William Hoste, né le  à Ingoldisthorpe dans le comté de Norfolk en Angleterre et mort le  à Londres, est un officier de marine britannique, connu pour avoir été un protégé de l'amiral Horatio Nelson. Présent à Aboukir mais absent à Trafalgar, il se distingue néanmoins au cours des guerres napoléoniennes en battant une escadre française à la bataille de Lissa en 1811 puis en s'emparant de diverses places fortifiées le long des côtes de l'Adriatique. Il est considéré comme l'un des plus talentueux capitaines de la Royal Navy.

Biographie

Jeunesse

William Hoste naît le  à Ingoldisthorpe, dans le comté de Norfolk. Il est le deuxième des huit enfants du révérend Dixon Hoste (1750-1805) et de Margaret Stanforth. Au moment de sa naissance, son père est pasteur de Godwick et Tittleshall dans le Norfolk. Hoste étudie à King's Lynn à partir de 1787 puis à l'école Paston de North Walsham. En parallèle, il est inscrit à l'âge de cinq ans sur les registres d'un navire de ligne, le HMS Europa, en tant que domestique du capitaine.

En , la guerre éclate entre l'Angleterre et la France. Grâce à l'intercession de son propriétaire Thomas Coke, Dixon Hoste est présenté au capitaine Horatio Nelson qui vit alors à proximité à Burnham Thorpe. Nelson accepte de prendre le fils de Hoste sous son aile en tant que serviteur à bord de son navire, le HMS Agamemnon, alors en cours d'armement à l'arsenal de Chatham, et embarque avec lui à Portsmouth à la fin du mois d'.

Débuts de carrière

L'Agamemnon rejoint la flotte de Méditerranée sous les ordres du vice-amiral Samuel Hood, et c'est en Méditerranée et en Adriatique que Hoste effectue la plus grande partie de sa carrière navale. Dans sa correspondance avec son épouse, Nelson évoque fréquemment Hoste qu'il considère « sans conteste comme l'un des meilleurs garçons que j'ai jamais rencontré », loue son courage qu'il juge « indépassable » et écrit que « chaque jour qui passe le lie plus fort à mon cœur ». Hoste devient très vite le compagnon favori de Nelson, éclipsant même le beau-fils de ce dernier Josiah Nisbet, qui sert également comme domestique à bord de l'Agamemnon. Hoste est promu aspirant le  et sert aux côtés de Nelson au cours du blocus puis l'invasion de la Corse le .

Lorsque Nelson est transféré sur le HMS Captain en 1796, Hoste le suit et participe avec lui à la bataille du cap Saint-Vincent, qui voit une escadre britannique dirigée par l'amiral John Jervis vaincre une flotte espagnole presque deux fois supérieure en nombre. Le Captain est au cœur des combats et capture le San Josef et le San Nicolas, armés respectivement de 112 et 80 canons.

En , Hoste passe sur le HMS Theseus, un vaisseau de  rang de 74 canons. Le Theseus est alors considéré comme un navire « à problèmes » et Nelson ainsi que quelques officiers triés sur le volet, dont Hoste, le capitaine Ralph Willett Miller et le lieutenant John Weatherhead, sont envoyés à bord pour rétablir l'ordre. La manœuvre est un succès et, dans une lettre adressée à Nelson, les mutins potentiels déclarent : « nous remercions l'amiral [Nelson] pour les officiers qu'il a placés à notre tête ». Le Theseus est présent lors de la bataille de Santa Cruz de Tenerife en  mais Hoste reste à bord du navire et ne prend aucune part à l'assaut. Il est promu lieutenant dans la foulée et est confirmé dans ce grade le .

Plus tard dans l'année, Hoste, toujours à bord du Theseus, prend part à la bataille d'Aboukir où la flotte britannique conduite par Nelson écrase son homologue française. Après le combat, Nelson adresse son rapport aux autorités à Londres, dont un exemplaire est transporté par un brick, le HMS Mutine, sous les ordres du lieutenant Thomas Capel. Arrivé à Naples, Capel transmet le commandement du Mutine à Hoste, qui devient donc capitaine à titre provisoire à l'âge de 18 ans. Le jeune officier fait alors route vers Gibraltar avant de rejoindre l'escadre de Jervis au large de Cadix. Sa promotion est confirmée le .

Capitaine de la Royal Navy

Hoste commande le Mutine durant les trois années suivantes et fait campagne sous Nelson en Italie ; à l'automne 1799, il participe à la prise de Rome. Il sert ensuite sous les ordres de Lord Keith, qui le connaît peu, et sa carrière semble au point mort lorsque, peut-être sur demande de Nelson, il est nommé post-captain par Lord St Vincent, Premier lord de l'Amirauté, en .

À cette époque, Hoste se trouve à Alexandrie, où il contracte la malaria puis une infection pulmonaire, qui ont un effet durable sur sa santé. Il effectue sa convalescence chez Lord Elgin et son épouse à Athènes et commence une formation en antiquité classique, qu'il achève après son affectation sur la frégate HMS Greyhound à Florence, lorsque son navire opère dans les eaux italiennes. Hoste sert presque sans interruption durant la paix d'Amiens, retourne brièvement en Angleterre en  puis se voit confier le commandement du HMS Eurydice en octobre.

Nelson le convoque à Cadix en  et lui donne le commandement de la frégate de 32 canons HMS Amphion. Envoyé en mission diplomatique à Alger, il rate de quelques jours la bataille de Trafalgar et n'apprend la mort de Nelson qu'à son retour en novembre. Il écrit à son père : « ne pas y avoir participé suffit à rendre fou, mais d'y avoir perdu en outre un tel ami est bien prêt de m'accabler totalement ». Hoste remporte dans les mois qui suivent un certain nombre de succès en Méditerranée qui ne passent pas inaperçus aux yeux de Lord Collingwood, lequel l'envoie sillonner la mer Adriatique. Dans ce secteur, il mène une campagne solitaire mais agressive contre les navires et les installations côtières françaises. À la fin de l'année 1809, Hoste et ses hommes ont ainsi capturé ou coulé plus de 200 navires ennemis.

En récompense de ses efforts, il est nommé commodore et obtient le commandement d'un détachement de frégates, comprenant les HMS Amphion, Active (36 canons) Volage (22 canons) et Cerberus (32 canons). Dans le cadre du conflit, Hoste ordonne la construction, sur l'île de Lissa, d'une base navale depuis laquelle il domine l'Adriatique avec seulement quatre navires. Rien qu'en mars et , ses forces capturent ou détruisent 46 navires. Afin de mettre un terme à ces agissements répétés des Britanniques, une escadre franco-vénitienne sous les ordres du capitaine de vaisseau Bernard Dubourdieu, un officier entreprenant, est dépêchée en Adriatique. Le , celle-ci se heurte au détachement de Hoste au cours de la bataille de Lissa.

L'escadre de Dubourdieu, composée de sept frégates et de quatre navires de guerre plus petits, aligne au total 276 canons et près de  hommes, soit une puissance bien supérieure à celle de Hoste qui ne dispose que de quatre frégates déployant 124 canons pour un effectif inférieur à 900 hommes. Le commandant français forme ses vaisseaux en deux lignes d'attaque et fonce sur la ligne anglaise pour la rompre, reproduisant peu ou prou la tactique offensive de Nelson à Trafalgar. De son côté, Hoste communique à ses équipages le signal Remember Nelson (« Souvenez-vous de Nelson »), qui est accueilli par de fortes acclamations, et met à profit sa supériorité en matière de navigation et de maniement de l'artillerie pour infliger une cuisante défaite à ses adversaires : Dubourdieu est tué, une frégate française s'échoue sur le rivage, une autre amène son pavillon et deux frégates vénitiennes sont capturées ; les pertes britanniques s'élèvent à 50 morts et 132 blessés.

Pour cette victoire retentissante, Hoste et ses capitaines sont décorés de la Naval Gold Medal. L'Amphion, gravement endommagé, doit regagner l'Angleterre pour y subir des réparations et Hoste transfère sa marque sur le HMS Bacchante (38 canons). De retour dans l'Adriatique en 1812, il continue de faire preuve de la même audace qu'auparavant et, avec l'aide du  régiment d'infanterie, s'empare de Spalato en . Il fait ensuite sa jonction avec les forces monténégrines et assiège la forteresse de Cattaro en ordonnant de hisser, à l'aide de palans, les canons et les mortiers de ses navires sur une colline en surplomb de la ville. La garnison française est contrainte à la reddition le . Hoste emploie une tactique similaire quelques jours plus tard à Raguse, qui capitule le 27 janvier. Ces exploits lui valent la croix de chevalier de l'ordre militaire de Marie-Thérèse le .

Fin de carrière

La santé de Hoste, compromise par la malaria et une infection pulmonaire antérieure, s'aggrave et il est contraint de retourner en Angleterre. Il est fait baronnet le  et chevalier de l'ordre du Bain en 1815. Il se tient à l'écart de toute activité politique mais fait campagne pour l'abolition de la méthode de la « presse ». En 1825, il sert sur le yacht royal Royal Sovereign.

En janvier 1828, il contracte un rhume qui affecte ses poumons et succombe à la tuberculose le , à Londres. Il est enterré à St John's Chapel dans cette même ville. Une statue à son effigie est érigée en la cathédrale Saint-Paul.

Vie privée

Il épouse le 17 avril 1817 Lady Harriet Walpole, fille d'Horatio Walpole ( comte d'Orford). De cette union naissent trois fils et trois filles, parmi lesquels William Legge George Hoste (1818-1868) qui devient par la suite contre-amiral.

Postérité

L'historien de la marine britannique John Knox Laughton écrit que « les succès de Hoste dans l'Adriatique, sa victoire à Lissa et sa prise de Cattaro lui ont conféré une réputation navale bien supérieure à celle de tout autre officier de son âge et de son rang ». Lors d'une conversation avec le père de Hoste, Nelson déclare au sujet de son protégé que « sa valeur en tant qu'homme et en tant qu'officier dépasse tout ce que l'ami le plus sincère peut dire de lui. Je prie Dieu de bénir mon cher William ». Lord Radstock le considère pour sa part comme « le digne et véritable élève » de l'amiral Nelson.

L'hôtel Hoste, situé à Burnham Market, dans le Norfolk, porte son nom et abrite un musée dédié à Lord Nelson.

Bibliographie

 .
 .
 .

Notes et références

Notes

Références

Naissance en août 1780
Naissance dans le Norfolk
Décès en décembre 1828
Décès à 48 ans
Officier de la Royal Navy
Membre de la Royal Navy pendant les guerres napoléoniennes

William Hoste


El pueblo serer (también escrito "sérère", "sereer", "serere", "seereer" y algunas veces de modo equivocado "Serre") junto con los diola son reconocidos como los habitantes más antiguos de la Senegambia.

Distribución geográfica
En la moderna Senegal, el pueblo serer vive en la parte centro occidental del país, desde el borde sur de Dakar hasta la frontera con Gambia. Los sereres (también conocidos como "Seex" o "Sine-Sine") ocupan las zonas de los antiguos reinos de Sine y Saloum (actualmente parte de Senegal).  En Gambia, ocupan partes de los antiguos "Nuimi" y "Baddibu" así como el "Kombo". Los serer-noon ocupan la antigua área de Thiès en el actual Senegal. Los serer-ndut se encuentran en Cayor y en el noroeste de la antigua Thiès. Los serer-njeghen ocupan el antiguo Baol, mientras que los serer-palor ocupan la zona centro occidental y sur occidental de Thiès, habitando los serer-laalaa el norte de Thiès y el área de Tambacounda.

Representación
Los sereres son el tercer mayor grupo étnico de Senegal, sumando el 14.7 % de la población senegalesa. En Gambia no alcanzan el 2 % de la población. Junto con Senegal y Gambia, también se encuentran en pequeños grupos en el sur de Mauritania. Algunos serer reconocidos son Isatou Njie-Saidy, vicepresidente de Gambia, y el historiador de Senegambia, político y defensor de la independencia de Gambia durante la época colonial Alhaji Alieu Ebrima Cham Joof. En Senegal, son representativos Leopold Sedar Senghor y Abdou Diouf (primer y segundo presidentes de Senegal, respectivamente).

Etónimo
El nombre "serer", que no solo identifica al pueblo serer sino también su lengua, cultura y tradiciones, se considera por diferentes antropológos, lingüistas e historiadores (entre los cuales se encuentran Issa Laye Thiaw, Cheikh Anta Diop y Henry Gravrand) que es una antigua y sagrada palabra de la lengua serer.

Población

El pueblo serer es diverso y aunque se extiende a través de la región de Senegambia, es especialmente numeroso en lugares como Baol, Sine, Saloum y Gambia, que fue colonia del Reino de Saloum.

La siguiente tabla ofrece la estimación de la población serer por país:

Véase también
Batalla de Fandane-Thiouthioune
Pueblo maqzara

Referencias

Notas

Enlaces externos
 Moving from Teaching African Customary Laws to Teaching African Indigenous Law.  By Dr Fatou. K. Camara [PDF]
 Ethnolyrical. Tassou: The Ancient Spoken Word of African Women

Etnias de Senegal
Etnias de Gambia
Etnias de Mauritania
Pastoreo

Serer


ඔලිම්පික් ශ්‍රේණියේ සාගර නෞකා යනු 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී වයිට් ස්ටාර් ලයින් සඳහා හාර්ලන්ඩ් ඇන්ඩ් වුල්ෆ් නැව් අංගනය විසින් ඉදිකරන ලද බ්‍රිතාන්‍ය සාගර නෞකා තුනකි. ඒවා නම් ඔලිම්පික් (1911), ටයිටැනික් (1912) සහ බ්‍රිටැනික් (1915) ය. මේ තුනම නිර්මාණය කර ඇත්තේ ලොව විශාලතම හා වඩාත්ම සුඛෝපභෝගී මගී නැව් ලෙස වන අතර එය නිර්මාණය කර ඇත්තේ වයිට් ස්ටාර් ලයින් සඳහා අත්ලාන්තික් සාගරයේ මගී වෙළඳාමේ වාසියක් ලබා දීම සඳහා ය.

ප්‍රධාන නෞකාව වන ඔලිම්පික් වසර 24 ක් සේවය කර ඇති අතර 1935 දී විශ්‍රාම ලබා කොටස් කර විකුණනු ලැබුවද, ඇගේ සහෝදර නෞකාවන්ට ද එවැනිම සාර්ථකත්වයක් ලබාදිය නොහැකි විය: ටයිටැනික් අයිස් කුට්ටියක ගැටී ඇගේ මංගල ගමනේදිම ගිලී ගිය අතර, පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී බ්‍රිටැනික් මගී සේවයට ඇතුළුවීමට පෙරදිම ඊජියන් මුහුදේ කීයා අසල බෝම්බයකට හසුවී ගිලී ගියාය.

යාත්‍රා දෙකකට සාර්ථක අවසානයක් නොලැබුනද, ඒවා මෙතෙක් ඉදිකර ඇති වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ සාගර නෞකා අතර වේ. ඔලිම්පික් හා ටයිටැනික් යන නෞකා ද්විත්වය එවකට ලෝකයේ විශාලතම නැව් ලෙස කීර්තියට පත්විය. 1936 දී RMS ක්වීන් මේරි නිපදවන තෙක්ම වසර 20 කට වැඩි කාලයක් බ්‍රිතාන්‍යය විසින් සාදා තිබූ විශාලම නෞකාව වන්නේද ඔලිම්පික් වේ. ටයිටැනික් නෞකාවේ කතාන්තරය බොහෝ පොත් සහ චිත්‍රපට වලට අනුවර්තනය වී ඇති අතර බ්‍රිටැනික් නෞකාවේ කතාන්තරයද එම නමින්ම 2000 වසරේදි චිත්‍රපටයකට තේමා වී ඇත.

ඔලිම්පික් ශ්‍රේණියේ සාගර නෞකාව


Ole Bisp Rasmussen (født den 18. juni 1996) er en dansk fodboldspiller, som lige nu ikke har nogen klub. Han har dog spillet hele sin professionelle karriere i den danske 1. divisions klub Vejle Boldklub, men fik ophævet sin kontrakt med klubben 30. januar 2017 på grund af en længerevarende skade.

Referencer

Fodboldspillere fra Vejle Boldklub

Ole Bisp Rasmussen


Christoph Bernhard von Nagel (* 15. August 1665; † 27. November 1726) war das Patenkind des Fürstbischofes Christoph Bernhard von Galen und bekannt als der "tolle General".

Leben

Herkunft und Familie
Christoph Bernhard von Nagel wuchs als Sohn des Dietrich Hermann von Nagel (* 1621; † 14. April 1685 auf Haus Vornholz) und seiner Gemahlin Magarethe Magdalene von Schilder a.d.H. Königshausen († 23. Juli 1675) zusammen mit seinen Geschwistern Appolonia Margaretha Magdalena (Stiftsdame in Geseke) und Georg Levin (Offizier und Komtur des Deutschen Ordens) in der uralten westfälischen Adelsfamilie von Nagel auf.

Wirken
Christoph Bernhard schlug wie sein Vater eine militärische Laufbahn ein und brachte es im fürstbischöflichen Dienst bis zum Generalleutnant. Er nahm früh an den Türkenkriegen teil. Am 16. November 1678 wurde er Obristwachtmeister zu Pferde im Regiment von Bönninghausen und am 28. Februar 1684 zum Obristlieutenant zu Pferde im Regiment von Wendt Kurköln befördert.
Am 10. August 1686 heiratete er Anna Odilia Charlotte von Brabeck zu Letmathe († 5. Februar 1704). Ihre Eltern waren Franz Adrian Melchior und Christine Elisabeth von Wachtendonck. Aus der Ehe gingen die Kinder  Appolonia Margaretha Louise (Stiftsdame in Freckenhorst), Hermann Werner (Amtsdroste in Winzenburg) und Edmund Friedrich Levin (Generalmajor und Amtsdorste in Stromberg) hervor.
Am 22. April 1685 wurde er nach Ableben seines Vaters Amtsdroste von Stromberg. Am 3. März 1687 erfolgte die Aufschwörung zur münsterschen Ritterschaft. Am 18. Dezember 1688 beförderte man ihn zum Obristen zu Pferde, was ihm die Kommandantur eines neuen Regiments zu Pferde einbrachte. Am 30. November 1702 wurde er Brigadier der Kavallerie und am 15. März 1709 Generallieutenant der Kavallerie. Am 22. Dezember 1723 wurde er schließlich Oberkommandant von Warendorf.

Siehe auch
 Nagel (Adelsgeschlecht)

Weblinks
 Westfälische Geschichte
 Ostenfelde – Namen im Taufregister zu lesen
 von Nagel Eintrag in der Personen-Datenbank bei Germania Sacra

General der Frühen Neuzeit
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person (Kurköln)
Christoph Bernhard
Geboren 1665
Gestorben 1726
Mann

Christoph Bernhard von Nagel


Inno Pharma er et navn benyttet af den danske virksomhed Diafarm A/S som sælger kosttilskud.
Ud over vitamindråber sælger virksomheden under mærket Inno Pharma en række andre produkter, blandt andet shampoo, fiskeoliekapsler og lakridssugetabs.

Diafarm har siden 2016 haft til i Vejle-bydelen Vinding på en lokalitet med 4.000 kvadratmeter.
Dyrlæge Johannes Gjelstrup er firmaets stifter.
Det er ejet af Sena Holding ApS, Royston ApS og Pimlico ApS og har 20–50 ansatte.

Inno Pharma er medlem af Økologisk Landsforening.

I 2016 blev en række børn forgiftet af D-vitamindråber fra virksomheden.
Fejlen opstod som følge af en regnefejl ved produktionsopstart, der medførte at produktet indholdt 75 gange den deklarerede mængde.
Virksomheden fik forbud mod produktion og markedsføring af vitamin D-dråber i rapsolie og et bødeforlæg på 90.000 kroner.

Referencer

Virksomheder i Vejle

Inno Pharma


El programa 863 () o plan estatal para el desarrollo de alta tecnología () es un programa fundado y administrado por el gobierno de la República Popular China que pretende estimular el desarrollo de tecnologías avanzadas en una amplia gama de campos con el propósito de hacer a China independiente financieramente de tecnologías extranjeras.

Algunos de los productos resultantes del programa 863 son la familia de procesadores Loongson (anteriormente llamada Godson) y la nave espacial Shenzhou.

Historia
Nombrado por de su fecha de establecimiento (marzo de 1986, 86/3 en el calendario chino), el programa 863 fue propuesto en una carta al gobierno Chino por los ingenieros Kan-Chang Wang, Wang Daheng, Yang Jiaxi y Chen Fangyun y aprobado por Deng Xiaoping.

Después de su implementación durante el séptimo plan quinquenal del gobierno de la República Popular China, el programa continuó funcionando a través de los dos planes quinquenal siguientes, con una financiación del estado de unos 11.000 millones de RMB y unas 2000 patentes (nacionales e internacionales) como resultado.

Según el programa, se iban a gastar unos 200.000 millones de USD en tecnologías de la información y la comunicación, de los cuales 150.000 millones de USD fueron gastados para telecomunicaciones.
En 1996 se añadió la tecnología marina como campo tecnológico clave.
La implementación tuvo lugar durante el séptimo plan quinquenal y una actualización se hizo durante el periodo del décimo plan quinquenal, que duró desde 2001 hasta 2005.

En 2001, durante el décimo plan quinquenal, el programa fue consultado con expertos extranjeros. El resultado fue dar un enfoque más amplio para fortalecer la competitividad de China en la economía global. La evaluación práctica ha sido incluida en el programa como un proyecto de administración del sistema.

Esquema
El programa inicialmente estaba centrado en siete campos tecnológicos clave:
 Biotecnología
 Tecnología espacial
 Tecnologías de la información y la comunicación
 Tecnología láser
 Ingeniería automática
 Desarrollo energético
 Nuevos materiales

Desde 1986, dos campos más han sido incluidos en el programa:
 Telecomunicaciones (1992)
 Tecnología marina (1996)

Véase también

 Historia de la República Popular China
 Dos bombas, un satélite
 Boluan Fanzheng
 Reformas y Apertura
 Loongson
 Shenzhou
 Programa 973

Referencias

Enlaces externos
 The 863 program desription by the Ministry of Science & Technology of the People's Republic of China (en inglés)

Ciencia y tecnología de China

Programa 863


6:24, hrvatski dokumentarni film iz 2020. godine. Govori o radovima saniranja štete potresa u Zagrebu 2020. godine od 22. ožujka 2020. u 6 sati i 24 minute. Film je naslovljen po satu i minutama kad se zbio potres. Jedna od najvidljivijih posljedica bilo je oštećenje zvonika zagrebačke katedrale. Jedan se zvonik urušio, a drugi, sjeverni, bio je oštećen i nestabilan te ga se moralo stručno ukloniti. Dokumentarni film sadrži ekskluzivne snimke i razgovore sa svim sudionicima projekta uklanjanja vrha sjevernog zvonika zagrebačke katedrale. Događaj je imao veliku medijsku pozornost. Ipak, samo autori filma su cijelo vrijeme trajanja akcije bili uz sudionike te izbliza pratili pripreme, sastanke, obilaske zvonika i na kraju, miniranje i spuštanje zvonika. Scenarist je vlč. Borna Puškarić. Redatelj je Ivan Crnjak, a snimatelj Josip Ninković. Autorski tim  - Ivan Crnjak i Josip Ninković jedini su smjeli pristupiti gradilištu, katedrali, dvorani za sastanke, zvoniku katedrale i sl.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi
Zagreb

6:24


Junichi Kono (født 21. januar 1992) er en japansk professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Ryukyu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Junichi Kono


El Castillo de Torrecera, o Torre de Cera, es un torre vigía del  localizado en la pedanía de Torrecera, Jerez de la Frontera, Cádiz, Andalucía, España.
Está situado en lo más alto del cerro, por lo que se puede contemplar el maravilloso pueblo Torrecera desde una gran altura.

El castillo es Bien de Interés Cultural RI-51-0007591.

La Torre de Cera se encuentra en el Cortijo de Torrecera, donde se ubica actualmente la Bodega Miguel Domecq. La bodega organiza visitas donde puedes subir y contemplar la increíble panorámica que se observa desde ese punto tan alto. Es visible gran parte de la provincia de Cádiz.

Aquellos que hagan su visita a la torre vigía solo podrán ver los restos que quedaron de esa gran fortaleza del jerez andalusí.

Historia
Durante el , tras la conquista de Alfonso X, la zona de Torrecera fue uno de los puntos estratégicos en la defensa de Jerez de la Frontera, se conservan ruinas de una de las fortalezas construidas para tal efecto, conocido como el Castillo de Torrecera.

Algunos historiadores indican que en los alrededores se puede encontrar las antiguas "Xera" y "Ceret"

Arqueología

En su interior se encontró un ídolo cilíndrico de 5000 años de antigüedad (Edad del Cobre), que actualmente se expone en el Museo Arqueológico de Jerez de la Frontera.

Estado

El castillo está en ruinas, conservándose únicamente algunos lienzos.

Entorno
A sus pies se encuentran las "Salinas de Fortuna" y abajo de eso se encuentra torrecera un hermoso pueblo que tiene ese castillo

Referencias

Enlaces externos
 La "Torre de Cera": una torre vigía del Jerez medieval
 La "Torre de Cera". Una torre vigía del Jerez andalusí (y II)
 Las "otras Torres de Melgarejo"... de las que nadie habla.

Bienes de interés cultural de la provincia de Cádiz
Torrecera
Arquitectura de Jerez de la Frontera
Fortificaciones de al-Ándalus

Castillo de Torrecera


Jalšovík este o comună slovacă, aflată în districtul Krupina din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 185 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jalšovík este atestată documentar din 1542.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jalšovík


Poposauroidea es un clado de rauisuquios. Incluye a los poposáuridos, los shuvosáuridos y los ctenosauríscidos, pero excluye a los grandes depredadores rauisuquios como los rauisúquidos y prestosúquidos. Aunque fue formalmente definido en 2007, el término se ha usado por muchos años. El grupo ha sido referido como Poposauridae por algunos autores, aunque ese nombre es usado con más frecuencia para referirse a la familia que incluye a Poposaurus y a sus parientes cercanos.

Historia
Franz Nopcsa usó originalmente el término Poposauridae en 1923 para referirse a los poposauroides. Por entonces, el único miembro del grupo era Poposaurus, que era considerado un dinosaurio terópodo. En los años siguientes, los poposauroides fueron situados en varios grupos, incluyendo Saurischia, Theropoda y Carnosauria. Esta clasificación permaneció hasta la década de 1970, cuando restos mejores indicaron que Poposaurus era un crurotarso en vez de un dinosaurio. Otros géneros como Sillosuchus y Shuvosaurus fueron instaurados posteriormente. Como Poposaurus,inicialmente se pensó que Shuvosaurus era un dinosaurio terópodo.

Sankar Chatterjee reclasificó a los poposauroides como terópodos con su descripción del nuevo género Postosuchus en 1985. Chaterjee incluso consideró a los poposauroides ancestros de los tiranosaurios. Postosuchus fue ampliamente considerado como un poposauroide por los siguientes diez años y fue incluido en muchos análisis filogenéticos de los arcosaurios triásicos. En 1995, Robert Long y Phillip Murry mostraron que el material original de Postosuchus era una quimera, es decir una colección de huesos de varios animales diferentes. De acuerdo a Long y Murry, el material del Postosuchus de Chattarjee incluía huesos de Poposaurus y Shuvosaurus, dando la impresión de que era un poposauroide. Postosuchus ha sido desde entonces reclasificado como un rauisúquido, y ya no se considera que los poposauroides sean dinosaurios terópodos.

Poposauroidea fue formalmente definido como un clado por Jonathan C. Weinbaum y Axel Hungerbühler en 2007. En su artículo, Weinbaum y Hungerbühler describieron dos nuevos esqueletos de Poposaurus e incorporaron varios nuevos rasgos del género en un análisis filogenético. Poposauroidea fue encontrado como un grupo monofilético, mientras que los otros rauisuquios (Rauisuchidae y Prestosuchidae) fueron situados como formas basales en un nuevo grupo llamado Paracrocodyliformes.

En 2005, el paleontólogo Paul Sereno definió a Poposauridae como un taxón basado en raíces que incluye a todos los taxones más cercanamente relacionados con Poposaurus gracilis que a Crocodylus niloticus, el cocodrilo del Nilo. Esto no sólo abarcaría a los poposáuridos como Poposaurus sino también a muchos otros poposauroides, haciéndolo equivalente al Poposauroidea del estudio de Weinbaum y Hungerbühler.

Brusatte et al. (2010) llevaron a cabo un estudio filogenético de los arcosaurios que resultó en un agrupamiento al que refirieron a Poposauroidea. A diferencia de muchos estudios recientes, ellos encontraron que Rauisuchia era monofilético, consistiendo de dos grandes clados: Rauisuchoidea y Poposauroidea. Sin embargo, la monofilia de Rauisuchia no encontró mucho soporte en el análisis de Brussate et al.'''. Ellos notaron que si su árbol era agrandado en un paso, Poposauroidea cae por fuera de Rauisuchia y se vuelve el grupo hermano de Ornithosuchidae, el cual generalmente es considerado como cercanamente relacionado con Rauisuchia, pero sin formar parte de este. En su árbol, Poposauroidea incluye géneros usualmente clasificados como poposauroides así como varios otros que no son tradicionalmente incluidos en el grupo. Uno de ellos, Yarasuchus, fue previamente clasificado como un prestosúquido, pero fue recuperado como el poposauroide más basal. Yarasuchus es inusual por poseer un cuello relativamente largo y un tamaño reducido. El otro género, Qianosuchus, es único entre los crurotarsos por su estilo de vida semiacuático.

En su extensa revisión de los arcosaurios que incluyó un gran análisis cladístico, Sterling J. Nesbitt (2011) encontró que Xilousuchus era un poposauroide más cercanamente relacionado con Arizonasaurus''. El análisis de Nesbitt no encontró como monofilético a Rauisuchia ni a Rauisuchoidea. Poposauroidea sí sería monofilético, y mejor definido que en análisis previos. El siguiente cladograma sigue a Nesbitt (2011) con nombres de los clados basados en estudios previos.

Referencias

Enlaces externos
 Poposauroidea en Paleobiology Database.

Rauisuchia
Fósiles del Triásico

Poposauroidea


Pentru strănepoți, încă ceva despre București este un film românesc din 1980 regizat de Paula Segall, Doru Segall.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980


Peruhvidvingedue () er en due, der lever ved de vestlige kyster af Sydamerika.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Duefugle
Hvidvingedue

Peruhvidvingedue


Eudemo de Rodas (gr.: Εὔδημος; lat.: Eudemus) fue un filósofo de la antigua Grecia, considerado como el primer historiador de la ciencia, que vivió a partir de ca. 370 hasta ca. 300 a. C. Fue uno de los alumnos de Aristóteles, merecedor de toda confianza del maestro, editó la obra de su maestro y la hizo más fácilmente accesible.

Eudemo nació en la isla de Rodas, pero pasó gran parte de su vida en Atenas, donde estudió filosofía en el  Liceo de Aristóteles. La colaboración de Eudemo con Aristóteles fue de larga duración y estrecha, y está considerado como uno de los más brillantes discípulos de Aristóteles: Tanto a él como a Teofrasto de Lesbos se les cita a veces no como discípulos de  Aristóteles sino como sus "compañeros" (`εταιροι).

Parece que Teofrasto fue el genio más grande de los dos, continuando los estudios de Aristóteles en una amplia gama de áreas. Sin embargo, aunque Eudemo también realizó investigaciones propias, su gran aporte radica en la sistematización del legado filosófico de Aristóteles, y en una presentación didáctica e inteligente de las ideas de su maestro. Posteriormente, muchos autores que han escrito sobre Aristóteles a menudo han hecho uso de los trabajos preliminares de Eudemo. Por esta razón, aunque los escritos originales de Eudemo no se conservan, se conocen muchas citas y testimonios sobre su trabajo, que permiten construir una imagen de él y su legado.

Está nombrado en el tratado Ética eudemia de Aristóteles, quien también puede haber participado en editar el trabajo final.

Referencias
 Fritz Wehrli (ed.) Die Schule des Aristoteles. Eudemus von Rhodos. Texte und Kommentar Basel, Schwabe & Co., 1969 (Edición crítica de fragmentos, con comentarios en alemán)
 Fritz Wehrli, 'Eudemos von Rhodos', in: Paulys Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft, G. Wissowa, ed. (51 Volumes; 1894-1980) Vol. Suppl. XI (1968) col. 652-658.
 Istvan Bodnar, William W. Fortenbaugh (eds.), Eudemus of Rhodes, New Brunswick, Transactions Publishers, 2002
Ivor Bulmer-Thomas, 'Eudemus of Rhodes', en: Dictionary of Scientific Biography, Charles Coulston Gillispie, ed. (18 Volumes, New York 1970-1990) Volumen IV (1971) pp. 460-465.
 Leonid Zhmud, The Origin of the History of Science in Classical Antiquity.   Berlin, Walter de Gruyter, 2006 (Traduc. del ruso por A Chernoglazov)
Leonid Zhmud, 'Eudemus' History of Mathematics', En la Rutgers University Series in the Classical Humanities. V. 11. Ed. por I. Bodnar, W. W. Fortenbaugh. New Brunswick 2002, 263–306

Enlaces externos

La lógica peripatética: la obra de Eudemo de Rodas y la de Teofrasto de Ereso (Peripatetic Logic: The Work of Eudemus of Rhodes and Theophrastus of Eresus).
 Texto  inglés en el sitio Onthology (Ontología).

Filósofos peripatéticos
Historiadores de la ciencia
Historiadores de la matemática
Filósofos de la Antigua Grecia del siglo IV a. C.
Antiguos rodios
Historiadores de la Antigua Grecia del siglo IV a. C.

Eudemo de Rodas


Shumen Province (, transliterated Oblast Shumen, former name Shumen okrug) is a province in northeastern Bulgaria named after its main city Shumen. It is divided into 10 municipalities with a total population, as of December 2009, of 194,090 inhabitants.

The Main City
The city of Shumen is famous in the region for the Monument to 1300 Years of Bulgaria. The monument  is in the cubist style and is 1300 steps (each step representing a year) above the center of the town. Other places of note are the Shumen fortress, Tombul Mosque, and Shumen Plato National park.  The center of the town has a historical museum, large library, and large theater.  The municipality building, also in the center, has a concert hall that features regular symphony performances. Shumen is also the location of the Shumensko Brewery, a popular beer in Bulgaria. The area surrounding Shumen plays a significant part in Bulgarian History with the first and second capitols of historical Bulgaria within thirty kilometers from the city.

Municipalities

The Shumen Province contains 10 municipalities (singular: община, obshtina - plural: общини, obshtini). The following table shows each municipality's name in English and Cyrillic, main town (in bold) or village, and population as of December 2009.

Demographics

The Shumen province had a population of 204,395 (204,378 also given) according to a 2001 census, of which  were male and  were female.
As of the end of 2009, the population of the province, announced by the Bulgarian National Statistical Institute, numbered 194,090 of which  are inhabitants aged over 60 years.

The following table represents the change of the population in the province after World War II:

Ethnic groups

Total population (2011 census): 180,528

By self-identified ethnicity (167,952 people):
Bulgarians: 99,446 (59.21%)
Turks:  50,878 (30.29%)
Romani:  13,847 (8.24%)
Others and indefinable:   3,781 (2.25%)
A further 12,000 people did not declare their ethnic group.

Self-identified ethnic group according to the 2001 census (204,378 people out of the total population of 204,395, with percentage of total population):
Bulgarians: 123,084 (60.22%)
Turks: 59,551 (29.14%)
Romani: 16,457 (8.05%)

Religion

Religious adherence in the province according to 2001 census:

Transportation
Shumen lies on the main route between Varna and Sofia and is served by numerous trains and buses serving the city.

See also
Provinces of Bulgaria
List of villages in Shumen Province

References

External links

Provinces of Bulgaria
Turkish communities outside Turkey

Shumen Province


Viseu, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Dão-Lafões alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 34 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Viseu fotoğrafları

Viseu


MGM-29 Sergeant bio je američki projektil zemlja-zemlja kratkog dometa na kruto gorivo koji je razvio Jet Propulsion Laboratory. Projektile je izradila tvrtka Sperry Utah. MGM-29 je bio treći i posljednji u seriji JPL raketa za američku vojsku čija imena odgovaraju napredovanju u vojnim činovima, počevši od redova i kaplara.

Razvoj
MGM-29 Sergeant je nastao tijekom 1948. u JPL-u. Zbog velikog opterećenja programa Corporal, razvoj raketnog motora za Sergeant prebačen je u Redstone Division Thiokol Corporation. Zbog neuspjeha brzog razvoja programa Sergeant, rani Sergeant je prekinut u travnju 1951. Još jedan raketni program vojske, program Hermes je razvio Hermes A2 koji je još jedan projektil na čvrsto gorivo. Hermes RV-A-10 (A2) bio je uspješan, ali nije upotrebljen s motorom koji je poslužio kao inspiracija za buduće raketne motore na čvrsto gorivo.

Razvoj projektila Sergeant započeo je u siječnju 1955. Bila su planirana tri osnovna koraka: demonstracija izvedivosti 1955.-1957., eksperimentalni razvoj 1958. i 1959., nakon čega je uslijedio završni inženjering 1960. i 1961. Raketni motor dizajnirao je JPL, a izradio Thiokol. Picatinny Arsenal trebao je isporučiti bojevu glavu i adapter. Oprema i vozila zemaljske podrške trebali su biti odgovornost JPL-a. Do jeseni 1956. odlučeno je odgoditi nabavu Corporala III za razvoj mnogo praktičnijeg NSergeanta. Testovi u letu su započeli početkom 1956. što je rezultiralo značajnim promjenama dizajna. Do srpnja 1961. oružani sustav Sergeant imao je brojne nedostatke uključujući provjeru, lakoću popravka, rad u stanju pripravnosti, pouzdanost i ograničenja skladištenja na niskim temperaturama. Projektil je trebao biti spreman na vrijeme, ali nije uspio ispuniti cilj da bude oružje kakvo je izvorno zamišljeno. U usporedbi s prethodnikom, Sergeantu je bilo potrebno manje od 33% zemaljske opreme za potporu, i moglo se ispaliti unutar nekoliko minuta, a ne satima nakon dolaska na mjesto gađanja. Sergeant je bio relativno jednostavan za rukovanje i održavanje. Projektil je trebao nositi nuklearnu bojevu glavu W52 (M65) te je razmatran za raspoređivanje s visokoeksplozivnim, fragmentacijskim, biološkim i kemijskim bojevim glavama. Biološka bojeva glava M210 i kemijska bojeva glava M212 bile su odobrene, ali nikada nisu nabavljene.

Uporaba
Aktivirala ga je američka vojska 1962. kako bi zamijenio MGM-5 Corporal, a raspoređen je u Europi i Južnoj Koreji do 1963., a u njemačkim jedinicama do 1964.

Oružani sustav Sergeant trebao je biti zamijenjen MGM-52 Lance početkom 1970-ih, ali kašnjenja u Lanceu uzrokovala su da ostane u službi. Posljednji bataljun američke vojske deaktiviran je 1977. Raketni sustavi obično su se dodjeljivali terenskoj vojsci sa zadaćom "opće podrške korpusu"

Operacija Sergeant prepoznata je kao privremena faza u razvoju bojnih projektila. Izbjegao je nedostatke prethodnika u rukovanju tekućim gorivom, ali još uvijek je zahtijevao opsežno podešavanje i provjeru prije lansiranja, zajedno s nizom pomoćnih vozila s poluprikolicama. Naprednije rakete, poput suvremene Blue Water i kasnije Lance, smanjile bi vrijeme postavljanja.

Projektil je imao potisak pri polijetanju od 200 kilonewtona (45.000 lbf), težinu pri polijetanju od 4.530 kilograma (9.990 lb), promjer od 790 milimetara (31 in), duljinu od 10,52 metra (34,5 ft) i raspon krila od 1,80 metara (5 ft 11 in). Projektil Sergeant imao je minimalni domet od 40 kilometara (25 mi), a najveći domet od 135 kilometara (84 mi). Thiokol je razvio raketne motore Sergeant i iz njih izvedene stupnjeve rakete Castor u Redstone Arsenalu u blizini Huntsvillea, Alabama.

Varijante
Raketni stupanj Castor, izvedenica Sergeant, korišten je kao drugi stupanj satelitskog lansera Scout. Skupovi raketa izvedenih iz Sergeant-a ("Baby Sergeant") korišteni su u drugom i trećem stupnju rakete Jupiter-C, kao i u drugom, trećem i četvrtom stupnju raketa-nosača Juno I i Juno II, od kojih je prvi lansirao prvi satelit Sjedinjenih Država, Explorer 1.

Operatori
Zapadna Njemačka

Sjedinjene Države

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Američki balistički projektili
Taktički balistički projektili

MGM-29 Sergeant


Norddjurs Midt Pastorat er et pastorat i Norddjurs Provsti, Århus Stift.

Pastoratet blev dannet 1. august 2018.

Pastoratet består af de 11 sogne:

Sogne
Albøge Sogn
Fjellerup Sogn
Ginnerup Sogn
Glesborg Sogn
Hoed Sogn
Homå Sogn
Lyngby Sogn
Stenvad Sogn
Vejlby Sogn
Ørum Sogn
Ålsø Sogn

Kirker
I pastoratet er der 12 kirker
Albøge Kirke
Fjellerup Kirke
Ginnerup Kirke
Glesborg Kirke
Hoed Kirke
Homå Kirke
Lyngby Kirke
Stenvad Kirke
Trustrup Kirke
Vejlby Kirke
Ørum Kirke
Ålsø Kirke

Pastorater i Århus Stift
Etableret i 2018

Norddjurs Midt Pastorat


الدبكة الكردية و يطلق عليها باللغة الكردية هلبركي (Helperkê) أو شايي (Shayî) هي نوع من أنواع الدبكة التقليدية أو ما يسمى برقص تشابك الأيدي مشابه لتلك الموجودة في دول البلقان ولبنان والعراق وإيران.
الدبكة الكردية هي شكل من أشكال الرقص الدائري، مع راقص مستقل أو بدونه أضاف في أغلب الأحيان إلى المركزِ الهندسي للدائرة الراقصة.
طبقاً لموسوعة الإسلام، الأكراد يغنّون ويرقصونَ إجمالاً في مهرجاناتِهم، أعياد الميلاد، مراسيم الزواج، عيد نوروز وبعض المراسيم الدينية لدى بعض الطوائف.
الدبكة هي الرقصة الفلكورية الأبرز التي تميّز الأكراد عن السكان المجاورِين لهم.

أنواع الدبكة
تختلف الدبكة في بعض تفاصيلها و عدد خطواتها ذهاباً و إياباً حسب المنطقة أو القرية المنسوب اليها الدبكة، و من أنواعها:

 الدبكة التقليدية.
 دبكة الثلاث أقدام و هي دبكة ترقص في کوردستان الجنوبیة و كوردستان الشرقية.
 دبكة الأحد عشر قدماً و هي ترقص في مناطق کوردستان الشمالية و كوردستان الغربية.

المصادر
 Kurds, Kurdistan, Part 4. Dances and music, The Encyclopedia of Islam, Edited by كليفورد إدموند بوزورث, E. van Donzel, B. Lewis & CH. Pellat, Vol. V, KHE-MAHI, Leiden, E.J. BRILL Publishers, 1986, 1263 pp. (see p. 477).

انظر أيضاً

 دبكة
 جوبي
 دبكة سريانية

ثقافة كردية
دبكات
تراث شعبي كردي

دبكة كردية


Sirius ya da Akyıldız, Büyük Köpek Takımyıldızı'nda yer alan bahar ayında kuzey yarı küreden görülebilen gece gökyüzünün en parlak yıldızıdır. Türkçe'de Akyıldız ismiyle bilinen Sirius (α CMa / α Canis Majoris/ Büyük Köpek Takımyıldızı'nın alpha yıldızı), -1,47 olan görünür kadiri bakımından, görünür kadiri olarak kendine en yakın olan Canopus'a oranla iki kat daha parlaktır. Çıplak gözle tek yıldızmış gibi görünen Sirius, aslında tayf türlerine göre yapılan yıldız sınıflandırma sisteminde A1V sınıfında bulunan Sirius-A ile DA2 sınıfına giren ve Sirius-B olarak adlandırılan bir beyaz cüceden oluşan bir çift yıldızdır. Sirius bu parlak görünümünü aydınlatma gücünün yanı sıra Güneş Sistemi'ne yakınlığına borçludur. Güneş'e 2,6 parsek (8,47 ışık yılı) uzaklıkta oluşundan dolayı, Sirius sistemi uzaydaki yakın komşularımızdan biridir. Sirius kütlesi bakımından Güneş'in iki katıdır ve 1,42'lik bir mutlak kadir değerine sahiptir. Aydınlatma gücü Güneş'in 25 katı olmakla birlikte, Canopus veya Rigel gibi diğer parlak yıldızlarınkine oranla düşük kalır. Sirius sisteminin yaşı 200-300 milyon yıldır. Sistem başlangıçta iki mavimsi yıldızdan oluşuyordu. Bu iki yıldızdan da kütlesi bakımından daha büyük olan Sirius-B zamanla yakıtını tüketerek, dış katmanlarını kaybetmeden önce kırmızı dev haline gelmiş ve yaklaşık 120 milyon yıl önce dış katmanlarını uzaya atarak bugünkü hali olan bir beyaz cüceyi oluşturmuştur.

Sirius, aynı zamanda, yer aldığı takımyıldızda ön plana çıkmasından dolayı, geleneklerde köpek-yıldız olarak da adlandırılır. Bu yıldız pek çok mitolojik ve folklorik öykülere Güneş'ten bağımsız bir biçimde konu olabilmiştir. Sirius'un helyak doğuşu antik Mısır'da Nil Nehri'nin taşmalarını, antik Yunan'da "köpek günleri"nin (kavurucu sıcak günler) başlangıcını işaret ediyordu. Polinezyalılar için ise yıldız kışın habercisi ve Pasifik Okyanusu'nda navigasyonları için bir referans kaynağıydı.

Gözlem tarihçesi

Çeşitli uygarlıklara ait en eski astronomik kayıtlarda adı geçen yıldızlardan olan Sirius, eski Mısır'da Sopdet (Grekçe'ye uyarlanmış haliyle Sothis, yıldızın Grekçe'deki adı ise Seirios'dur) olarak bilinirdi. Eski Mısır'da "Orta Krallık" döneminde, Mısırlılar takvimlerini Sirius'un helyak doğuşuna göre düzenlemişlerdi. Bu takvimde esas alınan gün ise, Sirius'un doğuşunun Güneş'in ışığından yeterince uzaklaşmış olmasından sonra, Güneş'in doğuşundan hemen önce açıkça görülür hale geldiği gündü.  Bir başka deyişle bu, Sirius'un Mısır göklerinde 70 günlük yokluğundan sonra  belirdiği gündü ve Nil Nehri'nin her yılki taşmasından hemen öncesine ve yaz gündönümüne denk gelirdi.  Sirius'u (Sothis) ifade eden hiyeroglifin glifleri üçgen, beş uçlu yıldız ve yarım dairedir. Sirius eski Mısır panteonunda İsis ilahesi ile özdeşleştirilirdi ki, İsis, eşi Osiris ve oğlu Horus ile bir üçlem oluştururdu. Sirius'un gökyüzünde görülmediği sözkonu 70 gün, İsis ve Osiris'in duat denilen öte-alemde seyrettikleri dönemi simgelerdi.

Pek çok eski Mısır tapınağı, iç odaları Sirius'u görecek biçimde inşa edilmişti. Örneğin, Keops Piramidi'nin Kraliçe Odası'nın duvarında açılan bir kanal yalnızca Sirius'u görmek üzere yapılmıştı.

Eski Yunanlar, Sirius'un bu kaybolduğu dönemden sonra tekrar gökyüzünde belirmesinin sıcak ve kurak yazı haber verdiğine inanırlar ve ayrıca bunun canlılar üzerinde bitkileri solduran, erkekleri güçsüzleştiren, kadınları tahrik eden birtakım etkileri olduğunu sanarak kaygılanırlardı.

Eski kayıtlarda, yaz başlangıcındaki hava koşullarının bozulduğu hallerde Sirius'un daha fazla parladığının gözlemlendiği kaydedilmiştir ki, eski Yunan gözlemcilere göre bu, söz konusu yıldızdan olumsuz etkiler yaratan birtakım tesirler yayıldığı anlamını taşıyordu. İnsanların bu tesirlere maruz kalması olayına Grekçe'de "yıldızca çarpılmış olmak" anlamında "astroboletos /αστροβολητος olmak" deniyordu. Böylece Sirius Batı edebiyatında "yakan" ya da "alevler saçan" olarak betimlendi.  Bu yıldızın belirmesinin ardından gelen mevsim dönemi de "yaz köpeğinin günleri" olarak bilinir.  Vaktiyle Ege Denizi'ndeki Ceos (Kea) Adası'nda yaşayanlar, soğukların azalması için Sirius ve Zeus'a kurban keserler ve yaz mevsimindeki temel rolünü oynamak üzere tekrar belirmesini beklerlerdi. Yıldızın parlaklık haline bakarak kendilerini iyi bir talihin bekleyip beklemediğine karar verirlerdi; örneğin yıldızın sisli, puslu halde veya ışığı zayıf biçimde görünmesi vebayı haber veriyor anlamında yorumlanıyordu. Bu adada bulunan MÖ 3. yüzyıla ait paralarda ışınlar yayan köpek ve yıldız tasvirlerinin bulunması Sirius'un bu adadaki önemini vurgulamaktadır.

Güneş ve Ay'ın çekim kuvvetlerinin etkisiyle, Dünya'nın ekvator bölgesindeki şişkinlik, gezegenin eksensel hareketinde bir tereddüte (titreme) yol açmaktadır. Buna bağlı olarak 26.000 yılda bir oluşan yörüngesel salınım (precession), yıldızların gökyüzündeki konumlarını da yavaş yavaş değiştirmektedir. Bu nedenle Sirius, geçmişe göre daha geç doğmakta ve artık yıldızın şafak vakti yükselişi, eskiden olduğu gibi yaz mevsiminin en sıcak günlerine denk gelmemektedir.

Romalılar Sirius'un helyak doğuşunu 25 Nisan civarındaki bir günde kutlardı. Bu kutlamada bir köpek kurban ederler, buhur ve şarap kullanırlar ve o yılki buğday ürününün yıldızdan yayılan tesirlerin buğdaypası hastalığına yol açmadan alınabilmesi için bir de Robigo ilahesine koyun kurban ederlerdi.

İskenderiye'li Batlamyus yıldızların haritasını çıkardığı, Almagest (al-kitabu-l-mijisti) çalışmasının 6. ve 7. Kitabında Sirius'u gökkürenin merkezi boylamınının yerini belirlemek üzere kullanmıştır. Çalışmasında Sirius'u kırmızı renkte boyayarak, onu 6 kızıl yıldızdan biri olarak göstermiştir. (Bkz.Kırmızılığı hakkındaki tartışma) Bu kızıl yıldızlardan diğer beşi gerçekten de M ve K sınıfındadır (Arcturus, Betelgeuse vs.)

Eski Polinezyalılar'da parlak yıldızlar, özellikle Pasifik Okyanusu'ndaki adalar ve atoller arasındaki gemicilik bakımından önem taşıyordu. Denizcilere yardım amacıyla özel seferler için, yıldız pusulası yardımıyla bir yön haritası geliştirdiler. Bu çalışmada yıldızlardan enlem işaretleri olarak da yararlandılar; örneğin Sirius'un Dik açıklıki 17°S olarak Fiji Adası'nın enlemine denk düşüyor, böylece her gece tam olarak adanın üzerinden geçiyordu.  Onlara göre, Sirius, Canopus ve Procyon ile birlikte, bir "Büyük Kuş" bedenine benzetilen Manu adındaki Takımyıldız'ı oluşturuyordu. Kuşun kanadının güney ucunu Canopus, kuzey ucunu Procyon oluşturuyordu ki bu doğrultu aynı zamanda Polinezya'nın gece gökkubbesini iki yarıküreye ayırıyordu. Sirius'un eski Yunan'da sabah göğünde belirmesi (doğuşu) nasıl tam olarak yaz mevsiminin habercisi oluyorsa, Maoriler için de, tam olarak kış mevsiminin serin başlangıcının habercisi oluyordu. Bu doğuşa hem "mevsim", hem de "yıldız" anlamına gelen Takurua adını vermişlerdi.

Sirius'un, "Cennet'in Kraliçesi" (Ka'ulua) olarak betimlendiği Hawaii'de kış gündönümündeki en yüksek noktasına gelmesi törenle kutlanırdı. Polinezya'da Sirius'le ilgili daha birçok ad saptanmıştır; bunlardan bazıları Tau-ua (Markiz Adaları'nda) Rehua ( Yeni Zelanda'da) ve Aa ve Hoku-Kauopae'dir (Hawaii'de).
1676'da Edmond Halley güney yarıküre yıldızlarını gözlemleyebilmek için, Güney Atlantik'teki Saint Helena Adası'nda bir yıl kalmıştı. Halley, 40 yıldan fazla bir zaman sonra sonra, 1718'de astronomik ölçümlerini Batlamyus'un Almagest'indeki verilerle karşılaştırdıktan sonra o zamana dek sabit varsayılan yıldızların özdevimini keşfetti. Arcturus ve Sirius'un her ikisi de anlamlı bir şekilde hareket etmekteydiler. Sirius 1800'lü yıllarda güney yönünde 60 dakika (açı dakikası) ilerlemişti.

Yoldaşının keşfi

1844 yılında Alman astronom Friedrich Bessel Sirius'un özdevim hareketindeki değişikliklerden (sapmalardan) Sirius'un görünmeyen bir yoldaşı (bileşeni) olması gerektiği sonucuna vardı. Bu, bir başka deyişle, Sirius'un yoldaşı Sirius-B'nin teleskopla gözlemlenemediği halde, Sirius'un hareketlerindeki değişiklikler gözlemlenerek, matematiksel olarak varılan bir sonuçtu. 31 Aralık 1862'de Amerikalı Alvan Graham Clark o dönemin en güçlü teleskoplarından biri olan 47 cm'lik mercekli teleskobuyla ilk kez, Sirius'un günümüzde Sirius-B ya da "köpek yavrusu" adı verilmiş olan zayıf ışıklı yoldaşını gözlemledi ve böylece, Sirius'un gerçekte çift yıldız olduğunu ortaya çıkardı. Bu çift yıldızdan çıplak gözle görülebileni günümüzde Sirius-A olarak adlandırılır. 1894'ten beri Sirius Sistemi'nde gözlemlenen yörünge düzensizlikleri, sistemde üçüncü bir bileşenin olduğunu ortaya koymaktadır; ancak üçüncü bileşenin varlığı bugüne dek kesin olarak (gözlemle) doğrulanamamıştır. Üçüncü bileşinin varlığı konusundaki görüş 1995'te ortaya konmuştur. Verilere en uygun tahmine göre, bu üçüncü bileşen 0.06 güneş kütlesine sahip olup Sirius'un çevresindeki yörüngesini 6 yılda tamamlıyor olmalıdır. Bu üçüncü bileşenin (Sirius-C) kadirinin beyaz cüce Sirius-B'nin kadirinin beşte biriyle onda biri arasında oluşu, gözlemlenememesinin nedenini ortaya koymaktadır. Yakın zamanda yapılan son gözlemler, Sirius-C'nin varlığını doğrulayamamakla birlikte, Sirius-A'ya çok yakın bir yıldızın var olma olasılığını tümüyle ortadan kaldırmış da değildir. Her ne kadar 1920'li yıllarda sistemde üçüncü bir yıldız gözlemlenmişse de, bu muhtemelen bir "ışık oyunu"ndan (background ) ibaret olmalıydı.

1915'te Walter Sydney Adams, Mount Wilson Gözlemevi'nde 60 inç'lik (1.5 m) bir yansıtıcı (yansıtmalı teleskopun çukur aynası) yardımıyla Sirius-B'nin tayfını gözlemledi ve onun zayıf ışıklı bir beyazımsı yıldız olduğunu saptadı. Bu saptama astronomların bu yıldızın bir beyaz cüce olduğu sonucuna varmalarını sağladı. Sirius'un yarıçapı ilk kez 1959'da kendi geliştirdikleri yıldızsal yoğunluk girişim aracını (interferometre) kullanan Robert Hanbury ve Richard Q. Twiss tarafından ölçüldü. 2005'te ise Hubble Uzay Teleskobu yardımıyla astronomlar Sirius-B'nin hemen hemen Dünya'nınkine eş (12.000 km) bir çapı olduğunu ve hemen hemen Güneş'inkine eş bir kütlesi olduğunu (Güneş'inkinin %98'i) belirlediler.

Kırmızılığı hakkındaki tartışma
MS 150 yılında astronom Batlamyus, gerçekten kızıl ya da turuncu renklere sahip Betelgeuse, Antares, Aldebaran, Arcturus and Pollux yıldızlarının yanı sıra, kırmızımsı olmadığı bilinen Sirius'u da kırmızımsı olarak betimliyordu. Bu farka ilk dikkat çeken kişi amatör astronom Thomas Barker oldu. Rutland'da Lyndon Hall derebeyi olan Thomas Barker 1760'ta Londra'daki Kraliyet Topluluğu'nun bir toplantısı sırasında bu konuda hazırladığı tezini okudu. Sonradan şu düşünce doğdu: Yıldızların parlaklıkları zamanla değişebildiğine göre, bazı yıldızlar zamanla renk de değiştirebilirlerdi. Bu görüş Eta Carinae çift yıldızındaki değişime tanık olan ve muhtemelen bu olaydan esinlenen John Herschel tarafından 1839'da belirtilmiştir. Thomas Jefferson Jackson See 1892'de konuyla ilgili birçok tezini yayımlayarak "kızıl Sirius" hakkındaki tartışmayı yeniden canlandırdı, tezlerinin özetini de 1926'da yayımladı. See yıldızın kızıllığı hakkında yalnızca Batlamyus'tan değil, Yunan şair Aratus'tan, hatip Marcus Tullius Cicero'dan ve general Germanicus'tan da alıntılar yaparak söz ediyordu. Fakat bilindiği gibi bu üçünden hiçbiri astronom değildi. Romalı stoacı filozof Seneca da, Sirius'u Mars'tan daha koyu kırmızılıktaki bir varlık olarak betimlemişti. Bununla birlikte eski gözlemcilerin hepsi de Sirius'u kızıl olarak biliyorlardı denilemez. MS 1. yüzyıl şairlerinden Marcus Manilius Sirius'u, 4. yüzyıldaki Avienus gibi "deniz mavisi" olarak betimlemişti. Sirius eski Çin'de beyaz renk için standart yıldızdır denilebilir. MÖ 2. yüzyıldan MS 7. yüzyıla kadarki kayıtlarda Sirius beyaz renkte betimlenir.

1985'te Alman astronomlardan Wolfhard Schlosser ve Werner Bergmann St. Gregory of Tours tarafından yazılmış "De cursu stellarum ratio" adlı metni içeren, 8. yüzyıldan kalma bir Lombardik el yazmasıyla ilgili bir yazı yayımladılar. Yıldızların konumlarından yola çıkılarak geceleyin dua zamanlarının nasıl belirleneceği konusunda okuyuculara bilgi veren Latince metinde Sirius "kızamık kırmızısı" renginde betimlenmişti. Bazı astronom yazarlara göre, Sirius'un kırmızı olduğuna ilişkin olarak yazılan bu bilgi, muhtemelen Sirius-B'nin vaktiyle bir kızıl dev olduğunun -geçmişten gelen- tanıklığıydı. Diğer astronomlar ise, bu düşünceye karşı olarak, bir karışıklık olabileceği ve St. Gregory of Tours'un bu açıklamasını Sirius yerine Arcturus için yapmış olabileceği şeklinde yanıt verdiler. Öte yandan, astronomlarca bu farklılığa ya da değişime Sirius A ve Sirius-B'nin yıldızsal evriminin yol açabilme olasılığı olduğu fikri de ortaya atıldı. Binlerce yıllık takvim, yıldız ömürleriyle (evrim süreleriyle) kıyaslandığında çok kısaydı ve Sirius Sistemi'nde böyle bir değişimin olmasına yol açabilecek hiçbir nebula olma işareti yoktu. Eski metinlerde sözü edilen kızıllığının nedeni olarak öne sürülen olasılıklardan biri de Sistem'deki henüz tam anlamıyla keşfedilmemiş olan üçüncü yıldızın Sirius-A ile olası etkileşimidir.

Görünürlüğü

Gece gökyüzünün en parlak yıldızı olan Sirius -1.47 görünür kadir derecesiyle, en parlak ikinci yıldız olan Canopus'a oranla onun iki katı parlaktır.  Bununla birlikte, Ay, Jüpiter veya Venüs kadar parlak görülmez. Merkür ve Mars ta bazen Sirius'tan daha parlak görünürler.   Sirius yerkürenin hemen hemen, meskun her bölgesinden gözlemlenebilmektedir; tek fark, yerkürenin İzlanda ve Grönland'ın bazı bölgeleri gibi,kuzey kutbuna yakın en kuzeyindeki yerleşim bölgelerinde (en kuzeydeki yerleşim birimleri ) 73°'den sonra görülmesinin olanaksız hale gelmesidir. Buna karşılık bazı kuzey kentlerinde görülmeye başlandıktan sonra daha yukarı çıkmaz, örneğin Sankt-Peterburg'da ufkun üzerinde yalnızca 13°'ye ulaşır. Kuzey yarımküreden en iyi görüldüğü dönem kış aylarıdır.

Sirius, Küçük Köpek Takımyıldızı'nda yer alan Procyon ve Avcı Takımyıldızı'nda yer alan kızıl dev Betelgeuse yıldızlarıyla birlikte göğün kuzey yarıküresini gören gözlemciler için, Kış Üçgeni olarak adlandırılan, üç yıldızdan oluşan üçgenin üç köşesinden birini oluşturur.  Yıldızı bulmak için Avcı Takımyıldızı yol gösterici olarak alınabilir. Sirius, Avcı Kuşağı'nda yer alan üç yıldızın yaklaşık 20 derece güneydoğusundaki en parlak yıldızdır. Avcı Takımyıldızı kış aylarında pek çok yıldız ve takımyıldızı bulmakta yol göstericidir.

Sirius koşullar uygun olduğunda gündüz bile çıplak gözle görülebilir. Koşulların en uygun olduğu durum, gökyüzünün açık olduğu, gözlemcinin yüksek bir irtifa seviyesinde bulunduğu, yıldızın konum olarak tam tepeden geçtiği, yıldızın ufukta aşağıda ve güneşin altında bulunduğu zamanki durumdur. Sirius çift yıldız Sistemi'ndeki yörünge hareketi iki yıldızın açısal uzaklıkta minimum olarak 3″'de, maksimum olarak 11″'de bulunmalarını sağlar. Birbirlerine en fazla yaklaştıklarında, beyaz cüce'yi parlak eşinden ayırt edebilmek son derece zorlaşır; bu en yakın konumda Sirius-B'yi Sirius-A'dan ayırt edebilmek için en az 300 mm. açıklıkta bir teleskobun ve en elverişli görüş koşullarının olması gerekir. Son enberi konumuna 1994 yılında gelmişler  ve şimdilerde birbirlerinden yeniden uzaklaşma eğiliminde olduklarından teleskopla gözlemlenmeleri kolaylaşmıştır.

2.6 parsek (8.6 ışık yılı) uzaklıkta bulunan Sirius Sistemi Güneş Sistemi'mize en yakın 8 yıldızdan ikisini içerir ve en yakın beşinci sistemdir. Diğer yakın yıldızlardan Alpha Centauri, Canopus, Rigel ya da Betelgeuse gibi, parlak görünmesinin temel nedeni bize yakınlığıdır. Fakat aydınlatma gücünün Güneş'imizin 25 katı olduğunu da unutmamak gerekir. Sirius'un en yakın büyük komşusu 1.61 parsek ya da 5.24 ışık yılı uzaklıkta bulunan Procyon yıldızıdır.. Jüpiter'in dört uydusunu incelemek üzere 1977'de fırlatılan Voyager 2 uzay aracının yaklaşık 296.000 yıl sonra Sirius'un 4.3 ışık yılı uzağından geçeceği tahmin edilmektedir..

Sistem

Sirius birbirlerinden 20 astronomik birim uzaklığında (yaklaşık Güneş ile Uranus arasındaki uzaklıkta), birbirleri çevresinde tam olarak 49.9 yılda dönen iki beyaz yıldızdan oluşan bir çift yıldızdır. Sirius-A adı verilen, parlak olan bileşen, tayf türlerine göre yapılan yıldız sınıflandırma sisteminde A1V sınıfında bulunan yüzey ısısı tahminen 9.940 Kelvin olan bir anakol yıldızıdır. Yoldaşı Sirius-B ise yıldızsal evrimini tamamlayarak beyaz cüce haline gelmiş bir anakol yıldızıdır. Kütlesi bir zamanlar Sirius-A'dan daha büyük olan Sirius-B görsel tayfta 10.000 kez daha az parlaktır. Sistemin yaşının 230 milyon yıl olduğu tahmin edilmektedir. Yaşam süreçlerinin erken dönemlerinde eliptik yörüngeleri 9.1 yıl olan iki mavimsi beyaz yıldız oldukları sanılmaktadır. 1983'te uzaya fırlatılan IRAS (Infrared Astronomical Satellite) gözlemevi uydusunca ölçüldüğünde, kızılötesi ışın yayma düzeyinin sanılandan çok daha yüksek olduğu ortaya çıkmıştır. Bu, Sistem'de toz bulunduğunun belirtisi olabilir ve çift yıldızlarda görülmeyen, tuhaf bir olgu olarak kabul edilmiştir.

Sirius-A

Sirius çift yıldız Sistemi'nde iki yıldızdan büyük olanı Sirius-A'dır. Sirius, Güneş'ten 23 kat daha parlak beyaz bir yıldızdır. Tayf türü A olan beyaz yıldızlar, evrendeki yıldızların yaklaşık %1'ini oluştururlar. Sirius,Dünya'ya en yakın yıldızlardan biridir ve yakınlık bakımından 7. sırada yer alır. Kimi kaynaklar Alfa Centauri yıldız sisteminde yer alan üç yıldızı tek bir yıldız saydıklarından, Sirius'un Dünya'ya 5. en yakın yıldız olduğunu yazarlar.

Sirius-A Güneş'imizin 2.02 misli bir kütleye sahiptir. Astronomik "girişim aracı" (interferometer) ile yapılan ölçümlere göre bu yıldızın açısal çapının 5.936±0.016 olduğu tahmin edilmektedir. Her şey göz önünde tutulursa öngörülen rotasyon hızı 16 km/saniyeden aşağı olup ekseni etrafındaki bu dönme hızı dairesel biçiminde ekvatora doğru bir yassılaşmaya yol açacak kadar büyük bir hız değildir. Oysa ona eş boyutta olmakla birlikte, saniyede 274 km. gibi büyük bir hızla kendi etrafında dönen Vega yıldızı ekvatoru kısmında tümsek şeklinde bir şişme gösterir.

Yıldız örneklerinin incelenmesi yıldızların uzaydaki molekül bulutlarının kendi kütleçekimsel kuvveti altında çökmeye başlamasıyla oluşmaya başladıklarını ortaya koymaktadır. Bu oluşma hareketinden 10 milyon yıl sonra iç enerji üretimi tümüyle nükleer tepkilerden doğdu. Yıldızın çekirdek kısmı yayılma niteliği kazanmış hale geldi ve enerji üretimi için KAO döngüsü nü kullandı. Sirius'un oluşumundan milyar yıl sonra hidrojen rezervlerini tümüyle tüketmiş olacağı öngörülmektedir. İşte o zaman yıldız, evrim sürecindeki kızıl dev aşamasına geçecek, daha sonra da beyaz cüceye dönüşerek istikrarlı halini alacaktır. Sirius-A'nın tayfı (tayf analizi) derin metal çizgiler göstermektedir ki bu, demir gibi, helyumdan daha ağır elementlerin fazlalığına işaret etmektedir. Sirius-A'nın atmosferindeki demir oranı ile Güneş'imizin atmosferindeki demir oranı karşılaştırılırsa Sirius'un atmosferinde demir Güneş'imizinkine oranla üç kat fazladır (% 316). Fakat, dış tabakanın içeriği, yıldızın tümünün içeriği hakkında bir gösterge sayılamaz. Bununla birlikte kimi astronomlara göre, Sirius-A Sirius-B'den ağır elementler almış olup Güneş'e oranla 7 kat fazla demir içermektedir.

2.366.400 km'lik çapa sahip Sirius-A yaklaşık 10 bin Kelvin (9.727 santigrat) derecesindeki yüzey ısısıyla Güneş'ten 4.000 Kelvin derece daha sıcaktır, Güneş'in 23 katı bir aydınlatma gücüne sahiptir, Güneş'ten 23 kat daha büyük enerji açığa çıkarmaktadır.

Sirius A, hidrojen yakıtını tüketerek ömrünü tamamlamış ve artık "sönmüş" bir güneş olan yoldaşından 10.000 kez daha parlaktır.

Sirius-A ve Sirius-B'nin yarıçap, yoğunluk ve kütle bakımından Güneş ile karşılaştırmalı ölçümleri 2000'li yılların başlarında NASA tarafından şöyle açıklanmıştır (Güneş'in yarıçapı, yoğunluğu ve kütlesi "1" olarak kabul edildiğinde):

Sirius-B

Keşfedilen ilk beyaz cücedir. Kütlesi Güneş'imizinkine hemen hemen eş olan Sirius-B, bilinen beyaz cüceler içinde kütlesi en büyük olanlardan biridir. Kütlesi 0.5-06 güneş kütlesi olan sıradan bir beyaz cüceye oranla iki kat büyük bir kütleye sahiptir. Küçük olmasına karşın çok ağırdır, bir santimetreküp maddesi 33 ton gelir. Yeryüzünde bu kadar ağır bir element yoktur. Sirius-B'nin oluştuğu madde ya da elementin ağırlığı, yeryüzündeki en ağır element olan osmiyum'un 1.500.000 katıdır. Fakat bu büyük kütle, Dünya gezegeninin hacmine eş bir hacimde, deyim yerindeyse, "sıkışıp kalmış"tır. Yüzey ısısı 25.200 Kelvin'dir. Fakat artık enerji üreten iç kaynaklarının olmamasından dolayı gitgide soğuklaşmaktadır. Bir beyaz cüce, evrim sürecinde; ancak, bir anakol yıldızı oluştan çıktıktan sonra ve kızıl dev aşamasını tamamladıktan sonra oluşur. Bu olayı Sirius-B, yaklaşık 120 milyon yıl önce, yani şimdiki yaşının yarısı yaşındayken geçirdi. Sirius- B bu olayı geçirmeden önce, henüz bir anakol yıldızı olduğu sıralarda, kütlesi 5 güneş kütlesi  olan B tipi (tahminen B4-5 tipi)  bir yıldızdı. Sirius-B kızıl dev aşamasını geçirdiği sıralarda yoldaşı Sirius-A'nın metalliğini zenginleştirebilmiştir.

Sirius-B'nin, esas olarak, yıldızın erken dönemlerindeki helyum füzyonuyla üretilmiş karbon-oksijen karışımından oluştuğu sanılmaktadır. Yıldız, daha hafif elementlerden oluşan ve kütleleri farklı olduğundan yüksek yüzey çekimi nedeniyle ayrılmış halde yer tutan maddelerden oluşmuş bir katmanla kaplı durumdadır. Sonuç olarak, Sirius-B'nin dış atmosferinin şimdilerde, saf hidrojenden –ki bu en az kütleli elementtir- oluştuğu söylenebilir ve yıldızın tayfında şu ana kadar başka elementlerin izine raslanamamıştır. Fakat kimi astronomlara göre de Sirius–B tümüyle, evrim geçirmiş bir elementten veya bir tür "yoğun demir"den oluşmaktadır.
Sirius-B'nin yüzeyi Dünya'daki en sert nesne kabul edilen elmastan 300 kere daha serttir. Sirius-A'dan 10.000 kez daha az parlak bir "sönmüş yıldız" olduğundan ve diğer yıldızlara oranla son derece küçük olduğundan Sirius–A'nın aksine, parlak görülmez, Dünya'dan en modern teleskoplarla bile görülmesi çok zordur. Çapı 12.000 km. olmakla birlikte çekim alanı Dünya'nınkinden 350.000 kez daha güçlüdür. Sirius-B, çevresindeki nesnelere müthiş bir çekim gücü uyguladığından, kendisinden 160.000 kez büyük olmasına karşın Sirius–A'yı çekimiyle etkileyebilmekte ve birbirleri çevresinde dönmektedirler. Sirius-B o kadar yoğundur ki, yıldızdan alınacak 'lük maddenin Dünya'daki ağırlığı 2,25 tondur.

Sirius üstkümesi
1909'da Ejnar Hertzsprung Sirius'un "Ursa Major (Büyük Ayı) Hareketli Kümesi"nin  bir üyesi olduğu fikrini ortaya atan ilk kişi oldu. Bu fikre Sistem'in gökyüzünde yaptığı hareketleri gözlemleyerek varmıştı. Ursa Major kümesi uzaydaki hareketlerinde ortaklık gösteren, çekimsel gevşeme göstermelerinden itibaren bir açık kümenin üyeleri haline gelen, 220 yıldızdan oluşan bir yıldız sistemidir.  Ancak 2003 ve 2005'te yapılan analizler Sirius'un bu kümenin bir üyesi olması konusunda kuşku duyulmasına neden olmuştur. Kümenin tahmini yaşının 500±100 milyon yıl olmasına karşın, Güneş'e benzer bir metalliğe sahip Sirius, kümenin ancak yarısı kadar bir yaştadır.  Yani söz konusu kümeye ait olmasıyla çelişen, genç bir yaştadır. Bir başka görüş de Sirius Üstkümesi olarak ortaya atılmıştır. Sirius, Ursa Major kümesi yerine bu kümenin üyesi olabilir: Sirius, Beta Aurigae, Alpha Coronae Borealis, Beta Crateris, Beta Eridani ve Beta Serpentis dağınık yıldızları gibi yol almaktadır ki,  bu dağınık yıldızlar Güneş'imizden 500 ışık yılı uzaklıkta yer alan üç kümeden birini oluştururlar. Diğer iki küme her biri yüzlerce yıldızdan oluşan Hyades ve Ülker (yıldız kümesi) dir.

Kutsal metinlerde Sirius

Soldaki hareketli resimde çiftyıldızlarda iki yıldızın birbirleri çevresinde dönüşü gösterilmektedir. Fakat her iki yıldız aynı zamanda belli bir yöne doğru hareket halinde de olduklarından Sirius yörüngesi, kâğıt üzerinde çizildiğinde, hemen hemen tüm adlarındaki iki ortak harf olan "s" ve "i"yi andırırcasına, bir eksen üzerinde dolanan "S"lere benzer.(Bkz.Sirius-A ve B'nin çizdiği yörünge ) Sirius–A ve Sirius–B böylece, biri küçük, biri büyük basık halkaların sırayla birbirini izlemesinden oluşan bir zinciri andırırcasına çift yaylar çizerler. Dolanma süresi kimi astronomlarca 49,9 yıl olarak hesaplanmıştır.

Sirius (Arapça adıyla الشعــــــــــرى اليمانيـــــــــــــــة Şi'ra-yı Yemani ya da kısaca الشعرى Şi'ra) Güneş hariç tutulursa, Kur'an'da adı geçen tek yıldız olup kendisinden Necm (-Arapça'daki anlamı yıldızdır-) suresinde söz edilir. "Şüphesiz  Şi'râ (yıldızı)nın Rabbi de O'dur." (53/49)

Sirius yıldızından Zend Avesta'da da söz edilir. Birçok kutsal metinde sözü edilen tek yıldız olan Sirius, yeryüzündeki birçok uygarlık için de en kutsal yıldız olmuştur.

Etimolojik bakış ve kültürel anlamı
Yıldızın adının günümüzde en yaygın kullanımı, Latince'ye Yunanca'dan geçerek Latince'de "Sirius" haline gelmiş biçimidir.  Bu ad antik Yunan'da Σείριος (Seirios, "parlaklık, ateş" ya da "aşırı sıcak gün") idi. Fakat sözcüğün kökeni muhtemelen, Yunanca da değildi. Yunanca'daki adının kayıtlı en eski kullanımı Hesiodos'un MÖ 7. yüzyılda yazılmış "İşler ve Günler" yapıtında görülmektedir.  Sirius'u belirten ifadelerin ve ona verilen adların sayısı 50'nin üzerindedir. Arapça'daki adı Şi'ra'dır الشعرى ("işaret, rehber, kılavuz").  Sanskritçede yıldız Mrgavyadha ("geyik avcısı") ya da Lubdhaka ("avcı") olarak bilinir. Mrgavyadha olarak yıldız, Shiva'nın (Şiva) Rudra (rüzgâr, fırtına ve av ilahı) biçimini temsil eder. Yıldız İskandinavya'da Lokabrenna ("Loki tarafından yakılmış" ya da "Loki'nin meşalesi") olarak bilinir. Japonca'da ise günlük dilde Aoboshi ("mavi yıldız") olarak ifade edilir.

Sirius'un çeşitli adlarından bazıları şunlardır:
 "Sothis" (Eski Mısırca adının Grekçe'ye uyarlanmış hali)
 "Sigi" (Dogonlar'da)
 "Sigo" (Bambara'larda)
 "Şira" (Araplar'da)
 "Seirios" (Hellenler'de)
 "Sirius" (Romalılar'da)
 "Kak-si-sa" veya "Kak-si-di" (Asur-Babil'de)
 "Kak-si-si" (Hititler'de)
 "Tistirya", "Tishtrya" veya "Tiştria" (Farsça: Zerdüştlüğü benimsemiş kavimlerde)
 "Sima Kayne" (Bozolar'da)
 "Sirona" (Galyalılar'da)
 "Hu-Şi" (Çinliler'de )

Yıldız, Orta Çağ'ın Avrupa astrolojisinde "Behenian sabit yıldızları"ndan biri olup beril taşlarıyla ve ardıçla ilişkilendiriliyordu. Sirius'un kabalistik sembolü Heinrich Cornelius Agrippa tarafından oluşturulan listede  çizilmiştir. Sirius'un kabalistik sembolü

Birçok kültürde Sirius'a kurt ya da köpekle ilgili bir özel anlam yüklenmiştir:
 Çin geleneklerinde Sirius yıldızı, "göksel saray"ın bekçisi "göksel kurt" olarak nitelendirilir. Çin geleneğine nereden geçtiği pek bilinmeyen "Göksel kurt" ifadesi Orta Asya Türkçe'sinde 'gök böri' ya da 'bör-teçene'dir. (Kimi yazarlar Demir-Kazık yıldızı adının Ön-Türkler'de Kutup Yıldızı'nı belirtmediğini, Sirius ile ilgili bir anlam taşıdığını iddia etmişlerdir.)
 Yunan mitolojisinde Sirius köpek-yıldız olarak adlandırılır; Sirius yıldızının yer aldığı takımyıldız da Büyük Köpek Takımyıldızı olarak adlandırılır.
 Pers geleneklerinde Sirius'tan "Köpek Yıldızı" olarak söz edilir.
 Tuaregler'in geleneğinde Sirius köpek-yıldız olarak nitelendirilir.
 Eski Mısır'da Sirius önceleri büyük bir köpekle temsil edilirdi. İskenderiye'de basılan Grek madeni paralarında, yıldızı Sirius olan ilahe İsis, bir köpeğe binmiş durumda görülür. Eski Mısır'da kurt ise Sirius–B'yi temsil ettiği sanılan Osiris ile ilişkilendirilirdi.
 Kuzey Amerika Kızılderili kabilelerinde Sirius ya köpek ya da kurtla ilişkilendirilir.

Büyük Köpek Takımyıldızı'nın en parlak yıldızı olan Sirius, teklifsiz konuşmada çoğu zaman "köpek yıldız" olarak belirtilir. Zaten Klasik Mitoloji'de de "avcı Orion"un köpeği olarak betimlenir, bu betimleme sanat eserlerine de yansımıştır. Antik Yunan'da aynı zamanda, Sirius'tan yayılan tesirlerin yaz sıcağında (köpek günleri) köpekler üzerinde, onları anormal davranışlara sevk edecek etkiler yaratabileceği düşünülmekteydi. "Köpek günleri" kavramı Romalılar'a da geçmiş ve bunun sonucunda Latince'de "dies caniculares" ve canicula ("küçük köpek") terimleri doğmuş, daha doğrusu bu terimlere özel anlam yüklenmiştir. Çin astronomisinde yıldız "göksel kurt" (Tiānláng) olarak bilinir (Japonca'sı Tenrō, Korece'si Cheonlang).  Sirius bu kültürlerin bölgelerinden uzakta sayılabilecek başka bölgelerde de, örneğin Kuzey Amerika kızılderililerinde de köpek ya da kurtla ilişkili görülür. Örneğin Meksika'daki Seri'ler ve Sonoran Çölü'ndeki Tohono O'odham yerlileri Sirius'u "dağın koyunlarını takip eden köpek" olarak belirtiler, Karaayak dilinde ise yıldıza "köpek-yüz" denir. Cherokee (kabile) kızılderilileri Sirius'u Antares yıldızıyla eşleştirir ve her ikisini "ruhların yolu"nun sonunun bekçisi olan köpek yıldız olarak kabul ederler. Benzer inanışlara Asya şamanizminde ve eski Mısır mitolojisinde de rastlanır. Nebraska Pawnee'lerinde de Sirius'la ilgili bu tür ilişkilendirmeler görülür. Wolf (Skidi) kabilesine göre Sirius "kurt yıldız"dır. Alaska'lı Inuit'ler ise Sirius'u "Ay Köpeği" olarak adlandırırlar.

Yine, birçok kültürde Sirius yay ve ok ile ilişkilendirilir:
 Asur-Babil tradisyonunda, Sirius'a ve Sirius sistemindeki başka bir yıldıza (Sirius–B) yay ve ok adları verilir.
 Çin mitolojisinde, Sirius yayla ifade edilir. Sirius'un Çince'deki adı Hu-Şi, "Yay ve Ok" anlamına gelir.
 Mısır'da, Dandera Tapınağı'nın dairesel burçlar kuşağında Sirius yay ve okla temsil edilir.
 Afrika'da Mali'de yaşayan Dogonlar'ın Sirius–A'yı belirtmek üzere çizdikleri şekil, yay ve okun birleşmiş şeklidir.
 Pers geleneğinde Sirius yay veya ok yıldızı olarak ifade edilir.

Antik Çin'de güney yarıküre bir ok ile bölünen yay şeklinde canlandırılırdı. Oku oluşturan Büyük Köpek Takımyıldızı ve Puppis Takımyıldızı'ydı. Okun ucu kurt-Sirius ile noktalanırdı. Benzer bir ilişkilendirme Dandera'daki Hathor Tapınağı'nda görülür; burada ilahe Satet okuyla Hathor'u (Sirius) resmetmektedir. Pers kültüründe Tir adıyla bilinen Sirius, geç Pers kültüründe ok olarak tasvir edilmiştir.

Sembolizmde Sirius
Sirius'un antik Yunan'da batıdan doğuşu inisiyasyonlarda küçük misterlerin sonu anlamına gelirdi. Geleneklerde Sirius Sistemi ile ilişkilendirilen biçimsel semboller üç uçlu yaba, yay ve ok, hayvansal semboller kurt ya da köpek ve yunus, sayısal semboller ise 3, 22, 23, 44, 49 ve 50'dir.

Dogonlar

Dogonlar Afrika'nın Mali cumhuriyetinde yaşayan bir kabile halkıdır. Kabilenin nüfusu 250.000 civarındadır. Dogonlar hakkında en fazla araştırma yapmış ve Dogon kültürünü 1930'lu yıllarda Batı'ya tanıtmış olan etnolog Marcel Griaule'dür. Totemleri bulunan ve inisiyasyona dayalı bir örgütlenmesi olan bu kabile, tradisyonlarını sözlü aktarım yoluyla sürdürmüştür. Tradisyonlarındaki astronomi bilgileri, özellikle Sirius sistemi hakkındaki bilgileri tüm astronomları şaşırtmıştır. Dogonlar'ın 1930'lu yıllarda bildirdikleri bazı bilgiler, sonradan modern astronomik keşiflerle doğrulanabilmiştir. Kimilerince ilkel olarak nitelendirilebilecek bu halkın geleneksel olarak bildiği, teleskopa sahip olunmaksızın bilinmesi imkânsız denilen astronomik bilgilerden bazıları şunlardır:
 Dünya yuvarlaktır ve Güneş etrafında döner, Ay da Dünya etrafında döner.
 Satürn'ün halkaları
 Jüpiter'in uyduları
 Sirius bir çift yıldızdan oluşur, birbirleri çevresinde 50 yılda bir dönerler, biri çok küçüktür, gözle görülemez ve onun maddesi çok ağırdır. (Bu bilgileri bilebilmek için teleskop da yeterli değildir.)

Dogonlar, bu kadarla kalmayıp, Sirius Sistemi'nde henüz varlığı halen doğrulanamamış üçüncü bir bileşen yıldızın olduğunu, dolanım süresini ve gezegenin bulunduğunu bildirmektedir.

Dogonların bu bilgileri nasıl bilebildikleri hakkında şimdiye dek çeşitli spekülasyonlar yapılmışsa da, spekülasyonların ötesinde, doğrulanabilir bir veri elde edilebilmiş değildir.

Sirius yıldızına en fazla önem vermiş topluluklardan biri olan, Dogonlar'ın Sirius ile ilgili olarak, sembolizm içerdiği sanılan diğer inanışları şöyledir:

Po tohumunun en yüksek gök katındaki ifade edicisi, temsil edicisi ve kopyası Sirius-B yıldızıdır (Po-tolo). Po tohumu alemi döndürmeyi bitirmiş olduğundan dış zar Sirius-B'ye dönüştü. Sirius-B'de Po'nun döndürmüş olduğu alemin kanından arta kalan kısım vardır. Bu, onun yarattığı her şeyin kanından arta kalan kısımdır. Sirius-B küçük olmasına karşın en ağır yıldızdır. Tüm yıldızların ilki Sirius-B'dir. Alemdeki her şey onda vardır. O, âlemin desteği, dayanağı, yıldızların direğidir. Âlem Sirius-B yıldızının sayesinde dönmektedir. Sirius Sistemi Güneş Sistemi'mizle evlenmiş bulunmaktadır. Dünya'ya Sirius-B yıldızından Nommo'nun gemisi ile aktarılan tohumlar yalnızca Dünya üzerinde değil, yaratılan tüm "üst üste konulmuş alemler" de çimlenip çoğaldılar. Dünya'ya kelâmın hepsi açıklanmadı, daha gelecektir. "Emirler Sirius-B'den Sirius-A'ya Sirius-C vasıtasıyla aktarılmaktadır".

Eski uygarlıklarda Sirius
Antik çağ ezoterizminde, Çin'de, eski Mısır'da, bazı Afrika kabilelerinde, Mezopotamya'da, Anadolu'da yaşamış Hititler ve Urartular'da, Hopi kızılderililerinde, şamanist Türkler'de ve kimi araştırmacılara göre yitik uygarlıklardan Mu ve Atlantis'te her zaman önemini korumuştur. Kimilerine göre bu yıldıza bu kadar önem verilmesinin nedeni, Dünya'nın görünmez idarecilerinin Dünya üzerindeki sevk ve idarelerini bu yıldız varlıkları aracılığıyla gerçekleştiriyor olmalarıdır. Sirius yıldızının bu rolü hakkında bilgi veren kişilerden biri Lori Tostado'dur.  Bir iddiaya göre, yitik Mu kıtasına tek tanrılı dinin indirilmesinden beri gezegenimizde Sirius kültürü hakimdir.  Sirius konusunda internette çoğu tutarsız görünmekle birlikte sayısız yorum yapılmıştır.

Sirius adının günümüzdeki kullanımları
Sirius sık sık bilimkurguya ve popüler kültüre konu oluşturmuştur.  Macquarie Üniversitesi'nin öğrencilerinin çıkardığı günlüğün adı Sirius'tur.  18. yüzyıldan beri Birleşik Krallık'ın Kraliyet Filosu'ndaki 7 gemi HMS Sirius adını almıştır. Aynı şekilde Avustralya ve Amerikalı gemilerinden de Sirius adını alanlar olmuştur.   Birçok motora yine Sirius adı verilmiştir (Lockheed Sirius, Mitsubishi Sirius).  CD Radio adlı Kuzey Amerika uydu radyo şirketi 1999'da adını Sirius Satellite Radio olarak değiştirmiştir.  J. K. Rowling Harry Potter serisinde, Harry'nin vaftiz babası da Sirius adını kullanmıştır.  Grönland'daki Danimarka Özel Güçler Ünitesi, Sirius Patrol adını almıştır.

Kaynakça

 "Dogonlar'da Sirius Gizemi", SALT, Alparslan, Ruh ve Madde Yayınları, 1984
 "Sirius Gizemi", TEMPLE, Robert K., Ruh ve Madde Yayınları, 1999
 "Le Renard pâle", GRIAULE, Marcel. ve DIETERLEN, Germaine,Institut d'Ethnologie, Musée de l'Homme, Paris, 1965
 "Essai sur la cosmogonie Dogon", GUERRIER, Eric, Robert Laffont, 1975

Notlar
 1 Liebert, J.; Young, P. A.; Arnett, D.; Holberg, J. B.; Williams, K. A. (2005). The Age and Progenitor Mass of Sirius B . The Astrophysical Journal 630 (1): L69-L72.
 2 Richard Hinckley Allen (1899). Star-names and Their Meanings. New York: G. E. Stechert, 117.
 3 Helyak doğuş (Heliak doğuş) Güneş ile aynı sırada doğup batabilen yıldızların Güneş'in doğduğu sıralardaki doğuşuna verilen addır. Bir yıldızın helyak doğuşu ile Güneş'in doğuşu arasındaki zaman farkı yılın belirli bir gününde sıfırlanır ki, o günden sonra o yıldız Güneş'ten daha önce doğmaya başlar. Bu iki doğuş arasındaki zaman farkı, başlangıçta bir iki hafta boyunca bir saati geçmez. Fakat fark giderek açılır ve yıldızın doğuşu gece yerine gündüze denk gelmeye başlayınca ışığı Güneş'in güçlü ışığı yanında sönük kalan yıldız her yıl belirli bir dönem boyunca görülemez. Mısırlılar da bu yüzden 70 gün boyunca Sirius'u göklerinde göremezlerdi. (Dharma Ansiklopedi,SALT, Alparslan ve ÇOBANLI,Cem,Dharma Yayınları, İstanbul,2001)
 4 Holberg, JB (2007), Sirius: Brightest Diamond in the Night Sky, Chichester, UK: Praxis Publishing, pp. 4–5
 5 The Sun Behind The Sun — A Special Day In Egypt's Remote Past. The Sirius Research Group (December 2004).
 6 (Holberg 2007, p. 19)
 7 (Holberg 2007, p. 20)
 8 (Holberg 2007, pp. 16–17)
 9 (Holberg 2007, pp. 16–17)
 10 Ovid  Fasti  IV, lines 901-942.
 11 (Holberg 2007, p. 32)
 12 A recent transformation of Sirius  Science Frontiers Online (Jan-Feb 1986). Retrieved on 2006-08-04.
 13 (Holberg 2007, p. 25)
 14 (Holberg 2007, pp. 25–26)
 15 (Holberg 2007, p. 26)
 16 Holberg, JB (2007), Sirius: Brightest Diamond in the Night Sky, Chichester, UK: Praxis Publishing, pp. pp. 41–42, ISBN 0-387-48941-X
 17 F. W. Bessel, communicated by J. F. W. Herschel (December 1844). "On the Variations of the Proper Motions of Procyon and Sirius". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 6: 136-141.
 18Camille Flammarion (August 1877). "The Companion of Sirius" . The Astronomical Register 15 (176): 186-189.
 19Benest, D., & Duvent, J. L. (July 1995). "Is Sirius a triple star?".  Astronomy and Astrophysics 299: 621-628. Retrieved on 2007-02-04. For the instability of an orbit around Sirius B, see §3.2.
 20Bonnet-Bidaud, J. M.; Colas, F.; Lecacheux, J. (August 2000). "Search for companions around Sirius" . Astronomy and Astrophysics 360: 991-996. Retrieved on 2007-10-13.
 21W. S. Adams (December 1915). "The Spectrum of the Companion of Sirius" . Publications of the Astronomical Society of the Pacific 27 (161): 236-237.
 22Holberg, J. B. (2005). "How Degenerate Stars Came to be Known as White Dwarfs" . Bulletin of the American Astronomical Society 37 (2): 1503. Retrieved on 2007-05-15.
 23 Girişim Aracı (interferometer): Yakın çiftlerin açısal uzaklığını, yıldızların çapını girişim yoluyla ölçen optik araç.
 24R. Hanbury Brown and R. Q. Twiss (1958). "Interferometry of the Intensity Fluctuations in Light. IV. A Test of an Intensity Interferometer on Sirius A" . Proceedings of the Royal Society of London 248 (1253): 222-237. Retrieved on 2006-07-04.
 25 Dwayne Brown, Donna Weaver (December 13, 2005).Astronomers Use Hubble to 'Weigh' Dog Star's Companion. NASA. Retrieved on 2007-10-13.
 26 McGourty, Christine. "Hubble finds mass of white dwarf", BBC News, 2005-12-14. Retrieved on 2007-10-13.
 27Peter Bond. "Astronomers Use Hubble to 'Weigh' Dog Star's Companion", Royal Astronomical Society, 2005-12-14. Retrieved on 2006-08-04.
 28M. A. Barstow, Howard E. Bond, J. B. Holberg, M. R. Burleigh, I. Hubeny, and D. Koester (2005). "Hubble Space Telescope spectroscopy of the Balmer lines in Sirius B". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 362 (4): 1134-1142. Retrieved on 2007-10-13.
 29(Holberg 2007, p. 157)
 3028(Holberg 2007, p. 158)
 31(Holberg 2007, p. 161)
 32(Holberg 2007, p. 162)
 33Whittet DCB (1999). "A Physical Interpretation of the 'red Sirius' Anomaly". Mon. Not. R. Astron. Soc. 310: 335-39.
 34(Holberg 2007, p. 163)
 35 江晓原 (1992). "中国古籍中天狼星颜色之记载" (in Chinese). 天文学报 33 (4).
 36 Xiao-Yuan Jiang (April 1993). "The colour of Sirius as recorded in ancient Chinese texts ". Chinese Astronomy and Astrophysics 17 (2): 223-228. doi:10.1016/0275-1062(93)90073-X.
 37Schlosser W, Bergmann W (November 1985). "(abstract) An early-medieval account on the red colour of Sirius and its astrophysical implications ". Nature (318): 45-46. doi:10.1038/318045a0. Retrieved on 2008-01-11.
 38McCluskey SC (January 1987). "The colour of Sirius in the sixth century". Nature (325): 87. doi:10.1038/325087a0. Retrieved on 2008-01-11.
 39van Gent RH (January 1987). "The colour of Sirius in the sixth century". Nature (325): 87-89. doi:10.1038/325087b0. Retrieved on 2008-01-11.
 40a b Whittet DCB (1999). "physical interpretation of the 'red Sirius' anomaly". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 310 (2): 355-359. Retrieved on 2007-06-30.
 41a b (Holberg 2007, p. xi)
 42Espenak, Fred. Mars Ephemeris . Twelve Year Planetary Ephemeris: 1995-2006, NASA Reference Publication 1349.
 43Espenak, Fred. Mercury Ephemeris. Twelve Year Planetary Ephemeris: 1995-2006, NASA Reference Publication 1349.
 44(Holberg 2007, p. 82)
 45Darling, David. Winter Triangle. The Internet Encyclopedia of Science. Retrieved on 2007-10-20.
 46Henshaw, C. (1984). "the Visibility of Sirius in Daylight". Journal of the British Astronomical Association 94 (5): 221-222. Retrieved on 2007-10-20.
 47Two full 50.09 yr orbits following the periastron epoch of 1894.13 gives a date of 1994.31.
 48Mullaney, James (March 2008). Splendid Double Stars: Pretty Doubles in Orion's Vicinity. Sky & Telescope. Retrieved on 2008-02-01.
 49a b Henry, Dr. Todd J. (2006-07-01). One Hundred Nearest Star Systems. RECONS. Retrieved on 2006-08-04.
 50The Brightest Stars. Royal Astronomical Society of New Zealand. Retrieved on 2007-12-14.
 51 a b c d Sirius 2. SolStation. Retrieved on 2006-08-04.
 52Angrum, Andrea (August 25, 2005). Interstellar Mission. NASA/JPL. Retrieved on 2007-05-07.
 53 1 light year = 63,241 AU; semi-major axis = distance × tan(subtended angle) = 8.6 × 63,241 × tan(7.56″) = 19.9 A.U., approximately
 54 a b (Holberg 2007, p. 214)
 55 Backman, D. E. (June 30-July 11, 1986). "IRAS observations of nearby main sequence stars and modeling of excess infrared emission ". Proceedings, 6th Topical Meetings and Workshop on Cosmic Dust and Space Debris, Toulouse, France: COSPAR and IAF.. ISSN 0273-1177. Retrieved on 2007-10-20.
 56Pedro, Braganca (2003-07-15).The 10 Brightest Stars. SPACE.com. Retrieved on 2006-08-04
 57Aufdenberg, J. P.; Ridgway, S. T. et al (2006). "results from the CHARA Array: VII. Long-Baseline Interferometric Measurements of Vega Consistent with a Pole-On, Rapidly Rotating Star?" (PDF). Astrophysical Journal 645: 664-675. Retrieved on 2007-11-09.
 58 Liebert J, Young PA, Arnett D, Holberg JB, Williams KA (2005). "The Age and Progenitor Mass of Sirius B". The Astrophysical Journal 630: L69–L72. Retrieved on 2007-03-24.
 59 Siess, Lionel (2000). Computation of Isochrones. Institut d'Astronomie et d'Astrophysique, Université libre de Bruxelles. Retrieved on 2007-03-24.
 60 Palla, Francesco (May 16-20, 2005). "Stellar evolution before the ZAMS". Proceedings of the international Astronomical Union 227: 196-205, Italy: Cambridge University Press. Retrieved on 2007-03-24.
 61Koester, D.; Chanmugam, G. (1990). "Physics of white dwarf stars". Reports on Progress in Physics 53 (7): 837-915. Retrieved on 2008-01-03.
 62Holberg, J. B.; Barstow, M. A.; Burleigh, M. R.; Kruk, J. W.; Hubeny, I.; Koester, D. (2004). "FUSE observations of Sirius B ". Bulletin of the American Astronomical Society 36: 1514. Retrieved on 2007-10-20.
 63Ursa Major Hareketli Kümesi, Collinder 285 adıyla da bilinmekte olup Dünya'ya en yakın hareketli kümedir. Bu, uzayda ortak bir köken kabul eden, aynı hızla hareket eden yıldızlardan oluşan bir yıldız sistemidir.
 64Frommert, Hartmut; Kronberg, Christine (April 26, 2003).The Ursa Major Moving Cluster, Collinder 285. SEDS. Retrieved on 2007-11-22.
 65King, Jeremy R.; Villarreal, Adam R.; Soderblom, David R.; Gulliver, Austin F.; Adelman, Saul J. (2003). "Stellar Kinematic Groups. II. A Reexamination of the Membership, Activity, and Age of the Ursa Major Group ". Astronomical Journal 15 (4): 1980-2017. Retrieved on 2007-11-22.
 66 The life and times of Sirius B, Ken Croswell, Astronomy, online, July 27, 2005. Accessed October 19, 2007.
 67Eggen, Olin J. (1992). "The Sirius supercluster in the FK5". Astronomical Journal 104 (4): 1493-1504. Retrieved on 2007-11-22.
 68Olano, C. A. (2001). "The Origin of the Local System of Gas and Stars ". The Astronomical Journal 121: 295-308. Retrieved on 2007-12-11.
 69"The Sirius Mystery", TEMPLE,Robert,Futura Publications,London,1976.49.9
 70Liddell, Henry G. ; &Scott, Robert  (1980). Greek-English Lexicon, Abridged Edition, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-910207-4.
 71(Holberg 2007, pp. 15–16)
 72Staff (2007). Sirius. Britannica Online Encyclopedia. Retrieved on 2007-09-10.
 73Subhash Kak. Indic ideas in the Greco-Roman world.
 74Shri Shri Shiva Mahadeva.
 75"Dogonlarda Sirius Gizemi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,1984.
 76 Tyson, Donald; Freake, James (1993). Three Books of Occult Philosophy. Llewellyn Worldwide. ISBN 0-87542-832-0 .
 77Agrippa, Heinrich Cornelius (1533). De Occulta Philosophia.
 78"Semboller Ansiklopedisi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,2006, (s.222)
 79(Holberg 2007, p. 22)
 80(Holberg 2007, p. 23)
 81"Semboller Ansiklopedisi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,2006, (s.357)
 82(Holberg 2007, p. 24)
 83"Semboller Ansiklopedisi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,2006
 84Robert Temple,"The Sirius Mystery",Futura Publications,London,1976.
 85"Dogonlarda Sirius Gizemi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,1984.
 86M. Griaule & G. Dieterlen: "Le Renard pâle" Institut d'Ethnologie, Musée de l'Homme, Paris 1965.
 87Eric Guerrier,"Essai sur la cosmogonie Dogon",Robert Laffont,1975.
 88"Dogonlarda Sirius Gizemi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,1984.
 89"Dogonlarda Sirius Gizemi",SALT, Alparslan,Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul,1984.
 90"Dharma Ansiklopedi",SALT, Alparslan ve ÇOBANLI,Cem,Dharma Yayınları, İstanbul,2001.(s.395-396)
 91"Lori Tostado
 92"Dharma Ansiklopedi",SALT, Alparslan ve ÇOBANLI,Cem,Dharma Yayınları, İstanbul,2001.(s.395-396)
 93(1993) Writing Science Fiction & Fantasy. St. Martin's Griffin, p. 108.ISBN 978-0-312-08926-9 .
 94About Macquarie University — Naming of the University. Macquarie University official website. Macquarie University (2007). Retrieved on 2007-12-27.
 95Henderson G, Stanbury M (1988). The Sirius: Past and Present. Sydney: Collins, p. 38.ISBN 0-7322-2447-0 .
 96Royal Australian Navy (2006). HMAS Sirius: Welcome Aboard. Royal Australian Navy - Official Site. Commonwealth of Australia. Retrieved on 2008-01-23.
 97van der Linden, FR (2000). Lockheed 8 Sirius. Smithsonian: National Air and Space Museum - Official Website. Smithsonian Institute. Retrieved on 2008-01-26.
 98Mitsubishi Motors history. Mitsubishi Motors - South Africa Official Website. Mercedes-Benz (2007). Retrieved on 2008-01-27.
 99Sirius Satellite Radio, Inc. - Company Profile, Information, Business Description, History, Background Information on Sirius Satellite Radio, Inc. Net Industries, LLC.. Retrieved on 2008-01-22.
 100Kopel, Dave (June 9, 2003). Deconstructing Rowling. National Review Online. Retrieved on 2008-02-28.

Ayrıca bakınız
 Nommo'nun gemisi
 Büyük Köpek Takımyıldızı

Dış bağlantılar
 Büyük Köpek Takımyıldızı,önemli yıldızlarıyla
 Eski Mısır'da Sirius
 Sirius-B
 Professor Kaler's webpage on Sirius
 APOD of Sirius B in x-ray
 Hubblesite

Bayer cisimleri
İkili yıldızlar
Büyük köpek takımyıldızı
Flamsteed cisimleri
048915
032349
Efsanevi köpekler
Beyaz cüceler
A-tipi ana kol yıldızları
Antik çağlardan beri bilinen astronomik cisimler
Navigasyon yıldızı

Sirius


A Tarântula da Deserta ou da Tarântula da Madeira (Hogna ingens, sin.: Lycosa ingens) é uma aranha-teia do gênero Hogna, pertencente à família das aranhas-lobo (Lycosidae). Ela é provavelmente a maior aranha-lobo do mundo.

Também é conhecida como Lycosa ingens (Blackwall, 1857), Trochosa ingens (Blackwall, 1857), e Geolycosa ingens (Blackwall, 1857)

Anatomia
A Tarântula da Deserta tem até 4 centímetros de comprimento do corpo e até 12 cm de envergadura das pernas, possivelmente a maior aranha europeia e o maior representante da família de aranhas-lobo, que abrangente de aproximadamente 2.300 espécies. É semelhante a outras grandes aranhas-lobo, como a Tarântula-do-mediterrâneo e a Tarântula do sul da Rússia.

Em 1857, Blackwall descreveu uma fêmea com cerca de 4 cm de comprimento de corpo, e patas traseiras de cerca de 4,3 cm de comprimento. Ele descreveu a frente do corpo (prosoma) como cinza-acastanhado escuro, o abdômen (opisthosoma) como marrom-acinzentado, as pernas longas como marrom-escuras com anéis e manchas brancas. Em 1867, ele observou que o macho era menor que a fêmea (o latim ingens significa "enorme" ou "monstruoso"), mas de cor semelhante. Seus palpos são marrom-avermelhados e cobertos por pelos marrom-acinzentados.

Habitat e medidas de proteção
É endêmica, restrita a um vale no extremo norte da ilha vulcânica chamada Deserta Grande, na Ilha da Madeira (Reserva Natural das Ilhas Desertas). O Vale da Castanheira tem aproximadamente 2,8 km de comprimento, com largura entre 180m e 400m, a área é de cerca de 83 hectares. O vale está a uma altitude de 150 a 350 metros.

Seu habitat está sendo invadido pela grama Phalaris aquatica, enquanto a vegetação nativa é danificada por cabras e coelhos que foram introduzidos na ilha. Depois que os coelhos introduzidos no ambiente foram erradicados, grande parte da área ficou coberta pela grama, que também não é nativa.

Como essa aranha-lobo requer terreno aberto com fendas e cavidades onde possa se esconder, a área em que ela pode viver está diminuindo. O número de adultos foi estimado em menos de 5.000, tornando-a uma das espécies mais raras de aranha-lobo. A Tarântula da Deserta está listada como Criticamente Ameaçada (CR) pela IUCN.

Um programa de reprodução para conservar a espécie está em execução no zoológico de Bristol, desde 2016. 25 indivíduos foram capturados e levados para o zoo, mais de 1.000 crias foram produzidas em 2017 e espera-se que algumas delas possam ser reintroduzidas no habitat natural para aumentar as populações.

Modo de vida
Uma vez que não existem mamíferos terrestres nativos no Vale da Castanheira, a espécie é um dos principais predadores na sua pequena área de distribuição. As suas principais presas são parentes menores, outros invertebrados como o escaravelho preto, milípede português, outros insetos e até pequenos lagartos. No entanto, também foram observados animais adultos atacando jovens lagartixas madeirenses.

Essas aranhas são canibais, por isso estima-se que pouquíssimas cheguem à fase adulta. Além disso, as fêmeas costumam comer o macho após a cópula. Podem ter entre 100 e 200 filhotes, que a fêmea carrega no abdômen nos primeiros dias de vida.

Periculosidade
A Tarântula dos Desertos é considerada muito venenosa, mas não há informações sobre isso na literatura médica recente. Sua picada é dolorosa e venenosa aos humanos.

Referências

Fauna endémica de Portugal
Ilha da Madeira
Espécies em perigo crítico

Tarântula da Deserta


Henryk Firlej de Dąbrowica, blason de Lewart, né en  à Balice et mort le  à Skierniewice, est archevêque de Gniezno et primat de Pologne en 1624.

Biographie
Il est le fils du Grand Maréchal de la Couronne Jan Firlej et de Barbara Mniszech. Il est baptisé calviniste dans sa jeunesse. Après la mort de son père, sa mère et ses frères l'élèvent dans la religion catholique. Il est le demi-frère du trésorier Jan Firlej, de Mikołaj, de Piotr et de Andrzej.

Il étudie d'abord chez les Jésuites à Ingolstad et à Graz, puis à Padoue et à Rome. Dans cette ville, il entre dans la famille du pape Clément VIII, devient son valet, prélat de maison, référendaire pour les deux signatures, protonotaire apostolique et comte de Rome. À Rome en 1595, il est ordonné sous-diacre et en 1598 il est ordonné presbytre. Le , il signe l'accord de Janowiec.

Il est vice-chancelier de la couronne de 1613 à 1618, grand référendaire de la Couronne en 1605, prévôt du chapitre de la cathédrale  de Płock de 1607 à 1617, le prévôt commendataire de Miechów en 1612, scolastique de Cracovie en 1594, secrétaire royal en 1596 et chanoine de Sandomierz jusqu'en 1614.

Il est archevêque de Gniezno et primat de Pologne en 1624.

En 1625, il entreprend la reconstruction de la collégiale de Łowicz dans le style baroque.

Il doit sa carrière à son milieu et au patronage du roi et du pape, mais il faut aussi noter son éducation, son caractère doux et le faste dont il s'entoure.

Henryk Firlej meurt le  à Skierniewice.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Classement par ordre chronologique :

Liens externes

 archidiecezja.pl

Archevêque de Gniezno
Sénateur ecclésiastique (république des Deux Nations)
Étudiant de l'université d'Ingolstadt
Étudiant de l'université de Padoue
Naissance en 1574
Décès en février 1626
Décès à Skierniewice

Henryk Firlej (archevêque)


Ciclopropena este o hidrocarbură ciclică nesaturată, fiind cea mai simplă cicloalchenă, și are formula chimică C3H4. Este un gaz incolor. Nu este întâlnită în natură, însă unii derivați ai săi sunt fac parte din structura moleculelor de acizi grași. Derivații săi sunt folosiți pentru controlul procesului de coacere al unor fructe.

Structură
Molecula de ciclopropenă are o structură triunghiulară. Lungimea mult mai mică a legăturii dubele specifice alchenelor, comparată cu cea a legăturii simple, face ca unghiul opus laturii cu legătura dublă să se micșoreze la aproximativ 51° (în loc de 60°, cum este în cazul ciclopropanului). Analog ciclopropanului, legăturile de tip carbon-carbon din catena ciclică au un caracter p pronunțat, astfel că hibridizarea atomilor de carbon implicați în dubla-legătură este sp2.

Obținere

Proprietăți
La 425 °C, ciclopropena suferă o reacție de izomerizare, trecând în propină:

C3H4  →  H3C-C≡CH

Ciclopropena dă reacție Diels–Alder cu ciclopentadiena, când se obține endo-triciclo[3.2.1.02,4]oct-6-ena. Această reacție este de obicei folosită pentru identificarea ciclopropenei după sintetizarea sa.

Vezi și
 Ciclopropan
 Ciclobutenă

Referințe

Cicloalchene
Anulene

Ciclopropenă


Terňa este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.291 de locuitori.

Istoric
Localitatea Terňa este atestată documentar din 1259.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Terňa


Themisto () ist eine Figur der griechischen Mythologie.

Sie ist die Tochter des Lapithen Hypseus und die dritte Frau des böotischen Königs Athamas (nach Nephele und Ino). Mit ihm bekommt sie die Söhne Leukon, Erythrios, Schoineus und Ptoos. Hyginus nennt noch zwei weitere Söhne, Sphingios und Orchomenos, und bezeichnet Themisto als die zweite Frau des Athamas. Sie sei von Ino verdrängt worden und habe deshalb aus Rache deren Sohn töten wollen. Aus Versehen tötet sie jedoch ihren eigenen Sohn, der an diesem Tag die Kleider seines Halbbruders trägt, und begeht daraufhin Selbstmord. An anderer Stelle erzählt Hyginus die Geschichte noch einmal leicht abweichend, offenbar als Wiedergabe der verlorenen Tragödie Ino des Euripides: Athamas habe Themisto in dem Glauben geheiratet, seine frühere Frau Ino sei gestorben. Als er entdeckt, dass sie noch lebt, holt er sie in seinen Palast zurück, wo er sie als Sklavin tarnt. Als Themisto dies erfährt, schmiedet sie ihren Racheplan.

Literatur

Weblinks
 Themisto im Greek Myth Index (englisch)

Einzelnachweise

Person der griechischen Mythologie

Themisto (Tochter des Hypseus)


Tu ești minunată (titlul original: în ) este un film de revistă german, apropiat genului muzical, realizat în 1959 de regizorul Paul Martin,  protagoniști fiind actorii Caterina Valente, Rudolf Prack, Dietmar Schönherr. Alaturi de Caterina Valente, în fim joacă și fratele mai mare al acesteia, Silvio Francesco.

Conținut

Caterina este o croitoreasă simplă, care trăiește într-un port francez, unde cunoaște un marinar german din marina comercială. Romanța între ei însă nu durează mult pentru că Willi trebuie să plece mai departe pe întinsul mărilor. Rămasă singură, Caterinei nu-i rămâne altceva de făcut decât să viseze la atractivul tânăr. Timpul trece, dar el nu mai apare. Așadar, Caterina pleacă ea la Hamburg să-l caute.

Aici, ea întâlnește pe căpitanul de marină Chris Behrens, de la care speră să primească ajutor în căutare. Dar totul e în zadar. Caterina, ca să aibă din ce trăi, începe să cânte într-un bar cu o formație. Însă nici urmă de Willi. Când Chris Behrens o vede pe scenă, se îndrăgostește de ea. Willi Schulz se întoarce dintr-o călătorie de pe mare, dar acesta este imediat trimis din nou de căpitan într-o altă misiune de durată. Acum, Chris are calea liberă iar Caterina își dă seama că acesta va fi un partener solid de viață pentru ea.

Distribuție

Melodii din film
Muzica filmului este semnată de Werner Müller iar textele aparțin lui Ralph Arnie, Ernst Bader și Curth Flatow.
Primele trei melodii sunt mereu reluate ca leitmotiv în film:
 Oui, oui, oui (Giraud / Schwabach)
 Es war in Porugal im Mai (Angelis / Marcucci, Göhler / Gahn) «7" EP Decca DX 2102» - împreună cu Silvio Francesco
 Ich weis alles von Dir (Colacrai / Bennett / Berman / Singleton / Rasch) - apărută în Musikverlag Fein
 Sur le pont d'Avignon (Pierre Certon) - cu cor
 Sweet-Sweetheart - împreună cu Silvio Francesco
 Bongo Cha-Cha-Cha - împreună cu Silvio Francesco

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Note

Legături externe

Filme din 1959
Filme de comedie
Filme în limba germană
Filme regizate de Paul Martin
Filme vest-germane

Tu ești minunată


Kongen og jeg er en autentisk amerikansk musicalfilm fra 1956 instrueret af Walter Lang.

Plot

Kongen og jeg fortæller den autentiske historie om den engelske Anna Leonowens (Deborah Kerr), som i 1960'erne ankommer til Siam som skolelærer for at undervise kongens børn. I starten kolliderer hendes selvstændige og stædige væsen med kongens egenrådige omgangsform, men som tiden går, lærer de to ikke alene at forstå, men også at respektere hinanden.

Medvirkende
Deborah Kerr som Anna Leonowens
Yul Brynner som Kong Mongkut af Siam
Rita Moreno som Tuptim
Terry Saunders som Lady Thiang
Martin Benson som Kralahome
Rex Thompson  som Louis Leonowens
Patrick Adiarte som Prins Chulalongkorn
Alan Mowbray som Sir John Hay
Geoffrey Toone som Sir Edward Ramsay
Carlos Rivas som Lun Tha
Judy Dan som Royal Wife

 Dubbing
Marni Nixon som Annas sangstemme
Leona Gordon som Tuptims sangstemme
Rueben Fuentes som Lun Thas sangstemme

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1956
Film baseret på virkelige begivenheder
Musicalfilm fra USA

Kongen og jeg (film fra 1956)