Voorepera ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Lüganuse (Luganuse vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung
Das Straßendorf hat 67 Einwohner (Stand 1. Januar 2012). Es liegt an der Landstraße zwischen der estnischen Hauptstadt Tallinn und der russischen Metropole Sankt Petersburg. In der Nähe des Ortes liegt das Moor Voorepera (Voorepera raba).

Persönlichkeiten
Berühmtester Sohn des Ortes war der estnische Dirigent und Chorleiter Arno Kallikorm (1915–1992). An seinem Geburtshaus erinnert heute eine Gedenktafel an ihn.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)

Voorepera


MSC Carouge je kontejnerski brod kojeg je 2007. godine izgradilo rumunjsko brodogradilište Mangalia odnosno današnji Daewoo Mangalia Heavy Industries. Brod je u vlasništvu međunarodne brodarske kompanije Mediterranean Shipping Company a plovi pod portugalskom zastavom. Riječ je o trećem (nakon Geneve i Leigha) od ukupno dvanaest brodova koliko ih je kompanija naručila.

Vanjske poveznice
Informacije o brodu na Vessel Finder.com
Informacije o brodu na Marine Traffic.com

 Teretni brodovi

MSC Carouge


Akinari Kawazura (født 3. maj 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Omiya Ardija.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akinari Kawazura


السيوف هو حى بقسم المنتزه بمدينة الإسكندرية بمصر، وهو ملاصق لميدان الساعة. ينقسم حي السيوف إلى قسمين وهما حي «السيوف بحري» وحي «السيوف قبلي». تظهر اهميه هذه المنطقة في انها أحد مخارج محافظه الاسكندريه فهي تؤدي الي الطريق الزراعي والصحراوي.

أهم معالم
 «حديقة دوران السيوف (البياصه سابقا)» وهي حديقة جميلة متوسطة الحجم على شكل دائرة تقع في ملتقى طرق، يمكن وصفها بأنها ميدان منطقة السيوف.
 مبنى المطافئ بالحي.
 قرية عبد الوهاب للمشويات وهى عبارة عن مطعم مشويات شهير ضخم الحجم مكون من مبنى كبير ذو عدة طوابق.
 أكاديمية الأسكندرية للعلوم.
 المعهد العالى للسياحة والفنادق والحاسب الآلى (الإسكندرية)|المعهد العالى للسياحة والفنادق والحاسب الآلى.
جمعية الانوار الإسلامية.
 مسجد الانوار الإسلامية (خالد بن الوليد).
مسجد مكة.
 مسجد التواب الرحيم.
مسجد عثمان بن عفان.
مسجد المدينة المنورة.
مسجد مبروك.
مسجد التنعيم.
 منطقة الفلكي وهي من المناطق المزدحمة بالسكان وتشتهر بالعمارات المرتفعة ومتوسط عدد الطوابق بها أكثر من 15 طابقآ.
 وتعتبر الفلكي من المناطق الخطرة لان ارضها طينية لا تتحمل كل الاوزان التي تقع عليها.
 منطقه السيوف شماعة ويوجد لها بعض الأسماء مثل ارض نوفل ارض حليم موسى ارض طالون.
 كنيسة الأنبا أثناسيوس الرسولي - الأرثوذكسية.
 سيتى لايت مول
 جمعيه اطياب السيوف
 جمعية مصر للتنمية الاجتماعية.
 ارض نوفل امام بنزينه صبرى (شارع احمد عبد الوهاب)

مراجع

أحياء الإسكندرية
أماكن مأهولة في محافظة الإسكندرية

السيوف (الإسكندرية)


Em jornalismo, Deserto de Notícia é um município que não possui veículos de imprensa sediados em sua área geográfica, e que portanto carece de acesso à cobertura jornalística do noticiário local.

Origem do termo
O termo ganhou destaque nos Estados Unidos a partir do levantamento America's Growing News Deserts publicado na Columbia Journalismo Review em 2017, o qual mostrou o cenário de fechamentos de jornais no país. Nos EUA, o termo é atribuído à ausência de jornais impressos, sejam diários ou não.

No Brasil, o termo é utilizado para descrever localidades sem a presença de nenhum tipo de veículo de notícia (online, impresso, TV ou rádio), e a principal pesquisa é publicada no Atlas da Notícia, um levantamento que abrange todo o território nacional, cuja metododologia é "baseada, principalmente, na contabilização de veículos de notícia no Brasil, seja através de pesquisa própria como de colaboração de terceiros".

Em Portugal, o termo também  utilizado para descrever localidades sem a presença de nenhum tipo de veículo de notícia. A principal investigação é da Universidade da Beira Interior.

Atlas da Notícia
O Atlas da Notícia é uma iniciativa realizada pela organização não-governamental Instituto Para o Desenvolvimento do Jornalismo (Projor), organização criada em 2002 pelo renomado jornalista Alberto Dines (Rio de Janeiro, 19 de fevereiro de 1932 — São Paulo, 22 de maio de 2018), em parceria com a agência brasileira de jornalismo de dados Volt Data Lab.

O pesquisa do Atlas da Notícia trata de um mapeamento geográfico da imprensa, e não uma qualificação dos veículos ou acompanhamento trabalhista.

A primeira edição foi lançada em 2017 e constatou que 70 milhões de brasileiros viviam em localidades sem jornais impressos nem sites de notícia. Essa edição não considerou veículos de radiodifusão (TV e rádio).

Após mudanças e aprimoramentos na metodologia da pesquisa, em 2021, o Atlas da Notícia publicou os resultados de sua quarta edição, considerando quatro formatos (online, impresso, TV e rádio) e também fechamentos de veículos.

A partir de 2018 o projeto passou a contar com apoio financeiro do Facebook e com apoio insticional da Associação Brasileira de Jornalismo Investigativo (Abraji) e da Sociedade Brasileira de Estudos Interdisciplinares da Comunicação (Intercom).

Segundo publicação no Observatório da Imprensa, o Atlas da Notícia já foi fonte para mais de 81 citações do Atlas da Notícia em trabalhos acadêmicos e 175 menções na imprensa entre 2017 e janeiro de 2021.

VEÍCULOS TOTAIS MAPEADOS
Número de iniciativas cadastradas no banco de dados

Desertos de Notícia no Brasil (2021)
A edição mais recente do relatório do Atlas da Notícia constatou que 34 milhões de brasileiros não têm acesso a qualquer informação jornalística sobre o lugar onde vivem. Eles fazem parte da população de 3.280 municípios que são considerados desertos de notícias. Seis em cada dez municípios no Brasil estão nessa situação.

Alguns dos principais pontos do levantamento:

 Veículos digitais são agora a segunda maior categoria no Brasil, atrás apenas de rádios
 Mídia impressa teve fechamento de pelo menos 200 veículos
 Desertos de notícia encolhem 5,9%, num total de 3.280 municípios
 População em desertos de notícia tem queda de 9,6%, para 33,7 milhões de habitantes

MUNICÍPIOS COM NOTICIÁRIO
Considera não desertos (+3 veiculos) e quase desertos (1-2 veículos)

Desertos de Notícia em Portugal (2021)
O mapeamento do Deserto de Notícias em Portugal foi feito investigador Giovanni Ramos, da Universidade da Beira Interior, nos anos de 2020 e 2021, no âmbito do projeto Re/media.Lab, associado ao LabCom. Em 2022, o estudo passou para o projeto MediaTrust.

Dos 308 concelhos portugueses, 61 estavam no deserto de notícias segundo levantamento. Em 2020, eram 57. A maioria dos concelhos encontram-se distantes do litoral, principalmente nas regiões do Alentejo e Trás-os-Montes.

!Artigos novos
Jornalismo

Deserto de Notícia


ابن أبي ذئب ( 80 - 159 هـ) اسمه: محمد بن عبد الرحمن بن المغيرة بن الحارث تابعي من رواة الحديث.

نسبه
الإمام الثبت العابد شيخ الوقت أبو الحارث محمد بن عبد الرحمن بن المغيرة بن الحارث بن أبي ذئب هشام بن شعبة بن عبد الملك بن أبي قيس بن عبد ود القرشي العامري المدني الفقيه، ولد سنة ثمانين للهجرة.

روى عن
حدث عن عكرمة وشعبة بن دينار موليي ابن عباس وسعيد المقبري وشرحبيل بن سعد والزهري ونافع العمري وصالح مولى التوأمة ويحيى بن سعيد الأنصاري وخلق.

روي عنه
ابن المبارك ويحيى القطان وأبو نعيم والقعنبي وأسد بن موسى وأحمد بن يونس وعلي بن الجعد وخلق كثير، قال أحمد بن حنبل: كان ابن أبي ذئب يشبه سعيد بن المسيب، فقيل لأحمد: أخلف مثله؟ قال: لا، وقال: كان أفضل من مالك إلا أن مالكاً أشد تنقية للرجال منه، قال الواقدي: وكان من أورع الناس وأفضلهم، ورمي بالقدر وما كان قدرياً، لقد كان يعيبهم، وكان يصلي الليل أجمع، ويجتهد في العبادة، ولو قيل له إن القيامة تقوم غداً ما كان فيه مزيد اجتهاد، وأخبرني أخوه قال: كان يصوم يوماً ويفطر يوماً، ثم سرد الصوم، وكان خشن العيش، يتعشى الخبز بالزيت، وله قميص وطيلسان يشتو فيه ويصيف، وكان من رجال العلم صرامة وقولا بالحق، وكان يحفظ حديثه لم يكن له كتاب، وكان يبكر إلى الجمعة فيصلي حتى يخرج الإمام...

قالوا عنه
 قال أحمد: هو أورع وأقوم بالحق من مالك، دخل على المنصور فلم يهبه أن قال له الحق، وقال: الظلم ببابك فاش، وأبو جعفر أبو جعفر. قال مصعب الزبيري: كان ابن أبي ذئب فقيه المدينة. وقال أبو نعيم: حججت عام حج أبو جعفر ومعه ابن أبي ذئب ومالك، فدعا ابن أبي ذئب فاقعده معه على دار الندوة فقال له: ما تقول في الحسن بن زيد؟ قال: إنه ليتحرى العدل، فقال له: ما تقول فيّ وأعاد عليه فقال: ورب هذه البنية إنك لجائر، قال: فأخذ الربيع بلحيته فقال له أبو جعفر: كف يا ابن اللخناء، وأمر له بثلاثمائة دينار، وقيل: إن المهدي حج فدخل مسجد النبي صلى الله عليه وسلم فلم يبق إلا من قام إلا ابن أبي ذئب! فقيل له: قم فهذا أمير المؤمنين، قال: إنما يقوم الناس لرب العالمين، فقال المهدي: دعوه فقد قامت كل شعرة في رأسي.. توفي سنة تسع وخمسين ومائة.

مراجع

رواة الحديث
فقهاء التابعين
مواليد 80 هـ
وفيات 159 هـ

ابن أبي ذئب


An Stanhopea insignis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.Frost ngan William Jackson Hooker. An Stanhopea insignis in nahilalakip ha genus nga Stanhopea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stanhopea

Stanhopea insignis


Lygromma wygodzinskyi est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du département de Cundinamarca en Colombie. Elle se rencontre vers Choachí.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick en 1978.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Petr Wolfgang Wygodzinsky.

Publication originale
 Platnick, 1978 : « Two new species of Lygromma (Araneae, Gnaphosidae). » Journal of Arachnology, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Colombie

Lygromma wygodzinskyi


John R. McConathy (Gibsland, Luisiana, 9 de abril de 1930 - Bossier City, Luisiana, 19 de abril de 2016) fue un baloncestista estadounidense que disputó una temporada en la NBA. Con 1,96 metros de estatura, lo hacía en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Demons de la Universidad de Northwestern State, en las que promedió 16,3 puntos por partido.

Profesional
Fue elegido en la quinta posición del Draft de la NBA de 1951 por Syracuse Nationals, pero acabó finalmente en los Milwaukee Hawks, donde jugó una única temporada, en la que promedió 1,3 puntos y 1,8 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de John McConathy en ultimatenba.com

Baloncestistas de Luisiana
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Milwaukee Hawks
Baloncestistas de los Northwestern State Demons

John McConathy


Alexandra Murăruș () este o actriță de teatru, film și traducătoare română.

Biografie
Alexandra Murăruș a studiat între anii 2004-2008 la U.N.A.T.C, Facultatea de Teatru, secția Arta Actorului, București.

Filme
 Ultimul glonț - Nadia
 Inocența furată - Raluca
 The Dancing Dogs Of Dombrova - Marta

Teatru
 Moartea unui comis voiajor de Arthur Miller
 Mamouret de Jean Sarment
 Autobahn de Neil LaBute
 Hamlet de William Shakespeare
 Martiri de Marius von Mayenburg
 Biedermann și incendiatorii de Max Frisch
 Woyzeck de Georg Büchner
 Reasons to be pretty de Neil LaBute
 Trei surori de A. P. Cehov

Legături externe
Alexandra Murarus pe IMDb
Alexandra Murarus pe CineMagia
Alexandra Murarus pe Kinopoisk
Biografie Alexandra Murarus pe CinemaRX
Alexandra Murarus tnrs.ro
Actorul tânăr/ Adevărul despre supraviețuiremediafax.ro

Interviuri
Actrita Alexandra Murarus: "Cartea soaptelor" e superba!carteasoaptelor.ro
Alexandra Murăruș: "Nu mi-am propus niciodată să fiu fotomodel, să trăiesc din asta" Nuami Dinescu, 23 iunie 2013, evz.ro

Nașteri în 1985
Nașteri pe 18 decembrie
Actrițe române
Actrițe de film române
Actrițe de teatru române
Oameni în viață
Traducători români
Bucureșteni

Alexandra Murăruș


A Classe Lion foi uma classe de couraçados planejados para a Marinha Real Britânica composta pelo Lion, Temeraire, Conqueror, Thunderer e outros dois navios nunca nomeados. As construções das duas primeiras embarcações começaram pouco antes do início da Segunda Guerra Mundial, com seus batimentos de quilha ocorrendo em junho e julho de 1939, porém suas construções foram suspensas logo em seguida. Nenhum outro couraçado teve suas obras iniciadas e a classe foi cancelada, com o pouco construído do Lion e o Temaraire sendo desmontado.

O projeto da Classe Lion era muito baseado na predecessora Classe King George V, porém armada com nove canhões de 406 milímetros. Seu projeto foi modificado em 1942 para levar em conta experiências adquiridas na guerra até então, enquanto uma nova revisão ocorreu em 1944 já para o pós-guerra, porém ambas nunca foram levadas adiante. Trabalhos preliminares de projeto de uma conversão para um híbrido de couraçado e porta-aviões começaram em 1944 também, mas não forma levadas porque seriam inviáveis no ambiente financeiro britânico pós-guerra.

Antecedentes
O projeto dos couraçados da Classe Lion foi influenciado pelos termos de tratados de controle armamentista assinados nas décadas de 1920 e 1930. O Tratado Naval de Washington de 1922 tinha proibido por dez anos a construção de novos couraçados, com apenas algumas exceções específicas. O Tratado Naval de Londres de 1930 ampliou a proibição por mais cinco anos, significando que, na época que este tratado deixasse de estar em vigor, quase todos os navios da época da Primeira Guerra Mundial estariam elegíveis para substituição sob os termos do Tratado Naval de Washington. O governo britânico queria que a Segunda Conferência de Desarmamento Naval de Londres de 1935 impedisse uma corrida armamentista que o Reino Unido mal poderia pagar, porém a recusa do Japão em assinar o resultante Segundo Tratado Naval de Londres de 1936 ameaçou essa esperança. Reino Unido, Estados Unidos e França, os três signatários, concordaram em limitar o tamanho das armas para os novos couraçados que seriam construídos. Eles ficaram restritos a um deslocamento padrão de 35,5 mil toneladas e armamento principal de canhões de 356 milímetros. Isto ditou a escolha desse canhão como o armamento para a Classe King George V da Marinha Real Britânica. O tratado também continha uma "Cláusula do Escalonamento", que permitiria um aumento do tamanho das armas caso o Japão e a Itália não assinassem o acordo; isto ocorreu em 1º de abril de 1937.

O Conselho do Almirantado em seguida iniciou trabalhos de projeto preliminares para um couraçado de 35,5 mil toneladas e armado com canhões de 406 milímetros, com esses estudos tendo sido promissores o bastante para que o Diretor de Construção Naval ordenasse um aprofundamento dos projetos. Muitos dos elementos da Classe King George V foram incorporados nos novos navios a fim de economizar tempo, porém o tamanho limitado da embarcação foi um desafio para os engenheiros. Provou-se impossível manter a mesma velocidade, proteção e armamento secundário dos navios antigos com um armamento principal de 406 milímetros ao mesmo tempo que permanecia dentro dos limites dos tratados. Em um esforço para permanecer dentro dos limites, o peso geral da blindagem foi levemente reduzido, enquanto duas torres de artilharia secundárias e as instalações de aeronaves foram removidas.

Os problemas pelos limites de tratado tornaram-se irrelevantes depois de 31 de março de 1938, quando os signatários invocaram a cláusula de escalonamento de deslocamento, porque os japoneses tinham se recusado a revelar informações sobre seus couraçados, assim britânicos, norte-americanos e franceses temiam que seus navios seriam inferiores aos japoneses. O Almirantado Britânico esperava por um novo limite de 40,6 mil toneladas por limitações de custo e instalações portuárias, porém o limite ficou em 45,7 porque os norte-americanos só aceitariam esse limite e nada mais. O almirantado de qualquer forma se limitou a 40,6 mil toneladas e nove canhões de 406 milímetros, argumentando que embarcações maiores não poderiam atracar nos seus principais estaleiros em Rosyth e Portsmouth. Um novo projeto foi preparado com mais blindagem, maquinários mais potentes, as duas torres secundárias restauradas e quatro hidroaviões adicionados. Esse projeto foi aprovado pelo Almirantado em 15 de dezembro e licitações para construção abertas pouco depois.

Características

Projeto de 1938
A Classe Lion teria 237,7 metros de comprimento da linha de flutuação e 239,3 metros de comprimento de fora a fora, boca de 32 metros e calado de 10,2 metros. Seu deslocamento padrão seria de 41,2 mil toneladas e o deslocamento carregado de  toneladas. A aparência das embarcações seria muito semelhante a Classe King George V, porém incluiria uma popa quadrada para melhorar a eficiência da navegação em velocidades elevadas. Estima-se que a tripulação seria de  oficiais e marinheiros.

Os maquinários para quatro hélices da Classe King George V foram duplicados com salas de máquinas e caldeias alternadas a fim de economizar tempo. Os navios da Classe Lion teriam quatro conjuntos de turbinas a vapor Parsons acomodadas em salas de máquinas separadas, cada uma girando uma hélice. Elas foram projetadas para produzir um total de 130 mil cavalos-vapor (95,6 mil quilowatts) de potência e uma velocidade máxima de trinta nós (56 quilômetros por hora). A intenção era que as turbinas fossem alimentadas por oito caldeiras Admiralty em quatro salas de caldeiras a uma pressão de quatrocentas libras-força por polegada quadrada (28 quilogramas-força por centímetro quadrado) e temperatura de 371 graus Celsius. As turbinas e caldeiras poderiam ser interligadas em caso de emergência. As embarcações foram projetadas para carregar  toneladas de óleo combustível. Sua autonomia máxima estimada era de catorze mil milhas náuticas (26 mil quilômetros) a dez nós (dezenove quilômetros por hora). Os couraçados teriam sido equipados com seis turbogeradores de 330 quilowatts e dois geradores a diesel de 330 quilowatts que proporcionariam um circuito de 220 volts.

O armamento principal dos couraçados da Classe Lion consistiria em nove canhões recém-projetados calibre 45 Marco II de 406 milímetros em três torres de artilharia hidráulicas triplas. Sua elevação máxima seria de quarenta graus, porém deveriam ser recarregadas a cinco graus. Ela disparariam projéteis de  quilogramas a uma velocidade de saída de 757 metros por segundo, o que proporcionaria um alcance máximo de 37 quilômetros. Sua cadência de tiro seria de dois disparos por minuto, com cada navio tendo a disposição cem projéteis por canhão. O armamento secundário teria dezesseis canhões calibre 50 Marco I de 133 milímetros de duplo-propósito em oito torres de artilharia duplas. Eles podiam abaixar até cinco graus negativos e elevar até setenta graus. Disparavam um projétil explosivo de 36 quilogramas a uma velocidade de saída de 814 metros por segundo. Seu alcance máximo era de 22 quilômetros, com sua cadência de tiro normal sendo de sete a oito disparos por minuto. Cada arma receberia quatrocentos projéteis. A defesa antiaérea de curta-distância teria 48 canhões de 40 milímetros em seis montagens óctuplas. Estas disparavam projéteis de 76 gramas a uma velocidade de saída de 730 metros por segundo a uma distância de 6,2 quilômetros. A cadência de tiro era de aproximadamente 96 a 98 disparos por minuto, enquanto cada canhão teria 1,8 mil projéteis a disposição.

O esquema de blindagem era praticamente idêntico à Classe King George V. O cinturão na linha d'água seria feito de aço cimentado Krupp de 373 milímetros de espessura e 132 metros de comprimento. A parte principal do cinturão teria 4,6 metros de altura, porém uma camada inferior de 2,5 metros de altura tinha uma extensão extra de 12,2 metros além das extremidades da cidadela blindada. Ela se afinaria verticalmente para uma espessura de 140 milímetros na extremidade inferior do cinturão, enquanto as placas no final teriam 279 milímetros no topo. Anteparas transversais entre 254 e 305 milímetros de espessura fechariam cada extremidade da cidadela. Haveria uma antepara transversal de cem milímetros na extremidade de ré do compartimento de direção traseiro. As placas cimentadas Krupp da frente das torres de artilharia principais teriam 381 milímetros de espessura, enquanto os tetos ficariam com placas não-cimentadas de 152 milímetros. As laterais ficariam de 178 a 250 milímetros. As barbetas teriam laterais de 381 milímetros que depois se afinariam para 305 a 343 milímetros quando mais próximas da linha central do navio.

A proteção do convés seria idêntica à Classe King George V e tinha a intenção de resistir ao impacto de uma bomba perfurante de 450 quilogramas jogada de uma altura de 4,3 quilômetros. O convés teria 152 milímetros de espessura sobre os depósitos de munição e 127 milímetros sobre as salas de máquinas. A proteção continuaria adiante e a ré além da cidadela blindada no convés inferior. Ele terminaria na proa em degraus que diminuiriam para 64 milímetros. Na popa, protegeria os equipamentos de direção e os eixos das hélices com 114 a 127 milímetros. Os britânicos, diferentemente de alemães, franceses e norte-americanos, deixaram de acreditar que uma blindagem espessa para a torre de comando servia para algum propósito, pois a chance do local ser atingido era pequena; assim, a torre de comando teria proteção de apenas 76 a 114 milímetros.

A proteção subaquática também seria praticamente idêntica à Classe King George V e consistiria em um sistema de quatro metros com três camadas de compartimentos vazios e preenchidos com líquido que tinham a intenção de absorver a energia de uma explosão subaquática. Por dentro ficaria preso a uma antepara anti-torpedo de 44 milímetros. Os espaços vazios interior e exterior seriam equipados com bombas para inundá-los a fim de nivelar a embarcação em caso de adernamento. Testes demonstraram que o sistema na área da cidadela poderia aguentar a explosão de 450 quilogramas de TNT. Os couraçados também teriam um fundo duplo de 1,2 metro de profundidade.

Os historiadores navais William H. Garzke e Robert O. Dulin acreditaram que o projeto da Classe Lion corrigiria algumas deficiências da Classe King George V, com as principais exceções sendo o sistema de proteção contra torpedos muito raso, consequência de limitações na infraestrutura já existente, e uma autonomia máxima limitada, ambos problemas que foram abordados na revisão de projeto em 1942. Sua bateria principal de 406 milímetros não seria a mais poderosa do mundo, porém seria superior aos canhões usados anteriormente na Classe Nelson. Segundo Garzke e Dulin, os navios também "seriam os couraçados mais poderosos e rápidos a servirem na Marinha Real".

Projeto de 1942
O Almirantado aproveitou que a construção dos navios tinha sido suspensa pouco depois do início da Segunda Guerra Mundial para refinar o projeto levando em conta experiências de guerra. O boca foi aumentada para 32,9 metros, a largura máxima permitida no Canal do Panamá, a fim de aumentar a profundidade e eficiência do sistema anti-torpedo, enquanto 1,1 mil tonelada a mais de óleo combustível aumentaria a autonomia. O aumento na boca significou que muitas das instalações da Marinha Real, incluindo Rosyth e Portsmouth, não poderiam acomodar os couraçados. A exigência que a primeira torre de artilharia pudesse disparar diretamente à frente a uma elevação de zero grau foi removida, pois a borda livre reduzida na proa fazia com que as embarcações da Classe King George V molhassem muito em mares bravios. O cinturão de blindagem teve sua espessura reduzida em 25 milímetros para compensar parcialmente o aumento de peso, exceto sobre os depósitos de munição. Aeronaves e suas instalações foram removidas. O espaço na superestrutura liberado por essa remoção permitiria o aumento da bateria antiaérea para nove montagens óctuplas e uma quádrupla de canhões de 40 milímetros.

O comprimento de fora a fora foi aumentado para 241,7 metros, enquanto o deslocamento padrão cresceu para 43 233 toneladas e o deslocamento carregado para 49 670 toneladas. Não houve mudanças nos maquinários de propulsão, porém a velocidade foi reduzida para 28,25 nós (52,32 quilômetros por hora) devido ao deslocamento maior. Aproximadamente 4,8 mil toneladas de óleo combustível foram adicionados com o objetivo de aumentar a autonomia para por volta de 16,5 mil milhas náuticas (30,6 mil quilômetros) a dez nós. A borda livre na proa aumentou em 2,7 metros, enquanto o sistema de radares foi ampliado para se igualar ao do , então ainda em construção. O cruzador rápido  tinha perdido toda sua potência depois de bater em uma mina naval no início da guerra, assim dois turbo-geradores substituíram dois geradores a diesel. A boca maior foi usada para aumentar a profundidade do sistema antitorpedo para 4,6 metros. A tripulação foi estimada em  oficiais e marinheiros.

Projeto de 1944
A Divisão de Planejamento da Marinha Real estabeleceu um requerimento de doze couraçados para um Reino Unido pós-guerra e consequentemente um novo projeto foi iniciado em fevereiro de 1944 que incorporaria experiências de guerra, porém logo foi concluído que "o poder de armas modernas cresceu tanto que blindagem e proteção contra torpedos sempre crescente seriam necessárias até que ficassem incompatíveis com o poder ofensivo limitado do navio". O armamento principal foi revisado para uma versão melhorada Marco IV do canhão de 406 milímetros em uma nova torre de artilharia Marco III que dispararia um projétil mais pesado em uma velocidade de saída ligeiramente menor. Sua bateria secundária teria 24 canhões Marco V de 114 milímetros em doze montagens duplas, 62 Bofors de 40 milímetros em dez montagens sêxtuplas e uma dupla, mais cinquenta Oerlikons de 20 milímetros para defesa antiaérea. Cálculos para um projeto preliminar foram completados em outubro e revelaram uma embarcação de 26 nós (48 quilômetros por hora) com deslocamento padrão de 51,2 mil toneladas e deslocamento carregado de . Este projeto era demasiado grande, assim várias variantes foram consideradas pelos meses seguintes, examinando os efeitos de reduzir o cinturão de blindagem, proteção subaquática e o número de torres de artilharia principais e secundárias. Requerimentos provisórios foram emitidos em março de 1945 para velocidade de 29 nós (54 quilômetros por hora) e uma autonomia igual ao projeto original, sendo levemente modificada em abril como "Projeto B". Isto muito limitou a capacidade dos projetistas de reduzir o tamanho, pois apenas as variantes com duas torres de artilharia principais ficavam abaixo de 56,4 mil toneladas de deslocamento padrão. A variante mais radical que foi desenvolvida, batizada de "Projeto X", tinha um esquema de blindagem semelhante ao modernizado cruzador de batalha , com apenas dois canhões de 406 milímetros, oito torres de 114 milímetros e proteção subaquática mínima, dependendo de enorme compartimentalização e anteparas internas reforçadas a fim de localizar os danos. Essa versão teria um deslocamento padrão de por volta de 37,4 mil toneladas.

No mesmo mês, um comitê chefiado pelo contra-almirante Reginald Servaes revisou todas as propostas e o Almirantado pediu um projeto esboço para a versão "X" com duas torres de artilharia de 406 milímetros na dianteira da superestrutura, similar à francesa Classe Richelieu, enquanto em maio o Diretor de Construção Naval pediu que o cinturão fosse mais espesso. Esse projeto teria um deslocamento padrão de 45 350 toneladas. Um mês depois o Almirantado pediu que as torres de 406 milímetros fossem substituídas por torres quádruplas de 381 milímetros, com o Diretor de Construção Naval respondendo que não havia um projeto para torres desse estilo e consequentemente a construção seria adiada de quinze a dezoito meses e o deslocamento cresceria em duas mil toneladas. O diretor pediu em julho permissão para investigar outros métodos para reduzir o peso do "Projeto B3", com os trabalhos continuando nos dois projetos até outubro. Nessa época ficou claro a impossibilidade de manter a frota existente de couraçados, muito menos de construir novos, dado às dificuldades econômicas britânicas, assim os trabalhos de projeto foram suspensos informalmente exceto no canhão Marco IV e torre Marco III. Estes foram finalmente cancelados em 10 de março de 1949 pelo almirante lorde Bruce Fraser, 1º Barão Fraser do Cabo Norte e Primeiro Lorde do Mar.

Porta-aviões híbrido
Fraser, em 8 de janeiro de 1941 enquanto era Terceiro Lorde do Mar e Controlador da Marinha, pediu um híbrido de porta-aviões e couraçado baseado no casco da Classe Lion. Um esboço foi apresentado para consideração dois meses depois, porém não foi bem avaliado pelos participantes. Esse projeto manteve as três torres de artilharia e o convés de voo foi considerado muito curto para ser útil. Foi pedida uma versão revisada com apenas as duas torres dianteiras e esta foi terminada em julho. Neste projeto, o deslocamento padrão ficaria em  toneladas e o carregado em 52 mil toneladas. As dimensões seriam de 243,8 metros de comprimento da linha de flutuação, 35,1 metros de boca e nove metros de calado. O convés de voo teria 152 metros de comprimento e largura de 22,3 metros. O maquinário permaneceu o mesmo, porém 610 toneladas de óleo combustível extras aumentariam a autonomia para  milhas náuticas ( quilômetros). O armamento híbrido teria seis canhões de 406 milímetros em duas torres triplas, dezesseis canhões de 133 milímetros e 64 canhões de 40 milímetros. Seriam carregados doze caças e dois torpedeiros. O Diretor de Artilharia Naval avaliou que "As funções e necessidades de porta-aviões e plataformas de artilharia de superfície são totalmente incompatíveis ... as concepções desses projetos ... são evidentemente o resultado de uma disposta não resolvida entre a aceitação consciente de aeronaves e o desejo inconsciente para uma Frota de 1914 ... esses abortos são o resultado de desajustes psicológicos. Os reajustes necessários devem vir de uma nova análise apropriada de toda a questão, o que seria uma frota equilibrada em 1945, 1950 ou 1955?". A ideia acabou rejeitada.

Construção
Seis couraçados foram planejados, dois para cada programa naval de 1938, 1939 e 1940. Os dois primeiros, Lion e Temeraire, foram encomendados em 28 de fevereiro de 1939 nos estaleiros da Vickers-Armstrongs e Cammell Laird, respectivamente. O batimento de quilha do Temeraire ocorreu em 1º de junho e do Lion em 4 de julho. O contrato para o Conqueror foi entregue em 15 de agosto para a John Brown & Company, enquanto do Thunderer em 15 de novembro para a Fairfield Shipbuilding and Engineering Company. A Segunda Guerra Mundial começou em setembro e as construções prosseguiram irregularmente até outubro, quando foram suspensas em um ano pelo Almirantado; a construção dos canhões e das torres de artilharia deveriam continuar. Esperava-se nesse momento que o Conqueror e o Thunderer tivessem suas obras iniciadas em janeiro e abril de 1941. Os trabalhos no Lion e Temeraire receberam permissão para recomeçarem em 15 de novembro de 1939 sempre que houvesse trabalhadores disponíveis, porém foram suspensos novamente em maio de 1940. A decisão de suspender a construção foi reafirmada em novembro e aço para o Lion foi desviado para o Vanguard. O Diretor de Contratos da Marinha Real, após a revisão de projeto de 1942, escreveu à Vickers-Armstrongs e Cammell Laird "pedindo para que elas liberassem as rampas de lançamento e reusassem o material em outros contratos navais onde possível". Todos os trabalhos de projeto terminaram em abril de 1943 e as placas de blindagem do Lion foram desmontadas. Apenas quatro canhões de 406 milímetros foram construídos, mas nenhuma torre. Um desses canhões foi usado para testar aspectos do canhão Marco IV.

Referências

Bibliografia

Classes de couraçados
Propostas de navios
Couraçados da Marinha Real Britânica
Classes de navios da Marinha Real Britânica

Classe Lion (couraçados)


Waldhausen ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wörnitz im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Waldhausener Mühlbach, der ein rechter Zufluss der Wörnitz ist. Der Teil links des Waldhäuser Mühlbachs wird auch Großwaldhausen genannt, der Teil rechts des Baches Kleinwaldhausen. Im Nordosten grenzt das Wörnitzfeld an. Die Kreisstraße AN 4 führt nach Ulrichshausen (1,6 km nördlich) bzw. nach Bottenweiler zur Kreisstraße AN 5 (1,2 km westlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen zur AN 5 bei Rothof (1,4 km nordwestlich) und nach Zischendorf (1,1 km südöstlich).

Geschichte
Waldhausen lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 bestand der Ort aus 11 Anwesen und einem Hirtenhaus und einer öden Kapelle. Grundherren waren der Deutsche Orden (1 Anwesen mit Wirtschaft, 1 Anwesen), die Reichsstadt Dinkelsbühl (6 Anwesen), die Reichsstadt Rothenburg (3 Anwesen). Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es 7 Anwesen, von denen 4 dem Deutschen Orden und 3 der Reichsstadt Rothenburg untertan waren. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Waldhausen dem Steuerdistrikt Wildenholz und der Ruralgemeinde Bottenweiler zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Waldhausen am 1. November 1971 nach Wörnitz eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 6: Wohnstallhaus mit Fachwerkwohnteil im Obergeschoss, bez. 1722.
 Haus Nr. 14: Krüppelwalmdachbau mit Fachwerkobergeschoss, 1692.

Einwohnerentwicklung
Einwohner

Wohngebäude

Religion
Groß- und Kleinwaldhausen sind seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt. Kleinwaldhausen ist nach St. Jakobus (Wildenholz) gepfarrt, Großwaldhausen nach St. Gallus (Erzberg). Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wörnitz
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Waldhausen (Wörnitz)


Gnisvärd war einst Gotlands größtes Fischerstelle. Etwa 40 Hütten aus Stein oder Holz liegen auf beiden Seiten eines parallel zum Strand verlaufenden Weges.  Zwischen den Hütten liegt ein Trockenplatz für Netze (). Eine Steinkapelle () von 1839 trägt zur altertümlichen Stimmung der Lokation bei.  Zusammen mit zehn weiteren Fischerstellen auf Gotland wird Gnisvärd aufgrund seiner kulturgeschichtlichen Bedeutung als Reichsinteresse angesehen.

Småort Gnisvärd-Smågårde
Gnisvärd-Smågårde ist ein kleiner Ort () mit
126 Einwohnern
im Kirchspiel () Tofta, in der Kirchengemeinde () Eskelhem-Tofta auf der schwedischen Insel Gotland, der direkt nördlich des Strandbads Tofta Bad (oder Tofta Strand) liegt. Gnisvärd liegt an der gotländischen Westküste und Smågårde etwa einen Kilometer landeinwärts von dort.  An der nördlicheren der beiden Zufahrtsstraßen liegen die Schiffssetzungen bei Gnisvärd, die auf die Bronzezeit datiert wurden.

Siehe auch
 Gotländische Fischerstellen

Galerie

Einzelnachweise

Weblinks

Fiskeläge in Gotlands län
Geographie (Gotland)

Gnisvärd


Kantajmo i svirimo po staroj užanci, glazbeno-folklorna manifestacija u Barbanu. Održava se jednom godišnje počevši od 2008. godine. Prvi susret kantadura i svirci održao se 2008. godine kao svojevrsna zahvala pokojnom pjevaču Romanu Broskvaru koji je bio i jedan od osnivača KUD-a Barban. Na manifestaciji se svira na mih, malu i veliku roženicu i sopelice. Pjesme se pjevaju u paru dva muška glasa, u paru jedan muški i jedan ženski glas, pjevanje muškog glasa uz malu roženicu, pjevanje grupe pjevača i tarankanje grupe pjevača uz svirku na veliku i malu roženicu. Rad KUD-a Barban osobito je značajan za očuvanje karakterističnog pjevanja u tijesnim intervalima, odnosno pjevanja "na tanko i debelo", tarankanja, bugarenja i ostalih načina, koji su kao posebna vrednota uvršteni i na UNESCO-ov popis zaštićene nematerijalne baštine čovječanstva.

Izvori

Barban
Manifestacije u Hrvatskoj

Kantajmo i svirimo po staroj užanci


ويليام بيت الأصغر  هو رجل دولة بريطاني، عاش في أواخر القرن الثامن عشر وأوائل القرن التاسع عشر. هو أصغر وآخر رئيس وزراء لبريطانيا العظمى (قبل قوانين الاتحاد لعام 1800) ثم أصبح أول رئيس وزراء للمملكة المتحدة (لبريطانيا العظمى وأيرلندا) اعتبارًا من يناير 1801. استقال من منصبه في 1801، لكنه شغل منصب رئيس الوزراء مرة أخرى من 1804 حتى وفاته في 1806. وشغل أيضًا منصب مستشار الخزانة طوال فترة خدمته كرئيس للوزراء. يُعرف باسم «بيت الأصغر» لتمييزه عن والده، ويليام بيت، إيرل شاتام الأول، الذي شغل سابقًا منصب رئيس الوزراء، ويشار إليه باسم «ويليام بيت الأكبر» (أو «شاتام» من قبل المؤرخين).

هيمنت الأحداث السياسية الكبرى في أوروبا، بما في ذلك الثورة الفرنسية والحروب النابليونية، على فترة رئاسة بيت لمجلس الوزراء، والتي تزامنت أيضًا مع عهد الملك جورج الثالث. على الرغم من الإشارة إلى بيت على أنه من «المحافظين» أو «المحافظين الجدد»، فقد عدّ نفسه «عضوًا مستقلًا من حزب الأحرار» وعارض بشكل عام تطوير نظام سياسي حزبي صارم.

اعتُبر بيت أنه صاحب إدارة متميزة وقد سعى للكفاءة والإصلاح، إذ جلب جيلًا جديدًا من الإداريين الأكفاء. رفع قيمة الضرائب لتعويض ما تكبدته الدولة في الحرب الكبرى ضد فرنسا، وقمع التطرف. للتغلب على تهديد الدعم الأيرلندي لفرنسا، أقرّ قوانين الاتحاد لعام 1800 وحاول (لكنه فشل) في تأمين التحرر الكاثوليكي كجزء من الاتحاد. لقد أسس «حزب المحافظين الجدد»، الذي أعاد إحياء حزب المحافظين ومكنه من البقاء في السلطة لربع القرن القادم. بحسب المؤرخ آسا بريجز، فإن شخصيته لم تكن محببة للعقل البريطاني، إذ كان بيت انعزاليًا وباهتًا للغاية، وغالبًا ما كان ينضح بمواقف تنم عن استعلاء. اتضحت عظمته في الحرب مع فرنسا، إذ أصبح موقف بيت ما سماه اللورد مينتو «أطلس عالمنا المترنح». وصفه ويليام ويلبرفورس قائلًا: «لم ألق قط نظيرًا له في نقاء شخصه وعدم تحيزه وحبه لهذه البلاد». خلص المؤرخ تشارلز بيتري إلى أنه واحد من أعظم رؤساء الوزراء، «على أرضية أنه مكن البلاد من الانتقال من النظام القديم إلى الجديد دون اضطرابات عنيفة، لقد فهم بريطانيا الجديدة». لهذا فقد صُنف في مرتبة عالية بين جميع رؤساء الوزراء البريطانيين في استطلاعات متعددة.

شغل بيت منصب رئيس الوزراء لما مجموعه ثمانية عشر عامًا، و 343 يومًا، ليصبح بذلك صاحب أطول فترة خدمة كرئيس للوزراء، بعد روبرت والبول.

النشأة

التعليم
ولد ويليام بيت، الابن الثاني لوليام بيت، إيرل شاتام الأول، في 28 مايو 1759 في هايس بليس في قرية هايس، كِنت. كانت أسرته منخرطة سياسيًا من الجهتين، إذ أن والدته، هيستر جرينفيل، هي شقيقة رئيس الوزراء السابق جورج جرينفيل. وفقًا لكاتب السيرة الذاتية جون إيرمان، فقد ظهر في بيت تألق وديناميكية سلالة والده، والطبيعة المنهجية المصممة لعائلة جرينفيل.

عانى من اعتلالات صحية في كثير من الأحيان في صباه، فتلقى تعليمه في المنزل على يد القس إدوارد ويلسون. سرعان ما أجاد بيت الطفل الذكي اللغتين اللاتينية واليونانية. قُبل في كلية بيمبروك، كامبريدج، في 26 أبريل 1773، قبل شهر من بلوغه الرابعة عشرة. درس الفلسفة السياسية والكلاسيكية والرياضيات وعلم المثلثات والكيمياء والتاريخ. في كامبريدج، تلقى بيت تعليمًا من قبل جورج بريتمان، وتطورت بينهما فيما بعد صداقة شخصية قوية. عيّن بيت فيما بعد بريتمان أسقفًا للنكولن، ثم وينشستر، وتلقى منه النصح طوال حياته السياسية. أثناء وجوده في كامبريدج، تعرف على ويليام ويلبرفورس الشاب وأصبحا أصدقاءً، وظل ويليام صديقًا لبيت طوال فترة حياته وكان حليفًا سياسيًا له في البرلمان. مال بيت في علاقاته الاجتماعية إلى زملائه بالجامعة والأشخاص الذين يعرفهم بالفعل، ولم يغامر كثيرًا خارج إطار الجامعة. مع ذلك فقد وُصف بأنه فاتن وودود. وفقًا لويلبرفورس، فقد تمتع بيت بذكاء استثنائي إلى جانب روح الدعابة اللطيفة. في عام 1776، عانى بيت من اعتلالات صحية، واستفاد من الامتياز قليل الاستخدام المتاح فقط لأبناء النبلاء، واختار التخرج دون الحاجة إلى اجتياز الامتحانات. قيل إن والد بيت قد طالبه بترجمة الأدب الكلاسيكي الجهري إلى اللغة الإنجليزية باستمرار وإلقاء الضوء على موضوعات لم تكن معروفة من قبل في محاولة لتطوير مهاراته الخطابية. توفي والد بيت، الذي ترقى في ذلك الوقت إلى رتبة النبلاء تحت اسم إيرل شاتام، في عام 1778. نظرًا لكونه الابن الأصغر، فلم يحصل بيت على جزء كبير من الميراث. تلقى بيت تعليمه في القانون في جمعية لنكولن، والتحق بنقابة المحامين في صيف عام 1780.

تأثير الحرب
شكلت خسارة الحرب والمستعمرات الثلاث عشرة صدمة للنظام البريطاني. إذ كشفت الحرب عن قيود دولة التمويل العسكري البريطانية عندما كانت في مواجهة أعداء أقوياء ولم تحظ بحلفاء، معتمدةً على خطوط اتصال ممتدة عبر المحيط الأطلسي وهشة، مواجهةً ولأول مرة أعداءً من الكاثوليك والبروتستانت. زادت الهزيمة من حدة الخلاف وصعّدت العداء السياسي ضد وزراء الملك. تحور الاهتمام السياسي داخل البرلمان من المخاوف من وجود ملك مفرط القوة إلى قضايا التمثيل والإصلاح البرلماني وتقليص الحكومة. سعى الإصلاحيون إلى القضاء على ما اعتبروه فسادًا مؤسساتيًا واسع النطاق. وكانت النتيجة أزمة من عام 1776 إلى 1783. ترك السلام في عام 1783 فرنسا في حالة ركود مالي، بينما ازدهر الاقتصاد البريطاني نتيجة عودة الاستثمارات الأمريكية. انتهت تلك الأزمة في عام 1784 بقدرة دهاء الملك في التغلب على تشارلز جيمس فوكس وتجديد الثقة في النظام الذي تولد عن قيادة بيت. خلص المؤرخون إلى أن خسارة المستعمرات الأمريكية مكنت بريطانيا من التعامل مع الثورة الفرنسية بدرجة من الوحدة والتنظيم، أكثر مما كان يمكن أن يكون عليه الحال. اتجهت بريطانيا نحو آسيا والمحيط الهادئ، ثم إفريقيا فيما بعد، مما أدى إلى بروز الإمبراطورية البريطانية الثانية.

الوفاة
أثرت النكسات على صحة بيت، فقد عانى طويلًا من وعكات صحية، بدايةً من الطفولة، إذ عانى من النقرس والركود الصفراوي، وتفاقمت حالته سوءًا نتيجة ولعه بنبيذ بورت، الذي نُصح بتناوله في بداية حالته للتعامل مع اعتلال صحته المزمن. في 23 يناير 1806، توفي بيت في بولينغ غرين هاوس في بوتني هيث، ربما من تقرح هضمي في معدته أو الاثني عشر. لم يتزوج ولم يكن له أطفال.

بلغت ديون بيت 40 ألف جنيه إسترليني عند وفاته، لكن البرلمان وافق على دفعها نيابة عنه. اقتُرح تكريمه بجنازة عامة ونصب تذكاري؛ مرت على الرغم من بعض المعارضة. دُفنت جثة بيت في وستمنستر أبي في 22 فبراير، بعد أن بقي في الولاية لمدة يومين في قصر وستمنستر.
خلف بيت كرئيس للوزراء ابن عمه الأول ويليام جرينفيل، بارون جرينفيل الأول، الذي ترأس وزارة جميع المواهب، وهو تحالف ضم تشارلز جيمس فوكس.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص توفوا أثناء شغلهم لمنصب
أطفال رؤساء وزراء المملكة المتحدة
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1801–02
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1802–06
أعضاء برلمان المملكة المتحدة في جامعة كامبريدج
خريجو كلية بمبروك (كامبريج)
رؤساء حكومات في القرن 18
رؤساء وزراء المملكة المتحدة
رؤساء وزراء المملكة المتحدة القرن 19
رؤساء وزراء بريطانيا العظمى
رؤساء وزراء في القرن 19
سياسيون توفوا أثناء شغلهم لمنصب
قادة مجلس العموم البريطاني
قادة مجلس العموم في بريطانيا العظمى
مبارزون ومبارزات
محامون إنجليز في القرن 18
مدفونون في دير وستمنستر
مواليد 1759
مواليد في كنت
وفيات 1806
وفيات في لندن

ويليام بيت الأصغر


Helga Nordhausen (* 12. Januar 1929 in Bremen; † 9. September 2012) war eine deutsche Autorin, die vor allem in Plattdeutsch geschrieben hat.

In zahlreichen Lesungen brachte sie ihre Geschichten und damit die plattdeutsche Sprache ihren Zuhörern nahe. Sie lebte im Ortsteil Eiße der Gemeinde Schweringen in der Samtgemeinde Grafschaft Hoya im Landkreis Nienburg/Weser in Niedersachsen.

Werke
 Riskier mol wat, frei di. Geschichten ut Hoya un ümto. Beläwt un upschräben von Helga Nordhausen. Selbstverlag, Hoya 1987, 74 S.
 Ut schier Schandudel. Geschichten ut Hoya un ümto. Belävt un upschrüben von Helga Nordhausen. Zeitgeist Verlag, Hoya 1991, 78 S.
 Riskier mol wat, frei di. Geschichten ut Hoya un ümto. Arends, Bruchhausen-Vilsen 1994.
 Sneidjefidel. Arends, Bruchhausen-Vilsen 1994, 78 S., ISBN 3-924515-03-4
 Ut schier Schandudel. Geschichten ut Hoya un ümto. Arends, Bruchhausen-Vilsen 1994, 78 S., ISBN 3-924515-02-6

Literatur
 Traute Dittmann: Helga Nordhausen, Autorin im Hoyaer Land. In: Zwischen Hunte und Weser 37 (1999)

Weblinks

 "40 Jahre Fördergemeinschaft Grafschaft Hoya" im Filmhof gefeiert. Reichlich bewegte Vergangenheit. Artikel vom 15. September 2009 auf kreiszeitung.de
 Helga Nordhausen gestorben. Engagierte Wirtin mit großem Herz. Artikel vom 12. September 2012 auf kreiszeitung.de

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Niederdeutsch)
Heimatliteratur
Deutscher
Geboren 1929
Gestorben 2012
Frau

Helga Nordhausen


Las elecciones presidenciales de Argentina de 1860 se llevaron a cabo para elegir al sucesor de Justo José de Urquiza como presidente de la Confederación Argentina para el periodo 1860-1866, resultando elegido Santiago Derqui, del Partido Federal. Dos años después Derqui sería desplazado del poder, como consecuencia de la derrota de la Confederación Argentina en la batalla de Pavón en 1862, a manos del ejército del Estado de Buenos Aires, comandado por Bartolomé Mitre.

Las elecciones se realizaron bajo las reglas de la Ley Electoral 207, que mantuvo en vigencia un régimen de «voto cantado», que se caracterizó históricamente por el fraude electoral masivo, la violencia en los comicios, el voto venal (pago) y la baja participación, sin que se permitiera votar ni ser elegidas a las mujeres. Solo concurrió a votar el 1% de la población. La Constitución establecía que la elección del presidente y vicepresidente debía realizarse en forma indirecta y por separado, delegando la elección final de cada uno, en colegios electorales provinciales integrados por representantes elegidos en la elección primaria, por el sistema de lista completa, siendo electos todos los candidatos más votados, en cada distrito electoral.

Derqui triunfó en Catamarca, Corrientes, La Rioja, Mendoza, Salta, San Juan, San Luis, Santa Fe; y en Entre Ríos. Fragueiro triunfó en Córdoba, Jujuy, Santiago del Estero y Tucumán. Buenos Aires no participó por no ser parte de la Confederación.

En la elección del vicepresidente, ningún candidato superó el 50% de los votos en el colegio electoral, razón por la cual correspondió al Congreso Nacional elegir al vicepresidente de entre los dos candidatos más votados, Marcos Paz (39%) y Juan Esteban Pedernera (36%), resultando finalmente elegido el segundo.

Resultados del Colegio Electoral

Resultados por Provincia

Véase también
 Elecciones al Senado de Argentina de 1860

Notas

Referencias

Bibliografía

1860
Elecciones en Argentina en 1860

Elecciones presidenciales de Argentina de 1860


Le boulevard Gallieni est une voie de communication de Neuilly-Plaisance.

Situation et accès

Orienté d'ouest en est, ce boulevard suit le tracé de la route nationale 34. Il rencontre entre autres l'avenue Victor-Hugo et se termine dans l'axe du boulevard du Maréchal-Foch (anciennement rue de Paris).

Il est desservi par la gare de Neuilly-Plaisance, sur la ligne A du RER d'Île-de-France qui surplombe le boulevard sur le viaduc de Neuilly-Plaisance.

Origine du nom

Après la fin de la première guerre mondiale, ce boulevard reçoit le nom de Joseph Gallieni (1849-1916), maréchal de France, défenseur de Paris lors de la Première Guerre mondiale en 1914.

Historique

Le boulevard Gallieni s'appelait autrefois boulevard de la Marne.

Il était parcouru par la ligne de tramway 116.

Sa proximité avec le fleuve entraîne son inondation lors de la crue de la Seine de 1910.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

 Centre bus des Bords de Marne, qui prend la succession de l'ancienne usine des Chemins de fer nogentais, encore appelée dépôt de La Maltournée.
 Emplacement de l'ancien monument aux morts de La Maltournée, érigé en 1920, en mémoire des agents de la RATP morts pour la France en 1914-1918.
 Une stèle à la mémoire des morts de 1939-1945.
 Voie Lamarque, espace vert établi sur une ancienne voie ferrée construite par Lamarque, propriétaire de carrières de gypse, destinée à l'acheminer au fleuve. Elle fut fermée dans les années 1960.
 Centre commercial Le Baobab.

Notes et références

Gallieni (Neuilly-Plaisance)
Neuilly-Plaisance

Boulevard Gallieni (Neuilly-Plaisance)


Madre de Deus (en español:Madre de Dios) es un municipio brasileño del estado de Bahía. Posee un área de 11,141 km², con una población recensada en 2007 de 15.432 habitantes. Su antiguo nombre era Isla de los Cururupebas, en virtud del cacique tupinambá Cururupeba que habitaba en esa isla y que después de años de resistencia, sucumbió en las investidas de los colonizadores portugueses.

Geografía
El municipio está localizado en una isla. Su vinculación con el continente es a través de los municipios de Candeias y São Francisco do Conde. Apenas 100 metros la separam del continente y un puente fue construida a finales de los años cincuenta con la creación de la terminal marítima de Petrobras. Con la marea baja es posible atravesar a pie de un lado a otro. La isla se encuentra en la Bahía de Todos los Santos, el mayor del Brasil. El municipio antes pertenecía a Salvador y se emancipó a finales de los años ochenta.

Playas
 Playa de la Costa
 Playa de CaçãoLuego en la entrada de la ciudad.
 Playa de la Punta del Suape

Referencias

Véase también
 Isla de los Frailes
 Isla de Bom Jesus

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Madre de Deus (Bahía)


El piojito ribereño (Serpophaga hypoleuca), también denominado tiranuelo ribereño (en Colombia), tiranolete ribereño (en Ecuador), moscareta de los ríos (en Perú) o atrapamoscas de los ríos o de ríos (en Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al género Serpophaga. Es nativo de las cuencas del Amazonas y del Orinoco en América del Sur.

Distribución y hábitat
Se encuentra en Perú, Venezuela, Brasil y también en las extensiones de ríos en Ecuador, Colombia y Bolivia.

Su distribución consiste de varios ríos-corredores de la cuenca del Amazonas y los drenajes de los ríos-corredores del Orinoco, y se extiende hacia los países vecinos, o frontera de un río entre países.

Esta especie es considerada poco común y local en sus hábitats naturales, los crecimientos jóvenes y matorrales en las riberas e islas ribereñas, hasta los 600 m de altitud.

Distribución en los ríos-corredores
El piojito ribereño se encuentra en la cuenca del Amazonas a lo largo de cuatro corredores biológicos principales; también dos ríos en Venezuela, incluyendo el Orinoco. Los corredores fluviales son en su mayoría tramos contiguos, de 100 a 150 km de ancho.

Los ríos de la cuenca del Amazonas, que remontan el curso son los siguientes: Río Amazonas, (Tocantins, Araguaia-este del Xingú), el río Xingú, Madeira, y Marañón-Ucayali, (en la Amazonía del Perú). Por el río Araguaia, las aves se distribuyen sólo continuando río abajo hasta la confluencia del Tocantins, luego del Tocantins hasta el Atlántico, (500 km al este de la salida del río Amazonas, extendiéndose a la confluencia del río Xingú donde se conecta al Tocantins). En el río Madeira, de la Amazonía de Bolivia, la única distribución se extiende en el país por 300 km de los 2300 kilómetros de alcance del río Madeira. Otras dos regiones de la Cuenca Amazónica del río son: un afluente del Marañón (nombre del río Amazonas aguas arriba) en el norte de Perú, y una región localizada en la parte baja del río Branco, un afluente del río Negro.

En Venezuela, el corredor se distribuye en la mitad inferior del río Orinoco, y el corredor del río Arauca hacia el oeste, en la frontera entre Colombia y Venezuela, a unos 700 km.

Sistemática

Descripción original
La especie S. hypoleuca fue descrita por primera vez por los zoólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1866 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «bajo río Ucayali, Perú».

Etimología
El nombre genérico femenino «Serpophaga» se compone de las palabras del griego «serphos» que significa 'mosquito', 'jején', y «phagos» que significa 'comer'; y el nombre de la especie «hypoleuca», se compone de las palabras del griego «hupo» que significa 'por abajo', y «leukos» que significa 'blanco'.

Taxonomía
La subespecie venezuelana puede ser inseparable de pallida, pero la falta de especímenes complica su estudio.

Los estudios de Chebez & Agnolin (2012) presentaron evidencias de que el género Serpophaga no es monofilético y propusieron un nuevo género: Holmbergphaga , 2012, agrupando a las especies Serpophaga cinerea, S. nigricans y la presente. Sin embargo, si separadas, el nombre Ridgwayornis , 1925, tendría prioridad, según el Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC).

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen tres subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Serpophaga hypoleuca hypoleuca , 1866 – este de Ecuador, este de Perú, sureste de Colombia, oeste de la Amazonia brasileña y norte de Bolivia.
 Serpophaga hypoleuca venezuelana , 1940 – río Orinoco y afluentes en el extremo oriental de Colombia y centro de Venezuela.
 Serpophaga hypoleuca pallida , 1907 – bajos ríos Amazonas y Tapajós, y río Tocantins, en el centro oriental de la Amazonia brasleña.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Serpophaga hypoleuca en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Serpophaga hypoleuca en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  alegrinho-do-rio Serpophaga hypoleuca en Wikiaves.
 Galería de fotos de River Tyrannulet Serpophaga hypoleuca en VIREO

hypoleuca
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1866
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Taxones descritos por Osbert Salvin

Serpophaga hypoleuca


În șah, prin termenul material se face referință la totalitatea pieselor deținute de un jucător pe tabla de șah, la un anumit moment. Astfel, avantajul material îl reprezintă situația în care una din părți deține un ansamblu de piese de o mai mare valoare calculată, la un moment dat, pe timpul unui joc. Valoarea pieselor nu este fixă, ea depinzând de poziția de moment a respectivei piese pe tabla de șah, după cum și de faza de joc.

Vezi și
 Șah (joc)

Regulile șahului

Material (șah)


Bernhard Cathrinus Pauss (født 6. april 1839 på Tangen i Drammen, død 9. november 1907 i Christiania) var en norsk teolog, skolemand, lærebogforfatter og missions- og humanitær leder.

Han blev cand.theol. ved Det Kongelige Frederiks Universitet i 1865 og blev derefter ansat som lærer ved Nissens Pigeskole. Han var bestyrer ved skolen fra 1872 til 1907 og skolens medejer, senere eneejer, fra 1872 til 1903. Han var også bestyrer for Kristiania lærerskole, som var den første højere uddannelsesinstitution i Norge der var åben for kvinder, og var også lærer ved Krigsskolen. Han skrev og redigerede en række lærebøger i norsk og tysk, ikke mindst den kendte Læsebog i Modersmaalet. Bernhard Pauss var også formand for centralkomiteen i Den Norske Santal Mission og var den første redaktør for tidsskriftet Santalen. En landsby i Assam i Indien, Pausspur (Pauspur), blev opkaldt efter ham. Han var også medlem af lovkomiteen der forberedte lov om højere almenskoler i 1896.

Han var søn af skibsreder i Drammen Nicolai Nissen Pauss og Caroline Louise Salvesen, og var gift første gang med Augusta Thoresen, datter af tømmerhandler og skibsreder i Christiania Hans Thoresen, og anden gang med lærerinden Anna Henriette Wegner, datter af godsejer og værksejer Benjamin Wegner og Henriette Seyler, hvis familie ejede Berenberg Bank. Han var bl.a. far til kirurg, hospitalsdirektør og præsident for den norske Røde Kors Nikolai Nissen Paus, civilingeniør og direktør Augustin Paus og advokat og direktør i den norske arbejdsgiverforening George Wegner Paus.

Litteratur
 Einar Boyesen, «Bernhard Cathrinus Pauss», i Norsk biografisk leksikon, bd. X, Aschehoug, 1949, s. 629
 «Bernhard Cathrinus Pauss», i J.B. Halvorsen, Norsk Forfatter-Lexikon 1814–1880, bd. 4, 1896
 Einar Boyesen (red.): Nissens pikeskole 1849–1924, Oslo 1924
 Nils A. Ytreberg: Nissen pikeskole 1849–1949, Oslo 1949
 Nissens Pigeskole og Privatseminar, Christiania, 1900
 Johan Nyhagen, Santalmisjonens historie; med særlig henblikk på utviklingen i India og Norge, bd. 2, Oslo, 1968, s. 51ff, passim

}

Teologer fra Norge
Lærere fra Norge
Forfattere fra Norge
Nordmænd i 1800-tallet
Nordmænd i 1900-tallet

Bernhard Cathrinus Pauss


Regimentul 51 Infanterie a fost o unitate de nivel tactic din rezerva armatei permanente care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților de infanterie din cercul de recrutare Galați, din cadrul Comandamentului III Teritorial. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 36 Infanterie. La intrarea în război, Regimentul 51 Infanterie a fost comandat de colonelul Constantin Șerbescu. Regimentul 51 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.

Drapelul de luptă al regimentului a fost decorat cu cea mai înaltă distincție de război, Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III:
"Pentru vitejia și avântul cu care au luptat atât ofițerii cât trupa, în aprigele lupte de la Mărășești din anul 1917. În ziua de 6 august pe când regimentul forma centru Diviziei 13 a fost atacat dintr-o parte de trupe din Divizia XII Bavareză, iar din altă parte de trupe din Divizia 115 Prusiană. Ofițerii, subofițerii și soldații au luptat însă cu o furie și cu o îndârjire fără seamăn împotriva acestui puternic atac, dând dovadă de un extraordinar dispreț de moarte și de un înălțător patriotism. Se citează în mod special compania 1 mitraliere, al cărui ofițer și trupă  au fost găsiți, după  luptă  acoperiți lângă mitralierele lor, de cavaleria vrășmașă."
Înalt Decret no. 1356 din 15 noiembrie 1917

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Comandanți

Decorații
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 51 Infanterie (1916-1918)


Grays (or Grays Thurrock) is the largest town in the borough and unitary authority area of Thurrock, in the ceremonial county of Essex, England. The town, which is both a former civil parish and one of Thurrock's traditional Church of England parishes, is located on the north bank of the River Thames.

It is approximately  to the east of central London, and  east of the M25 motorway. Its economy is linked to Port of London industries, its own offices, retail and the Lakeside Shopping Centre at West Thurrock.

History
Archaeological evidence indicates that the area now occupied by Grays has been inhabited by humans since the Palaeolithic period.

Samuel Pepys recorded in his diary that he visited Grays on 24 September 1665 and apparently bought fish from the local fishermen. Parts of Grays and Chafford Hundred are set within three Victorian chalk pits; the largest two being the Lion Gorge, and the Warren Gorge. Another area of the Chafford Hundred residential development is built on a Victorian landfill site. The civic offices on New Road in Grays were built in the 1980s; work on an extension began in January 2020.

In 1931 the parish had a population of 18,173. On 1 April 1936 the parish was abolished to form Thurrock.

On 23 October 2019, the bodies of 39 people were found in the back of a lorry at Waterglade Industrial Park in Eastern Avenue. They are believed to have been victims of human trafficking, or migrants being smuggled into Britain. The vehicle, registered in Bulgaria, was thought to have travelled to the UK through Purfleet from Zeebrugge. A 25-year-old lorry driver from Northern Ireland was arrested by Essex Police on suspicion of murder and pleaded guilty to manslaughter in April 2020. Essex Police launched an investigation afterwards and the lorry was moved to the nearby Port of Tilbury. It is the biggest murder investigation in the history of Essex police. On 26 May 2020, a total of 26 further suspects, most of whom Vietnamese nationals, were arrested in Belgium and France.

Origin of the name
The origin of the name "Grays Thurrock" comes in two parts. Thurrock is a Saxon name meaning "the bottom of a ship". The element "Grays" comes from Henry de Grai, a descendant of the Norman knight Anchetil de Greye, who was granted the manor of Grays Thurrock in 1195 by Richard I.

Geography

Grays contains the wards and residential areas of Grays Riverside, Grays Thurrock, Stifford Clays, Little Thurrock Blackshots, Little Thurrock Rectory and Chadwell St Mary. Parts of Chafford Hundred and North and South Stifford are also in Grays.

The nearest places to Grays are:

 Aveley
 Brentwood
 Chadwell St Mary
 Chafford Hundred
 East Tilbury
 North Stifford
 Orsett
Orsett Heath
 Purfleet-on-Thames
 South Ockendon
 South Stifford
 Tilbury
 West Thurrock
 Basildon

Landmarks

Local sites of interest include the Thameside Theatre, the Thurrock History Museum, Grays Beach, The White Hart, and the former State Cinema.

The Dell was of the earliest houses in Britain to be built of concrete. It was built on the instructions of Alfred Russel Wallace, who lived in the town from 1872 until 1876.

From the top of the Derby Road Bridge in Grays one can look down to Thurrock Yacht Club, Grays Beach children's playground and the River Thames.

As well as Thurrock Yacht Club, Grays Beach is the site of the local landmark The Gull, a lightship built in 1860, which has lain on the foreshore for decades and is now in a serious state of dilapidation. The light from The Gull has now been removed, restored and installed on the foreshore of the yacht club.

The Thameside Theatre was built in 1971 and is the only theatre in Thurrock. In July 2021 Thurrock Council declared it to be surplus to budget requirements and announced plans for its closure. The Labour opposition in the council opposed the plans and an online petition calling for its preservation was signed by over 1000 residents. Grays native Russell Brand gave his support to saving the theatre on an Instagram post and pledged to perform a show there to help prevent its closure. In January 2022 Thurrock Council announced that they supported a counter proposal that will see the theatre remain open under community ownership. A group dedicated to saving the theatre began negotiating with the council, and had to provide it with an affordable business plan for the theatre by 13 July 2022. However, after an unnamed organisation expressed interest in buying the theatre, the council has delayed the deadline to September to allow it to put forward an alternative business plan.

The town is approximately  to the east of London on the north bank of the River Thames and  east of the M25 motorway. Its economy is linked to Port of London industries, its own offices, retail and Lakeside, West Thurrock. Its variously used riverside (from homes through wild bird-habitat marshland to importation, storage and distribution) faces Broadness Lighthouse in Kent.

Education

Primary education
Primary schools in Grays include:

 Quarry Hill Academy (formerly Quarry Hill Primary and Pre School)
 West Thurrock Academy (formerly West Thurrock Primary School)
 Belmont Castle Academy (formerly Stifford Primary School)
 Woodside Academy (formerly Woodside Primary School)
 Warren Primary School
 Thameside Primary School
 Deneholm Primary School
 St Thomas of Canterbury Catholic Primary School
 Gateway Primary Free School

Quarry Hill Primary and Pre School and Thameside Primary School were formed from the amalgamations of failing infant and junior schools. Since then, both schools have received favourable grades from education watchdog Ofsted. Belmont Castle Academy was renamed in honour of Belmont Castle, a demolished gothic mansion that was located on the school site. The Gateway Primary Free School is situated on the site of Gateway Academy, and is the only primary school with free school status in Grays.

Secondary education
Secondary schools in Grays include:

 Hathaway Academy (formerly the Grays School Media Arts College)
 Gateway Academy (formerly the Gateway Community College)
 Grays Convent High School (formerly the Convent Day School)
 William Edwards School (formerly William Edwards School and Sports College)
 Thames Park Secondary School
 Orsett Heath Academy

Since 2007, all of these schools have had specialist school status. Gateway Academy and Hathaway Academy have specialisms in the arts. In the case of Hathaway Academy, these include digital media and the performing arts. Gateway Academy also specialises in design and engineering. William Edwards School and Orsett Heath Academy share a sports specialism, with both schools utilising the ability to admit 10% of their intake by academic aptitude in this subject, an ability granted to all sport specialist schools. Grays Convent High School maintains a language specialism and Thames Park Secondary School has specialisms in artificial intelligence and digital technology.

Gateway Academy was formed in 2003 from a fresh start merger of Torells School in Grays and St Chad's School in Tilbury. The Torells School site has since been demolished and replaced by the sites of two special schools, Treetops School and Treetops Free School. Comedian Joe Pasquale and Olympic medallist Fatima Whitbread both attended Torells School. Footballers Chris Cohen and Max Porter went to William Edwards School. Actor, Youtuber and comedian Russell Brand attended the Grays School, making his acting debut at one of the school's Bugsy Malone productions. Grays Convent High School was attended by journalist and former Thurrock MP candidate Polly Billington and runner Jessica Judd.

All of these schools are coeducational academies or free schools, with the exception of Grays Convent High School, which is instead a voluntary aided Catholic school for girls.

Further education
A sixth form was operated by Gateway Academy before 2014, but it closed that year. In 2011, Ofsted deemed the sixth form as satisfactory, which meant it required improvement. This was primarily because of concerns over the number of students dropping out, which was above average. Hathaway Academy intended to open a sixth form some time before the 2014/2015 academic year, but this never came to fruition.

Thurrock Technical College opened in 1952 on Dell Road. Between 1954 and 1957 the college was based in parts of the site of Grays County Technical High School (which would become Grays School) and Grays Hall. In 1960 it reopened on Woodview Road, later establishing a second campus in Aveley. The college later merged with Basildon College to form Thurrock and Basildon College, with the Woodview Campus remaining in operation. The college then amalgamated with South East Essex College of Arts and Technology in 2010, forming South Essex College. The Thurrock Campus relocated from Woodview Road to a new complex in Grays town centre in September 2014.

The local sixth form college is USP College Palmer's Campus. Palmer's dates back to 1706, when the merchant William Palmer founded a charity school for "ten poore children" of the parish of Grays Essex. The school was located in the local churchyard and evolved into a boys' school. In response to the enactment of the Elementary Education Act 1870, the school reopened on a new site on the hill above the town in 1874. A girls' school opened on the site in 1876. Both schools were grammar schools, operating on the same site until 1931, when the girls' school relocated to Chadwell Road. From this time, Palmer's became a public school. This meant that students were no longer admitted on academic performance regardless of background and were instead admitted by fee. This was reversed in 1944, however wealthier students were still prioritised, even if they failed the 11+ exam required for enrolment. In 1971 the girls' school began its conversion into a sixth form college, reopening as Palmer's College in 1972 after it amalgamated with the boys' school and Aveley County Technical High School. The college merged with Seevic College in August 2017, forming USP College.

There is also Thurrock Adult Community College which is located in multiple venues and community hubs across Thurrock and used to be based from Richmond Road in Grays.

Transport
Grays has good road links, being close to the A13 road and the M25 motorway. The A126 London Road is the main road which links Grays town centre with Lakeside Shopping Centre, Purfleet and Tilbury.

Grays railway station runs through the centre of the built-up core and is served by c2c services to London Fenchurch Street to the west and Shoeburyness to the east.

Also Grays bus station by the station above is a hub for most bus services in Thurrock. The bus services are operated by Ensignbus, First Essex and NIBS Buses.

Sports
The area's local football team is Grays Athletic, previously based in Grays but now in nearby Aveley, which plays non-League football and has won the FA Trophy twice.

Notable people

Actors and authors

 Ian Abercrombie, actor and comedian.
 Joe Pasquale, comedian, actor and television presenter.
 Michelle Harrison, author.
 Phil Davis,  actor, author, director and narrator.
 Russell Brand, comedian, actor, author, radio host and YouTuber.

Athletes
Adam Newton, retired footballer.
Charlie Whitchurch, retired footballer.
Chris Cohen, retired footballer and coach.
Fatima Whitbread, retired Olympic medallist javelin thrower.
Jessica Judd, runner.
Max Porter, retired footballer and coach.
Stuart Barnes, retired rugby union footballer and commentator.
William Kennedy, retired footballer and soldier.

Politicians and nobility
Frederick Marshall, Australian Labor politician.
Polly Billington, Labour politician and journalist.
Sir Henry de Grey, courtier of King John of England.
Sir John de Grey, soldier and high sheriff.

Singers
Louisa Johnson, singer and X Factor series 12 winner.
Sara Flower, contralto singer.

Other
Alfred Russel Wallace, discovered evolution through natural selection.
Elisabeth Vellacott, painter.
Lewis Daynes, murderer of Breck Bednar.
Philip Vellacott, scholar.

Notes

References

Further reading
Evans, Brian. Grays Thurrock, A History, Phillimore, 2004, .

External links
Bygone Grays Thurrock – Local history website

Towns in Essex
Populated places on the River Thames
Port of London
Beaches of Essex
Thurrock

Grays, Essex


Sturla Tordsson, eller norrønt Sturla Þorðarsson (født 1115, død 1183) var en islandsk høvding. Han blev også kaldt Hvamm-Sturla efter gården Hvamm, hvor han boede. Sturla var stamfader til den mægtige Sturlunge-æt. Han er fader til Snorre Sturlason, forfatteren af Heimskringla. Sturla må ikke forveksles med sin sønnesøn med samme navn, Sturla Tordsson, historiker og forfatter af blandt andet Håkon Håkonssons saga og Magnus Lagabøtes saga.

Noter

Litteratur
Jón Viðar Sigurðsson, Den vennlige vikingen. Pax forlag, Oslo 2010
Helge Salvesen, Hvamm-Sturla; Store norske leksikon

Island

Sturla Tordsson den ældre


Mercenários bielorrussos na Costa do Marfim era um grupo de ex-pilotos e técnicos das Forças Armadas da Bielorrússia. Enviado ao país para apoiar o exército do Presidente Laurent Gbagbo na Primeira Guerra Civil (2002—2007). Supostamente estavam sob o patrocínio da França e da Bielorrússia.

Atividade
Os bielorrussos estavam envolvidos na reciclagem de pilotos africanos para a operação dos aviões de ataque soviéticos Su-25. Os marfinenses realizaram apenas duas missões de combate com seus instrutores estrangeiros. Durante o segundo, eles acidentalmente ou deliberadamente atacaram uma base francesa em Bouaké. O incidente levou à captura pelas tropas francesas do Aeródromo de Yamoussoukro e aos discursos da milícia Jeunes Patriotes em Abidjan. Depois disso, os bielorrussos deixaram o país imediatamente. Anos depois, um processo criminal foi aberto sobre eles pelo assassinato de militares. Um dos mercenários, Yuri Sushkin, foi condenado à revelia à prisão perpétua.

Aviação

Ver também
 Especialistas militares da Bielorrússia

Ligações externas
 Валер Карбалевіч. Якія наступствы могуць мець скандалы з пастаўкамі зброі? // Радыё Свабода : радыёвяшчальная арганізацыя. — 1 сакавіка 2011.
 Андрей Александрович. Летало ли белорусское оружие в Ливию и Кот-д'Ивуар? // TUT.BY : интернет-портал. — 2 марта 2011.
 Денис Бурковский. 15 лет назад Франция обвинила белорусов в бомбардировке в Африке. Рассказываем эту историю // TUT.BY : интернет-портал. — 6 ноября 2019.
 Дмитрий Гусев. Тайны Су-25 и Юрия Сушкина: в Париже вынесли приговор по делу об убийстве французских военных в Кот-д'Ивуар // RFI : новостная радиостанция. — 16 апреля 2021.

Mercenários


Himmelskibet er et trykt magasin om det fantastiske, som indeholder dansk-skrevne noveller, artikler om forfattere, populærvidenskab m.v., nyheder om film, tv, tegneserier, bøger og forfattere samt anmeldelser af bøger, tegneserier, DVD'er o.a. med fokus på det fantastiske.

Himmelskibet udkommer fire gange om året, og hvert nummer er på 52-56 sider med farveomslag af danske kunstnere. Himmelskibet er skrevet og produceret af ulønnede danske fans. I hvert nummer er tillige 3-4 sider med nyheder og kalender for medlemmerne af foreningen Fantastik.

Arbejdet med at redigere Himmelskibet deles mellem en gruppe redaktører, der skiftes til at redigere bladet.

Eksterne henvisninger
 Himmelskibets hjemmeside

Tidsskrifter fra Danmark

Himmelskibet (magasin)


Ozorina (šipakčić, lat. Cytinus), biljni rod iz porodice ozorinovki, red sljezolike, kojemu pripada osam vrsta raslinja s juga Afrike i Madagaskara, i dijelom u području Mediterana. Na području Hrvatske raste vrsta bušinova ozorina (C. hypocistis), parazit je koji ne vrši fotosintezu, nego parazitirana na vrstama bušina (Cistus), i preko njih nabavlja hranjive sastojke. Druga europska vrsta je C. ruber.

Narste tek do 5 cm visine. Pricvjetni listovi su jarko crveni ili žuti. Cvate od travnja do lipnja.

Vrste
 Cytinus baronii  Baker f.
 Cytinus capensis Marloth
 Cytinus glandulosus  Jum.
 Cytinus hypocistis  (L.) L.
 Cytinus malagasicus Jum. & H.Perrier
 Cytinus ruber (Fourr.) Fritsch
 Cytinus sanguineus  (Thunb.) Fourc.
 Cytinus visseri Burgoyne

Vanjske poveznice

Izvori

Ozorinovke

Ozorina


Pieuse Menteuse est un épisode de la série télévisée d'animation Les Simpson. Il s'agit du seizième épisode de la trente-troisième saison et du  de la série.

Synopsis
Cletus découvre que sa femme Brandine cache un amour secret ... l'apprentissage.

Réception
Lors de sa première diffusion, l'épisode a attiré .

Notes et références

Épisode des Simpson, saison 33

Pieuse Menteuse


Nezavisni ili nestranački političar je pojedinac koji ne pripada nijednoj političkoj stranki.

Nezavisni političar može odražavati centristički stav između glavnih političkih stranaka ili ekstremnih stajališta, koja ne zastupa niti jedna velika stranka, ili mogu imati stav zasnovan na pitanjima za koja smatraju da im velike političke stranke ne posvećuju dovoljno pažnje. Drugi nezavisni političari povezani su s političkim strankama, mogu biti njihovi bivši članovi, koji su odabrali da ne stoje pod stranačkom etiketom. Treća kategorija nezavisnih su oni koji mogu pripadati ili podržavati političku stranku, ali vjeruju da ne bi trebalo formalno da je zastupaju i tako budu predmet njene politike. Konačno, neki nezavisni političari mogu formirati političku stranku za potrebe kandidiranja za javnu funkciju.

Politička terminologija

Nezavisni (politika)


The Eulenspiegel Society, also known as TES, is the first BDSM organization founded in the United States. It was founded in 1971 and based in New York City.

History
The Eulenspiegel Society was the first BDSM organization founded in the United States. It was founded in 1971 in New York City by Pat Bond, a music teacher, and Fran Nowve, as an informal association and support group for masochists; sadists joined shortly after in that same year.

Bond placed an ad in Screw magazine in December 1970, reading:

The ad also ran in the East Village Other. Fran Nowve, using the name Terry Kolb, was the first person to answer the ad. She and Bond began The Eulenspiegel Society in 1971, and Nowve came up with its name.

In August 1971, The Eulenspiegel Society's members voted to include sadists in the organization. The Eulenspiegel Society originally met in members' homes, and then met in rented space in theaters and churches. The organization was an active part of the 1970s sexual revolution, as well as LGBT activism, including marching in New York City Pride Parades beginning in the early 1970s. The organization also launched Prometheus, a decades-long-running magazine, in the early 1970s, exploring issues important to kinksters, ranging from advice columns and personal ads, to erotica and art, to conversation about the philosophy of consensual kink. The magazine now exists online.

From 1973 until he died in 1983, Jack Jackson, a black leatherman, was the first president of The Eulenspiegel Society; to "signal that he was forever one with the title", The Eulenspiegel Society has not had a president since, leaving him as its only one. He was inducted into the Leather Hall of Fame in 2021.

In 1992, The Eulenspiegel Society's cofounder Pat Bond received the Steve Maidhof Award for National or International Work from the National Leather Association International.

In 1993, Leather Pride Night by The Eulenspiegel Society, Excelsior MC, GMS/MA, LSM, and NLA: Metro New York received the Large Event of the Year award as part of the Pantheon of Leather Awards.

In 1994, Barbara Nitke attended her first meeting of The Eulenspiegel Society to see a presentation by underground photographer Charles Gatewood. The couples she met in the SM scene fascinated her, and she began photographing them in 1994. They became the focus of her book, Kiss of Fire: A Romantic View of Sadomasochism (2003). It was among the first mainstream publications to examine the subject of BDSM.

In 1996, The Eulenspiegel Society hosted the first large BDSM convention, in celebration of its 25th anniversary. This event was so well attended that the organization took over two large clubs (Hellfire Club and The Vault) as well as a disco which was converted into a club. Over 1,300 people attended. This event inspired other leather organizations to hold annual conventions as well. In 1997, this event received the Large Event of the Year award as part of the Pantheon of Leather Awards.

The Eulenspiegel Society was one of the founding coalition partners of the National Coalition for Sexual Freedom, which was founded in 1997.

In 1999, Gary Switch posted to The Eulenspiegel Society's USENET list "TES-Friends" proposing the term RACK (Risk-aware consensual kink) out of a desire to form a more accurate portrayal of the type of play that many engage in. Noting that nothing is truly 100% safe, not even crossing the street, Switch compared BDSM to the sport of mountain climbing. In both, risk is an essential part of the thrill, and that risk is minimized through study, training, technique, and practice.

In 2002, The Eulenspiegel Society reorganized as "The TES Association." It retains rights to its original name and historical intellectual property.

In 2003, TES received the Large Club of the Year award as part of the Pantheon of Leather Awards.

In 2011, TES was inducted into the Leather Hall of Fame (under the name Eulenspiegel Society).

In 2015, Bond and Nowvve (the latter under the name Terry Kolb) were inducted into the Leather Hall of Fame.

Organizational activities
TES (pronounced "Tess,") is an entirely volunteer-run nonprofit organization, including an elected board of directors. It "promotes sexual liberation for all adults, especially for people who enjoy consensual S/M". It regards sexual liberation as a prerequisite for a "truly free" society and it is particularly concerned about the freedom of sexual minorities such as the BDSM community.

TES generally holds two classes each week (over 100 a year) in New York City, both general meetings, and ones hosted by special interest groups, ranging from bondage to a meet-ups for novices interested in alternative sexualities. In 1996, TES hosted the first large BDSM convention, in celebration of its 25th anniversary. This event was so well attended that the organization took over two large clubs (Hellfire Club and The Vault) as well as a disco which was converted into a club. Over 1,300 people attended. This event inspired other leather organizations to hold annual conventions as well. It also hosts frequent social events, including parties. Membership includes discounts at participating stores and clubs. It also supports AIDS prevention education and organizations such as the Free Speech Coalition (FSC) and the National Coalition for Sexual Freedom, for which TES is a founding coalition partner.

Name
The Eulenspiegel Society took its name from Till Eulenspiegel, a character described as a "foolish yet clever lad" in medieval German folklore. It changed its legal name to "The TES Association" in 2002, although it still uses and is widely known by the original name. The original name, which cofounder Fran Nowve came up with, was inspired by a passage from Austrian psychoanalyst Theodor Reik's Masochism in Modern Man (1941), in which he argues that patients who engage in self-punishing or provocative behavior do so in order to demonstrate their emotional fortitude, induce guilt in others, and achieve a sense of "victory through defeat". Reik describes Till Eulenspiegel's "peculiar" behavior—he enjoys walking uphill, and feels "dejected" walking downhill—and compares it to a "paradox reminiscent of masochism", because Till Eulenspiegel "gladly submits to discomfort, enjoys it, even transforms it into pleasure".

References

External links

1971 establishments in New York City
BDSM organizations
Leather subculture
Organizations established in 1971

The Eulenspiegel Society


Bujar Spahiu (1976.), albanski teolog, deseti po redu veliki muftija Muslimanske zajednice Albanije.

Karijera
Bujar Spahiu je diplomirao teologiju na Sveučilištu Al-Azhar u Kairu. Prije izbora na mjesto velikog muftije obnašao je dužnost potpredsjednika Muslimanske zajednice Albanije.

Proces izbora za čelnika Muslimanske zajednice Albanije održan je 2. ožujka 2019., na kojem je Bujar Spahiu izabran za velikog muftiju Muslimanske zajednice Albanije. Dobio je 26 protiv 2 glasa nad tiranskim muftijom Ylli Gurraom. Izbor Bujara Spahiua na čelo Muslimanske zajednice Albanije ostao je popraćen kontroverzama. Neki imami i drugi muslimanski prvaci poput Ylli Gurra smatraju njegov izbor nezakonitim, jer je prema njima, izbor njega bio u suprotnosti s pravilima Muslimanske zajednice Albanije. Smatraju da je postavljanje Bujara na položaj velikog muftije državni udar pokreta Fethullaha Gülena na Muslimansku zajednicu Albanije.

Izvori

Vanjske poveznice
 Izabran je novi lider albanske muslimanske zajednice

Velike muftije Albanije
Albanski islamski teolozi

Bujar Spahiu


Campionatul Central și Sud-American de Handbal Feminin din 2018 a fost prima ediție a turneului organizat sub auspiciile Federației Internaționale de Handbal și s-a desfășurat la Maceió, în Brazilia, între 29 noiembrie și 4 decembrie 2018. Competiția a contat și ca turneu de calificare central și sud-american la Campionatul Mondial de Handbal Feminin din 2019. Finalistele turneului, Argentina și Brazilia, s-au calificat direct la competiția din 2019. Cea mai bună marcatoare a turneului a fost handbalista braziliană Mariana Costa, cu 25 de goluri.

Săli
Competiția s-a desfășurat în sala Ginásio do SESI din cartierul Trapiche al orașului Maceió. În configurația normală, sala are o capacitate de 2.500 de locuri.

Clasament

Partide
Calendarul de mai jos respectă ora locală (UTC−3).

Clasament și statistici

Principalele marcatoare

Sursa: IHF.com

Referințe

Legături externe
 Pagina web oficială a Confederației Braziliene de Handbal
 Campionatul Central și Sud-American din 2018 la todor66.com

Campionatul Central și Sud-American de Handbal Feminin
Handbal în Brazilia
2018 în handbal
2018 în Brazilia


Lindeberg Station (Lindeberg stasjon) er en metrostation på Furusetbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger mellem Trosterud og Furuset. Melem Trosterud og endestationen Ellingsrudåsen ligger banen i tunnel, med undtagelse af ca. 200 meter ved Jeriko skole nordøst for Lindeberg.

Stationen ligger under Lindeberg senter med udgang via centret. Store dele af Lindeberg ligger i gåafstand fra centret, mens Nordre Lindeberg gård kan nås via en gangtunnel under Europavej E6.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1978

Lindeberg Station


Le label Centre national de la marionnette (ou CNMa) est un label officiel français accordé à des institutions culturelles qui se consacrent à la marionnette et aux arts du spectacle associés.

Histoire
Le label Centre national de la marionnette est créé par décret le  qui apporte un 13e label officiel dans les domaines du spectacle vivant et des arts plastiques.

Annoncé le  par la ministre de la Culture et de la Communication Audrey Azoulay lors d'un déplacement à L'Institut international de la marionnette à Charleville-Mézières, le label est conforté dans sa création par le ministre de la Culture Franck Riester dans son discours du  aux Biennales internationales du spectacle de Nantes. Par courrier du , Franck Riester annonce un soutien financier dès l'année 2020 vers la labellisation Centre national de la marionnette à quatre scènes conventionnées d'intérêt national et à deux lieux-compagnies.

Ces six structures peuvent utiliser l'appellation " Centre national de la marionnette en préparation ".

Lors de son déplacement au Festival international de la marionnette à Charleville-Mézières le , la ministre de la Culture Roselyne Bachelot-Narquin annonce la création du label avant la fin de l'année.

A cette occasion, le ministère de la culture affirme que les sept lieux déjà reconnus " Centres nationaux de la marionnette en préparation " peuvent prétendre à leur labellisation dès 2022 et qu'une dizaine de structures sur l'ensemble du territoire français pourraient être labellisées à moyen terme.

Le , la ministre de la Culture Rima Abdul Malak annonce la labellisation des six premiers Centres nationaux de la marionnette.

Missions
Les structures labellisées Centre national de la marionnette ont pour mission :

 le soutien à la création et à la production marionnettique ;
 la diffusion de spectacles de marionnette.

Liste des Centres nationaux de la marionnette
En 2022, la France compte 6 Centres nationaux de la marionnette :

 Le Mouffetard (Paris, Île-de-France) ;
 L'Espace Jéliote (Oloron-Sainte-Marie, Nouvelle-Aquitaine) ;
 L'Hectare - Territoire vendômois (Vendôme, Centre-Val de Loire) ;
 Le Théâtre (Laval, Pays de la Loire) ;
 Le Sablier (Ifs & Dives-sur-Mer, Normandie) ;
 Le Théâtre à la Coque (Hennebont, Bretagne) .

Références

Articles connexes

 Liste des labels et protections officiels français

Association ou organisme lié à la marionnette

Centre national de la marionnette


Tame Impala este un proiect muzical australian de muzică psihedelică lansat de multi-instrumentalistul Kevin Parker în anul 2007.

Note

Legături externe

Formații australiene
Muzică psihedelică
Artiști câștigători ai premiilor BRIT
Fondări în 2007

Tame Impala


الفريق حسن التهامي (1924 - 9 ديسمبر 2009) نائب رئيس وزراء مصر الأسبق و أحد أعضاء تنظيم حركة الضباط الأحرار التي قامت بما عرف ثورة يوليو 1952، والتي أدت إلى تنازل الملك فاروق عن العرش لولده الملك أحمد فؤاد الثاني، إلى أن أعلن عن قيام الجمهورية عام 1953.

مولده ونشأته
ولد محمد حسن التهامي 26 نيسان عام 1924 في(أجهور الرمل) قويسنا، في محافظة المنوفية بمصر، وتخرج من الكلية الحربية عام 1942. عُين في سلاح المشاة، ضُمّ حسن التهامي إلى تنظيم حركة الضباط الأحرار، وكان ضمن الخلية التي تعمل مع جمال عبد الناصر وكمال الدين رفعت.

العمل الوطني
اشترك حسن التهامي مع كمال الدين رفعت عام 1943 في إنشاء تنظيمات خاصة، لمهاجمة أفراد قوات الاحتلال البريطاني في مصر، والاستيلاء على الأسلحة والذخائر من المعسكرات البريطانية، التي كانت منتشرة في ضواحي القاهرة خصوصاً منطقة شارع الهرم. وكان من أبرز الأعمال، التي قام بها كمال الدين رفعت وحسن التهامي، هو تدمير السفارة البرازيلية، في القاهرة صيف عام 1947، وذلك، بسبب أن البرازيل كانت عضواً في مجلس الأمن في ذلك الوقت إبان نظر قضية مصر في المجلس، وكان صوتها دائماً يرجح الجانب المعادي لمصر، على الرغم من إعادة التصويت عدة مرات.

شارك في عمليات الفدائيين، في منطقة قناة السويس عقب إلغاء معاهدة 1936 في أكتوبر 1951، وذلك بمعرفة قيادة تنظيم الضباط الأحرار، وبمعرفة الرئيس جمال عبد الناصر. فكان يقوم مع كمال الدين رفعت بتدريب بعض الشباب من طلبة الجامعات وصغار الموظفين على حرب العصابات، وقد استمرت هذه العمليات حتى حدوث حريق القاهرة. كما اشترك حسن التهامي في محاولة اغتيال اللواء حسين سري عامر قائد سلاح الحدود. وكان التهامي يمثل حلقة الوصل بين مصر وحركة الضباط الأحرار الأردنيين، حيث كان على علاقة صداقة مباشرة مع اللواء علي أبو نوار وقاسم الناصر وسعيد السبع، وكان الهدف من هذا الاتصال تنسيق المواقف بين الجانبين والسعي لإنهاء الوجود البريطاني، وقد حصر هدف هذا التنسيق بتعريب الجيش، وإلغاء المعاهدة البريطانية مع الأردن، وإيجاد معونة عربية إذا أوقفت بريطانيا معونتها للأردن، وليس تصدير الثورة للأردن.

العمل الرسمي

كان حسن التهامي من المقربين إلى جمال عبد الناصر، منذ قيام ثورة 23 يوليو 1952، لكنه لم يكن راضياً عن التغييرات السياسية والاجتماعية التي نفذها جمال عبد الناصر ولذلك، تم إبعاده عام 1961 بتعيينه سفيراً لمصر في النمسا، ومندوباً دائماً لدى الوكالة الدولية للطاقة الذرية.

بعد نكسة 1967، طلب التهامي العودة إلى مصر، فاستجاب عبد الناصر إلى رغبته، وعيّنه أميناً عاماً برئاسة الجمهورية بدرجة وزير عام 1969. وفي عام 1970، عين مسؤولاً مالياً وإداريا للاتحاد الاشتراكي العربي. عُيِّن أمينا عاماً للمؤتمر الإسلامي بعد وفاة الرئيس جمال عبد الناصر، في 28 سبتمبر 1970، لعب دوراً كبيراً في تحويل السلطة إلى الرئيس محمد أنور السادات وتصفية خصومه السياسيين، وكان عضواً في المحكمة الخاصة التي قامت بتصفيتهم. وعيّنه الرئيس السادات، بعد ذلك، في نهاية 1970، وزير دولة لشؤون رئاسة الجمهورية. وفي عام 1977، منح درجة نائب لرئيس الوزراء برئاسة الجمهورية. عيّنه الرئيس السادات، خلال حرب أكتوبر، مسؤولاً عن الدفاع عن مدينة السويس، عندما حاولت القوات الإسرائيلية اقتحامها، بعد صدور قرار وقف إطلاق النار، في 22 أكتوبر 1973. وفي الذكرى الرابعة لحرب أكتوبر 1973، أي في أكتوبر 1977، منحه الرئيس أنور السادات رتبة الفريق الشرفية بالقوات المسلحة، تقديراً لدوره في الدفاع عن مدينة السويس.

قام حسن التهامي بدور رئيسي وفعال في الاتصالات السرية التمهيدية مع إسرائيل، لإبرام معاهدة السلام. ورافق حسن التهامي الرئيس السادات في رحلته إلى القدس عام 1977.وشارك حسن التهامي في كافة المفاوضات التي أدت إلى توقيع معاهدة الصلح المصرية الإسرائيلية ،ظل حسن التهامي أقرب المقربين للرئيس السادات إلا أنه أدلى في عام 1979 بتصريحات صحفية معادية لليهود وللإسرائيليين نشرت في الكويت وأثارت استياء السادات والحكومة الإسرائيلية.

المراجع

نواب رؤساء وزراء مصر
اشتراكيون مصريون
الضباط الأحرار
خريجو الكلية الحربية (مصر)
دبلوماسيو القرن 20
دبلوماسيون مصريون في القرن 20
سفراء مصر
سفراء مصر لدى النمسا
سياسيو الاتحاد الاشتراكي العربي (مصر)
ضباط عسكريون مصريون
عسكريون مصريون
قوميون عرب
مسلمون مصريون
مواليد 1924
وزراء مصريون
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009
وفيات في مصر

حسن التهامي


Sur la route des chefferies du Cameroun. Du visible à l'invisible est une exposition temporaire qui se déroule du 5 avril au 17 juillet 2022 au musée du quai Branly à Paris en France.

Genèse du projet
Sur la route des chefferies du Cameroun. Du visible à l'invisible est une exposition consacrée à l'art des communautés des hauts plateaux des Grassfields, à l'ouest du Cameroun. L'architecte Sylvain Djache Nzefa est le commissaire de l'exposition. Cindy Olohou est commissaire associée de l'exposition.

La Route des Chefferies
L'association "La Route des Chefferies" déploie lors de cette exposition près de 300 œuvres - architecture monumentale, forge, créations perlées, sculpture sur bois, production, textile, danses traditionnelles - séculaires gardés en pays Bamiléké et alentour par les chefs et dignitaires traditionnels.

La route des chefferies accompagne les instituions royales au Cameroun dans la création de cases patrimoniales -ouvertes aux visiteurs - au sein des chefferies.

Publics ciblés
L'exposition répond à une demande de la diaspora camerounaise - nombreuse à Paris - de voir des représentations artistiques et des objets des chefferies traditionnelles camerounaises. L'initiative est relayée par la presse.

Descriptions

Origine des objets
Environ 270 objets et œuvres d'art conservés dans les chefferies Bamiléké sont pré-assemblés au Cameroun et remontés au quai Branly. Il s'agit de bien cultuels, culturels et rituels. Une petite partie des objets vient du musée du quai Branly. 25 communautés sont représentées.

Déroulement
L'exposition se déroule du 5 avril 2022 au 17 juillet 2022 au musée du quai Branly à Paris. Des rencontres thématiques- par exemple celui sur le Ndop - sont organisées durant le déroulement de cette exposition. Une délégation de 6 chefs traditionnels grassfields du nord-ouest et de l'ouest du Cameroun a visité l'exposition. David Simeu, roi des Bapa, Guy Bertrand Momo Soffack Ier, monarque Foto font partie de la délégation des visiteurs et des chefs ayant prêté les objets exposés.

Supports
Divers supports sont proposés pour expliquer les différents objets de la collection présentés à l'exposition, ainsi

 Un catalogue de 224 pages contenant 240 illustrations est édité et publié au 5 avril 2022.
 Un dossier pédagogique à destination des enseignants et des groupes de visiteurs explique les différents aspect et thème développés dans cette exposition.
 Des tracts et pamphlets donnent un résumé du parcours du visiteur.
 Des médias pour sourds et autres supports sont conçus.

Thèmes
L'exposition aborde les thèmes des chefferies du Cameroun, de l'organisation d'une chefferie, de l'art au service du pouvoir, de la place des femmes dans les Chefferies et des sociétés secrètes.

Des artistes tels Hervé Youmbi participent à l'exposition avec des stands dédiés.

Notes et références

Bamilékés
Exposition d'art en France

Sur la route des chefferies du Cameroun


Kameničany este o comună slovacă, aflată în districtul Ilava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 554 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kameničany este atestată documentar din 1193.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kameničany


Un hacker  (din , "pălărie neagră") este un hacker care "încalcă securitatea calculatoarelor în scopuri malițioase sau pentru câștig personal".

Origine
Originea termenului este adesea atribuită teoreticianului  Richard Stallman (deși el neagă că l-ar fi lansat)  pentru a-l pune în contrast cu hackerul , ale cărui acțiuni au rol de protecție prin atragerea atenției asupra vulnerabilităților sistemelor informatice care necesită reparații.  Terminologia provine din genul Western din cultura populară americană, în care  puteau ajuta la identificarea personajelor pozitive și negative din filme.

Hackerii  sunt grupurile de hacking ilegale, ilustrate stereotipic în cultura populară, și sunt "epitomul tuturor fricilor publicului față de criminalitatea informatică".  Hackerii  sparg rețele sigure pentru a distruge, modifica sau fura date sau pentru a face rețelele inutilizabile pentru utilizatorii autorizați de rețea.

Note

Hackeri
Anglicisme
Securitate informatică

Black hat


Lucas Hartong (* 24. Mai 1963 in Dordrecht) ist ein niederländischer Politiker. Er vertrat die rechtspopulistische Partij voor de Vrijheid (PVV) im Europaparlament.

Leben
Hartong begann seine politische Karriere mit einer eigenen Partei, der Democratisch Platform Nederland. Später trat er in die Lijst Pim Fortuyn ein. Bei der Wahl 2006 für die Zweite Kammer der Generalstaaten trat er als Kandidat der PVV an, wurde jedoch nicht gewählt. Für diese wie auch spätere Positionen im Auftrag der PVV wurde er von Parteimitglied Geert Wilders persönlich aufgestellt.

Er wurde 2009 parlamentarischer Assistent für die PVV im Europäischen Parlament. Dort übernahm er im Juni 2010 den Abgeordnetenplatz von Louis Bontes, welcher in die zweite Kammer der niederländischen Generalstaaten wechselte. Hartong gehörte im EU-Parlament zur Gruppe fraktionsloser Abgeordneter. Er war Mitglied im Haushaltsausschuss und in der Delegation für die Beziehungen zu den Vereinigten Staaten. Als Stellvertreter war er im Haushaltskontrollausschuss und in der Delegation für die Beziehungen zur Volksrepublik China.

Vor der Wahl zum Europaparlament 2014 ließ Hartong am 24. März 2014 verlauten, dass er künftig nicht mit bestimmten Politikern der ENF zusammenarbeiten wolle; darum trete er nicht erneut an. Am selben Tag übernahm er auch den Vorsitz der PVV-Abgeordneten im Europaparlament, weil die bisherige Vorsitzende Laurence Stassen nach Äußerungen Wilders' die Fraktion verlassen hatte. Seine Amtszeit endete somit zum 1. Juli 2014.

Von 2010 bis 2013 war Hartong zudem Vorstandsmitglied des niederländischen Automobilclubs ANWB.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für die Niederlande
PVV-Mitglied
Niederländer
Geboren 1963
Mann

Lucas Hartong


Garbage Dreams es un documental cinematográfico del año 2009 que cuenta parte de la vida y el trabajo de la comunidad Zabbaleen, en Egipto.

Sinopsis
Sueños en el basurero cuenta la historia de tres adolescentes que nacieron y crecieron en el mayor basurero del mundo, a las afueras de El Cairo. Allí viven 60.000 Zaballeen (o Zabbaleen), palabra árabe que significa "pueblo de la basura". Los Zaballeen se han adelantado a las iniciativas ecológicas actuales y sobreviven reciclando el 80% de los residuos. Al enfrentarse a la globalización de su actividad cotidiana, deberán tomar decisiones que influirán en su futuro y en la supervivencia de la comunidad.

Referencias

Véase también
 Zabbaleen

Documentales ecológicos

Garbage Dreams