibliografie
 C. Vasilică și Gerad Jităreanu – Facultatea de Agronomie – în volumul : Gh. Iacob și colab. 2010. Istoria Universității "Alexandru Ion Cuza" din  Iași, vol. II pag. Editura Univ. A.I. Cuza Iași.
 Neculai Zamfirescu – 2010 – Lucrări de Fitotehnie – Ediție îngrijită prefațată și cu studiu introductiv  – 47 pagini –  de Constantin Vasilică. Ed. Univ. A.I. Cuza Iași – 271 p.
 C. Vasilică – coordonator 2014 - Aniversarea a 100 de ani de la nașterea lui Norman Ernest Borlaug.

Nașteri în 1926
Decese în 2018
Profesori universitari români
Oameni din județul Botoșani

Constantin Vasilică


بلدة الميدعاني بلدة سورية تابعة لمنطقة مدينة دوما، محافظة ريف دمشق، سوريا، تقع بالقرب من ناحية النشابية، وترتفع 619 م عن سطح البحر.

انظر أيضا
قائمة بلدات سوريا

مصادر

مراجع وهوامش

بلدات سوريا
قرى محافظة ريف دمشق

الميدعاني


La statue-menhir de la Monjarié, appelée aussi statue-menhir du Secun, est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Le Bez, dans le département du Tarn en France.

Description
Elle e été trouvée en 1992 par Jacky Serody entre les hameaux de La Monjarié et du Secun, sur une ligne de crête. Elle est gravée sur un bloc de granite d'origine locale mesurant  de hauteur,  de largeur et  d'épaisseur.

C'est une statue masculine, qui était peut-être en cours de finition. Le visage est délimité par deux traits concentriques mais ne comporte ni yeux, ni nez, ni tatouages. Les bras ne sont pas représentés mais les jambes accolées sont complètes. Le personnage porte une ceinture avec une boucle rectangulaire, un baudrier et « l'objet ».

C'est la seule statue-menhir découverte dans le massif du Sidobre.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir de la Monjarié (construit par stéréophotogrammétrie)

Monjarrié
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir de la Monjarié


Margarineproduktion er en dansk dokumentarfilm fra 1925.

Handling
Film om fremstillingen af PAN Margarine på FDBs margarinefabrik i Viby ved Aarhus. FDB, der er en af Danmarks første brugsforeninger, blev stiftet i 1896. Det skete ved sammenslutningen af de jyske og sjællandske fællesforeninger. FDBs første formand blev Severin Jørgensen, der bestred posten indtil 1914 og fortsatte i bestyrelsen indtil 1926. FDB er en forkortelse for Fællesforeningen for Danmarks Brugsforeninger.

Filmen begynder med, at et fragtskib losses for kopra. Kopra er det tørrede kød fra kokosnødder, der bl.a. bruges til presning af kokosolie. Det er denne olie, der bruges i fremstillingen af margarine. Efter losningen af skibet følger en detaljeret indføring i margarineproduktionens forskellige faser; fremstilling af olie (fra kopraen), blanding af råstoffer (mælk og olie) og margarineæltning. Undervejs bruges små trick film til at anskueliggøre nogle af faserne. Sidste led i produktionen er emballering, pakning og afsendelse til nær og fjern. Hele Danmark er aftagere af PAN Margarine. Dette illustreres ved en flyvetur over Danmark, hvor man ser brugen af margarinen hos befolkningen. Årstallet er anslået.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1925

Margarineproduktion


Kosciuszko Dağı, (Kosciusko Dağı olarak da yazılır) 2.228 metre yükseklikle Avustralya'nın en yüksek dağı. Yeni Güney Galler eyaletinde, Snowy Mountains'da bulunur.

1840 yılında dağa ilk tırmanan Polonyalı kâşif Paweł Edmund Strzelecki tarafından, Polonya millî kahramanı Tadeusz Kościuszko'nın onuruna Kościuszko olarak adlandırılmıştır. Dağ,  6.900 km² lik bir alana yayılan ve Yeni Güney Galler'in en büyük millî parkı olan Kosciuszko Dağı Millî Parkı içinde bulunur.

Dış bağlantılar
 Tırmanış tecrübeleri (Alm.)
 Mt Kosciuszko Inc. Perth, Avustralya'da - kâşif ve hakkında ilginç bir site Kosciuszko Dağı - kaşifler hakkında bilgi için sayfa P.E Strzelecki
 Mt. Kosciuszko on Peakware - Foto

Snowy Mountains
Yeni Güney Galler'deki dağlar
Dağ
Yedi Zirveler
İkibinlikler

Kosciuszko Dağı


Friedrich Brokmeier (* 3. Juni 1893 in Detmold; † 11. Dezember 1968 in Hamburg) war ein deutscher Jurist. Er wurde von der französischen Besatzungsmacht 1946 zum Bürgermeister von Neunkirchen ernannt.

Leben
Brokmeier erwarb zunächst einen Abschluss als Diplom-Volkswirt an der Fürst Leopold-Akademie in Detmold, studierte dann Rechtswissenschaften und arbeitete vom 1. April 1927 bis zum 28. Februar 1935 als besoldeter Beigeordneter des Neunkircher Bürgermeisters Georg Blank. Nach dem Anschluss des Saarlandes an das Deutsche Reich verbrachte er die Herrschaft der Nationalsozialisten in der Emigration, zunächst in Straßburg, dann in Nizza. Nach Kriegsende kehrte er in das Saarland zurück. Er wurde von der Militärregierung zum Bürgermeister von Neunkirchen ernannt. In das Amt eingeführt wurde er am 2. Mai 1946 durch Kreiskommandant Major de Mahuet und Landrat Steines.

Die erste freie Stadtratswahl in Neunkirchen fand am 15. September 1946 statt. Brokmeier wurde als Mitglied der sozialdemokratischen Fraktion in den Stadtrat gewählt und am 22. September 1946 zum ersten gewählten ehrenamtlichen Bürgermeister von Neunkirchen nach dem Krieg. Die erste Ernennung durch die französische Militärregierung und der europafreundliche Kurs der SPS führte innerhalb der Partei zu einem Eklat, der schließlich in einer Spaltung der Partei mündete. Noch im November 1954 wurde ein anonymes Flugblatt veröffentlicht, in dem Brokmeier als "Büttel der französischen Besatzungsmacht" beschimpft wurde.

In seine Amtsperiode fielen unter anderem die Bewältigung der Nachkriegsjahre, das 25-jährige Stadtjubiläum, die Wiederinbetriebnahme der Neunkircher Hütte und die Durchführung der Volksabstimmung über das Saarstatut.

Am 5. Juni 1956 endete seine Amtszeit. Sein Nachfolger wurde Josef Frank.

Friedrich Brokmeier war mit seiner Ehefrau Marga verheiratet. Das Paar hatte zwei Söhne. Einer ihrer Söhne ist der Politikwissenschaftler Peter Brokmeier, der als Experte für Hannah Arendt gilt.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

SPD-Mitglied
Bürgermeister (Neunkirchen, Saar)
Deutscher
Geboren 1893
Gestorben 1968
Mann

Friedrich Brokmeier


ගුණධර්ම හෝ ගුණදර්ම යනු,  ඉන්දුනීසියාවෙහි මධ්‍යම ජාවාහී,  නවවන-සියවයසහි බෞද්ධ ස්මාරකයක් වන බොරෝබුදූර්, හී වාස්තු විද්‍යාඥයාගේ නම බවට සැලකෙයි.

ආශ්‍රිත

ඉන්දුනීසියානු වාස්තුවිද්‍යාඥයෝ

ගුණධර්ම (වාස්තු විද්‍යාඥයා)