Yeshu (Hebrew:  Yēšū) is the name of an individual or individuals mentioned in rabbinic literature,  Jesus when used in the Talmud. The name Yeshu is also used in other sources before and after the completion of the Babylonian Talmud. It is also the modern Israeli spelling of Jesus.

The identification of Jesus with any number of individuals named Yeshu has numerous problems, as most of the individuals are said to have lived in time periods far detached from that of Jesus;
Yeshu the sorcerer is noted for being executed by the Hasmonean government which lost legal authority in 63 BC, Yeshu the student is described being among the Pharisees who returned to Israel from Egypt in 74 BC, and Yeshu ben Pandera/ben Stada's stepfather is noted as speaking with Rabbi Akiva shortly before the rabbi's execution, an event which occurred in c. 134 AD. During the Middle Ages, Ashkenazic Jewish authorities were forced to interpret these passages in relation to the Christian beliefs about Jesus of Nazareth. As historian David Berger observed,

However, a probable answer is that rabbinic literature is often not literal but allegorical, thus stories can be made up to conjure a deeper meaning or a secret message that requires insider knowledge to fully understand.

In 1240, Nicholas Donin, with the support of Pope Gregory IX, referred to Yeshu narratives to support his accusation that the Jewish community had attacked the virginity of Mary and the divinity of Jesus. In the Disputation of Paris, Yechiel of Paris conceded that one of the Yeshu stories in the Talmud referred to Jesus of Nazareth, but that the other passages referred to other people. In 1372, John of Valladolid, with the support of the Archbishop of Toledo, made a similar accusation against the Jewish community; Moses ha-Kohen de Tordesillas argued that the Yeshu narratives referred to different people and could not have referred to Jesus of Nazareth. Asher ben Jehiel also asserted that the Yeshu of the Talmud is unrelated to the Christian Jesus.

There are some modern scholars who understand these passages to be references to Christianity and the Christian figure of Jesus, and others who see references to Jesus only in later rabbinic literature. Johann Maier argued that neither the Mishnah nor the two Talmuds refer to Jesus.

Etymology
Bauckham notes that the spelling Yeshu is found on one ossuary, Rahmani 9, which supports that the name Yeshu was not invented as a way of avoiding pronouncing the name Yeshua or Yehoshua in relation to Jesus, but that it may still be that rabbinical use of Yeshu was intended to distinguish Jesus from rabbis bearing the biblical name "Joshua", Yehoshua. Foote and Wheeler considered that the name "Yeshu" was simply a shortened form of the name "Yehoshua" or Joshua.

Another explanation given is that the name "Yeshu" is actually an acronym for the formula  (), meaning "may his name and memory be obliterated". There are instances in the Talmud where the name "Yeshu" is written with gershayim, a punctuation mark used to indicate acronyms or abbreviations, however, this only occurs in a single tractate. The earliest known example of this theory comes from  medieval Toledot Yeshu narratives. This has led to the accusation, first voiced by the anti-Judaist writer Johann Andreas Eisenmenger in his Entdecktes Judenthum, that "Yeshu" was always such a deliberately insulting term for Jesus.  Eisenmenger claimed that Jews believed that they were forbidden to mention names of false gods and instead were commanded to change and defame them and did so with Jesus' name as they considered him a false god. He argued that Jesus' original name was "Yeshua" and as Jews did not recognize him as saviour (moshia`) or that he had even saved (hoshia`) himself, they left out the ayin from the root meaning "to save". Eisenmenger's book against Judaism was denounced by the Jews as malicious libel, and was the subject of a number of refutations.

Early-20th-century writers such as  and Klausner assume that references to Yeshu and Yeshu ha Notzri in the Talmud relate to Jesus. Indeed, in the Septuagint and Greek language Jewish texts such as the writings of Josephus and Philo of Alexandria, Jesus is the standard Greek translation of the common Hebrew name Yehoshua  (Joshua), Greek having lost the h sound, as well as of the shortened form Yeshua  which originated in the Second Temple period. Jesus was also used for the name Hoshea in the Septuagint in one of the three places where it referred to Joshua son of Nun.) The term "Yeshu" is not undisputedly attested prior to the Talmud and Tosefta, let alone as a Hebrew original for "Jesus". (In the case of the Jesus of Christianity, Clement of Alexandria and St. Cyril of Jerusalem claimed that the Greek form itself was his original name and that it was not a transliteration of a Hebrew form.) Adolf Neubauer (19th century), aware of the problem but believing the term to be a reference to Jesus, argued that it was a shortened form of Yeshua resulting from the final letter ayin no longer being pronounced. Hugh J. Schonfield argued in a similar fashion that it was the northern pronunciation resulting from a silent ayin.  This view was shared by Joachim Jeremias and  who argue that it was the Galilean pronunciation. The views of these theological scholars however are contradicted by the studies of Hebrew and Aramaic philologist E. Y. Kutscher, Professor of Hebrew Philology at the Hebrew University of Jerusalem, and member of the Hebrew Language Academy, who noted that although the ayin became a silent letter it is never dropped from written forms nor is its effect on the preceding vowel lost (the change of the "u" to the diphthong "ua") as would have had to occur if Yeshu were derived from Yeshua in such a manner. Kutscher noted moreover that the guttural ayin was still pronounced in most parts of Galilee.

Talmud and Tosefta

The earliest undisputed occurrences of the term Yeshu are found in five anecdotes in the  Tosefta (c 200 CE) and Babylonian Talmud (c 500 CE). The anecdotes appear in the Babylonian Talmud during the course of broader discussions on various religious or legal topics. The Venice edition of the Jerusalem Talmud contains the name Yeshu, but the Leiden manuscript has a name deleted, and "Yeshu" added in a marginal gloss.  writes that due to this, Neusner treats the name as a gloss and omitted it from his translation of the Jerusalem Talmud.

The Talmudic accounts in detail

Yeshu ben Pandera

In the Tosefta, Chullin 2:22-24 there are two anecdotes about the min (heretic) named Jacob naming his mentor Yeshu ben Pandera (Yeshu son of Pandera).

Chullin 2:22-23 tells how Rabbi Eleazar ben Damma was bitten by a snake. Jacob came to heal him (according to Lieberman's text) "on behalf of Yeshu ben Pandera". (A variant text of the Tosefta considered by Herford reads "Yeshua" instead of "Yeshu". This together with anomalous spellings of Pandera were found by Saul Lieberman who compared early manuscripts, to be erroneous attempts at correction by a copyist unfamiliar with the terms.)
The account is also mentioned in corresponding passages of the Jerusalem Talmud (Avodah Zarah 2:2 IV.I) and Babylonian Talmud (Avodah Zarah 27b) The name Yeshu is not mentioned in the Hebrew manuscripts of these passages but reference to "Jeshu ben Pandira" is interpolated by Herford's in his English paraphrasing of the Jerusalem Talmud text. Similarly the Rodkinson translation of the Babylonian Talmud account interpolates "with the name of Jesus".
Chullin 2:24 tells how Rabbi Eliezer was once arrested and charged with minuth. When the chief judge (hegemon) interrogated him, the rabbi answered that he "trusted the judge." Although Rabbi Eliezer was referring to God, the judge interpreted him to be referring to the judge himself, and freed the Rabbi. The remainder of the account concerns why Rabbi Eliezer was arrested in the first place. Rabbi Akiva suggests that perhaps one of the minim had spoken a word of minuth to him and that it had pleased him. Rabbi Eliezer recalls that this was indeed the case, he had met Jacob of the town of Sakhnin in the streets of Sepphoris who spoke to him a word of minuth in the name of Yeshu ben Pandera, which had pleased him. (A variant reading used by Herford has Pantiri instead of Pandera.)
Avodah Zarah, 16b-17a in the Babylonian Talmud essentially repeats the account of Chullin 2:24 about Rabbi Eliezer and adds additional material. It tells that Jacob quoted Deuteronomy 23:19: "You shall not bring the fee of a whore or the price of a dog into the house of the Lord your God in fulfillment of any vow." Jacob says that he was taught this by Yeshu. Jacob then asked Eliezer whether it was permissible to use a whore's money to build a retiring place for the High Priest? (Who spent the whole night preceding the Day of Atonement in the precincts of the Temple, where due provision had to be made for all his conveniences.) When Rabbi Eliezer did not reply, Jacob quoted Micah 1:7, "For they were amassed from whores' fees and they shall become whores' fees again." This was the teaching that had pleased Rabbi Eliezer.

The surname ben Pandera is not found in the Talmud account. (Rodkinson's translation drawing on the Tosefta account paraphrases the reference to Yeshu having taught Jacob by "so taught Jeshu b. Panthyra", in this case not translating "Yeshu" as "Jesus".) The name is found again in the Midrashic text Kohelet Rabba 10:5 where a healer of the grandson of Rabbi Yehoshua ben Levi is described as being of ben Pandera. The source of this account is Shabbat 14:4-8 and Avodah Zarah 40 in the Jerusalem Talmud, but there ben Pandera is not mentioned. The word Yeshu is however found as a secondary marginal gloss to the first passage in the Leiden manuscript which together with the Midrashic version show that the account was understood to be about a follower of Yeshu ben Pandera. (Herford again takes liberty and adds "in the name of Jeshu Pandera" to his translation of the Talmud passages despite these words not being in the original text. Schäfer similarly provides a paraphrased translation mentioning "Jesus son of Pandera" which he admittedly has constructed himself by combining the Talmudic and Midrashic texts and the marginal glosses.) Kohelet Rabba also relates the account of Rabbi Eliezer (Kohelet Rabba 1:24) in this case some copies mention Yeshu ben Pandera as in the Tosefta passage but others instead read peloni a placeholder name equivalent to English "so-and-so".

Jeffrey Rubenstein has argued that the accounts in Chullin and Avodah Zarah reveal an ambivalent relationship between rabbis and Christianity. In his view the tosefta account reveals that at least some Jews believed Christians were true healers, but that the rabbis saw this belief as a major threat. Concerning the Babylonian Talmud account in Avoda Zarah, Dr. Boyarin views Jacob of Sechania as a Christian preacher and understands Rabbi Eliezer's arrest for minuth as an arrest by the Romans for practising Christianity (the text uses the word for heretic). When the Governor (the text uses the word for chief judge) interrogated him, the rabbi answered that he "trusted the judge." Boyarin has suggested that this was the Jewish version of the Br'er Rabbit approach to domination, which he contrasts to the strategy of many early Christians, who proclaim their beliefs in spite of the consequences (i.e. martyrdom). Although Rabbi Eliezer was referring to God, the Governor interpreted him to be referring to the Governor himself, and freed the rabbi. According to them the account also reveals that there was greater contact between Christians and Jews in the 2nd century than commonly believed. They view the account of the teaching of Yeshu as an attempt to mock Christianity. According to Dr. Rubenstein, the structure of this teaching, in which a biblical prooftext is used to answer a question about Biblical law, is common to both the rabbis and early Christians. The vulgar content, however, may have been used to parody Christian values. Dr. Boyarin considers the text to be an acknowledgment that rabbis often interacted with Christians, despite their doctrinal antipathy.

A medieval account of Jesus, in which Jesus is described as being the son of Joseph, the son of Pandera (see translation of the 15th-century Yemenite manuscript: Toledot Yeshu), gives a contemporary view of Jesus and where he is portrayed as an impostor.

Meaning and etymology of Pandera
The meaning and etymology of this name are uncertain. Besides the form Pandera, variations have been found in different Tosefta manuscripts for example Pantiri and Pantera. Saul Lieberman's investigation of Tosefta variations revealed Pandera to be the original form. (Some authors such as Herford spell it Pandira in English.)

Celsus in his discourse The True Word gives the name as Panthera in Greek. This name is not known from any graves or inscriptions, but the surname Pantera (a Latin rendering) is known from the 1st-century tombstone of Tiberius Julius Abdes Pantera. Origen (c. 248 CE) responded to Celsus' claim by saying that Pantheras was the patronymic of Joseph the husband of Mary on account of his father, Jacob, being called Panther. An alternative claim was made in the Teaching of Jacob (634 CE) where Panther is said to be the grandfather of Mary. Friedrich August Nitzsch (1840) suggested that the name may refer to a panther being a lustful animal and thus have the meaning of "whore", additionally being a pun on parthenos meaning virgin. Herford also considered the Greek pentheros meaning father-in-law, however he dismissed all of these forms including Celsus' Panthera as spurious explanations of the Hebrew Pandera as they do not match phonetically. He noted that Hebrew would have represented the sounds correctly if any of these were the origin. The interpolated form Panthyra appearing in the Rodkinson translation of the Talmud suffers the same problem.

Neubauer understand the name to be Pandareus. The Toledot Yeshu narratives contain elements resembling the story of Pandareus in Greek mythology, namely stealing from a temple and the presence of a bronze animal.

Robert Eisler considered the name to be derived from Pandaros. He also argued that it may not have been a real name but instead as a generic name for a betrayer. He notes that in the Iliad, Pandaros betrays the Greeks and breaks a truce confirmed by solemn oath. He argues that the name came to be used as a generic term for a betrayer and was borrowed by Hebrew. The name is indeed found in Genesis Rabba 50 in the expression qol Pandar (literally "voice of Pandaros" denoting false promises of a betrayer) used as a derogatory placeholder name for a judge of Sodom. The -a at the end of the form Pandera can be understood to be the Aramaic definite article.

Yeshu Ha-Notzri
In the surviving pre-censorship Talmud manuscripts, Yeshu is sometimes followed by the epithet Ha-Notzri. R. Travers Herford, Joseph Klausner and others translated it as "the Nazarene". The term does not appear consistently in the manuscripts and Menachem Meiri (1249 – c. 1310) in his commentary on the Talmud Beit HaBechirah regarded it as a late interpolation.

Klausner noted objections by other scholars on grammatical and phonetic grounds to the translation of Notzri as "Nazarene" meaning a person from Nazareth (Hebrew Natzrat), however the etymology of "Nazarene" is itself uncertain and one possibility is that it is derived from Notzri and did not mean a person from Nazareth.

In 1180 CE Maimonides in his Mishneh Torah, Hilchos Melachim 11:4 briefly discusses Jesus in a passage later censored by the Church. He uses the name Yeshua for Jesus (an attested equivalent of the name unlike Yeshu) and follows it with HaNotzri showing that regardless of what meaning had been intended in the Talmudic occurrences of this term, Maimonides understood it as an equivalent of Nazarene. Late additions to the Josippon also refer to Jesus as Yeshua HaNotzri but not Yeshu HaNotzri.

Yeshu the sorcerer
Sanhedrin 43a relates the trial and execution of Yeshu and his five disciples. Here, Yeshu is a sorcerer who has enticed other Jews to apostasy. A herald is sent to call for witnesses in his favour for forty days before his execution. No one comes forth and in the end he is stoned and hanged on the eve of Passover. His five disciples, named Matai, Nekai, Netzer, Buni, and Todah, are then tried. Word play is made on each of their names, and they are executed. It is mentioned that excessive leniency was applied because of Yeshu's influence with the royal government (malkhut).

In the Florence manuscript of the Talmud (1177 CE) an addition is made to Sanhedrin 43a saying that Yeshu was hanged on the eve of the Sabbath.

Yeshu summoned by Onkelos
In Gittin 56b, 57a a story is mentioned in which Onkelos summons up the spirit of a Yeshu who sought to harm Israel. He describes his punishment in the afterlife as boiling in excrement. The text itself never actually names the individual Onkelos summons, instead, an added footnote identifies the tormented spirit as Yeshu.

Yeshu the son who burns his food in public
Sanhedrin 103a and Berachot 17b talk about a Yeshu who burns his food in public, possibly a reference to pagan sacrifices. The account is discussing Manasseh the king of Judah, infamous for having turned to idolatry and having persecuted the Jews (2 Kings 21). It is part of a larger discussion about three kings and four commoners excluded from paradise. These are also discussed in the Shulkhan Arukh where the son who burns his food is explicitly stated to be Manasseh.

Yeshu the student of Joshua ben Perachiah
In Sanhedrin 107b and Sotah 47a a Yeshu is mentioned as a student of Joshua ben Perachiah who was sent away for misinterpreting a word that in context should have been understood as referring to the inn; he instead understood it to mean the innkeeper's wife. His teacher said "Here is a nice inn", to which he replied "Her eyes are crooked", to which his teacher responded "Is this what you are occupied in?" (This happened during their period of refuge in Egypt during the persecutions of Pharisees 88–76 BCE ordered by Alexander Jannæus. The incident is also mentioned in the Jerusalem Talmud in Chagigah 2:2, but there the person in question is not given any name.) After several returns for forgiveness he mistook Perachiah's signal to wait a moment as a signal of final rejection, and so he turned to idolatry (described by the euphemism "worshipping a brick"). The story ends by invoking a Mishnaic era teaching that Yeshu practised black magic, deceived and led Israel astray. This quote is seen by some as an explanation in general for the designation Yeshu.

According to Dr. Rubenstein, the account in Sanhedrin 107b recognizes the kinship between Christians and Jews, since Jesus is presented as a disciple of a prominent rabbi. But it also reflects and speaks to an anxiety fundamental to Rabbinic Judaism. Prior to the destruction of the Temple in 70, Jews were divided into different sects, each promoting different interpretations of the law. Rabbinic Judaism domesticated and internalized conflicts over the law, while vigorously condemning any sectarianism. In other words, rabbis are encouraged to disagree and argue with one another, but these activities must be carefully contained, or else they could lead to a schism. Although this story may not present a historically accurate account of Jesus' life, it does use a fiction about Jesus to communicate an important truth about the rabbis. Moreover, Rubenstein sees this story as a rebuke to overly harsh rabbis. Boyarin suggests that the rabbis were well aware of Christian views of the Pharisees and that this story acknowledges the Christian belief that Jesus was forgiving and the Pharisees were not (see Mark 2:1–2), while emphasizing forgiveness as a necessary rabbinic value.

Ben Pandera and ben Stada
Another title found in the Tosefta and Talmud is ben Stada (son of Stada). However, in Shabbat 104b and Sanhedrin 67a in the Babylonian Talmud, a passage is found that some have interpreted as equating ben Pandera with ben Stada. The passage is in the form of a Talmudic debate in which various voices make statements, each refuting the previous statement. In such debates the various statements and their refutations are often of a Midrashic nature, sometimes incorporating subtle humour and should not always be taken at face value. The purpose of the passage is to arrive at a Midrashic meaning for the term Stada.

Shabbat 104b relates that a ben Stada brought magic from Egypt in incisions in his flesh. Sanhedrin 67a relates that a ben-Stada was caught by hidden observers and hanged in the town of Lod on the eve of Passover. The debate then follows. It begins by asking if this was not ben Pandera rather than ben Stada. This is refuted by the claim that it is both, his mother's husband was Stada but her lover was Pandera. This is countered with the claim the husband was Pappos ben Yehuda (a 2nd-century figure elsewhere remembered as having locked up his unfaithful wife and visiting Rabbi Akiva in jail after the Bar-Kokhba revolt) and that the mother was named Stada. This is then refuted by the claim that the mother was named Miriam, the dresser of women's hair, but that she had gone astray from her husband (a Miriam the daughter of Bilgah, is mentioned elsewhere as having had an affair with a Roman soldier). In Aramaic, "gone astray" is satat da, thus a Midrashic meaning for the term Stada is obtained. Real historical relationships between the figures mentioned cannot be inferred due to the Midrashic nature of the debate. Pappos and Miriam might have been introduced simply as a result of their being remembered in connection with a theme of a woman having gone astray.

Ben-Stada is also mentioned in the Jerusalem Talmud. In Shabbat 12:4 III he is mentioned as having learnt by cutting marks in his flesh. In Sanhedrin 7:12 I he is mentioned as an example of someone caught by hidden observers and subsequently stoned. This information is paralleled in the Tosefta in Shabbat 11:15 and Sanhedrin 10:11 respectively.

Interpretation

Tannaim and Amoraim
The Tannaim and Amoraim who recorded the accounts in the Talmud and Tosefta use the term Yeshu as a designation in Sanhedrin 103a and Berakhot 17b in place of King Manasseh's real name. Sanhedrin 107b uses it for a Hasmonean era individual who in an earlier account (Jerusalem Talmud Chagigah 2:2) is anonymous. In Gittin 56b, 57a it is used for one of three foreign enemies of Israel, the other two being from past and present with Yeshu representing a third not identified with any past or present event.

Early Jewish commentators (Rishonim)
These accounts of Celsus and the Toledot Yeshu do not form part of Orthodox Jewish interpretation. The only classical Jewish commentator to equate Yeshu with Jesus was the Rishon (early commentator) Abraham Ibn Daud who held the view that the Jesus of Christianity had been derived from the figure of Yeshu the student of ben Perachiah. Ibn Daud was nevertheless aware that such an equation contradicted known chronology but argued that the Gospel accounts were in error.

Other Rishonim, namely Rabbi Jacob ben Meir (Rabbeinu Tam), Nachmanides, and Yechiel of Paris explicitly repudiated the equation of the Yeshu of the Talmud and Jesus. Menachem Meiri observed that the epithet Ha-Notzri attached to Yeshu in many instances was a late gloss.

The Church
Friar Raymond Martini, in his anti-Jewish polemical treatise Pugio Fidei, began the accusation echoed in numerous subsequent anti-Jewish pamphlets that the Yeshu passages were derogatory accounts of Jesus.

In 1554 a papal bull ordered the removal of all references from the Talmud and other Jewish texts deemed offensive and blasphemous to Christians. Thus the Yeshu passages were removed from subsequently published editions of the Talmud and Tosefta. Nevertheless, several church writers would refer to the passages as evidence of Jesus outside the Gospels.

Later Jewish commentators (Acharonim)

Jehiel Heilprin held that Yeshu the student of Yehoshua ben Perachiah was not Jesus. Jacob Emden's writings also show an understanding that the Yeshu of the Talmud was not Jesus.

Contemporary Orthodox scholars
Rabbi Adin Steinsaltz translates "Yeshu" as "Jesus" in his translation of the Talmud.  Elsewhere he has pointed out that Talmudic passages referring to Jesus had been deleted by the Christian censor.

Theosophists and esotericists
The interpretation of Yeshu as a proto-Jesus first seen in Abraham ibn Daud's work would be revisited by Egyptologist Gerald Massey in his essay The historical Jesus and Mythical Christ, and by G. R. S. Mead in his work Did Jesus Live 100 B.C.?. The same view was reiterated by Rabbi Avraham Korman. These views reflect the theosophical stance and criticism of tradition popular at the time but was rejected by later scholars. It has been revived in recent times by Alvar Ellegård.

Critical scholarship
Modern critical scholars debate whether Yeshu does or does not refer to the historical Jesus, a view seen in several 20th-century encyclopedia articles including The Jewish Encyclopedia, Joseph Dan in the Encyclopaedia Judaica (1972, 1997). and the Encyclopedia Hebraica (Israel). R. Travers Herford based his work on the understanding that the term refers to Jesus, and it was also the understanding of Joseph Klausner. They agree that the accounts offer little independent or accurate historical evidence about Jesus. Herford argues that writers of the Talmud and Tosefta had only vague knowledge of Jesus and embellished the accounts to discredit him while disregarding chronology. Klausner distinguishes between core material in the accounts which he argues are not about Jesus and the references to "Yeshu" which he sees as additions spuriously associating the accounts with Jesus. Recent scholars in the same vein include Peter Schäfer,

Recently, some scholars have argued that Yeshu is a literary device, and that the Yeshu stories provide a more complex view of early Rabbinic-Christian interactions. Whereas the Pharisees were one sect among several others in the Second Temple era, the Amoraim and Tannaim sought to establish Rabbinic Judaism as the normative form of Judaism. Like the rabbis, early Christians claimed to be working within Biblical traditions to provide new interpretations of Jewish laws and values. The sometimes blurry boundary between the rabbis and early Christians provided an important site for distinguishing between legitimate debate and heresy. Scholars like Jeffrey Rubenstein and Daniel Boyarin argue that it was through the Yeshu narratives that rabbis confronted this blurry boundary.

According to Jeffrey Rubenstein, the account in Sanhedrin 107b recognizes the kinship between Christians and Jews, since Jesus is presented as a disciple of a prominent rabbi. But it also reflects and speaks to an anxiety fundamental to Rabbinic Judaism. Prior to the destruction of the Temple in 70, Jews were divided into different sects, each promoting different interpretations of the law. Rabbinic Judaism domesticated and internalized conflicts over the law, while vigorously condemning any sectarianism. In other words, rabbis are encouraged to disagree and argue with one another, but these activities must be carefully contained, or else they could lead to a schism. Although this story may not present a historically accurate account of Jesus' life, it does use a fiction about Jesus to communicate an important truth about the rabbis. Moreover, Rubenstein sees this story as a rebuke to overly harsh rabbis. Boyarin suggests that the rabbis were well aware of Christian views of the Pharisees and that this story acknowledges the Christian belief that Jesus was forgiving and the Pharisees were not (see Mark 2), while emphasizing forgiveness as a necessary rabbinic value.

An intermediate view is that of Hyam Maccoby, who argues that most of these stories were not originally about Jesus, but were incorporated into the Talmud in the belief that they were, as a response to Christian missionary activity.

Skeptical writers
Dennis McKinsey has challenged the view that the term refers to Jesus at all and argues that Jewish tradition knew of no historical Jesus. Similar views have been expressed by skeptical science writer Frank R. Zindler in his polemical work The Jesus the Jews Never Knew: Sepher Toldoth Yeshu and the Quest of the Historical Jesus in Jewish Sources, deliberately published outside the realm of Christian and Jewish scholarship.

Points on which writers have differed
Writers have thus differed on several distinct but closely related questions:
whether Yeshu was intended to mean Jesus or not (e.g. Herford vs Nahmanides)
whether the core material in the accounts regardless of the name was originally about Jesus or not (e.g. Herford vs Klausner)
whether the core material is derivative of Christian accounts of Jesus, a forerunner of such accounts or unrelated (e.g. Herford vs Ibn Daud vs McKinsey)
whether Yeshu is a real name or an acronym (e.g. Flusser vs Kjaer-Hansen)
whether Yeshu is a genuine Hebrew equivalent for the name Jesus, a pun on the name Jesus or unrelated to the name Jesus (e.g. Klausner vs Eisenmenger vs McKinsey)

The Toledot Yeshu

The Toledot Yeshu are not part of rabbinic literature and are considered neither canonical nor normative. There is no one authoritative Toledot Yeshu story; rather, various medieval versions existed that differ in attitudes towards the central characters and in story details. It is considered unlikely that any one person wrote it, and each version seems to be from a different set of storytellers. In these manuscripts, the name "Yeshu" is used as designation of the central character. The stories typically understand the name "Yeshu" to be the acronym , but justify its usage by claiming that it is wordplay on his real name, Yehoshua (i.e. Joshua, a Hebrew equivalent of "Jesus"). The story is set in the Hasmonean era, reflecting the setting of the account of Yeshu the student of Yehoshuah ben Perachiah in the Talmud. Due to the Gospel parallels, the Toledot Yeshu narratives are typically viewed as a derogatory account of the life of Jesus resulting from Jewish reaction to persecution by Christians.

Other occurrences
The name Yeshu has also been found on the 1st-century CE ossuary of a Yeshua bar Yehoseph, published by E. L. Sukenik in 1931, and catalogued by L. Y. Rahmani in 1994. Although Sukenik considered this the same as the term in the Talmud, he also entertained the possibility that the final letter ayin was left out due to lack of space between the decorations between which it was inscribed. The fully spelled out name Yeshua and the patronymic are also found on the ossuary. Richard Bauckham considers this a legitimate, if rare, form of the name in use at the time, and writes that this ossuary shows that the name Yeshu "was not invented by the rabbis as a way of avoiding pronouncing the real name of Jesus of Nazareth".

The name Yeshu has also been found in a fragment of the Jerusalem Talmud from the Cairo Genizah, a depository for holy texts which are not usable due to age, damage or errors. Flusser takes this as evidence of the term being a name; however, the standard text of the Jerusalem Talmud refers to one of the numerous Rabbi Yehoshuas of the Talmud and moreover the fragment has the latter name at other points in the text.

Yeshu is also mentioned in Isaac Luria's "Book of the Reincarnations", chapter 37. Within the long list of Jewish Tzadiks it is written:

A similar legend was reported by a Spanish monk when he visited Safed in 1555, with the difference in that the place was not where he was buried but where he hid.

Use in modern Hebrew as a name for Jesus
The term Yeshu was used in Hebrew texts in the Middle Ages then through Rahabi Ezekiel (1750) and Elias Soloweyczyk (1869) who identified Jesus with the character of the Toledoth Yeshu narratives. Likewise Yeshu Ha-Notzri is the modern Hebrew equivalent for "Jesus the Nazarene" although in Christian texts the spellings Yeshua (i.e. "Joshua") and Yeshua Ha-Notzri are preferred, as per the Hebrew New Testaments of Franz Delitzsch (BFBS 1875) and Isaac Salkinsohn (TBS 1886). In Israeli Hebrew Yeshu is used for Jesus of Nazareth as in Aaron Abraham Kabak's novel "On the narrow path" Ba-Mishcol Ha-Tsar (1937). As with Bauckham's observation of medieval sources, the name Yeshu is still never applied to any of the other Joshuas in modern Hebrew, and lexicographers such as Reuben Alcalay distinguish Yeshua ("Joshua") and Yeshu ("Jesus").

See also
 Jacob the Min
 Jesus in the Talmud
 Yeshua

References

Further reading
 Steven Bayme, Understanding Jewish History (KTAV), 1997
 Daniel Boyarin, Dying for God: Martyrdom and the Making of Christianity and Judaism Stanford: Stanford University Press, 1999
 Robert Goldenberg, The Nations Know Ye Not: Ancient Jewish Attitudes towards Other Religions New York: New York University Press 1998
 Mark Hirshman, A Rivalry of Genius: Jewish and Christian Biblical Interpretation in Late Antiquity trans. Baya Stein. Albany: SUNY PRess 1996
 Joseph Klausner, Jesus of Nazareth (Beacon Books), 1964
 Thierry Murcia, Jésus dans le Talmud et la littérature rabbinique ancienne, Turnhout (Brepols), 2014
 Jacob Neusner, Judaism in the Matrix of Christianity Philadelphia: Fortress Press 1986
 Jeffrey Rubenstein Rabbinic Stories (The Classics of Western Spirituality) New York: The Paulist Press, 2002
 R. Travers Herford, Christianity in Talmud and Midrash (KTAV), 1975
 Peter Schäfer, Jesus in the Talmud, Princeton University Press, 2007
 Dennis McKinsey, Biblical Errancy, A Reference Guide, Prometheus Books, (2000)
 Frank R. Zindler, The Jesus the Jews Never Knew: Sepher Toldoth Yeshu and the Quest of the Historical Jesus in Jewish Sources, American Atheist Press, 2003

External links
The Sepher Toldoth Yeshu and its Links to the Gospel Jesus
(Refutations about) Jesus in the Talmud by Gil Student
The (alleged) Jesus Narrative In The Talmud by Gil Student
Did Jesus of Nazareth Exist? (The Talmud) by Dennis McKinsey
Toldoth Yeshu One version of the Toledot Yeshu commonly dated to approximately the 6th century.
 Did Jesus Live 100 B.C.? By G. R. S. Mead, a classic work dedicated to this topic
 Jesus' Death Now Debated by Jews  by Eric J. Greenberg, The Jewish Week, USA, October 3, 2003

Criticism of Christianity
Hebrew-language names
Names of Jesus
Christianity and Judaism related controversies
Judaism and other religions
Religious perspectives on Jesus
Talmud people

Yeshu


Carlo Emanuele Vizzani est un philologue italien, né en 1617 à Bologne et mort le  à Rome.

Biographie
Né vers 1617, à Bologne, Carlo Emanuele Vizzani étudie les langues grecque et latine, la philosophie et la jurisprudence, et est pourvu de la chaire de logique à l'Université de Padoue. Obligé de suivre un procès dont le succès est d'un grand intérêt pour sa famille, il résigne sa chaire en 1644, et vient à Rome, où le pape le nomme avocat consistorial, puis assesseur du Saint Office, référendaire de l'une et l'autre signature, et enfin chanoine de Saint-Pierre. Ces honneurs sont pour lui un nouveau motif d'émulation ; mais l'excès du travail altère sa santé, et il meurt en 1661, à l'âge de 44 ans. Il est inhumé dans la Basilique de la Minerve, où l'on voit son épitaphe, rapportée par Papadopoli dans l'Historia gymnas. Patavini, ,  .

Œuvres

 Epistola græco-latina super raptum Helenæ depictum a Guidone de Reno, Bologne, 1633. in-4°. C'est, comme on voit, la description du tableau ; du Guide représentant l'enlèvement d'Hélène.
 Une traduction latine d'Ocellus Lucanus, accompagnée d'un savant commentaire où les opinions d'Aristote et des Pythagoréens sont comparées, Bologne, 1646, in-4° ; Amsterdam, 1661, même format. Thomas Gale l'inséra, avec la version de Lodovico Nogarola, dans les Opuscula mythologica physica et ethica, Cambridge, 1671, in-8° ; Amsterdam, 1688, in-8°, p. 499 et suiv. ;
 De mandatis principum ; et de officio eorum qui in provincias cum officio mittuntur, Amsterdam, 1656, in-4° ;
 un Panégyrique de la reine Christine de Suède. Il a laissé manuscrits divers traités de philosophie. Vizzani était membre de l'académie des Incogniti de Venise et des Gelati de Bologne.

Voir aussi

Notes et références

Bibliographie

 « Carlo Emanuel Vizzani Bolognese », dans Le glorie de gli Incogniti: o vero, Gli huomini illustri dell'Accademia de' signori Incogniti di Venetia, Venise, Francesco Valuasense, 1647, p. 88–91 (lire en ligne).
 «Carlo Emanuelle Vizzani». dans Memorie imprese, e ritratti de' signori Accademici Gelati di Bologna, Bologna : per li Manolessi, 1672, p. 98–102 (on-line).

Liens externes
 .

Philologue italien
Décès en octobre 1661
Décès à Rome
Naissance à Bologne
Naissance en 1617
Étudiant de l'université de Bologne
Étudiant de l'université de Rome « La Sapienza »
Juriste italien du XVIIe siècle
Écrivain italien du XVIIe siècle
Professeur à l'université de Padoue
Canoniste
Traducteur italien du XVIIe siècle
Membre de l'Accademia dei Gelati

Carlo Emanuele Vizzani


Wein means grape, vine, wine in German and Yiddish (װײַנ).

According to Nelly Weiss, Wein- style family names originated from signboards (house sign, house shield) in Jewish communities. Wein may also be related the German verb "weinen" (to cry).

Notable people with the surname include:

 Albert Wein, American sculptor
 Berel Wein, Orthodox rabbi
 Desiderius Wein (1873–1944), Hungarian doctor and gymnast
 Elizabeth E. Wein,  American author residing in Scotland
 George Wein, jazz pianist
 Glynis Wein, colorist in the comics industry, first wife of Len
 Len Wein (1948–2017), American comic book writer

See also
 Der Wein, 1929 concert aria by Alban Berg

 Wain
 Wine
 Vine

References

Wein


Ayşe Soysal (24 Haziran 1948) Türk matematikçi.

Boğaziçi Üniversitesi'nin 2004-2008 yılları arasındaki rektörüdür.  1976 -2014 yılları arasında  Boğaziçi Üniversitesi Matematik Bölümünde öğretim üyesi olarak görev yaptı. Grup teorisi, halka teorisi ve cisimler, lineer uzaylar ve modüller, topoloji, cebirsel topoloji, grup kohomolojisi, diferansiyel denklemler, lineer cebir, matris teorisi, reel analiz, kompleks analiz, olasılık teorisi, komütatif cebir, geometrik cebir, grup temsilleri konularında ders verdi. 2009 - 2013 yılları arasında YÖK Üyesi  olarak görev yaptı.

Yaşamı
24 Haziran 1948'de İstanbul'da doğdu. 1967'de Arnavutköy Amerikan Kız Koleji'nden mezun oldu ve Robert Kolej Yüksek Okulu'na (sonradan Boğaziçi Üniversitesi oldu)  mühendislik öğrencisi olarak girdi. Ertesi yıl fizik bölümüne geçti; ardından matematik bölümüne de devam etti ve 1971 yılında Fizik-Matematik çift ana dal programından üniversite birincisi olarak mezun oldu.

Yükseköğrenimini tamamladıktan sonra Fulbright bursu ile ABD'ye giderek 1973 yılında  Michigan Üniversitesi'nin matematik alanında lisansüstü çalışmalarını tamamladı ve  başarılı Asyalı kadın doktora öğrencilerine verilen Betsy Barbour bursunu aldı.  1976 yılında aynı üniversiteden doktora derecesi aldı ve Türkiye'ye döndü.

Soysal, 1976 'da Türkiye'ye döndükten sonra Boğaziçi Üniversitesi'nin matematik bölümü öğretim üyesi oldu. 1981'de doçent,1991'de profesör ünvanı aldı. Grup teorisi, halka teorisi ve cisimler, lineer uzaylar ve modüller, topoloji, cebirsel topoloji, grup kohomolojisi, diferansiyel denklemler, lineer cebir, matris teorisi, reel analiz, kompleks analiz, olasılık teorisi, komütatif cebir, geometrik cebir, grup temsilleri konularında ders verdi.

Üniversitede Fakülte Yönetim Kurulu üyeliği, dekan yardımcılığı, Araştırma Fonu Yönetim Kurulu üyeliği, Matematik bölüm başkanlığı ve Üniversitelerarası Kurul temsilciliği gibi birçok idari görevde bulundu.  1992'de Boğaziçi Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi'nin ilk kadın dekanı seçildi. 1994'ten itibaren Üniversitelerarası Kurul'da Boğaziçi Üniversitesi'ni temsil etti. Boğaziçi Üniversitesi'nin 2004 yılındaki seçimlerinde rektör seçildi. 2004-2008 yılları arasında Boğaziçi Üniversitesi rektörlüğünü üstlendi.

2008-2012 arasında TÜBİTAK Bilim Kurulu, Marmara Araştırma Merkezi (MAM) Yürütme Kurulu ve Feza Gürsey Temel Bilimler Araştırma Enstitüsü Yönetim Kurulu üyeliklerinde bulundu. 2009-2013 arasında Yüksek Öğretim Kurulu (YÖK) Genel Kurul üyesi olarak görev yaptı.

2014 yılında Boğaziçi Üniversitesi'nden emekli oldu. Emekli olduktan sonra yarı zamanlı olarak İstanbul Şehir Üniversitesi'nde dersler verdi.  2015-2019 arasında Kadir Has Üniversitesi mütevelli heyetinde yer aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Boun'daki sayfası

1948 doğumlular
İstanbul doğumlu bilim insanları
Türk matematik akademisyenleri
Türk matematikçiler
Abdullah Gül tarafından atanan Yükseköğretim Kurulu üyeleri
Boğaziçi Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi dekanları
Yaşayan insanlar
Robert Lisesinde öğrenim görenler
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
Boğaziçi Üniversitesi rektörleri
Kadir Has Üniversitesi mütevelli heyet üyeleri
TÜBİTAK Bilim Kurulu üyeleri
Michigan Üniversitesinde öğrenim görenler
Kadın matematikçiler
Türk kadın akademisyenler
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler
Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyeleri
20. yüzyıl Türk matematikçileri
21. yüzyıl Türk matematikçileri
İstanbul Şehir Üniversitesi öğretim üyeleri

Ayşe Soysal


Ensembles

Ensemble Ortskern Kraiburg

Das Ensemble umfasst mit dem Marktplatz, der aus dem Talboden des Inn zu ihm aufsteigenden Langgasse (einschließlich ihrer angrenzenden Bebauung an der Bahnhof-, Gillitzer-, Jettenbacher Straße, am Bräuberg und Schießstättenweg) und dem Schlossberg den historischen Kernbereich von Kraiburg. Der Marktplatz, eine nahezu quadratische Anlage, ist an den Seiten geschlossen mit zwei- und dreigeschossigen Bürgerhäusern in der Bauweise der Inn-/Salzachstädte bebaut. Aktennummer: E-1-83-124-2

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Kraiburg

|}

Frauendorf

|}

Guttenburg

|}

Maximilian

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Kraiburg am Inn

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Kraiburg Am Inn
Baudenkmaler Kraiburg Am Inn

Liste der Baudenkmäler in Kraiburg am Inn


The Palacio de Bellas Artes (Palace of Fine Arts) is a prominent cultural center in Mexico City. This hosts performing arts events, literature events and plastic arts galleries and exhibitions (including important permanent Mexican murals). "Bellas Artes" for short, has been called the "art cathedral of Mexico", and is located on the western side of the historic center of Mexico City which is so close to the Alameda Central park.

Bellas Artes replaced the original National Theater, built in the late 19th century. The latter was demolished as part of urban redesign in Mexico City, and a more opulent building was planned to celebrate the centennial of the Mexican War of Independence in 1910. The initial design and construction was undertaken by Italian architect Adamo Boari in 1904, but complications arising from the soft subsoil and the political problem both before and during the Mexican Revolution, hindered then stopped construction completely by 1913. Construction resumed in 1932 under Mexican architect  and was completed in 1934. It was then inaugurated on November 29, 1934.

The exterior of the building is primarily Art Nouveau and Neoclassical and the interior is primarily Art Deco. The building is best known for its murals by Diego Rivera, Siqueiros and others, as well as the many exhibitions and theatrical performances it hosts, including the Ballet Folklórico de México.

History

The oldest known structure on the site was the Convent of Santa Isabel, whose church was built in 1680. However, significant Mexica finds, such as a sacrificial altar in the shape of a plumed snake have been found here. The convent area suffered frequent drought during the early canal period and development here grew quickly.

In spite of this, the convent remained until it was forcibly closed in the 1860s by the Reform Laws. It was replaced by a textile mill and lower-class housing.

A section of this housing, on Santa Isabel Alley, was torn down and replaced by the National Theater in the latter 19th century. During the late 19th century and very early 20th, this theatre was the site of most of Mexico City's high culture, presenting events such as theatre, operettas, Viennese dance and more.

It was then decided to replace this building with a more opulent one for the upcoming Centennial of Mexican Independence celebrations in 1910. The old theatre was demolished in 1901, and the new theatre would be called the Gran Teatro de Ópera. The work was awarded to Italian architect Adamo Boari, who favored neoclassical and art nouveau styles and who is responsible for the Palacio del Correo which is across the street. Adamo Boari promised in October 1904 to build a grand metallic structure, which at that time only existed in the United States, but not to this size. The first stone of the building was placed by Porfirio Díaz in 1904. Despite the 1910 deadline, by 1913, the building was hardly begun with only a basic shell. One reason for this is that the project became more complicated than anticipated as the heavy building sank into the soft spongy subsoil. The other reason was the political and economic instability that would lead to the Mexican Revolution. Full hostilities suspended construction of the palace completely and Adamo Boari returned to Italy.

The project would sit unfinished for about twenty years. In 1932, construction resumed under Mexican architect . Mariscal completed the interior but updated it from Boari's plans to the more modern Art Deco style. The building was completely finished in 1934, and was inaugurated on 29 November of that year. The inaugural work presented in the theatre was "La Verdad Sospechosa" by Juan Ruiz de Alarcón in 1934. In 1946, the Instituto Nacional de Bellas Artes (National Institute of the Fine Arts) was created as a government agency to promote the arts and was initially housed at the Museo Nacional de Artes Plásticas, the Museo del Libro and other places. It is now at the Palacio.

In this theatre, Maria Callas debuted in the opera Norma in 1950.

In 2002, the palace was the scene of the funeral of María Félix.

Since its initial construction, very little has been updated or modified. However, intensive renovation efforts were begun in 2009 for the upcoming 2010 celebrations. Much of the equipment and machinery is original from the early 20th century. Much of the technological equipment is being updated, especially in the theatre which needs computerized lights, sound systems and other improvements. Other work will improve the acoustics. Upgrades to the theatre will allow for multimedia shows which were not available before. The main hall has had no renovation or upgrade work since it opened in 1934. Renovations here will lessen the number of people the hall can accommodate but should make the area more comfortable.

The building

The palace has a mixture of a number of architectural styles; however, it is principally Art Nouveau and Art Deco. Art Nouveau dominates the exterior, which was done by Adamo Boari, and the inside is dominated by Art Deco, which was completed by Federico Mariscal. Since construction began in 1904, the theater (which opened in 1934) has sunk some four meters into the soft soil of Mexico City. The main facade, which faces Avenida Juárez, is made of white Italian Carrara marble. In the interior of the portal are sculptures by Italian Leonardo Bistolfi. It consists of "Harmony", surrounded by "Pain", "Rage", "Happiness", "Peace" and "Love". Another portion of the facade contains cherubs and sculptures representing music and inspiration. On the plaza front of the building, designed by Boari, there are four Pegasus sculptures which were made by Spanish Agustí Querol Subirats. These had been in the Zocalo before being brought here. The roof covering the center of the building is made of crystal designed by Hungarian Géza Maróti and depicts the muses with Apollo. One aspect of the Palace which has since disappeared is the "Pergola", which was located in the Alameda. It was constructed to house pictorial exhibitions for the 1910 celebrations, but it was demolished in 1973.

The interior is also surfaced in Carrara marble. It divides into three sections: the main hall with adjoining smaller exhibition halls, the theatre and the offices of the Insituto Nacional de Bellas Artes. The main hall is covered by the Marotti glass and iron roof. It and the balconies of all three upper floors can be seen from the ground floor below. In areas of the main hall, pre-Hispanic motifs done in Art Deco style, such as serpents' heads on window arches and Maya Chaac masks on the vertical light panels distinguish this interior from its contemporaries. The smaller exhibition halls are located on the first and second floors. The first floor is decorated with crystal lamps, created by Edgar Brandt and hold murals by Rufino Tamayo. The Adamo Boari and Manuel M. Ponce halls hold music and literature events. And the National and International halls are for exhibitions. The second floor has smaller exhibition halls as well as murals by José Clemente Orozco, David Alfaro Siqueiros, Diego Rivera, Jorge González Camarena, Roberto Montenegro and Manuel Rodríguez Lozano. The third floor is occupied by the Museum of Architecture. The ironwork was designed in Italy by Alessandro Mazzucotelli and in Mexico by Luis Romero Soto.

At the entrance of the theatre, there are mascarons in bronze with depictions of Tlaloc, and Chaac, the Aztec and Maya deities of water, which along with the rest were designed by Gianette Fiorenzo. On the arch over the stage there are representations of various mythological personas such as the Muses with Apollo. This was constructed in Hungary in the workshops of Géza Maróti. However, the most impacting aspect is the stage "curtain" which is a stained glass foldable panel created out of nearly a million pieces of iridescent colored glass by Tiffany's in New York. This stage curtain is the only one of its type in any opera house in the world and weighs 24 tons. The design of the curtain has the volcanos Popocatépetl and Iztaccíhuatl in the center. Around them is a Mexican landscape surrounded by images of sculptures from Yautepec and Oaxaca. This design was inspired by work done by artist Gerardo Murillo (Dr. Atl). The theatre has a capacity of 1,000.

Events

The Palace has been the scene of some of the most notable events in music, dance, theatre, opera and literature and has hosted important exhibitions of painting, sculpture and photography. It has hosted some of the biggest names from both Mexico and abroad. It has hosted poetry events as well as those related to popular culture. Artists and companies are from all parts of Mexico and abroad. It has been called the "Cathedral of Art in Mexico" and is considered to be the most important theatre and the most important cultural center in Mexico. It was declared an artistic monument in 1987 by UNESCO. The building is administered by the Instituto Nacional de Bellas Artes of the federal government. The palace receive on average 10,000 visitors each week.

Two of the best-known groups which regularly perform here are the Ballet Folklórico de México Compania Nacional de Opera de Bellas Artes and the National Symphonic Orchestra. The first performs in the theatre twice a week and is a spectacle of pre and post Hispanic dance of Mexico. A typical program includes Aztec ritual dances, agricultural dances from Jalisco, a fiesta in Veracruz, a wedding celebration — all accompanies by mariachis, marimba players and singers. Regular annual events include the Premio Quorum for Mexican designers in graphic and industrial materials and the Premios Ariel for Mexican films.

Numerous individual events have been held here. These include several exhibitions of Frida Kahlo's work, and a number of appearances by Luciano Pavarotti. In 1987, Bellas Artes hosted a legendary performance of Jesusa Rodríguez's Donna Giovanni, an adaptation of Mozart's opera with a female cast. Other appearances have been made by Mexican baritone Jorge Lagunes (2002) and Catalan guitarist Joan Manuel Serrat (2003). Events that have been held here include "ABCDF Palabras de Ciudad" (2002) showing life in popular housing in photographs and video, "Bordados del Mexico Antiguo" (Embroidery of Old Mexico) showing processes, history and design, Rem Koolhaas Premio Pritzker 2000" conference and "Exchanging Views: Visions of Latin America" which was an exhibit from the collection of Patricia Phelps de Cisneros comprising 148 works by 72 artists from across Latin America in 2006.

Occasionally, the plaza in front of the Palace is the scene of protests such as those against the Iraq War in 2003 and against bullfighting in 2010.

Murals
The floors between the ground floor and the uppermost floor are dominated by a number of murals painted by most of the famous names of Mexican muralism.

On the 2nd floor are two early-1950s works by Rufino Tamayo: México de Hoy (Mexico Today) and Nacimiento de la Nacionalidad (Birth of Nationality), a symbolic depiction of the creation of the mestizo (person of mixed indigenous and Spanish ancestry) identity.

At the west end of the 3rd floor is El hombre controlador del universo (Man, controller of the universe- known as Man at the Crossroads), originally commissioned for New York's Rockefeller Center in 1933. The mural depicts a variety of technological and societal themes (such as the discoveries made possible by microscopes and telescopes) and was controversial for its inclusion of Lenin and a Soviet May Day parade. The Rockefellers were not happy with the painting and the incomplete work was eventually destroyed and painted over. Rivera recreated it here in 1934. On the north side of the third floor are David Alfaro Siqueiros' three-part La Nueva Democracia (New Democracy) and Rivera's four-part Carnaval de la Vida Mexicana (Carnival of Mexican Life); to the east is José Clemente Orozco's La Katharsis (Catharsis), depicting the conflict between humankind's 'social' and 'natural' aspects.

Museo del Palacio de Bellas Artes

The Museo del Palacio de Bellas Artes (Museum of the Palace of Fine Arts) is the organization that takes care of the permanent murals and other artwork in the building as well as arrange temporary exhibits. These exhibits cover a wide range of media and feature Mexican and international artists, focusing on classic and contemporary artists.

Museo Nacional de Arquitectura
The Museo Nacional de Arquitectura (Museum of Architecture) occupies the top floor of the building, covered by the glass and iron roof. It contains exhibitions from renowned Mexican architects including models, designs and photographs of major works. The museum also arranges temporary exhibitions of its collections in other facilities to expose the Mexican public to the country's rich architectural heritage. Some of the major architects featured at the museum include Jaime Ortiz Monasterio, Carlos Mijares Bracho, Adamo Boari and Luis Barragán. The museum is divided into four sections called "Arquitectura-contrastes: Jaime Ortiz Monasterio y Carlos Mijares Bracho", "Corpus Urbanístico de la Ciudad de México", "Teatro Nacional de México (Plano original)" and "Teatro Nacional de México." There are also temporary exhibits on contemporary architecture.

Gallery

See also
List of Colonial government and civil buildings in Mexico City
List of colonial churches in Mexico City
List of archaeological sites in Mexico City
Lincoln Center

References

Further reading

External links

Palacio de Bellas Artes website  at palacio.bellasartes.gob.mx/

Buildings and structures in Mexico City
Opera houses in Mexico
Art museums and galleries in Mexico
Museums in Mexico City
Theatres in Mexico City
Cuauhtémoc, Mexico City
Historic center of Mexico City
Landmarks in Mexico City
National Monuments of Mexico
1934 establishments in Mexico
Theatres completed in 1934
Music venues completed in 1934
20th century in Mexico City
Neoclassical architecture in Mexico
Art Deco architecture in Mexico
Art Nouveau architecture in Mexico City
Art Nouveau theatres

Palacio de Bellas Artes


موهيلي :(أو موحيلي أو موالي بالشيقمر) هي إحدى الجزر الأربعة الرئيسية في جزر القمر تقع في المحيط الهندي في شمال قناة موزمبيق. الجزيرة هي الأصغر في جزر القمر وتعتبر الأكثر جذباً للسياح. في 1991 كان عدد سكان الجزيرة حوالي 24000 نسمة وعاصمة الجزيرة هي فمبوني. أكبر المجموعات العرقية المتواجدة في الجزيرة هم العرب والبنتو والأوروبيون والماليزيين والملغاشيين. جميع سكان الجزيرة مسلمون.

الجغرافيا

جزيرة موهيلي هي أقدم جزر القمر وخلاف للأخريات تمتلك أراضٍ طينية تحتفظ بالماء وهي أيضا الأصغر بين الأخريات.

الكائنات الحية
تملك الجزيرة عدة شواطئ من الرمل الأبيض وفي موسم التزاوج تأتي إليها السلاحف الخضراء. تم تأسيس محمية بحرية في 1999 بالتعاون مع التعاونيات القروية. هده المبادرة الفريدة حصلت على جائزة المبادرة الاستوائية من طرف الأمم المتحدة في 2002.

التاريخ
كانت جزيرة موهيلي تتبع أمراء إنجوان شأنها في ذلك شأن مايوت ويسكن
الجزيرة جماعات فارسية من شيراز، إلا أن أغلب السكان كانوا على المذهب السني
وقد انتشرت الحروب الأهلية في جزيرة موهيلي، حتى وقعت في يد أحد أقارب رادما الأول ملك الهوفا في
مدغشقر وكان يدعى راماناتيكا الذي أصبح سلطانا على البلاد واعتنق الإسلام وسمّى نفسه عبد الرحمن
ظل عبد الرحمن أو راماناتيكا يحكم موهيلي، حتى 1842 وقد اتسمت فترة حكمة بالقوة وتدعيم نفوذه على
الجزيرة، وقد تولت ابنته حكم الجزيرة بعد وفاته، مما أدى إلى تزايد أطماع جيرانها في ممكلتها وخاصة
سلطان زنجبار السيد سعيد بن سلطان الذي تطلع لمد نفوذ بلاده نحو الجنوب وأراد تدعيم سيطرته
على موهيلي أما عن طريق الزواج من السلطانة الجديدة، أو عن طريق إعلان تبعية الجزيرة له، كذلك تطلعت
مملكة الهوفا في مدغشقر لوضع يدها على موهيلي، ونتيجة لتزايد أطماع جيران جزيرة موهيلي فيها لجأت
الملكة إلى الفرنسيين ودخلت في مفاوضات معهم وقبلت إعلان الحماية الفرنسية على أراضيها عام 1849،
ولكن رغم إقدام الملكة على هذه الخطوة إلا أن سلطان زنجبار والأمراء العرب لم يرضوا بذلك
فقامت الملكة باستبعاد الفرنسيين وقبلت الزواج من ابن عم سلطان زنجبار الذي أحكم قبضته على البلاد،
ولكن سرعان ما ضاقت تاكاطة بتقييد سلطاتها فقامت بثورة ضد زوجها فر على أثرها من البلاد عام 1860.

الفرنسيين قد تزايد نشاطهم في موهيلي. ولكن الأمور لم تستقر في جزيرة موهيلي مما دفع سكانها إلى تشكيل
وفد منها لطلب الحماية المصرية من الخديوي اسماعيل. ونتيجة لعدم استقرار الأمور في موهيلي،
أُجبرت الملكة على التنازل عن العرش لابنها بعد فترة من الاضطرابات التي شهدتها الجزيرة في أعقاب طرد زوجها
من البلاد، وعجز مجلس الوزراء عن السيطرة على الموقف، فطلب من فرنسا إعلان الحماية الفرنسية على
موهيلي وتم عقد المعاهدة الحماية في 26 أبريل 1886.

السياسة

الاقتصاد

الاماكن السياحية

المراجع

الانفصالية في إفريقيا
بلدان مطلة على المحيط الهندي
تأسيسات سنة 1886 في الإمبراطورية الاستعمارية الفرنسية
تاريخ جزر القمر
جزر جزر القمر
دول سابقة في إفريقيا
دول وأقاليم أسست في 1997

موهيلي


Östra Hoby er et landsby i Simrishamn kommune i Skåne län. Östra Hoby kirke stammer fra 1100-tallet.

Poul Hansen Ancher blev født her i 1629 eller 1630 hvor hans far var sognepræst.

Byer i Simrishamns kommun

Östra Hoby


Josef Stalin (asıl adı Yosif Visaryonoviç Cuğaşvili) (18 Aralık 1878 - 5 Mart 1953), Gürcü asıllı Sovyet devlet adamı ve Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri (1922-1953). Sovyetler Birliği'ni 1924'ten ölümüne kadar diktatörlük rejimi ile yönetti. Stalin; Sovyetler Birliği'ni endüstriyel ve askerî bir süper güce dönüştürdü, fakat bunu gerçekleştirirken totaliter politikalar uyguladı ve milyonlarca Sovyet vatandaşı diktatörlüğü sırasında hayatını kaybetti. Stalin döneminde; 3 ila 20 milyon arasında insan çalışma kampları, zorunlu kolektivizasyon, kıtlık ve yargısız infazlardan dolayı ölmüştür.

Josef Stalin; Vladimir Lenin'in ölümünden sonra Komünist Parti Genel Sekreteri olarak nüfuzunu artırdı ve 1927 yılında Sovyetler Birliği'nin lideri konumuna geldi. Sovyetler Birliği'ni kolektif bir liderliğin parçası olarak yönetmesine rağmen, yönetim kadroları arasındaki nüfuzu ve komünist rejimin dışarıdan algılanışı diktatör olarak gözükmesine sebebiyet verdi. İdeolojik olarak Marksizmin Leninist yorumuna adanmış bir komünist olan Stalin bu fikirleri Marksizm-Leninizm olarak resmîleştirirken, kendi politika ve uygulamaları Stalinizm olarak tanımlanmaya çalışılsa da Stalin bizzat bu tanımlamaya karşı çıkmıştır.

Stalin hükûmeti Komünist Enternasyonal aracılığıyla Marksizm-Leninizm'i yurtdışına taşıdı ve 1930'larda, özellikle İspanya İç Savaşı'nda Avrupa'da anti-faşist hareketleri destekledi. 1939'da Nazi Almanyası ile Sovyetlerin Polonya'yı işgal etmesi ile sonuçlanan bir saldırmazlık paktı imzaladı. Nazi Almanyası, anlaşmayı 1941'de Sovyetler Birliği'ni işgal ederek sona erdirdi. İlk gerilemelere rağmen, Sovyet Kızıl Ordusu Nazi saldırısını püskürttü ve 1945'te Berlin'i ele geçirerek Avrupa'da II. Dünya Savaşı sona erdi. Daha sonraki süreçte Sovyetler, II. Dünya Savaşı esnasında işgal ettikleri Baltık ülkelerinde yeni sosyalist devletler ilan etti ve Orta ve Doğu Avrupa, Çin ve Kuzey Kore'de Sovyet yanlısı hükûmetler kurulmasına yardımcı oldu. Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri savaştan küresel süper güçler olarak çıkarken; Stalin, ülkesini savaş sonrası yeniden yapılanma yoluyla yönetti ve 1949'da nükleer bir silah geliştirdi. Bu yıllarda, ülke başka bir büyük kıtlık ve ülkede görev yapan Yahudi doktorlara yönelik başlatılan anti-semitik bir kampanya yaşadı. Stalin'in 1953'teki ölümünden sonra, yerine gelen Nikita Kruşçev, Stalin'in politika ve uygulamalarına karşı çıktı ve Sovyet toplumunda destalinizasyonu başlattı.

20. yüzyılın en önemli figürlerinden biri olarak kabul edilen Stalin, onu işçi sınıfının ve sosyalizmin bir şampiyonu olarak kabul eden uluslararası Marksist-Leninist hareket içinde, yaygın bir kişilik kültünün oluşmasına yol açtı. Ekim Devrimi'ni planlayan ve başarıya ulaştıran liderler arasında yer alan, Rus İç Savaşı'nda cephe komutanlığı yapan ve II. Dünya Savaşı'nda muzaffer olan Kızıl Ordu'nun başkomutanı Stalin özellikle 1930'lu yıllarda Sovyet ekonomisindeki büyük kalkınma ve II. Dünya Savaşı'ndaki zaferden dolayı Rusya ve Gürcistan'da popülerliğini korudu. Rusya'da yapılan bir ankette 20. yüzyılın en başarılı üçüncü lideri seçildi. Tarihin akışına etki eden önemli rolü dolayısıyla pek çok tarihçi ve yazarın üzerine araştırmalar yaptığı Stalin, bu özelliği ile hakkında en fazla eser ortaya konulan siyasetçilerden birisi oldu. Fakat, Stalin'in totaliter hükûmeti geniş bir kesim tarafından kitlesel baskılar uygulamak, etnik temizlik, sürgünler, yüz binlerce infaz uygulamak ve milyonlarca insanın ölümü ile sonuçlanan kıtlıklara sebep olmak ve yönetmekle suçlandı. Aralık 1965 tarihli gizli bir Sovyet içişleri bakanlığı raporuna göre, 1940-1953 arasında 46.000 kişi Moldova'dan, 61.000 Belarus'tan, 571.000 Ukrayna'dan, 119.000 Litvanya'dan, 53.000 Letonya'dan ve 33.000 kişi ise Estonya'dan sürgün edildi.

İlk yılları
Yosif Cuğaşvili olarak 18 Aralık 1878'de Gori'de dünyaya geldi. 7 yaşında çiçek hastalığına yakalandı ve bu hastalık yüzünde kalıcı izler bıraktı. 10 yaşında Gürcü çocukların Rusça eğitim aldığı rahip okuluna devam etti. 12 yaşına geldiğinde geçirdiği iki at arabası kazası sonucu sol kolu sakatlandı ve hayatı boyunca tam iyileşmedi. 16 yaşında Gürcü Ortodoks Rahip Okuluna gitmeye hak kazansa da, burada otoriteye karşı başkaldırıp huzursuzluk çıkardığı için 1899 yılında okuldan atıldı.

Bu dönemde, Lenin'in eserlerini okudu ve Marksist bir devrimci olmaya karar verdi. Tiflis'teki RSDİP örgütüne katıldı ve 1901 yılında Tiflis'te Çarlık askerleri tarafından bastırılan 1 Mayıs gösterilerini örgütledi. Buradan Batum'a geçti ve petrol işçilerinin örgütlenmesinde görev aldı. Mart 1902'de petrol işçilerinin greve gitmesinde etkili oldu. 1903 yılında Bolşeviklere katıldı. Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi 2. Kongresi'nde kararlı ve devrimciliğe destek veren tavrıyla Lenin'in dikkatini çekti. Böylece RSDİP'in ve Bolşeviklerin Kafkas bölge temsilcisi konumuna geldi. Ohranka tarafından sürekli izlense de profesyonel devrimci olarak illegal parti faaliyetlerini aksatmadan yürüttü. Kafkaslar'da özellikle propaganda, grev örgütleme, banka soygunu gibi alanlarda faaliyet gösterdi.

1905 ve sonrası
Yosif Visaryonoviç Cuğaşvili 1905 Devrimi sırasında Tiflis'te bulunmaktaydı. Aralık ayında önce Sankt-Peterburg'da yapılması planlanan ancak sonradan Finlandiya'ya alınan Bolşevik Konferansına delege seçildi ve 24 Aralık 1905 günü Tampere'de yapılan toplantıya katıldı.

Tiflis'e döndüğünde Çarlık askerlerinin ve Karayüzlerin devrimi bastırdığını ve katliamlara başladığını gördü. Tiflis'i kana bulayan Çarlık Ordusu komutanı General Fyodor Griyazanov'a düzenlenen başarılı suikast saldırısında yer aldı.
1906 yılı Nisan ayında Stockholm'de yapılan 4. Kongreye katıldı. Burada sonradan birlikte çalışacağı Kliment Voroşilov, Feliks Dzerjinski, Grigori Zinovyev, Aleksey İvanoviç Rikov ile tanıştı ve eski dostları Mihail Kalinin ve Stepan Şaumyan ile yeniden buluştu.

15-16 Temmuz 1906 akşamı Yekaterina Svanidze ile evlendi. Bu evlilikten ilk oğlu Yakov dünyaya geldi. Bolşevik Parti banka soygunlarını yasakladığı için geçici bir süre partiden resmen istifa etti ve bir banka soygunu düzenleyerek Bakü'ye kaçtı. Bakü'de yeraltı faaliyetlerini sürdüren Stalin, Çarlık taraftarlarına karşı örgütlenmeyi hızlandırdı. 27 Nisan (10 Mayıs) 1907 günü Stepan Şaumyan ile birlikte Birleşik Krallık'a geçerek 5. Kongreye gözlemci delege olarak katıldı. Bu dönemde tifo hastalığına yakalanan eşi Kato 22 Kasım 1907 günü Bakü'de öldü. Eşinin çok genç yaşta ölümü Stalin'i çok derinden etkiledi.

Stalin, Bakü'de bulunduğu dönemde Müslüman işçiler arasında örgütlenme faaliyeti gösterdi. Parti içindeki işçiler tarafından sevilmekteyse de partili aydınlar tarafından kaba davranışları ve sertlik yanlısı politikaları beğenilmedi. Bakü'de Çarlık yanlısı Karayüzler örgütü ile mücadele etti ve Bolşevikler için petrol madeni sahibi zenginlerden zorla para topladı. Bu yıllarda Kafkasya'daki parti tabanında Lenin'den sonra en etkili kişi olduğu belirtilir.

Kafkaslardan sonra ilk kez 1911 yılında Bolşeviklerin büyük örgütlerinin bulunduğu Moskova veya St. Petersburg'a gitmek istediğini belirtti. Bunun üzerine 1911 Eylül ayında Sankt-Petersburg örgütüne katıldı. Ocak 1912'de yapılan ve Bolşeviklerin ayrı bir parti olduklarını açıkladıkları ilk toplantı olan Prag Parti Konferansına delege olmasına rağmen katılamasa da ilk kez Merkez Komitesine seçildi. Bu dönemde yine Merkez Komitesinde bulunan ve aynı zamanda Bolşevik Duma vekili olan Ohranka (Kamu Güvenliğinin ve Düzeninin Korunması Departmanı) ajanı Roman Malinovski sayesinde Çarlık rejimi tüm Bolşevik liderleri yakalamayı başardı. Nisan 1912'de Sankt-Petersburg'da Pravda'nın yayınlanmasında görev aldı. Artık yazılarında ve parti içinde Rusça çelik adam anlamına gelen Stalin mahlasını kullanmaya başladı. Temmuz ayında yakalansa da sürgün edildiği Sibirya'daki Narym kasabasından kısa sürede firar etmeyi başardı.

Bu dönemde Bolşevikler ile Menşevikler arasında birlik sağlanmasını savundu ve Lenin tarafından Polonya sınırları içinde bulunan Kraków'a çağrıldı. Lenin kesinlikle Bolşeviklerin ayrı bir siyasi hatta kalmasını savunuyordu ve Rusya'da bulunan Merkez Komitesi üyelerinden Stalin'i bu görüşe ikna etmeye çalıştı. Stalin Kraków'da bulunduğu bu dönemde Viyana'daki Bolşeviklerin yanına gitti. Burada Mart 1913'te yayınlanacak ünlü eseri Marksizm ve Ulusal Sorun (Rusça: Марксизм и национальный вопрос)u yazdı.

Şubat 1913'te Sankt-Petersburg'a döndü. Malinovski tarafından burada tuzağa düşürüldü ve 4 yıl sürecek son sürgünü olan Kuzey Kutup dairesindeki çok soğuk bir yer olan Turhansk bölgesi küçük Kureika köyüne gönderildi. 1916 yılının Aralık ayında I. Dünya Savaşından zor durumdaki Çarlık rejimi tarafından orduya alınmak üzere diğer siyasi sürgünlerle beraber çağrıldı. Şubat 1917'de Yenisey Nehri kıyısındaki Krasnoyarsk'a ulaştı, ancak çocukluğundan beri sakat olan sol kolu nedeniyle askere alınmadı. Şubat Devrimi'nin patlak vermesiyle beraber özgür kaldı ve 12 Mart günü Sankt-Petersburg'a geldi.

Ekim Devrimi ve kuruluş

1917 Şubat Devriminin ardından sürgünde beraber bulunduğu Lev Kamenev, Matvei Muranov ile birlikte Petrograd'a döndü. Bu dönemde Bolşevikler Şubat Devrimi'ne hazırlıksız yakalanmışlardı. Lenin dahil olmak üzere önde gelen tüm liderler Batı Avrupa ülkelerinde veya yurt içinde sürgündeydi. İkincil derecedeki önderlerden Vyaçeslav Molotov ve Aleksandr Şlyapnikov yönetimi ele aldı. Bolşevik yayın organı Pravda'da Geçici Hükümeti şiddetle eleştiriyordu. Stalin, Kamenev ve Muranov şehre gelir gelmez Pravda'nın başına geçti ve Geçici Hükûmete karşı ılımlı bir siyaset sergilemeye başladı. Ayrıca Menşeviklerle birlik yapılmasını önerdi. Sürgünde bulunduğu İsviçre'den durumu izleyen Lenin bu siyasi hatta karşı çıkmakta ama duruma müdahale edememekteydi. Ülkeye acilen dönmek isteyen ancak sürmekte olan savaş yüzünden İsviçre'den dışarı çıkamayan Lenin İsviçreli komünist Fritz Platten'in aracılığıyla Alman İmparatorluğu ile görüşmelere başladı. Sonunda anlaşma sağlandı ve Mühürlü Tren olarak adlandırılan yolculukla Lenin ve diğer Rus sürgünler Nisan ayı başında Petrograd'a geldiler. Lenin gelir gelmez Pravda'nın hükûmet yanlısı politikasını şiddetle reddetti ve Nisan Tezleri olarak bilinen kararlarını ilan etti. Buna göre parti Geçici Hükûmete kesinlikle destek vermeyecek, tersine tüm iktidarın Sovyetlere verilmesi için örgütlenecekti. Temmuz Günleri olarak bilinen tabandaki işçi ve asker ayaklanmasından sonra geçici hükûmet Bolşevikler üzerinde kovuşturma başlattı. Stalin bu dönemde toplanan Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi 6. Kongresinde Lenin'in Geçici Hükûmet tarafından aranması üzerine teklif edilen ve Lenin'in teslim olmasını içeren görüşlere şiddetle karşı çıktı. Kovuşturmaya uğrayan Bolşeviklerin toparlanmasını ve Lenin'in gizli bir şekilde saklanmasını sağladı. Bu dönemde Lenin Finlandiya'da yeraltında olduğundan Sverdlov'la birlikte partinin yönetimini üstlendi. Kornilov Olayının bastırılmasından sonra popülerliği olağanüstü derecede artan Bolşevikler Ekim Devrimi ile iktidarı aldı. Petrograd'da toplanmakta olan 2. Tüm Rusya Sovyetleri Kongresi'nde iktidar Lenin önderliğindeki Bolşeviklere bırakıldı. Bolşeviklerin ve müttefikleri Sol SR'ların çoğunlukta olduğu kongre Lenin'in başkanlığındaki ilk Sovyet hükûmeti olan Sovnarkomu onayladı. Gürcü asıllı olan Stalin de bu kabinede Milliyetler Halk Komiseri olarak görev aldı.

İktidar
Stalin 1922 yılında Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri seçildi. Merkez Komite toplantısında alınan bu karar Stalin'in iktidara yürümesinde önemli bir etken oldu. Stalin'in iktidarı ile birlikte Sovyetler Birliği'nin en yüksek yönetim merci oldu.

1922 yılında Beyaz Terör'ü kesin olarak yenilgiye uğratan ve monarşi taraftarlarını ülkeden kovan Bolşevikler devletin federal yapısı konusunda tartışmaya başladılar. Milliyetler Halk Komiseri olan Stalin diğer cumhuriyetlerin Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içinde özerk nitelikte teşkilatlanmaları gerektiğini savundu. Lenin buna şiddetle karşı çıkarak tüm cumhuriyetlerin eşit statüde, egemenlik haklarının korunduğu birleşik bir federasyon planı hazırladı. Gürcistan Komünist Partisi'nin özerk hareket etme talepleri Gürcü asıllı olmasına karşın Stalin'in sert müdahalesine sebep oldu. Lenin bu olay üzerine Stalin'in genel sekreterlikten uzaklaştırılmasını önerdi. Ancak Stalin'in önerisiyle Abhazya ve Güney Osetya bölgeleri Gürcistan'da özerk cumhuriyetler olma hakkını kazandı.

Lenin'in 21 Ocak 1924'teki erken ölümünden sonra kolektif bir yönetim idareyi devraldı. Birlik ve beraberlik yönünde verilen onca demeç partideki rekabeti gizlemeye yetmedi. Troçki'nin uzlaşmaz tavırlarına karşın Zinovyev ve Kamenev de Stalin ile ittifak kurdu. Bu ittifak Troçki'yi sürgün etmeyi başardı. 1927'de Stalin'in mutlak iktidarına geçilirken ekonomik alanda da I. Beş Yıllık Plan kabul edildi. Sanayi ve tarım alanında ayrı ayrı belirlenen planın normları hızlı bir kalkınmayı hedef alıyordu.

Lenin'in enerjiyi kalkınmanın temeli olarak kabul ettiği komünizm Sovyet iktidarı ve elektirifikasyonla sağlanır sözüne dayanarak enerji yatırımlarına ağırlık verildi. Ülkenin her yerinde hidroelektrik santralleri kuruldu. Sanayide ağır sanayi üretimine öncelik verildi. Tarımsal alanda ise kolektivizasyona geçilerek topraklar sovhoz ve kolhoz olarak iki kısma ayrıldı. 210 bin kolhoz çiftliği ve 6 bin tarım istasyonu kuruldu. Bu istasyonlarda 500 bin kadar traktör mevcut hale getirildi. Kolektif üretim tarımsal üretimi artırmakla birlikte eski toprak aristokratlarının koletivizasyona katılmayı reddederek sabotaj ve yağma faaliyetlerine başlamaları bazı bölgelerde verimi düşürdü. Özellikle Batı Ukrayna'da kolektif çiftlikler yağmalanarak tarlalar ve istasyonlar ateşe verildi. Bu durum bölgede kıtlığa yol açarken Stalin'in sert tedbirler almasına sebep oldu. Yağma ve talan hareketlerine girişenler çalışma kamplarına gönderildi. Böylece Birinci Beş Yıllık Planın hedeflerine dört yıl üç ay gibi bir sürede ulaşıldı.

1933'te başlatılan İkinci Beş Yıllık Plan döneminde SSCB'de 4500 fabrika ve enerji tesisi yapılarak hizmete açıldı. Üçüncü Beş Yıllık Planın 1938-1941 arasındaki döneminde 3000'e yakın sanayi tesisi kuruldu. Böylece II. Dünya Savaşı öncesi planlı dönemde 9000 dolayında büyük ölçekli sanayi tesisi açılmış oldu. 1940 yılı sonunda SSCB ağır sanayi üretimi 1913'tekinin 12 katına ulaştı.

Siyasi mücadeleler ve tasfiye hareketleri

Stalin yönetimi, Sovyetler Birliği'nde 1936-1938 yılları arasında tarihe Büyük Tasfiye adıyla geçecek bir baskı kampanyası yürütür. Bu kampanya sonucunda birçok Komünist Parti ve devlet görevlileri tasfiye edilmiş, geniş çapta polis ve istihbarat araştırmalarında bulunulmuş, keyfi tutuklama ve infazlar uygulanmıştır. Rus tarihindeki en yoğun tasfiye hareketi olarak anılır. Bu infaz ve tasfiyeleri pratiğe dökmede dönemin NKVD başkanı Nikolay Yejov ön plana çıkar.

Büyük Tasfiye neticesinde 600.000 ila 1.2 milyon kişinin hayatını kaybettiği tahmin edilmektedir. Bilhassa Sağ Muhalefet ve Sol Muhalefet baskılanmış, her iki muhalefet mensuplarının birçoğu yargılanıp idama mahkum edilmiştir.

1941-45 "Büyük Yurtseverlik Savaşı"

II. Dünya Savaşı sırasında parti liderliği, hükûmet başkanlığı ve Sovyet orduları başkomutanlığı görevlerini bir arada yürüttü. 1939'da Adolf Hitler'in Nazi Almanyası'yla Molotov-Ribbentrop Paktı diye de bilinen bir saldırmazlık anlaşmasını imzaladı. Bu sayede Nazi ordularına karşı savaş hazırlığı yapmak için vakit kazanmış oldu. Bu anlaşma müzakereleri sırasında, Stalin, Hitler'den, Polonya'nın doğusunun, -ki bu topraklar Rus Devrimi sırasında, devrimi doğduğu gün boğmak isteyen Polonya hükûmeti tarafından işgal edilmişti- Finlandiya'nın güneyinin, Estonya, Letonya ve Litvanya'nın Nazi ordularının güzergahları dışında bırakılmasında diretti ve bu bölgelerin Sovyet nüfuz alanında olduğunu belirtti. Bu sayede diplomatik bir manevrayla Baltık Denizi'nden Karadeniz'e kadar Nazilerin -eğer yapmış oldukları anlaşmayı ihlal etmeselerdi- asla yaramayacağı tampon bölgeler oluşturdu. Bu büyük bir diplomatik başarıydı. Savaş sırasında Stalin'in Türkiye'den de toprak talepleri olduğu iddiası savaşın çeşitli taraflarınca Türk-Sovyet ilişkilerini germek amacıyla pek çok kereler farklı amaçlarla dillendirildi. Bu propagandanın savaş sonrası dönemde ABD'nin Türkiye'deki nüfuzunu artırmasında ve Türkiye'nin NATO'ya üye yapılmasındaki etkisi büyüktür.

Bu tartışmalı tarihsel dönemle ilgili olarak, Stalin'e düşman veya Stalin'den yana olan her iki tarafın da farklı tezleri vardır. Stalin karşıtlarının tezlerine göre, Hitler'le aralarındaki açıklanmayan gizli protokole bağlı olarak Finlandiya, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya ve Polonya'nın Nazi Almanyası veya Sovyetler tarafından işgalinin yolu açılmıştır. Stalin'in doğru yaptığını savunanlara göre ise, 1937'deki Münih görüşmelerinde açıkça ortaya çıktığı gibi, İngiliz ve Fransız devletleri ve dolaylı olarak da Amerikalılar, Nazi Almanyası'nı kışkırtıyorlardı ve onların Sovyetler Birliği'ne saldırısının önünü açmaya çalışıyorlardı. Bu amaçla Avusturya'nın Almanya'ya katılmasına (Anschluss) ve Çekoslovakya'nın işgaline göz yummuş ve onaylamışlardı. Ne var ki, özellikle Çekoslovakya'nın işgalinden sonra Sovyetler Birliği'nin Büyük Britanya ve Fransa ile ilişki kurma çabalarına rağmen bu iki ülke Nazi tehdidini birlikte ortadan kaldırma girişimini reddetti. Böylece Sovyetler Birliği, kendi sınırlarını güvence altına almak için bu protokolü imzaladı. Stalin'in amaçlarına göre, Polonya ve Baltık ülkelerinde oluşturulacak tampon bölgeler, Nazilerin Sovyetler Birliği'ne ulaşmasını engelleyecekti. Böylece 1939 yılında Nazi işgalinden sonra Sovyetler Polonya'nın kalan yarısını işgal edip Estonya, Litvanya ve Letonya'yı sınırlarına kattı. Sovyetler'in kuzeyindeki saatli bomba niteliği taşıyan Finlandiya'ya saldırdı ve büyük kayıplar vermesine rağmen Mart 1940'ta Kış Savaşı olarak bilinen bu savaşı da kazandı. Polonya'nın Kızıl Ordu tarafından işgal edilen bölgelerinden Katyn ormanlarında yaklaşık 22.000 silahsız savaş esiri Polonyalı subay, Stalin'in emriyle katledilmiştir.

Barbarossa Harekatı
22 Haziran 1941'de Nazi Almanyası Barbarossa Harekatı adını verdiği saldırıyla Sovyet topraklarına girdi. Sovyet generallerin Hitler'in Saldırmazlık Paktı'na güvenmemesi konusundaki uyarılarına rağmen yeterli hazırlığı yapmayan Stalin bu ani saldırı karşısında şok yaşadı. Naziler kısa sürede Leningrad ve Moskova önlerine ulaştı. Leningrad şehri ablukaya alındı. Ancak Moskova'da güçlü bir savunma hattı oluşturan Sovyetler Mihver kuvvetlerinin şehre 100 km'den fazla yaklaşmasını önledi.

Stalin 7 Kasım 1941'de Ekim Devrimi'nin 24.yıldönümünde Kızıl Meydan'da büyük bir geçit töreni düzenleyerek cepheye gidecek Kızıl Ordu askerlerine anavatan savunması konusunda kutsal mücadele çağrısı yaptı.

Hitler'in Sovyetler Birliği'ne saldırması üzerine Stalin bu sefer Müttefikler'in yanında yer aldı. Müttefikler ise Nazi Almanyası'nın doğuya yönelmesinden batı cephesindeki yükün azalması dolayısıyla memnuniyet duydular.

Moskova'ya girmeyi başaramayan Naziler 1942'de Stalingrad üzerine yöneldi. Merkezi Rusya'yı doğudan abluka altına almayı ve Hazar petrollerine ulaşmayı amaçlayan Hitler emrindeki subayların uyarılarına rağmen Nazi ordusuna doğuya hücum etme emri verdi.Volga Nehri'nin iki yakasında kurulan şehrin batı yakası Nazi güçlerinin denetimine girdi ve şehirde partizan savaşları başladı. Binlerce subayını partizan direnişinde kaybeden Naziler bozguna uğradı ve geri çekilmeye başladı. 1943'te karşı harekâtı başlatan Kızıl Ordu Nazi güçlerini Sovyet topraklarından kovmayı başardı. Stalin Kızıl Ordu'ya Berlin'e kadar ilerleme emri verdi. İlerleyen Kızıl Ordu askerleri Nazileri Sovyet topraklarından attılar. Düşman toprakları ele geçirildiğinde Kızıl Ordu askerleri sistematik tecavüz ve yağma yaptılar. Nazi Almanyası'nın müttefiki olan Macaristan, Romanya ve Bulgaristan dahil olmak üzere Kızıl Ordu askerleri işgal ettikleri her yerde 8-64 yaş arası kadınlara toplu veya bireysel olarak tecavüz ettiler tecavüz edilen kadınlar çoğu zaman öldürüldü. Toplam 2 milyon Alman kadının tecavüze uğradığı tahmin edilmektedir. Nazi Almanyası dışında Macaristan'da 200.000 Macar kadına tecavüz edildi. Kızıl Ordu, müttefiki Yugoslavya'da bile yağma ve tecavüz suçlarını işledi. Stalin tecavüz suçlarını işleyen askerlere karşı herhangi bir ceza vermedi, aksine onlara hak verdi. Zira Yugoslav komünist Milovan Đilas, Kızıl Ordu askerlerinin Yugoslavya'da işlediği tecavüzleri şikayet edince Stalin ona, "Binlerce kilometre yol katetmiş, kan ve ateşin içinden ilerleyen bir askerin bir kadınla biraz eğlenmesinde ne var?" dedi. Polonya'da onlarca toplama kampı kapatıldı ve esirler serbest bırakıldı. Doğu Avrupa'yı Nazi birliklerinden temizleyen Sovyet güçleri Nisan 1945'te Berlin'e girdi. Mayıs 1945'te Nazi Almanyası teslim oldu. Stalin'in Mihver Devletleri'nin yenilmesinde II. Dünya Savaşı'nın en ağır bedeli ödeyen güç olarak (27 milyon ölü) Müttefikler'in yanında Nazi Almanyası'na karşı kazandığı zafer uluslararası alanda gücünü ve popülaritesini artırdı.

Stalin'in iki oğlu da II. Dünya Savaşı boyunca Nazi Almanyası'na karşı mücadelede görev aldı. Büyük oğlu Yakov Cugaşvili Nazilere esir düştü ve babası aleyhine anlaşma yapmayı kabul etmediği için infaz edildi. Küçük oğlu Vasili Stalin ise hava subayı olarak batı cephesinde savaştı ve 5 Mart 1943'te bir sorti sırasında yaralandı. Vasili savaş boyunca 12 kez general rütbesine uygun görüldü, ancak terfi etmesi her defasında babası tarafından reddedildi.

Stalin yönetimi Nazilere askerî  açıdan yardım ettikleri iddiası ile Kırım Tatarlarını Sibirya'ya ve Orta Asya'ya sürdü. NKVD iddialarına göre 20.000 Kırım tatarı partizanlara karşı savaştı. Ukraynalı tarihçi Sergey Gromenko'ya göre sadece 3.500 Kırım Tatarı Nazilerle işbirliği yaptı o sırada Kızıl Ordu'nun bünyesinde 20-30 bin arası Kırım tatarı asker vardı ama Stalin bütün Tatarları sürgün etti. Savaştan sonra Kızıl Ordu'da görevli Kırım Tatarları ordudan atıldı ve kamplara yollandı. NKVD raporlarına göre sürgün edilenlerin %20'si Kırım Tatarı aktivistlere göre %46'sı sürgün sırasında öldü. Sürgün sırasında 34.300 - 195.000 arası kişi öldü.

Türkiye Cumhuriyeti hükûmetlerinin savaş sırasında Nazi Almanyası ile yakın ilişkiler tesis etmesi, Nazi Almanyası ile dış ticareti Alman para birimi Reichsmark ile yapması, Türk lirasının banknotlarını Nazi Almanyasın'da bastırması, Nazi Almanyası'na paslanmaz çeliğin ham maddesi olan kromun sevkiyatını yapması, bakan Şükrü Saracoğlu'nun ırkçı ve nasyonal sosyalizm sempatizanı söylemleri, Sovyetler Birliği'ne dahil olan Kırım ve Kafkasya'da askerî harekât yapmakta olan Nazi ordusunu cephede takip etmek için Türk hükûmetinin komutanlar yollaması sebepleriyle ilişkiler iyice gerildi. SSCB 19 Mart 1945'te Türkiye'ye bir nota vererek, 1925 tarihli Dostluk ve Saldırmazlık Antlaşması'nın süresini uzatmayacağını bildirdi. Pravda gazetesinde bir makale kaleme alan iki Gürcü profesörün Kars ve Ardahan'ın Gürcistan'nın tarihsel topraklarına dahil olduğunu ileri sürmesi Türkiye'deki çevrelerde Sovyetler Birliği'nin bu illeri ilhak etmek istediği şeklinde algılandı. Stalin İstanbul ve Çanakkale Boğazlarının olası bir saldırıya karşı ortak savunulmasını teklif etti. "Ortak Savunma'dan kast edilen, Montrö Boğazlar Sözleşmesi hükümlerinin değiştirilmesi ve SSCB'ye Boğazlarda askerî üs verilmesiydi. Türkiye bu talepleri geri çevirdi. Süratle Batı Bloku'na yanaştı. 12 Mart 1947'de ilan edilen Truman Doktrini ile Türkiye Batı ile olan bağlantısını sağlamlaştırdı.

İnsan hakları ihlalleri

1939'da ve 1940'ların başında 300.000 Polonyalı tutsak alındıktan sonra, 5 Mart 1940'ta Lavrenti Beriya'nın Stalin'e gönderdiği bir nota istinaden 25.700 Polonyalı tutsağın idam edildiği iddia edilmektedir. Bu olay Katyn Katliamı olarak bilinir. İddiaya göre Stalin şahsen bir Polonyalı generale Mançurya'da kaybolduklarını söylerken, Polonya demiryolu işçileri 1941 Nazi istilasından sonra toplu mezarı buldu.

Barbarossa Harekâtı sırasında Naziler 1941 yılında Smolensk şehrini ele geçirdi. Daha sonraki süreçte birkaç görgü tanığının ifadesi üzerine ormanda kazılar yapıldı ve üst üste sıra hâlinde gömülmüş Polonyalı askerlerin cesetlerini bulundu. Naziler katliamı basın yoluyla dünyaya duyurdu. Sovyet yönetimi 1990 kadar katliamı kendilerinin yaptığını reddetti ve suçu Nazilere attı. Ancak 1990 yılında Mihail Gorbaçov yaşananların Sovyet Birliği tarafından gerçekleştirildiğini kabul etti. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından 1992 yılında Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin, Polonya Devlet Başkanı Lech Walesa'ya infaza dair Josef Stalin'in imzaladığı emrin orijinal belgelerini verdi. 2010 yılında Rusya Parlamentosu yayınladığı deklarasyon ile katliam emrini Stalin'in verdiğini açıkladı.

Savaştan sonra
Stalin, II. Dünya Savaşı'nın sonlarında Kızıl Ordu tarafından Nazi işgalinden kurtarılan Doğu Avrupa ülkelerinde komünist partilerin iktidara gelmesine destek sağladı. Çekoslovakya, Doğu Almanya adı verilen Doğu Almanya, Bulgaristan Halk Cumhuriyeti, Polonya, Yugoslavya Federasyonu, Macaristan ve Romanya'da sosyalist halk cumhuriyetleri kuruldu. Bu ülkelerin kapitalist ekonomiden sosyalist ekonomiye geçmesine ve Sovyetler Birliği'nin tecrübelerinden yararlanmalarında yardımcı oldu. ABD öncülüğünde Avrupa'da uygulanmaya konan Marshall Planına karşı sosyalist ülkelerin ekonomik ve siyasi birliğini amaçlayan ve sosyalist ülkeler arasındaki ticareti geliştiren COMECON'u kurdu. II. Dünya Savaşı'nda lağvedilen III. Enternasyonal yerine IV. Enternasyonal'i örgütledi ve yeni kurulan sosyalist ülkelerdeki partilerin örgütlü mücadelesi için çaba sarf etti. 1946 yılında SBKP Merkez Komitesi Dış Politika Bölümü Başkanlığına getirdiği Mihail Suslov ideolojik propaganda şefi olarak sosyalizmin diğer ülkelere yayılmasında etkili oldu.

1950'li yıllara gelindiğinde artık yaşlı bir lider olan Stalin ülkenin geleceği açısından halefini belirlemekten çekinmedi. Rus siyasi analist Jores Medvedev'e göre Stalin en çok Suslov'a güveniyordu ve hatta ölümünden sonra onu genel sekreterliğe varis tayin etmişti.

Ölümü

Stalin 5 Mart 1953'te öldü. Ölümünden sonra Kruşçev ünlü 20. Kongre ile Stalin'in yanlışlar yaptığını iddia ederek anti-Stalinizasyon kampanyasını başlattı. Kongrede Stalin portreleri ve heykellerinin halkta tepkiye yol açmamak ve infial yaratmamak için sessizce ve yavaş yavaş kaldırılması kararı alındı. Bu kampanya kendisinden sonra gelen Brejnev dönemine kadar sürdü. 1977 yılında Sovyetler Birliği Marşı'nın sözleri de yeniden düzenlendi ve Stalin'e yönelik atıflar marştan çıkarıldı. Daha sonra Gorbaçov döneminde Sovyetler Birliği'nin içinde bulunduğu sorunların sebebi olarak Stalin suçlandı ve anti-tez olarak Glasnost ve Perestroyka kavramları gündeme getirildi. Gorbaçov 1987'de Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nin 70. yıldönümü kutlamasında yaptığı konuşmada 1930'lu yıllardaki tasfiyelerin parti ve devlete büyük zarar verdiğini belirtmekle birlikte Stalin'in Sovyetler Birliği'nin ekonomik kalkınmasındaki önemli rolünü de kabul etti.

Mezarı ve doğduğu ev
Stalin öldükten sonra naaşı Lenin'in naaşının yanında kalmıştır. Ancak Nikita Kruşçev'in destalinizasyon politikaları doğrultusunda, 31 Ekim 1961 tarihinde alınan kararla naaşı Kremlin Duvarı Mezarlığına defnedilmiştir.

Doğduğu ev Gürcistan'ın Gori kentinde bulunan Stalin Müzesi kompleksi içerisinde korunmaktadır. Gori kentinde kendisine ait heybetli bir heykel de kent meydanında bulunmaktaydı. 1950'de dikilen 6 metrelik dev heykel, 25 Haziran 2010 tarihinde sessiz sedasız bir şekilde kaldırıldı. Yerine 2008'de Rusya ile savaşta ölenler için anıt yapılacağı açıklanmıştır. Gürcistan'da Mihail Saakaşvili'nin seçimlerden yenik ayrılmasının ardından ülkede büyüyen Saakaşvili icraatlarına karşı çıkma hareketi sonucunda Gori'deki Stalin heykeli yeniden yerine konmuştur.

Kişiliği ve Özellikleri
Etnik olarak Gürcü olan Stalin, Gürcüce konuşarak büyüdü  ve sekiz veya dokuz yaşında Rusça öğrenmeye başladı. Gürcü kimliğiyle gurur duymaya devam etti ve hayatı boyunca Rusça konuşurken ağır bir Gürcü aksanı kullandı. Montefiore'ye göre, Stalin'in Rusya ve Ruslara olan yakınlığına rağmen, yaşam tarzı ve kişiliği bakımından son derece Gürcü kültürüne sadık kaldı. Montefiore, "1917'den sonra [Stalin] dört uluslu hale geldi: milliyetine göre Gürcü, sadakate göre Rus, ideolojiye göre enternasyonalist, vatandaşlığa göre Sovyet" görüşündeydi.

Stalin'in yumuşak bir sesi vardı ve Rusça konuşurken çok yavaş konuşuyordu, kelime öbeklerini dikkatle seçiyordu. Özel hayatında sık sık kaba bir dil ve küfür kullandı, ancak toplum içinde bunu yapmaktan kaçındı. Volkogonov'a göre, Stalin'in konuşma tarzı "basit ve netti" Geniş dinleyici kitleleri önünde nadiren konuşurdu ve kendini yazılı olarak ifade etmeyi tercih ederdi. Hayatı boyunca "Koba", "Soselo" ve "İvanov" dahil olmak üzere çeşitli takma adlar ve takma adlar kullandı, 1912'de "Stalin'i benimsedi; Rusça "çelik" anlamına gelen kelime genellikle "Çelik Adam" olarak çevrilmiştir.

Yetişkinliğinde Stalin,  olarak ölçüldü. Bıyıklı yüzü çocukluk döneminde çiçek hastalığından dolayı çukurlaşmıştı, bu sebeple fotoğraflarına rötuş yapılıyordu.  Sol ayağı perdeli olarak doğmuştu ve sol kolu çocuklukta kalıcı olarak yaralanmıştı, bu da sağ kolundan daha kısa olmasına ve esnekliğini kaybetmesine neden oluyordu.

Stalin, gençliğinde orta sınıfın estetik değerlerini reddeden, o dönem "pasaklı" adledilebilecek bir görünümü tercih ederdi. 1907'de saçlarını uzattı ve sık sık sakal bıraktı, giyim için genellikle geleneksel bir Gürcü kıyafeti olan çoha veya gri bir ceket ve siyah fötr şapka ile kırmızı saten bir gömlek giyerdi. 1918'in ortalarından ölümüne kadar, özellikle uzun siyah çizmeler, açık renkli yakasız tunikler ve bir tabanca olmak üzere askeri tarzda kıyafetleri tercih etti. Pipo ve sigara tiryakisi olan Stalin, ömür boyu bunları içti.  Çok az maddi talebi vardı ve basit ve ucuz giysiler ve mobilyalarla sade bir şekilde yaşıyordu.

Sovyetler Birliği'nin lideri olduğunda sabah kahvaltısı 11 civarında, öğle yemeği 15:00 ile 17:00 arasında ve akşam yemeği 21:00'den önce verilmez, daha sonra akşam geç saatlere kadar çalışırdı. Sık sık diğer Politbüro üyeleri ve aileleriyle yemek yerdi. Tatil amaçlı daçalarından birine gitmediği sürece Moskova'dan nadiren ayrıldı, seyahat etmeyi sevmezdi  ve uçakla seyahat etmeyi reddederdi.

Kişiliği ile ilgili görüşler
Stalin, kimi kaynaklarda diktatör sıfatıyla anılmaktadır. Bununla birlikte Nikita Kruşçev'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi 20. Kongresi'nde söylediği sözlerden sonra (Gizli söylev olarak da bilinir) SSCB ve Doğu Bloku ülkeleri içerisinde Stalin'e karşı karalama kampanyası başlatılmış, heykelleri sökülmüş ve ismi silinmeye çalışılmıştır.

Buna karşın Enver Hoca, Mao Zedong, Kim İl-sung gibi liderler Stalin'e sahip çıkacak ve eleştirilerin son derece yanlış olduğunu bildireceklerdir. Bununla birlikte 1937 yılında SSCB'yi ziyaret eden Lion Feuchtwanger, anılarında Stalin ve SSCB'ye ilişkin düşünce ve izlenimlerini şu şekilde anlatmıştır:

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Rusya'da Stalin ile ilgili çok sayıda anket yapıldı. En son Ocak 2015'te Rusya'nın en önemli kamuoyu araştırma şirketlerinden Levada'nın açıklamış olduğu bir anket sonucuna göre halkın %52'si Stalin hakkında olumlu bir değerlendirmede bulunurken, %30'u olumsuz bir değerlendirme bulunmuştur.

Yönetimde olduğu dönemde ölen kişi sayısı

1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından önce, Stalin rejimi altında öldürülen insan sayısını hesaplamaya çalışan araştırmacılar 3 ile 60 milyon arasında değişen tahminlerde bulundu. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra 799.455 (1921-1953) kişinin infazını içeren resmî kayıtlar gibi Sovyet arşivlerinden elde edilen kanıtlar da mevcuttu. Yaklaşık 1.7 milyon kişi Gulag'da, 390,000 kişi ise zorunlu göç sırasında öldü. Bu kategorilerde toplam 2.9 milyon resmî kurban olduğu belirtilmektedir.

Eserleri
Anarşizm mi Sosyalizm mi?, 1907
Marksizm ve Ulusal Sorun, 1913
Leninizmin İlkeleri, 1924
Troçkizm mi Leninizm mi?, 1924
Diyalektik ve Tarihsel Materyalizm, 1938
Leninizm Üzerine, 1946
Marksizm ve Dil Üzerine, 1950
SSCB'de Sosyalizmin Ekonomik Sorunları, 1952
Ayrıca Stalin'in gençken yazdığı şiirler özellikle Gürcistan'da yaygın olarak bilinmektedir.

Hakkında yazılan eserler
 Bertram D. Wolfe, Devrimi Yapan 3 Adam: Lenin, Troçki, Stalin, BFS Yayınları
 Kemal Okuyan, Stalin'i Anlamak, Yazılama Yayınları, 2008
 Simon Sebag Montefiore, Young Stalin, Vintage Books, Ekim 2008 (İngilizce)
 Doğu Perinçek, Stalin'den Gorbaçov'a, Kaynak Yayınları, 2010
 William Bill Bland, Jozef Stalin Söylence ve Gerçek, Su Yayınevi, 2009
 George Orwell, Hayvan Çiftliği, Can Yayınları, Çeviri: Celal Üster, 2014 (George Orwell'ın bu romanında Stalin, Başdomuz Napoleon karakterinde temsil edilmiştir.)
 Feliks İvanoviç Çuev, Molotov Anlatıyor: Stalin'in Sağ kolu ile Yapılan 140 Görüşme, Yordam Yayınevi

Kaynakça

Bibliyografya

Ayrıca bakınız

 Gürcistan Olayı
 Stalin'in topçu marşı
 Stalinu slava!
 Kırım Tatar Sürgünü
 Josef Stalin Müzesi
 Komünist rejimler altındaki katliamlar
 Sovyet savaş suçları

Dış bağlantılar

 Stalin'in yazılarının Türkçe tercümeleri
 Electronic archive of Stalin's letters and presentations
 Joseph Stalin: short biography
 Stalin Biography from Spartacus Educational

SSCB'liler
1878 doğumlular
1953 yılında ölenler
20. yüzyılda Gürcüler
20. yüzyıl liderleri
Sovyetler Birliği devlet başkanları
Sovyetler Birliği Savunma Bakanları
Sovyetler Birliği mareşalleri
Generalissimolar
Sovyet siyasetçiler
Gürcü devrimciler
Gürcü siyasetçiler
Gürcü komünistler
Gürcü ateistler
Lenin Nişanı sahipleri
Kızıl Bayrak Nişanı sahipleri
Zafer Nişanı sahipleri
Rus İç Savaşı'nda kişiler
Eski Bolşevikler
Ateizm aktivistleri
Komünist liderler
Antifaşistler
Soğuk Savaş'ta liderler
II. Dünya Savaşı siyasi liderleri
Rus Devrimi
Holodomor
Moskova'da ölenler
Kremlin Duvarı Mezarlığı'na defnedilenler
SSCB Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
SSCB Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Antirevizyonistler
Anti emperyalizm
Rusya'da antisemitizm
Komintern'de kişiler
Rusya'da komünizm
Komünist şairler
Sosyalist İşçi kahramanları
Sovyetler Birliği kahramanları
Marksist teorisyenler
Soğuk Savaş'ta kişiler
Kızıl Yıldız Nişanı sahipleri
Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi üyeleri
Rus ateistler
Rus komünistler
Rus devrimciler
II. Dünya Savaşı'nda Sovyet askerler
Stalinizm
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları
Soykırım failleri
Time Yılın Kişisi
Antisiyonizm
Rus antikapitalistler
Çözülmemiş ölümler
Sürgüne gönderilmiş Ruslar
20. yüzyıl ateistleri
Polonyalı karşıtlığı
Bolşevikler
Sovyet-Polonya Savaşı'ndaki kişiler
Çekoslovakya Savaş Haçı sahipleri
Rus siyasi yazarlar
Ruslaştırma

Josef Stalin


EM i svømning og vandsport 2012 var det 31. EM i svømning og blev holdt i Debrecen, Ungarn og Eindhoven, Holland fra den 14. maj til den 27. maj 2012. Konkurrencerne skulle oprindelig afholdes i Wien, Østrig men på grund af finansielle problemer blev konkurrencerne flyttet til Ungarn og Holland.

Program
Datoerne for konkurrencerne efter sportsgrene:
 Svømning: 21.–27. maj (Debrecen)
 Udspring: 15.–20. maj (Eindhoven)
 Synkron: 23.–27. maj (Eindhoven)

Medaljeoversigt ved alle sportsgrene

Svømning

Resultater

Mændenes konkurrencer

Kvindernes konkurrencer

Medaljeoversigt - kun svømning

Noter

2012
Sport i 2012

EM i svømning 2012


Dumraon (en hindi: डुमराँव ) es una ciudad de la India, en el distrito de Buxar, estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 73  a 122 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 56 661 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Dumraon


වාද්දුව ප්‍රදේශය පසුකර කළුතර දෙසට ගමන් කරන විට හමුවන පොතුපිටිය ග්‍රාමයේ සුවිශාල භූමියක් වසා පැතිර තිබෙන පාසැලකි. අධ්‍යාපනය මෙන්ම ක්‍රීඩා නිසාවෙන් ද මෙම පාසැල බොහෝ ජනප්‍රිය තත්වයට පත්ව තිබේ.දක්ෂ වොලිබෝල් කණ්ඩායම්, පාසැලට අනුබද්දව පවත්වාගෙන යන පියරෝ ක්‍රීඩා සමාජය මගින් පවත්වන වෙසක් කලාපය ආදිය පාසැලේ ජනප්‍රියත්වයට තවත් රුකුල් වේ.   ප්‍රදේශයට  ආලෝකයක් වූ පොතුපිටිය මහා විද්‍යාලයේ ආරම්භය අදින් වසර දෙසීය පණහක් පමණ ඈතට දිවයයි.වසර 2015 වන විට බොදු පාසැලක් වශයෙන් අරඹා වසර එකසිය තිහක් පමණ වේ.වර්ථනාමයේ ගුරු බවතුන් හැටක් පමණ සිප්සතර කියාදෙන සිසුන් දෙදහසක් පමණ ඉගෙනුම ලබන්නා වූ පාසැලකි.

පාසැලේ ආරම්භයේ කතාව
මෙම පාසැල් භූමියේ ක්‍රීඩා පිටිය එකල රෙපරමාදු පල්ලියක් පැවති භූමියක් විය.ලන්දේසි සමයේ  එම පල්ලිය මගින් කුඩාවට මෙහි පාසැලක් අරඹා තිබේ . එය එතරම් ජනප්‍රිය වූවේ නැති අතර 1820 දී පමණ එම භූමියේ ඉංග්‍රීසි  මිශ්‍රණාරි පාසැලක් අරඹා තිබේ. එම පාසැල හොඳින් පවත්වාගෙන ගිය අතර ගොගර්ලි නම් පාදිලිතුමාගේ සමයේ එහි දෙසියයක් පමණ සිසුන් ඉගෙනුම ලබාගෙන තිබේ.නමුදු   1860 වසර පමණ වන විට මෙම පල්ලි භූමිය සම්බන්දයෙන් ගැටලු කාරී වාතාවරනයක් ඇතිවී ඇති අතර ගම් වාසීන් බොහෝමයක් බුදු දහම වැළඳ ගැනීම නිසා අන්තවාදී තත්වයක් උද්ගත වී තිබිණ. කිතුණු නාමයකට වත් අකමැති වූ ඔවුහු පල්ලි භූමිය සුණු විසුණු කළේය. පල්ලියේ සුසාන ගලවා මුහුදේ දැමීමට පවා සාහසික විය . එනමුදු 1940 දශකය දක්වාම මෙම භූමියෙ සුසාන භූමිය පවත්වාගෙන ගොස් තිබේ.මිශ්‍රනාරි පාසැල වැසූ පසුව ගමේ දරුවන්ට ඉගෙනුම ලබා ගත නොහැකි වීම නිසා  සුසාන භූමියට පසෙකින් පොතුපිටියේ අරක්කු රේන්දහිමි අයෙකු වූ රේන්ද රාළ නම් තැනැත්තා විසින්
1885 වසරේ පොතුපිටියේ බෞද්ධ මිශ්‍ර පාඨශාලාව නමින් කුඩා පාසැලක් පෞද්ගලික වියදමින් ඉදිකරවා තිබේ. ඒ ගමේ දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබා දීම සඳහායි. රේන්ද රාළ ලෙස හැදින් වුවත් ඔහුගේ නාමය වූවේ ඇම්. පිනෙස් ප්‍රණාන්දුය.(පාසැල් භූමියේ ඔහුගේ සමාධිය) තම පුද්ගලික දනය වියදම් කොට 1923 වසරේ තම මරණය දක්වාම පාසැල පවත්වාගෙන යන ලදී.ගම් වාසීනගෙන් ද පාසැල සඳහා ලැබුනේ සුවිශාල අනුග්‍රහයකි.එකල  ගමේ ආරාච්චි දූරයේ තැම්පත් වූ දානපති සුසෙව්හේවගේ සීමන් ධර්මසේන වීරසිංහ නම් තැනැත්තා විසින් ද වසර හතලිහක් පමණ කාළයක් පාසැල සඳහා දිවා ආහාරය ලබා දුන්නේය. ඇතැම් ධනවතුන් ගුරුවරුන් ට පඩි ගෙව්වේය. 1920 දශකය පමණ වන විට බ්‍රිතාන්‍ය රජයෙන් පාසැල පවත්වාගෙන යාමට සහය දැක්වීම අරඹන ලද්දේය. රජයේ වැටුප් ලබන ගුරුවරුන් මෙහි සේවයට ලබාදුන්නේය. ප්‍රකට ගත් කතුවරුන් වූ ඩ්බ්ලිව් ඒ එෆ් ධර්මවර්ධන, රැයිපියෙල් තෙන්නකෝන්  ආදීන් එසේ පාසැල සහ සම්බන්ද වූවන් විය. රැයිපියෙල් තෙන්නකෝන් මහතා වවුලුව නම් කාව්‍යයෙන් සාකඡ්‍චා කරන්නේද පාසැල අසල සුසාන භූමියේ පැවති නුග ගසක් පිළිබඳවයි. 1950 දශකයේ දී රජයට මෙම පාසැල් භූමිය පවරා ගන්නා ලදී. අභිනව නිදහස් ලංකා ආණ්ඩුව විසින්  පාසැල විශාල කරවීම අරඹන ලද්දේ 1952 වසරේදී පමණය.
පල්ලියේ පැවති සුසාන භූමිය පවරාගෙන එහි ක්‍රීඩාපිටියක් තැනවූවේය. පාසැල විශාල කරවීම සඳහා දානයට ලැදි වූ ගම් වැසියන් තම ඉඩම් රජයට පරිත්‍යාග කළෝය. ඒ අතර මිගෙල් හේවාගේ ලවනේරිස් ප්‍රණාන්දු නම් තැනැත්තා විසින් තමා අභිනවයෙන් තනන ලද නිවස පවා පරිත්‍යාග කර තිබේ.(1985 වසරේ දිණමිණ පුවත්පතේ පලවූ ලිපියකින් උපුටා ගන්නා ලදී)

පොතුපිටියේ මහා විද්‍යාලය එදා මෙදා තුර  ප්‍රදේශයේ දරුවන්ගේ සිප්සතර මෙන්ම ක්‍රීඩාද  හදාරන්නට සෙවන වෙමින් අභිමානයෙන් වැජඹෙන්නේ ය.

පොතුපිටිය මහා විද්‍යාලය