Several sister companies that design and manufacture firearms use the brand name SIG Sauer . The original company, Schweizerische Waggonfabrik (SWF), later Schweizerische Industrie-Gesellschaft (SIG), went through several selloffs, leaving the SIG Sauer brand spread over several companies. The original SIG is now known as SIG Combibloc Group and no longer has any firearms business.

 The German company was SIG Sauer GmbH & Co. KG. It was formed in 1976 as a partnership between Schweizerische Industrie Gesellschaft (SIG) of Switzerland and J.P. Sauer & Sohn of Germany.
 The Swiss company is SIG Sauer AG. Its predecessor SIG Arms AG was sold to L&O Holding in western Germany and was first renamed SAN Swiss Arms AG, commonly known as Swiss Arms, and in late 2019 was further renamed SIG Sauer AG.
 The American company is SIG Sauer, Inc (stylized as SIG SAUER). Its predecessor SIGARMS was founded in Virginia in 1985 to import and distribute SIG Sauer firearms into the United States: Its headquarters were moved to New Hampshire in 1990. This company was renamed SIG Sauer, Inc. in 2007, and since 2000 is organizationally separate from SIG Sauer GmbH.

L&O Holding is the parent company of the German SIG Sauer GmbH & Co. KG, the Swiss SIG Sauer AG, and the American SIG Sauer, Inc.

History

1853-1863
The origins of the SIG Sauer company lie in the company named Schweizerische Waggonfabrik ("Swiss Wagon Factory"), which was founded in 1853 by Friedrich Peyer im Hof (1817–1900), Heinrich Moser (1805–1874) and Johann Conrad Neher (1818–1877).

The group pooled their engineering talents and created the Prelaz-Burnand rifle, known as the "Prélaz-Burnand 1859" or "Prelaz-Burnand 1860" rifle. The invention of this rifle is credited to gunsmith Jean-Louis Joseph Prélaz and army officer Edouard Burnand. The rifle was submitted to an 1860 competition by Switzerland's Federal Ministry of Defence. It won and in 1864 the company was awarded a contract to produce 30,000 Prelaz-Burnand rifles, adopted as the M1863.

1864-1975
Upon receiving the 1864 government contract to produce rifles, the company name was changed to Schweizerische Industrie-Gesellschaft (SIG, German for "Swiss Industrial Company"), known as Société Industrielle Suisse in French-speaking regions of Switzerland, reflecting the new emphasis on their production.

The SIG P210 pistol was developed in 1947 based on the French Modèle 1935 pistol (the Petter-Browning design was licensed). It was adopted by the Swiss military in 1949 as the "Pistole 49". This single-action semi-automatic P210 brought SIG much acclaim, due to the precision manufacturing processes employed in its manufacture and its resultant accuracy and reliability. The P210 frame design incorporates external rails that fit closely with the slide, thus eliminating play in the mechanism during firing. The P210 was noted for its extreme accuracy. The Petter-Browning patent was a refinement of the Browning Hi-Power (P35), which was John Moses Browning's last design which was created for the French 1935 pistol, but not adopted.

Swiss law limits the ability of Swiss companies to export firearms. Swiss companies which wish to do this have to do so by using a foreign partner. So in the 1970s SIG purchased both Hämmerli and J. P. Sauer and Sohn, which resulted in the formation of SIG Sauer.

1976-1984
SIG Sauer's line of handguns began in 1975 with the SIG Sauer SIG P220. It was initially developed by SIG and produced and distributed by J.P. Sauer & Sohn, but in 1976 SIG bought J.P. Sauer & Sohn and the resultant company was called SIG Sauer GmbH, based in Germany.

Prior to World War II, Sauer had been primarily a maker of shotguns and hunting rifles. During the war, they produced a handgun, the Sauer 38H, but afterward had withdrawn from this market. With SIG as their partner/owner, Sauer returned to the business of manufacturing handguns. Their Sauer 38H had been produced in competition with other German makers such as Mauser and Walther at a time when new designs began to feature a double/single-action trigger. This double-action trigger mechanism, combined with advanced safety features including the hammer-lowering decocking lever, was incorporated by Sauer into the new P220 design. This new P220 design was derived from the Petter-Browning design and was created in response to a Swiss military and police requirement for a handgun to replace the P210. This new P220 design should properly be called the SIG Sauer System, which was, in fact, the labeling on one of the first SIG Sauer handguns, a modified SIG Sauer P220 design produced for the Browning Arms company in 1977.  On the right side of the slide are the words "SIG Sauer System". This was the first SIG Sauer P220 type sold in the US.

1985-1999

In January 1985, SIG established a subsidiary, SIGARMS, Inc, in Tyson's Corner, Virginia, to import the P220 and P230 models into the United States.  Two years later the firm moved to a larger facility in Herndon, Virginia, and introduced models P225, P226 and P228. SIGARMS moved to Exeter, New Hampshire, in 1990 where production facilities had been established and production began on the P229 in 1992.

2000-2007
SIG's firearms subsidiaries in Germany and the United States and its firearms subdivision in Switzerland were all sold to Michael Lüke and Thomas Ortmeier's L&O Holding in October 2000. Its firearms subdivision in Switzerland became a subsidiary in its own right, SAN Swiss Arms AG, more commonly known as Swiss Arms, although its products still used the SIG Sauer brand.

In 2004, according to CEO Ron Cohen, the company was near failure with just 130 employees. Cohen decided to add AR-15 style rifles to the company's product catalog, which he credits with saving the company.

In 2007, SIGARMS changed its name to SIG Sauer, Inc., sometimes called SIG Sauer USA. All new SIG Sauer Inc offerings were designed in the United States. By 2016, it had over 1,000 employees and was selling more than 43,000 firearms a year.

2008-2018
In 2014 news reports first emerged reporting arms sales by SIG to Colombia which were in contravention of German weapons trafficking laws. The reporting was corroborated by whistleblowers inside the company including in New Hampshire. It was alleged that SIG had filed false export paperwork with the German government for nearly 38,000 pistols. SIG claimed that the end user of the weapons was in the US when in fact they were in Colombia, a location which weapons exports were banned by German law.

In 2015, SIG Sauer expanded to include suppressors, optics, ammo and airguns, aiming to provide a greater range of firearm and firearm safety equipment and accessories. Also in 2015 human rights campaigners in Germany brought a lawsuit against SIG for allegedly not doing enough to prevent the use of their weapons by cartel groups in Mexico.

The US military has produced a requirement for a new handgun to replace the current M9 model (Beretta 92FS). In February 2016, bids were submitted by 12 companies to compete for this contract which was expected to result in purchases of more than 500,000 pieces. On 1 July 2016, SIG Sauer was reported to be one of three remaining competitors who were in consideration for this contract. On 19 January 2017, SIG Sauer was awarded the contract for the P320.

In a press event on 25 July 2018, SIG Sauer announced that its airgun division was renamed to SIG Air, and introduced its Precision Line air rifles, starting with the ASP20 break-barrel gas piston air rifle.

On 5 November 2018, the United States Coast Guard, which has long used the .40 caliber SIG P229 as its duty sidearm, announced that it will acquire the SIG Air ProForce P229 airsoft pistol (which was then produced under brand licensing by French airsoft manufacturer CyberGun) as its new training pistol to give cadets and guardsmen the ability to practice gun handling, conduct target practice in various environments, and train in realistic force-on-force scenarios. SIG Air announced that "we are rapidly expanding the SIG AIR business, and it is important to us to assume full control to ensure all SIG Air products are of the highest quality", and they will no longer be licensing the "SIG" brand or trademarks for sale by commercial airsoft manufacturers.

In April 2018 prosecutors in Kiel brought criminal charges against SIG and the executives who had been involved in the illegal arms trafficking to Colombia. Chief Executive Ron Cohen was arrested at Frankfurt Airport.

2019-2022
In April 2019 Cohen and two other executives were convicted of breaking export laws. Cohen was given an 18-month suspended sentence and fined $675,000. The German division of SIG was fined $12 million by the court.

In late 2019, Swiss Arms was renamed SIG Sauer AG.

On 4 June 2020, SIG Sauer GmbH announced it intended to close its factory at Eckernförde by year's end, resulting in losses of about 125 jobs as well as plans to fulfill purchase orders. It blamed "locational handicaps" hindering its sales, claiming "a few other local producers" were preferred in government purchases for the German police forces and the Bundeswehr.  According to SIG Sauer GmbH CEO Tim Castagne, "due to its international orientation, SIG Sauer is systematically excluded from tenders [in Germany]."

On 19 April 2022, the US Army, following a 27-month evaluation process, announced it had awarded SIG Sauer a contract for two Next Generation Squad Weapon (NGSW) variations, the XM7 and XM250 automatic rifle, as well as for the 6.8 common cartridge ammunition used by both rifles. The initial value of the award was $20.4 million for the delivery of the weapons, ammunition, and accessories. The XM7 and XM250 are planned to replace the M4 carbine and M249 light machine gun, respectively.

In July 2022, the company opened the SIG Experience Center in Epping, co-located with the SIG Sauer Academy. The Experience Center includes a retail store, indoor shooting range, company museum, conference center, and corporate offices.

2023
In 2023, the most popular handgun for US law enforcement and Customs and Border Protection, the P-320, came under fire for unintentional discharge of the firearm. The semi-automatic pistol is used internationally, and the 80+ cases were limited to North America. The company said the gun is safe, and the cases were due to improper handling and a lack of gun safety standards.  According to gun safety officials, the user can avoid such discharge by "keeping the finger outside the trigger guard until the decision is made to shoot".

Products

SIG Sauer brand

Semi-automatic pistols

Full size
 P210
 P220
 P226
 P227
 SIG Pro series (2009, 2022, 2340)
 GSR
 Mosquito
 1911 Series
 SIG Sauer M17

Compact size
 P224
 P225
 P228 (M11)
 P229
 P230/P232
 P239
 P245
 SIG Sauer M18
 P322

Micro Compact
 P238
 P290
 P290RS
 P365
 P938

Modular
 P250 Series
 P320 Series

Rifles/Submachine guns
 MPX

Rifles

 SSG 2000
 SSG 3000
 SIGM400
 SIG516
 SIG550
 SIG MCX
 SIG MCX Spear
 CROSS (AR-style bolt-action hybrid "precision hunting" rifle)

Light machine guns
 MG 338
 M250

SIG Air brand

Air pistol

 SIG Air P226 ASP
 SIG Air P320 ASP
 SIG Air P320-M17
 SIG Air X-Five ASP
 SIG Air P365
 SIG Air 1911
 SIG Air Precision Super Target Air Pistol (single-stroke pneumatic pistol)

Air rifle

 SIG Air MPX ASP
 SIG Air MCX ASP
 SIG Air MCX Virtus PCP
 SIG Air ASP20 (break barrel gas piston spring air rifle)

Airsoft
 SIG Air ProForce M17
 SIG Air ProForce M18
 SIG Air ProForce P229
 SIG Air ProForce MCX Virtus AEG

See also

 List of firearm brands

References

External links

Companies based in Rockingham County, New Hampshire

Firearm manufacturers of Germany
Firearm manufacturers of Switzerland
Firearm manufacturers of the United States
Firearm importation companies of the United States
Lüke & Ortmeier Gruppe
Companies based in New Hampshire

SIG Sauer


Eva Cavalli (* 1959 in Dornbirn, Vorarlberg als Eva Maria Düringer) ist eine österreichische Modedesignerin und ehemalige Schönheitskönigin.

Leben und Wirken
Unter ihrem Geburtsnamen wurde Eva Düringer im Jahr 1977 zur Miss Vorarlberg und in der Folge auch zur Miss Austria gewählt. Bei der Wahl zur Miss Universe im selben Jahr erreichte sie den zweiten Platz.  Den auf 1978 verschobenen Miss-Europe-Wettbewerb konnte sie ebenfalls für sich entscheiden.

Sie lernte Roberto Cavalli bei der Kür zur Miss Universe 1977 in der Dominikanischen Republik kennen, bei der er in der Jury saß.
Seit 1980 ist sie mit dem Modedesigner verheiratet.
Das Ehepaar hat drei gemeinsame Kinder und seinen Hauptwohnsitz in Florenz.

Eva Cavalli ist die Geschäftspartnerin ihres Ehemanns und die beiden verwalten das Cavalli-Unternehmen gemeinsam.

Weblinks

Einzelnachweise

Miss Austria
Modedesigner (21. Jahrhundert)
Person (Vorarlberg)
Österreicher
Geboren 1959
Frau

Eva Cavalli


ආර්නෝල්ඩ් එෆ්රේම් රොස් (21 අගෝස්තු, 1906 – 25 සැප්තැම්බර්, 2002) වෘත්තියෙන් ගණිතඥයෙක් සහ අධ්‍යපකයෙක් වන අතර රොස් ගණිත වැඩසටහනේ නිර්මාපකයාද වේ.මෙය ගිෆ්ටඩ් උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයේ ග්‍රීෂ්ම ඍතු වැඩසටහන වෙනුවෙන් සැකසුනු අංක ගණිතය මත පදනම් වූ වැඩසටහනකි.ඔහු ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ චිකාගෝ නගරයේ උපත ලැබුවත් ඔහුගේ තරුණ අවධිය ගෙවෙනුයේ යුක්රේනයේ ඔඩෙස්සා හිදීය.ඔහු, සැමුවෙල් ෂැටුනොව්ස්කි සමඟ අධ්‍යාපනය ලද්දේය.විධිමත් අධ්‍යාපනික පුහුණුවක් ලබා නොසිටියද ඔහු චිකාගෝවට පැමිණ චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත්ව ඊ.එච්. මුවර් යටතේ විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය ලැබුවේය.එහිදී ඔහු ආචාර්ය උපාධියක් ලබාගැනීමට සමත් වූ අතර 1931දී  'බී' සමඟ විවාහපත් විය.

රොස් ශා.ලුවිස් විශ්වවිද්‍යාලය ඇතුළු ආයතන රැසකම කථිකාචාර්යවරයෙකු වශයෙන් කටයුතු කර පසුව 1946දී නොට්‍රඩෑම් විශ්වවිද්‍යාලයේ ගණිත අංශයේ මුලසුනට පත්විය.රොස් ගණිතය පිළිබඳ ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීමේ වැඩසටහනක් ආරම්භ කල අතර පසුව 1957දී උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයේ ශිෂ්‍යන්ගේ දායකත්වයද ඇතිව 'රොස් ගණිත වැඩසටහන' නිර්මාණය කළේය.1963දී ඔහු ඔහියෝ ස්ටේට් යුනිවර්සිටි නම් විශ්වවිද්‍යාලයේ ගණිත අංශයේ ප්‍රධානියා වීමත් සමඟ ඔහුගේ එම වැඩසටහනද විශ්වවිද්‍යාලයට සංක්‍රමණය විය.1976දී ඔහුව බලහත්කාරයෙන් විශ්‍රාම යැව්වද ඔහුගේ ග්‍රීෂ්ම ඍතු වැඩසටහන වසර 2000 දක්වා ක්‍රියාත්මක විය.ශිෂ්‍යයන් 2000 කට වඩා ඔහුගෙන් ඉගෙනගෙන තිබුණු   අතර ග්‍රීෂ්ම ඍතු 40කට වැඩ ඔහු සේවය කර තිබුණි.

රෝස්ගේ දායකත්වය සැපයුණු සුවිශේෂීම කර්තව්‍යය ලෙස මෙම වැඩසටහන සැලකිය හැක.එම වැඩසටහනට සහභාගීවුවන් විවිධ විද්‍යා ක්ෂේත්‍රවල ප්‍රසිද්ධ පර්යේෂණධුර හොබවයි.ඔහුගේ මෙම වැඩසටහන ආදර්ශයට ගනිමින් වෙනත් වැඩසටහන් නිර්මාණය වූ අතර අතිශය වැදගත් නිර්මාණයක් ලෙස අනෙකුත් ගණිතඥයන්ගේ පැසසුමට භාජනය විය.මේ වෙනුවන් ඔහුට ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක් හිමිවුණු අතර විවිධ අධිවෘත්තික සංගමයන් මගින් ඔහුගේ උපදේශනයන් හා සේවය අගයමින් තිලින පවා ප්‍රදානය කරන ලදී.

මුලික අවධිය සහ වෘත්තීය ජීවිතය

 1906 අගෝස්තු 24 වන දින යුක්රේන-යුදෙව් සංක්‍රමණික යුවලකට දාව පවුලේ එකම දරුවා ලෙස, ආර්නෝල්ඩ් එෆ්රේම් චයිමොවිච් නමින් රොස් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ චිකාගෝ නගරයේදී උපත ලැබිය.ඔහුගේ මව භෞත චිකිත්සකවරයෙක් වශයෙන් සේවය කල අතර ඇයගේ නෑදෑයන්ගේ (විතත පවුලේ) අනුග්‍රහයෙන් රොස් 1909දී  යුක්රේනයේ ඔඩෙස්සා ප්‍රදේශයට සංක්‍රමණය විය.පළමු ලෝක යුද්ධය සහ රුසියානු විප්ලව අවධියේදී රොස් යුක්රේනය තුල රැඳී සිට ඇත.මේ සිදුවීම් දෙක හේතුවෙන් එම කලාපය තුල දුර්භික්ෂයක් සහ මහත් ආර්ථික පරිහානියක් සිදුවිය.මවගේ නියෝගය මත රොස් රුසියානු භාෂාව ඉගෙනගත් අතර මේ හේතුවෙන් ඔහුට රුසියානු භාෂාව සහ වේදිකා රංගනය පිලිබඳ ඇල්මක් ඇතිවිය.රොස්ගේ මව ඔහුට ලිවිම,කියවීම සඳහා උනන්දු කරවූ අතර ඔඩෙස්සා ප්‍රදේශයේ මහජන පුස්තකාලයක් නොතිබුණු බැවින් ඔහුව පුද්ගලික පුස්තකාලයකට ඇතුලත් කෙරිණි.රොස්ට ගණිත විෂයට පළමුවෙන්ම ඇල්මක් ඇතිකරන ලද්දේ, X-කිරණ සංජනනාත්මක විශේෂඥයෙකු වූ ඔහුගේ මාමා විසිනි.රොස්ගේ මාමා ඔහුගේ පුතාට ගණිතය ඉගැන්වීම සඳහා ගණිතඥයෙකු වූ සැමුවෙල් ෂැටුනොව්ස්කිගේ සේවය ලබාගෙන තිබුණු අතර මෙම පන්තියට සහභාගී වීමට රෝස්ටද අවස්ථාව සැලසී ඇත.උද්ධමනය හේතුවෙන් මුදල්වල වටිනාකමක් නොමැතිවූ බැවින් ළමුන් දෙදෙනාට ඉගැන්වීම වෙනුවෙන් ෆ්‍රෙන්ච් හාර්ඩ් කැන්ඩි නම් ආහාරය රාත්තල බැගින් ලබාදී ඇත.මේ කාලයේදී ඡ්‍යාමිතික සාධනය පිළිබඳව උගන්වා නැති අතර ගණිතය ඉගැන්වීමට පෙළපොත් භාවිත කර ඇත.පාසලේ ඡ්‍යාමිතික ඉගැන්වූ ගුරුවරයා විසින් පන්තියේ ළමුන්ට කලුලැල්ල භාවිතාකර එම සාධනයන් ඔප්පු කිරීමට සලස්වා ඇති අතර එහිදී තත් වරද ක්‍රමය භාවිතා කර ඇත.දුර්භික්ෂය හේතුවෙන් බොහෝ විශ්වවිද්‍යාල වසා තිබුනද ඔඩෙස්සා විශ්වවිද්‍යාලය නැවත විවෘතකර ඇති අතර රොස් ඇතුළු තවත් තරුණයන් කිහිපදෙනෙකු විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත් වී ඇත.

 රොස් 1922 දී නැවත චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස්  ඊ.එච්. මුවර් යටතේ ස්ථල විද්‍යාව හැදෑරීමේ අදහසින් ඔඩෙස්සාව—දැන් සෝවියට් ජනරජයේ කොටසකි—හැරයයි.ඔහු ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට ගියපසු ඔහුගේ පවුලේ මිත්‍රයෙකුගේ පොත් බැඳීමේ වෙළඳසලක සේවය කල අතර ඊට සමගාමිව ලුවිස් අධ්‍යාපන ආයතනයට ඇතුලත්ව ඉංග්‍රීසි භාෂාව හදාරන ලදී.මිට අමතරව ඔහු 1922දී චයිමොවිච් යන පෙළපත් නාමය රොස් ලෙස වෙනස් කරගන්නා ලදී.වසරක් පුරා වෙළඳසැලේ රැකියාව කිරීමෙන් ලද වේතනය එකතුකර ඔහු චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ මුවර් මහතාගේ පාඨමාලා වාරයකට ලියාපදිංචි වී ඇත.මුවර්, රොස්ගේ අසම්ප්‍රදායික පසුබිම දැනගෙන සිටීම නිසා ඔහු කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් දැක්වූ අතර ස්ථල විද්‍යාව පන්තියට තනිවම සහභාගී වීමට අවස්ථාව සලසා දෙන ලදී.

මුවර් ඔහුගේ පන්තියේදී විවිධ තර්ක සහ කාර්යයන් ඔහුගේ ශිෂ්‍යයන්ට පවරා ඔවුන්ට ඒවා ඔප්පුකිරීමට සලස්වන අතර විතර්ක ඉදිරිපත් කිරීමටත් අවකාශ ලබාදී ඇත.මුවර්ගේ ඉගැන්වීමේ විලාශය, රොස්ගේ ආකර්ෂණයට ලක්වූ අතර ඔහුගේ ශික්ෂණ ශාස්ත්‍රය රොස්ගේ පැහැදීමට ලක්විය.රොස් විද්‍යාවේදී උපධියක් ලබාගත් අතර ලියොනාර්ඩ් ඉයුජින් ඩික්සන්ස්ගේ පර්යේෂණ සහකරුවෙකු වශයෙන් කටයුතු කරමින් තම අධ්‍යාපන කටයුතු ඉදිරියට ගෙන ගියේය.පසුව ඔහු පශ්චාත් උපාධියක් ලබාගත් අතර 1931 වනවිට ඔහු චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් අංක ගණිතය පිලිබඳ ආචාර්ය උපාධියක් ලබාගත් අතර ඩික්සන් ඔහුගේ උපදේශක ලෙස කටයුතු කර ඇත.'පූර්ණ සංඛ්‍යා තෘතීක වර්ගජ ආකාරයෙන් නිරූපණය කිරීම' ("On Representation of Integers by Indefinite Ternary Quadratic Forms")  රොස්ගේ ආචාර්ය උපාධිය සඳහා නිමවුණු නිබන්ධනයයි.ඩික්සන් නිසා තමන්ට පළමු වාරයෙන් පසු විශ්වවිද්‍යාල ගාස්තු ගෙවීමට සිදු නොවුණු බව රොස් ස්තුති පුර්වකව සඳහන් කර ඇත.

රොස් ජීවත් වූ චිකාගෝ නිවසේ අසල්වැසියෙකුගේ දියණියක් මෙන්ම ගායකයෙක් හා සංගීතඥයෙක් වූ බර්තා('බී') හැලේ හොරෙකර් සමඟ 1931දී විවාහ විය.1932දී ජාතික පර්යේෂණ කවුන්සිලයේ සාමාජිකත්වය හිමිවුණු අතර 1933 වනතුරු එරික් ටෙම්පල් බෙල් සමඟ ජාතික පර්යේෂණ කවුන්සිලයේ පශ්චාත් අධිශිෂ්‍යයෙකු ලෙස 'කැලිෆෝනියා ඉන්ස්ටිටියුට් ඔෆ් ටෙක්නොලොජි' (California Institute of Technology) ආයතනයේ සේවය කළේය. රොස් නැවත චිකාගෝවට සංක්‍රමණය වූ අතර මහා ආර්ථික පරිහානියක් තිබු සමයේ 'පීපල්ස් ජුනියර් කොලේජ්' (People's Junior College) නැමති පාසලේ ගණිත දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධානියා වශයෙන් මෙන්ම භෞතික විද්‍යා ගුරුවරයා ලෙසද කටයුතු කළේය. 1935දී රොස්ට ශා.ලුවිස් විශ්වවිද්‍යාලයේ සහකාර මහාචාර්ය පදවියක් ලැබුණු අතර ඔහු ඉන්පසු එහි වසර 11 ක් සේවය කරන ලදී.ගණිතය පිලිබඳ පශ්චාත් උපාධියක් ලබාගත් පළමු කළු ජාතික දකුණු ඇමෙරිකානු(Southern United States|the South) කාන්තාවට එම උපාධිය ලබාගැනීමට සහය වූ බව රොස්  එක් සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී පවසා ඇත.කළු ජාතික පුද්ගලයන් විශ්ව විද්‍යාලයන්ට ඇතුලත් කරගැනීම සමාජ සම්මුතියට පටහැනි වුවද මෙම සිදුවීම නිසා විශ්වවිද්‍යාලයට කළු ජාතික ශිෂ්‍යයන් අකමැත්තෙන් වුවත් ඇතුලත් කරගැනීමට සිදුවිය. දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී පර්යේෂණ ගණිතඥයෙකු වශයෙන් රොස් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවට (U.S. Navy) තම සේවය ලබාදුන්නේය.ශා.ලුවිස් හිදී රොස්ට හංගේරියානු ගණිතඥයෙකු වූ ගැබෝර් ශේග් හමුවන අතර 1941දී ලෝක යුද්ධයට සහය දීම සඳහා තරුණ විද්‍යඥයන් පුහුණු කිරීමට බ්‍රවුන් විශ්වවිද්‍යාලය මගින් ආරම්භ කල වැඩසටහන සඳහා රොස් සුදුසු යැයි නිර්දේශ කරන්නේද මේ පුද්ගලයා විසිනි. 1946දී නොට්‍රඩෑම් විශ්වවිද්‍යාලයේ ගණිත අංශයේ ප්‍රධානියා බවට පත්වීමට ප්‍රථම 1941 සිට 1945 දක්වා කාලය තුල අතරින් පතර ස්ටෝම්බර්ග්-කාල්සන් රසායනාගාරයේ 'ප්රෝක්සිමිටි ෆියුසස්' (proximity fuzes) පර්යේෂණ සඳහාද සහභාගී විය. එම කාලය තුල ඔහු කීර්තිමත් ගණිතඥයන් කිහිපදෙනෙකුම විශ්වවිද්‍යාලයට ගෙන්වාගත් අතර පෝල් අර්ඩෝස් යනු එවන් පුද්ගලයෙකි.මෙහි මුලික අරමුණ වුයේ විශ්වවිද්‍යාලයේ පර්යේෂණ සඳහා ශිෂ්‍යයන් තුල වූ ඇල්මැරුණු ස්වභාවය නැතිකරවීමයි.

රොස් ගණිත වැඩසටහන

1947දී නොට්‍රඩෑම්හිදී 'රොස් ගණිත වැඩසටහන' ආරම්භ වූ අතර එමගින් උසස් හා කණිෂ්ඨ පාසල්වල ගණිත ගුරුවරුන් පුහුණු කරවන ලදී.මෙම වැඩසටනනේ මුලික තේමාව වුයේ 'නිරීක්ෂණය හා පර්යේෂණ මගින් ස්වයං ගවේෂණය' ("the act of personal discovery through observation and experimentation") යන්නයි.පසුව ජාතික විද්‍යා පදනමේ අනුග්‍රහයෙන් මෙම වැඩසටහන තවදුරටත් ව්‍යාප්ත වූ අතර උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල ශිෂ්‍යයන්ටත් මීට සහභාගී වීමට අවස්ථාව සලසා දෙන ලදී. 'රොස් ගණිත වැඩසටහන' (Ross Mathematics Program) යන නාමය යොදාගන්නා ලද්දේ මේ සිදුවීමෙන් පසුවයි.මෙම වැඩසටහන සති 8ක් පුරා දිවෙන අතර 'ගෞසියන් ඉන්ටිජර්ස්' (Gaussian integers) සහ 'කෝඩ්ටික් රෙසිප්‍රෝසිටි' (quadratic reciprocity) යන විෂය පරාසයන් පිලිබඳ අවබෝධයක් නැති ශිෂ්‍යයන් මේ සඳහා සහභාගී කරගැනින.මෙම වැඩසටහනේ මුලික අරමුණ වුයේ ශිෂ්‍යයන්ට බුද්ධිමය අත්දැකීමක් ලබාදීමයි. 'වොට් හයි ස්කූල්ස් ඩෝන්ට් ටෙල් යු' (What High Schools Don't Tell You) ග්‍රන්ථයට අනුව මෙම වැඩසටහන ඇමෙරිකා එකසත් ජනපදයේ අංක ගණිතය පිලිබඳව තිබුණු දරුණුම වැඩසටහනයි.රොස් පැවසු ආකාරයට අවසානයේ මේ වැඩසටහන හැරයන කිසිවෙකු තම දැනුම වර්ධනය කර නොගෙන යන්නේ නැත.(No one leaves the program unchanged.)

මෙම වැඩසටහනට පළමු වසර සිසුන් 40ත් 50ත් අතර ප්‍රමාණයක්ද ජේෂ්ඨ ශිෂ්‍යයන් 15ක් ද උපදේශකවරු 15 දෙනෙක්ද සහභාගී වේ.ශිෂ්‍යයන් මෙම වැඩසටහනට තෝරාගන්නා ආකාර දෙකක් ඇති අතර ඉන් එක් ආකාරයක්  වන්නේ ගණිත ගැටළු කිහිපයක් විසඳීමට ලබාදීමයි.ශිෂ්‍යයන් විසින් තමන් අලුත් යමක් ඉගෙන ගැනීමට බලවත් ආශාවකින් පෙලන බවට එත්තු ගැන්වීම අනෙක් ආකාරයයි. පළමු වසර සිසුන් දිනපතා 'මුලික අංක ගණිතය' පිලිබඳ දේශනා වලට සහභාගී වියයුතු අතර ගණිත ගැටළු සම්මන්ත්‍රණ සඳහා සතියකට තෙවරක් සහභාගී වියයුතුය.මෙහිදී ලබාදෙන ගැටළු සඳහා තමන්ගේම සාධනයන් සහ තර්කයන් ඉදිරිපත් කිරීමට පළමු වසර සිසුන් පොළඹවන අතර මෙමගින් ඔවුන්ට විද්‍යාඥයින් අයුරින් සිතීමට සලස්වයි.රොස් දිනපතාම මෙම වැඩසටහන සඳහා ගැටළු නිර්මාණය කරන අතර 'සාධනය හෝ විසාධනය කර මෙම වැඩසටනනේ දිගටම රැදී සිටීමට උත්සහ කරන්න' ("Prove or disprove and salvage if possible.") ලෙසට ශිෂ්‍යයන්ට අභියෝග කරයි.මෙම පාඨමාලාව සාර්ථකව අවසන් කරන ශිෂ්‍යයන්ට ඉදිරි ග්‍රීෂ්ම ඍතු පාඨමාලාවන් සඳහා ශිෂ්‍යයන් හෝ උපදේශකයන් ලෙස සහභාගී වීමට අවකාශය ලැබුණි.එසේ පැමිණෙන ශිෂ්‍යයන්ට දිනපතා දේශනවලට සහභාගී වන  ප්‍රථම වසර ශිෂ්‍යයන්ට ගණිත ගැටළු විසදීමට සහය ලබාදීමට භාර කරන ලදී.ඊට අමතරව ඔවුන්ට 'කොම්බිනටෝරික්ස්'(combinatorics)  වැනි උසස්  පාඨමාලාවන් හැදෑරීමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලබාදෙන ලදී.දිනපතා ශිෂ්‍යයන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් ඇගයීම සඳහා උපදේශකවරු සජීවීව සම්බන්ධව සිටියහ.

1960 දශකයේදී ජාතික විද්‍යා පදනම (National Science Foundation) මෙම වැඩසටහනට අනුග්‍රහය දැක්වූ නමුත් නැවත පැමිණෙන ශිෂ්‍යයන්ට එමගින් අනුග්‍රහයක් නොදැක්විණි. ජාතික විද්‍යා පදනමේ අනුග්‍රහය උච්චාවචනයන්ට ලක්වුවත් දානපතියන්ගෙන්,ව්‍යාපාරවලින්,ජාතික ආරක්ෂක ඒජන්සිය (National Security Agency)  හා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ලැබුණු අනුග්‍රහයන් නිසා වැඩසටහන නොකඩවා ක්‍රියාත්මක විය.තවද 'ක්ලේ ගණිත ආයතනය' (Clay Mathematics Institute)  මගින්ද 'රොස් ගණිත වැඩසටහනට' මුල්‍ය අනුග්‍රහය ලබාදෙන ලදී.

රාම් ප්‍රකාශ් බම්බා (Ram Prakash Bambah),හාන්ස් සැසේනස් (Hans Zassenhaus),තෝරැල්ෆ් කෝලම් (Thoralf Skolem) සහ මැක්ස් ඩෙන් (Max Dehn)   යන කීර්තිමත් ගණිතඥයන්ගේ දායකත්වය නිසා මෙම වැඩසටහන සීග්‍ර වර්ධනයක් අත්කර ගත්තේය.රොස් එදිනෙදා ඉගැන්වීම සඳහා සැසේනස්,කර්ට් මලර් (Kurt Mahler),ඩයිජන් රේ-චෞද්රි (Dijen K. Ray-Chaudhuri) යන ගණිතඥයන් ගෙන්වා ගන්නා ලදි.1963 දී රොස් ඔහායෝ ස්ටේටේ යුනිවර්සිටි විශ්වවිද්‍යාලයේ ගණිත අංශ ප්‍රධානියා බවට පත්වූ අතර 1964 ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේ සිට මෙම වැඩසටහනද එම විශ්වවිද්‍යාලයට මාරු විය.1975 සිට 1978 දක්වා කාලය තුල ගණිත වැඩසටහන තාවකාලිකව චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයට මාරු වූ අතර එයට හේතු වුයේ ෆිලික්ස් බ්‍රෝඩර් (Felix Browder) නමැති ගණිතඥයාගේ ආරාධනාවයි.මෙම වැඩසටහන කටවහරයෙන් සහ පුද්ගලික දැනහැදුනුම්කම මත ප්‍රචාරය වුවා මිස ඊට විශේෂ ප්‍රචාරණයක් ලබා නොදුනි.මෙම වැඩසටහන සමකාලින ගණිතඥයන්ගේ නොමඳ පැසසුමට ලක්වූ අතර වර්ෂ 2014 දීත් මෙය සංවිධානය වෙමින් පවතියි.

විශ්‍රාම ජීවිතය සහ අභාවය

1976දී  රොස් 'ඔහායෝ ස්ටේටේ යුනිවර්සිටි' විශ්වවිද්‍යාලයේ අනිවාර්ය විශ්‍රාම ගැනීමට සිදුවූ අතර ගෞරව සහිතව විශ්‍රාමලත් මහාචාර්යවරයෙක් (Professor Emeritus) බවට පත්විය.ඔහු විශ්‍රාම ගියද වර්ෂ 2000 වනතුරු 'රොස් ගණිත වැඩසටහනට' දායකත්වය ලබාදුනි.එහෙත්  හදිසි හෘදයාබාදයක් ඇතිවීම නිසා ඔහු ආබාධිත තත්වයට පත්වූ අතර ඉන්පසු ඉගැන්වීමෙන් සමුගැනීමට සිදුවිය. රොස්ගේ නිකමයමෙන් පසු ඩැනියෙල් ශැපිරෝ (Daniel Shapiro) වැඩසටහන මෙහෙයවන ලදී. ශැපිරෝ හිටපු උපදේශකවරයෙකි.

ඔහුගේ අග්‍රගණ්‍ය සේවාව වෙනුවෙන් 1984 දී ඩෙනිසන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් (Denison University) ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක්ද 1985දී ඇමෙරිකානු ගණිත සම්මේලනය (Mathematics Association of America | MAA) මගින් සම්මානයක් ප්‍රධානය කෙරුණු අතර විද්‍යාවේ අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් වූ ඇමෙරිකානු සම්මේලනයේ ගෞරවණිය සාමාජිකත්වයද (American Association for the Advancement of Science Fellow) පිරිනැමිණි. ඊට අමතරව 'ඔහායෝ ස්ටේටේ යුනිවර්සිටි' විශ්වවිද්‍යාලයේ අග්‍රගණ්‍ය සේවාව වෙනුවෙන් පිරිනැමෙන ඇගයීම් සම්මානයෙන් ද ඔහු පිදුම් ලැබිය.ජාතික විද්‍යා පදනමේ විද්‍යා අධ්‍යාපන උපදේශක මණ්ඩලයේ සාමාජිකත්වය ලබාගැනීමටද රොස් සමත් විය.

රොස් බටහිර ජර්මනිය,ඉන්දියාව සහ ඔස්ට්‍රේලියාව  යන රටවලද මේහා සමාන වැඩසටහන් නිර්මාණය කිරීමට දායකත්වය ලබාදුන්නේය.1973 දී ඉන්දියානු කුසලතාපූර්ණ දරුවන්ගේ වැඩසටහනට තම දායකත්වය ලබාදුන් අතර 1975 සිට 1983 කාලය දක්වා ඔස්ට්‍රේලියානු ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයේ (Australian National University) ග්‍රීෂ්ම ඍතු වැඩසටහනට තම ශ්‍රමයට කැපකළේය.1978 දී තවත් එවැනි වැඩසටහනක් ජර්මනියේ හෙයිදල්බර්ග් (Heidelberg, Germany) ප්‍රදේශයේ ආරම්භ කිරීමට සහය ලබාදුන්නේය.ඔහුගේ මෙම ප්‍රධාන වැඩසටහනට අමතරව ඔහු ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීමේ වැඩසටහනක් සහ ඔහියෝ ජනපදයේ කොලොම්බස් (Columbus, Ohio) ප්‍රදේශයේ මධ්‍යම සහ උසස් පාසල් වල ශිෂ්‍යයන්ට 'හොරයිසන්ස් අන්ලිමිටඩ්' (Horizons Unlimited) නම් වැඩසටහනක් ආරම්භ කර ඇත.

රොස්ගේ බිරිඳ 'බී' 1983දී මියගිය අතර මෙය රොස්ට දරාගත නොහැකි කම්පනයක් ඇති කළේය.ඉන්පසු ඔහු ජීවත් වුයේ ඔහුගේ ගණිත වැඩසටහන නිසා යයි වරෙක ඔහුගේ මිතුරන් ප්‍රකාශ කර ඇත.පසුව 1990දී රාජතාන්ත්‍රිකයෙක් වූ මැඩිලෙන් ග්‍රීන් (Madeleine Green) නම් ප්‍රංශ ජාතික වැන්දඹුවක් සමඟ විවාහපත් විය.

2002 සැප්තැම්බර් 25 වන දින රොස් අභාවප්‍රාප්ත වූ අතර 'නෝටිසස් ඔෆ් ද ඇමෙරිකන් මැතමටිකල් සොසයිටි' (Notices of the American Mathematical Society) සහ 'මා ෆෝකස්' (MAA FOCUS)  යන ආයතන දෙක රොස් වෙනුවෙන් ගුණකථන සිදු කළහ.කාල් රුබන් (Karl Rubin) ආදී ගණිතඥයන්ද ඔහුගේ ගුණ ගායනා කරන ලදී. රොස්ට දරුවන් නොසිටියේය.

ලෙගසිය

රොස් ඔහුගේ විෂය පථයට පර්යේෂණික දායකත්වය දැක්වුයේ අල්ප වශයෙනි.ඔහු,ඔහුගේ දායකත්වය වැඩි වශයෙන් ලබාදුන්නේ ගණිත වැඩසටහන් හරහාය.ඔහු 1957 සිට 2000 වර්ෂය දක්වා  කාලය තුල ශිෂ්‍යයන් 2000කට අධික සංඛ්‍යාවකට ගණිත විෂය ඉගැන්වූයේය. එම වැඩසටහනට සහභාගීවුවන් විවිධ විද්‍යා ක්ෂේත්‍රවල ප්‍රසිද්ධ පර්යේෂණධුර හොබවයි. මෙම වැඩසටහන සමකාලින ගණිතඥයන්ගේ නොමඳ පැසසුමට ලක්විය.

බොස්ටන් විශ්වවිද්‍යාලය (Boston University) මගින් ආරම්භ කල 'තරුණ විද්‍යාඥයන් සඳහා වූ ගණිත වැඩසටහන' (Program in Mathematics for Young Scientists| PROMYS), 'සවුත්වෙස්ටි ටෙක්සාස් ස්ටේට් යුනිවර්සිටි' (Southwest Texas State University) විශ්වවිද්‍යාලය මගින් ආරම්භ කල 'ඔනර්ස් මැත් කැම්ප්' (Honors Math Camp) යනු රොස්ගේ ගණිත වැඩසටහන අනුකරණය කරමින් ආරම්භ කල අනෙකුත් වැඩසටහන්ය.චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලය හා ශා.අන්තෝනි හි ටෙක්සාස් විශ්වවිද්‍යාලය (University of Texas at San Antonio) ආරම්භ කරන ලද වැඩසටහන් රොස්ගේ පෙළඹීමෙන් නිර්මාණය වූ වැඩසටහන්ය. බොස්ටන් විශ්වවිද්‍යාලය මගින් ආරම්භ කල 'තරුණ විද්‍යාඥයන් සඳහා වූ ගණිත වැඩසටහන' ආරම්භ කර ඇත්තේ 'රොස් ගණිත වැඩසටහනට' සහභාගී වූ ශිෂ්‍යයන් දෙදෙනෙකු විසිනි. චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ මෙම වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක වූ අවධියේ ඊට එවකට ගණිත අංශයේ ප්‍රධානියා වූ මහාචාර්ය පෝල් සැලී (Paul Sally) මුලදී මෙම වැඩසටහනට සහයෝගයක් නොදැක්වුවත් පසුව කෙමෙන් කෙමෙන් ඊට සහයෝගය දක්වන්නට පටන්ගෙන ඇති අතර පසුය ඔහුගේ  නායකත්වයෙන්  වෙනමම වැඩසටහනක් ආරම්භ වී ඇත. රොස් වැඩසටහන සහ එහි පළමු ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම 'Ross-1s' ලෙසත් ඔවුන් යටතේ පුහුණුව ලැබූ ඊළඟ කණ්ඩායම (PROMYS හි ආදිකර්තෘවරු ඇතුළුව) 'Ross-2s' ලෙසත් හඳුන්වයි.

1993 සිට වාර්ෂිකව ඇමෙරිකානු ගණිත සංගමයේ මෙහෙයවීමෙන් ගණිතඥයන් ගෙන්වා විවිධ නගරවල උසස් පාසල් වල ශිෂ්‍යයන්ට දේශන පවත්වන අතර මෙම දේශන 'ආර්නෝල්ඩ් රොස් දේශන මාලාව' (The Arnold Ross Lecture Series)ලෙස හඳුන්වයි.මීට අමතරව 'ඔහියෝ ස්ටේට් යුනිවර්සිටි' විශ්වවිද්‍යාලය මගින් රොස්ගේ මිත්‍රයන් හා 'රොස් ගණිත වැඩසටහනට' සහභාගී වූ ශිෂ්‍යයන් එක්කර 1996දී සහ 2001දී විශේෂ දේශන කිහිපයක් පවත්වන ලදී.

මූලාශ්‍ර

බාහිර මූලාශ්‍ර

 Pictures of Ross
 Ross Mathematics Program official website

1906 උපත්
2002 deaths
20th-century mathematicians
American mathematicians
University of Chicago alumni
University of Notre Dame faculty
Ohio State University faculty
American people of Ukrainian-Jewish descent

ආර්නොල්ඩ් රොස්


Anja Van Mensel es un productor de televisión y director de producción.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Productores de televisión

Anja Van Mensel


1715'te basılan altın paralar hakkında kullanılan tabir. Sikke-i cedit-i zer-i İslambol da denirdi. 1696'da bastırılan sikkeler para sorununu çözememiş ve payitahtta basılan altınlara diğer sikkeler dahi mağşuşiyetten kurtulamamış olduğu için bir yüzüne tuğra diğer yüzüne "duribe fi İslambol" olmak üzere yeni sikkeler bastırılmıştı. Bu arada basılan üçer kuruşluk altını 1696'da basılan altınlardan ayırmak için bu isim verilmişti.

Tarih terimleri
Osmanlı paraları

Cedit İslâmbol


لحم رخيص فيلم درامي مصري، إنتاج 1995، تأليف : صلاح فؤاد، وإخراج : إيناس الدغيدي. بطولة: كمال الشناوي، إلهام شاهين، محمد هنيدي، وفاء مكي.

تدور أحداث الفيلم عن تجارة الجسد في الأرياف المصرية حيث تتواجد إخلاص وتوحيده ونجفه الفتيات الثلاث بنات القرية الواحدة بالظروف الصعبة المتشابهة اللاتي يتقدمن للمعلم مبروك ليبحث لهن عن فرصة عمل أو زواج فيزوج نجفه لشيخ عربي يجعلها خادمة لزوجاته بينما تتزوج إخلاص شابًا خليجيًا يتركها بعد أن تحمل منه بينما تعمل توحيده خادمة في أحد الأماكن سرعان ما تتركه..

بطولة

روابط خارجية

مصادر

أفلام إلهام شاهين
أفلام إيناس الدغيدي
أفلام بدرية عبد الجواد
أفلام طلعت زين
أفلام عن الزواج
أفلام كمال الشناوي
أفلام محمد هنيدي
أفلام مصرية إنتاج 1995
أفلام عن الدعارة
أفلام وفاء مكي

لحم رخيص


Vist Station (Vist stoppested) var en jernbanestation på Nordlandsbanen, der lå i landsbyen Vist i Steinkjer kommune i Norge.

Stationen indgik oprindeligt i planerne for Hell–Sunnanbanen, nu en del af Nordlandsbanen, og blev støttet af kommunalbestyrelsen i den daværende Sparbu kommune. 5. juni 1900 besluttede Stortinget imidlertid, at stationen ikke skulle bygges, men efterfølgende ombestemte de sig og sagde god for den 24. april 1901. Stationen åbnede så sammen med den sidste del af banen fra Levanger til Sunnan 15. november 1905. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. oktober 1958 og nedlagt 27. maj 1990.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1905 efter tegninger af Paul Armin Due. Bygningen havde ikke indbygget tjenestebolig i modsætning til mange andre stationsbygninger. Den blev revet ned i 1965.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Trøndelag
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1905
Ophørt i 1990

Vist Station


Derek Clark (* 10. Oktober 1933 in Bristol) ist ein britischer Politiker der United Kingdom Independence Party (UKIP).

Leben
Clark studierte auf Lehramt und war als Lehrer tätig. Seit 2004 ist Clark Abgeordneter im Europäischen Parlament für die UKIP.

Weblinks

 Webseite von Derek Clark

Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied des Europäischen Parlaments für das Vereinigte Königreich
UKIP-Mitglied
Schullehrer
Brite
Geboren 1933
Mann

Derek Clark


Riccardo Ciervo, né le  à Latina en Italie, est un footballeur italien, qui évolue au poste d'attaquant au FC Südtirol, en prêt de l'US Sassuolo.

Biographie

En club
Né à Latina en Italie, Riccardo Ciervo est formé par l'AS Rome. Le , il signe un nouveau contrat avec son club formateur, le liant à l'AS Rome jusqu'en juin 2024. Le  suivant, il est retenu pour la première fois dans le groupe professionnel par l'entraîneur Paulo Fonseca, pour un match de Ligue Europa face au CFR Cluj. Ciervo n'entre toutefois pas en jeu lors de ce match gagné par la Roma (0-2).

Le , Ciervo est prêté pour une saison à la Sampdoria Gênes. Il joue son premier match en professionnel avec ce club, le  face au SSC Naples. Il entre en jeu à la place de Francesco Caputo et la Sampdoria s'incline lourdement par quatre buts à zéro.

En , le prêt de Ciervo à la Sampdoria Gênes prend finalement fin et il est prêté dans la foulée à l'US Sassuolo jusqu'à la fin de la saison, avec obligation d'achat.

Le 4 juillet 2022, Riccardo Ciervo est prêté pour une saison au Frosinone Calcio. Ciervo est rappelé au mercato d'hiver pour finalement être de nouveau prêté le 27 janvier 2023, cette fois au Venise FC jusqu'à la fin de la saison.

En équipe nationale
Le , il reçoit sa seule et unique sélection en équipe d'Italie des moins de 18 ans, contre l'équipe de France. Il joue 74 minutes lors de cette rencontre (défaite 2-1).

Style de jeu
Riccardo Ciervo est un ailier qui peut aussi bien jouer sur le côté gauche que le côté droit grâce à son aisance avec ses deux pieds. Il est décrit comme un joueur habile, qui aime prendre la profondeur et doué dans les un contre un.

Références

Liens externes

Footballeur italien
Joueur de l'UC Sampdoria
Joueur de l'US Sassuolo Calcio
Joueur du Frosinone Calcio
Joueur du Venise FC
Naissance en avril 2002

Riccardo Ciervo


Le terme acétylacétonate de chrome peut désigner :
 l'acétylacétonate de chrome(II) ;
 l'acétylacétonate de chrome(III).

chrome

Acétylacétonate de chrome


Thomas Bauer (rukometaš)
Thomas Bauer (teolog)
Thomas Johann Bauer
Thomas Bauer (poduzetnik)
Thomas Bauer (arabist)
Thomas Bauer (književnik)
Thomas Bauer (nogometaš)

Thomas Bauer


ضريح النويجيس، هو ضريح عائلة رومانية ويعد أحد الآثار التي بقيت في مدينة عمان. ويقع في منطقة طبربور شمال العاصمةعمان، بالقرب من الطريق الروماني القادم مدينة جرش، ويمكن الوصول اليه من خلال طريق المدينة الرياضية المؤدية إلى منطقة عين غزال.

تاريخ
كان الرحالة بيركهارت عام 1812 من أبرز الرحالة الذين وصفوه، كما زاره دورثي و كوندر، حيث أشار الأخير إلى أن كلمة نويجيس قد اشتقت من كلمة (نجس) والتي استعملت بكثرة في اللغات الحميرية والأثيوبية، والتي تعني (قصر الحاكم)، كما أشار كوندر إلى أن هذا النوع من الأضرحة الرومانية كان مخصصا للحكام أو القادة الرومان.

وبني الضريح بشكل مربع من الحجر الجيري الأبيض فوق مصطبة ترتفع واجهتها الأمامية حوال 1.20 متراً، ويتألف البناء من حجرة مركزية مربعة طول ضلعها 9.70 متراً ويحيط بكل زاوية من هذه القاعة حجرة صغيرة الحجم.

ويعتقد أن هذه الغرف قد خصصت للدفن وأنها كانت تحتوي على توابيت حجرية لم يعثر سوى على بقايا خمسة واجزاء من اغطيتها متناثرة حول البناء، وربما أنها طرحت خارج البناء حتى يتم الاستفادة من تلك الغرف، وسقف المبنى بقبة اقيمت على مثلثات كروية لتحويل الشكل المربع إلى دائرة.

وجد في الضريح بعض المظاهر الشرقية مثل الجرة الصماء فوق القبة والتي كثر ظهورها في الواجهات النبطية في مدينة البتراء، واعتمادا على ما يحمله البناء من عناصر زخرفية وهندسية كوجود التيجان الأيونية المضغوطة، فإنه يمكن تأريخ الضريح إلى أواخر القرن الثاني وبداية القرن الثالث الميلاديين.
من كتاب السياحة الدينية في عمان، اعداد محمد وهيب، 2004.

المصادر

 عمّان، تاريخ وصور؛ لمؤلفه أرسلان رمضان بكج؛ رقم الإيداع لدى دائرة المكتبة الوطنية (1029/4/2002)

مواقع أثرية رومانية في الأردن
آثار مدينة عمان
أضرحة في الأردن
مقامات وأضرحة في الأردن
مواقع أثرية في الأردن

ضريح النويجيس


Danmarksdagen i Forum er en dansk dokumentarfilm fra 1941 med ukendt instruktør.

Handling
Operatenoren Aksel Schiøtz - der blev kaldt "Den danske Sanger" - synger til F.D.F Danmarksdagen i Forum 31. august 1941.

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1941
Danmark i 1940'erne

Danmarksdagen i Forum


دائرة الدرارية إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية الجزائر. عاصمتها هي الدرارية و تضم بلديات الدرارية و بابا حسن و دويرة و خرايسية و العاشور.

مواضيع ذات صلة
 تاريخ ولاية الجزائر
 دوائر ولاية الجزائر
 بلديات ولاية الجزائر

مراجع

الدرارية

دائرة درارية


يقع حي الشرطة جنوب غربي بغداد في جانب الكرخ منها وهي منطقة تجارية مهمة بالمنطقة فيها سوق للخضار كبير وآخر للحوم وأسواق تجارية عامة للملابس والهواتف النقالة، وفيها مدارس ابتدائية وأخرى ثانوية عامة ولكلا الجنسين، ولقد كانت منطقة هادئة وحتى وقت متأخر من أحداث العنف  حتى تفجير قبة الامامين العسكريين حيث سيطر عليها مجموعات من مليشيا جيش المهدي مما اضطر الكثير من أهالي المنطقة من الديانات والطوائف الأخرى للرحيل عنها إلا أن استقرار الوضع الأمني أعادها إلى سابق عهدها، ومن أهم معالمها مطعم كباب أبو علي الشهير وشارع البالات (الذي لاتباع فيه البالات حاليا) وسوق الخضار.

المصادر

أحياء بغداد

حي الشرطة (بغداد)


Louis M. Goldstein é um linguista e cientista da cognição estadunidense. Professor do Departamento de Linguística da Universidade do Sul da Califórnia, é cientista sênior do Laboratórios Haskins em New Haven, Connecticut, e membro fundador da Association for Laboratory Fonology.

Ele é mais conhecido pelo desenvolvimento, com Catherine Browman, da teoria da fonologia articulatória, uma abordagem baseada em gestos para a estrutura fonológica e fonética.

Bibliografia

 Browman, Catherine. P., and Louis M. Goldstein. 2000. Competing constraints on intergestural coordination and self-organization of phonological structures. Les Cahiers de l'ICP, Bulletin de la communication parlée 5:25–34.
 Goldstein, Louis M., and Carol Fowler. 2003. Articulatory phonology: a phonology for public language use." In Phonetics and Phonology in Language Comprehension and Production: Differences and Similarities, ed. Antje S. Meyer and Niels O. Schiller. Mouton de Gruyter
 Studdert-Kennedy, Michael, and Louis M. Goldstein. 2003. Launching language: The gestural origin of discrete infinity. In Language Evolution, ed. Morten H. Christiansen and Simon Kirby, Studies in the Evolution of Language. New York: Oxford University Press.

Cientistas cognitivos
Linguistas dos Estados Unidos

Louis Goldstein


ميلاد زاينادبور ، من مواليد 21 مارس 1986 في إيران، لاعب كرة قدم إيراني.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي فولاد خوزستان، وفي عام 2011 انتقل إلى نادي داماش گيلان الذي يلعب معهم حتى الآن.

هو يلعب مع منتخب إيران لكرة القدم منذ عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تايلاند
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ماليزيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إندونيسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في العراق
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الأهواز
رياضيون إيرانيون مغتربون في العراق
رياضيون إيرانيون مغتربون في إندونيسيا
رياضيون إيرانيون مغتربون في تايلاند
رياضيون إيرانيون مغتربون في ماليزيا
رياضيون من محافظة خوزستان
لاعبو الدوري 1
لاعبو الدوري العراقي الممتاز
لاعبو داماش غيلان
لاعبو دوري آزادغان
لاعبو دوري المحترفين الإيراني
لاعبو دوري كرة القدم الماليزيي الممتاز
لاعبو راه آهن
لاعبو كرة قدم إيرانيون
لاعبو كرة قدم مغتربون إيرانيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في العراق
لاعبو كرة قدم مغتربون في إندونيسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تايلاند
لاعبو كرة قدم مغتربون في ماليزيا
لاعبو منتخب إيران تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيران لكرة القدم
لاعبو نادي أربيل
لاعبو نادي بيكان
لاعبو نادي ذوب آهن أصفهان
لاعبو نادي سايبا
لاعبو نادي سباهان أصفهان
لاعبو نادي ستيل آذين
لاعبو نادي غسترش فولاد
لاعبو نادي فولاد خوزستان
لاعبو نادي ملوان
لاعبو نادي نفط مسجد سليمان
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في الأهواز
لاعبو كرة قدم من الأهواز

ميلاد زنيدبور


An Plocoglottis angulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Plocoglottis angulata in nahilalakip ha genus nga Plocoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Plocoglottis

Plocoglottis angulata


Form, şekil, biçim; Bir şeyin istenilen ve olması gereken durumu; İstenilen şeylerin yazılması, doldurulması için hazırlanmış basılı belge. Şu anlamlara da gelebilir:

 Form (botanik)
 Form (felsefe)

Form


Holland–Dozier–Holland was a songwriting and production team consisting of Lamont Dozier and brothers Brian and Eddie Holland.  The trio wrote, arranged and produced many songs that helped define the Motown sound in the 1960s. During their tenure at Motown Records from 1962 to 1967, Dozier and Brian Holland were the composers and producers for each song, and Eddie Holland wrote the lyrics and arranged the vocals. Their most celebrated productions were singles for the Four Tops and the Supremes, including 10 of the Supremes' 12 US No. 1 singles, including "Baby Love", "Stop! In the Name of Love", and "You Keep Me Hangin' On".

From 1969 to 1972, due to a legal dispute with Motown, they did not write material under their own names, but instead used the collective pseudonym "Edythe Wayne". When the trio left Motown, they continued to work as a production team (with Eddie Holland being added to the producer credits), and as a songwriting team, until about 1974.

The trio was inducted into the Songwriters Hall of Fame in 1988 and the Rock and Roll Hall of Fame in 1990.

History
The trio came together at Motown in the early 1960s. Eddie Holland had been working with Motown founder Berry Gordy prior to that label being formed; his 1958 Mercury single "You" was one of Gordy's earliest productions. Later, Eddie Holland had a career as a Motown recording artist, scoring a US Top 30 hit in 1961 with "Jamie". Eddie's brother Brian Holland was a Motown staff songwriter who also tasted success in 1961, being a co-composer of the Marvelettes' US No. 1 "Please Mr. Postman".  Dozier had been a recording artist for several labels in the late 1950s and early 1960s, including the Anna label (owned by Berry Gordy's sister) and Motown subsidiary Mel-o-dy.

The three men eventually teamed up to create material for both themselves and other artists, but soon found they preferred being writers and producers to being performers (especially Eddie, who suffered from stage fright and retired from performing in 1964). They would write and produce scores of songs for Motown artists, including 25 Number 1 hit singles, such as "Heat Wave" for Martha and the Vandellas and "How Sweet It Is (To Be Loved by You)" for Marvin Gaye.

Lawsuits and solo careers
In 1967, H-D-H, as they were familiarly called, entered into a dispute with Berry Gordy Jr. over profit-sharing and royalties. Eddie Holland had the others stage a work slowdown and, by early 1968, the trio had left the label. They started their own labels, Invictus Records and Hot Wax Records, which were modestly successful. When Motown sued for breach of contract, H-D-H countersued. The subsequent litigation was one of the longest legal battles in music industry history. Because they were legally contracted to Motown's publishing arm, Jobete, they could not use their own names on songs they wrote, and their material was credited to Wayne-Dunbar. Edith Wayne was a friend of the Holland family, and Ron Dunbar was an associate who was a songwriter and producer.  The lawsuit was settled in 1977.

Dozier left Holland–Dozier–Holland Productions, Inc. (HDHP) in 1973 and resumed his career as a solo performing artist. In 1975, HDHP and Invictus Records sued Dozier and 31 others, claiming conspiracy to restrain trade and other charges. The suit was dismissed by a federal judge in 1982. From the mid-1970s onwards, HDHP, with Harold Beatty replacing Dozier, wrote and produced songs for a number of artists. HDHP even worked on material for Motown artists in the 1970s, including The Supremes and Michael Jackson, while its litigation against the company was still pending. Dozier commented in 2008, "The lawsuit was just our way of taking care of business that needed to be taken care of—just like Berry Gordy had to take care of his business which resulted in the lawsuit. Business is business, love is love."

Holland–Dozier–Holland threatened to sue the band Aerosmith in 1989 due to the resemblance of parts of the song "The Other Side" (from the album Pump) to the Holland–Dozier–Holland song "Standing in the Shadows of Love". To forestall litigation, Aerosmith agreed to add Holland–Dozier–Holland to the songwriting credits in the album's liner notes.

Later years
Dozier had his own production company and continued to work as a solo artist, producer and recording artist, while the Holland Brothers own HDH Records and Productions (without any participation from Lamont Dozier), which issues recordings from the Invictus and Hot Wax catalogs as well as new material.

For a "one-time only reunion", the three composed the score for the musical production of The First Wives Club, based on the novel by Olivia Goldsmith and a later hit film. The musical included 22 new songs from the songwriting trio, with a book by Rupert Holmes. The musical was produced by Paul Lambert and Jonas Neilson and premiered in July 2009 at The Old Globe Theater in San Diego. The San Diego production sold approximately 29,000 tickets in its five-week run. Ticket demand was so strong early on that The Old Globe extended its run (originally four weeks) prior to opening night.  However, reviews were mixed to negative, and the producers opted to rework the book.

In June 2014, it was announced that The First Wives Club (with an entirely new book written by Linda Bloodworth-Thomason) would be heading to Chicago premiering on February 16, 2015. The play now included a sprinkling of classic H-D-H songs (including "Stop! In The Name Of Love" and "My World Is Empty Without You"), interspersed with the new material.  Following the Chicago run, the production was to head to Broadway for a fall 2015 arrival, but the critical reception to the play was lukewarm to negative, and the production quietly closed after its Chicago run.

Legacy
Longtime BMI songwriters, Brian Holland affiliated with the performing rights organization in 1960, followed by Lamont Dozier in 1961 and Eddie Holland in 1963. They have won many BMI Awards, including BMI Pop Awards and Million-Air citations. On May 13, 2003, Holland–Dozier–Holland were honored as BMI Icons at the 51st BMI Pop Awards.

Holland–Dozier–Holland are mentioned (along with the Four Tops and their vocalist Levi Stubbs, as well as Norman Whitfield and Barrett Strong) in the lyrics of the song "Levi Stubbs' Tears" from the 1986 Billy Bragg album Talking with the Taxman about Poetry; and also in the lyrics of the Magnetic Fields' song "The Death of Ferdinand de Saussure", from their 1999 album 69 Love Songs.

Brian Holland, Lamont Dozier, and Eddie Holland were inducted into the Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame in 2010.

Discography

Songwriting

Production

Holland brothers without Dozier

Billboard Top Ten hit songs (US pop chart)

References

External links

 HDH Records Official Site
 Rock and Roll Hall of Fame inductee article
 SoulMusic Hall Of Fame at SoulMusic.com

Record producers from Michigan
American songwriting teams
Motown artists
African-American record producers
African-American songwriters
Record production trios
Ivor Novello Award winners
Four Tops

Holland–Dozier–Holland


Menşe Şahadetnamesi (ya da ürün kimliği, ing. Cerfificate of Origin, CoO), uluslararası ticarete konu olan ürünlerin menşeini belirten belgelerdir. İhracatı yapan firmanın üyesi bulunduğu yerel ticaret ya da sanayi odalarınca onaylanan bir belgedir.

Dünya Ticaret Örgütü'ne üye ülkelerin genelde birbirine benzeyen menşe kuralları bulunmaktadır. Ülkeler birbirinden yaptığı ithalatlarda ithal ürünlerinin hangi ülke menşeli olduğunu bilmek isterler. Çünkü, ithalat işlemlerinde, ürünlerin menşeine göre muameleye (indirimli gümrük vergisi vb.) tabi tutulması gerekmektedir.

Tanımı
Menşe Şahadetnamesi, ihraç konusu eşyanın düzenlendiği ve onaylandığı ülke menşeli olduğunu veya gördüğü değişiklik ve işlemler dolayısıyla o ülke menşeli sayılması gerektiğini bildirir belgedir. Gümrük işlemleri, ülkeler arsında mevcut ticaret anlaşması hükümlerine göre yapılmakta olduğundan, örneğin malın gönderildiği ülkede Tercihli Gümrük Rejiminden yararlanması veya konulan kota sınırlamasının dolup dolmadığının belirlenmesi için gümrüğe gelen malların menşelerinin belirlenmesi gerekir.

İhracatçılar veya kanuni yetkili temsilcileri tarafından düzenlenir; ihracatçı firmanın üyesi bulunduğu Ticaret veya Sanayi Odası ve bazı ülkeler için (genellikle Arap ve Afrika Kıtası ülkeleri) ayrıca ithalatçı ülkenin konsoloslukları tarafından onaylanır (vize edilir).

Bir ülke topraklarından çıkarılan madenler, üretilen tarım ürünleri, o ülkede doğan ve yetişen canlı hayvanlar ile bunlardan elde edilen ürünler, o ülkede tutulan veya avlanan av hayvanları ile balıklar, o ülke bandırasını taşıyan ve oraya kayıtlı veya tescilli gemilerle çıkarılan balık ve diğer ürünler ile bu ürünlerden bu fabrika gemilerde elde edilen eşya, kara suları dışındaki denizlerin dibinden ya da toprak altından, münhasır işletme hakkına sahip olarak o ülke tarafından çıkarılan maddeler, imal işleminden veya kullanım kalıntılarından elde edilen artıklar, yukarıda sayılan eşyadan ya da hangi aşamada olursa olsun bunların türevlerinden elde edilen tüm eşya, anılan ülke menşeli sayılır.

Eşyanın başka bir ülkede gördüğü değişiklikler ve işlem dolayısıyla o ülke menşeli sayılabilmesi için, bu değişiklik ve işlemler sonunda kıymetinin yüzde yüz oranında artmış bulunması veya gümrük tarife pozisyonlarının değişmiş olması veya o ülkede, esaslı değişiklik sayılabilecek önemli bir işçiliğe ve işlemlere tabi tutulması gereklidir.

Menşe Ülke Ne Demek?
Menşe ülke; sınır ötesi ticarete konu olan bir malın taşıdığı ekonomik değerin hangi ülkeye ait olduğunu ifade eder. Yani aslında menşe bir eşyanın "ekonomik kimliği" olarak görülebilir.

Menşe Ülkenin Önemi
Menşe ülke kavramının önemi, eşyanın ithalatı sırasında ortaya çıkar. Bu bağlamda özellikle şu hususlar menşe ülkenin neresi olduğu sorusuyla ilgilidir.

 Gümrük vergilerinin hesaplanması
 Gözetim ve koruma önlemleri, miktar kısıtlamaları, anti-dumping önlemleri ve benzeri ticaret politikası önlemlerinin uygulanması.

Kapsamı
Menşe Şahadetnamelerinde, aşağıda yazılı bilgiler bulunur:
 Eşyayı gönderenin adı, soyadı ve adresi,
 Alıcısının adı, soyadı ve adresi,
 Kapların marka, numara, cins ve sayıları,
 Eşyanın cinsi ve nev'i, daralı ve saf ağırlıkları ile kıymeti ve yollama şekli,
 Şahadetnameyi veren makamın tasdik şerhi (Tarih, imza ile mühür veya kaşesi),
 Menşe Şahadetnamesi, eşyanın o memlekette geçirdiği işçilik ve işlemlerden ötürü o memleket menşeli sayılarak verilmiş ise bu hususun etraflı bir şekilde açıklanması.

Türkiye'deki uygulamalar

Düzenlendiği ülkeler
Aradaki özel anlaşmalara istinaden A.TR, EUR.1 ve Form A düzenlenen ülkeler dışında kalan ve aramızda ticaret ve ödeme anlaşması bulunan ülkelere sevk edilecek eşya için, bu anlaşmalar gereğince Menşe Şahadetnamesi zorunlu olarak aranmaktadır. Ayrıca, kendileri özel birer menşe ispat belgesi olmalarına karşın, FORM A ve EUR.1 ve eşyanın AB'de Serbest Dolaşımda Olduğunu gösteren A.TR Sertifikalarının yanında ithalatçı firmalar tarafından Menşe Şahadetnamesi talep edilebilir.

Ticaret ve Sanayi Odalarınca yapılacak işlemler
İhracatçılar veya kanuni yetkili temsilcileri tarafından yukarıda belirtilen şekilde doldurulan ve imza edilen şahadetnameler, Türkçe faturanın kaşelenip imzalanmış bir fotokopisi ve bir dilekçe ile birlikte Odalara verilir.

 Odalar, şahadetnamelerin kurallara uygun olarak doldurulup doldurulmadığını kontrol edip, belgede kayıtlı eşyanın ilgili mevzuat uyarınca Türkiye menşeli olduğu veya sayıldığı hususunda, ihracata ait diğer evrakı da inceleyerek kesin bir kanıya vardıktan sonra gerekli işlemleri tamamlar.
 Üzerinde düzeltme ve ilaveler yapılmış olan şahadetnamelerde, bunların altları Oda tarafından tasdik edilir.
 Tasdik işlemleri tamamlandıktan sonra, şahadetnamenin beyaz renkli nüshalarından biri, fatura fotokopisi ve dilekçe alıkonularak; diğer nüshalar ihracatçıya verilir...

Türleri

Özel Menşe Şahadetnamesi (FORM-A)
Bazı ülkelerin (özellikle sanayileşmiş ülkeler) gelişmekte olan ülkelerden sanayi malları ithalatında, bu ülkelerin sanayileşmesine katkı sağlamak amacıyla Genelleştirilmiş Referanslar Sistemi (GPS) çerçevesinde belirli tavizli gümrük oranlarına konu mallar ile ilgili referanslar sağlayabilmeleri için gerekli olan bir menşe şahadetnamesi türüdür. Gelişmekte olan ülkelere bu anlamda referans sağlayan ülkeler şunlardır: ABD, Japonya, Yeni Zelanda, Norveç, İsviçre, Kanada, Avustralya, Rusya, Polonya, Çek ve Slovak Cumhuriyetleri.

Türkiye'den ihraç edilen ürünler için gerekli özel menşe şahadetnameleri, firmalar tarafından tanzim edilmekte, ticaret odaları ve Dış Ticaret Müsteşarlığı'na bağlı taşra birimleri tarafından onaylanmaktadır.

Özel Menşe Şahadetnamelerinin mal sevkiyatının gerçekleşmesinden sonra da düzenlenmesi mümkündür. Onay işlemi yapılmış Özel Menşe Şahadetnamesinin kayıp veya tahrip olduğu durumlarda ise yeni bir belge düzenlenerek onaylanır.

ABC Formu
Sadece ticaret odaları tarafından onaylanan ve çeşitli ülkelere her türlü ürünün ihracatında kullanılan menşe şahadetnamesi türüdür. Bu belge A, B ve C olmak üzere üç nüshadan oluşmaktadır. C nüshası Oda'da kalır.

Oda üyelerinin (ABC) Forumu'nu onaylatmak üzere Oda'ya başvuruları sırasında, eğer söz konusu belge muhteviyatı malın üreticileri kendileri ise kapasite raporu veya malın üreticisi olduğuna dair diğer belgeler ile malın satış faturasının birer örneğini ibraz etmeleri, belgenin usulüne uygun olarak doldurulmuş ve 8. kolonun sağ tarafının firma tarafından kaşelenmiş, imzalanmış olması yeterlidir.

Eğer belge muhteviyatı malın üreticisi, ihracatı yapan firma değilse, satış faturası, malın temin ediliş faturaları ve üretici firmanın kapasite raporu aranmaktadır. Üreticinin kapasite raporu olmadığı takdirde, üretici firmanın ihracata konu malları ürettiğine dair ibraz edebileceği diğer belgeler yeterli görülmektedir.

İhracatçı firmanın istemi üzerine, ihracattan(malın sevkinden) sonra da Menşe Şahadetnamesi (ABC) Formu düzenlenebilmekte ve Oda tarafından onay işlemi yapılabilmektedir.

Uluslararası ticaret

Menşe şahadetnamesi


Universitatea din Łódź este o instituție de învățământ superior de stat din Łódź, Polonia.

Facultăți
 Facultatea de Biologie și Protecția Mediului
 Facultatea de Chimie
 Facultatea de Economie și Sociologie
 Facultatea de Filologie
 Facultatea de Filosofie și Istorie
 Facultatea de Fizică și Informatică Aplicată
 Facultatea de Matematică și Informatică
 Facultatea de Științe geografice
 Facultatea de Științe ale Educației
 Facultatea de Drept și Administrație
 Facultatea de Studii Internaționale și Politologice
 Facultatea de Management

Autorități
 prof. dr hab. Włodzimierz Nykiel – rector
 prof. dr hab. Bogdan Gregor – prorector
 prof. dr hab. Jarosław Płuciennik – prorector
 prof. dr hab. Zbigniew Góral – prorector
 prof. dr hab. Antoni Różalski – prorector
 prof. dr hab. Zofia Wysokińska – prorector

Rectori
 Tadeusz Kotarbiński (1945–1949)
 Józef Chałasiński (1949–1952)
 Jan Szczepański (1952–1956)
 Adam Szpunar (1956–1962)
 Stefan Hrabec (1962–1965)
 Józef Stanisław Piątowski (1965–1968)
 Witold Janowski (1968)
 Andrzej Nadolski (1968–1969)
 Zdzisław Skwarczyński (1969–1972)
 Janusz Górski (1972–1975)
 Romuald Skowroński (1975–1981)
 Jerzy Wróblewski (1981–1984)
 Leszek Wojtczak (1984–1990)
 Michał Seweryński (1990–1996)
 Stanisław Liszewski (1996–2002)
 Wiesław Puś (2002–2008)
 Włodzimierz Nykiel (2008–2016)
 Antoni Różalski (din 2016)

Galerie

Referințe

Legături externe
  Site oficial: Universitatea din Łódź

Educația_în_Polonia
Universități din Polonia

Universitatea din Łódź


Fall River ist eine Stadt (mit dem Status "City") im Bristol County im US-amerikanischen Bundesstaat Massachusetts. Bei der Volkszählung im Jahr 2020 hatte Fall River 94.000 Einwohner und ist damit die zehntgrößte Stadt in Massachusetts.

Geographie
Fall River liegt auf 41°42'5" nördlicher Breite und 71°9'20" westlicher Länge und erstreckt sich über 99 km², die sich auf 80,3 km² Land- und 18,7 km² Wasserfläche verteilen. Die Stadt liegt an der Mündung des Taunton River in die Mount Hope Bay, den nordöstlichsten Teil der Narragansett Bay. Die südliche Stadtgrenze ist zugleich die Staatsgrenze zu Rhode Island.

Nachbarorte von Fall River sind Swansea (8,4 km nordwestlich), Somerset (11,6 km nördlich), Freetown (19,8 km nordöstlich), North Westport (9,1 km südwestlich) und Tiverton im benachbarten Bundesstaat Rhode Island (10,5 km südwestlich).

Die nächstgelegenen größeren Städte sind New Bedford (22,8 km ostsüdöstlich), Rhode Islands Hauptstadt Providence (28,3 km nordwestlich) und Massachusetts' Hauptstadt Boston (87,1 km nördlich).

Verkehr
Fall River ist der wichtigste Verkehrsknotenpunkt an der Mount Hope Bay. Durch das Stadtgebiet verlaufen die Interstate 195, der U.S. Highway 6 und die Massachusetts Routes 24, 79 81 und 138, die zum Teil autobahnähnlich ausgebaut sind. Im Süden der Stadt durchquert die Massachusetts Route 177 einen etwa 100 Meter breiten Streifen des Stadtgebietes.

Über die Brightman Street Bridge mit dem U.S. Highway 6 und die Charles M. Braga Jr. Memorial Bridge mit der Interstate 195 ist Fall River mit dem gegenüber liegenden Nordwestufer des Taunton River verbunden.

Demografische Daten

Nach der Volkszählung im Jahr 2010 lebten in Fall River 88.857 Menschen in 38.140 Haushalten. Die Bevölkerungsdichte betrug 1.106,6 Einwohner pro Quadratkilometer.

Ethnisch betrachtet setzte sich die Bevölkerung zusammen aus 87,0 Prozent Weißen, 3,9 Prozent Afroamerikanern, 0,3 Prozent amerikanischen Ureinwohnern, 2,6 Prozent Asiaten sowie aus anderen ethnischen Gruppen; 2,8 Prozent stammten von zwei oder mehr Ethnien ab. Unabhängig von der ethnischen Zugehörigkeit waren 7,4 Prozent der Bevölkerung spanischer oder lateinamerikanischer Abstammung.

In den 38.140 Haushalten lebten statistisch je 2,30 Personen.

21,5 Prozent der Bevölkerung waren unter 18 Jahre alt, 63,4 Prozent waren zwischen 18 und 64 und 15,1 Prozent waren 65 Jahre oder älter. 52,5 Prozent der Bevölkerung war weiblich.

Das jährliche Durchschnittseinkommen eines Haushalts lag bei 34.236 USD. Das Pro-Kopf-Einkommen betrug 20.337 USD. 20,2 Prozent der Einwohner lebten unterhalb der Armutsgrenze.

Söhne und Töchter der Stadt

 Jonathan Chace (1829–1917), Politiker
 Lizzie Borden (1860–1927), verdächtigt und freigesprochen bezüglich des Mordes an ihrem Vater und ihrer Stiefmutter in 1892
 James Louis Connolly (1894–1986), Bischof von Fall River
 Aime Forand (1895–1972), Politiker
 Winston Sharples (1909–1978), Komponist
 Harry Wexler (1911–1962), Meteorologe
 Nathan Bor (1913–1972), Boxer
 Barbara W. Snelling (1928–2015), Politikerin, 1993 bis 1997 Vizegouverneurin von Vermont
 John Moriarty (1930–2022), Dirigent und Opernregisseur
 Robert Verity Clem (1933–2010), Vogel- und Landschaftsillustrator
 Joseph Patrick Delaney (1934–2005), römisch-katholischer Bischof von Fort Worth
 Roc LaRue (1939–2019), Rockabilly-Musiker
 Greg Abate (* 1947), Jazzmusiker (Saxophone, Flöte), Arrangeur und Komponist
 George Stephanopoulos (* 1961), Journalist und Politikberater
 Edward Pimental (1965–1985), Soldat der United States Army, von Terroristen der RAF in Wiesbaden ermordet
 Michael DeMello (* 1974), Schauspieler
 Chris Herren (* 1975), Basketballspieler
 Mindy Robinson (* 1980), Schauspielerin und Model
 Michelle Picard (* 1993), Eishockeyspielerin

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Gemeindegründung 1670

Fall River (Massachusetts)


Pseudoscabiosa, biljni rod češljugovki smješten u vlastiti tribus Pseudoscabioseae, dio porodice kozokrvnica. Pripada mu tri vrste iz zapadnog Sredozemlja.

Vrste
 Pseudoscabiosa grosii (Font Quer) Devesa, Španjolska, Maroko
 Pseudoscabiosa limonifolia (Vahl) Devesa, Sicilija
 Pseudoscabiosa saxatilis (Cav.) Devesa, Španjolska

Izvori

Češljugovke

Pseudoscabiosa


Norges B-håndboldlandshold, (eller Norges Rekruttlandslag) for kvinder er det kvindelige B-landshold i håndbold for Norge. De reguleres af Norges Håndballforbund.

Staff

Kilder
 Norges Håndballforbund

B-håndboldlandshold (damer)
Kvindehåndboldlandshold

Norges B-håndboldlandshold (damer)


Lucilla Perrotta (Roma, 3 de junho de 1975) é uma ex-voleibolista indoor e jogadora de vôlei de praia suíça medalhista de ouro no Campeonato Europeu de 2002 na Suíça, vice-campeã na edição de 1997 na Itália e medalhista de bronze nos anos de 1994, 1995, 2004 e 2005, em Portugal, França, Alemanha e Turquia, respectivamente.

Carreira

Ela iniciou no voleibol de quadra, defendeu o Aster Roma, como central, a partir da temporada 1992–93 até 1997–98, todas na Série A2.Em 1994, já competia no vôlei de praia, e formando dupla com Cristiana Parenzan obteve a medalha de bronze no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia em Espinho e repetiram o feito no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia de 1995 em Saint-Quay-Portrieux.

No ano de 1996, competiu ao lado de Daniela Gattelli, terminaram em sétimo no Challenge de Vasto.Juntas foram medalhistas de prata no Campeonato Europeu de 1997 em Riccione e estrearam no Circuito Mundial de 1997, no Aberto de Pescara, finalizaram no décimo sétimo lugar, mesmo posto no Aberto de Marselha e no Campeonato Mundial de Los Angeles, terminaram em nono no Aberto de Pusan e Salvador e em sétimo no Aberto de Espinho.

Com Daniela Gattelli, disputou a jornada do circuito mundial de 1998, terminaram no décimo sétimo lugar nos Abertos de Espinho, Osaka, Dalian e Salvador, ainda em nono posto nos Abertos de Vasto, Toronto e Marselha.No Challenge de Porto San Giorgio em 1999 terminaram em nono lugar e no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia de 1999 em Palma de Maiorca, finalizaram no décimo terceiro lugar, assim como no Campeonato Mundial de Marselha, e no circuito mundial, terminaram no décimo sétimo lugar nos Abertos de Acapulco e Dalian, no décimo terceiro posto nos Abertos de Toronto, Espinho e Osaka

Em 2000, disputaram eventos do circuito mundial, finalizaram no décimo sétimo lugar nos Abertos de Espinho e Berlim, no décimo terceiro posto no Aberto de Fortaleza, disputaram os Jogos Olímpicos de Verão de 2000 em Sydney, terminaram na nona posição, repetindo o resultado no Aberto de Dalian.E novamente com Daniela Gattelli, terminou no nono posto no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia de 2001 na cidade de Jesolo, da mesma forma no Campeonato Mundial em Klagenfurt, depois nos Jogos da Boa Vontade de 2001 em Brisbane terminaram no sétimo posto e entre as etapas do circuito mundial de 2001, terminaram no décimo sétimo lugar no Aberto de Gstaad e no Grand Slam de Marselha, no décimo terceiro lugar nos Abertos de Macau, Cagliari, Gran Canarias e Fortaleza, no nono lugar no Aberto de Espinho e conquistaram o bronze no Aberto de Hong Kong.

Prosseguiu ao lado de Daniela Gattelli no Campeonato Europeu de 2002 na Basileia e conquistaram a medalha de ouro, estiveram com bons resultados no circuito mundial de 2002, obtendo o nono lugar nos Grand Slams de Marselha e Klagenfurt, nos Abertos de Stavanger, Rodes, Osaka e Maiorca, quinto posto nos Abertos de Madrid, Gstaad, Montreal e Maoming.

Na temporada de 2003, permaneceu competindo com Daniela Gattelli e obtiveram a medalha de bronze no Campeonato Europeu de 2003, este sediado em Alânia, obtendo o trigésimo terceiro lugar no Campeonato Mundial de 2003 no Rio de Janeiro, e no circuito mundial, ocuparam o vigésimo quinto posto no Aberto de Osaka, o décimo sétimo lugar no Aberto de Gstaad e nos Grand Slams de Berlim, Klagenfurt e Los Angeles, os nonos lugares nos Abertos de Rodes e Stavanger, assim como no Grand Slam de Marselha, e o quinto lugar no Aberto de Milão.

Esteve competindo com Daniela Gattelli e obtiveram a medalha de bronze no Campeonato Europeu de 2004 em Timmendorfer Strand e o mesmo feito no Challenge de Cagliari.No circuito mundial de 2004 obtiveram juntas o quinto posto no Grand Slam de Berlim, nos Abertos de Maiorca e de Milão, mesmo posto obtido em Atenas nos Jogos Olímpicos de 2004 finalizaram no quinto lugar, ainda em sétimo posto no Grand Slam de Marselha e no Aberto do Rio de Janeiro, em vigésimo quinto posto no Aberto de Gstaad, décimo sétimo posto nos Abertos de Rodes, Xangai, Osaka e Stavanger, e o décimo sétimo posto no Grand Slam de Klagenfurt.

Em 2005 iniciou com Daniela Gattelli conquistaram o nono no Aberto de Xangai e em vigésimo quinto posto no Campeonato Mundial de Berlim, depois, esteve com Diletta Lunardi no vice-campeonato na etapa Satélite de Vasto, e terminaram no décimo terceiro lugar no Campeonato Europeu em Moscou e nos eventos do circuito mundial obteve os resultados, o décimo sétimo lugar no Aberto de Atenas e Bali e nos Grand Slams de Klagenfurt e Paris, antes esteve com Nicoletta Luciani e conquistaram o décimo sétimo lugar no Grand Slam de Stavanger e o décimo terceiro lugar no Aberto de Espinho, esteve com Laura Bruschini no Grand Slam de Paris e finalizaram no décimo sétimo lugar, sendo que ao final do circuito retomou com Daniela Gattelli e o décimo sétimo lugar no Aberto de Cidade do Cabo, em décimo terceiro lugar no Aberto de Acapulco e em nono no Aberto de Salvador.

Em 2006, continuou com Daniela Gattelli conquistaram o décimo terceiro lugar no Campeonato Europeu de Haia, e no circuito mundial, terminaram em vigésimo quinto lugar no Grand Slam de Gstaad, no décimo sétimo posto nos Grand Slams de Stavanger e Klagenfurt, e nos Abertos de Modena, Montreal e Acapulco, em décimo terceiro posto no Grand Slam de Paris e nos Abertos de Xangai e São Petersburgo, o nono lugar no Aberto de Marselha e com Giulia Momoli terminou em décimo sétimo posto no Aberto de Phuket.

Na temporada de 2007, iniciou com Daniela Gioria, terminaram em vigésimo quinto lugar nos Abertos de Xangai e Sentosa, outra vez com Giulia Momoli obtiveram o trigésimo terceiro lugar no Aberto de Seul, em seguida voltou ao lado de Daniela Gattelli para os demais eventos, ocuparam o décimo terceiro lugar no Aberto de Espinho, o trigésimo terceiro posto no Aberto de Phuket e nos Grand Slams de Paris e Berlim, vigésimo quinto lugar nos Abertos de Kristiansand e Marselha, décimo sétimo posto no Aberto de Montreal e nos Grand Slams de Stavanger e Klagenfurt, e trigésimo sétimo no Campeonato Mundial de Gstaad.Com Daniela Gattelli disputou a temporada de 2008 do circuito mundial e conquistaram como melhores resultados, o décimo sétimo posto nos Abertos de Adelaide e Osaka, décimo terceiro posto no Aberto de Stare Jablonki e o nono lugar no Aberto de Marselha, se aposentando nesta jornada.

Títulos e resultados

 Aberto de Hong Kong do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2001

Ligações externas

Voleibolistas da Itália
Centrais de voleibol
Jogadores de voleibol de praia da Itália
Voleibolistas de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2000
Voleibolistas de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2004

Lucilla Perrotta


Eric David Harris (9. travnja, 1981. - 20. travnja, 1999.) i Dylan Bennet Klebold (11. rujna, 1981. - 20. travnja, 1999.) su dva srednjoškolca koji su masakrirali srednju školu Columbine, školu koju su obojica pohađali. U manje od sat vremena, Harris i Klebold ubili su 12 učenika, jednog nastavnika te ozljedili 20 ljudi prije nego što su se ubili u knjižnici.

Eric Harris
Harris je rođen u gradu Wichita, Kansas. Njegovi roditelji, Wayne Harris i Katherine Pool također imaju starijeg sina, Kevina. Mladi Harris je bio vrlo sramežljiv i tih, no odlikaš i uspješan u školi. Wayne je bio u Air Force vojsci, zbog tog su se on i njegova obitelj često selili. Prije nego što su se napokon preselili u Littleton, Colorado, obitelj Harris je živjela u New York-u neko vrijeme gdje je Harris stekao prijatelje i bio je tužan što su odlazili. U 7. razredu u osnovnoj školi Ken Caryl, Harris je upoznao dječaka po imenu Dylan Klebold.

Nakon 8. razreda, Harris je postao opsjednut s videoigrama, kompjuterima, oružjima te posebito jednoj videoigri "Doom". U 1995., Harris se upisao u srednju školu Columbine. Od prvog razreda, Harris je postao žrtva nasilja i izrugivanja, pogotovo sa strane sportaša i atletičara, uglavnom popularne djece. Tipovi nasilja koje je Harris podnosio su bili; kad bi pobijedio igru na tjelesnom, ostali sportaši bi ga držali a ostali bi ga gađali loptom jako u lice, rugali su mu se jer je bio nizak (174cm s 18 godina), zbog tog što nije iz Colorada i zbog deformacije na prsima, imenom Pectus Excavatum.

Sportaši u Columbine-u so ponajviše nosili bijelu kapu, te u masakru 20. travnja 1999. Harriseva meta su bili sportaši. No, Harris im se osvećivao na sljedeći način. U 1 ujutro, Harris i njegovi prijatelji bi se iskrali iz kuće te vandalizirali kuće od učenike koje Harris ne voli. Također, Harris je imao problema s agresijom, te bi se često izderao na učenike koji bi se zabili u njega kad šetaju.

Dylan Klebold
Klebold je rođen u gradu Lakewood, Colorado. Također, roditelji Thomas "Tom" i Sue Klebold su imali starijeg sina imenom Byron. Klebold je bio jako sramežljiva osoba, tih i totalno povičen no jako inteligentan i u osnovnoj školi je bio prebačen u program za darovite. Kleboldovi su cijeli život živjeli u državi Colorado, u samostalnoj kući blizu Rocky stijena. Klebold je bio izvrstan u školi te je u njemu viđen veliki potencijal.

U 7. razredu osnovne škole Ken Caryl, Klebold je upoznao dječaka imenom Eric Harris. Klebold je provodio mnogo vremena s Harrisom, te su u srednjoj školi bili "nerazdvojni." Kao i Harris, Klebold je postao žrtva nasilja te izrugivanja u srednjoj školi Columbine. Sportaši bi uglavnom zvali Klebolda "peder" te bacali staklene boce na njega i Harrisa. Jedan incident se dogodio u blagavaoni, gdje su učenici okružili Harrisa i Klebolda, te ih proljevali kečapom. Ostali nastavnici su svjedočili no nisu ništa napravili.

Kleboldove su ocjene u srednjoj pale, počeo je spavati na satovima, ne mariti za ocjene te psovati pod satovima. Oko 1. razreda, Klebold je također postao opsjednut igrom "Doom." Jedna cura, također pohađala Columbine je opisala Klebolda kao tihi dječak koji se čudno oblačio i slušao industrijalnu Njemačku glazbu.

Harris i Klebold - incidenti
Harris i Klebold su bili nerazdvojni, svugdje su provodili dosta vremena skupa. Također, navečer, 30. siječnja, 1998. godine, Harris i Klebold su zajedno provalili u kombi i ukrali elektroničke stvari. Obojica su bili uhićeni, te su iskazali veliko kajanje i emocije za to što su učinili. Sudac ih je pustio na probaciju, no Harris je pohađao dosta satova za svoj problem s bijesom. Također, Harris je napisao rukovno pismo vlasniku kombija gdje se ispričao.

Dok je Klebold počeo pisati dnevnik 31. ožujka, 1997., Harris je svoj počeo 10. travnja, 1998. godine. Klebold je u svoj dnevnik pisao o ljubavi, poetici i pjesma, no istovremeno o suicidalnim mislima, mržnjom te željom za umrijeti. Harris je u svoj dnevnik pisao o ljutnji, mržnji, Nacistima, te homicidalnim (ubojitim) mislima. Harris je bio fasciniran Adolfom Hitlerom, te je uhvaćen više puta skicijarući svastiku. Dok su kuglali, nakon što bi urušio sve čunjeve, Harris bi digao desnu ruku i viknuo: "Slava Hitleru!" (Hail Hitler)

Planiranje masakra
Ne zna se kad su se ova dvojica dogovorili za planiranje pucnjave u srednjoj školi koju oni pohađaju, no oko svibnja 1998., Harris i Klebold su vješto počeli planirati masakrirati svoju školu. Puške su kupili ilegalno, preko Kleboldove prijateljice; Robyn Anderson. Kupili su tri puške, Hi-Point 995 karabin, Savage 67h pumparicu (sačmaricu), te dvije puške je preuzeo Harris, dok je Klebold uzeo Stevenson 311D dvocijevku (sačmaricu), 18. studenog, 1998. Klebold je kasnije kupio TEC-9 karabin, obojica su imali 17 godina kad su kupili puške.

Negdje u prosincu, Harris i Klebold su po prvi put ispucali svoje puške u šumovitom području. U veljači 1999., Harris i Klebold su uzeli preko 10 kutija vatrometa kao nagradu jer su pomogli spustiti štand za novu godinu. Uzeli su barut iz tih vatrometa, te su to koristili da naprave dvije velike bombe i preko 100 malih bombi na fitilj. Sve su napravili u podrumu kuće Harris.

Planirali su napasti školu 19. travnja 1999., na ponedjeljak, no kako je Harris trebao više metaka za svoj karabin, odgodili su za dan kasnije. Plan im je bio, da stave te dvije velike plinske bombe u sredini kafeterije, nakon što eksplodiraju, knjižnica će se urušiti na kafeteriju. A njih dvojica će biti kod svojih auta, te će pucati na ljude koji su preživjeli i bježe iž škole. Onda će ući u školu i nasumično ulaziti u učionice, te upucati i ubiti sve koji im stanu na put. Nakon tog, obojica će se upucati u isto vrijeme.

Masakr
U 11:17 ujutro, Harris i Klebold su stajali pored svojih vozila, čekajući da bombe eksplodiraju. No nakon što su skužili da neće eksplodirati, počeli su šetati prema zapadnom ulazu škole, ispred na travi, sjedili su 17-godišnja Rachel Scott i 17-godišnji Richard Castaldo, jeli ručak. Harris je otvorio vatru na njih, upucao Rachel četiri puta, te ju ubio instantno. Dok je Castaldo upucan osam puta i doživotno paraliziran. Klebold je upucao trojicu učenika, ubio jednog i ranio dvojicu. Harris je ranio još četvero ljudi prije no što su obojica ušli u školu.

U hodnicima, Klebold je upucao i ranio 16-godišnju Stephanie Munson, dok je Harris upucao 47-godišnjeg nastavnika, Davea Sandersa. Sanders je iskrvario do smrti u točno 3 popodne. U 11:29, Harris i Klebold su ušli u knjižnicu, gdje je Klebold ubio 16-godišnjeg učenika u kolicima, Kylea Velasqueza, tako što ga je upucao u glavu sačmaricom sa smješkom na licu. Harris i Klebold su počeli pucati na policiju kroz prozore,a policajci su stajali pored auta u strahu da bombe u školi ne eksplodiraju.

Klebold se okrenuo, ranio tri učenika koji su se sakrili ispod stolova. Harris je južno prokoračio, ranio 17-godišnju Kacey Ruegsegger i ubio 14-godišnjeg Stevea Curnowa, tako što ga je upucao u vrat sačmaricom. 17-godišnja Cassie Bernall se sakrila ispod stola, kad je Harris došao oko stola, kucnuo dvaput, kleknuo i rekao: "Peek-a-boo!", prije nego što je upucao Bernall u lice sačmaricom, ubio je instanto. Klebold je našao Afroamerikanca ispod stola, te viknuo Harrisu: "Reb! Našao sam niggera!" (Reb je nadimak za Harrisa, dok je VoDKa nadimak za Klebolda) Harris i Klebold su se izrugivali dječaku s racističkim šalama prije nego što ga je Harris upucao i ubio. Klebold se nasmijao prije nego što mu je ubio prijatelja.

Harris i Klebold su ubili još 6 učenika u knjižnici i ranili nekolicinu, prije nego što su u 11:36 izašli. Oko podne, Harris i Klebold su se vratili u knjižnicu nakon beznadnog lutanja po školi. Harris je sjeo, stavio bačvu sačmarice tako da mu je naciljana na gornji dio usta, Harris je povukao okidač i instanto umro. Klebold se bacio na koljena, stavio svoj TEC-9 na sljepoočnicu, povukao okidač te također umro instanto. U 12:08 je masakr završio, smrću pucača imenom Eric Harris i Dylan Klebold.

Eric Harris i Dylan Klebold


Lillie Bridge eða Lillie Bridge Grounds var fjölnota íþróttaleikvangur í Lundúnum sem reistur var árið 1866. Það var vettvangur fyrir hvers kyns mannamót, svo sem markaði loftbelgjaflug og íþróttakappleiki, s.s. krikketleiki, hnefaleikakeppnir og frjálsíþróttamót. London Athletic Club, elsta starfandi frjálsíþróttafélag í heimi, keppti á vellinum frá 1869-76, þegar það flutti starfsemi sína á Stamford Bridge. Keppni á vellinum lauk árið 1888 í kjölfar óeirða áhorfenda sem undu því illa þegar hætt var við frjálsíþróttakeppni sem þúsundir manna höfðu greitt aðgangseyri að og veðjað á úrslit.

Lillie Bridge kom við sögu ensku bikarkeppninnar í knattspyrnu árið 1873 þegar annar úrslitaleikurinn í sögu keppninnar fór þar fram. Áhugamannaliðið Wanderers hafði unnið keppnina árið áður og bauðst liðinu að verja titilinn á heimavelli. Þar sem Wanderers höfðu ekki á eigin velli að skipa kusu þeir að keppa á Lillie Bridge. Þetta var í eina skiptið sem ríkjandi meisturum bauðst að verja bikarinn í úrslitaleik.

Fyrstu hnefaleikakeppnirnar með nútímareglum fóru fram á Lillie Bridge undir lok sjöunda áratugs nítjándu aldar.

Heimildir

Ensk margnota íþróttamannvirki

Lillie Bridge Grounds


Vilim Ribić (Osijek, 8. prosinca 1956.) hrvatski je sindikalist i intelektualac. Jedan je od osnivača Nezavisnog sindikata znanosti i visokog obrazovanja (1990. godine) i njegov prvi predsjednik, a nakon toga i predsjednik Velikog vijeća Sindikata u 7 uzastopnih mandata (od 1993. do 2018. godine). Prvi je predsjednik Matice hrvatskih sindikata, jedne od tri reprezentativne sindikalne središnjice u Hrvatskoj koja promiče zajednička prava i interese više od 60.000 članova, primarno u javnim službama. Ovu je dužnost obnašao u nekoliko mandata, uključujući aktualni (1993. – 2001., 2011. - danas). Od 2015. godine sudjeluje u radu Europskog gospodarskog i socijalnog odbora (EGSO) kao jedan od devet hrvatskih predstavnika.

Poznat je kao radoholičar, čvrst pregovarač i čovjek od principa, a u javnosti se istaknuo kao dugogodišnji borac za prava zaposlenih u obrazovanju i znanosti te općenito u javnim službama. Iz tog razloga je često bio na udaru medija, a posebno zbog projekta izgradnje sindikalnog doma. Ekonomist po struci, značajan dio svog sindikalnog djelovanja posvetio je analizi i kritici ekonomskih politika hrvatskih vlada, posebice "politike štednje" (austerity) koju je Hrvatska pod utjecajem europskih trendova provodila za vrijeme globalne financijske krize (2007. – 2008.) i tijekom naknadne dugotrajne stagnacije. Kao član Nacionalnog vijeća za uvođenje eura, jedna je od rijetkih javnih osoba koje su se usprotivile preranom ulasku Hrvatske u Europsku monetarnu uniju, navodeći kao glavne razloge za čekanje slabu konvergenciju hrvatskog gospodarstva s europskim te nepripremljenost institucionalnog okvira monetarne unije za zemlje poput Hrvatske.

Izvori

Životopisi, Osijek

Vilim Ribić


An egg cream is a cold beverage consisting of milk, carbonated water, and flavored syrup (typically chocolate or vanilla), as a substitute for an ice cream float. Despite the name, the drink contains neither eggs nor cream.

It is prepared by pouring syrup into the tall glass, adding milk, lightly stirring it with a spoon, then streaming soda water into the glass, mixing the other ingredients. Ideally, the glass is left with 2/3 liquid and 1/3 foamy head.

The egg cream is almost exclusively a fountain drink. Although there have been several attempts to bottle it, none have been wholly successful, as its refreshing taste and characteristic head require mixing of the ingredients just before drinking.

Etymology theories and speculations

The peculiarity that an egg cream contains neither eggs nor cream has been explained in various ways. Stanley Auster, who claims that his grandfather invented the beverage, has said that the origins of the name are "lost in time."

The egg cream originated among Yiddish-speaking Eastern European Jewish immigrants in New York City, so one explanation claims that egg is a corruption of the Yiddish  'genuine or real', making an egg cream a "good cream".

Food historian Andrew Smith writes: "During the 1880s, a popular specialty was made with chocolate syrup, cream, and raw eggs mixed into soda water. In poorer neighborhoods, a less expensive version of this treat was created, called the Egg Cream (made without the eggs or cream)."

Another explanation comes from reports that it grew out of a request for  from someone, possibly the actor Boris Thomashefsky who had experienced a similar drink in Paris. His heavy accent altered the name into something like "egg cream," which then developed into the current term.

See also

Italian soda
Dirty soda
List of chocolate beverages

References

External links

National Egg Cream Day @ eggcreamday.com
 (Radio episode)

American drinks
Jewish American cuisine
Chocolate drinks
Cuisine of New York City
Milk-based drinks
Historical foods in American cuisine

Egg cream


Anna Elin Astrid Anvegård (Bredaryd, 10 de maio de 1997) é uma futebolista sueca que atua como atacante. Atualmente joga pelo Everton.

Carreira

Anvegård estreou na equipe sênior com o Växjö na primeira divisão do terceiro escalão em 2015. Em junho de 2018, ela foi convocada para a seleção nacional pela primeira vez e fez sua estreia em uma vitória amistosa por 4-0 contra a Croácia, entrando como substituta aos 71 minutos de Jonna Andersson em 7 de junho de 2018.

Títulos
 Växjö DFF
 Division 1: 2015
 Elitettan: 2017
 FC Rosengård
 Damallsvenskan: 2019
 Suécia
 Jogos Olímpicos: 2020 (medalha de prata)

Ligações externas

Futebolistas da Suécia
Jogadoras da Seleção Sueca de Futebol Feminino
Futebolistas olímpicos da Suécia
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Anna Anvegård


Muaskar (Arapça: معسكر, Mouaskar), Cezayir'in kuzeyinde, Muaskar Eyaleti'nin yönetim merkezi olan şehir.

2008 yılı ortalama nüfusu 150.000 olan kent, 1701 yılında Osmanlı ordusu tarafından askeri garnizon amaçlı kurulmuştur.

Kardeş Şehirler
  Elkader, Iowa, ABD
  Bursa Türkiye

Cezayir'deki vilayetlerin başkentleri
Cezayir'deki şehirler
Muasker (il)

Muasker


Januar

 4. januar – Olaf Ussing, dansk skuespiller (født 1907).
 12. januar – John Angelo Hansen, dansk fodboldspiller og træner (født 1924).
 15. januar – Gordon Jackson, skotsk skuespiller (født 1923).
 25. januar – Ava Gardner, amerikansk skuespillerinde (født 1922).

Februar

 8. februar - Del Shannon, amerikansk sanger (født 1934).
 13. februar – Sten Bramsen, dansk tv-vært og tilrettelægger (født 1940).
 16. februar – Keith Haring, amerikansk popkunstner (født 1958).
 25. februar – Ingrid Larsen, dansk skakspiller (født 1909).

Marts

 4. marts – Hans Hvass, dansk zoolog (født 1902).
 20. marts – Lev Jasjin, sovjetisk fodboldmålmand (født 1929).

April

 3. april – Sarah Vaughan, amerikansk jazzsanger (født 1924).
 11. april – Ivar Lo-Johansson, svensk forfatter (født 1901).
 13. april – Erik Seidenfaden, dansk journalist (født 1910).
 15. april – Greta Garbo, svensk/amerikansk filmskuespillerinde (født 1905).
 20. april – Horst Sindermann, tysk politiker (født 1915).
 27. april – Inga Schultz, dansk skuespiller (født 1907).

Maj

 4. maj – Anders Boserup, dansk fysiker og sociolog (født 1940).
 8. maj – Luigi Nono, italiensk komponist (født 1924).
12. maj - Aage Knudsen, dansk violinist og kgl. kapelmusikus (født 1917).
 16. maj – Jim Henson, engelsk/amerikansk dukkeskaber, bl.a. Muppet Show (født 1936).
 16. maj – Sammy Davis Jr., amerikansk sanger og skuespiller (født 1925).
 18. maj – Jill Ireland, britisk skuespiller (født 1936).

Juni

 2. juni – Rex Harrison, engelsk skuespiller (født 1908).
 6. juni – Steen Eiler Rasmussen, dansk arkitekt (født 1898).
 12. juni – Kim Schumacher, dansk radiovært (født 1949).
 15. juni – Leonard Sachs, engelsk skuespiller (født 1909).

Juli

 1. juli – Lilli Holmer, dansk skuespillerinde (født 1928).
 8. juli – Aage Stentoft, dansk komponist (født 1914).
 16. juli – Mogens Fog, dansk politiker og rektor for Københavns Universitet (født 1904).
 22. juli – Preben Neergaard, dansk skuespiller (født 1920).
 29. juli – Bruno Kreisky, østrigsk politiker, forbundskansler og udenrigsminister (født 1911).

August

 1. august – Norbert Elias, tysk sociolog (født 1897).
1. august - Lotta Hitschmanova, canadisk humanist (født 1909).
 12. august – Roy Williamson, skotsk musiker (født 1936).
 18. august – Grethe Ingmann, dansk sangerinde (født 1938).
 26. august – Johannes Hofmeister, dansk maler (født 1914).
 27. august – Stevie Ray Vaughan, amerikansk blues-guitarist (født 1954).
 31. august – Henry From, dansk fodboldspiller (født 1926).

September

 4. september – Irene Dunne, amerikansk skuespillerinde (født 1898).
 10. september – Harald Salomon, norsk/dansk medaljør og billedhugger (født 1900).
 20. september – N.E. Bank-Mikkelsen, dansk forsorgschef og jurist (født 1919).
 30. september – Patrick White, australsk forfatter og nobelprismodtager (født 1912).

Oktober

 11. oktober – Ove Abildgaard, dansk forfatter (født 1916).
 13. oktober – Le Duc Tho, vietnamesisk nobelprismodtager (født 1911).
 14. oktober – Leonard Bernstein, amerikansk komponist og dirigent (født 1918).
 16. oktober – Art Blakey, amerikansk jazztrommeslager (født 1919).
 27. oktober – Jacques Demy, fransk filminstruktør (født 1931).
 31. oktober – Dorothy Larsen, kgl. dansk operasanger (født 1911).

November

 3. november – Mary Martin, amerikansk skuespiller (født 1913).
 17. november – Robert Hofstadter, amerikansk fysiker og nobelprismodtager (født 1915).
 22. november – Wandy Tworek, dansk violinist (født 1913).
 23. november – Roald Dahl, britisk forfatter (født 1916).
 23. november – Karl Aage Hansen, dansk fodbold- og håndboldspiller (født 1921).
 28. november – Lene Grønlykke, dansk filminstruktør og manuskriptforfatter (født 1933).

December

 2. december – Aaron Copland, amerikansk komponist (født 1900).
 3. december - Sigurd Wechselmann, dansk amtmand og forligsmand (født 1904).
 11. december – Knud Jørgensen, dansk general og forsvarschef (født 1919).
 14. december – Friedrich Dürrenmatt, schweizisk forfatter (født 1921).
 15. december – Regin Prenter, dansk forfatter (født 1907).
 21. december – Magda Julin, svensk kunstskøjteløber (født 1894).
 24. december – Thorbjørn Egner, norsk forfatter (født 1912).
 25. december – Benjamin Jacobsen, dansk forfatter (født 1915).
 31. december – Alfred Wassard, dansk politiker, jurist og byplansborgmester (født 1906).

Døde i 1990


ou  est une mangaka, illustratrice, animatrice, cheffe-animatrice, character designer, et réalisatrice d'animation japonaise, née le 21 mars 1962 à Osaka.

Biographie
Narumi Kakinouchi est née au Japon, dans la préfecture d'Osaka. Après avoir obtenu son diplôme à la fin du lycée, elle commence à travailler au Studio Beebo sous la direction de  et fait ses débuts dans l'animation avec son travail sur la série de 1980, . Elle continue ensuite au Studio Io, Artland, AIC et d'autres studios où elle est intervalliste, animatrice-clé et cheffe-animatrice pour de nombreuses séries télévisées et OVA.

En avril 1988, elle co-écrit le premier manga de sa carrière, Vampire Princess Miyu, sérialisé dans le magazine de prépublication de mangas mensuel, Susperia de l'éditeur Akita Shoten. Elle attire ensuite l'attention en tant que character designer, story-boarder et cheffe-animatrice pour les OVA de Vampire Princess Miyu en juillet 1988.

Narumi Kakinouchi fait ses débuts en tant que réalisatrice en 1990 avec Ryokunohara Meikyū, en plus d'être la conceptrice des personnages, scénariste, story-boarder et cheffe-animatrice pour l'OVA.

En plus de son travail pour les mangas, elle travaille également en tant qu'illustratrice pour de nombreux livres, des couvertures d'albums, un jeu de cartes et la couverture du Lemon People, un magazine de mangas pour adultes.

En 2004, elle commence la sérialisation du manga  dans le Magazine Z chez Kodansha. Le manga est basé sur le récit de Yoshiki Tanaka, avec qui elle a collaboré depuis 1996 en tant qu'illustratrice pour les light novels de la série du même nom, Yakushiji Ryōko no Kaiki Jikenbo.

En 2012, elle est jury pour le Dengeki Comic Japan Digital Manga Rookie of the Year Award.

Après une interruption de 12 ans, en 2014, elle revient travailler dans l'animation, en tant que cheffe-animatrice d'épisodes de séries animées tels que The Pilot's Love Song, Date A Live II, Aldnoah.Zero, Psycho-Pass 2, Shirogane no Ishi Argevollen, The Testament of Sister New Devil, ainsi que des épisodes télévisés et un téléfilm de Lupin III.

Ses mangas sont majoritairement publiés chez Akita Shoten et Kōdansha.

L'auteure a fait diverses séances d'autographes suivis de talk-show au Japon, comme en 2009 à Akihabara (Tokyo), en 2010 à Tokyo, en 2012 à Tokyo et Osaka, en septembre 2017 à Akihabara avec Kia Asamiya puis à Osaka en octobre 2017, en 2018 à Tokyo, et fin 2021 à Osaka et Tokyo. Les dernières expositions se sont tenues en mai 2022 à Tokyo puis novembre et décembre 2022 à Tokyo et Osaka.

Depuis 2020, elle fait des promotions de ses séries et montre la réalisation de ses illustrations couleurs sur Youtube.

En France, elle s'est fait connaître en 1999 avec la sortie de Princesse Vampire Miyu aux éditions Atomic Club. Quelques-unes de ses œuvres sont également sorties comme Dahlia le Vampire en 2000 et Princesse Vampire Miyu - La nouvelle saison en 2002 chez le même éditeur, en 2003 Lin 3 chez Pika Edition, puis la dernière série licenciée et en arrêt de commercialisation Vampire Princess sortie en 2012 chez Panini. En termes d'animation, l'OVA de Princesse Vampire Miyu est sorti en 2001 chez Pathé.

Elle semble ne pas avoir eu de récompense dans sa carrière.

Elle est mariée au scénariste et réalisateur d'animation, Toshiki Hirano, avec qui elle a fréquemment collaborée pour différents mangas et animés. Lorsqu'elle est créditée, il arrive parfois qu'elle utilise le nom Narumi Kakinouchi ou Narumi Hirano.

Animation

Séries télévisées
Liste des séries télévisées auxquelles a participé Narumi Kakinouchi :

 1980 : Space Runaway Ideon (intervalliste)
 1981 : Beast King GoLion (intervalliste)
 1982 : Gigi (animatrice-clé pour les épisodes 10 et 15)
 1982 : The Super Dimension Fortress Macross (animatrice-clé pour les épisodes 4, 7, 12, 19, 26, 31, 36, assistante directrice d'animation pour les épisodes 19 et 26)
 1983 : Dr. Slump (intervalliste pour les épisodes 3 et 5, animatrice-clé pour l'épisode 52)
 1983 : Lamu (intervalliste, animatrice-clé pour les épisodes 91, 108, 113)
 1983 : Plawres Sanshiro (animatrice-clé pour l'épisode 28)
 1983 : Tao Tao (animatrice-clé)
 1984 : Les Koalous (animatrice-clé pour les épisodes 12 et 16)
 1985 : Emi magique (cheffe-animatrice de l'épisode 34)
 1985 : Ninja Senshi Tobikage (cheffe-animatrice des épisodes 25, 41)
 1986 : Susy aux fleurs magiques (cheffe-animatrice de l'épisode 25)
 1987 : Max et Compagnie (animatrice des génériques de début et de fin 1 pour les épisodes 1 à 19)
 1998 : Vampire Princess Miyu (character designer, animatrice-clé pour le générique de début et l'épisode 25)
 2002 : Strange Steel Fairy Rouran (animatrice-clé pour le générique de début)
 2014 : Aldnoah.Zero (cheffe-animatrice l'épisode 3)
 2014 : Date A Live II (assistante directrice d'animation pour l'épisode 1, cheffe-animatrice de l'épisode 4, 6, 7, animatrice-clé pour le générique de fin)
 2014 : Gonna be the Twintails !! (animatrice-clé pour le générique de fin, assistante directrice d'animation)
 2014 : Gugure! Kokkuri-san (story-boarder de l'épisode 10, animatrice-clé pour les épisodes 10, 12)
 2014 : Kagero Project (animatrice-clé pour l'épisode 9)
 2014 : Kuroko's Basket - Saison 2 (animatrice-clé pour l'épisode 40)
 2014 : Nisekoi (animatrice-clé pour l'épisode 5)
 2014 : Psycho-Pass 2 (cheffe-animatrice de l'épisode 3)
 2014 : Seirei Tsukai no Blade Dance (story-boarder pour le générique de début et l'épisode 8)
 2014 : Sengoku Basara : End of Judgement (cheffe-animatrice pour l'épisode 8)
 2014 : Shirogane no Ishi : Argevollen (assistante directrice d'animation de l'épisode 17, cheffe-animatrice et animatrice-clé de l'épisode 22)
 2014 : The Testament of Sister New Devil (animatrice-clé pour le générique de début, assistante directrice d'animation pour l'épisode 2)
 2014 : The Pilot's Love Song (cheffe-animatrice de l'épisode 6, animatrice-clé pour les épisodes 1, 12, 13)
 2015 : Aldnoah.Zero 2 (cheffe-animatrice l'épisode 14)
 2015 : Beautiful Bones (animatrice-clé pour le générique de fin)
 2015 : Castle Town Dandelion (animatrice-clé pour le générique de fin)
 2015 : High School DxD (story-boarder pour l'épisode 10)
 2015 : Lupin III Part IV (cheffe-animatrice de l'épisode 8)
 2016 : Active Raid : Kidou Kyoushuushitsu Dai Hakkei (cheffe-animatrice des épisodes 9 et 11)
 2016 : Active Raid : Kidou Kyoushuushitsu Dai Hakkei - Saison 2 (cheffe-animatrice de l'épisode 1)
 2016 : High School Fleet (cheffe-animatrice de l'épisode 1)
 2016 : Trickster: Edogawa Ranpo Shônen Tantei-dan Yori (animatrice-clé pour le générique de début et l'épisode 13, dessins pour le générique de fin 2, cheffe-animatrice et animatrice-clé pour les épisodes 1, 5, 10, 19, 24)
 2018 : Lupin III Part 5 (cheffe-animatrice de l'épisode 5, animatrice-clé pour l'épisode 7)
 2018 : Megalo Box (animatrice-clé pour l'épisode 4)
 2018 : ReLife (cheffe-animatrice de l'épisode 17)
 2019 : Lupin III : Au revoir partenaire (cheffe-animatrice, animatrice-clé)
 2019 : Lupin III : Prison of the Past (animatrice-clé)
 2021-2022 : Lupin III Part 6 (dessinatrice pour le générique de début, animatrice-clé pour les épisodes 1, 2 et 13)
 2022 : Détective Conan : Apprenti Criminel (animatrice-clé pour l'épisode 7)

Films d'animation

 1982 : Space Runaway Ideon : A Contact / Be Invoked (animatrice)
 1983 : Crusher Joe (animatrice-clé)
 1984 : Macross, le film (assistante réalisatrice d'animation)
 2014 : Space Battleship Yamato 2199 : Odyssey of the Celestial Ark (cheffe-animatrice)
 2016 : The Moment You Fall in Love (story-boarder)
 2016 : Zutto Mae Kara Suki Deshita : Kokuhaku Jikkō Iinkai (story-boarder)

OVA

 1985 : Cream Lemon (animatrice-clé, cheffe-animatrice pour les épisodes 7 et 12)
 1985-1987 : Iczer One (animatrice-clé pour les épisodes 1 à 3, cheffe-animatrice pour les épisodes 2 et 3)
 1985 : Megazone 23 (animatrice-clé, cheffe-animatrice)
 1986 : Cosmos Pink Shock (animatrice-clé)
 1987 : Daimajuu Gekitou Hagane no Oni (animatrice-clé)
 1987-1989 : Dangaioh (animatrice-clé pour les génériques de début et de fin, cheffe-animatrice des épisodes 1 et 3)
 1988-1989 : Vampire Princess Miyu (character designer, story-boarder, cheffe-animatrice)
 1990-1991 : Iczer Reborn ou Aventure! Iczer-3 (animatrice-clé pour le générique de début et les épisodes 4 et 6)
 1990 : Ryokunohara Meikyū (réalisatrice, character designer, scénariste, story-boarder, cheffe-animatrice)
 1991 : Neko Neko Gensoukyoku (character designer)
 1994 : Angel Cop (animatrice-clé pour l'épisode 6)

Court-métrage

 1983 :  (animatrice-clé)

Œuvres

Mangas
Liste des mangas réalisés et coréalisés par Narumi Kakinouchi :

 1988-2002 : , Horror Comics, Akita Shoten, 10 tomes, avec Toshiki Hirano
 1990-1995 : , spin-off, Suspiria Mystery, Akita Shoten, 05 tomes
 1992-1994 : , suite, Suspiria Mystery, Akita Shoten, 05 tomes, avec Toshiki Hirano
 2002-2005 : , Suspiria Mystery, Akita Shoten, 08 tomes
 2010-2012 : , Flex Comix Flare, Holp Shuppan, 05 tomes avec Toshiki Hirano
 2017-2018 : , Champion Cross, Akita Shoten, 02 tomes
 2017-2021 : , Champion Cross, Akita Shoten, 07 tomes, avec Toshiki Hirano
 1989 : , Tokuma Shoten (Animage Bunko), 01 tome, avec Toshiki Hirano
 1990 : , Susperia Mystery, Akita Shoten puis Beaglee, 01 tome, avec Toshiki Hirano
 1990-1997 : , Suspiria Mystery, Akita Shoten, 04 tomes
 1991-1999 : , Kadokawa Shoten (Asuka Comics DX), 02 tomes
 1999 : , Kadokawa Shoten (Asuka Comics DX), 01 tome
 1994-1995 : , Margaret, Shûeisha, 02 tomes
 1994-1999 : , Afternoon, Kodansha, 04 tomes
 1994 : , CAIN, Gakken - Gakushuu Kenkyuusha, 01 tome
 1996-2004 : , Suspiria Mystery, Akita Shoten, 02 tomes
 2005 : , Suspiria Mystery, Akita Shoten, 01 tome
 1996 : , avec  et Snow Sugar, Kodansha, 01 tome
 1996-1997 : , Suspiria Mystery, Akita Shoten, 03 tomes
 1997-2007 : , CAIN puis Comic Eyes, Gakken - Gakusha Kenkyûsha puis Shûeisha (Home-Sha), 02 et 05 tomes
 1997-1999 : , Amie, Kodansha, 05 tomes
 2000-2001 : , suite, Magazine Z, Kodansha, 05 tomes
 2002-2003 : , suite, Magazine Z, Kodansha, 04 tomes, avec Toshiki Hirano
 2004-2009 : , Magazine Z, Kodansha, 11 tomes, avec Yoshiki Tanaka
 2009 : , Afternoon, Kodansha, 02 tomes, avec Yoshiki Tanaka
 2010 : , Afternoon, Kodansha, 02 tomes, avec Yoshiki Tanaka
 2012 : , Afternoon, Kodansha, 01 tome, avec Yoshiki Tanaka
 2012-2013 : , Afternoon, Kodansha, 02 tomes, avec Yoshiki Tanaka
 2005 : , Suspiria Mystery, Akita Shoten, 02 tomes
 2007 : , Monthly Shonen Fang, Leed, 02 tomes
 2008-2010 : , Monthly Comic Rush, Jive, 07 tomes
 2011-2012 : , Dengeki Comic Japan, ASCII - Mediaworks, 02 tomes
 2021- : , Manga Cross, Akita Shoten, avec Kenji Saitou

Illustrations de romans
Liste des livres que Narumi Kakinouchi a illustrée, classée par ordre alphabétique d'auteurs :

 , de Kae Oda (1991)
 , de Kae Oda (1991)
 , de Kae Oda (1991)
 , de Kei Zushi (1991)
 , de Mariko Aihara (1991)
 , de Mariko Aihara (1991)
 , de Mariko Aihara (1992)
 , de Mariko Aihara (1992)
 , de Rie Akagi (1995)
 , de Rin Sawamura (2012)
 , de Yoshiki Tanaka (1999)
 , de Yoshiki Tanaka (2018)
 , de Yoshiki Tanaka (2003)
 , de Yoshiki Tanaka (2006)
 , de Yoshiki Tanaka (2005)
 , de Yoshiki Tanaka (2015)
 , de Yoshiki Tanaka (2012)
 , de Yoshiki Tanaka (2007)
 , de Yoshiki Tanaka (2001)
 , de Yoshiki Tanaka (2000)
 , de Yoshiki Tanaka (1996)
 , de Yūji Watanabe (1990)

Autres
 1986 : livres d'illustrations de l'OAV, Cream Lemon, Mako Sexy Symphony Part 7 (part 1), Part 12 (part 2)
 1986 : livre d'illustrations de l'OAV, Cream Lemon Twin Series, Mako Edition, vol.3
 1992 : Film Collection - Vampire Princess Miyu, Volume 1 et 2 (version OAV)
 1993-1998 : illustrations pour les pochettes d'album des cd-dramas de Vampire Princess Miyu (11)
 1998 : Film Story Vampire Princess Miyu, Volume 1 (épisodes 1 à 3 de l'animé)
 1998 : artbook, Vampire Princess Miyu
 1999 : livret, Zoku Hatsukoi Monogatari : Shūgakuryokō
 2002 : illustrations pour le jeu de cartes Aquarian Age
 2006 : artbook, Yakushiji Ryouko no Kaiki Jikenbo - Flawless
 2007 : pochette d'album, Everything de Fluke Beauty
 2011 : magazine  numéro 27 (et numéro 47 en 2016 pour une nouvelle compilation appelée Weekly Manga Japanese History Revised Edition) - l'histoire d'Izumo no Okuni, avec Hiro Kitajima au scénario

Travaux en tant que parolière

 1991 : chansons pour le cd-drama My Code Name is Charmer (Fairy Land Baloon et Green Angel)
 1993 : thème de Miyu pour le cd-drama Shin Vampire Miyu Seiyou Shinma-hen Drama Album 1 (Rinbu no Mori)
 1993 : thème de Miyu et Larva pour le cd-drama Shin Vampire Miyu Seiyou Shinma-hen Drama Album 3 (Kugutsu Gensou)
 1994 : thème de Miyu et Larva pour le cd-drama Shin Vampire Miyu Seiyou Shinma-hen Drama Album 6 (Hishou Maboroshi Yoru)
 1994 : chanson de Miyu pour le cd-drama Shin Vampire Miyu Seiyou Shinma-hen Drama Album 6 (Shoushi no Temari Uta)
 1997 : générique de fin 1 de Vampire Princesse Miyu de l'épisode 1 à 25 (Miyu Yachiyo)
 1997/1998 : générique de fin 2 de Vampire Princesse Miyu, 26e épisode (Manmaru Temari Uta)
 1998 : Vampire Miyu Radio Drama Theme Song (Vampire Miyu et Reiha Hitori)

Jeux vidéo

 1989 :  (directrice artistique)
 1997 :  (character designer)
 1999 :  (créatrice de dessins originaux, character designer)
 2003 :  (character designer)

Adaptations

OVA

 1988-1989 : Vampire Princess Miyu

CD-Drama

 1991 : My Code Name is Charmer (1)
 1993-1998 : Vampire Princess Miyu
 2007 : Wraith Sweeper (1)

Anime

 1997-1998 : Vampire Princess Miyu (studio AIC)
 2008 : Yakushiji Ryōko no Kaiki Jikenbo (studio Doga Kobo)

Jeu Vidéo

 2003 : , PlayStation 2

Notes et références

Annexes

Liens externes

  Narumi Kakinouchi sur Anime News Networks
  Narumi Kakinouchi dans la base de données de Media Arts

Naissance en mars 1962
Naissance dans la préfecture d'Osaka
Mangaka
Dessinatrice japonaise
Réalisatrice japonaise
Animateur japonais
Character designer

Narumi Kakinouchi


Ildar Amirovici Abdrazakov (; Абдразаҡов Илдар Әмир улы, Abdrazaqov Ildar Ämir ulı; ) este un cântăreț de operă bass, de etnie bașkiră.

Primii ani de viață și cariera
Abdrazakov s-a născut în Ufa, capitala Republicii Bașkortostan (sau Republica Bașkiră) din Rusia. Fratele său mai mare, Askar Abdrazakov, este, de asemenea, un profesionist de operă bas; au interpretat împreună, mai ales la Washington National Opera. Părinții au fost și ei artiști: mama este pictor, iar tatăl său (decedat) diririjor. S-a alăturat Teatrului Bașkir de Operă și Balet, după ce a absolvit Institutul de Stat pentru Arte din Ufa. A câștigat o serie de concursuri vocale la sfârșitul anilor 1990, inclusiv la Moscova Grand Prix-ul, Concursul Internațional Vocal Glinka, Concursurile internaționale  Rimski-Korsakov și Obrazova. Câștigarea concursului Maria Callas din Parma va duce la susținerea de către Ildar Abdrazakov a recitalului de debut la opera La Scala din Milano.

În 2014 apare ca Feodor Chaliapin în film de comedie Yolki 1914.

Recitaluri de operă și concert
Abdrazakov și-a făcut debutul la Metropolitan Opera în 2004, în Don Giovanni, sub bagheta lui James Levine și de atunci apare acolo în mod regulat. În 2008/09 este cap de afiș într-o nouă producție a operei lui Verdi, Attila, , iar în 2011 cântă în Anna Bolena cu Anna Netrebko. În sezonul 2004/05, Abdrazakov s-a alăturat lui Riccardo Muti, în concert pentru redeschiderea Teatro alla Scala și a cântat rolul lui Moise într-o producție a operei lui Rossini Moïse et Pharaon (în franceză). Producția a fost înregistrată și lansată pe CD și DVD. Cântă cu mare succes în Bărbierul din Sevilia  și în Nunta lui Figaro la Royal Opera House și, respectiv, la Metropolitan Opera.

Referințe

Frați celebri
Nașteri în 1976
Bașchiri
Ruși în viață
Oameni din Ufa
Cântăreți de operă ruși

Ildar Abdrazakov