0-9

This is an incomplete list.

0-9
 15 Minute Drama
 15 Minute Musical
 15 Storeys High
 1834
 1966 and All That
 2000 Years of Radio
 20th Century Vampire
 3 for All
 606
 The 7th Dimension
 The 99p Challenge

A
 Absolute Power
 Acropolis Now
 Across the Universe
 Adam and Joe
 The Adventures of John and Tony
 After Henry
 Afternoon Theatre
 The Alan Davies Show
 Aliens in the Mind
 All Change
 All Gas and Gaiters
 And This is Them
 Another Digance Indulgence
 Any Answers?
 Any Questions?
 The Archers
 Arrested Development
 Arthur Smith's Balham Bash
 As Time Goes By
 At Home with the Hardys
 The Attractive Young Rabbi
 Audio Diaries
 Awayday

B
 Babblewick Hall
 BBC OS
 BBC World Theatre
 Ballylenon
 Balti Kings
 Bandwagon
 Bangers and Mash
 Barrymore Plus Four
 Bearded Ladies
 Bernie Clifton's Comedy Shop
 Between the Ears
 Beyond the Back of Beyond
 Beyond the Pole
 Beyond Our Ken
 The Big Booth
 The Big Fun Show
 Big Jim and the Figaro Club
 The Big Top 40 Show
 The Big Town All Stars
 The Bigger Issues
 Blake's 7
 Book at Bedtime
 Bookcases
 Booked!
 Brain of Britain
 The Brains Trust
 Brian Appleton's History of Rock 'n' Roll
 Brian Gulliver's Travels
 Bristow
 Broadcasting House
 The Boosh (radio series)

C
 Cabaret on 4
 The Cabaret Upstairs
 Cabin Pressure
 Caesar the Geezer
 Caribbean Voices
 A Case for Dr. Morelle
 Central 822
 Chambers
 The Change
 Children's Favourites
 Children's Hour
 Children's Hour with Armstrong and Miller
 The Circle
 Clare in the Community
 Cliffhanger
 The Clitheroe Kid
 Comedy Album Heroes
 Coming Alive
 Composer of the Week
 Concrete Cow
 The Consultants
 Count Arthur Strong's Radio Show
 Counterpoint
 Cousin Bazilio
 The Craig Charles Funk and Soul Show
 Crème de la Crime
 The Cumberland Sausage Show
 Curlew in Autumn

D
 Dad's Army
 Dan and Nick: The Wildebeest Years
 Dead Man Talking
 Dead Ringers
 Dedicated Troublemaker
 Delve Special
 The Department
 Desert Island Discs
 Dick Barton, Special Agent
 Digital Planet
 Do Go On
 Dr Finlay's Casebook
 Doctor in the House
 Doctor at Large
 Doctor Thorne
 Doctor Who
 Does the Team Think?
 Double Bill
 Down the Line
 Down Your Way

E
 Earthsearch
 Ectoplasm
 Elastic Planet
 Elephants to Catch Eels
 ElvenQuest
 The Embassy Lark
 Erratically Charged
 Europe Today
 Exes

F
 Fab TV
 Face the Facts
 Faithful Departed
 The Fall of the Mausoleum Club
 Family Favourites
 Fanshawe Gets to the Bottom of...
 Farming Today
 Fat Chance
 Feedback
 Fellah's Hour with The Cheese Shop
 File on 4
 Fist of Fun
 Five Squeezy Pieces
 Flight of the Conchords
 Flying the Flag
 The Food Programme
 Foothill Fables
 The Forum
 The Foundation Trilogy
 Four Joneses and a Jenkins
 Frank Muir Goes Into...
 Frankie Howerd's Forum
 Friday Night is Music Night
 From Our Own Correspondent
 From the Bookshelf/Shelf
 Front Row

G
 GALAXY
 Gardeners' Question Time
 The Ghost at Number Ten
 Girlies
 A Good Read
 The Good Human Guide
 The Goon Show
 Graham Norton's News Lasso
 Grassblade Jungle
 Grease Monkeys
 The Griff Rhys Jones Show
 The Grumbleweeds Radio Show
 Guilty Party

H
 Hancock's Half Hour
 HARDTalk
 The Hare Lane Diaries
 Harvey and the Wallbangers
 Haunted
 Heated Rollers
 Hello, Cheeky!
 Hirsty's Daily Dose
 The Hislop Vote
 A History of the World in 100 Objects
 hit40uk
 Hitchhiker's Guide to the Future
 The Hitchhiker's Guide to the Galaxy
 Hoax!
 The Hobbit
 Home Truths
 Host Planet Earth
 House of Unspeakable Secrets
 How Things Began
 Huddwinks
 The Hudson and Pepperdine Show
 The Human Zoo

I
 I'm Glad You Asked Me That
 I'm Sorry I Haven't A Clue
 I'm Sorry, I'll Read That Again
 The Impressionists
 In Conversation
 The In Crowd
 In One Ear
 In the End
 Injury Time
 Inman and Friends
 Inner Voices
 Inspector West at Bay
 The Iron Road
 It'll Never Last...
 It's That Man Again
 It's Your Round

J
 Jamaica Inn
 Jammin'
 Jeremy Hardy Speaks to the Nation
 John Shuttleworth's Open Mind
 Just Juliette
 Just a Minute
 Just Perfick Shoes

K
 Kaleidoscope
 The Ken Dodd Show
 Ken Dodd's Palace of Laughter
 King of Bath
 King of the Road
 King Street Junior
 King Stupid
 Knowing Me Knowing You with Alan Partridge

L
 Last Word
 Late
 Late Junction
 Lee and Herring
 Legal, Decent, Honest and Truthful
 Lent Talks
 Letter from America
 A Life of Bliss
 Life, Death and Sex with Mike and Sue
 Life with Dexter
 Life With The Lyons
 Like They've Never Been Gone
 Linda Smith's A Brief History of Timewasting
 Lines From My Grandfather's Forehead
 Lionel Nimrod's Inexplicable World
 Listen with Mother
 The Little Big Woman Radio Show
 Little Britain
 Living with Betty
 The Living World
 A Look Back at the Nineties
 Loose Ends
 Lord Peter Wimsey
 Losers
 Love 40: New Balls Please
 Lucky Heather

M
 MacFlintock's Palace
 Mammon
 Many a Slip
 Man of Soup
 The Mark Steel Lectures
 The Mark Steel Solution
 Mars Project
 The Mausoleum Club
 The Men from the Ministry
 Midweek
 Midweek Theatre
 The Milligan Papers
 The Million Pound Radio Show
 Millport
 Mitch Benn's Crimes Against Music
 The Mitch Benn Music Show
 Molesworth
 Money Box
 Moon Over Morocco
 The Moral Maze
 The Motorway Men
 The Museum of Everything
 My Muse
 Music While You Work
 My Uncle Freddie
 My Word!
 The Metal Hall

N
 The Nallon Tapes
 The Name's the Game
 Nature
 The Navy Lark
 The Network Chart Show
 The Newly Discovered Casebook of Sherlock Holmes
 Newsbeat
 Newsday
 Newshour
 Newsjack
 The News Huddlines
 The News Quiz
 Nicholas Nickleby
 Nightcap
 Night Waves
 The Nimmo Twins
 Nineteen Ninety-Four
 Nineteen Ninety-Eight
 No Commitments
 Not in Front of the Children
 Nothing's Gonna Change My World
 The Now Show

O
 Old Harry's Game
 Omar Khayyam
 On the Hour
 On the Job
 On the Town with The League of Gentlemen
 One
 One Lump or Two?
 Oobo Joobu
 Open Book
 Opera on 3
 Orbit One Zero
 Orbiter X
 The O'Show
 Outlook
 Overland Patrol

P
 The Party Party
 The Patrick and Maureen Maybe Music Experience
 Paul Temple
 People Like Us
 Peter Dickson Presents Nightcap
 Pick of the Pops
 PM
 Poetry Please
 Pop Go the Beatles
 The Press Gang
 The Price of Fear
 Probe
 Pull the Other One!
 Puzzle Panel

Q
 Quando, Quando, Quando
 The Quatermass Memoirs
 Quote... Unquote

R
 RadioTalk from The Radio Academy
 Radio Active
 Radio Newsreel
 Radio Shuttleworth
 The Random Jottings of Hinge and Bracket
 The Remains of Foley and McColl
 Revolting People
 The Right Time
 Ringo's Yellow Submarine
 Rolling Home
 Round Britain Quiz
 Round the Horne
 The Routes of English
 Routemasters
 Rumpole of the Bailey
 The Russ Abbot Show

S
 Saturday Club
 Saturday Live
 Saturday Night Fry
 Saturday Night Theatre
 Saturday Review
 Science in Action
 Sean Lock: 15 Storeys High
 Sexton Blake
 Shipping Forecast
 Sloe Coaches
 The Small World of Dominic Holland
 Smelling of Roses
 The Sofa of Time
 Some of Our Pilots are Missing
 Son of Cliché
 Sorry About Last Night
 Sounding Brass
 Special Courier
 Sport on Four
 Sports Report
 Sportsworld
 Stand Up to Screen
 Start the Week
 Steptoe and Son
 Steven Appleby's Normal Life
 Stockport... So Good They Named It Once
 Stop Messing About
 Stop the Week
 The Strand
 Streetsounds
 Stumped
 The Sunday Play
 Sunny Side Up

T
 Take It From Here
 Take Me to Your Reader
 Tales from the Backbench
 Tales from the Mausoleum Club
 Test Match Special
 Thanks a Lot, Milton Jones!
 That Mocking Bird
 That Reminds Me
 Think the Unthinkable
 This Is Craig Brown
 This Sceptred Isle: The 20th Century
 This Sceptred Isle: The Dynasties
 Tickling the Ivories
 Today
 Top of the Form
 Trivia Test Match
 The Truck
 True Stories from Britain
 Two Doors Down
 Two Priests and a Nun Go into a Pub...

U
 UK Music Week
 UK Radio
 The Unbelievable Truth
 Underneath the Arches
 Unnatural Acts
 Up to the Hour

V
 Variety Bandbox
 Variety Playhouse
 The Very World of Milton Jones
 Voyage

W
 Waggoners' Walk
 Waiting Gate
 The Way It Is
 Weak at the Top
 Week Ending
 Week in Westminster
 The Weekend Starts Here
 Westminster Hour
 Westway
 What the Papers Say
 Whatever Happened to ...?
 White Nights
 Whose Line Is It Anyway?
 Wild Justice
 Wise on the Wireless
 Woman's Hour
 Word of Mouth
 The Wordsmiths of Gorsemere
 Workers' Playtime
 The World as We Know It
 The World at One
 The World This Weekend
 The World Today
 The World Tonight
 World Have Your Say
 World of Pub
 World Update
 The Write Stuff

X
 X Marks the Spot

Y
 Yes Sir, I Can Boogie
 You Start, I'll Join In
 You and Yours
 Young Pioneers

References
 Swartz, Jon D., & Robert C. Reinehr.  Handbook of Old-Time Radio: a comprehensive guide to golden age radio listening and collecting.  Scarecrow Press, 1993.

See also

 List of Canadian radio programs
 List of US radio programs

Programmes
British

List of UK radio programmes


U meteorologiji, virga je oborina koja pada iz oblaka te zatim isparava ili sublimira prije nego što dođe do tla. Na velikim nadmorskim visinama oborine padaju uglavnom u obliku kristala leda prije topljenja i konačno isparavanja; to se često događa zbog kompresijskog zagrijavanja, jer se tlak zraka povećava bliže tlu. Virge se mogu promatrati većinom kod cirokumulusa, altokumulusa, altostratusa, nimbostratusa, stratokumulusa, kumulusa i kumulonimbusa. Vrlo je česta u pustinji i umjerenom pojasu. U Sjevernoj Americi je uobičajeno vidjeti u zapadnim Sjedinjenim Državama i kanadskim prerijama. Vrlo je česta i na Bliskom istoku, u Australiji i sjevernoj Africi.

Virge mogu prouzrokovati različite vremenske efekte, jer kako se kiša mijenja iz tekućeg u oblik pare, uklanja značajne količine topline iz zraka zbog velike vrućine isparavanja vode. Oborine koje padaju u ove prohlade mogu s vremenom doći do tla. U nekim se slučajevima ovi džepovi hladnijeg zraka mogu brzo spustiti, stvarajući vlažan ili suh mikroprostor koji može biti vrlo opasan za zrakoplovstvo. Suprotno tome, oborine koje isparavaju na velikoj nadmorskoj visini mogu se komprimirano zagrijavati kako pada, a rezultirati gustom bujicom koja može znatno i brzo zagrijati površinsku temperaturu. Ovaj prilično rijedak fenomen, vrućina, također ima izrazito suh zrak.

Riječ je izvedena iz latinske riječi virga, što znači "grančica" ili "grana".

Vanzemaljske pojave
Kiša sumporne kiseline u atmosferi Venere isparava prije nego što stigne do tla zbog velike vrućine u blizini površine. Slično tome, virge se događaju na plinovitim divovima poput Jupitera. U rujnu 2008. godine, NASA-in sletač Phoenix otkrilo je snježnu virgu koja pada iz marsovskih oblaka.

Izvori

Padaline

Virga


Raul Sagarbarria Roco (October 26, 1941 – August 5, 2005) was a political figure in the Philippines. He was the standard-bearer of Aksyon Demokratiko, which he founded in 1997 as a vehicle for his presidential bids in 1998 and 2004. He was a former senator and Secretary of the Department of Education under the presidency of Gloria Macapagal Arroyo.

He had a strong following among young voters in the Philippines due to his efforts to promote honesty and good governance.

Early life and education

Raul Roco was born in Naga in the Philippine province of Camarines Sur, the son of farmer Sulpicio Azuela Roco and public school teacher Rosario Orlanda Sagarbarria.

Roco finished elementary school at age 10 from Naga Parochial School, and high school at age 14 from Ateneo de Naga. He graduated magna cum laude from San Beda College (now San Beda University) in Manila with a degree in English in 1960. Then, he was also the Editor-in-Chief of The Bedan working with the likes of Rene Saguisag and Jaime Licauco. Later, Roco received a Bachelor of Laws degree (also at San Beda College) and was the college's Abbott Awardee for Over-All Excellence.  In the United States, he obtained his Master of Laws at the University of Pennsylvania, while also enrolled at the Wharton School. Roco also wrote the official school lyrics, "The Bedan Hymn" as a student. Fr. Benildus Maramba OSB collaborated and composed the hymn.

He was the president of the National Union of Students of the Philippines in 1961 and was named one of the Ten Outstanding Students of the Philippines in 1964. His wife Sonia was the Most Outstanding Student that same year.

As a result of his various other achievements, he had been awarded seven honorary doctorates.

Political/professional career

After he passed the bar in 1965, Roco lobbied for the holding of a Constitutional Convention that aimed to amend the 1935 Philippine Constitution. He campaigned for a seat to represent his district in Camarines Sur. He won and thus became convention's youngest Bicolano delegate.

From 1983 to 1985, he served as president of the Integrated Bar of the Philippines.  While there, he was on the legal staff of the late Philippine Senator Benigno "Ninoy" Aquino, and he drafted the Study Now, Pay Later law.

Alongside his work in law, he has also served as a film producer.  In 1974, he was the executive producer of the late film director Lino Brocka's movie Tinimbang Ka Ngunit Kulang; this film won six FAMAS awards that year, including best film.

Among all legislators of the Eighth Congress of the Philippines (which lasted from 1987 to 1992), he was adjudged by the Ford Foundation and the University of the Philippines Institute of Strategic and Development Studies as first in over-all performance.

Senate
Roco was elected to the Senate in 1992 and 1995 serving until 2001, making many contributions that led many to recognize him as an "outstanding senator".  He wrote the law which reformed the nation's banking system; this earned him the title "Father of the Bangko Sentral". Some other laws that he wrote resulted in the liberalization of the banking industry and the strengthening of the thrift banks. In addition, he wrote the Intellectual Property Code and the Securities Regulation Code.

Roco has also made several contributions to education in the Philippines. He helped fund the teachers' cooperatives as well as the increment mandated by the Magna Carta for Public School Teachers for retiring public school teachers. On the students' side, he helped bring computers into Philippine universities, colleges, and public schools. In addition, he devised a plan for meal scholarships for poor students at the Philippine Normal University.

Roco wrote several bills targeted at protecting and prioritizing women in the Philippines. He wrote the Women in Nation Building Law, the Nursing Act, the Anti-Sexual Harassment Law, the Anti-Rape Law, and the Child and Family Courts Act. He also let women play major roles in the Department of Education's literacy program.  Out of thanks to his services for women, many women's groups named him an "Honorary Woman".

He also drafted a bill that abolished double taxation on Filipinos working abroad.

He was given the Bantay Katarungan award by Kilosbayan for playing an integral role in the Senate impeachment trial of then-president Joseph Estrada who was impeached by the House of Representatives on 2000 for graft and corruption, bribery, betrayal of public trust, and culpable violation of the 1987 Philippine Constitution. Unfortunately, the impeachment trial was not concluded and in 2001, Estrada was ousted from power by another People Power uprising.

As Secretary of Education
Roco took over as education secretary of the Philippines in 2001, at a time when the Philippines had not only one of the ten most corrupt governments in the world (according to Transparency International), but its Department of Education was also the fourth-most corrupt of its agencies (as named by the Asia Foundation - Social Weather Stations Survey of Enterprises on Public Sector Corruption). To combat this corruption, Roco imposed a department-wide transparency policy which also held employees accountable for the purchase of textbooks, which had been a major source of the department's corruption. This allowed the department to purchase textbooks for a much lower price, and after just eight months under Roco's leadership, the Department of Education gained a 73% public approval rating and became the most trusted government agency in the Philippines.

During his tenure in that position, Roco allowed free public education (through high school) as required by the Philippine Constitution. He also enacted a reform of basic education curriculum in order that children would focus their studies on reading, writing, arithmetic, science, and Makabayan. In addition, he made sure that teachers were paid promptly and ended the 3% "service fee" that the department had long been deducting from teachers' pay.

Candidacy for President

1998

Roco ran for president in the 1998 Philippine election. He lost to Vice-President Joseph Estrada but had a remarkable showing in a field of eleven candidates despite being an independent candidate. His strong showing was attributed to the widespread support he received from young Filipinos who eventually formed his party, Aksyon Demokratiko, and its youth arm, Aksyon Kabataan. Party leaders then included Jaime Galvez Tan, Lorna Patajo-Kapunan and Darwin Mariano.

2004

Roco rode his success in the Department of Education into a run for the Philippine presidency. His candidacy was based on his ability to fight corruption and to display fair play, decency, and honor.  His Aksyon Demokratiko party formed a coalition with Promdi and Reporma, the parties of 1998 presidential candidates Lito Osmeña and Renato de Villa, to form the Alyansa ng Pag-asa (Alliance of Hope).

Roco was a front-runner in pre-election surveys and was considered a strong contender. However, during the campaign, he battled with recurrence of his cancer,  after remission from his bout with prostate cancer in 1996. His illness forced him to leave the campaign trail for medical attention in the United States. Doctors told him that his condition was not life-threatening and that he could continue his run for the presidency. He returned to the campaign trail, but concerns about his illness greatly diminished his support.

He lost the election to the incumbent, Gloria Macapagal Arroyo, and finished fourth in a field of 5 candidates.

He was the President of Aksyon Demokratiko until his death.

Personal life
Roco was married to Sonia Cubillo Malasarte from Bohol. They have six children (Robbie Pierre, Raul Jr., Sophia, Sareena, Rex and Synara).

Death

On 5 August 2005, Raul Roco died of prostate cancer, at St Luke's Medical Center in Quezon City. He was buried on August 11 in Naga City, Camarines Sur.

His widow, Sonia, lost her bid for Senator under the Genuine Opposition (formerly United Opposition) umbrella in the May 14, 2007 midterm elections. She still represents the party he started, Aksyon Demokratiko, in the hope of continuing the advocacies that her late husband had started.

See also

2004 Philippine general election
1998 Philippine general election

References

External links
 Official website
 Aksyon Demokratiko
 Biography at the Senate of the Philippines website
 Former senator Roco dies News of his death and obituary in the Philippine Inquirer
 Ex-senator Roco passes away (11.01 a.m.) News of his death in the Sunstar
Raul Roco succumbs to prostate cancer Article from ABS-CBN news
The grass will be greener the next day Article from INQ7.net
Malacañan: Roco a true patriot, freedom fighter Article from ABS-CBN with reactions from other Philippine politicians
Roco in search of Camelot Philippine Daily Inquirer article
A single photographic tribute to the great Late Senator Roco Aboard PR103 with Rob, Lyds and Ron Oania

|-

|-

|-

1941 births
2005 deaths
People from Naga, Camarines Sur
Bicolano people
Filipino Roman Catholics
Candidates in the 2004 Philippine presidential election
Candidates in the 1998 Philippine presidential election
Deaths from prostate cancer
Senators of the 11th Congress of the Philippines
Senators of the 10th Congress of the Philippines
Senators of the 9th Congress of the Philippines
Members of the House of Representatives of the Philippines from Camarines Sur
20th-century Filipino lawyers
Deaths from cancer in the Philippines
Bicolano politicians
Aksyon Demokratiko politicians
Laban ng Demokratikong Pilipino politicians
Secretaries of Education of the Philippines
University of Pennsylvania Law School alumni
San Beda University alumni
Arroyo administration cabinet members
Filipino political party founders

Raul Roco


Rudolf Born (* 23. Mai 1882 in Dresden; † 30. November 1969 ebenda) war ein deutscher Bildhauer und Hochschullehrer.

Leben
Born absolvierte ein Studium an der Dresdner Kunstakademie und war Schüler bei Robert Diez und Georg Wrba.

Er war Mitglied des Sächsischen Kunstvereins, in der Zeit des Nationalsozialismus der Reichskammer der bildenden Künste und von 1940 bis 1945  Professor für Plastik an der Dresdner Kunstakademie.

Werke (Auswahl)

Denkmäler, weitere Werke im öffentlichen Raum und baubezogene Werke
 1913: Bildhauerarbeiten für das Sächsische Hauptstaatsarchiv in Dresden-Neustadt, Wappen am Haupteingang, Nischenfiguren im Eingangstreppenhaus und zwei Löwen an der Einfahrt
 Kriegerdenkmäler in Zittau, Kamenz, Liegnitz, Neugersdorf (1922) und in der Johanneskirche Dresden
 1927: dekorativer Sandsteinschmuck im Innenraum der Heilandskirche in Dresden
 Figürlicher Schmuck am Eingang zur Bärenschenke in Dresden, Webergasse (am 13. Februar 1945 durch Bomben beschädigt; später gesprengt)
 1939: Marktbrunnen mit der Weißenberger Linde in Weißenberg
 1954: Studentenwohnheim Reichsstraße (Fritz-Löffler-Straße), Relief Zeit und Studium

Plastiken

 Junge Frau (Porträtplastik); auf der Ausstellung ("Dresdner Kunst 1930")

Ausstellungen (unvollständig)

 1930: Dresden, Brühlsche Terrasse ("Dresdner Kunst 1930")
 1934: Dresden, Brühlsche Terrasse ("Sächsische Kunstausstellung")
 1939: Zwickau, König-Albert-Museum ("Kunstausstellung in Zwickau")
 1943: Dresden, Sächsischer Kunstverein ("Kunstausstellung Gau Sachsen")
 1946: Dresden ("Kunstausstellung Sächsische Künstler").

Weblinks

 https://www.bildindex.de/ete?action=queryupdate&desc=%22Born%2C%20Rudolf%22%20&index=obj-all

Einzelnachweise

Hochschullehrer (HfBK Dresden)
Bildhauer (Dresden)
Deutscher
Geboren 1882
Gestorben 1969
Mann

Rudolf Born


Smjesa, u kemiji, je mješavina dvaju ili više različitih sastojaka. Za razliku od kemijskog spoja, svojstva smjese ovise o udjelima i svojstvima sastojaka, njezin je sastav promjenljiv, sastojci zadržavaju svoja svojstva i smjesa se može rastaviti na svoje sastojke fizikalnim postupcima (na primjer taloženjem ili sedimentacijom, filtracijom, destilacijom, sublimacijom, kristalizacijom). Smjese mogu biti homogene ili heterogene. Homogene smjese sastoje se od samo jedne faze. U homogene smjese se ubrajaju kapljevite otopine (na primjer morska voda, benzin), čvrste ili kristalne otopine (na primjer zlato za nakit kao čvrsta otopina srebra u zlatu) i plinske smjese (na primjer zrak). Heterogene smjese sastoje se od više faza. Heterogene smjese mogu biti smjese čvrstih tvari, suspenzije (mulj), emulzije (mlijeko) i aerosoli (dim). Razliku između smjesa i kemijskih spojeva prvi je uočio R. Boyle.

Toplinski procesi u atmosferi

Atmosferski zrak je smjesa suhog zraka i vodene pare. Sadržaj vodene pare i promjene koje nastaju pri prijelazu vodene pare u tekuće i kruto stanje, odnosno pri prijelazu iz tih stanja u vodenu paru, imaju osobito značenje u atmosferskim procesima. Budući da je količina vodene pare u zraku uvijek malena, to se u mnogim termodinamičkim procesima u atmosferi ne uzima vodena para u obzir, nego se zrak smatra plinskim medijem jedne faze sve dok ne dođe do zasićenja vodenom parom (kondenzacija). Zato se odvojeno razmatra suhi zrak i vlažni zrak koji je zasićen vodenom parom.

Izvori

Termodinamika

Smjesa


An Jumellea divaricata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Frappier ngan Eugène Jacob de Cordemoy, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Jumellea divaricata in nahilalakip ha genus nga Jumellea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Jumellea

Jumellea divaricata


Skiløber er en dansk portrætfilm fra 2001 instrueret af Sidse Stausholm efter eget manuskript.

Handling
Rosemarie er 13 år og bor i Skovshoved nord for København. Rosemarie har stået på ski, siden hun var 4 år, hun er Danmarksmester og skal til Italien for at deltage i VM for børn. Rosemarie bruger meget af sin tid på træning og må nøjes med en rolle som hund i årets skolekomedie ...

Medvirkende

 Rosemarie Aspöck

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Skiløber (dokumentarfilm)


La ligne 45A est une ligne de chemin de fer belgo-allemande, fermée et démantelée au tournant du . Elle reliait Jünkerath (en Allemagne) à Weywertz (situé en Belgique depuis les années 1920).

Histoire
Vers 1900, le réseau des chemins de fer prussiens est en pleine reconfiguration. À l'impératif, économique et politique, de sortir de leur isolement de nombreuses communes rurales s'ajoute la préparation d'un conflit armé contre la France qui nécessite de bonnes voies de communication menant vers l'ouest (plan Schlieffen). La ligne de Jünkerath à Weywertz (gare de la ligne des Fagnes alors pleinement située en territoire allemand), doit constituer le prolongement de la . Achevées en 1912, ces deux lignes, embranchées sur la  (Hürth - Ehrang), rempliront pleinement leur rôle officieux durant la Première Guerre mondiale.

Le tracé prévu à l'origine devait rallier directement Waimes, sur la bifurcation de Malmédy, desservant Schoppen mais passant à l'écart de Bullange, Butgenbach et Weywertz. Les deux premières localités, plus peuplées, obtinrent du gouvernement que la ligne fasse un détour afin de bénéficier du chemin de fer.

La redéfinition des frontières consécutive au traité de Versailles attribue à la Belgique tous les territoires à l'ouest de la gare de Losheim qui devient donc un point frontière. La petite gare de Losheimergraben devient quant à elle la dernière gare belge avant la frontière. La partie belge devient la ligne 45 ; le reste étant toujours référencé sous le nom de Vennquerbahn.

Au lendemain du second conflit mondial, le trafic des voyageurs par-delà la frontière n'est pas rétabli. Il persiste entre Weywertz et Losheimergraben jusqu'en 1952. En Allemagne, la Deutsche Bundesbahn maintient une offre passagers vers Losheim jusqu'en 1963 et un service de marchandises jusqu'en 1999.

La ligne 45A, ne voyant plus passer de trains de fret réguliers depuis 1981, est conservée pour des raisons militaires et retrouve, jusqu'en , un trafic lucratif : le transport de bois depuis la scierie Pauls de Bullange. Il y avait aussi de 1990 à 2001 les trains touristiques de l'association Vennbahn desservant Butgenbach.

Elle est déclassée en 2006 et les rails sont retirés.

Caractéristiques

Le profil de la ligne était difficile avec près de  de dénivelé entre Jünkerath et le faîte de la ligne près de Losheimergraben, point culminant du réseau ferré belge (). La descente sur le versant occidental est moins abrupt.

Tracé
Quittant Jünkerath par le nord, la ligne remonte le cours de la rivière Kyll, frôlant le lac de retenue du barrage de Kronenburg avant de s'extraire de la vallée par une série de lacets.

Le point frontière depuis 1919 se trouve à la sortie du village de Losheim. Après une profonde tranchée forestière enjambée par deux ponts routiers, elle dessert la gare de Losheimergraben à une altitude de  (ce qui en fit la plus haute gare de Belgique). Descendant le plateau des Fagnes au relief ondulé, elle dessert Honsfeld et Bullange, s'approchant de la rivière Warche sur laquelle un barrage a créé le lac de Robertville, en face de Butgenbach. Frôlant le lac en coupant à travers les coteaux, elle dessert la gare de Butgenbach, en contrebas du bourg.

La gare a été démolie en 1957. Un arrêt en tôle ondulée avait été construit en 1990 par l'ASBL Vennbahn ; il a depuis disparu.

À la sortie de Butgenbach, elle franchit un vallon au moyen d'un viaduc de six arches en pierre, seul ouvrage d'art important de la ligne. Plus bas, elle rejoint la ligne 48 au moyen d'un saut-de-mouton. Rendu inutile par la mise à simple voie de la ligne, il avait perdu son pont bien avant la fermeture.

La gare de Weywertz s'est appelée Bütgenbach du temps où cette ligne n'existait pas. C'est en 1912 qu'elle changea de nom et fut entièrement réaménagée avec un nouveau bâtiment et un plan de voies à l'écart du tracé d'origine (1885).

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Vennbahn

Liens externes
  Archive pandora : ligne 45A
  Paul Kevers - Spoorlijnen in Belgïe - Lijn 45A

Ligne 45A (Infrabel)


L'Aiglonne est un film à épisodes réalisé par Émile Keppens et René Navarre d'après un scénario d'Arthur Bernède, sorti en 1922.

Certaines scènes ont été tournées à Versailles.

Synopsis
Marguerite de Navailles a eu une fille avec Bonaparte, qui a été recueillie par le général Malet. Elle finit par apprendre le secret de sa naissance, et se lance à la recherche de son demi-frère, l'Aiglon.

Fiche technique
 Réalisation : Émile Keppens et René Navarre
 Scénario : Arthur Bernède
 Régisseurs : Vincent Cauvin-Vassal et Peyrol
 Photographie : Georges Lafont
 Date de sortie :  (France).

Distribution
 Cyprian Gilles : Laurence de Navailles dite l'Aiglonne
 Suzy Prim : Madame de Navailles
 Émile Drain : Napoléon
 Célia Clairet : Joséphine de Beauharnais
 Liane Gunthy : Marie-Louise
 André Marnay : Fouché
 Albert Bras : Claude-François de Malet
 Marguerite Seymon : Madame de Malet
 Lucien Prad : Savary, duc de Rovigo
 Jean Robur : Michel Duroc, duc de Frioul
 Laurent Morlas : Desmaretz
 Maurice Poggi : Grippe-Sol
 Andrew Brunelle : Jacques Féraud
 Vincent Cauvin-Vassal : Coquerel
 Émile Garandet : Maugeard
 Simone Montalet : Mlle Charvet
 Thomy Bourdelle
 Émile Engeldorff

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1922
Film dramatique français
Film historique français
Film de guerre français
Serial
Film français en noir et blanc
Film muet français
Film tourné à Versailles
Napoléon Bonaparte au cinéma

L'Aiglonne


Pirolizina (simbol Pyl sau O; codificată de codonul UAG) este un ɑ-aminoacid utilizat în procesul de biosinteză al unor proteine la unele bacterii și arhebacterii (nu este prezent în organismul uman). Conține o grupă amino în poziția alfa, o grupă carboxil și o catenă laterală similară cu cea a lizinei, dar conține în plus un nucleu de pirolină, ceea ce îi conferă un caracter bazic la pH neutru.

Vezi și
 Lizină
 Pirol

Referințe

Aminoacizi

Pirolizină


Die Ausonia war ein 1957 in Dienst gestelltes Passagierschiff der italienischen Reederei Adriatica di Navigazione SpA, Venedig.

Geschichte

Die ersten 20 Jahre
Das Schiff wurde am 5. August 1956 im Auftrag der Adriatica di Navigazione SpA auf der Werft Cantieri Riuniti dell'Adriatico in Monfalcone (Italien) auf Kiel gelegt und im September 1957 übergeben. Die Jungfernfahrt begann am 23. September 1957 und verlief von Triest über Alexandria nach Beirut, eine Strecke, die im Anschluss als feste Route gefahren wurde.

Der erste Umbau
Von 1978 bis 1979 wurde das Schiff auf der italienischen Werft Arsenal Triestino in San Marco zum Kreuzfahrtschiff umgebaut. Dadurch erhöhte sich die Passagierkapazität auf 690 Personen. Im Anschluss 1979 wurde das Schiff auf die Italia Crociere Internazional registriert und von Chandris gechartert. Bereits 1983 kaufte die Grimaldi-SIOSA (Ausonia Crociere) das Schiff.

Der zweite Umbau
1984 wurden erneut Umbauarbeiten sowie Änderungen am Heck in einer Werft in La Spezia durchgeführt. Dadurch wurde die Passagierkapazität auf 750 erhöht. Nach einer Renovierung 1986 bei Fincantieri in Palermo folgten diverse Verkäufe, Charterungen und Flaggenwechsel des Schiffes.

Besitzerwechsel und neue Namen

Am 5. Mai 1998 kaufte Ausoniamar Navigation (Louis Cruise Lines), Limassol, Zypern, das Schiff, um es im Mittelmeer einzusetzen, ab April 1999 charterte First Choice das Schiff.

2002 wurde das Schiff auf Louis Cruise Lines registriert, um dann im Mai 2006 auf die Iona Maritime Co. Ltd, Piräus, Griechenland, registriert zu werden. Hiermit ging eine Umbenennung in Ivory einher; eine weitere Umbenennung in The Ausonia folgte bereits am 5. Dezember 2006. Das Schiff fuhr nun unter der Flagge von Panama.

Im April 2007 wurde das Schiff wiederum umbenannt. Der Name lautete nun Aegean Two. Es stand fortan für drei- und viertägige Kreuzfahrten ab Piräus im Einsatz. Im Januar 2008 wurde es wieder in Ivory zurückbenannt. Im Juni 2009 wurde das Schiff auf die Marshallinseln umgeflaggt.

Das Ende
Durch neue SOLAS-Regularien im Jahr 2010, u. a. neue Brandbestimmungen, ereilte das Schiff das gleiche Schicksal wie andere Klassiker: Am 13. Januar 2010 wurde es für 2 Mio. US$ an einen indischen Verschrotter verkauft und für die Überfahrt zu den Abwrackwerften bei Alang in Winner 5 umbenannt. Zum endgültigen Abbruch wurde es am 3. März 2010 dort auf den Strand gesetzt.

Weblinks

  auf faktaomfartyg.se (schwedisch)
 Details zu den Betreibern der Ausonia auf fargelejet.dk (dänisch)

Einzelnachweise

Passagierschiff (Italien)
Passagierschiff (Griechenland)
Passagierschiff (Zypern)
Passagierschiff (Bahamas)
Passagierschiff (Marshallinseln)
Kreuzfahrtschiff
Dampfturbinenschiff
Cantieri Riuniti dell'Adriatico
Verschrottung in Alang

Ausonia (Schiff, 1957)


Grupul Purcari este unul dintre principalii producători de vin și brandy din Europa Centrală și de Est, gestionând peste 1.300 de hectare de podgorii și 4 vinării din România și Republica Moldova: Purcari, Crama Ceptura, Bostavan și Bardar.

Portofoliul Grupului este compus din mai multe branduri de vin și vin spumant, din toate categoriile de preț, acoperind un spectru larg de segmente, incluzând și un brand de divin (coniac) premium.

Grupul Purcari este cel mai mare exportator de vin din Moldova, cu livrări în peste 40 de țări din Europa (Polonia, Cehia, Slovacia, Ucraina, Norvegia, Marea Britanie etc.), Asia (China, Japonia, Coreea de Sud) și America de Nord (SUA și Canada).

În 2020, calitatea vinurilor Purcari produse de Grup a fost recompensată cu 74 de medalii la Decanter, IWSC, Challenge International du Vin Bordeaux, Concours Mondial de Bruxelles și Mundus Vini.

La finalul anului 2020, structura acționarilor societății Purcari Wineries este constituită din fondatorul și CEO-ul Grupului, Victor Bostan (prin Amboselt Universal Inc), cu o cotă de 20,0309%, urmat de Dealbeta Investments cu 7,9319%, Fiera Capital - 7,6573%, East Capital - 7,6042%, Conseq - 6,4698%, Paval Holding - 5,00% și de Alții cu o participație de 45,3059%.

In 2020, Grupul Purcari a vândut peste 20 de milioane de sticle de vin.

În iunie 2021, Grupul avea peste 700 de angajați în cadrul celor 4 vinării pe care le deține.

Istorie

Istoria Grupului începe cu în anul 1827, atunci când Țarul Nicolae I al Rusiei emite un Decret Special care oferă Purcari statutul de primă vinărie specializată din Basarabia. Primul succes internațional vine în 1878, atunci când Negru de Purcari câștigă medalia de aur în cadrul unei degustări închise care are loc în cadrul Expoziției Mondiale de la Paris, în fața celor mai bune vinuri Bordeaux disponibile la vremea respectivă. Acest moment a reprezentat începutul călătoriei Purcari către popularitate, atât în rândul oamenilor obișnuiți, cât și al caselor regale europene.

După al Doilea Război Mondial, o nouă etapă în dezvoltarea Purcari începe în 1950, atunci când vinificatorii moldoveni reiau tehnicile de producție clasice ale celebrelor vinuri. Unul dintre cei mai mari profesioniști din acea perioadă, Pimen Cupcea, reconstruiește legendarul Negru de Purcari, în timp ce Ion Ungureanu creează un vin nou – Purpuriu de Purcari.

O nouă eră pentru Grup începe la mijlocul anilor 2000, atunci când Victor Bostan, fondatorul și CEO-ul Grupului, cumpără vinăriile Purcari, Bostavan, Crama Ceptura și Bardar și le reunește în cadrul unui holding, cu active în România și Moldova. Toate cele patru platforme de producție sunt retehnologizate și este plantată viță de vie nouă, pentru a asigura o bază adecvată de materie primă. De la început, strategia a fost concentrată în mare parte pe livrări către piața largă a Rusiei, valorificând avantajului unei rețele de vânzare bine dezvoltate.

Strategia centrată pe Rusia a fost testată în 2006, atunci când autoritățile rusești au impus un embargo asupra vinurilor importate din Moldova și Georgia, două țări care dominau piața, acțiune care a adus Grupul în dificultate financiară. International Finance Corporation (IFC) a devenit acționar minoritar în 2008, iar în 2010 Horizon Capital a achiziționat un pachet majoritar în Grup. Cu toate acestea, evoluțiile pozitive care au urmat au întâmpinat, din nou, provocări, în 2013, odată cu impunerea unui nou embargo rusesc, care a pus sub presiune rezultatele financiare ale Grupului. Această situație a fost agravată de crizele economice și reevaluările regionale din zona statelor CIS, cu impact asupra cererii din Kazakhstan, Ucraina și Belarus. Începând cu 2014, Grupul s-a concentrat pe minimizarea expunerii pe piețele din Rusia și piețele CIS, concentrându-se în principal asupra Europei Centrale și de Est, cu un accent deosebit pe piața din România.

O restructurare de marketing a vinăriilor din cadrul Grupului are loc în 2014, atunci când sunt relansate cele 4 branduri de bază, urmând ca ulterior să înceapă un amplu proces de promovare a acestora, în special a divinului marca Bardar și a spumantului Dor.

Începând cu 2018, Grupul Purcari este listat la Bursa de Valori București, sub simbolul WIne. În același an, în cadrul Grupului sunt procesați circa 35.000 tone de struguri, reprezentând un record din punct de vedere istoric.

Rezultate financiare

În primul semestru din 2021, Grupul Purcari a raportat venituri în valoare de 106,5 milioane RON, cu 25% mai mari în comparație cu aceeași perioadă a anului trecut. În aceeași perioadă, profitul net al Grupului a crescut cu 31%, la o valoare de 20,4 milioane RON.

Începând cu 15 februarie 2018, Purcari Wineries Group este listată la Bursa de Valori București cu simbolul WINE. În decursul a 3 ani, prețul acțiunilor Grupului a cunoscut o creștere de 30% față de cel inițial, în februarie 2021 fiind tranzacționate la prețul de 24,7 RON/acțiune.

Vinării

Purcari
Vinăria Purcari produce vinul etalon al Grupului, Purcari. Subsidiara administrează 270 ha de viță de vie în regiunea Purcari, în Republica Moldova, și operează o platformă de producție modernă situată în mijlocul podgoriilor. În anul 2021 a devenit cea mai premiată vinărie din lume obținând, în doar 3 luni, 162 de medalii la concursuri internaționale de vinuri.

Crama Ceptura
Crama Ceptura este subsidiara din România a Grupului. Produce vinuri sub brandul Crama Ceptura, având o platformă de producție în satul Ceptura, în faimoasa zonă viticolă Dealu Mare, și administrează 153 ha de viță de vie în Valea Călugărească, o bine-cunoscută zonă viticolă din România.

Bardar
Vinăria Bardar produce segmentul de brandy al Grupului.

În anii '20 ai secolului trecut, întreprinzătorul german Miller aduce la Bardar un aparat de distilare Pistorius, un utilaj de rafinare a spirtului Savali la mâna a doua, procurat din Transilvania și un cazan de aburi comandat special la Budapesta, fondând Vinăria Bardar. Mica întreprindere, având pe atunci circa 12 angajați, a scos la vânzare primii decalitri de spirt în 1929. În 1933, în secția de distilare este instalat un aparat de distilare a vinurilor de tip Șarante, astfel crescând capacitatea de producere a fabricii la 50 dal de spirt pe zi.

În 1940, fabrica de distilare și producere a spirtului din Bardar, alături de alte 71 de fabrici de profil existente pe teritoriul basarabean, este naționalizată de către autoritățile sovietice, urmând ca în anul următor, fiind în mare parte distrusă, să treacă în proprietatea statului român și să fie pusă din nou în funcțiune. În acea perioadă, întreprinderea era denumită "S.A.R. Podgorie", avea 17 angajați, capacitatea de producție zilnică era de 40 dal și valora 4.395.000 lei (circa 1,5 mil dolari în prezent).

În 1944, fabrica de spirt din Bardar este trecută în componența fabricii de vin din centrul raional Kotovsk (azi Hîncești), aceasta fiind asigurată cu materie primă de la punctele de vin din 23 de localități. Suprafața viilor roditoare din raion depășea, în acea perioadă, 4.000 ha.

Câțiva ani mai târziu, întreprinderea este modernizată, fiind angajați noi specialiști și achiziționate noi utilaje: pompe mecanice, prese Mobil, locomobile având capacitatea de 25 cai putere - în 1949, o stație electrică mobilă cu capacitatea de 15 kw, cu ajutorul căreia se puneau în funcțiune câteva pompe și se iluminau încăperile și teritoriul - în 1952.

Ulterior, fabrica a fost separată de Hîncești, păstrând ca surse de aprovizionare doar punctele de colectare a strugurilor din 4 localități: Bardar, Mănoilești, Văsieni și Ulmu. Productivitatea fabricii era în creștere: dacă în 1947 au fost colectate și prelucrate 649 tone de poamă, în 1955 această cifră depășea 3.600 tone. În 1971, denumirea întreprinderii este schimbată în "Fabrica experimentală de vinuri din Bardar", aici fiind întemeiat un laborator științific modern, condus de tehnologul D. M. Vîsocianski.

În perioada 1975-1977 este construită o secție nouă de prelucrare a deșeurilor provenite din vinificație, având capacitatea de prelucrare anuală egală cu 1 milion dal de drojdii, 5 mii tone de tescovină cu producerea a 100 mii dal de alcool brut, 500 tone de semințe de struguri. De asemenea, în 1977 este reconstruită secția de prelucrare a strugurilor, presupunând mecanizarea și automatizarea a 8 linii în flux, cu capacitatea de până la 1.000 tone pe zi.

În anii 1976-1977, în colaborare cu Institutul AȘP din Ialoveni, la fabrică este implementată tehnologia accelerată de portveinizare (tratament termic la care este supus vinul), modernizând secția și crescând capacitatea de producție până la 1,2 milioane dal anual.

În 1979, în partea satului Bardar în care este amplasată vinăria au loc alunecări de teren, fabrica fiind deteriorată. În pofida acestui fapt, cantitățile de struguri achizionați, sortimentul și volumele de producție la începutul anilor '80 impresionează: în 1982 sunt prelucrate 9.528 tone de struguri și 5.495 tone de mere; în 1983 sunt prelucrate 6.086 tone de struguri și 2.908 tone de mere, producându-se circa 670 mii dal de vinuri. În cadrul fabricii erau produse și spirt rectificat, distilate pentru coniacuri, coniacuri distilate la maturare, vinuri alcoolizate, alcool brut etc. Numărul total al angajaților ajungea la 340.

Dezvoltarea întreprinderii este influențată negativ de Hotărârea CC al PCUS din 7 mai 1985 ("Despre măsurile de lichidare a beției și alcoolismului"), dublată de o decizie similară a Sovietului de Miniștri al RSSM. Din acest motiv sunt stopate principalele activități în domeniul vinificației, indicatorii economici ai întreprinderii începând să scadă considerabil.

În 1986, fabrica se reprofilează, trecând la producerea sucurilor din struguri cu păstrare la rece și prin metoda de alcoolizare. În 1988, cantitățile de sucuri livrate au depășit cifra de 800 mii dal (produse din 11 mii tone de struguri).

1994 este anul în care fabrica vinicolă din Bardar este reorganizată în societate pe acțiuni, privatizată de către furnizorii de materie primă în proporție de 50% gratuit, colectivului fabricii revenindu-i fără concurs 7%, iar acțiunile statului constituind 43%, acestea din urmă fiind puse în vânzare la scurt timp. În total, numărul acționarilor întreprinderii industriale private SA "Vinăria - Bardar" a ajuns la 4.558. Patru ani mai târziu, în 1998, pachetul majoritar a trecut la investitori străini.

Cu timpul, vinăria s-a specializat în producerea distilatelor din vin, a divinurilor, a brandy-ului și a vinurilor tari Vinăria Bardar se face cunoscută la nivel internațional participând la expozițiile europene de prestigiu de la Bordeaux, Verona, Viena etc. În anul 2000, vinul Aligote de Bardar este înscris în Ghidul "1.000 din cele mai bune vinuri din lume. Selecția oenologilor".

În 2002, vinăria este atestată conform standardului internațional de calitate ISO 9001.

În 2008, Vinăria Bardar este achiziționată de Grupul Purcari, devenind, alături de Vinăria Purcari, Vinăria Bostavan și Crama Ceptura, parte a unuia dintre cei mai importanți producători de vinuri și brandy din Europa Centrală și de Est. Dacă până în 2015 Grupul s-a concentrat preponderent pe vânzările de brandy vrac fără brand, atunci începând cu acest an strategia a fost orientată către vânzarea de produse îmbuteliate și cu brand.

Divinurile Bardar sunt învechite în butoaie de stejar, la o temperatură optimă de 15-22 °C și o umiditate optimă de 70-75%.

Vinăria Bardar produce divinuri sub 3 branduri, în dependență de vârsta acestora:

 Bardar Silver - maturate 3, 5 sau 7 ani;
 Bardar Gold - maturate 7, 10 sau 12 ani;
 Bardar Platinum - maturate 15 sau 20 de ani.

Bostavan
Lansată în 2002, vinăria Bostavan controlează 850 ha de viță de vie în Republica Moldova și operează două unități de producție, lângă satul Etulia, respectiv lângă Onești, într-o zonă considerată inima vinurilor albe.

Note

Vezi și
 Vinăria Purcari
 Bostavan

Vinuri moldovenești
Vinării din Republica Moldova
Vinuri românești
Crame din România

Grupul Purcari


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Bátovce enthält die 13 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Bátovce im Okres Levice.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Batovce


Jaime Lerner (17 December 1937 – 27 May 2021) was a Brazilian politician. He was the governor of the state of Paraná, in southern Brazil. He is renowned as an architect and urban planner, having been mayor of Curitiba, capital of Paraná, three times (1971–1974, 1979–1983 and 1989–1992). In 1994, Lerner was elected governor of Paraná, and was re-elected in 1998.

As an urban planner and architect, he was renowned in Brazil as he helped design most of the city walkways, roads, and public transportation of Curitiba such as the Rede Integrada de Transporte. In 1965, he helped create the Instituto de Pesquisa e Planejamento Urbano de Curitiba and designed the Curitiba Master Plan.

Early life
Lerner was born into a Jewish family, originally from Łódź, Poland, who emigrated to Curitiba. He graduated from the Escola de Arquitetura da Universidade Federal do Paraná; (Architecture School of the Federal University of Paraná) in 1964. In 1965, he helped create the Instituto de Pesquisa e Planejamento Urbano de Curitiba (Institute of Urban Planning and Research of Curitiba, also known as IPPUC) and participated in the design of the Curitiba Master Plan.

Mayor of Curitiba
In 1988, Jaime Lerner announced his candidacy for mayor of Curitiba with only 12 days remaining before the election. During his first term, Lerner implemented the Rede Integrada de Transporte (also called bus rapid transit), and continued to implement a host of social, ecological, and urban reforms during his ensuing terms as mayor.

As mayor, Lerner employed unorthodox solutions to Curitiba's geographic challenges. Like many cities, Curitiba is bordered by floodplain. Wealthier cities in the United States, such as New Orleans and Sacramento, have built expensive and expensive-to-maintain levee systems on floodplain. In contrast, Curitiba purchased the floodplain and made parks. The city now ranks among the world leaders in per-capita park area. Curitiba had the problem of its status as a third-world city, unable to afford the tractors and petroleum to mow these parks. The innovative response was "municipal sheep" who keep the parks' vegetation under control and whose wool funds children's programs.

When Lerner became mayor, Curitiba had some bairros impossible to service by municipal waste removal. The "streets" were too narrow. Rather than abandon these people or raze these slums, Lerner began a program that traded bags of groceries and transit passes for bags of trash. The slums got much cleaner.

Similarly, Curitiba has a nearby bay that was a dumping ground that would be extremely costly to clean up. Lerner began a program that paid fishermen for any garbage they retrieved (by the pound). That way, they can make money even outside fishing season, supplementing their income. The savings to Curitiba are in the millions.

Lerner instituted many innovative social and educational programs. Bairro kids can be apprenticed to city employees if they want to avoid going to school. Although his term as mayor is not without controversy, Curitiba does not have the gangs of much more populous cities such as Rio de Janeiro.

Bus Rapid Transit

Perhaps the crown jewel of Curitiba's achievements is its Rede Integrada de Transporte Bus Rapid Transit system (called "Speedybus"). Originally, the city was given federal money to build a subway (Curitiba is not a small town), but Lerner discovered that "heavy rail" like a subway costs ten times the amount of "light rail" (trolleys), which, in turn, costs ten times a bus system, even with dedicated bus ways. The "light rail" savings usually touted to sway municipal decision makers occur because even trolleys can have relatively fewer drivers than a 40-60 passenger bus. He got Volvo to make 270 person Swedish articulated buses (300 Brazilians, said Lerner), so that the problem of a lower passenger-number-to-driver ratio was no longer an issue. The city built attractive transit stops with the look and feel of train stations, and all with handicapped access equipment, inducing private firms to purchase and operate the buses.  A hierarchy of buses of six sizes feed one another. The city controls the routes and fares, while the private companies hire drivers and maintain equipment.

Natural land-use patterns within the city of Curitiba support public transit systems. Buildings along the dedicated busways are up to six stories tall, gradually giving way, within a few blocks, to single story homes. This mix of densities ensures sufficient user population within walking distance of bus stops.

As Governor of Paraná
As governor of Paraná, Lerner used a policy of attracting investment to turn the state into one of Brazil's industrial hubs, generating investments of over US$20 billion between 1995 and 2001. Following upon his experience in Curitiba, Lerner focused on issues like transport, education, health, sanitation, leisure, and industrialization.

UNICEF awarded Lerner the Child and Peace Prize in 1996 for his programs "'Da Rua para a Escola'" (From the Street to School), "'Protegendo a Vida'" (Protecting Life), and "'Universidade do Professor'" (Professor's University).

In 2011, Lerner was sentenced to three-and-a-half years in prison for the illegal layoff of a public tender during his mandate as governor. He wasn't arrested due to his age.

Later life
At the General Assembly of the International Union of Architects in July 2002, Lerner was elected president for a period of three years. Lerner was also a professor of Urban and Regional Planning at the Universidade Federal do Paraná, his alma mater, and has been a guest professor at the University of California, Berkeley.

In April 2005, Jaime Lerner participated in the Symposium of China Bus Rapid Transit Initiative (Shanghai) to promote the BRT project in some larger cities. He was specially interviewed  which made an impact on mayors and urban planners across China.

Lerner was a member of the Board of Directors of World Resources Institute.

Lerner died of kidney disease on May 27, 2021, at the age of 83.

Selected bibliography
 Acupuntura urbana (Editora Record, , 2003)
 Urban Acupuncture. (Washington, DC: Island Press. , 2014)
 O vizinho: parente por parte de rua (Editora Record, , 2005)

Awards
Lerner has won a variety of Brazilian and international prizes:
 1990: United Nations Environmental Award, awarded by the United Nations Environmental Program (UNEP)
 1990: Annual Prize of the International Institute for Energy Conservation (IIEC)
 1991: Scroll of Honor, United Nations Human Settlements Programme
 1991: Tree of Learning, IUCN
 1994: Neutra Award: for contributions to Environmental Design.
 1996: Child and Peace Award, UNICEF
 1997: Thomas Jefferson Foundation Medal in Architecture, University of Virginia
 2000: Prince Claus Award, the Netherlands (2000)
 2001: Pioneer 2001, International Council for Caring Communities (ICCC-USA)
 2001: 2001 World Technology Award for Transportation, National Museum of Science and Industry, UK
 2011: Leadership in Transport Award of the International Transport Forum at the OECD
 2012: Honorary Doctorate of Arts, Plymouth University

Notes

External links

 https://www.imdb.com/name/nm2640077

 "A song of the city" (TED2007)
 The Sustainable City, Jaime Lerner - Royal Institute of British Architects 2009 International Dialogues Talk
  How a Brazilian City Has Revolutionized Urban Planning
 04.14.2010 Sustainable City, Jaime Lerner - Columbia University
 Jaime Lerner- IaaC Lecture Series 2015

|-

|-

|-

|-

1937 births
2021 deaths
20th-century Brazilian architects
Brazilian environmentalists
Brazilian Jews
Brazilian people of Polish-Jewish descent
Brazilian urban planners
Federal University of Paraná alumni
Governors of Paraná (state)
Jewish architects
Jewish Brazilian politicians
Mayors of Curitiba
21st-century architects
Presidents of the International Union of Architects
Deaths from the COVID-19 pandemic in Paraná (state)

Jaime Lerner


Kristian Mandrup Elster (* 4. März 1841 in Overhalla; † 11. April 1881 in Trondheim) war ein norwegischer Schriftsteller und Literaturkritiker.

Leben
Elster war der Sohn des Beamten Christen Christensen Elster und der Enkel von Christen Elster. Er wuchs in zunächst in Overhalla in Nord-Trøndelag auf. 1853 zog die Familie nach Førde. Ab seinem fünfzehnten Lebensjahr besuchte Elster eine Schule in Kristiania. Eigentlich sollte er eine Offizierslaufbahn einschlagen. Seine Kurzsichtigkeit verhinderte das jedoch.

Stattdessen beschäftigte er sich mit Literatur und schrieb Theaterstücke. Bereits 1860 wurde eines seiner Stücke, Fra Fjorden, von Henrik Ibsen, dem damaligen Intendanten des Kristiania Norske Theater, angenommen. Elster selbst war mit seinem Stück jedoch nicht mehr zufrieden und zog es zurück. Drei Jahre später kam sein Stück Eystein Meyla zur Aufführung, war jedoch wenig erfolgreich.

Seine schulischen Pflichten vernachlässigte Elster und insbesondere der Lateinunterricht bereitete ihm große Schwierigkeiten. Erst 1864 legte er das Abitur ab. Danach arbeitete er zunächst als Journalist, ehe er sich von 1867 bis 1868 in Gießen zum Förster ausbilden ließ. Nachdem er noch einige Jahre in Kristiania als Theaterkritiker, unter anderem für die Zeitung Aftenbladet, gearbeitet hatte, erhielt er schließlich 1873 eine Stelle als Forstbeamter in Sør-Trøndelag. Neben seiner Arbeit als Förster war er weiterhin auch als Literaturkritiker tätig, inzwischen für Trondheimer Zeitungen wie Dagsposten.

Seine eigenen literarischen Werke waren beeinflusst von Bjørnstjerne Bjørnson und Iwan Sergejewitsch Turgenew. Er galt als ein wichtiger Vorreiter des Realismus in Norwegen. Gegen Ende der 1870er Jahre fanden sozialistische und anarchistische Ideen unter dem Einfluss der Arbeiterbewegung einen Platz in Elsters Werk.

Elster war seit 1874 mit Sanna Fasting verheiratet. Aus der Ehe gingen drei Söhne hervor. Der jüngste Sohn war Kristian Elster der Jüngere, der später ebenfalls als Schriftsteller Bekanntheit erlangte. Wenige Wochen nach der Geburt seines dritten Sohnes starb Elster an einer Lungenentzündung.

Sein letzter Roman, Farlige Folk, wurde erst postum veröffentlicht. Er fand in Skandinavien große Beachtung und wurde, wie auch einige weitere Werke Elsters, ins Deutsche übersetzt.

Werke

Theaterstücke
 Fra Fjorden (1860)
 Audun Hugleikson (1863)
 Eystein Meyla (1863)

Erzählungen
 Trondals-Rakel (1869)
 En korsgang (1871, dt. Ein Kreuzgang, 1893)
 Solskyer (1877, dt. Sonnenwoklen, 1886)
 En fremmed Fugl (1881, dt. Ein Zugvogel, 1899)

Romane
 Tora Trondal (1879)
 Farlige Folk (1881, dt. Gefährliche Leute, 1882)

Weblinks
 Kristian Elster im Norsk biografisk leksikon

Einzelnachweise

Autor
Literaturkritiker
Literatur (Norwegisch)
Norweger
Geboren 1841
Gestorben 1881
Mann

Kristian Mandrup Elster


Stat canalie ("rogue state") este o expresie controversată peiorativă aplicată în relațiile internaționale statelor care sunt acuzate de a fi o amenințare la adresa păcii mondiale. Incluziunea într-o astfel de categorie se face, teoretic, prin aplicarea unor criterii dificil de verificat în practică, cum ar fi faptul că un stat este dominat de un regim autoritar care restricționează sever drepturile omului, promovează terorismul sau caută producerea și proliferarea armelor de război pentru distrugerea de masă.

Numele a fost folosit pentru prima dată de guvernul Statelor Unite și de unii dintre aliații săi, cum ar fi Regatul Unit. Principalele acuzații împotriva acestor state sunt sprijinul real sau presupus pe care îl acordă terorismului internațional și posesia sau ambiția de a deține arme de distrugere în masă.

Istoria expresiei
Sensul de bază al cuvântului "rogue" este acela al "persoanei necinstite, fără principii, nesigure, care ia inițiative extravagante și potențial periculoase" și se poate traduce în limba română și cu termenele "bandit", "infractor" sau "haiduc".

Această expresie a fost folosită pentru prima dată de Ronald Reagan în 1980, când a vorbit despre Libia, în timpul dictatorului Gaddafi, care, în discursurile sale de propagandă, a încurajat terorismul islamic împotriva Statelor Unite.

În 1994, consilierul de securitate națională al SUA, Anthony Lake, a etichetat cinci națiuni drept state canalii: Coreea de Nord, Cuba, Iran, Libia sub Muammar Gaddafi și Irak sub Saddam Hussein. El a descris aceste regimuri drept "state recalcitrante și în afara legii care nu numai că aleg să rămână în afara familiei [națiunilor democratice], dar și atacă valorile ei de bază".

Iugoslavia, Sudanul și Emiratul Islamic al Afganistanului, au fost, de asemenea, tratate ca "rogue states". Departamentul de Stat al SUA a etichetat uneori Iugoslavia drept "stat canalie" deoarece liderul său, Slobodan Milošević, fusese acuzat de încălcarea drepturilor cetățenilor națiunii sale, inclusiv, dar fără a se limita la, tentativa de genocid în Croația și masacrul de la Srebrenița din estul Bosniei.

În ultimul semestru al președinției Clinton (2001), termenul de "rogue state" a fost înlocuit temporar cu expresia "state of concern" (translatabil cu "stat de urmărit cu atenție"), dar cu George W. Bush s-a readoptat expresia originară.
Conceptul de "stat canalie" a fost înlocuit, în administrația lui Bush, cu cel al Axei Răului ("Axis of Evil"), care includea Irakul, Iranul și Coreea de Nord. Președintele Bush a vorbit despre asta în discursul său privind Starea Uniunii din ianuarie 2002.

În 2010, site-ul web The Beast Daily spunea că expresia "rogue state" este  învechită. Barack Obama, mai târziu președinte al Statelor Unite, a oferit o șansă de dialog cu Irakul, Iranul și Coreea de Nord, fără a primii un răspuns reconfortant. Barack Obama, pe 10 martie 2012, deschide posibilitatea de a importa internetul în unele "state-canalii".

Mai recent, administrația lui Donald Trump a desemnat Venezuela drept "rogue state" din cauza încălcărilor grave ale drepturilor omului, a pozițiilor anti-americane și a implicării raportate în traficul internațional de droguri. În timpul Adunării Generale a Națiunilor Unite, ambasadorul Nikki Haley a numit Venezuela o amenințare globală și un "stat narcotraficant periculos".

Note

Bibliografie
  William Blum. (2006). Rogue state: a guide to the world's only superpower. Zed Books. .
  Noam Chomsky. (2000). Rogue States: The Rule of Force in World Affairs. Pluto Press. .
  Jacques Derrida. (2005). Rogues: Two Essays on Reason. Stanford University Press. . Translated by Pascale-Anne Brault and Michael Naas.
  Robert Litwak. (2000). Rogue states and U.S. foreign policy: containment after the Cold War. Woodrow Wilson Center Press. .

Relații internaționale
Neologisme politice
Termeni politici peiorativi

Stat canalie


El término sabueso puede referirse:

Literatura
a El sabueso de los Baskerville, la tercera novela de Arthur Conan Doyle que tiene como protagonista principal a Sherlock Holmes
a El zorro y el sabueso, novela de 1967 escrita por Daniel P. Mannix

Cine
a El sabueso de los Baskerville, una película de 1959

Televisión
a Sabuesos, una serie de 2018

Cinología
al sabueso, un tipo de perro que se guía por el olfato;

Origen español
 sabueso español

Origen suizo
 pequeño sabueso de Suiza

Origen francés
 sabueso artesiano
 gran sabueso azul de Gascuña

Origen alemán
 sabueso bávaro de montaña
 sabueso de Hannover

Otros orígenes europeos
 sabueso bosnio
 sabueso de Bulgaria
 sabueso de Halden, en Noruega;
 sabueso de Istria de pelo duro, en Croacia;
 sabueso serbio tricolor

Sabueso (desambiguación)


جامع النوري أوالجَامِعُ الكَبيرُ في حِمْص؛ بَرَزَ الجَّامِعُ النُّوريّ الكَبيرُ فِي حِمْص كَمَعْلَمٍ مَشْهُورٍ حَيْثُ يُعَدُّ مِنْ أقْدَمِ وَأَهَمِّ المَعَالِمِ الإسْلاميَّة فِي المَدينَةِ كَحَالِ باقِي المُدُنِ السَُوريَّة وَالتي تَتَمَيَّزُ بوُجُودِ أّقْدَمِ الآثَارِ التَّاريخِيَّةِ وَالمَعَالِمِ الإسْلامِيَّة كَالجَّامِعِ الأُمَوِيّ فِي دِمَشْقَ وَحَلَبْ. يَقَع الجَامِعُ النُّوريّ وَسْطَ مَدينَةِ حِمْص وَبالتَّحْديدِ بالقُرْبِ مِنْ أسْواقِهَا القَديمَةِ لِيَنْسُجَ ذَلِكَ المَكَانُ قِطْعَةً فَريدَةً مِنْ تَاريخِ المَدينَةِ.

تَمَيَّزَ الجَامِعُ النُّوريّ الكَبيرُ بهَنْدَسَتِه الفَريدَةِ وَنَمَطِه الإسْلامِيّ وَشَكْلِهِ الجَمِيلِ، فَهُوَ ذُو بنَاءٍ ضَخْمٍ تَجْمَعُهُ خَصَائِصٌ مُتَعَدِّدَةٌ مِنَ العِمَارَة اليُونَانيَّة الرُّومَانيَّة وَالإسْلامِيَّة. وَكَمَا هُوَ الحَالُ مَعَ الجَّوَامِعِ الإسْلامِيَّة فَقَدْ احْتَلَّ مَوْقِعُهُ قَلْبَ المَدينَةِ وَأُقيمَتْ الأسْوَاقُ القَديمَةُ حَوْلَهُ. وَمِنْ هَذِهِ الأسْواقِ سُوق الحُسْبَة وَالقَيْسَاريَّة، وَالسُّوقُ النُّوريُّ الذي يَقَعُ بجَانِبِ مَدْخِلِ الجَّامِعِ الجُنُوبيّ. تَبْلُغُ مِسَاحَةُ الجَّامِعِ النُّورِيّ الكَبيرِ فِي حِمْصْ بالإضِافَةِ إلى الأبْنِيَةِ المُحِيطَةِ بهِ حوالي 5,320، وَيَتَّسِعُ حَرَمُهُ نَحْوَ سَبْعَةِ آلافِ مُصَلٍ وَيَقَعُ في جّهَتِهِ الجُنُوبيّّة، بشَكْلٍ مُسْتَطيلٍ أبْعَادُهُ 17×100، بارْتِفَاعِ سَقْفٍ يَتَجَاوَزَ السَبْعَةَ أَمْتَار. أمَّا مِسَاحَةُ صَحْنِ الجَّامِعِ فَتَبْلُغُ ضِعْفَيّ مِسَاحَةِ حَرَمِهِ.

وَلِلْجَامِعِ قِسْمٌ صَيْفِيّ عِبَارَةٌ عَنْ مُصَلَّى خَارِجيّ يَشْغُلُ نِصْفَ مَسَاحَةِ الصَّحْنِ الخارجي. وَجُزْئُهُ الشِّمَاليُّ مَسْقُوفٌ وَمُغَطًى برُوَاقَاتٍ ذَاتِ عُقُودٍ مُتَصَالِبَةٍ، تَنْتَهي بقَنَاطِرَ لِحِمَايَة المُصَلِّينَ مِنْ أَشِعَّة الشَّمْسِ، وَفُصِلَ بَينَ المُصَلَّى وَصَحْنِ الجَامِعِ بإطَارٍ مِنَ الحَديدِ المَشْغُولِ المُزَيَّنِ بأشْكَالٍ هَنْدَسِيَّةٍ. وَتَحْتَوي أقْسَامُ الجَّامِعِ النُّوريّ الكَبيرِ الأُخْرَى كَالقِسْمَينِ الشَرقِيّ وَالغَرْبيّ عَلَى قَاعَاتٍ كَبيرَةٍ جُعِلَ قِسْمٌ كَبيرٌ مِنْهَا مَكْتَبَةً غَنِيَّةً بالكُتُبِ وَالمَخْطُوطاتِ، وَقَاعَةٍ للقَاءاتِ وَالمُحَاضَراتِ أُسِّسَتْ عَام َ1990م؛ وَمِنَ المُعْتَقَدِ بأنَّه كَانَ فِي مَكَانِهَا المَدْرَسَةُ النُّورِيَّة التي أنْشَأهَا المَلك المُجَاهِدُ أسَدُ الدِّينْ شِيركُوهْ عَمِّ السُّلطَانْ صَلاح الدِّينْ الأيُّوبيّ عّام 627هـ، وَ قِسْمٌ آخرٌ خُصِّصَ ليَكُونَ قَاعَةً للإفْتَاء وَإصْلاحِ ذَاتِ البَيْن،

تَتَمَيَّزُ مِئْذَنَةُ الجَّامِعِ الطَّويلَةِ المَبْنِيَّةِ مِنْ صُخُورِ البَازَلْتِ بشَكْلِهَا المُرَبَّعِ الضَّخْم. كَمَا يَحْتَوي صَحْنُهُ عَلى بَعْضِ الآثَارِ التي تَعُودُ إلى الحِقْبَة البيزَنْطِيَّة.

تاريخه
كَانَ المَسْجدُ فِيْ الأَصْلِ، إبَّان أيامِ الإمْبَرَاطُوريَّة الرُّومَانيّة مَوقِعًا لِمَعْبَدِ إلهِ الشَّمْسِ الوَثَني «إيل جبل». أَكْسَبَ هَذَا المَعْبَدُ إمِيسا (حِمْص حديثا) مَكَانَةً بارِزَةً حينئذ للعِبَادة الوَثَنِيَة وَأصْبَحَ أحَدُ كَهَنَتِه السُّوريّ مَاركُوس أوريليُوس أنْطُونيُوس -أوغستوس (أو المُعَظَّم)- وَلَقَبُهُ إيل جَبَل ابن النبيلة السُّوريَّة جُوليَا سـُمـَيـَّة بَاسْيَانا وَجَدَّتُهُ جُوليا ميسا، أرْمَلَةُ القُنْصِلُ  أخو الإمْبَرَاطُورَة جُوليا دُومْنَا، أَصْبَحَ إمْبَرَاطُورًا عَلى رُومَا. كُرِّم مَعْبَدُ «إيل جبل» مِنْ قِبَلِ أوريلْيَان الذي عَزَا انْتِصَارَهُ عَلى الامْبَراطُوريَّة التَدْمُريَّة التي كَانَتْ تَحْكُمُهَا المَلِكَةُ السُّوريَّة زنوبيا، إلى نصر آلهة الشمس له.

وَفي وَقْتٍ لاحِقٍ من أيَامِ الإمْبَراطُوريَّة (الرُّومَانيَّة الشَّرقيَّة) البيزَنْطيَّة، حُوِّلَ المَعْبَدُ إلى كَنيسَةٍ خُصِّصَتْ للقِدّيسْ يُوحَنَّا المَعْمَدَانْ في عَهْدِ آخِرِ إمْبَرَاطُورٍ للإمْبَرَاطُوريَّة الرُّومَانيَّة المُوَحَّدَة ثيودوسيوس الأول «347 - 395م» كَجُزءٍ مِنْ .

وَبَعْدَ الفَتْحِ الإسْلامِيّ لمدينة إميسا (حِمْص حديثا)، حُوِّلَ رُبْعُ أو نِصْفُ الكَنيسَةِ إلى مَسْجدٍ الجُمْعَة (خُصِّصَ لصَلاةِ الجُمُعَة). وَوِفْقًا للعَديدِ مِنَ الجُغْرافيّين المُسْلِمِينَ الذين قاموا بزِيَارَةِ المَدينَة لعِدَّة قُرونٍ مِنَ الحُكْمِ الإسْلاميّ، الذين أشَارُوا إلى وُجُودِ تَمِيمَةٍ مَصْنُوعَةٍ مِنَ الحَجَر الأبيَضِ فَوقَ بَوَّابَة المَسْجدِ المُواجِهَة للكَنيسَةِ؛ مَرْسُومٌ عَليها صُورَةٌ لرَجُلٍ رُسِمَ فيهَا القِسْمُ السفلي لبَدَنِهِ عَلى هَيئَةِ عَقْرَبٍ، وكما تقول التقاليد المحلية آنذاك، يتَوَجَّبُ على الشَّخْصِ بَعْدَ تَلَقِّيهِ لَدْغَةً مِنْ عَقْرَبٍ أن يَأْخُذ طِينًا، وَيَضْغَطَ بهِ عَلى الصُّورَة وَمِنْ ثُمَّ إذَابَة هَذا الطِّينِ فِي المَاءِ وَشُرْبهِ، حَيْثُ سَيتَوَقَّف الألمُ النَّاجِمُ عَنِ اللَّدْغَةِ وَيَتَماثَلُ الشَّخْصُ إلى الشِّفاء بسُرْعَةٍ.

وفي عَام 1154م، كَتَبَ الجُغْرَافِيّ أبو عَبْدِ الله مُحَمَد بنُ مُحَمَد الإدْريسِي أنَّ المَسْجِدَ كَانَ «وَاحِدًا مِنْ أكْبَرِ المَسَاجدِ فِي كُلٍ المُدُنِ السُّوريَّة». وَفي عَهْد السُّلطَان نُور الدّين الزنْكي، وَبينَ عَامي 1146 و 1174، بُنِيَ الجُزْءُ الأكْبَرُ مِنْ بُنيَة المَسْجدِ الحَديثِ وَنُسِبَ إليهِ اسْمُ «النُّوريّ» تَيَمُّنًا به. وَمُنذُ ذَلك الحِينِ خَضَعَ المَسْجدُ الكَبيرُ لعِدَّة تَعْديلاتٍ كَبيرةٍ وَذَلك عَلى مَرِّ القُرُون.

البنية المعمارية
يَأْخُذُ الجَامِعُ النُّوريُّ الكَبيرُ شَكْلَ مُسْتَطيلٍ كبيرٍ يَضُمُّ فَنَاءً دَاخليًا عَلى نَفْسِ المِنْوَال. تُوجَدُ في الفناء شُرْفَةٌ بُنِيَتْ عَلَى طُولِ الجِّدَارِ الدَّاخِلي، وَلَرُبَّمَا كَانَتْ عِبَارَة عَنْ جُزءٍ مِنَ المِنَصَّة التي كَانَ يَقِفُ عَليها رُهْبَانُ المَعْبَدِ الوَثَني آنذاك. وَتَشْمُل الهَيَاكِلُ الأُخَرَى والقَائِمَةُ بحَدِّ ذَاتِهَا دَاخِل الفَنَاء على حَوْضٍ مُزَيَّنٍ نُحِتَ مِنَ البَازَلْتِ، وَيُعْتَقَدُ أنَّهُ كانَ نَاوُوسًا قَدِيمًا. كَمَا تَصْطَفُّ أعْمِدَةٌ ذَاتُ الطِّراز الكورنثي عَلى الجِّدَارِ، وَمِنَ الجَّلِيَ أنَّ بَعْضًا مِنْهَا كَانَ ذَا طِرَازٍ رُومَانيّ. يَحْتَوي مِحْرَابُ «مِنْبَرُ» المَسْجِدِ عَلى بَقَايَا مِنَ الفُسَيفِسَاءِ فِي قَوْسِهِ. أمَّا المَدْخِلُ الرَّئيسُ للمَسْجدِ فَهُو مُقَوَّسٌ وَمُزَيَّنٌ بالحِجَارَةِ البَيْضَاء وَالسَّودَاء، وَمَنْحُوتٌ عَلَيْهَا نُقُوشٌ عَرَبيَّةٌ عَلى كِلا الجَّانبَينِ.

تَبْلُغُ مِسَاحَةُ الجَّامِعِ النُّورِيّ الكَبيرِ إضَافَةً إلى الأبنَيَةِ المُحِيطَةِ بهِ حوالي 5,320 ، وّيَتَّسِعُ حَرَمُهُ الذي يَقَعُ في جهَتِهِ الجُنُوبيَّةِ نَحْوَ 7,000 مُصَلٍ، بأبْعَادٍ تُعَادِلُ 17×100، وَبسَقْفٍ يَتَجَاوَزُ ارتِفَاعُه السَّبْعَة أمْتَار.

مراجع

المصادر

كنائس تحولت إلى مساجد
مبان دينية تحولت إلى مساجد
مساجد بنيت في القرن 12
مساجد حمص

جامع النوري (حمص)


Sci-Hub er en database med over 62.000.000 akademiske artikler (i april 2017), med tilgang gennem en hjemmeside. Nye artikler uploades dagligt ved adgang gennem .edu proxier. Grundlagt af Alexandra Elbakyan fra Kazakhstan i 2011 som reaktion på de høje priser som videnskabelige tidsskrifter tager for artikler.

I 2015 vandt Elsevier en sag om brud med copyright mod Sci-Hub.

I Danmark blev Sci-Hub blokeret efter dom i Retten i Holbæk i en retssag som RettighedsAlliancen sammen med forlaget Elsevier havde anlagt mod en internetudbyder.

Henvisninger

Ekstene henvisninger
 Sci-hubs hjemmeside

Søgemaskiner
Immaterialret

Sci-Hub


Eren, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Eren, Digor - Kars ili Digor ilçesine bağlı köy
 Eren (folklor) - Halk kültüründe evliya

Eren


الإمبراطور ميجي  (3 نوفمبر 1852 - 30 يوليو 1912) هو إمبراطور اليابان ذو الترتيب 122 وفقاً لترتيب الحكم التقليدي، حكم بدءاً من 3 فبراير 1867 حتى وفاته.

بعد وفاة الإمبراطور ميجي ظهرت عادة جديدة في إعطاء الإمبراطور المتوفي اسم الفترة التي حكم فيها، وبما أن الإمبراطور ميجي قد حكم في فترة ميجي لذلك أعطي هذا الاسم. اسم الأصلي هو موتسوهيتو (睦仁) وحتى خارج اليابان كان ينادى باسم الإمبراطور موتسوهيتو.

عند ولادته في 1852 كانت اليابان معزولة، لاصناعية، ودولة إقطاعية يسيطر عليها الشوغون توكوغاوا والداي-ميو، وعند وفاته كانت اليابان قد تغيرت بشكل جذري سياسياً، واجتماعيا، وبدأت فيها الصناعة وهذا ما يعرف باسم إصلاح ميجي وتحولت اليابان إلى أحد أقوى الدول في العالم.

بعد وفاة الإمبراطور ميجي عام 1912 وزوجته الإمبراطورة شوكن عام 1914 قام الشعب الياباني ببناء معبد ميجي تخليدا لذكرى شخصيتين من أكثر الشخصيات تأثيراً في التاريخ الياباني، حيث بني معبد ميجي لتخليد ذكراه وهو يعتبر من أكبر معابد الشنتو في اليابان يقع في شيبويا، طوكيو.

فترة ميجي

فترة مييجي  هي الفترة الأولى من تاريخ اليابان المعاصر (1868-1912 م). أطلق عليها اسم «مييجي» (明治) والذي يعني «الحكومة المستنيرة»، تلميحا للحكومة الجديد التي تولت شؤون البلاد ـ رسميا منذ يوم الـ8 أكتوبر 1868 م.

اعتلى موتسوهيتو العرش الإمبراطوري بعد وفاة والده الإمبراطور كوميه في يناير من سنة 1867 م. بعدها بأشهر- يوم 19 نوفمبر من سنة 1867 م - قدم «يوشينوبو» ع (1837-1913 م)، آخر الشوغونات من أسرة الـ«توكوغاوا» استقالته للإمبراطور، كان ذلك الحدث نهاية «فترة إيدو».

إصلاح ميجي

عرف اليابان في الثلث الثاني من القرن الـ19 م (1800 م) وخلال هذه الفترة تحولات جذرية، سياسية واجتماعية، قادت هذه إلى إنهاء شوغونية أسرة الـ«توكوغاوا» و«فترة إيدو» التي صاحبتها، ودخلت البلاد بعدها الفترة المعاصرة من تاريخها.

تم في الـ3 من يناير 1868 م إعادة الإمبراطور أو الـ«تينو» إلى مكانه على رأس هرم السلطة في البلاد، كان الأباطرة ورغم أنهم حكموا البلاد بصورة مستمرة، مجردين من السلطة الفعلية، كانت هذه بين أيدي الشوغونات (راجع «فترة كاماكورا» و«ميناموتو نو يوريتومو»). قام المؤرخون بتعميم هذه التسمية (استعراش مييجي) فأصبحت تطلق على الفترة التي سبقت ومهدت هذا الأحداث ثم فترة الحروب الأهلية التي تلتها.

الأسرة

 الأب: الإمبراطور كوميه.
 الأم: ناكاياما يوشيكو.
 الملكة: الإمبراطورة شوكين.
 المحظيات:
 السيدة متسوكو.
 السيدة ناتسوكو.
 ياناغيهارا ناروكو.
 تشيغوسا كوتوكو.
 سونو ساتشيكو.
 الأبناء:
 ولي العهد يوشيهيتو (الإمبراطور تايشو)، تزوج من الأميرة كوجو ساداكو (الإمبراطورة تيميه).
 الأميرة ماساكو تاكيدا.
 فوساكو كيتاشيراكاوا.
 الأميرة نوبوكو آساكا.
 توشيكو هيغاشيكوني.

الإمبراطور ميجي في الثقافة الشعبية
لعب الممثل الياباني شيتشينوسوكه ناكامورا دور الإمبراطور ميجي في فيلم الساموراي الأخير عام 2003.

الخط الزمني للأحداث أثناء حياة الإمبراطور ميجي
 3 نوفمبر 1852 : ولادة الإمبراطور ميجي
 8 يوليو 1853 : وصول أسطول من السفن بقيادة ماثيو بيري إلى اليابان معلناً فتح اليابان.
 1854-55 : توقيع معاهدات مع أمريكا من قبل الشوغون.
 1858 : توقيع معاهدات مع هولندا، روسيا الإمبراطورية، والمملكة المتحدة.
 مارس 1860 : اغتيال إيه ناؤسكه.
 1862 : حادثة ناماموغي
 1864-65 : قصف شيمونوسيكي من قبل السفن البريطانية، والأمريكية والفرنسية والهولندية
 21 يناير 1867: وفاة الإمبراطور كوميه
 4 يناير 1868: استعادة الحكم الإمبراطوري رسميا وانتهاء فترة 265 سنة من حكم الشوغون توكوغاوا
 12 سبتمبر 1868 : استعراش الإمبراطور ميجي رسميا
 23 أكتوبر 1868 : تغيير اسم السنة إلى أول سنة من فترة ميجي
 6 نوفمبر 1868 : انتقال العاصمة من كيوتو إلى طوكيو
 11 يناير 1869 : زواج ميجي من إيتشيغو هاروكو
 4 سبتمبر 1869 : ميجي يستقبل دوق إدنبرة
 1873 : تدمير قلعة إدو بحريق هائل وانتقال الإمبراطور للسكن في قصر أكاساكا، ولادة أول أولاد ميجي ووفاته أثناء الولادة
 1877: عصيان ساتسوما
 1878 : اغتيال أوكوبو توشيميتشي
 31 أغسطس 1879 : ولادة يوشيهيتو الابن الوحيد للإمبراطور ميجي والذي أصبح الإمبراطور تايشو
 1881 : استقبال أول ملك أجنبي في اليابان، ملك هاواي
 1889 : وضع دستور ميجي، وإيتو هيروبومي يعين كأول رئيس وزراء ياباني
 1894 : الحرب الصينية اليابانية الأولى
 1904-1905 : الحرب الروسية اليابانية
 1912 : وفاة الإمبراطور ميجي.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع معبد ميجي

نبلاء من كيوتو
الحاصلون على وسام الصقر الأبيض
الصلبان العظمى لوسام القديس جيمس السيف
الصلبان العظمى لوسام المسيح (البرتغال)
اليابان في عقد 1900
اليابان في عقد 1910
أباطرة اليابان
أباطرة اليابان في 20
أشخاص في الحرب اليابانية الصينية الأولى
أشخاص في حرب بوشين
أشخاص في فترة مييجي
أشخاص من كيوتو
أمراء يابانيون
إصلاح ميجي
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حاصلون على وسام عقاب أسود
حاصلون على وسام هاينريش الأسد
حرب بوشين
حكام كوريا
شعراء وشاعرات يابانيون
اليابان في عقد 1860
اليابان في عقد 1870
اليابان في عقد 1880
اليابان في عقد 1890
فترة مييجي
فرسان الرباط
فرسان الصوف الذهبي
ملكيون يابانيون في القرن 19
مواليد 1852
مواليد في كيوتو
وسام أسد هولندا
وفيات 1912
وفيات مرتبطة بالمرض في اليابان
يابانيون في الحرب الروسية اليابانية

الإمبراطور ميجي


Aldo Banovac (Pula, 7. lipnja 1931. – Pula, 13. rujna 1982.), hrvatski boksač iz Pule.

Životopis

Rođen u Puli. Bio je prvak Hrvatske 1950. u perolakoj i 1960. u poluvelter kategoriji, boksački reprezentativac Hrvatske i Jugoslavije. Nakon 20 godina aktivne karijere bio je trener u Boksačkom klubu Pula, te je dobio naslov zaslužnoga športaša Istre. Korektan u borbi, izgradio je izvanrednu tehniku i koristio se snažnim udarcima. Jedan od omiljenih pripadnika velike pulske boksačke zajednice, koji je s Aldom Buršićem 1964. utemeljio školu boksa za mladež i idućih godina odgojio niz naraštaja vrhunskih boksača na čelu s Matom Parlovom. Do smrti u pulskom klubu bio učitelj boksa.

Izvori

Životopisi, Pula
Hrvatski boksači

Aldo Banovac


إنريكو برلينغوير  سياسي إيطالي (25 مايو، 1922 – 11 يونيو، 1984). كان السكرتير الوطني للحزب الشيوعي الإيطالي منذ سنة 1972 حتى وفاته.

سيرة ذاتية

حياته المبكرة

ابن ماريو برلينغوير وماريا لوريغا، إنريكو برلينغوير ولد في ساساري، إيطاليا لعائلة نبيلة وذات أهمية كبيرة في سردينيا ربطت علاقات أسرية وسياسية من شأنها أن تؤثر تأثيرا كبيرا على حياته ومهنته المستقبلية. كنيته 'برلينغوير' أصلها كتلوني، تذكيرا بالفترة التي كانت فيها سردينيا جزءا من منطقة تاج أراغون.

كان ابن عم فرانشيسكو كوسيغا (الذي كان زعيم الحزب الديمقراطي الإيطالي ليصبح لاحقا رئيس الجمهورية الإيطالية), وكلاهما أقارب لأنطونيو سينيي، زعيم آخر للحزب الديمقراطي. جد إنريكو، كان مؤسس الجريدة السردينية الشهيرة La Nuova Sardegna كما كان صديقا لـ جوزيبي غاريبالدي وجوزيبي مازيني اللذان ساعداه في محاولاته البرلمانية لتحسين الظروف السيئة للجزيرة.

سنة 1937 كانت أول اتصالات برلينغوير مع السردينيين المضاديين لـ الفاشية، وسنة 1943 انضم رسميا للحزب الشيوعي الإيطالي، وسرعان ما أصبح سكرتيرا لفرع الحزب في ساساري، في السنة الموالية شارك في حملة الشغب الكبيرة التي دارت في المدن، حيث ألقي عليه القبض لمشاركته في عدة إضرابات،
لكن أخلي سبيله بعد 3 أشهر فقط في السجن.

مباشرة بعد إخلاء سبيله، أحضره والده إلى ساليرنو، البلدة التي لجئت إليها العائلة الملكية لـ سفويا بعد الهدنة بين إيطاليا وقوات الحلفاء. في ساليرنو قدمه والده لـ بالميرو تولياتي، أهم زعيم للحزب الشيوعي.

تولياتي أعاد بيرلينغير لـ سردينيا من جديد لبدأ حياته السياسية. ففي نهاية 1944 عينه تولياتي في الأمانة الوطنية للمنظمة الشيوعية للشباب، لكن سرعان ما تم إرساله لـ ميلانو حيث تم تعيينه في اللجنة المركزية للحزب باعتباره عضوا.

سنة 1946 أصبح تولياتي سكرتيرا وطنيا (أعلى منصب في الحزب), ودعا بيرلينغير لـ روما، حيث سمحت له مواهبه السياسية بالانضمام للقيادة الوطنية بعد سنتين فقط (كان سنه 26, وهو أصغر عضو ينضم للقيادة), سنة 1949 تم تعيين إنريكو سكرتيرا عاما للأمانة الوطنية الشيوعية للشباب، وظلّ يشغل هذا المنصب حتى 1956, بعدها بسنة تم تعيينه كرئيس لـ اتحاد الشباب الديمقراطي العالمي، وهي منظمة دولية شيوعية. في سنة 1957 بيرلينغير أصبح عضوا في المدرسة المركزية للحزب الشيوعي الإيطالي، حيث أعفي من الذهاب لـ الإتحاد السوفيتي من أجل التداريب السياسية رغم أن هذه التداريب إلزامية على كل عضو في الحزب الإيطالي الشيوعي.

زعيم حزب
مسيرة إنريكو المهنية كان من الواضح أنها ستحمله نحو أعلى المناصب في الحزب الشيوعي. فبعد أن شغل العديد من المناصب المسؤولة، سنة 1968 انتخب للمرة الأولى كنائب في الدائرة الانتخابية بروما،
في السنة الموالية انتخب كنائب السكرتير الوطني للحزب (السكرتير كان لويجي لونغو), في منصبه هذا شارك سنة 1969 في المؤتمر الدولي للأحزاب الشيوعية الذي نضم بموسكو، حيث قال أن وفده غير متفق مع الخط السياسي الذي تنهجه باقي الأحزاب، ورفض دعم التقرير النهائي.

موقف بيرلينغير في هذا المؤتمر كان غير متوقع خصوصا وأنه أمام أقوى الزعماء الشيوعيين في العالم، حيث رفض التعامل مع الشيوعيين الصينيين، وأخبر ليونيد بريجنيف بشكل مباشر أن غزو تشيكوسلوفاكيا من طرف دول حلف وارسو (الذي وصفه بمأساة براغ) قد جعل الفروق كبيرة وواضحة داخل الحركة الشيوعية حول قضايا السيادة، والديمقراطية الاشتراكية، والحرية الثقافية.

السكرتير الوطني للحزب

بالفعل أصبح إنريكو قياديا بارزا في الحزب، حيث انتخب لمنصب السكرتير الوطني سنة 1972 بعد استقالة لويجي لونغو لأسباب صحية.

سنة 1973, بعد أن تم نقله للمسشتفى بعد تعرضه لحادثة سيارة خلال زيارته لبلغاريا (يعتبرها الجميع محاولة لاغتياله بناء على أوامر من موسكو), بيرلينغير كتب 3 مقالات شهيرة («تأملات في إيطاليا», «بعد وقائع الشيلي» و«بعد انقلاب الشيلي») لمجلة فكرية أسوبعة للحزب اسمها Rinascita, في هذه المقالات قدم اقتراحا لتشكيل ائتلاف بين الحزب الشيوعي الإيطالي والحزب الديمقراطي، من أجل منح إيطاليا فترة من الاستقرار السياسي في وقت يتشهد فيه أزمة اقتصادية وعدة محاولات للقيام بانقلاب على الحكومة.

العلاقات الدولية

في العام الموالي ببلغراد التقى بيرلينغير الرئيس اليوغسلافي جوزيف بروز تيتو لغرض تطوير علاقاته مع الاحزاب الشيوعية الرئيسية في أوروبا، أفريقيا وآسيا.

في سنة 1977, إبان اجتماع عقد في مدريد بين بيرلينغير وسانتياغو كاريو من الحزب الشيوعي الإسباني وجورج مارشيس من الحزب الشيوعي الفرنسي، رسمت الخطوط الأساسية للسياسة الشيوعية الأوروبية،
و بعد بضعة أشهر رحل لموسكو وألقى خطابا استقبل بفتور من جانب مضيفيه من الحزب الشيوعي الروسي.

السياسة الداخلية

بيرلينغير تحرك خطوة بخطوة من أجل توافق الآراء حول مشروعه الذي يتجه نحو التقارب بين مكونات المجتمع الإيطالي، فبعد أن أعلن رغبته في الائتلاف بين الحزبين الشيوعي والديمقراطي، أعلن مراسلته للمونستير لويجي باتيزي، قس الكنيسة الإيفرية، حيث اعتبر الجميع أن هذا الحدث مدهش بسبب سوء العلاقات بين الشيوعيين والكاثوليك منذ طرد البابا بيوس الثاني عاشر لمناصري الشيوعية فترة وجيزة بعد الحرب العالمية الثانية.

و قد عمل بعدها بيرلينغير على حماية الإرهابيين اليساريين في أقسى سنوات الإرهاب بإيطاليا، ومن أجل هذا المشروع فتح أبوابه لـ الكاثوليك، وفتح الباب من أجل إجراء تصويت حول إعادة العلاقات لمجاريها بين الطرفين، هذا التصويت أجري في يونيو 1976 ووافق على مشروعه نسبة 34.4 ٪ فقط من المصوتين.

جهود إنريكو تهاوت بعد أن خطف في 16 مارس 1978 ألدو مورو رئيس الحزب الديمقراطي المسيحي، من طرف الألوية الحمراء وهي جماعة إرهابية يسارية متطرفة، مما جعل بيرلينغير يطالب بتشكيل حكومة جديدة بشكل طارئ لحل هذه المعضلة.

خلال هذه الأزمة، انضم إنريكو لمنضمة تدعى '' جبهة الحزم '' ترفض التفاوض مع الإرهابيين الذين يطالبون بفك سراح بعض زملائهم من السجن لإخلاء سبيل ألدو مورو، ورغم هذا المشروع والوقوف بحزم أمام الإرهاب، حادث مورو جعل الحزب الشيوعي أكثر عزلة عن ذي قبل.

في يونيو من نفس السنة تم الموافقة على مشروع إنريكو القاضي بتوطيد العلاقة بين الشيوعيين والكاثوليك، مما أدى إلى حملة كبيرة على الرئيس الإيطالي آنذاك جيوفاني ليوني، واتهم بالتورط في فضيحة رشوة لوكهيد، مما أدى إلى استقالته من الرئاسة، ولأجل هذا دعم بيرلينغير الاشتراكي المخضرم ساندرو بارتيني لكنه لم ينجح في الانتخابات، وفشلت خطط إنريكو.

بعد أن تم انتخاب رئيس جديد، وإقالة الحكومة السابقة، توقع أعضاء الحزب الشيوعي الإيطالي أن يستخدموا نفود برتيني لصالحهم، لكن الرئيس الإيطالي الجديد أثر عليه من طرف القيادات السياسية الأخرى، كـجيوفاني سبادوليني من الحزي الجمهوري الإيطالي، وبتينو كراكسي من الحزب الاشتراكي الإيطالي، ليظل الحزب الشيوعي خارج نطاق الحكومة.

القطيعة مع الاتحاد السوفيتي

سنة 1980 أدان الحزب الشيوعي الإيطالي بقيادة إنريكو بيرلينغير الغزو السوفيتي على أفغانستان، فأرسلت موسكو جورج مارشيس لروما من أجل النقاش مع بيرلينغير حول أسباب إدانته للغزو، لكن استقباله لمارشيس ببرودة كبيرة أجج غضب السوفييت بأحزابه الشيوعية، وأصبح موقفهم واضحا حين قاطعو المؤتمر الدولي للاحزاب الشيوعية الذي عقد في باريس سنة 1980. مباشرة بعد ذلك قام بيرلينغير بزيارة رسمية لـ الصين. بعدها في نوفمبر أعلن بيرلينغير أنه تخلى عن فكرة الحل الوسط التاريخي وسيستبدلها بفكرة البديل الديمقراطي.

على المستوى الداخلي بيرلينغير أعلن في آخر بيان سياسي له دعوته إلى التضامن بين الأحزاب اليسارية.
و في يونيو 1984 أعلن فجأة تركه للساحة السياسية خلال جلسة علنية ألقاها في بادوفا مبررا ذلك بإصابته بنزيف في الدماغ، وتوفي بعد ذلك بـ 3 أيام فقط، حيث شارك أكثر من مليون مواطن في جنازته التي تعتبر واحدة من أكبر الجنازات في تاريخ إيطاليا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من أصل كتالوني
أشخاص من ساساري
أعضاء مقاومة إيطاليون
إيطاليون من أصل إسباني
ساسة الحزب الشيوعي الإيطالي
سياسيون من سردينيا
ملحدون إيطاليون
مواليد 1922
مواليد في ساساري
وفيات 1984
وفيات بسبب نزف دماغي
وفيات في بادوفا

إنريكو برلينغوير


Erik Zabel (Istočni Berlin, 7. srpnja 1970.), njemački cestovni biciklist i biciklistički trener. S više od 200 pobjeda u karijeri smatra se najuspješnijim njemačkim cestovnim biciklistom svih vremena. U razdoblju između 1996. i 2001. šest puta zaredom osvojio je zelenu majicu Tour de Francea te tri puta zaredom (2002., 2003. i 2004.) zelenu majicu Vuelte a Españe. Osvojio je i dva srebra i broncu na Svjetskim prvenstvima te nastupio na četirima Olimpijskim igrama.

Za svoja postignuća proglašen je 2001. godine Njemačkim športašem godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Erik Zabel na  Cycling Archives

Životopisi, Berlin
Biciklisti
Njemački športaši

Erik Zabel


Mittelschönbronn ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wieseth im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am linken Ufer der Wieseth der Schlötzenmühle gegenüber. Es münden der Hechelbach nördlich des Ortes und der Geißbach südlich des Ortes als linke Zuflüsse in die Wieseth. 0,5 km nordöstlich befindet sich das Kleefeld, 0,75 km südöstlich die Schwarzäcker. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Wieseth (1,7 km südöstlich) bzw. nach Häuslingen (1,5 km nordöstlich) jeweils zur Staatsstraße 2248. Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt nach Ammonschönbronn (0,6 km südwestlich).

Geschichte
Mittelschönbronn lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 bestand der Ort aus acht Anwesen und einem Gemeindehirtenhaus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das Verwalteramt Forndorf. Grundherren waren das Verwalteramt Forndorf (1 Mühle, 1 Hof, 2 Halbhöfe, 1 Gütlein, 1 Gütlein mit Backrecht) und das würzburgische Juliusspital (2 Höfe). Gegen Ende des Alten Reiches unterstand der eine würzburgische Hof dem eichstättischen Stiftskapitel Herrieden und der andere Hof dem eichstättischen Kastenamt Arberg-Ornbau. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Mittelschönbronn dem Steuerdistrikt Gräbenwinden und der Ruralgemeinde Oberschönbronn zugewiesen. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Mittelschönbronn am 1. Januar 1972 nach Wieseth eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wenzeslaus (Wieseth) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession waren ursprünglich nach St. Jakobus der Ältere (Elbersroth) gepfarrt, heute ist die Pfarrei Herz Jesu (Bechhofen) zuständig.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wieseth
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Mittelschönbronn


Charlecote Park est une grande maison de campagne du , entourée de son propre parc de cerfs, sur les rives de la rivière Avon à Charlecote près de Wellesbourne, à environ  à l'est de Stratford-upon-Avon et à  au sud de Warwick, Warwickshire, Angleterre. Il est administré par le National Trust depuis 1946 et est ouvert au public. Il s'agit d'un bâtiment classé .

Histoire
La famille Lucy possède la terre depuis 1247. Charlecote Park est construit en 1558 par Sir Thomas Lucy et la reine  séjourne dans la pièce qui est aujourd'hui le salon. Bien que le contour général de la maison élisabéthaine demeure, de nos jours, elle est en fait principalement victorienne. Les générations successives de la famille Lucy ont modifié le manoir au fil des siècles, mais en 1823, George Hammond Lucy (High Sheriff of Warwickshire en 1831) hérite de la maison et entreprend de la recréer dans son style d'origine.

Le parc de Charlecote couvre , adossé à la rivière Avon. Apparemment, William Shakespeare a braconné des lapins et des cerfs dans le parc alors qu'il était jeune et a été traduit devant des magistrats en conséquence.

De 1605 à 1640, la maison est organisée par Sir . Il a douze enfants avec Lady Lucy qui dirige la maison après sa mort. Elle est connue pour sa piété et sa distribution d'aumônes aux pauvres à chaque Noël. Ses trois fils aînés héritent à leur tour de la maison qui revient ensuite à son petit-fils Sir Davenport Lucy.

Dans la grande salle Tudor, le tableau de 1680 Charlecote Park de Sir Godfrey Kneller, serait l'une des premières représentations d'une présence noire dans les West Midlands (à l'exclusion des légionnaires romains). La peinture, du capitaine Thomas Lucy, montre un garçon noir à l'arrière-plan vêtu d'un manteau de livrée bleu et de bas rouges et portant un collier de métal brillant autour du cou. La brochure Charlecote du National Trust décrit le garçon comme un page noir. En 1735, un enfant noir appelé Philip Lucy est baptisé à Charlecote.

Les terrains immédiatement attenants à la maison sont aménagés par Capability Brown vers 1760. Cela fait de Charlecote une destination hôtelière pour les touristes notables à Stratford de la fin du  au milieu du , notamment Washington Irving (1818), Sir Walter Scott (1828) et Nathaniel Hawthorne (vers 1850).

Charlecote passe en 1823 à George Hammond Lucy (décédé en 1845), qui épouse Mary Elizabeth Williams du Château de Bodelwyddan, dont les journaux détaillés sont basés sur le courant "dans les coulisses de Charlecote victorien". Le deuxième fils de GH Lucy, Henry, hérite du domaine de son frère aîné en 1847. En 1890, l'artiste  travaille sur une image d'arbre généalogique sur peau de cerf qui impliquait la création de 500 boucliers héraldiques. Elle fait le travail parce qu'elle est généalogiste et amie de la famille. Le "Lucy Deerskin" est toujours à Charlecote. Après la mort de Mary Elizabeth et d'Henry en 1890, la maison est louée par la fille aînée et héritière d'Henry, Ada Christina (décédée en 1943). Elle épouse Sir Henry Ramsay-Fairfax, (décédé en 1944), une lignée des baronnets de Fairfax, qui, lors du mariage, prend le nom de Fairfax-Lucy.

À partir de ce moment, la famille commence à vendre des parties du domaine périphérique pour financer leur mode de vie, et après la Seconde Guerre mondiale en 1946, Sir Montgomerie Fairfax-Lucy, qui hérite du domaine résiduel de sa mère Ada, offre Charlecote au National Trust en lieu et place des droits de succession. Sir Montgomerie est remplacé en 1965 par son frère, Sir Brian, dont l'épouse, Lady Alice, fait des recherches sur l'histoire de Charlecote et aide le National Trust à restaurer la maison.

Aujourd'hui

La grande salle a un plafond voûté en berceau en plâtre peint pour ressembler à du bois et constitue un cadre magnifique pour la splendide collection de portraits de famille. D'autres chambres ont un papier peint richement coloré, des plafonds en plâtre décorés et des boiseries. Il y a de magnifiques meubles et de belles œuvres d'art, y compris une peinture contemporaine de la reine . La guérite élisabéthaine originale à deux étages qui garde l'approche de la maison reste inchangée.

La maison expose une lettre originale d'Oliver Cromwell, datée de 1654, convoquant le propriétaire de l'époque, Richard Lucy, au Parlement de Barebone. Un portrait de 1760 de George Lucy par Thomas Gainsborough qui a coûté à Lucy la somme de huit guinées est également exposé.

Un ensemble d'archives pour la famille Lucy à Charlecote est détenu par le Warwickshire County Record Office. La maison dispose également d'une exposition de calèches et d'une buanderie et d'une salle de brassage d'époque.

En , Charlecote Park est le théâtre de l'émission Antiques Roadshow de BBC1.

Références

Bibliographie

 Charlecote and the Lucys: The Chronicle of an English Family (OUP, 1958) Alice Fairfax-Lucy
 Histoire des roturiers de Grande-Bretagne et d'Irlande, Volume 3 (1835) John Burke. Lucie de Charlecote  .

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Warwickshire
Propriété du National Trust dans le Warwickshire

Charlecote Park


Catedrala Sfânta Treime din Žilina (în ) este o catedrală romano-catolică situată la Žilina în Slovacia.

Din februarie 2008 este catedrala Diecezei de Žilina. Este unul din principalele monumente ale orașului, alături de turnul Burian. A fost construită prin anul 1400.

Galerie de imagini

Zilina, Sfânta Treime
Zilina
Arhitectură creștină
Secolul al XV-lea
Monumente din Slovacia
Žilina
Biserici romano-catolice din Slovacia
Fondări în 1400

Catedrala Sfânta Treime din Žilina


Douglas Lee Hulick (* 1965 in Fargo, North Dakota) ist ein amerikanischer Autor von Fantasyromanen. Sein Roman Among Thieves war 2011 in der engeren Auswahl für den Kitschies Golden Tentacle Award für den besten Debütroman.

Leben
Hulick erwarb zunächst er einen Abschluss als Bachelor of Arts in Englisch und Geschichte an der University of Illinois und machte später seinen Master in Mittelaltergeschichte an der New Mexico State University. Danach finanzierte er seinen Lebensunterhalt mit Gelegenheitsjobs unter anderem als Kellner, Buchhändler, Rollenspielautor. Ein Buch über Sprache und Praktiken krimineller Subkulturen inspirierte ihn dazu, Fantasy zu schreiben.

Werke
 Serie Tales of the Kin:
Among Thieves. Roc Books, 2011, ISBN 978-0-451-46390-6, deutsch als: Unter Dieben. Roman. Deutsche Übersetzung von Norbert Stöbe, Heyne, München 2012, ISBN 978-3-453-52862-8
Sworn in Steel. Roc Books, 2014, ISBN 978-0-451-46447-7

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Autor
Fantasyliteratur
US-Amerikaner
Geboren 1965
Mann

Douglas Hulick


Marnerdeich Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 1.31 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 347 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Oertel tarafından yürütülmektedir.

Marnerdeich


Seishiro Shimatani (6. november 1938 - 24. oktober 2001) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1959||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Seishiro Shimatani


Ponkalar, Oklahoma ve Nebraska'da yaşayan bir Kızılderili kabilesi. Kendileri gibi Siyu dillerinden lehçeleri konuşan Omaha, Osage ve Kansa kabileleri ile yakın akrabadırlar. Ova Kızılderilileri kültür grubuna dahildirler.

Kaynakça

Siyu halkları
Nebraska'daki Kızılderili kabileleri
Oklahoma'daki Kızılderili kabileleri

Ponkalar


Fernando Carlos Girón Curcio Ferreira (Montevideo, Uruguay, 26 de enero de 1981) es un futbolista uruguayo que juega de delantero y actualmente se encuentra en el Naval de Talcahuano de la Primera B de Chile.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en Playerhistory
 Ficha en Soccerway

Referencias

Nacidos en Montevideo
Futbolistas de la Institución Atlética Sud América

Futbolistas del Centro Cultural y Deportivo El Tanque Sisley
Futbolistas del Deportivo Malacateco
Futbolistas del Deportivo Mictlán
Futbolistas del Rampla Juniors Fútbol Club
Futbolistas del Monagas Sport Club
Futbolistas del Club de Deportes Naval de Talcahuano

Fernando Curcio Ferreira


Područna nogometna liga NSP Beli Manastir predstavljala je 5. rang natjecanja. Prvak lige je sudjelovao u kvalifikacijama za Slavonsku nogometnu zonu - Podravska skupina, dok bi posljednjeplasirani ispadali u Baranjsku ligu.

Izvori

 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,

1973-74
1973-74
Beli Manastir NSP

Područna nogometna liga NSP Beli Manastir 1973./74.


Gerd Margareta Enequist, née le  près de Luleå et morte le  dans la  d'Uppsala, est une géographe suédoise. Figure importante du développement de la géographie moderne en Suède, notamment en géographie culturelle, elle participe au premier atlas de la Suède par la réalisation de cartes et adapte le diagramme triangulaire à la cartographie.

Biographie
Gerd Enequist naît le  dans le Norrland supérieur et grandit à Luleå dans une famille sensibilisée à l'importance des études universitaires. Pour obtenir son baccalauréat en 1922 à Göteborg, elle part chez un parent ; les filles ne sont pas autorisées dans l'enseignement supérieur à Luleå. Elle obtient son diplôme d'institutrice en 1923 et travaille brièvement à Norrbotten comme enseignante pour « gagner sa vie ». Intéressée par les dialectes de la région de Torneälv, Gerd Enequist poursuit des études supérieures à Uppsala en langues nordiques, histoire et histoire littéraire. Son parcours est marqué par la figure de la féministe suédoise Fredrika Bremer qu'elle considère comme un « Jésus féminin », c'est-à-dire une femme qui souffre au nom des femmes qui viennent après elle. Elle obtient un master de philosophie en 1929 et une  en 1934 et prend la géographie en matière complémentaire. Elle devient docteure en géographie et maîtresse de conférences à l'université d'Uppsala en 1937. Elle y est nommée professeure de géographie le 8 avril 1949, une première pour une femme au sein de l'université suédoise. Elle enseigne la géographie culturelle et la géographie économique jusqu'à sa retraite en 1968. Perçue comme un modèle, il faut pourtant attendre  avant qu'une deuxième femme soit nommée professeure de géographie dans le pays.

Travaux
La thèse de Gerd Enequist porte sur les villages du Bas-Luledalen dont elle dresse un compte-rendu détaillé et historique de la population, du peuplement et de la vie économique. À l'aide du cadastre et d'anciennes cartes, Gerd Enequist détaille minutieusement et de manière exhaustive l'évolution des chalets, clôtures et parcelles. L'influence de la géographie française y est importante, en témoigne le français comme langue de légende des cartes et des tables. Considérée comme « une excellente représentante de l'école de géographie historique suédoise », ses recherches en « géographe polyvalente » portent sur de nombreux aspects de la géographie en général (géomorphologie) et de l'habitat en particulier.

Gerd Enequist est membre du comité éditorial du premier , publié de 1953 à 1971. Pour elle, les cartes sont un extraordinaire moyen de communication et elle en réalise de nombreuses décrivant la population, les bâtiments et les entreprises. Par le développement de statistiques officielles sur les zones urbaines dans  en 1950, elle apporte une contribution importante à la géographie sociale suédoise moderne qu'elle contribue à créer. Gerd Enequist y étudie l'expansion des agglomérations nouvelles et dans le même temps le déclin des établissements ruraux agricoles. Ses recherches documentent l'exode rural en Suède et la réorganisation moderne du territoire durant l'après-guerre. Ces recherches sont publiées dans , issues du Congrès géographique mondial en 1960, et dans  : elle y développe les études urbaines et économiques en géographie.

Apports du diagramme triangulaire à la cartographie

Le diagramme triangulaire permet de comparer trois données en même temps, présentées en pourcentages sur un triangle. Dans leur article, publié en 1966, Lennart Bäck et Gerd Enequist appliquent pour la première fois cette méthode à la cartographie. Le diagramme triangulaire permet de représenter plusieurs territoires selon trois valeurs, de les comparer et ensuite d'y appliquer une classification. L'exemple porte sur le pourcentage d'emplois dans trois grands groupes : l'agriculture, l'industrie et les services, en comparant une petite vingtaine de villes. Cette représentation permet de comprendre les variations régionales, la structuration des zones résidentielles et la dominance économique d'une unité urbaine.

Activités académiques

Lors de la réorganisation de l'Institut de géographie en 1947, Gerd Enequist constitue le nouvel Institut de géographie humaine d'Uppsala. Elle se désole de cette division entre géographie humaine et physique, les deux étant pour elle trop liés. Fervente défenseuse des études de terrain, Gerd Enequist estime que c'est là le meilleur moyen d'étudier les comportements humains. Elle est la directrice de thèse de plusieurs futurs professeurs de géographie, envoyés ensuite dans le nord du pays, et de nombreux étudiants employés ensuite dans des administrations dédiées à l'aménagement. Son impact est donc important dans l'urbanisme suédois au cours des décennies qui suivent la Seconde Guerre Mondiale.

Gerd Enequist est sollicitée en tant qu'experte dans des enquêtes gouvernementales. Elle est entre autres membre du conseil scientifique de l'office suédois de la statistique  et de la délégation pour la planification routière entre 1954 à 1958.

Activités extra-académiques
Gerd Enequist s'est fortement investie auprès de l'association de protection de l'environnement urbain .

Elle participe de 1940 à 1950 au débat sur l'ouverture de la prêtrise aux femmes. Pour elle, les femmes peuvent être des prêtres comme les autres et il n'est pas nécessaire de leur proposer un sacerdoce spécifique. Elle s'exprime sur ce sujet dans la revue  et dans le quotidien . Membre active de l'église, elle est représentante du  d'Uppsala de 1951 à 1957. Sa vision féministe de Dieu est décrite dans sa correspondance avec le doyen d'Uppsala Ragnar Fredberger, qu'elle appelle le « gardien de son âme ».

Fin de vie
Gerd Enequist meurt le  ; elle est enterrée au cimetière d'Östra à Visby.

Hommages et distinctions

Gerd Enequist est membre correspondante de l'Association autrichienne pour la promotion de la recherche et de l'aménagement du territoire à partir de 1955, membre de la  et de la  en 1956, membre honoraire de l' en 1976 et de la société Olaus Magnus en 1976.

Elle est docteure honoris causa en philosophie à Umeå en 1982 et membre de l'Ordre royal de l'étoile polaire.

Une rue porte son nom à Uppsala.

Elle est le sujet d'une tapisserie de l'artiste Berit Sahlström.

Publications

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

 Archives personnelles de Gerd Enequist

Géographe suédois du XXe siècle
Femme géographe
Universitaire suédois du XXe siècle
Docteur honoris causa de l'université d'Umeå
Professeur à l'université d'Uppsala
Étudiant de l'université d'Uppsala
Naissance en février 1903
Naissance à Luleå
Décès en mai 1989
Décès à Uppsala
Décès à 86 ans

Gerd Enequist