فيزياء الجوامد أو فيزياء الحالة الصلبة  هو أكبر فروع علم فيزياء المواد المكثفة. وهو علم يهتم بدراسة المواد الجامدة، والمواد الصلبة، من خلال أساليب مثل ميكانيكا الكم، وعلم البلورات، الكهرومغناطيسية، وعلم السبائك. فيزياء الجوامد تفسر كيف أن الكثير من خصائص المواد الصلبة يمكن أن تكون نتاج لخصائص تركيبها الذري. بذلك يمكن اعتبار فيزياء الجوامد تشكل الأساس النظري لعلم المواد، فضلاً على أن لها تطبيقات مباشرة، على سبيل المثال في تكنولوجيا الترنزستورات وأشباه الموصلات.

مقدمة
المواد الصلبة تتشكل من ذرات متراصة بشكل كثيف، مع قوى رابطة قوية بين الذرات. هذه القوى الرابطة هي المسئولة عن الخصائص الميكانيكية للمادة الصلبة، مثل الصلادة، والمرونة، والخصائص الحرارية والكهربائية المغناطيسية والبصرية. واعتمادًا على نوع المادة والظروف التي أنشئت فيها، يمكن أن تصنف الذرات إما إلى ذرات ذات نمط هندسي منتظم (المواد الصلبة البلورية، والتي تشمل على سبيل المثال المعادن والجليد المصنوع من الماء العادي) أو ذرات ذات نمط غير منتظم (المواد الصلبة غير البلورية، مثل زجاج النوافذ المستخدم في المنازل).

القسم الأكبر من علم فيزياء الجوامد والأبحاث فيه تتمحور حول البلورات، يرجع هذا بنسبة كبيرة إلى أن تواتر الذرة في البلورة (التواتر هو خاصية مميزة للذرة) يسهل النمذجة الرياضية، أيضًا من أسباب تركز الأبحاث على البلورات أن المواد البلورية لها غالبًا خواص كهربية، أو بصرية، أو ميكانيكية، أو مغناطيسية يمكن استغلالها لأغرض هندسية.

القوى بين الذرات في البلورة يمكن أن تتخذ أشكالاً متعددة. على سبيل المثال، في بلورة كلوريد الصوديوم (ملح الطعام)، تتكون البلورة من أيونات صوديوم وكلور مرتبطة معًا بروبط أيونية. وفي حالات أخرى تشارك الذرات الإلكترونات وتكون روابط تساهمية. في المعادن، تُتَشَارَك الإلكترونات في كامل البلورة في رابطة فلزية. أما الغازات الخاملة فلا تخضع لأي نوع من هذه الروابط. في الحالة الصلبة، الغازات الخاملة تترابط عن طريق قوى فان دير فالس المتكونة من استقطاب سحابة الشحنات الكهربية في كل ذرة. ويمكن القول بأن الاختلافات بين أنواع المواد الصلبة تنتج من الاختلاف بين روابطها.

تاريخ
جذبت دراسة الخصائص الفيزيائية للمواد الصلبة الإهتمام العلمي على مدار القرون، ولكن في اربعينيات القرن العشرين تم تخصيص اسم «فيزياء الحالة الصلبة» مع إنشاء فرع الفيزياء الصلبة للجمعية الفيزيائية الأمريكية. اهتم هذا الفرع بالتطبيقات الصناعية لفيزياء الحالة الصلبة، ولهذا اقترن هذا المجال في البحوث التطبيقات التكنلوجية المتعلقة بالحالة الصلبة. مع حلوللستينات القرن العشرين أصبح قسم فيزياء الحالة الصلبة أكبر قسم في الجمعية الفيزيائة الأمريكية.

بعد أنتهاء الحرب العالمية الثانية، ظهرت العديد من المجتمعات العلمية المهتمة بفيزياء الحالة الصلبة في اوروبا، وخصوصا في إنجلترا وألمانيا والإتحاد السوفيتي. أصبح هذا المجال بارزا في الولايات المتحدة وأوروبا وذلك عن طريق البحث في مجالات أشباه الموصلات، الموصلية الفائقة، الرنين المغناطيسي النووي وظواهر أخرى. لم يقتصر مجال فيزياء الحالة الصلبة على المواد الصلبة فقط، خصوصا في بداية الحرب الباردة، مما أدى إلى إنشاء مجال فيزياء المواد المكثفة من قبل بعض العلماء، والذي تم تنظيمه حول التقنيات الشائعة المستخدمة في فحص المواد الصلبة والسوائل والبلازما والمواد المعقدة الأخرى. يتم حاليا تصنيف فيزياء الحالة الصلبة على انها جزء من مجال فيزياء المواد المكثفة، وتركز على خصائص المواد الصلبة ذات المشابك البلورية.

بنية البلورة وخصائصها

الكثير من خصائص المواد تتأثر ببنيتها البلورية. هذه البنية يمكن دراستها عن طريق مجموعة من تقنيات علم البلورات، مثل أشعة إكس البلورية، والحيود النيوتروني، والحيود الإلكتروني.

أحجام البلورات المفردة في المواد الصلبة البلورية تختلف اعتمادًا على نوع المادة والظروف التي شكلت فيها. معظم المواد البلورية التي نراها في الحياة اليومية هي مواد متعددة البلورات نظرًا لأن البلورات المفردة معظمها مجهرية وغير قابلة للرؤية بالعين البشرية، لكن أيضًا البلورات المفردة القابلة للرؤية بالعين البشرية يمكن إنتاجها طبيعيًا (مثل الماس) أو صناعيًا.

البلورات المشاهدة تحتوي على عيوب أو نشوزات في الانتظام المثالي، وهذه العيوب هي التي تحدد بشكل حاسم الكثير من الخواص الكهربائية والميكانيكية للمواد التي نشاهدها.

تشكيلات البلورة يمكن أن يحدث لها اهتزازات. هذه الاهتزازات وجد أنها كمية، ووسائط الاهتزازات الكمية أصحبت تعرف بالفونونات. لذلك الفونونات تلعب دورًا رئيسيًا كثير من الخصائص الفيزيائية للمواد الصلبة، مثل انتقال الصوت. في المواد الصلبة العازلة، الفونونات هي الآلية الرئيسية في حدوث العزل الحراري. الفونونات ضرورية أيضًا لفهم السعة حرارية للتشكيلات البلورية في المواد الصلبة، كما في نموذج أينشتين ونموذج ديبي اللاحق له.

الخصائص الإلكترونية

خصائص المواد مثل التوصيل الكهربي والسعة الحرارية يمكن دراستها عن طريق فيزياء الجوامد. أحد النماذج الأولية لتفسير التوصيل الكهربي كان نموذج درود، الذي طبق نظرية الحركة على الإلكترونات في الحالة الصلبة. بافتراض أن المادة تحتوي على أيونات موجبة غير متحركة و«غاز إلكتروني» من إلكترونات كلاسيكية غير متفاعلة، استطاع نموذج درود أن يشرح التوصيلية الحرارية والكهربية وتأثير هول في المعادن، على الرغم من أنها بالغت كثيرًا في السعة الحرارية الإلكترونية.

أرنولد سومرفيلد جمع بين نموذج درود الكلاسيكي وبين ميكانيكا الكم في نموذج الإلكترون الحر. في هذا النموذج، تم تمثيل الإلكترونات كغاز فيرمي، الذي هو غاز من الجسيمات التي تخضع لإحصاء فيرمي-ديراك الميكانيكية الكمومية. نموذج الإلكترون الحر حسن من التنبؤات بالسعات الحرارية للمعادن، بيد أنه لم يتمكن من تفسير طبيعة المواد العازلة.

نموذج الإلكترون شبه الحر هو تعديل لنموذج الإلكترون الحر، وينص على وجود اضطراب دوري ضعيف في التآثر بين إلكترونات التوصيل والأيونات في بلورة مفردة صلبة. عن طريق إدخال فكرة النطاقات الإلكترونية، ونجحت النظرية في شرح كيفية وجود المواد الموصلة والمواد شبه الموصلة والمواد العازلة.

نموذج الإلكترون شبه الحر أعاد كتابة معادلة شرودنغر في حالة الوضع الدوري. حلول المعادلة في هذه الحالة تعرف بحالات بلوخ . ونظرًا لأن نظرية بلوخ فليكس بلوخ تطبق فقط على الوضع الدوري، ونظرًا أيضًا للحركات العشوائية غير المنقطعة للذرات في البلورة التي تعطل اهتزازها، فإن استخدام نظرية بلوخ يكون تقريبيًا فقط، ولكنه أُثبت أن هذا التقريب قريب جدًا للقيمة الصحيحة، وبدونه فإن معظم مسائل فيزياء الجوامد ستكون مستعصية على الحل. والانحرافات من التواتر يمكن معاملتها عن طريق نظرية الاضطراب الكمية الميكانيكية.

مناحي البحث الحديثة في فيزياء الجوامد

مواضيع البحث الحديثة في مجال فيزياء الجوامد تشمل:
 الزجاج السبيني
 الموصلية الفائقة
 صناعة المعدات شبه الموصلة في صناعة أشباه الموصلات
 المواد النانوية

مراجع

صناعة المعادن
فروع الفيزياء
فيزياء
فيزياء الجسم الصلب
فيزياء المواد
فيزياء المواد المكثفة

فيزياء الجوامد


يوكي كاجيورا (梶浦由記 كاجيورا يوكي) هي موسيقية يابانية ولدت في 6 أغسطس 1965 في طوكيو.

أعمالها في السينما اليابانية
 إخوة طوكيو (بالتعاون مع ياسونوري موري)
 آخيل و السلحفاة

أعمالها في الدراما اليابانية
 هاناكو و آن

أعمالها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 EAT-MAN (بالتعاون مع EBBY و كازوتامي يونيدا)
 NOIR
 أكويريان إيج
 دوت هاك ساين
 MADLAX
 ماي هيمي
 تسوباسا كرونيكل
 إيفيمينتال جيليد
 ماي أوتومي
 إل كازادور
 باندورا هارتس
 الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا
 فيت/زيرو
 فيت/ستاي نايت Unlimited Blade Works (ضيفة تلحين)
 سورد آرت أونلاين
 سورد آرت أونلاين II
 سورد آرت أونلاين أليسيزيشن
 سورد آرت أونلاين أليسيزيشن War of the Underworld
 البلدة في غيابي
 برنسس برنسبل
 سيف قاتل الشياطين (بالتعاون مع غو شينا)
 سيف قاتل الشياطين: قطار اللانهاية (بالتعاون مع غو شينا)
 سيف قاتل الشياطين: القطاع الترفيهي (بالتعاون مع غو شينا)
 ملفات قضايا اللورد إل ميلوي الثاني
 سجل فانيتاس
 فينا: أميرة القراصنة

أوفا أنمي
 تسوباسا طوكيو ريفيليشن
 تسوباسا شونرايكي
 ماي أوتومي Zwei
 لوحة كوزيت
 دوت هاك ليميناليتي
 كوبيكيري سايكل: الموهوبة الزرقاء ومسخر الهراء

أفلام أنمي
 تسوباسا كرونيكل: أميرة بلد أقفاص الطيور
 كيماغوري أورينج رود
 سلسلة أفلام حدود الفراغ
 حدود الفراغ: الفصل الأول "طلة على المنظر"
 حدود الفراغ: الفصل الثاني "دراسة القتل (الجزء الأول)"
 حدود الفراغ: الفصل الثالث "بقايا الألم"
 حدود الفراغ: الفصل الرابع "كهف الدير"
 حدود الفراغ: الفصل الخامس "لولب التناقض"
 حدود الفراغ: الفصل السادس "تسجيل النسيان"
 حدود الفراغ: الفصل السابع "دراسة القتل (الجزء الثاني)"
 حدود الفراغ: بشرى المستقبل
 قبضة نجم الشمال: أساطير المنقذون الحقيقيون
 سلسلة أفلام الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا
 الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا: البداية
 الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا: الأبدية
 الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا: الثأر
 سورد آرت أونلاين ذا موفي: أوردينال سكيل
 فيلم سورد آرت أونلاين بروغريسيف: آريا الليلة الخالية من النجوم
 سلسلة أفلام فيت/ستاي نايت Heaven's Feel
 فيت/ستاي نايت Heaven's Feel: الفصل الأول: presage flower
 فيت/ستاي نايت Heaven's Feel: الفصل الثاني: lost butterfly
 فيت/ستاي نايت Heaven's Feel: الفصل الثالث: spring song
 قاتل الشياطين الفيلم: قطار اللانهاية (بالتعاون مع غو شينا)

أعمالها في ألعاب الفيديو
 دبل كاست
 بلود ذا لاست فامباير
 زينوساغا إيبيسود II: جينسايتس فون غوت أوند بيسي (بالتعاون مع شينجي هوسوي)
 زينوساغا إيبيسود III: أولسو سبراخ زاراثوسترا

وصلات خارجية

مراجع

المرأة في موسيقى كلاسيكية
النساء والبوذية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بون
أشخاص من طوكيو
بوذيون ألمان
بوذيون يابانيون
شنتويون
شنتويون يابانيون
عازفون على عدة آلات ألمان
عازفون على عدة آلات يابانيون
عالمات أنثروبولوجيا
عالمات أنثروبولوجيا ألمانيات
عالمات أنثروبولوجيا يابانيات
مغتربون يابانيون في ألمانيا
ملحنات كلاسيكيات
ملحنات كلاسيكيات ألمانيات
ملحنات كلاسيكيات يابانيات
ملحنات يابانيات
ملحنو ألعاب فيديو
ملحنو أنمي
ملحنون وملحنات كلاسيكيون ألمان
ملحنون وملحنات كلاسيكيون يابانيون
ملحنون وملحنات يابانيون
ملحنون يابانيون في القرن 20
ملحنون يابانيون في القرن 21
منتتجات تسجيلات ألمانيات
منتتجات تسجيلات يابانيات
منتجو تسجيلات ألمان
منتجو تسجيلات يابانيون
مواليد 1965
مواليد في طوكيو
موسيقيون كلاسيكيون ألمان
موسيقيون من بون
موسيقيون من طوكيو
مؤلفو موسيقى أفلام ألمان
مؤلفو موسيقى أفلام يابانيون
نساء يابانيات
يابانيون مغتربون في ألمانيا الغربية

يوكي كاجيورا


تحزّب القرآن الكريم إلى ثلاثين جزء و كل جزء إلى حزبين وكل حزب إلى أربعة أرباع وكل ربع إلى ثمنين ويُسمى كل جزء بحسب السورة التي يبدأ بها لكن غالباً ترقم الأجزاء ولا تسمى وتختلف بعض أسماء الأحزاب بحسب اختلاف طبعة المصحف.

متى جُزِّئ القرآن
اجتهد الصحابة والتابعون ومن روى عنهم من العلماء في تقسيم القرآن إلى 30 وردًا يوميًا، ومرجع ذلك أن يختم أحدهم القرآن في رمضان مرة واحدة على الأقل، وهذا التقسيم اجتهادي وغير توقيفي والعمل به مستحب ومنتدب عند المسلمين، ومن ثم قسم الجزء إلى حزبين والحزب إلى أثمان وأرباع وفي التفصيل فيها اختلافات سببها الاجتهاد ولا تتجاوز الآية والآيتين والثلاث في الغالب.

ويعتقد أن هذا التقسيم بدأ في العراق في عهد الحجاج بن يوسف الثقفي ثم انتشر في أصقاع العالم الإسلامي.

أجزاء القرآن
 البسملة أو (الحمد لله) من بداية الكتاب - الفاتحة.
 جزء (سيقول السفهاء)- البقرة.
 جزء (تلك الرسل)- البقرة.
 جزء (لن تنالوا البر)/ (كل الطعام)- آل عمران.
 جزء (والمحصنات)- النساء.
 جزء (لا يحب الله)- النساء.
 جزء (لتجدن)/ (وإذا سمعوا)- المائدة.
 جزء (ولو أننا نزلنا)- الأنعام.
 جزء (قال الملأ)- الأعراف.
 جزء (واعلموا)- الأنفال.
 جزء (إنما السبيل) - التوبة.
 جزء (ومامن دابة)- هود.
 جزء (وما أبرئ نفسي)- يوسف.
 جزء (الـر)- الحجر.
 جزء (سبحان)- الإسراء.
 جزء (قال ألم)/ (أما السفينة) - الكهف.
 جزء (اقترب للناس)- الأنبياء.
 جزء (قد أفلح)- المؤمنون.
 جزء (وقال الذين لا يرجون)- الفرقان.
 جزء (فما كان جواب قومه)- النمل.
 جزء (ولا تجادلوا)- العنكبوت.
 جزء (ومن يقنت)- الأحزاب.
 جزء (وما أنزلنا)- يـس ويسمى أيضا بجزء يس.
 جزء (فمن أظلم)- الزمر.
 جزء (إليه يرد)- فصلت.
 جزء (حـم)- الأحقاف ويسمى أيضا بجزء الأحقاف.
 جزء (قال فما خطبكم)- الذاريات ويسمى أيضا بجزء الذاريات.
 جزء (قد سمع)- المجادلة.
 جزء (تبارك)- المـلك.
 جزء (عمّ)- النبأ.

انظر أيضا

 القرآن
 حزب

مراجع

تفسير القرآن

جزء (قرآن)


Die Dokumentarfilminitiative (dfi) ist das Forum für den Dokumentarfilm in Nordrhein-Westfalen. Die dfi liefert Informationen, Recherchen und Diskussionen für die dokumentarische Branche, den Nachwuchs und die interessierte Öffentlichkeit. Die dfi ist Teil des Filmbüro NW, des Vereins der Filmemacher in Nordrhein-Westfalen mit über 200 Mitgliedern. Gegründet wurde die dfi 1998. Die Vorgängerinstitution war bis 1997 das Europäische Dokumentarfilm-Institut (EDI). Seit 2009 hat die dfi ihren Sitz in Köln. Die Leitung hat Petra Schmitz inne.

Veranstaltungen

Mit einem jährlich stattfindenden mehrtägigen Symposium, Workshops und Filmreihen in Kooperation mit anderen Filminstitutionen aus NRW und auf Bundesebene bietet die dfi eine Plattform für die Auseinandersetzung mit der dokumentarischen Praxis.
Dabei stehen aktuelle Tendenzen des künstlerischen Dokumentarfilms im Mittelpunkt. Die Leitfragen der Veranstaltungen gelten den ästhetischen, inhaltlichen und technischen Entwicklungen und immer mehr auch den ökonomischen Rahmenbedingungen der Produktion und der Auswertung. Auskunft geben in den Veranstaltungen Dokumentarfilmer, Produzenten, Verleiher, Redakteure und Filmwissenschaftler.

Ein Arbeitsschwerpunkt der dfi ist die Verbesserung der Situation des Kinderdokumentarfilms in NRW und Deutschland. Dazu gibt es eine ständige Kooperation mit der Kinder- und Jugendfilmsektion der Duisburger Filmwoche und der internationalen Kinder- und Jugendfilmreihe doxs kino! Mit doxs zusammen hat die dfi 2008 das Kinderdokumentarfilmprojekt dok you initiiert.

Alle Ergebnisse – Vorträge, Gespräche und Interviews, thematische Filmlisten, Recherchen – zu allen Veranstaltungen sind auf der Homepage der dfi dokumentiert und durch eine Datenbank erschlossen.

Buchreihe
Perspektiven und Positionen des künstlerischen Dokumentarfilms bietet die von der dfi herausgegebene Buchreihe »Texte zum Dokumentarfilm«. Es finden sich sowohl Anthologien zu Themen des Dokumentarfilms als auch Monographien mit Texten einzelner Dokumentarfilmer sowie ausführliche Interviews und Werkstattgespräche. Die 14 Ausgaben der »Texte zum Dokumentarfilm« erschienen im Verlag Vorwerk 8 (Berlin) und sind im Buchhandel erhältlich.
Außerdem war die dfi an den DVD-Ausgaben der Edition Filmmuseum »Thomas Heise: Material« und »Gabriele Voss: Schnitte in Raum und Zeit« beteiligt.

Vernetzungen und Kooperationspartner

Im Beirat der dfi sitzen Christoph Hübner und Gabriele Voss (Dokumentarfilmer), Eva Hohenberger (Ruhr-Universität Bochum), Fosco Dubini (Filmemacher und Produzent) und Werner Ružička (Leiter der Duisburger Filmwoche).
Die dfi ist am Zusammenschluss der Filminstitutionen in NRW, dem Netzwerk Filmkultur, beteiligt.

Kooperationspartner der dfi sind das Haus des Dokumentarfilms (Stuttgart), die Duisburger Filmwoche, die Kinder- und Jugendfilmsektion der Duisburger Filmwoche, das internationale Frauenfilmfestival Dortmund I Köln, die Landeszentrale für politische Bildung NRW, die Arbeitsgemeinschaft Dokumentarfilm, Kunsthochschule für Medien Köln (KHM), die Filmschule (Köln), die Filmwerkstatt Münster, das Filmmuseum München, das Goethe-Institut München sowie der Verlag Vorwerk 8 (Berlin).

Die dfi wird gefördert vom Ministerium für Familie, Kinder, Jugend, Kultur und Sport des Landes Nordrhein-Westfalen und dem Kulturamt der Stadt Köln, Kulturamt.

Weblinks

 dfi - Dokumentarfilminitiative

Dokumentarfilm

Dokumentarfilminitiative


Francesco Cigalini, né en 1489 à Côme où il meurt le 5 juillet 1551, est un humaniste, médecin et astrologue italien.

Biographie
Fils du médecin Paolo Cigalini, Francesco fait des études de médecine comme son père, mais s'intéresse aussi à d'autres domaines tels que l'histoire, les langues anciennes, la philosophie, la théologie, se passionne pour l'astrologie, et devient une personnalité importante de Côme ; i est également un excellent connaisseur du grec et de l'hébreu. Il écrit de nombreux ouvrages, pour la plupart perdus, notamment sur l'astrologie et les antiquités. Il meurt dans la ville natale en 1551.

Son principal traité d'astrologie, Coelum sydereum, a été publié à titre posthume à Côme en 1699, un siècle après sa rédaction. Cet ouvrage en sept livres est une vaste discussion sur l'influence et l'efficacité des constellations. Selon Cigalini, .

Œuvres

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1489
Naissance à Côme
Décès en juillet 1551
Décès à Côme
Astrologue italien
Humaniste italien de la Renaissance
Médecin italien du XVIe siècle

Francesco Cigalini


San Bononio (o Bononius) (f. 30 de agosto de 1026) fue abad benedictino y santo de la Iglesia Católica.

Biografía

Bononio, nació en Bolonia, fue discípulo de San Romualdo. Éste le envió a predicar en Egipto y Siria. Bononio se estableció en El Cairo. Allí asistió a la veneración de los cristianos del lugar que construyeron algunas iglesias. Cuando Pedro Vercelli, fue capturado por las fuerzas árabes después de la Batalla de Stilo, Bononio le sustituyó como obispo. Bononio volvió a Italia después de predicar por el Sinaí como eremita, y fue nombrado abad del monasterio de Lucedio. En Lucedio, puso una seria disciplina entre los monjes y la población de los alrededores.

Enlaces externos
 San Bononio
St. Bononius

Santos católicos de Italia del siglo X
Santos católicos de Italia del siglo XI
Abades benedictinos
Obispos de Italia del siglo XI

Benedictinos de Italia del siglo XI
Religiosos de Italia del siglo XI
Santos benedictinos
Nacidos en Bolonia
Fallecidos en Trino
Anacoretas de Egipto
Anacoretas de Italia
Personas canonizadas por Juan XIX

Bononio de Lucedio


La playa de Skrea () es una playa de Suecia, de unos dos kilómetros de largo, localizada en el municipio de Falkenberg (Suecia), en la provincia de Halland. Tiene un muelle de 250 metros de largo y alrededor de 1.600 cabañas. Un baño interior, Klitterbadet, se encuentra cerca de la playa.

El área fue originalmente tierra que pertenecía a la localidad sueca de Skrea. El número de bañistas aumentó cuando se hizo más fácil llegar a la playa debido a las conexiones por carretera y ferrocarril. En 1914 la playa tenía decenas de cabañas, para 1928 su número había aumentado a cerca de 300. La asociación Tuberkulosföreningen (la asociación de Tubercolosis) tuvo un campamento infantil en la playa a partir de 1917. Desde la década de 1930 algunas instalaciones como un hotel y un restaurante fueron construidas para manejar el creciente número de bañistas.

Véase también
Geografía de Suecia
Geografía de Europa

Referencias

Playas de Suecia
Geografía de la provincia de Halland

Playa de Skrea


Mekanikerne er en film instrueret af Sonja Rendtorff, Masar Joudi Ajil Sohail.

Handling
Et ideologisk drevet mekanikerkollektiv stjæler dyre luksuriøse biler, for derefter at stille dem for en domstol iscenesat på et bilværksted. Luksusbilerne bliver set som symboler på dekadence og ulige fordelt velstand og skal derfor ifølge mekanikerne, dømmes og destrueres. En af mekanikerne, en ung kvinde ved navn Sandy, har et skjult kærlighedsforhold til en talende 10 cylinderet hvid Lamborghini Gallardo ved navn Pepo. Derved forbryder Sandy sig imod kollektivets filosofi og hendes politiske og ideologiske tilhørsforhold sættes på prøve.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Kortfilm fra Danmark

Mekanikerne


Jessica Lee Rose (d. 26 Nisan 1987, Salisbury, Maryland), ABD doğumlu Yeni Zelanda asıllı oyuncu. Özellikle video paylaşım sitesi YouTube'da yayınlanan kurgu karakter lonelygirl15 ile popüler olmuştur.

Dış bağlantılar
 IMDB Sayfası

1987 doğumlular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı blogcular
New York Film Academy'de öğrenim görenler
İnternet kişileri
Yaşayan insanlar

Jessica Lee Rose


Kristoffer Gudmund Nielsen (født 25. maj 1985) er en dansk tidligere cykelrytter. Han cyklede for det danske hold Team Capinordic og vandt Okolo Slovenska i 2007.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark

Kristoffer Nielsen


Oskar Homolka (født 12. august 1898, død 27. januar 1978) var en østrigsk film- og teaterskuespiller, der arbejdede i Tyskland, Storbritannien og USA. Både hans stemme og hans fremtoning gjorde ham egnet til roller som kommunistiske spioner eller sovjetiske embedsmænd, hvilke medførte regelmæssig efterspørgsel. Da han var fyldt 30, havde han medvirket i mere end 400 skuespil, og han har i sin filmkarriere medvirket i mindst 100 film og tv-shows.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Østrig
Personer fra Wien
Østrigere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Oskar Homolka


An Tricostularia guillauminii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean Raynal. An Tricostularia guillauminii in nahilalakip ha genus nga Tricostularia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tricostularia

Tricostularia guillauminii


El saltarín verde (Cryptopipo holochlora), también denominado bailarín verde, es una especie de ave paseriforme de la familia Pipridae, una de las dos en el recientemente descrito género Cryptopipo (antes situada en Xenopipo y en Chloropipo). Es nativa de regiones andinas del noroeste y oeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye a lo largo de estribaciones andinas orientales, desde el centro de Colombia (Meta), hacia el sur por Ecuador, hasta el sureste de Perú. Se especula que podría también ocurrir en el extremo noroeste de Bolivia, pero esto no ha sido aún confirmado.

Esta especie es considerada poco común en su hábitat natural: el sotobosque de bosques húmedos, en tierras bajas o en las colinas (donde es más numeroso), por debajo de los 1300 m de altitud.

Descripción
Mide 12 cm de longitud. A diferencia de otros saltarines, cuyos machos y hembras son completamente diferentes, esta ave no presenta dimorfismo sexuall. Al oriente de los Andes, el plumaje del dorso es verde musgo, con la garganta, el pecho y los flancos verde oliva y el vientre amarillento. El iris es oscuro. Exhibe indistinto anillo ocular pálido. Las patas son grises. Las aves al occidente de los Andes son más oscuras y apagadas (más oliva), de forma que el vientre amarillo contrasta más.

Comportamiento
Es vista con poca frecuencia, típicamente moviédose calladamente por el sotobosque, algunas veces junto un bandada mixta y otras junto a otras aves en árboles frutales.

Vocalización
Es callada, raramente da un gruñido «arrn» o un rateado suave.

Sistemática

Descripción original
La especie C. holochlora fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1888 bajo el nombre científico Chloropipo holochlora; la localidad tipo es: «Bogotá=pendiente oriental de los Andes, en el área de Bogotá, Colombia».

Etimología
El nombre genérico femenino «Cryptopipo» se compone de las palabras del griego «kruptos» que significa 'escondido', 'oscuro', y «pipo, pipōn», una pequeña ave no identificada. y el nombre de la especie «holochlora», se compone de las palabras del griego «holos» que significa 'entero'  y «khlōros» que significa 'verde'.

Taxonomía
La presente especie, era anteriormente colocados junto a los actuales Chloropipo flavicapilla, Chloropipo unicolor y Xenopipo uniformis todos juntos en Chloropipo. Prum (1992) los colocó a todos en el género Xenopipo junto a Xenopipo atronitens. Los estudios de Ohlson et al. (2013) encontraron que Chloropipo y el ampliamente definido Xenopipo eran polifiléticos y describieron un nuevo género, Cryptopipo, para la anteriormente llamada X. holochlora, cuyos datos demostraron estar más próxima a Lepidothrix que a los géneros anteriores; también resucitaron Chloropipo para flavicapilla y unicolor, y retuvieron uniformis en Xenopipo con atronitens. Las propuestas fueron aprobadas en la amplia Propuesta N° 591 al SACC, que redefinió la secuencia linear de toda la familia Pipridae.

La especie Cryptopipo litae, el saltarín del Chocó, (incluyendo la subespecie suffusa), que ocurre a occidente de los Andes y en América Central, era tratada como un grupo de subespecies de la presente, pero fueron separadas como dos especies plenas con base en diferencias morfológicas y de vocalización.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Cryptopipo holochlora holochlora (, 1888) - pendiente oriental de los Andes y tierras bajas adyacentes desde Colombia (al sur desde Meta) hacia el sur hasta el centro de Perú (Junín).
 Cryptopipo holochlora viridior (, 1924) - pendiente oriental de los Andes en el sureste de Perú (Cuzco, Puno).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Cryptopipo holochlora en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Cryptopipo holochlora en xeno-canto.

holochrora
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1888
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Cryptopipo holochlora


Joyride is the third studio album by Swedish pop duo Roxette, released on 25 March 1991 by EMI as the follow-up to their international breakthrough Look Sharp! (1988), as well as the non-album single "It Must Have Been Love", from the soundtrack to Pretty Woman (1990). The album was recorded over an 11-month period in Sweden. The duo experienced considerable pressure from their record label to deliver a successful follow-up album, and resisted pressure to relocate to Los Angeles and work with experienced American producers.

The album was a critical and commercial success upon release, with a retrospective review for AllMusic calling it "the work of two pop artists at the top of their game." Joyride topped the charts in seven European countries, and was certified multi-platinum in several territories. It remains one of the best-selling albums of all time in Argentina, Austria and Germany. "Joyride", "Fading Like a Flower (Every Time You Leave)", "The Big L.", "Spending My Time" and "Church of Your Heart" were released as singles.

The band toured extensively to support the record, performing to over 1.7 million people across four continents during the "Join the Joyride! Tour". As of 2001, the album has sold over 11 million copies worldwide. An expanded 30th-anniversary edition of the album was released on 26 November 2021.

Background and recording
Roxette's primary songwriter, Per Gessle, began work on the album in February 1990 at the Tits & Ass recording studio in Halmstad—which he co-founded in 1984 with his then-Gyllene Tider bandmate, lead guitarist Mats "MP" Persson. The pair recorded rough demo versions of ten songs over a three-week period, after which they were joined by vocalist Marie Fredriksson, who then provided input on re-arranging some of the material. By the end of April, the three had completed work on over twenty-five demos.

Work was transferred to EMI Studios in Stockholm in May, where Gessle and Fredriksson were joined by producer Clarence Öfwerman. With the success of previous album Look Sharp! (1988) and its singles, as well as the non-album single "It Must Have Been Love", the duo resisted pressure from record company EMI to relocate to Los Angeles and work with American producers and musicians, opting instead to "develop our own sound" with the Swedish musicians they had worked with previously. Gessle has described the pressure to deliver a successful follow-up album as "intense", with EMI investing almost US$2 million on pre-release promotion for Joyride. Gessle later said that he wrote the album with the intention of it sounding "like a greatest hits record. ... It was never a given that Joyride was gonna be a major success just because Look Sharp! sold millions. We were lucky that the Pretty Woman movie happened in between those albums, so the world never got the chance to forget about us! I knew that Joyride had to be really focused with lots of single 'wannabes', so I think I wrote about 30 songs to make it happen. It was fun. All of us were very motivated."

All of the lyrics on the album were written by Gessle, who also composed the majority of its music—with the exception of "Spending My Time", "(Do You Get) Excited?" and "Perfect Day", which were co-composed with Persson; Fredriksson co-wrote the music to one of the album's louder rock songs, "Hotblooded", and is the sole composer of ballad "Watercolors in the Rain". She composed its music using lyrics which were written several years prior by Gessle, who expressed interest in the pair composing this way more regularly on future material, saying: "When it's happening like that [me writing lyrics and Marie composing music], it makes Roxette even better because it widens up what we can do, what kind of music we can make, even more. So I think she should write more." Her limited input in the songwriting of Roxette material stemmed from difficulty with writing English lyrics: she has said that it "feels very strange to write in another language." The song is more folk-orientated than any material previously recorded by the duo, and is indicative of Fredriksson's Swedish-language solo work.

Singles and promotion
The title track was released as the album's first single. It became one of Roxette's biggest ever hits, and was one of the most successful singles of 1991. It was the duo's first number one single in their home country, and topped the charts in numerous other territories. The song spent eight weeks at number one in Germany, where it was certified gold by the Bundesverband Musikindustrie for sales in excess of 250,000 copies. It spent three weeks atop the Australian Singles Chart, and was their fourth and last US number one single. It also topped the singles chart in Canada, where it was nominated for a Juno Award in 1992 for Best Selling Single by a Foreign Artist. "Fading Like a Flower (Every Time You Leave)" was released as the second single. It also became a hit, particularly in North America, where it peaked at number two in both Canada and on the US Billboard Hot 100—held off the top spot in both countries by Bryan Adams' "(Everything I Do) I Do It for You". "The Big L." was released as the third single outside of North America in August, peaking within the top twenty of numerous territories.

In September, Roxette began their Join the Joyride! Tour. Opening on 4 September in Helsinki, the tour would see the band playing to over 1.7 million people during its 100 shows in Europe, Australia and North and South America. The South American leg of the tour was particularly successful, with the band playing to nearly 350,000 people at thirteen concerts, resulting in a 27% increase in album sales. The North American leg of the tour received mixed reviews. A review for the Los Angeles Times claimed that Fredriksson was "squandering her talents in pop's low-rent district. She's clearly superior to Roxette's uncomplicated, hook-crammed material"; Jon Pareles of The New York Times criticized their show for its "careful mimicry of MTV. On a set painted in Piet Mondrian primary colors, Miss Fredriksson struts, leans on the other band members, makes symmetrical arm motions, pouts and straps on a guitar to take a few chords; she took off her leather jacket and later her long sleeves, like a G-rated stripper."

The end of 1991 saw the merger of the SBK, Chrysalis and EMI record labels to form EMI Records Group North America. The merger resulted in the new company firing over a hundred members of staff, and saw Roxette receiving little support from their new label. Subsequent singles from the album, "Spending My Time" and "Church of Your Heart", peaked at numbers thirty-two and thirty-six, respectively, on the Billboard Hot 100—in stark contrast to the duo's previous five singles which all peaked within the top two of the chart. A music video for "(Do You Get) Excited?" was created, although its planned single release was later cancelled.

Release and artwork
Joyride was released worldwide on CD, MD, DCC, cassette and LP formats from 25 March 1991 by EMI, with varying track listings. CD and cassette editions contained fifteen tracks, with the exception of all North American editions, which omitted the song "I Remember You" and moved the re-recorded version of "Soul Deep" (originally released as a single from their 1986 debut album Pearls of Passion) up the running order. All LP versions of the album contained twelve songs: omitting "I Remember You", "Soul Deep", and the album's fifth and final single, "Church of Your Heart". The album was remastered and reissued on CD and via digital download services in 2009. This reissue restored the album's original fifteen song track list, and included three B-sides as bonus material. The version released on iTunes contained a further three bonus tracks: a demo of "Come Back (Before You Leave)", the US single version of "Joyride", and a Humberto Gatica remix of "Fading Like a Flower (Every Time You Leave)".

The album's sleeve was designed by Roxette and Kjell Andersson. It consists of brightly coloured images, which were inspired by South American carnivals, funfairs, and the artwork for the Beatles' 1967 EP Magical Mystery Tour. The principal photographer of the album's cover was Mattias Edwall, with the set designed by Mikael Varhelyi, who would later become the supervising art director of the 2011 version of The Girl with the Dragon Tattoo. The title track features The Beatles' former tour manager Dave Edwards, who is credited with narration. Gessle has said that its title was derived from an interview given by Paul McCartney, in which he described writing songs with John Lennon as "a long joyride".

A 30th-anniversary edition of the album was released on 26 November 2021. The set consisted of the 15-track version of the album and a further two CDs of rare and unreleased material; a quadruple LP version was also issued.

Critical reception

The album received generally positive reviews from music critics. AllMusic called the record the work of "two pop artists at the top of their game", and praised the album's consistency, saying: "most of the songs sound like they were designed to be hit singles, not just filler between two or three good cuts." When reviewing the album, Entertainment Weekly compared the band to ABBA, calling them "worthy successors to the tradition of air-headed catchiness set down by their fellow Swedish pop tarts", and complimented the album for an abundance of hooks. Conversely, J.D. Considine of Rolling Stone said that although Roxette had similarities to ABBA, they were "different in the way that matters most—its music", and praised the duo for their performance which he said "marks perhaps the most important difference between Roxette and [ABBA]. By emphasizing its sense of personality, Roxette delivers more than just well-constructed hooks; this music has heart, something that makes even the catchiest melody more appealing."

Accolades
In 1992, Roxette were nominated for numerous Grammis Awards, the Swedish equivalent of the Grammy Awards. "The Big L." was nominated for Music Video of the Year, and Joyride won them the Pop Group of the Year Award. Roxette and Gessle were also respectively nominated for Artist of the Year and Composer of the Year, while the album's guitarist, Jonas Isaacson, was awarded the Special Prize of the Year Award. Roxette also won several Rockbjörnen awards during this period, winning the award for Best Swedish Group at both the 1991 and 1992 ceremonies, with Joyride also winning the award for Best Album by a Swedish Group in 1991.

They were also nominated for various international awards, including Best International Group at the 1991 Brit Awards, losing to INXS. The "Joyride" music video won the International Viewer's Choice Award at the 1991 MTV Video Music Awards, while Roxette also won the award for Most Popular International Group at the ARIA Music Awards of 1991. In 1991, they won the Silver Bravo Award for Best Pop/Rock Group in Germany, and won their Gold award the following year. In 1992, they were nominated for Germany's Echo Music Prize under the category for International Group of the Year.

Commercial performance
Joyride was an immediate commercial success, selling over 2.2 million copies worldwide within a month of release. In their home country, it spent seven weeks at number one on the Swedish Albums Chart, where it has been certified 3× platinum for shipments in excess of 300,000 units. It also spent nine non-consecutive weeks atop the Norwegian Albums Chart, along with a further eight weeks at number two. The album was a massive commercial success in Germany, debuting at number six before rising to the top spot the following week. In total, it spent thirteen consecutive weeks at number one on the German Albums Chart, and a further five weeks at number two. It was certified 7× gold by the BVMI, indicating shipments of over 1.75 million units, and remains one of the best-selling albums of all time in the country. Joyride spent eleven weeks at number one on the Austrian Albums Chart, and is one of highest-selling albums of all time there, where it was certified triple platinum by the IFPI for sales in excess of 150,000 copies. The record also spent sixteen weeks at number one in Switzerland, and was certified quadruple platinum there for sales in excess of 200,000 copies.

On the UK Albums Chart, Joyride debuted at number two—kept off the top spot by Eurythmics' Greatest Hits. It spent 49 weeks on the chart, and was certified double platinum by the BPI for shipments in excess of 600,000 copies. Similarly, the album spent two weeks at number two on the Australian Albums Chart, behind the Eurythmics compilation, and was certified triple platinum by the Australian Recording Industry Association. It debuted at number forty-one on the Billboard 200, on the chart dated 20 April 1991. The album would spend over a year on the chart, peaking at number twelve. It was certified platinum by the Recording Industry Association of America (RIAA) in July 1991, and had sold over 1.3 million copies in the US as of 2005. In Canada, it peaked at number three, and was certified quintuple platinum for shipments in excess of 500,000 units. It was also certified sextuple platinum in Argentina for sales of almost half a million copies. As of 2001, Joyride had sold over 11 million copies worldwide.

Track listing

Personnel
 Roxette are Per Gessle and Marie Fredriksson
 Recorded at Tits & Ass Studios, Halmstad and EMI Studios, Stockholm, Sweden
 Remastered by Alar Suurna at Polar Studio, Stockholm (2009 reissue)
 All songs published by Jimmy Fun Music, except: "Hotblooded" and "Watercolors in the Rain" by Shock the Music/Jimmy Fun Music; "Soul Deep" by Happy Accident Music

Musicians
 Vocals – Marie Fredriksson and Per Gessle
 Accordion – Kjell Öhman (on "Perfect Day")
 Acoustic guitar – Fredriksson (on "Watercolors in the Rain"); Jonas Isacsson
 Backing vocals – Marianne Flynner, Mia Lindgren, Staffan Öfwerman, Anne-Lie Rydé
 Bass guitar – Anders Herrlin
 Drums – Per "Pelle" Alsing
 Electric guitars, mandolin and slide guitar – Jonas Isacsson
 Grand piano – Fredriksson; Clarence Öfwerman
 Hammond and barrel organs, keyboards, mixing, production and programming – Clarence Öfwerman
 Harmonica – Jarl "Jalle" Lorensson (on "Hotblooded"); Jonas Isacsson (on "The Big L."); Gessle (on "Church of Your Heart")
 Narration – Dave Edwards
 Percussion – Mats Persson
 Rhythm guitar, tambourine, whistling – Gessle
 String arrangement and conducting – Hernik Jansson (on "Watercolors in the Rain"); Clarence Öfwerman (on "Perfect Day")
 Trumpet – Uno Forsberg, Mikael Renlinden, Tomas Sjörgen (on "Soul Deep")

Technical
 Engineered by Alar Suurna, Anders Herrlin and Lennart Haglund
 Mastered by George Marino at Sterling Sound, NYC
 Photography by Mattias Edwall
 Set designed by Mikael Varhelyi
 Sleeve designed by Roxette and Kjell Andersson

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications and sales

See also
List of best-selling albums in Argentina
List of best-selling albums in Austria
List of best-selling albums in Germany

References

External links

1991 albums
Roxette albums
EMI Records albums

Joyride (Roxette album)


Pjotrovice (polj. Piotrowice) je mjesto u Mazowieckom vojvodstvu, (Otwocki kotar), u središnjoj Poljskoj. Blizu mjesta je grad Otwock.

Naselje je postojalo još u 11. stoljeću, a sada ima 352 stanovnika.

Naselja u Poljskoj

Piotrowice (Otwocki kotar, Poljska)


Electrodynamic suspension (EDS) is a form of magnetic levitation in which there are conductors which are exposed to time-varying magnetic fields. This induces eddy currents in the conductors that creates a repulsive magnetic field which holds the two objects apart.

These time varying magnetic fields can be caused by relative motion between two objects. In many cases, one magnetic field is a permanent field, such as a permanent magnet or a superconducting magnet, and the other magnetic field is induced from the changes of the field that occur as the magnet moves relative to a conductor in the other object.

Electrodynamic suspension can also occur when an electromagnet driven by an AC electrical source produces the changing magnetic field, in some cases, a linear induction motor generates the field.

EDS is used for maglev trains, such as the Japanese SCMaglev. It is also used for some classes of magnetically levitated bearings.

Types
Many examples of this have been used over the years.

Bedford levitator

In this early configuration by Bedford, Peer, and Tonks from 1939, an aluminum plate is placed on two concentric cylindrical coils, and driven with an AC current. When the parameters are correct, the plate exhibits 6-axis stable levitation.

Levitation melting

In the 1950s, a technique was developed where small quantities of metal were levitated and melted by a magnetic field of a few tens of kHz. The coil was a metal pipe, allowing coolant to be circulated through it. The overall form was generally conical, with a flat top. This permitted an inert atmosphere to be employed, and was commercially successful.

Linear induction motor

Eric Laithwaite and colleagues took the Bedford levitator, and by stages developed and improved it.

First they made the levitator longer along one axis, and were able to make a levitator that was neutrally stable along one axis, and stable along all other axes.

Further development included replacing the single phase energising current with a linear induction motor which combined levitation and thrust.

Later "traverse-flux" systems at his Imperial College laboratory, such as Magnetic river avoided most of the problems of needing to have long, thick iron backing plates when having very long poles, by closing the flux path laterally by arranging the two opposite long poles side by side. They were also able to break the levitator primary into convenient sections which made it easier to build and transport.

Null flux
Null flux systems work by having coils that are exposed to a magnetic field, but are wound in figure of 8 and similar configurations such that when there is relative movement between the magnet and coils, but centered, no current flows since the potential cancels out. When they are displaced off-center, current flows and a strong field is generated by the coil which tends to restore the spacing.

These schemes were proposed by Powell and Danby in the 1960s, and they suggested that superconducting magnets could be used to generate the high magnetic pressure needed.

Inductrack

Inductrack is a passive, fail-safe magnetic levitation system, using only unpowered loops of wire in the track and permanent magnets (arranged into Halbach arrays) on the vehicle to achieve magnetic levitation. The track can be in one of two configurations, a "ladder track" and a "laminated track". The ladder track is made of unpowered Litz wire cables, and the laminated track is made out of stacked copper or aluminium sheets.

There are two designs: the Inductrack I, which is optimized for high speed operation, and the Inductrack II, which is more efficient at lower speeds.

Electrodynamic bearing

Electrodynamic bearings (EDB) are a novel type of bearing that is a passive magnetic technology. EDBs do not require any control electronics to operate. They work by the electrical currents generated by motion causing a restoring force.

Uses

Maglev

In EDS maglev trains, both the rail and the train exert a magnetic field, and the train is levitated by the repulsive force between these magnetic fields. The magnetic field in the train is produced by either superconducting magnets (as in SCMaglev) or by an array of permanent magnets (as in Inductrack). The repulsive force in the track is created by an induced magnetic field in wires or other conducting strips in the track. A major advantage of the repulsive maglev systems is that they are naturally stable - minor narrowing in distance between the track and the magnets creates strong forces to repel the magnets back to their original position, while a slight increase in distance greatly reduces the force and again returns the vehicle to the right separation. No feedback control is necessarily needed.

Repulsive systems have a major downside as well. At slow speeds, the current induced in these coils by the slow change in magnetic flux with respect to time is not large enough to produce a repulsive electromagnetic force sufficient to support the weight of the train. Moreover, the energy efficiency for EDS at low speed is low. For this reason the train must have wheels or some other form of landing gear to support the train until it reaches a speed that can sustain levitation. Since a train may stop at any location, due to equipment problems for instance, the entire track must be able to support both low-speed and high-speed operation. Another downside is that the repulsive system naturally creates a field in the track in front and to the rear of the lift magnets, which act against the magnets and create a form of drag. This is generally only a concern at low speeds; at higher speeds the effect does not have time to build to its full potential and other forms of drag dominate.

The drag force can be used to the electrodynamic system's advantage, however, as it creates a varying force in the rails that can be used as a reactionary system to drive the train, without the need for a separate reaction plate, as in most linear motor systems.

Alternatively, propulsion coils on the guideway are used to exert a force on the magnets in the train and make the train move forward. The propulsion coils that exert a force on the train are effectively a linear motor: an alternating current flowing through the coils generates a continuously varying magnetic field that moves forward along the track. The frequency of the alternating current is synchronized to match the speed of the train. The offset between the field exerted by magnets on the train and the applied field creates a force moving the train forward.

Principles

When a conductive loop experiences a changing magnetic field, from Lenz's law and Faraday's law, the changing magnetic field generates an Electromotive Force (EMF) around the circuit. For a sinusoidal excitation, this EMF is 90 degrees phased ahead of the field, peaking where the changes are most rapid (rather than when it is strongest):

where N is the number of turns of wire (for a simple loop this is 1) and ΦB is the magnetic flux in webers through a single loop.

Since the field and potentials are out of phase, both attractive and repulsive forces are produced, and it might be expected that no net lift would be generated. However, although the EMF is at 90 degrees to the applied magnetic field, the loop inevitably has inductance. This inductive impedance tends to delay the peak current, by a phase angle dependent on the frequency (since the inductive impedance of any loop increases with frequency).

where K is impedance of the coil, L is the inductance and R is the resistance, the actual phase lead being derivable as the inverse tangent of the product ωL/R, viz., the standard phase lead evidence in a single-loop RL circuit.

But:

where I is the current.

Thus at low frequencies, the phases are largely orthogonal and the currents lower, and no significant lift is generated. But at sufficiently high frequency, the inductive impedance dominates and the current and the applied field are virtually in line, and this current generates a magnetic field that is opposed to the applied one, and this permits levitation.

However, since the inductive impedance increases proportionally with frequency, so does the EMF, so the current tends to a limit when the resistance is small relative to the inductive impedance. This also limits the lift force. Power used for levitation is therefore largely constant with frequency. However, there are also eddy currents due to the finite size of conductors used in the coils, and these continue to grow with frequency.

Since the energy stored in the air gap can be calculated from HB/2 (or μ0H2/2) times air-gap volume, the force applied across the air gap in the direction perpendicular to the load (viz., the force that directly counteracts gravity) is given by the spatial derivative (= gradient) of that energy. The air-gap volume equals the cross-sectional area multiplied by the width of the air gap, so the width cancels out and we are left with a suspensive force of μ0H2/2 times air-gap cross-sectional area, which means that maximum bearable load varies as the square of the magnetic field density of the magnet, permanent or otherwise and varies directly as the cross-sectional area.

Stability

Static
Unlike configurations of simple permanent magnets, electrodynamic levitation can be made stable. Electrodynamic levitation with metallic conductors exhibits a form of diamagnetism, and relative permeabilities of around 0.7 can be achieved (depending on the frequency and conductor configuration). Given the details of the applicable hysteresis loop, frequency-dependent variability of behavior should be of minimal importance for those magnetic materials that are likely to be deployed.

Dynamic
This form of maglev can cause the levitated object to be subject to a drag induced oscillation, and this oscillation always occurs at a sufficiently high speed. These oscillations can be quite serious and can cause the suspension to fail.

However, inherent system level damping can frequently avoid this from occurring, particularly on large scale systems.

Alternatively, addition of lightweight tuned mass dampers can prevent oscillations from being problematic.

Electronic stabilization can also be employed.

See also
 Electromagnetic suspension
 Electrodynamic wheel
 Inductrack
 Suspension (mechanics)

References

Magnetism
Electrodynamics
Magnetic levitation
Linear induction motors

Electrodynamic suspension


Vicdani ret, bir bireyin politik görüşleri, ahlaki değerleri veya dinsel inançları doğrultusunda zorunlu askerliği reddetmesidir. Vicdani retçiler kendilerini antimilitarist ya da pasifist olarak tanımlayabilmektedirler.

Bu hakkın uygulanması ülkelere göre farklılık gösterebilmektedir. Bazı ülkeler zorunlu askerliğe alternatif olarak vicdani retçilere kamu hizmetinde bulunma olanağı sunarlar. Birey kamu hizmetini de reddederse buna "total ret" denir.

Vicdani retçilere göre kendilerinin tavrı; yaşamını düşündüğü gibi sürdürmek istemenin, bütün insanlar gibi kendilerinin de en doğal hakkı olduğunu, bu meşruiyete dayalı olarak ve gizlenme gereği duymadan yaşama isteğini duyurup, bütün sonuçlarına katlanılacağı bir eylem biçimidir.

Tarihçe
Dünyanın bilinen ilk vicdani retçisi, Roma İmparatorluğu dönemi Kuzey Afrika'sındaki Numidiya topraklarında yaşayan 21 yaşındaki Maximilian'dır. Maximilian Roma ordusuna çağırıldığında, askerlik yapmayı inatla reddetmiş ve Romalılar tarafından idam edilmiştir. Yine Roma döneminde Askerlik yemininde Yahudiler, "imparator devletin başıdır" ifadesinden dolayı Roma ordularında asker olmayı reddettiler. Bu nedenle de Roma devleti, Yahudileri askerlikten muaf tutmuştur. Aynı dönemde ilk Hristiyanlar Roma ordusunda yer alanlar olsa da çoğu savaşı reddetmiştir. Roma'nın 4. yüzyılda Hristiyanlığı kabulünden sonra "adil savaş" kavramı oluşturularak bu pasifizmin önüne geçilmiştir. Uzun süre sonra 16. yüzyılda Protestanlık mezhebinin ortaya çıkışıyla birlikte Hristiyan pasifizmi yeniden ortaya çıkmış ancak çok fazla yaygınlaşamamış, Quakerlar, Menonitler ve Bretrenler gibi görece az üyesi olan mezheplerde yaygınlaşabilmiştir.

Erken tanınan Vicdani ret hakkının erken tanındığı örneklerden biri de, Hollanda Devrimi'nin lideri Portakal Prensi Sessiz William tarafından 1575 yılında Hollanda Menonitlerine verilen imtiyazdır. Menonitlerin ücret ödemeleri şartıyla askerlik hizmetini reddedebilmeleri sağlanmıştır.

Vicdani ret düşüncesi geniş anlamda ilk olarak 19. yüzyılda ortaya atılmış, 20. yüzyılın başlarında I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı sırasında taraftar bulmuştur. Vicdani ret hakkı, günümüzde Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu ve Avrupa Parlamentosu tarafından temel insani hak olarak kabul edilmiştir.

Vicdani reddin geçmişi ilk devletlerin kuruluşu kadar eskiye uzansa da, resmileşmesi yirminci yüzyılın başlarına denk gelmektedir. Örneğin, İngiltere 18. yüzyılda Quaker inancına sahip olanları zorunlu askere alınmadan muaf tutmuş ve 1916'da da vicdani reddi anayasasına dahil etmiştir. İngiltere'yi 1917'de Danimarka, 1920'de de İsveç izlemiştir. Ayrıca pek çok ülke 17 ve 18. yüzyıllardan itibaren askerliği zorunluluk değil, gönüllülük esasına dayalı uyguladığı için etkin olarak vicdani ret diye bir tanımlamaya gerek duymamıştır. Etkin olmasa da yasal olan bu durumun değişmesine I. Dünya Savaşı ile zorunlu askerlik uygulamasının yeniden getirilmeye çalışılması sebep olmuştur.

Tanımların gelişimi
Vicdani ret, bir bireyin politik görüşleri, ahlaki değerleri veya dinsel inançları doğrultusunda zorunlu askerliği reddetmesidir.

Vicdani ret genel olarak kişinin moral ve vicdani değerlerini, bu değerlerle çatışan yasal yükümlülüklere rağmen yaşamak istemesi ve değerleri ile çatışan yasal yükümlülükleri reddetmesi biçiminde de tanımlanabilir.

Nedenleri
En çok karşılaşılan ret nedenleri şunlardır:

 Düşman olsa bile insan öldürmeyi ahlaki bulmamak,
 Hiyerarşik ve statüsel yapılandırmalarda yer almayı ahlâki bulmamak,
 Güncel sorunlardan dolayı o ülkenin silahlı birliğinde bulunmayı ideolojik veya dini inanca aykırı bulmak.

Gelişimi
Asker toplamaktan askerî eğitime, giderek gelişen bir organizasyon olarak 16. ve 17. yüzyıllarda ordular büyümüş ve büyük bir sektör haline gelmiştir.
Savaş yalnızca asker toplamak ve onlara ödeme yapmaktan ibaret olmaktan çıkmıştır. Paralı asker toplama sisteminden daimi ordu düzenine geçilmesiyle birlikte devlet, ödeme karşılığı savaşan askerleri beslemek zorunda da kalmıştır.

Askerî harcamalar, modern devletin gider kalemlerinin en büyüklerinden biri ve çoğu kez en büyüğü haline gelmiştir.

Tarihsel olarak birçok vicdani retçinin inançları doğrultusundaki hareketleri toplumlarının hukuki sistemi veya hükûmetleriyle çeliştiğinden, retçiler idam edilmiş, hapse atılmış ya da muhtelif cezalara maruz kalmışlardır. Vicdani reddin hukuksal tanımı ve durumu yıldan yıla ve ülkeden ülkeye farklılık göstermiştir. Dini inançlar birçok ülkede vicdani reddin hukuken tanınmasında başlangıçta önemli rol oynamıştır.

Birleşmiş Milletler

Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu, 1987 / 46 ilke kararında devletleri vicdani ret hakkını tanımaya davet etmiş ve devletlerin bu hakkı kullananları cezalandırmaktan kaçınmaları gerektiğini belirtmiştir. Bunu takip eden 1989 / 59 ilke kararında Komisyon bir adım daha atarak vicdani ret hakkının İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi m. 18'de ve Medeni ve Siyasi Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme (MSHİUS) m. 18'de tanınan inanç özgürlüğünün bir parçası olduğunu belirtmiştir; 1993 / 84, 1995 / 83 ve 1998 / 77 ilke kararlarında da önceki ilkeler tekrarlanmış ve genişletilmiştir. Bu ilke kararları doğrultusunda Komisyon, devletleri kanunlarını ve uygulamalarını gözden geçirmeye; vicdani retçiler için af ve hakların iadesi uygulamalarını yürürlüğe koymaya çağırmıştır.

İnsan Hakları Evrensel Bildirisi

1948 yılında "vicdan" meselesi Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin 18. Maddesinde ele alınmıştır. Bu maddeye göre: "Düşünce, vicdan ve dini özgürlük herkesin hakkıdır; bu hak dini ve inançları değiştirme özgürlüğünü, ve tek başına ya da diğer insanlarla bir arada, halka açık ya da bireye özel olarak dini inançları açıkça uygulama ve aktarma haklarını kapsamaktadır. " Bu beyan 10 Aralık 1948'de Genel Kurul'da 48 kabul, 0 ret ve 8 çekimser oyla onaylanmıştır.

1974 yılında Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri asistanı Sean MacBride, Nobel konuşmasında şöyle demiştir: "İnsan Hakları Evrensel Bildirisi'nde beyan edilen haklara bir tane daha eklenebilir. Bu da "Öldürmeyi Reddetme Hakkı"dır".

Avrupa Konseyi

Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi (AKPM) ve Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, vicdani ret hakkını AİHS m. 9'da güvence altına alınan din ve vicdan özgürlüğünün zorunlu bir gereği olarak kabul etmiştir. Her ne kadar Parlamenterler Meclisi ve Bakanlar Komitesi'nin verdiği karar ve tavsiyeler hukuken bağlayıcı değilse de Sözleşme organları ve taraf devletlerin AİHS maddelerini yorumlarken bunları dikkate almaları gerekir. AKPM, vicdani ret hakkına ilk defa 1967 yılında 337 sayılı Kararında değinmiştir. Kararda, AİHS m. 9 ile Sözleşmeci devletlere inanç özgürlüğüne saygı duyma yükümlülüğü yüklendiği vurgulanmış ve kaynağını m. 9'dan alan vicdani ret hakkına ilişkin temel ilkeler, usul kuralları, sivil hizmete ilişkin kurallar belirlenmiştir. AKPM bu karara dayanarak 1967 yılında 478 sayılı Tavsiye Kararını almış; bu kararla ulusal mevzuatlarını, vicdani redde ilişkin bahsedilen temel ilkelere mümkün olduğunca uyumlu hale getirmeye üye devletleri davet etmesi için Bakanlar Komitesi'ne çağrıda bulunmuştur. AKPM, 1977 yılında aldığı 816 sayılı Tavsiye Kararında, 337 sayılı kararda ifade edilen vicdani reddin temel ilkelerini, usul kurallarını ve sivil hizmete ilişkin kuralları tekrar etmiştir. AKPM, 2001 yılında aldığı 1518 sayılı Tavsiye Kararlarında, o dönem Avrupa Konseyi'ne üye sadece beş devletin bu hakkı henüz tanımadığına; tanıyan devletlerde ise bu hakka farklı ölçülerde koruma sağladığına ve vicdani retçilere tanınan hakların son derece yetersiz olduğunu işaret edilmiştir. Kararda AİHS m. 9 ve m. 4 / 3'ü tadil eden ek bir protokolle vicdani ret hakkının AİHS'e dahil edilmesine yönelik Bakanlar Komitesi'ne tavsiyede bulunulmuştur.

Avrupa Birliği

Avrupa Birliği, vicdani reddi açıkça inanç özgürlüğü kapsamında bir hak olarak tanımakta ve bu hak Avrupa Birliği üyesi devletlerin tamamında kabul edilmektedir. Avrupa Birliği Temel Haklar Bildirgesi'nin 10. maddesine göre:

1. Herkes, düşünce, din ve vicdan özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, din veya inancını değiştirme özgürlüğünü ve din veya inancını tek başına veya topluluk halinde, aleni veya gizli olarak ibadet etme, öğretme, uygulama ve gereklerine uyma şeklinde açığa vurma özgürlüğünü içerir.

2. Bu hakkın kullanılmasına ilişkin ulusal mevzuata uygun olarak dini nedenlerle askerlik görevini yapmayı reddetme hakkı tanınmaktadır.

Avrupa Konseyi kurumları tarafından geliştirilen ilkeler Avrupa Parlamentosu'nun 7 Şubat 1983, 13 Ekim 1989, 11 Mart 1993 ve 19 Ocak 1994 tarihli tavsiye kararlarına yansımıştır. Avrupa Parlamentosu, vicdani reddin AİHS m. 9'da tanınan inanç özgürlüğünün bir parçası olduğunu belirtmiş ve üye devletleri vicdani ret hakkını bir temel hak olarak hukuk sistemlerine dahil etmeye çağırmıştır. Nitekim günümüzde Avrupa Birliği üyesi ülkelerin tamamı vicdani ret hakkını tanımaktadır .

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi

Sözleşme organları Temmuz 2011'e kadar vicdani reddi AİHS kapsamında değerlendirmemiştir. 07 Temmuz 2011 tarihli Bayatyan / Ermenistan kararı ile Sözleşme organları vicdani ret hakkına bakışını değiştirmiş ve bu hakkı AİHS m. 9'da düzenlenen inanç özgürlüğü kapsamında değerlendirmiştir. Bu bakımdan ilgili karar, vicdani ret hakkının korunmasında bir milat olarak kabul edilir. Bayatyan / Ermenistan kararına kadar olan süreçte Sözleşme organlarının görüşü, AİHS'de vicdani ret hakkını tanıyan bir maddenin olmadığı yönündedir. "Kölelik ve zorla çalıştırma yasağı"nı düzenleyen AİHS m. 4'ün üçüncü paragrafında, "askeri nitelikte bir hizmet(in) ya da inançları gereğince askerlik görevini yapmaktan kaçınan kimselerin durumunu meşru sayan ülkelerde bu inanca sahip kimselere zorunlu askerlik yerine gördürülecek başka" türden bir hizmetin, "zorla çalıştırma veya zorunlu çalışma"dan sayılmayacağı düzenlenmekte ve vicdani redde dolaylı olarak değinilmektedir. Sözleşme organları, Bayatyan / Ermenistan kararına kadar olan dönemde m. 4 ve m. 9'un birlikte okunması gerektiği görüşündedir. Bu görüşe göre Sözleşme, prensip olarak vicdani retçiliği ne benimsemekte ne de reddetmektedir; sözleşmeci devletler vicdani ret hakkını tanıyıp tanımamakta, tanırlar ise bunun yerine alternatif bir sivil hizmet getirip getirmemekte serbesttir. Ancak Bayatyan / Ermenistan kararı ile AİHM içtihadını değiştirmiştir; bu kararla savaş karşıtı inançlara mensup kişilerin zorunlu askerlik hizmetini yerine getirmekten kaçınması, AİHS m. 9 kapsamında koruma altına alınmıştır. Mahkeme öncelikle m. 9'un, m. 4 /3-b ile birlikte okunması gerektiği görüşünden ayrılmış, başvurunun sadece m. 9 kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşünü benimsemiştir. Mahkeme'ye göre, askeri hizmet yükümlülüğüyle kişinin sahip olduğu inançlar arasındaki ciddi ve üstesinden gelinemez bir çelişkinin var olması halinde vicdani ret m. 9'un sağladığı güvenceden yararlanacaktır. Somut olayda başvurucu, inançları askeriyede silahsız olsa dahi görev yapmayı reddeden dini bir topluluk olan Yehova Şahitleri'nin bir üyesidir. Bu nedenle Mahkeme vicdani ret sebebinin, başvurucunun içtenlikle ve gerçekten sahip olduğu inançları olduğundan şüphe etmemekte; başvuruyu m. 9 kapsamında ele alarak vicdani ret hakkının tanınmamasının Sözleşme'ye aykırı olduğuna hükmetmektedir. Kararda Mahkeme, hem Avrupa Konseyi üye devletlerinin iç hukuk düzenlerinde hem de uluslararası alanda vicdani ret hakkına ilişkin önemli gelişmeler yaşandığına, Konsey üyesi devletlerin Türkiye hariç tamamında bu hakkın tanındığına dikkat çekmektedir. Bu bağlamda, Sözleşme'nin günün koşulları ve demokratik devletlerde egemen fikirler ışığında yorumlanması gereken yaşayan bir araç olduğunu vurgulayan Mahkeme, değişen koşulların dikkate alınarak Sözleşmenin yorumunun evrimleşebileceğini belirtmektedir.

Retçilere sunulan alternatifler

Türkiye

Türkiye'de henüz tanınmayan vicdani ret için başta savaş karşıtları olmak üzere çeşitli grupların çalışmaları sürmektedir. Perihan Mağden gibi birçok kişi vicdani reddi işleyen yazılar ele aldıkları için haklarında dava açıldı. Ayrıca konu ile ilgili 'vicdani ret hakkı'nın verilmesi için kanun teklifi, DTP tarafından meclise sunuldu. Türkiye'de 2013 Mayıs ayına kadar toplam 210 vicdani retçi çıktı. İlk kez 1989 yılında Tayfun Gönül, 155. maddeden yargılandı ve aldığı ceza, para cezasına çevrildi. Mayıs 2011'e kadar otuz yedisi kadın olmak üzere toplamda yüz otuz üç kişi vicdani retlerini açıkladı.

Vicdani ret hakkının tanındığı bazı ülkeler

 İngiltere (1916)
 Danimarka (1920) (4 ila 12 ay askerlik veya 4 ila 13 ay kamu hizmeti)
 İsveç (1920)
 Hollanda (1922)
 Norveç (1922)
 Finlandiya (1931) (8,5 ay askerlik veya 13 ay kamu hizmeti)
 Almanya (1949)
 Fransa (1963)
 Lüksemburg (1963)
 Belçika (1964)
 İtalya (1972)
 Avusturya (1974) (7 ay askerlik veya 12 ay kamu hizmeti)
 Portekiz (1976)
 İspanya (1978)
 Polonya (1988)
 Çekya (1989)
 Macaristan (1989)
 Hırvatistan (1990)
 Letonya (1990)
 Moldova (1991)
 Slovenya (1991)
 Slovenya (1991)
 Estonya (1991)
 Eski Yugoslavya Federal Cumhuriyeti (2006'da bölünerek Sırbistan ve Karadağ devletleri kurulmuştur, her ikisi de bu hakkı korumuştur)
 Ukrayna (1992)
 Kıbrıs Cumhuriyeti (1992)
 Letonya (1993)
 Slovakya (1995)
 İsviçre (1995)
 Litvanya (1996)
 Bosna Hersek (1996)
 Romanya (1996)
 Gürcistan (1997)
 Yunanistan (1997) (12 ay askerlik veya 13 ay kamu hizmeti)
 Bulgaristan (1998)
 Makedonya (2001)
 Arnavutluk (2003)
 Rusya (2004)

2009 yılı itibarıyla 88 ülkede savaş ya da barış dönemi farkı gözetmeksizin zorunlu askerlik uygulaması olmadığından ayrı bir vicdani ret tanımlamasına da gerek yoktur.

Total ret
Total ret, bir ülkede zorunlu askerliğe politik görüşleri, ahlaki düşünüşleri ve dinsel inançları doğrultusunda reddetmesi sonucunda ülkenin bireye sunduğu kamu hizmetinde bulunma olanağını da reddetmesine denir. Avusturya, Danimarka, Finlandiya ve Yunanistan'da tanınan bir haktır.

Konuyla ilgili yayınlar

Kaynakça

Hukuk terimleri
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Vicdani ret


Charles Ng Chi-tat (em chinês 吳志達 , 24 de dezembro de 1960, Hong Kong) é um assassino em série condenado à pena  de morre pelo assassinato de 11 pessoas na Califórnia entre 1984 e 1985. Ele cometeu os crimes com a ajuda de um cúmplice, Leonard Lake, e a polícia suspeita de que o número de vítimas possa chegar a 25.

Ele está no corredor da morte há 23 anos e teve um novo pedido de suspensão da pena capital negado em final de julho de 2022, quando estava com 61 anos de idade.

Biografia
Charles Ng nasceu na Hong Kong britânica, como o caçula de três filhos e filho único de um rico executivo e sua esposa. Quando criança, Ng foi severamente disciplinado por seu pai. Quando adolescente, foi descrito como um solitário problemático e foi expulso de várias escolas. Após sua prisão por furto em lojas aos 15 anos, ele foi, por insistência de seu pai, para Bentham Grammar School, um internato em North Yorkshire, Inglaterra.  Pouco depois de chegar, Ng foi expulso por roubar outros estudantes e voltou para Hong Kong.

Ng mudou-se para os Estados Unidos com visto de estudante em 1978 e estudou biologia no College of Notre Dame em Belmont, Califórnia, porém desistiu depois de apenas um semestre. Logo depois, ele se envolveu em um acidente de atropelamento e fugiu e para evitar processos judiciais, se alistou no Corpo de Fuzileiros Navais dos Estados Unidos.

Corpo de Fuzileiros Navais
Ng se juntou aos fuzileiros navais em outubro de 1979 com a ajuda, segundo ele, de um sargento de recrutamento que lhe conseguiu documentos falsos atestando sua cidade natal como Bloomington, Indiana.  Após menos de um ano de serviço, foi preso pela polícia militar por roubar armas automáticas do arsenal da base de Kaneohe Bay. Enfrentando a corte marcial, Ng escapou da custódia em 1980 e voltou para o norte da Califórnia, onde conheceu Leonard Lake.

Em 1982, as autoridades federais invadiram a casa móvel que Ng e Lake compartilhavam em Ukia, apreendendo um grande estoque de armas e explosivos ilegais. Lake foi libertado sob fiança, mas violou a pena e se escondeu em uma cabana remota de propriedade de sua esposa, Claralyn Balazs, em Wilseyville, uma comunidade no condado de Calaveras localizada no sopé da Sierra Nevada. Ng foi devolvido à custódia dos fuzileiros navais e se declarou culpado das acusações de roubo e deserção. Sob os termos de seu acordo judicial, ele foi solto sob liberdade condicional e dispensado desonrosamente em 1984, depois de cumprir dezoito meses na prisão militar na prisão do Quartel Disciplinar dos Estados Unidos em Fort Leavenworth, Kansas.

Os crimes
Após sua libertação de Fort Leavenworth, Ng voltou para a casa de Lake, que ainda morava na cabana de Wilseyville. A essa altura, Lake e Balazs já estavam divorciados, mas permaneciam amigos. Ao lado da cabana, Lake construiu uma estrutura descrita em seus diários como uma "masmorra". Antes da chegada de Ng, acredita-se que Lake já tenha assassinado seu irmão Donald, a quem atraiu para a cabana e em quem atirou enquanto dormia, e seu amigo e padrinho Charles Gunnar em em 1983. O corpo de Gunnar foi desenterrado da propriedade de Wilseyville em 1998.

No ano seguinte, Lake e Ng começaram um padrão de sequestro e assassinato de homens, mulheres e crianças. De acordo com os registros do tribunal, eles mataram os homens e crianças imediatamente, enquanto sujeitavam as mulheres a um período de escravidão, estupro e tortura antes de matá-las.

Em julho de 1984, um homem asiático invadiu e roubou o apartamento de Don Giuletti, um DJ de São Francisco, e seu colega de quarto, Richard Carrazza, atirando nos dois homens durante o incidente. Giuletti morreu no ataque, mas Carrazza sobreviveu e mais tarde identificou Ng como o agressor. Logo depois, Ng conseguiu um emprego em uma empresa de mudanças na Bay Area.

A fúria da dupla poderia ter durado mais se não fosse a cleptomania de Ng. Em 2 de junho de 1985, Lake e Ng entraram na South City Lumber Store em South San Francisco. Um funcionário viu Ng roubando um torno de US$ 75 e chamou a polícia. Quando confrontado pelo funcionário, Ng jogou o torno no porta-malas de um Honda Prelude 1980 no estacionamento e fugiu a pé. A polícia chegou minutos depois. Um policial olhou no porta-malas do carro e viu o torno roubado junto com uma pistola calibre 22 equipada com um silenciador ilegal. Lake afirmou que houve um mal-entendido e que ele havia pago pelo torno, mas acabou preso por posse da arma modificada ilegalmente.

O policial que o prendeu notou que Lake não tinha nenhuma semelhança com a foto em sua carteira de motorista da Califórnia, que trazia o nome de Robin Scott Stapley, um homem de San Diego dado como desaparecido por sua família várias semanas antes. O Honda estava registrado em nome de Paul Cosner, que havia desaparecido de São Francisco em 2 de novembro de 1984, depois de sair de seu apartamento para mostrar o carro a alguém interessado em comprá-lo. A placa do carro estava registrada no nome de outra pessoa desaparecida, Lonnie Bond, de Wilseyville. A arma esava em nome de Stapley.

Enquanto estava sob custódia, Lake admitiu sua verdadeira identidade e a de seu cúmplice, Ng. Ele então pediu um lápis, um pedaço de papel e um copo de água. Deixado sozinho em uma sala de interrogatório, Lake escreveu um bilhete para sua ex-mulher e depois engoliu uma cápsula de cianeto que havia escondido em sua jaqueta. Lake foi levado às pressas para o Hospital Kaiser, nas proximidades, mas morreu em 6 de junho.

Após um exame mais aprofundado do Honda Prelude, os investigadores encontraram um buraco de bala no teto do carro, junto com respingos de sangue, uma arma de choque e várias balas não usadas. Sob o banco do passageiro, uma conta de serviço público foi encontrada em nome da ex-mulher de Lake, Claralyn Balazs, com um endereço em Wilseyville.

Investigações
Em 4 de junho, os detetives da polícia de São Francisco e os investigadores do xerife do condado de Calaveras revistaram a cabana de Wilseyville com a permissão de Balazs. Em um dos quartos eles descobriram equipamentos de vídeo pertencentes a Harvey Dubs, que havia desaparecido de seu apartamento em São Francisco junto com sua esposa Deborah e seu filho pequeno, Sean, em julho de 1984.

Os investigadores também encontraram veículos pertencentes a Bond e Stapley estacionados na propriedade. Bond havia alugado uma casa a apenas 50 metros da cabana de Lake com sua namorada Brenda O'Connor e seu filho pequeno. Stapley, um amigo de Bond, também estava hospedado na casa. Os detetives encontraram a casa vazia e o aluguel não pago há vários meses.

Ao lado da entrada havia um bunker de blocos de concreto que havia sido construído por Lake. Dentro do bunker, os investigadores encontraram uma cópia do The Collector, bem como ferramentas, algemas, roupas femininas e maquiagem. Em sua adolescência, Lake havia lido um romance de John Fowles de 1963 chamado The Collector, que conta a história de um homem que captura uma mulher chamada Miranda e a mantém como escrava, na esperança de que ela se apaixone por ele.

Lake ficou fascinado por este romance e usou o livro como inspiração para o que chamou de "Operação Miranda". Afixado em uma parede havia uma lista de regras datilografadas para as cativas seguirem, junto com fotos de 21 mulheres, algumas delas nuas. Atrás de uma parede, através de uma porta escondida, havia uma cela minúscula sem janelas com um colchão pequeno e um balde que pode ter sido usado como vaso sanitário. Os investigadores acreditavam que as mulheres haviam sido mantidas na cela como prisioneiras de Lake.

Em um cemitério improvisado nas proximidades, a polícia desenterrou cerca de 45 quilos de fragmentos de ossos humanos queimados e esmagados, correspondendo a um mínimo de 11 corpos.

Além de Bond, O'Connor, os Dubs e seus filhos, outras vítimas incluíram Paul Cosner, Randy Jacobsen, Mike Carroll, Kathy Allen, Jeff Gerald, Robin Stapley, Clifford Peranteau, parentes e amigos qua haviam procurado por Bond e O'Connor, e dois homens gays.

Eles também encontraram um "mapa do tesouro" desenhado à mão, levando-os a dois baldes de cinco galões enterrados. Um continha envelopes com nomes e identificações das vítimas, sugerindo que o número total de vítimas poderia ter chegado a 25. No outro balde estavam os diários manuscritos de Lake para os anos de 1983 e 1984 e duas fitas de vídeo documentando a tortura de duas de suas vítimas. Em uma das fitas, rotulada como "M-Ladies", Charles Ng é visto dizendo à vítima Brenda O'Connor, enquanto corta sua camisa com uma faca: "Você pode chorar e tal, como o resto deles, mas nós somos muito... de coração frio, por assim dizer." Em outra parte da fita, Kathy Allen é vista sentada em uma cadeira, com Leonard Lake avisando: "Se você não for conosco, provavelmente vamos levá-la para a cama, amarrá-la, estuprá-la, atirar em você e enterrá-la." No outro, Deborah Dubs é mostrada sendo agredida tão severamente que ela "não poderia ter sobrevivido".

A fuga de Ng para o Canadá e prisão
Ng, entretanto, após o roubo do torno se refugiou na residência de Balazs, dizendo que tinha de sair da cidade imediatamente. Balazs o levou ao Aeroporto Internacional de São Francisco, onde ele embarcou em um voo para Chicago, usando o pseudônimo "Mike Kimoto". Um amigo de Ng o levou de Chicago a Detroit e o ajudou a atravessar a fronteira com o Canadá. Ele finalmente se estabeleceu em Calgary, Alberta, onde viveu sem ser detectado em um alpendre no Fish Creek Provincial Park até que sua propensão ao roubo o fez ser detido mais uma vez. Em 6 de julho de 1985, Ng foi preso pelo Serviço de Polícia de Calgary depois de atirar na mão do segurança Sean Doyle enquanto resistia à prisão por roubar uma lata de salmão. Ele foi acusado e, em dezembro de 1985, condenado por furto em lojas, agressão com arma e posse de arma de fogo e foi sentenciado a quatro anos e meio de prisão. Depois de cumprir sua sentença, permaneceu encarcerado aguardando um pedido de extradição das autoridades da Califórnia.

Ng travou uma longa batalha legal contra a extradição alegando que o Canadá, que não tinha pena de morte para a maioria dos crimes, estaria violando a Carta Canadense de Direitos e Liberdades ao permitir que ele fosse julgado na Califórnia por assassinato. Uma petição de habeas corpus e um recurso para o Tribunal de Apelação de Alberta foram negados. Em 26 de setembro de 1991, a Suprema Corte do Canadá decidiu por 4 votos a favor e 3 contra pela deportação, que aconteceu 18 minutos após a decisão.

Julgamento
No condado de Calaveras, Ng foi indiciado por doze acusações de assassinato em primeiro grau. Após uma mudança de local para Orange County, ele iniciou uma série prolongada de moções pré-julgamento. Ele processou o estado por sua detenção temporária na prisão de Folsom, onde foi pego escondendo mapas, identidades falsas e outros apetrechos de fuga, e apresentou contestações contra quatro dos juízes designados para seu caso. Ele apresentou uma longa série de queixas sobre a resistência de seus óculos, a temperatura de sua comida e seu direito de praticar origami em sua cela.

Ng passou por um total de 10 advogados, alguns dos quais acabaram defendendo-o pela segunda vez. Ele também entrou com uma ação de negligência contra vários dos advogados, alegando representação incompetente. Depois de alegar que havia perdido a confiança em todos os seus advogados, foi autorizado a representar a si mesmo, o que atrasou o julgamento por mais um ano enquanto ele pesquisava as leis aplicáveis. Seu julgamento finalmente começou em outubro de 1998, sete anos após sua extradição do Canadá.

Balazs cooperou com os investigadores e recebeu imunidade legal da acusação. Os registros do tribunal afirmaram que Balazs entregou armas e outros materiais às autoridades durante a investigação. Balazs foi chamada como testemunha-chave no julgamento de Ng, mas o advogado de Ng, William Kelley, em um movimento surpresa, dispensou Balazs sem fazer perguntas. Esperava-se que Balazs esclarecesse o que aconteceu dentro da cabana na montanha que seus pais possuíam. Kelley depois se recusou a explicar suas ações.

Apesar das evidências em vídeo e informações nos volumosos diários de Lake, Ng sustentou que ele era apenas um observador e que Lake planejou e cometeu todos os sequestros, estupros e assassinatos sozinho. Ele ainda sustentou que dependia de Lake para dirigir, que o abuso que sofreu nas mãos de seu pai era um fator atenuante e que seu bom comportamento atrás das grades mostrava que ele deveria ser preso por toda a vida em vez de executado.

O psiquiatra Stuart Grassian testemunhou que Ng tinha transtorno de personalidade dependente, mas admitiu sob interrogatório que não tinha visto as fitas que mostravam Ng participando dos crimes. O psicóloco Abraham Nievod concordou com o diagnóstico de transtorno de personalidade dependente e opinou que o comportamento de Ng nas fitas indicava que ele estava tentando "espelhar" e agradar Lake. Quatro guardas prisionais, dois delegados do xerife, um funcionário da biblioteca da prisão e um conselheiro da prisão testemunharam que Ng era um prisioneiro modelo. Quatro ex-fuzileiros navais que conheceram Ng enquanto ele servia no Corpo de Fuzileiros Navais testemunharam que ele era quieto e bem comportado. Os pais de Ng testemunharam sobre sua infância conturbada e expressaram remorso pelas ações de seu filho.

Ng insistiu em se defender sozinho, o que permitiu que os promotores apresentassem evidências adicionais que ajudaram a definir o papel de Ng em todos os aspectos dos crimes. Um item significativo era uma foto de Ng em sua cela de prisão, com desenhos que ele havia esboçado de suas vítimas penduradas na parede atrás dele.

Em um ponto durante o julgamento, Ng de alguma forma conseguiu obter o número de telefone de um dos jurados. Ele entrou em contato com o jurado em uma tentativa frustrada de causar uma anulação do julgamento.

Em fevereiro de 1999, Ng foi condenado por onze dos doze homicídios, os de seis homens, três mulheres e dois bebês do sexo masculino. Os jurados o consideraram inocente da décima segunda acusação, o assassinato de Paul Cosner, apesar do fato de que Lake e Ng dirigiram o carro de Cosner por sete meses desde que ele desapareceu em novembro de 1984 e a carteira de motorista de Cosner na Califórnia ter sido encontrada na propriedade de Wilseyville.

Pena
Ng foi condenado à morte e o juiz rejeitou uma moção para reduzir a sentença para prisão perpétua. "O Sr. Ng não estava sob qualquer coação", disse ele, "nem as evidências confirmam que ele estava sob o domínio de Leonard Lake". O julgamento de Ng custou ao Estado da Califórnia aproximadamente US$ 20 milhões, na época o julgamento mais caro da história do estado.

Em 28 de julho de 2022, a Suprema Corte da Califórnia confirmou a sentença de morte e a condenação de Ng. O crimonoso ainda tem outros recursos federais para serem apreciados e aguarda a execução da pena na prisão de San Quentin, na Califórnia.

Nenhuma execução ocorreu na Califórnia desde 2006 devido a uma moratória sobre a pena de morte imposta pelo governador Gavin Newsom.

Referências

Assassinos em série dos Estados Unidos
Chineses
Nascidos em 1960

Charles Ng


Bangia, rod crvenih algi u porodici Bangiaceae. Postoje 16 priznatih vrsta

Vrste
 Bangia atropurpurea (Mertens ex Roth) C.Agardh tip
 Bangia atrovirens Lyngbye
 Bangia breviarticulata C.K.Tseng
 Bangia discoidea A.Aziz
 Bangia enteromorphoides E.Y.Dawson
 Bangia fuscopurpurea (Dillwyn) Lyngbye
 Bangia gloiopeltidicola Tanaka
 Bangia halymeniae M.J.Wynne
 Bangia maxima Gardner
 Bangia quadripunctata Lyngbye
 Bangia radicula B.F.Zheng & J.Li
 Bangia simplex A.H.S.Lucas
 Bangia tanakai Pham-Hoàng Hô
 Bangia tenuis N.L.Gardner
 Bangia vermicularis Harvey
 Bangia yamadae Tanaka

Izvori

Bangiaceae

Bangia


المقوم هو جهاز كهربائي يحوّل التيار المتردد (AC) الذي يعكس اتجاهه بشكل دوري إلى التيار المستمر (DC) الذي يتدفق في اتجاه واحد فقط.

تُعرف العملية باسم التقويم، لأنها «تقوّم» اتجاه التيار. من الناحية الفيزيائية، تأخذ المقومات عدة أشكال، بما فيها ثنائيات الصمامات المفرغة، والخلايا الكيميائية الرطبة، ومقوّمات القوس الزئبقي، وحزم النحاس والمقومات السيلينيومية، والثنائيات شبه الموصلة، والمقومات السليكونية المحكومة، وغيرها من مفاتيح أشباه الموصلات المعتمدة على السيليكون. تاريخيًا، استُخدمت المحركات والمفاتيح الكهروميكانيكية المتزامنة. استخدمت المستقبلات اللاسلكية الأولى، التي تسمى اجهزة الراديو البلوري، «كاشف شعيرة القط» المكوّن من الأسلاك الدقيقة التي تضغط على بلورة من الغالينا (كبريتيد الرصاص) لتعمل كمقوم للتلامس أو «مكشاف بلوري».

للمقومات العديد من الاستخدامات، ولكن غالبًا ما تكون مكونًا في مزودات التيار المستمر وأنظمة نقل تيار الجهد العالي المستمر. قد يُستخدم التقويم لأغراض أخرى غير توليد التيار المستمر لاستخدامه كمصدر للطاقة. كما ذُكر سابقًا، تعمل  أجهزة الكشف عن الإشارات اللاسلكية كمقومات. في أنظمة تسخين الغاز، يُستخدم  للكشف عن وجود لهب.

اعتمادًا على نوع مزود التيار المتناوب وترتيب دارة المقوم، قد يتطلب الجهد الكهربائي الخارج تنعيمًا إضافيًا لتوليد جهد ثابت موحد. تتطلب العديد من تطبيقات المقومات، مثل مزودات الطاقة لأجهزة الراديو والتلفاز والحاسوب، جهدًا ثابتًا ودائمًا من التيار المستمر (كما التيار الذي تولده البطارية). في هذه التطبيقات، يتم تنعيم ناتج المقوم باستخدام مرشح إلكتروني، والذي قد يكون مكثفًا أو  أو مجموعة من المكثفات والخانقات والمقاومات، وربما يليها منظم الجهد لتوليد جهد مستمر ثابت.

أنواع المقومات
يمكن تصنيف المقومات وفقا لـ:

التكنولوجيا المستخدمة - قديما كانت تستخدم الصمامات المفرغة لتقويم التيار الكهربي، كما ظهر نوع اخر من المقومات مثل وصلة اكسيد النحاس. لكن ومع ظهور اشباه الموصلات أصبحت هي المستخدمة حاليا وأشهرها نوعان: ثنائيات السيلكون وثنائيات الجرمانيوم. تتميز (المقومات المستخدم فيها شبه الموصل) برخص ثمنها وصغر حجمها وقلة استهلاكها للطاقة وكذلك كفاءتها.

 الجهد أو الفولتية المراد توحيدها فهناك مقومات الجهد المنخفض والعالي.

عملية التقويم - موحد نصف الموجة وموحد الموجة الكاملة.

تقويم نصف الموجة
وفيه تتم عملية تقويم نصف دورة الموجة الموجبة أو السالبة (اعتمادا على وضعية الثنائي في الدائرة). يستخدم ثنائي واحد في دوائر احادي الطور أو ثلاثة في الدوائر ثلاثية الطور. كما في الشكل التالي يلاحظ أن ثنائي المساري يمرر نصف الموجة بينما يرفض النصف الآخر.

تقويم الموجة الكاملة

هناك طريقتان لتحصيل هذه المهمة: طريقة القنطرة بأربعة ثنائيات، وطريقة ثنائيين مع محول. القنطرة مكونة من أربعة من الصمام الثنائي يتم تقويم الموجة بنصفيها الموجب والسالب لتنتج تيارا مستمرا.

عند استخدام أربعة ثنائيات (موحد الجسر أو القنطرة) يقوم ثنائيان بتمرير نصف الموجة الأولى إلى طرفي حمل بينما يتولى الثنائيان الآخران مهمة رفض التوجيه الخطأ (انعكاس) وفي النصف الآخر تنعكس العملية.

في الدوائر أحادية الطور يمكن إعادة العملية السابقة باستخدام ثنائيين ومحول كهربائي ذي ثلاثة أطراف كما في الشكل. لاحظ أن جهد الخرج هو نصف جهد الملف الثانوي في المحول وذلك لأن الملف الثانوي قد قسم إلى ملفين متساويين في قيمة الجهد ومتعاكسين في الاتجاه.

يبين الشكل التالي عملية توحيد الدوائر ثلاثية الطور.

المقوم العملي
بسبب جهد الانحياز الحرج الذي تمتلكه الثنائيات لكي تعمل فأن الموجة الناتجة عن عملية التوحيد تكون دائما أقل من الموجة المثالية بمقدار جهد الانحياز (حولي 0.3 فولت في الجرمانيوم و0.7 فولت في السيلكون) كمايظهر دائما قطع للجهود الاقل من جهد الانحياز.

تنعيم خرج المقوم
يمكن تحويل الموجات المقومة إلى تيار مستمر ثابت القيمة مثل تيار البطارية بإضافة مكثف كهربائي ومقاومة كهربائية. ستظل هناك دائما بعض القمم الصغيرة (اشبه بسن المنشار) والتي تتناسب قيمتها مع تيار الحمل.

تثبيث خرج المقوم

وهي آخر مرحلة حيث تتم بإضافة صمام ثنائي زينر لتثبيت الجهد على القيمة المطلوبة، غير أن تيار الخرج المحصل يكون منخفض إلى متوسط. وعندما يتطلب الأمر تيار خرج مرتفع نسبيا يفضل استعمال بدل ثنائي زينز المنظم وهو دائرة متكاملة ذات ثلاث أطراف مصممة خصيصا لتثبيث الجهد الكهربي على قيمة معروفة تختلف من قطعة لأخرى.

مقومات مضاعف الجهد

يمكن الاستفادة من مقوم نصف الموجة بإضافة مجموعة من الثنائيات والمكثفات مرتبطة بشكل معين في الدائرة كما في الشكل لتعمل كجهاز مضاعف أو رافع لفولتية التيار المستمر.

التطبيقات
الغرض الرئيسي هو جعل تغذية أحمال التيار المستمر من دوائر التيار المتردد ممكنة وبشكل خاص الأجهزة الإلكترونية. يوجد تطبيق اخر للمقومات في تحسس الاشارات الراديوية التي تستخدم عملية التضمين.

انظر أيضا
 محول تردد
 الصمام الثنائي
 المكثف
 العاكس الكهربائي
 منطقة انخفاض

المصادر

تحويل الطاقة الكهربائية
دارات إلكترونية
مقومات
مكونات نظم الطاقة الكهربائية

مقوم


Anni Podimata (; * 8. Oktober 1962 in Athen) ist eine griechische Politikerin (PASOK).

Podimata erwarb die Philosophische Fakultät der Universität Athen in den Fachbereichen Französische Sprache und Philologie. Daraufhin besuchte sie mit einem EG-Stipendium ein postgraduales Seminar am Institut Journalistes en Europe in Paris.

Podimata arbeitete zunächst als Mitarbeiterin der Zeitungen I Avgi und To Vima und beim Radiosender Athen 9,84. Danach war sie Korrespondentin für den Fernsehsender ET1 und die Athener Nachrichtenagentur in Paris. Von 1996 bis 1998 war sie Redakteurin für außenpolitische Themen bei Zeitung Exousia, danach bis 2007 bei To Vima und To Vima tis Kyriakis. 2000 erhielt sie vom Verband türkischer Rundfunkjournalisten den griechisch-türkischen Freundschaftspreis für ihren Beitrag zur Annäherung beider Länder. Der Preis wurde in Ankara von den damaligen Außenministern der beiden Länder, Georgios Papandreou and İsmail Cem, verliehen.

Seit 2009 ist Podimata Mitglied des Europäischen Parlaments, in dem sie seit dem 5. Juli 2011 Vizepräsidentin ist. In dieser Funktion soll sie ihre Mitarbeiterin gemobbt haben, der ein Gericht hierfür im Dezember 2013 Schadenersatz in Höhe von 50.000 Euro zusprach.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für Griechenland
PASOK-Mitglied
Grieche
Geboren 1962
Frau

Anni Podimata


Makedonska republička nogometna liga je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1974./75.  Sudjelovalo je 18 klubova, a prvak je bio "Pelister" iz Bitolja.

Ljestvica

 naselje Gjorče Petrov – danas dio Skoplja
 Titov Veles – tadašnji naziv za Veles

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak Fudbalskog saveza Jugoslavije 1974./75. i 1975./76., Beograd, ISSN: 0351-2894, str. 539

1974-75 1
MAK 1 republička
1974-75 1 republička
1974-75

Makedonska republička nogometna liga 1974./75.


Hacettepe Üniversitesi (HÜ), 8 Temmuz 1967 tarihinde, 892 sayılı kanun ile Türkiye'nin başkenti Ankara'da kurulmuş olan bir devlet üniversitesidir. Merkez kampüsü Sıhhiye'de, en büyük yerleşimi ise Beytepe Kampüsü'nde olan üniversitenin toplamda beş adet yerleşkesi bulunmaktadır. Sıhhiye ve Beytepe dışındaki kampüslerde çeşitli meslek yüksekokulları ve araştırma merkezleri bulunmaktadır. 2019 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı binasının da Beytepe Kampüsü'ne taşınması sonucunda Beşevler'deki kampüs tamamen boş kalmıştır. 2020 yılı itibarıyla üniversitenin rektörü, 24 Haziran 2020 tarihinde Cumhurbaşkanlığı tarafından atanmış olan Prof. Dr. Mehmet Cahit Güran'dır.

Tarihçe
Hacettepe Üniversitesi'nin temelleri; 2 Şubat 1954 tarihinde, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne bağlı olarak Altındağ'ın Hacettepe semtinde kurulan Çocuk Sağlığı Kürsüsü'ne dayanır. Profesör Doktor İhsan Doğramacı başkanlığında yönetilen bu kürsü, 1957 yılında Çocuk Sağlığı Enstitüsü ve Hastanesi adını alarak bir sağlık kuruluşuna dönüştürüldü. 1958 yılına gelindiğinde ise, enstitü bünyesinde devam ettirilen araştırma ve tedavi çalışmalarına ek olarak, eğitim faaliyetlerine başlandı. 1961'de hemşirelik, tıbbi teknoloji, fizik tedavi ve rehabilitasyon bölümleri; 1962 senesinde de beslenme ve diyetetik üzerine Sağlık Bilimleri Yüksekokulu kuruldu. 1963 yılında yüksekokulun ismi Tıp ve Sağlık Bilimleri Fakültesi olarak değiştirildi. Ayrıca, yine aynı sene Diş Hekimliği Yüksekokulu da eğitim hayatına başladı. Tek bir çatı altında ve eş zamanlı olarak eğitim, araştırma ve tedavi faaliyetlerini yürütmek güçleştiği için 1965 yılında Hacettepe Bilim Merkezi kurularak bütün eğitim faaliyetleri bu birime bağlandı. Diğer tüm sağlık çalışmaları ise sonraki yıl aktif hale gelen Hacettepe Tıp Merkezi ve Hastanesi bünyesinde devam ettirildi.

8 Temmuz 1967 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 892 sayılı kanunla resmî olarak Hacettepe Üniversitesi kuruldu. Tıp, Sağlık, Fen ve Sosyal Bilimler Fakülteleri ile eğitime başlayan üniversiteye 1968 yılında Ev Ekonomisi Yüksekokulu dahil edildi. Önceki yıllarda yüksekokul sıfatıyla kurulmuş olan Eczacılık ve Diş Hekimliği bölümleri ise 1971 yılında fakülte haline getirildi. Zaman içerisinde yeni bölümlerin, fakültelerin, araştırma merkezlerinin ve yüksekokulların açılmasıyla giderek büyüyen ve bina sıkıntısı yaşamaya başlayan üniversite, çözümü yeni bir yerleşkeye taşınmakta buldu. Bu bağlamda; Sıhhiye Kampüsü'ne 20 kilometre uzaklıkta bulunan Beytepe mevkiinde, 1500 hektarlık bir alana Beytepe Kampüsü kuruldu.

2020 yılı itibarıyla Hacettepe Üniversitesi; on beş fakülte, on beş enstitü, iki yüksekokul, bir konservatuvar, dört meslek yüksekokulu ve  doksan sekiz araştırma ve uygulama Merkezi ile faaliyetlerine devam etmektedir.

892 sayılı kanun

4 Temmuz 1967 yılında Resmî Gazete'de yayımlanan ilana göre Hacettepe Üniversitesi'nin kurulması hakkındaki kanun açıklandı.
 Madde 1 - "Merkezi Ankara'da olmak üzere Hacettepe Üniversitesi adı ile tüzel kişiliği haiz özerk bir üniversite kurulmuştur."
 Madde 2 - "Hacettepe Üniversitesine bağlı ve tüzel kişiliği haiz Fen ve Sosyal Bilimler Fakültesi, Tıp Fakültesi ve Sağlık Bilimleri Fakültesi kurulmuştur. Hacettepe Üniversitesi içinde fakülteler, yüksek okul veya okullar ile enstitüler açılmasına; bunların birleştirilmesine veya kaldırılmasına Senato karar verir. Hacettepe Üniversitesi ile buna bağlı fakültelerin, yüksekokul, okul ve enstitülerin işleyiş, akademik düzen, yönetim ve denetimini ilgilendiren hususlar Senatoca hazırlanacak yönetmeliklerle belirtilir."
 Madde 3 - "Hacettepe Üniversitesi Senatosu; rektörün başkanlığında, öğretim görevi başında bulunan önceki rektörden, fakülte dekanlarından, her fakülteden profesörlerin kendi aralarından üç yıl için seçecekleri ikişer profesörden ve rektörlüğe bağlı her yüksek okulun müdüründen kurulur."
 Madde 4 - "Hacettepe Üniversitesi rektörü, üniversite senatosu tarafından ve senato üyeleri arasından beş yıl için seçilir. Dönem süresi biten rektör üç defadan fazla olmamak üzere birer yıl süre ile yeniden seçilebilir. Rektör, Senato üyelerinden bir veya ikisini rektör yardımcısı olarak seçer. Rektör, işi başında bulunmadığı zaman rektör yardımcılarından veya dekanlardan birini vekil tayin eder. Rektör üniversite tüzel kişiliğinin temsilcisidir. Rektör, üniversite ve ona bağlı fakültelerle diğer kurumların yürütme amiri olup tahakkuk memurlarını tayin eder. Rektör yardımcılarına, fakülte dekanlarına, okul ve enstitü müdürleri ile Üniversite Genel Sekreterine uygun göreceği ölçüde yetki verebilir. Memur ve hizmetlilerin atanma, terfi ve nakilleri rektör veya görevlendireceği rektör yardımcıları, dekanlar ve üniversite genel sekreteri tarafından yapılır."
 Madde 5 - "Hacettepe Üniversitesi'ne bağlı fakültelerin dekanları, Fakülte Profesörler Kurulu üyeleri ile bu fakültelere bağlı yüksekokul müdürlerinin bir arada yapacakları toplantıda dört yıl için seçilir. Dönem süresi biten dekanlar üç defadan fazla olmamak üzere birer yıl süre ile yeniden seçilebilirler."

Üniversite logosu ve maskot
Hacettepe Üniversitesi tarafından kullanılmakta olan logo esasen okulun kuruluşundan çok önce, Hacettepe Enstitüsü'nde öğrenim görmekte olan bir öğrenci tarafından tasarlanmıştır. Yücel Tanyeri'nin hazırladığı ve başlarda okulun tiyatro topluluğu tarafından kullanılan bu amblem, hem Hitit uygarlığının sembollerinden birisi olan geyik motifini hem de Hacettepe'nin "h" ve "T" harflerini içinde barındırır. 1967 yılında, okulun rektörü İhsan Doğramacı yeni kurulan bu okul için bir logo tasarlanmasını isteyince o sıralar Tıp Fakültesi'nde okuyan Tanyeri daha önceden tasarlamış olduğu bu çalışmayı düzenleyip yeniden projelendirmiş ve Senato'ya sunmuştur. Olası iki proje arasında yapılan oylama sonucunda ise bütün jüri üyelerinin oylarını kazanan Tanyeri'nin çizimi, üniversitenin resmî amblemi seçilmiştir. Daha sonraki yıllarda maskot olarak yine geyik imgesi belirlenmiş, okulun Amerikan futbolu takımı olan Red Deers (Kızıl Geyikler) da adını bu tarih ve anlam yüklü amblemden almıştır. Esasen, Hitit kültürüne ait olan ve Ankara'nın pek çok yerinde, birçok kurumunda sembol olarak kullanılan geyiğin Hacettepe Üniversitesi tarafından benimsenmesi de bir tesadüf değildir. Çünkü okul henüz açılmadan önce, yeni kurulması planlanan üniversitenin isminin "Eti Üniversitesi" ya da "Hitit Üniversitesi" olacağı yönünde iddialar vardı. Yücel Tanyeri de bu olasılık üzerine Hitit medeniyetinden izler taşıyan bir çalışma yapmıştır.

Rektörler

Akademik birimler

Fakülte ve enstitüler
2019 eğitim yılı itibarıyla Hacettepe Üniversitesi bünyesinde 15 fakülte ve 15 enstitü bulunmaktadır. Sağlık bilimleri ile ilgili okullar genellikle Sıhhiye Kampüsü'nde toplanmışken, diğer fakülte ve enstitüler Beytepe Kampüsü'nde yer almaktadır.

Okullar
2019 eğitim yılı itibarıyla Hacettepe Üniversitesi bünyesinde 2 yüksekokul ve 4 meslek yüksekokulu bulunmaktadır. Yüksekokullar Beytepe Kampüsü'nde, meslek yüksekokulları ise Sincan, Sıhhiye ve Opera mevkilerinde yer almaktadır.

Konservatuvar
Geçmişi 1936 yılına kadar dayanan ve Kültür ve Turizm Bakanlığına bağlı olarak eğitim veren Ankara Devlet Konservatuvarı, 1982 yılından itibaren Hacettepe Üniversitesi bünyesinde faaliyet göstermeye devam etmektedir. 2019 yılının başlarına kadar Beşevler'deki kampüste bulunan okul, Şubat ayı itibarıyla Beytepe Kampüsü'ndeki yeni binasına taşınmıştır.

Sosyal ve kültürel imkanlar

Öğrenci toplulukları
Hacettepe Üniversitesi, Türk üniversiteleri arasında bünyesinde en çok topluluk bulunan okullardan biridir. Çoğu Sıhhıye ve Beytepe Kampüsü'nde kümelenmiş olan yaklaşık 140 farklı öğrenci topluluğu bulunmaktadır. Sanat, spor, bilim, siyaset, teknoloji gibi belli başlı alanlarda etkinlikler düzenleyen kulüplerin yanı sıra hayvan, kadın ve insan hakları üzerine çalışmalar yapan gruplar da vardır. Okul öğrencileri yalnızca mevcut topluluklara üye olmakla kalmayıp, gerekli şartları yerine getirdikleri takdirde ilgi alanlarına göre kendi kulüplerini de oluşturabilmektedirler.

Her topluluğun başında yönetici olarak öğrenciler arasından seçilen bir başkan ve her bölümden seçilen bir öğretim görevlisi bulunmaktadır. Her yıl, okula yeni kayıt yaptıran öğrencilerin bu topluluklarla tanışması ve onlara dahil olması amacıyla oryantasyon haftasında Beytepe Kongre ve Kültür Merkezi salonlarında mevcut kulüplerin tanıtımları ve kayıt işlemleri yapılmaktadır.

Kütüphaneler

Cumhuriyet tarihinin en eski üniversitelerinden olan Hacettepe Üniversitesi, öğrencilerin ve öğretim görevlilerinin yararlanabilmesi için barındırdığı bilimsel kaynaklar açısından da ülkedeki sayılı okullardan biridir. Beştepe, Beytepe ve Sıhhiye Kampüslerinde üç büyük kütüphanesi bulunan üniversite, mevcut kaynaklarına kampüs dışından erişim sağlanabilmesi için internet üzerinden bilgi paylaşımı yapabilecek bir e-kütüphane sistemi de kurmuştur. Dileyen herkesin kaynak bağışında bulunabileceği kütüphaneler, Hacettepe Üniversitesi'nin çeşitli protokoller aracılığıyla anlaşma yaptığı üniversite ve kurumlar tarafından da kullanılabilmektedir.

Müzeler
Hacettepe Üniversitesi, üzerine kurulduğu temel değerler ve kurum olarak benimsenen misyon çerçevesinde bilimin yanında daima sanatı da ön planda tutmuştur. Yıl içerisinde düzenlenen çeşitli sanat etkinliklerinin yanı sıra iki adet sanat müzesi de üniversitenin farklı kampüslerinde ziyarete açıktır. Bunlardan ilki ve en eski olanı, 2005 yılında açılan Hacettepe Sanat Müzesi'dir. Koleksiyonunda Burhan Doğançay, Şeref Akdik, Hikmet Onat, Feyhaman Duran, Avni Arbaş, Nevzat Akoral, Nuri Abaç ve Fikret Otyam gibi önemli sanatçıların eserlerine de yer verilen müze, Sıhhiye Kampüsü'nde bulunur. 3 Mart 2020'de açılışı gerçekleştirilen Hamiye Çolakoğlu Seramik Müzesi ise uzun yıllar boyunca Türk seramik sanatına ve Hacettepe Üniversite'ne emek veren sanatçı ve akademisyen Hamiye Çolakoğlu anısına kurulmuştur. Beytepe Kampüsü'nde, Ankara Devlet Konservatuvarı binasında yer alan müze Ankara Etnografya Müzesi Müdürlüğü'ne bağlıdır.

Uluslararası başarılar

Webometrics Sıralaması
Webometrics; dünya çapında yaklaşık 19.000 üniversitenin çeşitli alanlarda karşılaştırıldığı ve sıralandığı, İspanya Ulusal Araştırma Konseyi (CSIC) bünyesinde faaliyet gösteren bir araştırma merkezidir. 2004 yılından beri Ocak ve Temmuz aylarında verilerini güncelleyen Webometrics, dünyanın önde gelen prestijli listelerinden biridir.

QS listeleri
QS Dünya Üniversite Sıralamaları, Birleşik Krallık merkezli bir araştırma şirketi tarafından; akran denetimi, fakülte-öğrenci oranı, atıf alan akademik makale sayısı, mezunların başarısı, uluslararası öğrenci ve öğretim görevlilerinin sayısı gibi çeşitli kriterler doğrultusunda dünya üniversitelerinin sıralandığı prestijli bir listedir. 2012 yılından beri QS listelerine girmeyi başaran Hacettepe Üniversitesi, özellikle de sadece Avrupa ve Orta Asya'daki üniversitelerin dahil edildiği EECA sıralamalarında pek çok yerli ve yabancı okulu gerisinde bırakarak daima ilk 50 eğitim kurumu arasında yer almayı başarmıştır.

ARWU listeleri
Hacettepe Üniversitesi; araştırmaları Şanghay Jiao Tong Üniversitesi tarafından yapılan ve 2003 yılından beri 1800 dünya üniversitesinin değerlendirilip ilk 1000'e girenlerin yayımlandığı Academic Ranking of World Universities listelerine ilk defa 2003 yılında girmeyi başarmıştır.

THE listeleri
2010 yılından beri Birleşik Krallık merkezli araştırma dergisi Times Higher Education tarafından yayımlanan listelere ilk defa 2016 senesinde girmeyi başaran üniversite, o tarihten beri yapılan her yeni sıralamada daha iyi bir sonuç elde etmiştir.

CWUR Sıralaması
Center for World University Rankings, 2012 yılından beri Birleşik Arap Emirlikleri merkezli olarak yayımlanan ve dünya çapındaki 2000 üniversitenin sıralandığı bir listedir. CWUR'a Türkiye'nin en iyi üç üniversitesinden birisi olan Hacettepe, 2018 yılında ülkenin en başarılı eğitim kurumu olarak kayıtlara geçmiştir.

RUR (Round University Ranking) Sıralaması

Önemli mezunlar

51 yılı aşkın süredir lisans, yüksek lisans ve doktora programlarında eğitim veren Hacettepe Üniversitesi; tıp, psikoloji ve sosyal bilimlerdeki başarısının yanı sıra edebiyat, müzik, tiyatro ve sahne sanatları alanında da birçok yetenekli kişiye eğitim yuvası olmuş, başta Türkiye'ye olmak üzere tüm dünyaya mâl etmiştir. Ankara Devlet Konservatuvarı'nı bünyesinde bulunduran üniversite sanat ve spor alanlarına önem vermekle yetinmeyip, bu alanlarda birçok yetenekli birey yetiştirerek başarısını kanıtlamış eğitim kurumlarından birisidir. Hacettepe Üniversitesi sahip olduğu senfoni orkestrası ile öne çıkmakla kalmayıp, her yıl bu orkestraya bütçe ayırmaktadır. Bu yönüyle Türkiye'deki sayılı üniversitelerden biridir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hacettepe Üniversitesi Resmî Websitesi*

Ankara'daki devlet üniversiteleri
1967'de kurulan üniversiteler
1967'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
Avrupa Üniversiteler Birliği

Hacettepe Üniversitesi