Paula Claudia Todoran () este o alergătoare română specializată în probe de fond.

Carieră
Primii pași în atletism i-a făcut în clasa a VI-a, la școala din Românași, unde a fost descoperită de actualul ei antrenor, Mirel Seișanu. În anul 2004 s-a clasat pe locul 14 la Campionatul Mondial de Juniori la 5000 m și la Campionatul European de Cros de la Heringsdorf a cucerit medalia de aur cu echipa României (Ancuța Bobocel, Larisa Arcip, Cătălina Oprea, Paula Todoran). A ocupat locul 4 la 10.000 m la Campionatul European de Tineret din 2005 și 2007.

Sportiva s-a clasat pe locul 12 la Universiada din 2009 în proba de semimaraton. Cele mai bune rezultate din 2014 sunt locul întâi la Campionatul Național de maraton, locul întâi la Campionatul Național de semimaraton și locul doi la Campionatul Național de atletism, în proba de 10.000 metri. Paula Todoran a devenit în 2014 câștigătoarea Maratonului Internațional București.

Zălăuanca s-a calificat în premieră la Jocurile Olimpice de vară din 2016, după ce s-a clasat pe locul opt la Maratonul de la Sevilla, terminând cursa în 2 ore, 36 de minute și 38 de secunde. În același an a făcut parte de echipa României care a cucerit bronzul la Campionatul European de Cros de la Chia. Anul următor la Campionatul European de Cros de Šamorín româncele (Roxana Bârcă, Ancuța Bobocel, Cristina Simion, Andreea Pîșcu, Claudia Prisecaru, Paula Todoran) au câștigat argintul.

La Campionatul Mondial de Alergare de 50 km din 2019 sportiva a fost depistată cu o substanță interzisă după ce a luat un medicament. A fost suspendată până în 2023.

În prezent, atleta predă educație fizică la Liceul Sportiv din Zalău.

Recorduri personale

Realizări

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1985
Nașteri pe 9 iunie
Oameni din Zalău
Atleți olimpici români
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Maratoniști
Campioni naționali de atletism ai României
Sportivi români implicați în cazuri de dopaj

Paula Todoran


Mina Petrila a fost o exploatare minieră din România.
A fost înființată la 1859 de un consorțiu format de prinții Maximilian și Egon Fürtenberg, contele Otto Chotek, baronii Luis și Moricz Haber.

Este cea mai mare și cea mai adâncă mină din Valea Jiului, coborând în pământ aproape 1.000 de metri.

Accidente:
 12 decembrie 1872: 17 mineri sunt omorâți de o explozie provocată de o acumulare de metan amestecat cu praf de cărbune
 1982: 14 mineri au murit, iar alți 15 au fost răniți
 15 noiembrie 2008: 13 morți și 12 răniți grav
 12 iunie 2012: doi mineri au fost răniți într-o deflagrație

Accidentul din 2008
În dosarul accidentului din 2008, procurorii au depus o plângere penală pentru a-i identifica pe vinovații de dispariția aparatului de măsurare a gazelor din subteran, probă importantă în respectiva anchetă.

În noiembrie 2010, cei trei inculpați în dosarul exploziei de la Mina Petrila, fostul director, Aurelian Necula, împreună cu Gheorghe Roșu, fost inginer-șef cu securitatea și sănătatea în muncă, și Ștefan Dan Ungur, fost șef al sectorului aeraj și șef al stației de salvare minieră, au fost condamnați la închisoare de magistrații Judecătoriei Târgu-Jiu.
Sentința a devenit definitivă în decembrie 2013.

Note

Legături externe

Exploatări miniere din România

Mina Petrila


Das Estádio Nacional de Brasília Mané Garrincha (, offiziell Arena BRB) ist ein Fußballstadion in der brasilianischen Hauptstadt Brasília. Es wurde für die Fußball-Weltmeisterschaft 2014 erbaut. Es handelt sich mit Gesamtkosten in Höhe von über 450 Millionen Euro um die teuerste Spielstätte der WM 2014.

Bauphase
Die Anlage wurde auf den Überresten des Estádio Mané Garrincha gebaut, das 2010 bis auf die Grundmauern und einen Teil der Tribüne abgerissen wurde. Es wurde, wie sein Vorgängerstadion, nach dem brasilianischen Fußballnationalspieler und zweimaligen Weltmeister Mané Garrincha benannt. Um aus dem alten Mehrzweckstadion ein reines Fußballstadion zu schaffen, wurde das Spielfeld abgesenkt und verkleinert. Auf dem Bereich der ehemaligen Laufbahn entstanden weitere Tribünen, die bis an das Spielfeld heranreichen. Am 15. Mai 2013 wurde es mit der Partie des Brasiliense FC gegen den Brasília FC (3:0) eröffnet. Die Anlage bietet insgesamt 72.788 Plätze. Dazu gehören 110 V.I.P.-Plätze, 6300 Business-Sitze, 2850 Presseplätze sowie 310 rollstuhlgerechte Plätze.

Das Nationalstadion war der Austragungsort für das Eröffnungsspiel des FIFA-Konföderationen-Pokal 2013 und von sieben Spielen der Weltmeisterschaft 2014. Mit einem Fassungsvermögen von 70.064 Zuschauern war es das zweitgrößte Stadion des Turniers.

Spiele der Fußball-Weltmeisterschaft 2014 in Brasília
Während der Weltmeisterschaft fanden folgende Spiele im Estádio Nacional statt.

Nutzung nach der Fußball-WM
Im Jahr 2015 fanden im Stadion aufgrund der hohen Erhaltungskosten von etwa 180.000 Euro im Monat lediglich zwei Fußballspiele statt. Das Stadiongelände wird seither als Bus-Depot und die Räumlichkeiten der Arena als Büros für 400 Beamte genutzt. Bei der Copa América 2021 war das Stadion einer von fünf Austragungsorten.

Im Januar 2022 erhielt das Stadion den offiziellen Sponsornamen Arena BRB, nach der Bank Banco de Brasília. Der Vertrag läuft bis Ende 2024.

Galerie

Weblinks

  (portugiesisch)

 stadiumdb.com: Estadio Nacional de Brasilia (englisch)
 stadionwelt.de: Bildergalerie

Einzelnachweise

Nacional de Brasilia Mane Garrincha
Nacional de Brasilia Mane Garrincha
Sport (Brasília)
Bauwerk in Brasília
Erbaut in den 2010er Jahren
Wettkampfstätte der Olympischen Sommerspiele 2016
Architektur von Gerkan, Marg und Partner


Boško Šutalo (Metković, 1. siječnja 2000.) hrvatski je nogometaš koji igra na mjestu središnjeg, a po potrebi i lijevog i desnog braniča. Trenutačno igra za Dinamo Zagreb.

Klupska karijera
Poniknuo je u Neretvi iz Metkovića. Dvije je godine igrao u podmlatku RNK Splita. Financijskim padom Splita potražio je novu okolinu. Premda su ga nudili Hajduku, nisu ga htjeli, pa je ovaj Hajdukov promašaj izbora talenata iskoristio Osijek kojeg je doveo u juniore koje je vodio Igor Budiša. Premda još nije izašao iz juniorskog staža, sezone 2019./2020. Šutalo je došao do prve momčadi u kojoj je nastupio 16 puta u početnom sastavu. Siječnja 2020. veliko zanimanje za njega pokazali su brojni klubovi među kojima je i talijanska Atalanta. Prema talijanskim medijima Šutalu se nudio petogodišnji ugovor, a Osijek je trebao dobiti odštetu nešto veću od dva milijuna eura. Ponuda je narasla na 5 milijuna eura i 10 posto od sljedećeg transfera.

Reprezentativna karijera
Igrao za hrvatske mlade reprezentacije do 16, do 18, do 19 i do 21 godine. Prvu je zaigrao 11. travnja 2016. godine, u prijateljskoj utakmici protiv Rumunjske. Prvi je pogodak postigao u prijateljskoj utakmici protiv Walesa 22. ožujka 2018. godine. Trenutno je član reprezentacije do 21 godine.

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 HNL (1): 2022./23.
 Hrvatski nogometni superkup (1): 2022.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Transfermarkt

Životopisi, Metković
Nogometaši NK Neretve
Nogometaši NK Osijeka
Nogometaši RNK Splita
Nogometaši Atalante
Nogometaši Hellas Verone
Nogometaši Dinama
Aktivni nogometaši

Boško Šutalo


جاكوبوس أرمينيوس (10 أكتوبر 1560 - 19 أكتوبر 1609) هو الاسم اللاتيني لعالم اللاهوت الهولندي جاكوب هارمنزون من عصر الإصلاح البروتستانتي (والمعروف أيضاً بالإنجليزي بجاكوب أرمنيوس أو جيمز أرمنيوس)، عمل منذ 1603 كمعلم للاهوت في جامعة لايدن. وقد كتب الكثير من الكتب والأطروحات عن اللاهوت. وأصبحت آراؤه أساس المحتجين الهولنديين (الريمونسترانتس).

بعد وفاته ظهرت آراؤه في صدارة المعارضة ضد نقاط الكالفينية الخمس، غير أنه كان يعترض شخصياً على ثلاثة نقاط منها فقط: الاختيار غير المشروط، والتكفير المحدود، والنعمة غير القابلة للمقاومة، كما شك في إحداها، وهي ثبوت القديسين. ولكن رأيه المشترك مع الكالفينية، وهو الفساد التام، كان صيغة معدلة عن صيغة الكالفينيين.

حياة
أصبح أرمينيوس، ولذي ولد في أودواتر، أوترخت، يتيماً عندما كان في سن القصور، فتوفي أبوه هرمان، ما ترك زوجته أرملة بأولادها الصغار. فتبناه قسيس كان اسمه ثيودورس أيمليوس وأرسله إلى المدرسة في أوترخت. وقتلت أمه أثناء المذبحة الإسبانية في أودواتر في 1575. وفي تلك ألسنة تقريباً، مكن لطف الأصدقاء أرمينيوس من دراسة اللاهوت في جامعة ليدن.

بقى أرمينيوس في ليدن من 1576 إلى 1582. وتضمن اساتذته لامبرتس دنايوس، ويوهانس درسيس، وغيوم فوغريس، ويوهان كولمان. وكان كولمان يعتقد أن الكالفينية التقليدية تجعل من الله طاغية وجلاداً. وتحت تأثير هؤلاء الرجال، درس أرمينيوس بنجاح، وتم زرع بذور ما كان سيتطور إلى مذهب لاهوتي منافس للاهوت المصلح السائد من جون كالفن. وبدأ أرمينيوس يدرس تحت ثيودور بيزا في جنيف في 1582. ورد على دعوة منصب راع في أمستردام وتمت رسامته في 1588. وأحرز سمعة معلم جيد وراع مخلص. وفي 1590 تزوج من ليزبيت رييل

لاهوت
في البداية اتفق آرمينيوس مع الكالفينيين في ما يتعلق بقناعاتهم حول القضاء والقدر، لكنه عاد وخالفهم في ذلك لاحقا ً من منطلق أن معتقداتهم حول القضاء والقدر تنفي وجود أي دورللإرادة البشرية الحرة في الحصول على الخلاص، فضلا ً عن كونها تتعارض مع الرحمة الإلهية، على حد قول آرمينيوس.

وفي المحصلة، يمكن القول إن أرمينيوس أصبح الأشهر كمؤسس المذهب المضاد للكالفينية في اللاهوت البروتستانتي، وهو المذهب الذي يُعرف بالأرمينيوسية أو الأرمينية (لا علاقة لها بدولة أرمينيا) Arminianism، والتي تعارض بعض عقائد الكالفينية. كان أول أتباع أرمينيوس الهولنديين معروفين بالريمونسترانت (المحتجين) بعدما اصدروا وثيقة احتوت على خمس نقاط خلاف عن الكالفينية التقليدية، تحت عنوان ريمونسترانتيا (1610). ففي محاولته الدفاع عن الكالفينية ضد انتقادات ديرك فولكرتذون كورنهرت، من المزعوم أن أرمينيوس بدأ يشك في آرائه فعدل بعض معتقداته. وأصبح أستاذ اللاهوت في ليدن في 1603 وبقى هناك لباقي حياته.

لم يتطور لاهوت أرمينيوس بشكل تام في حياته، ولكن بعد وفاته (1609)، نظمت مواد الريمونسترانت الخمس (1610) اراءه بشكل رسمي. ولكن مؤتمر سينود دورت (1618-1619)، والذي انعقد لهدف إدانة اللاهوت الأرميني، ألعنه وأتباعه، ورسم نقاط الكالفينية الخمس، وطرد الرعاة الأرمينيين من هولندا.

وأصدر نشار في ليدن (1629) وفرانكفورت (1631 و1635) مكتوبات أرمينيوس باللاتينية.

اعتنق جون ويسلي (1703-1791)٬ ولذي كان مؤسس الميثودية، اللاهوت الأرميني وأصبح أبرز المدافعين عنه. واليوم، أغلبية الميثوديين يظلون ملتزمين باللاهوت الأرميني، كما أصبحت الأرمينية من أبرز الأنظمة اللاهوتية في الولايات المتحدة، بفضل نفوذ جون ويسلي وأخيه تشارلز.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من آودافاتر
بروتستانتيون هولنديون
تاريخ مدينة أوترخت
خريجو جامعة ليدن
دفن في كنيسة بيتر بليدن
فلاسفة القرن 17
فلاسفة بروتستانت
فلاسفة هولنديون في القرن 17
لاهوتيون مسيحيون
لاهوتيون مصلحون وكالفينيون هولنديون
لاهوتيون هولنديون في القرن 17
مسيحية غربية
مواليد 1560
مواليد في آودافاتر
هولنديون
هولنديون في القرن 16
أعضاء هيئة تدريس جامعة ليدن
وفيات 1609
وفيات في لايدن

جاكوب أرمينيوس


Nomex, ısıya ve aleve karşı koruma sağlayan elyaf teknolojisidir. Bu özelliği sayesinde petrol, kimya, metal, ulaşım, enerji ve elektrik endüstrilerinde faaliyet gösteren firma çalışanları için ideal bir üründür. Özel moleküler yapısı sayesinde alev almaz ve alev taşımaz bir malzemedir. İtfaiyeci elbiselerinde, alev alma ve parlama riski olan alanlardaki giysilerde, sıvı metal sıçramalarına maruz kalan giysilerde tüm dünyada yaygın olarak kullanılmaktadır.

Nomex, DuPont tarafından icat edilmiş bir elyaf teknolojisidir ve kayıtlı bir DuPont Ticari markasıdır.

İtfaiyecilik
Sentetik lifler
DuPont
Malzeme markaları

Nomex


Martin Kupka, née le  à Jilemnice, est un homme politique tchèque, membre du parti démocratique civique (ODS).

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Fiala

Naissance en octobre 1975
Naissance à Jilemnice
Ministre tchèque des Transports
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Martin Kupka


Olaylar
 Konstantinopolis Kuşatması gerçekleşti.
 İzlanda adası keşfedildi.

Doğumlar
 Gorm, Danimarka kralı (ö. y. 940)

Ölümler
 Zünnûn-ı Mısrî, Mısırlı Arap düşünür (d. 796)

860


Mister Terrific may refer to:

Mr. Terrific (TV series), a 1967 US television sitcom
"Mister Terrific", a third-season episode of the Golden Girls
Mister Terrific (comics) is the name of two different superheroes in the DC Comics universe
Mister Terrific (Terry Sloane)
Mister Terrific (Michael Holt)

Mister Terrific


Ah! Tanrıçam anime/mangasindan bir karakterdir. Animede Masami Kikuchi (菊池正美) tarafından seslendirilmektedir. İsmi ara ara "K1" (1 Japoncada "ichi" diye okunur) olarak kısaltılır.

Dış bağlantılar
  Keiichi Morisato resmî Ah! My Goddess sitesinde
  Keiichi Morisato Oh My Goddess! wikisinden
 Keiichi Morisato  NobleScarlet.net hayran sitesinden

Morisato, Keiichi
Kurgusal erkek karakterler
1988'de tanıtılan kurgusal karakterler
Kurgusal tamirciler
Kurgusal Japonlar

Keiichi Morisato


Gian Rinaldo Carli, appelé aussi quelquefois Carli Rubbi, du nom de sa femme,	né à Capodistria le  et mort à Milan le  (à 74 ans) est un écrivain, économiste et érudit italien.
Professeur d'astronomie et de Navigation à l'université de Padoue, puis en 1765 président du Conseil supérieur de l'économie du Duché de Milan. Opposé aux physiocrates et adepte de la conception paternaliste, il prône le contrôle et la gestion étatique de la production et du commerce et tente de mettre fin à l'altération des monnaies en ordonnant une refonte générale.

Biographie
Gian Rinaldo Carli est né à Capo d'Istria en avril 1720. Issu d'une famille noble il y fait ses premières études puis se rend à Flambro, dans le Frioul pou  étudier la physique, les éléments des sciences exactes et les belles-lettres.
Il se rend à Padoue et continue d'étudier à la fois les mathématiques, particulièrement la géométrie, et les langues grecque et latine. À vingt ans, il est reçu à l'Académie des Ricovrati. Dès lors il se fait connaître par des discussions littéraires avec Giusto Fontanini et Ludovico Antonio Muratori. Il publie plusieurs ouvrages sur différents auteurs grecs, sur le théâtre et sur la musique des anciens et des modernes, une tragédie d'Iphigénie en Tauride et une traduction de la Théogonie d'Hésiode. À l'âge de vingt quatre ans Gian Rinaldo Carli est professeur d'une chaire d'astronomie et de science navale crée par le Sénat de Venise.

Girolamo Tartarotti dans son ouvrage Il congresso notturno delle lamie nie l'existence des sorcières, mais admet celle des magiciens par un pacte avec le Diable. Gian Rinaldo Carli lui répond par une dissertation dans laquelle il démontre la fausseté des magiciens et des sorcières et dévoile toutes les ruses employées par les charlatans des deux sexes qui se font passer pour tels, déclenchant une confrontation qui dura plus de dix ans. En 1747, il adresse à Scipione Maffei une dissertation sur l'usage des monnaies, une autre à Anton Francesco Gori, sur les vaisseaux armés anciens, une géographie primitive et des cartes géographiques des anciens.

Devenu président de l'Académie des Ricovrati, il compose un poème philosophique en 3 chants intitulé : Andropologia, ou della Società, dans lequel il entreprend de prouver que la société, telle qu'elle est, dérive de la nature de l'homme ; que l'homme est heureux dans la société heureuse et bien réglée ; qu'il l'est encore dans la société corrompue.

Gian Rinaldo Carli se marie en 1747, son épouse meurt deux ans plus tard lui laissant un fils. Il remplit ses fonctions pendant sept ans avant de les résilier pour étudier l'économie et l'histoire. Il part pour l'Istrie avec le naturaliste Vitaliano Donati à la découverte des antiquités de l'Istrie qu'il décrit dans l'édition de 1751 à Venise documentée de dessins et plans. Les monnaies sont le principal objet de ses études. Il publie en 1751, à Venise, ses deux premières dissertations sur le sujet. Ses travaux sur l'économie attirent l'attention de Léopold de Toscane, qui en 1765 le place à la tête de son conseil économique et de son conseil d'instruction publique . En 1769, il devient conseiller privé et en 1771, président d'un nouveau conseil des finances. Dans sa vieillesse, il est déchargé des fonctions de ces offices tout en continuant à en percevoir les revenus.

Gian Rinaldo Carli est mort de maladie à Cusano à Milan .

Œuvres
 Delle monete, e dell'instituzione delle zecche d'Italia, dell'antico e presente sistema di esse e del loro intrinseco valore e rapporto colla presente moneta, dalla decadenza dell'imperio fino al secolo XVII, per utile delle pubbliche e delle private ragioni. Le  volume parait en 1754 à Venise ; le  à Pise en 1757 ; et le  à Lucques en 1768.
Essai politique et économique sur la Toscane, adressé en 1757 au professeur Stellini ;
 Nuovo Metodo per le scuole pubbliche d'Italia ;
 Breve ragionamento sopra i bilanci economici delle nazioni (1770) ;
 Del libero commercio dei grani (1771) ;
 l'Uomo libero (Milan, 1778) ;
 Lettere americane, Ces lettres, dont le  volume avait été publié à Florence en 1780, ont été traduites en anglais, en allemand, et en français, par Lefebvre de Villebrune, imprimées en 2 vol. in-8°, la première fois, sous la date de Boston, 1788, et la seconde fois à Paris, 1792 ;
 Ragionamento sulla disuguaglianza (Padoue, 1792) ;
 Dell'antichità Italiche (5 vol., 1788-1791) ;
Dissertation sur la mémoire artificielle, composée en 1792, et lue publiquement par Bettinelli à l'Académie de Mantoue le 22 mars 1793.
Collection entière de ses œuvres publiée de 1784 à 1794, sous ce titre : Delle opere del sig. commendatore D. Gian-Rinaldo conte Carli, presidente emerito del supremo consiglio di pubblica economia, e del regio ducal magistrato camerale di Milano, e consigliere intimo attuale di stato di S. M. I. R. A., Milan, 15 vol. gr. in-8°.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 Luigi Bossi, Elogio storico del Conte Commendatore Gian-Rinaldo Carli, Venise, stampatore Carlo Palese, 1797.
 Gaetano Compagnino, Gli Illuministi italiani (), Giuseppe Laterza & Figli SpA, Rome-Bari, 1979.
 Claudio Colaiacomo, L'Illuminismo e Parini  (vol. 12 della Storia e Antologia della letteratura italiana diretta da Alberto Asor Rosa), La Nuova Italia Editrice, Florence, 1981.
 Costantino Luppi, Vite di illustri Numismatici Italiani - Gian Rinaldo Carli, in Rivista italiana di numismatica, Milan, 1890, .
 Wolfgang Rother, Gian Rinaldo Carli, in: Johannes Rohbeck, Wolfgang Rother (a cura di): Grundriss der Geschichte der Philosophie, Die Philosophie des 18. Jahrhunderts, vol. 3: Italien. Schwabe, Basel, 2011, , pp. 263–267 (Bibliografia: pp. 261, 344–345).
 Zudič Antonič Nives, Kristjan Knez, Storia e antologia della letteratura italiana di Capodistria, Isola e Pirano (), Unione Italiana, Capodistria, 2014.

Liens externes

Naissance à Koper
Naissance en avril 1720
Décès à Milan
Décès en février 1795
Archéologue italien du XVIIIe siècle
Économiste italien du XVIIIe siècle
Personnalité de la république de Venise
Professeur à l'université de Padoue
Décès à 74 ans

Gian Rinaldo Carli


El análisis de palabras asociadas, o método de palabras asociadas (coword analysis, en inglés) es una metodología ciencimétrica que permite dibujar redes de palabras a partir de documentos textuales. Se emplea en los sistemas de conocimiento como instrumento para identificar los centros de interés de un campo científico. Fue ideado a principios de la década de los 80 en el Centre de Sociologie de l'Innovation de L'École de Mines de Paris por Michel Callon, John Law y Jean Pierre Courtial.

El análisis de palabras asociadas está basado en la Teoría Actor-Red que considera que la Ciencia se construye a partir de actores humanos y no humanos y que se pueden representar por redes de palabras. El análisis de palabras asociadas es la base de los sistemas de conocimiento entre los que se encuentran Leximappe y Copalred entre otros.

Conocimiento

Análisis de palabras asociadas


La Ruta Estatal de Nevada 306, y abreviada SR 306 (en inglés: Nevada State Route 306) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Suroeste a 2,31 millas al este de Gold Acres hacia el Noreste en la . La carretera tiene una longitud de 49,3 km (30.614 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 306 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 306


මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ මහ නාහිමි (පාලි: Paññāsīha) (1913 ජුනි 21 - 2003 සැප්තැම්බර් 9) ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩසිටි කීර්තිමත් බෞද්ධ භික්ෂූන්වහන්සේ නමකි. උන්වහන්සේ 1969 ජූලි 13 වන දින සිට, අපවත් වී වදාල 2003 සැප්තැම්බර් 9 වනදා තෙක් අමරපුර මහ නිකායේ උත්තරීතර මහනායක වශයෙන් කටයුතු සිදු කරන ලදී.

මුල් අවධිය
1913 වසරේ ජුනි 21 වන දින, මඩිහේ ලෙස හඳුන්වන මාතර පිහිටි ගම්මානයකදී බෙන්සන් විල්මට් යන නමින් උපත ලත් උන්වහන්සේ, පස්දෙනෙකුගෙන් යුතු එම පවුලේ බාලම දරුවා විය.
ඔහු සිය අධ්‍යාපන කටයුතු මාතර ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙන් සහ ගාල්ල, මහින්ද විද්‍යාලය වෙතින් හැදෑරූ අතර,  වයස අවුරුදු 13 දී, බුදු සසුන වෙත පැවදි විය.
පැවිදි කිරීමේ පුණ්‍ය කටයුතු කඹුරුගමුව, දේවගිරි විහාරස්ථානයේදී 1926 ජුනි 24 වැනි දිනදී සිදුකෙරුණු අතර, සසුනේ පැවිදි භාවය ලත් උන්වහන්සේ ඉන්පසු 'මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ' යන නාමයෙන් හැඳින්වීය.

මහ නායක තනතුරට පත්වීම
පූජ්‍ය. පලානේ ශ්‍රී වජිරඥාණ මහ නායක හිමිගෙන් පසු, එම මහ නායක තනතුරට පත්විය යුතු නාහිමියන් වහන්සේ තෝරා ගැනීම උදෙසා, 1955 වසරේ නොවැම්බර් 27 වන දින බම්බලපිටියේ වජිරාරාම විහාරයේදී රහස් ඡන්ද විමසීමක් පැවැත්වීමට කටයුතු සිද්ධ වූ අතර, ඊට නිකායික භික්ෂූන්වහන්සේලා 141 දෙනෙකු සහභාගී විය. මෙහිදී සමස්ථ ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 109 ක බහුතර කැමැත්තක් හිමිකරගත් පූජ්‍ය. මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ හිමියන්, එහිදී අමරපුර ශ්‍රී ධර්මරක්ඛිත නිකායේ මහ නායක හිමිපාණන් බවට තෝරා පත්විය.

මහ නායක හිමි තනතුර සඳහා අක්තපත්‍ර පිරිනැමීමේ කටයුත්ත බම්බලපිටිය වජිරාරාම විහාරස්ථානයේදී සිදු වූ අතර, ඊට සියම්, අමරපුර සහ රාමඤඤ යන නිකායන් නියෝජනය කරමින් නායක හිමිවරු රැසක් වැඩ සිටි බව සඳහන් වෙයි.

උත්තරීතර මහනායක  තනතුරට පත්වීම
පඤ්ඤාසීහ හිමියන් මහ නායක හිමිපාණන් බවට පත්ව දවස් කිහිපයකින් අනතුරුව, සර් සිරිල් ද සොයිසා සහ රණසිංහ ප්‍රේමදාස යන මහත්වරු වෙන්වෙන් වශයෙන් පැමිණ උන්වහන්සේට සුභ ප්‍රාර්ථනා කොට, අනතුරුව අමරපුර නිකායට අයත් උප නිකායන් එකකට සංයුක්ත කරන මෙන් උන්වහන්සේගෙන් ඉල්ලීමක් සිදුකර සිටි බවට සඳහන් වෙයි. ඒ අනූව වැඩ කටයුතු සිද්ධ වෙමින් 1969 වසරේ ජූලි 13 වන දින මහරගමදී, ඊට අදාල පළමු විනය කර්ම කටයුතු සිද්ධ වූ අතර, එහිදී පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන් අමරපුර නිකායේ මහනාහිමියන් වශයෙන් තෝරා පත් කර ගැනුණි.

බෞද්ධ කමිටු සඳහා එක්වීම
1954 අප්‍රියෙල් හීදී ලංකා බෞද්ධ කොංග්‍රසය විසින්, බොදු සමාජයේ එවක තත්වය හා වැදෑරුම් පිළිබඳව පැහැදිලිව දැන හඳුනාගැනීම උදෙසා බෞද්ධ ගිහි-පැවිදි කමිටුවක් පත් කල අතර, එම කමිටුවේ සාමාජිකවරයෙකු වශයෙන් පූජ්‍ය මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන්ද ඊට සම්බන්ධ විය. එම කමිටුවට අදාල වාර්ථාව 1956 පෙබරවාරි 4 වනදා නිකුත් කෙරිණි.

ආණ්ඩුකාර ජෙනරල් සර් ඔලිවර් ගුණතිලක මහතා විසින් 1957 මාර්තු 4 වන දිනදී , පූජ්‍ය කලුකොණ්ඩයාවේ පඤ්ඤාසේකර නාහිමියන්ගේ සභාපතීත්වයෙන් යුත් බුද්ධ ශාසන කොමිසමක් පත් කෙරුණු අතර, එහිලාද පූජ්‍ය මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන් සාමාජිකවරයෙකු ලෙස කටයුතු සිදුකරන ලදී. විදෙස් බෞද්ධ රාජ්‍යයන්හී සංචාර සිදුකිරීමෙන් අනතුරුව, අවසානයේ එම කමිටු වාර්ථාවද නිකුත් කෙරිණි.

කමිටු වාර්ථාව නිකුත් වීමෙන් පසු මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන් විසින්, සනාථ පාසල් රජයට පවරා ගැනීම සහ පෝය දිනවල් රජයේ ප්‍රසිද්ධ නිවාඩු බවට පත්කිරීම වෙනුවෙන් කටයුතු යෙදූ බව සඳහන් වෙයි.

ධර්මය ප්‍රචාරණය
1946 වසරේදී මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන්, ථේරවාදී බුදුධහම ප්‍රචාරණය කරනු වස් චීනයේ සංචාරයක් සිදුකරන ලදී.

1951 වසරේදී කත්මණ්ඩු හී උපසම්පදා පුණ්‍යකර්මයකට සහ 1954 වසරේදී ලලිත් පුර හී සීමාමාලකයක් පිහිටුවීම වෙනුවෙන්, මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන් නේපාලය ට වැඩම කරවූ අතර, එහිදී එතෙක් කල් "යන්ග් සුමංගල විහාරය" ලෙස හැඳින්වූ බෞද්ධ විහාරය "ශ්‍රී සුමංගල විහාරය" ලෙස වෙනස් කිරීමටද උන්වහන්සේ පියවර ගන්නා ලදී.

1954 වසරේ ජනවාරි 4 වනදා බුරුමය ට වැඩි උන්වහන්සේ, එහිදී සයවන බෞද්ධ කවුන්සිලයටද වැඩම කරන ලදී. 2500 බුද්ධ ජයන්තියට සමගාමීව සීමාමාලකයක් පිහිටුවීම වෙනුවෙන් පැවැති පුණ්‍යකර්මයකටද 1956 වසරේදී උන්වහන්සේ සහභාගී විය.

1964 මාර්තු 27 වැනිදා, ආසියා පදනමෙන් ලත් ආරාධනාවක් පිළිගනිමින් ඇමරිකාවට වැඩි මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන් වහන්සේ, එහිලා පැතිර පවත්නා අධ්‍යාපනික පුහුණුවන් පිළිබඳව තේරුම් ගැනීමටත්, ග්‍රාමීය සංවර්ධන සිදුකිරීමේ මාර්ග සහ උපක්‍රමයන් හඳුනාගැනීමටත්, සහ ථේරවාද බුදුධහම ප්‍රචලිත කිරීමටත් කටයුතු සිද්ධකරන ලදී. මාස 5 ක් පමණ එහි වැඩ විසූ නාහිමියන්, එම වසරේදීම වොෂිංටන් නුවර විහාරයක් පිහිටුවීමටද කටයුතු සම්පාදනය කරන ලදී.

මීට අමතරව උන්වහන්සේ ධර්ම ප්‍රචාරණ කටයුතු වෙනුවෙන් එංගලන්තය, බටහිර ඉන්දීය කොදෙවුව, ස්කොට්ලන්තය, ඩෙන්මාර්කය, ප්‍රංශය, ඉතාලිය, ජර්මනිය, ජපානය, වියට්නාමය, හොංකොං සහ සිංගප්පූරුව වැනි විදෙස් රාජ්‍යයන් වෙත වැඩම කොට තිබෙයි.

ආපසු ගමනේදී මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන් විසින්, බෞද්ධ ධර්මයේ තොරතුරු දැනගැනීමට රිසි ඕනෑම අයෙකුට ප්‍රයෝජනවත් වන බෞද්ධ තොරතුරු මධ්‍යස්ථානයක්, කොළඹ ග්‍රීන්පාත් හී පිහිටුවීමට පියවර ගන්නා ලදී. මෙම තොරතුරු මධ්‍යස්ථානය මගින් පසුව, ලෝක බෞද්ධ නාමාවලිය ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී.

සමාජ සේවයන්

තුරුණු සවිය
ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සිට වැඩම කිරීමෙන් අනතුරුව, මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ මහනාහිමියන් ශ්‍රී ලංකාවේ තරුණ ප්‍රජාව සංවිධානයට සහ පුහුණුවෙන් බලගැන්වීම උදෙසා මහරගමදී "තුරුණු සවිය" අරඹන ලදී. මෙමගින් ශ්‍රී ලාංකික තරුණ පරපුර නිවැරදි මාර්ග වෙත යෙමුකරවීම සඳහා, උන්වහන්සේගේ අවධානය යොමුව තිබුණි. මෙම ව්‍යාපාරය මෙරට බොහෝ තරුණ ප්‍රජාව අතර ආකර්ෂණයට ලක්වූ අතර, 1974 වසරේ "සම්මා ආජීව සංගමය" බිහිවීමටද එය හේතුවක් විණි. දේශීය තරුණ ප්‍රජාව තුල මත් ඖෂධ සහ මධ්‍යසාර භාවිතය අඩුකිරීමට එය උපකාරී වූ බව සඳහන් වෙයි. 1971 කැරැල්ලෙන් පසු තරුණ ප්‍රජාව පුනරුත්ථාපනය කිරීමටද උන්වහන්සේ විශාල කැපවීමක් කල බවද පැවසේ. තරුණ ප්‍රජාව පුහුණුකරවීම සඳහා මෙම තුරුණු සවිය සතුව මණ්ඩල 10 ක් පවතී.

ධර්ම විජය පදනම
1979 වසරේදී මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන්ගේ අනුග්‍රාහකත්වයෙන් ධර්ම විජය පදනම පිහිටවූ අතර, ශ්‍රී ලංකා දිවයින ධර්මද්වීපයක්/ ධර්මිෂ්ඨ සමාජයක් වසන දේශයක් බවට පත්කිරීම, දේශයෙහි සංස්කෘතිය සහ ආර්ථිකය සමගාමීව ගොඩනැංවීම සහ දුප්පතුන්ගේ සාමාජයීය අවශ්‍යතා සහ අධ්‍යාපනය පිරිමැසීමට දායකවීම, මෙම පදනමෙහි වූ ප්‍රධාන අරමුණු අතර විය.

අමද්‍යප ව්‍යාපාරය
පූජ්‍ය. කලුබොඳයාවේ පඤ්ඤාසේකර නාහිමිගෙන් පසුව, ශ්‍රී ලංකා අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේද සභාපතිවරයා බවට පත්වූ මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමියන්, එම ව්‍යාපාරය තුල විවිධ යහපත් කටයුතු ඉෂ්ටසිද්ධ කිරීම ඇරඹූ බව සඳහන් වෙයි.

ගරුබුහුමනට පාත්‍රවීම
පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය මගින් නාහිමියන්ට 1987 වර්ෂයේදී ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක් (Ph.D.) පිරිනැමූ අතර, 1996 වසරේදී බුරුමය විසින් උන්වහන්සේට අග්ග මහා පණ්ඩිත බුහුමන් පදවිය පිරිනමණ ලදී.

අපවත් වීම
මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ නාහිමිපාණන් වහන්සේ 2003 සැප්තැම්බර් මස 9 වැනිදා අපවත් වූ අතර, අපවත් වන විට උන්වහන්සේ 90 වැනි වියෙහි පසුවිය.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
ලෑම්ප් ඔෆ් ධම්ම ලිටි ඇට් වජිරාරාමය බයි අග්ගමහා පණ්ඩිත කොටුගොඩ ධම්මාවාස අනුනායක තෙරො
සෙක්ෂන් ඔන් වෙන්. මඩිහේ පඤ්ඤාසීම මහනායක තෙරෝ ඇට් ශාක්‍යමුණි සම්බුද්ධ විහාර
ෆේස්බුක් ගුණානුස්මරණ පිටුව

ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූහූ
1913 උපත්
චරිත කතා

මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ හිමි


Kapela sv. Roka je katolička kapela u Subotici.

Podignuta je 1738. godine. Podignuta je na mjestu zajedničke grobnice tridesetorice muškaraca koje su Osmanlije pobili prilikom jedne provale u Suboticu. Nakon niza poraza i gubitaka teritorija u južnoj Panonskoj nizini, Osmanlije su zadržali Banat iz kojeg su često upadali preko Tise u Bačku. Te žrtve osmanskog nasilja nisu pokopane na groblju, nego su pokopani u zajedničku grobnicu. Zavjetna kapela sv. Roka je iznad te zajedničke grobnice.

Povjesniča István Iványi smatra da je na mjestu ove kapele bilo najstarije subotičko groblje.

Regulacijska karta Subotice iz 12. siječnja 1822. zabilježila je kanal u Mlaki u Subotici, a pored nje kao značajni gradski objekti zabilježeni su: Gradska kuća, katolička crkva franjevaca sa samostanom, Kalvarija, pravoslavna crkva sa školom, kapela sv. Roke, spomenik sv. Trojstva, stup srama, pijaca, barutana, Rogina bara, školska zgrada, gradska gostionica, kanal u Mlaki i drugi lokaliteti.

Projekt renoviranja kapele sv. Roke 1885. godine vodio je Tit Mačković. Danas je zaštićeni spomenik.

Izvori

Roko
Subotica

Kapela sv. Roka u Subotici


Johann Behting (; * 9. Mai 1856 in Berzmuiža bei Doblen, Gouvernement Kurland; † 19. Oktober 1944 in Zoppot) war ein baltischer Schachkomponist.

Leben
Das Leben von Johann Behting verlief weitaus ruhiger als das seiner jüngeren Brüder Carl (Kārlis) und Robert. Nach Grundschule und Gymnasium in Riga studierte Behting 1877 bis 1886 Ingenieurwissenschaften am dortigen Polytechnikum, beendete das Studium jedoch ohne Diplom.

Als Schachspieler war er schwächer als seine beiden Brüder.
 1890/91 2. Platz im Nebenturnier des 1. Winterturniers der Rigaer Schachgesellschaft mit 10 aus 12
 1892/93 Sieger im 1. Nebenturnier des 3. Winterturniers der Rigaer Schachgesellschaft mit 6,5 aus 8
 Das Folgejahr nahm er am Hauptturnier teil.
 Im November spielte er remis in einem Simultanwettkampf gegen Siegbert Tarrasch, verlor jedoch eine Simultanpartie, in der Tarrasch blind spielte.

In den letzten Jahren lebte Johann Behting in Mellupi, einer kleinen ländlichen Gemeinde in der Nähe von Riga. Im Alter von 88 Jahren verließ er im Sommer 1944 seine Heimat. Seine zusammen mit Belletristik etwa 10.000 Bände umfassende Bibliothek wurde von den deutschen Besatzern als Brennstoff eingesetzt.

Schachkomposition
In seiner Studentenzeit publizierte Johann Behting seit 1885 Schachaufgaben und ab 1890 auch Studien. Bereits zu Beginn seiner Schaffensperiode komponierte er einige erstaunliche Werke, mit denen er zusammen mit seinem Bruder Karl zu den Mitbegründern der modernen Studienkomposition aufstieg. Angeregt durch Korrespondenzen mit Ottó Bláthy verließ Behting jedoch später seinen ursprünglichen erfolgreichen Stil und komponierte langzügige Studien.

Dieses Bauernendspiel hält Johann Behtings Namen unter Schachspielern in bleibender Erinnerung.
Lösung:
Nach 1. a5–a6? g4–g3 gerät Weiß in Zugzwang und verliert. Richtig ist nur
1. Kg2–g1! Ein Wartezug. Kb8–a7
2. b7–b8D+! Mit diesem Damenopfer gelingt es Weiß, die Zugzwangsituation aufrechtzuerhalten.
2. … Ka7xb8
3. a5–a6! Schwarz ist verloren. Auch andere Fortsetzungen retten nicht:
1. … f4–f3
2. Kg1–f2
1. … g4–g3
2. Kg1–g2
1. … h4–h3
2. Kg1–h2

Schachpublizist
Im zusammen mit seinem Bruder Carl 1930 im Selbstverlag herausgegebenen Sammelband ist er mit 19 von 27 Studien und mit 12 von 40 Schachaufgaben vertreten. Aus Kostengründen übernahm er Typografie und Satz für das Büchlein. Es enthält jedoch eine Reihe von Ungenauigkeiten in den Quellenangaben zu den Kompositionen.

Einzelnachweise

Werke
 Carl Behting; Johann Behting: Studien und Probleme. Walters & Rapa (Dr.), Riga, 1930.

Weblinks
 Kompositionen von Johann Behting auf dem PDB-Server

Schachkomponist
Schachspieler (Lettland)
Schachspieler
Lette
Geboren 1856
Gestorben 1944
Mann

Johann Behting


Niccolò Paganini (27 Ekim 1782, Cenova - 27 Mayıs 1840, Nice), İtalyan besteci, keman virtüözü, gitarist ve kompozitör. Müzik tarihinin en ünlü keman virtüözlerinden biridir. Keman tekniğine önemli katkılarda bulunmuş; keman, gitar ve oda müziği alanında birçok eser vermiştir. Bestelerinin birçoğu dünyaca ünlüdür ve Liszt, Chopin, Schumann gibi bestecilere enstrümantal virtüözlüğün müziğin ana ögelerinden biri olması konusunda ilham kaynağı olmuşlardır.

Yaşamı

Çocukluğu
Niccolò Paganini, 27 Ekim 1782 yılında, Cenova'da Antonio ve Teresa (Bocciardo) Paganini'nin altı çocuğundan üçüncüsü olarak doğdu. Paganini'nin babası başarısız bir tüccardı, ayrıca mandolin çalarak ek gelir sağlamaya çalışıyordu. Paganini, beş yaşında mandolini babasından öğrenmeye başlamış, yedi yaşındaysa keman çalmaya başlamıştı. Aslında, Paganini'nin babası onu keman çalmaya zorlamaktaydı. Kendisi gün boyu mali hesaplarla uğraşırken oğlunun da bu süre boyunca keman çalmaya devam etmesini isterdi. Beğenmediği zamanlarda oğlunu açlıkla tehdit ettiği bile olmuştu.

Küçük yaşına rağmen oldukça yetenekliydi. Henüz 4-5 yaşlarındayken babasını mandolin çalarken hataları konusunda uyarmaya başlamıştı. Bu yeteneği hemen fark edilmişti. 6 yaşına geldiğinde kızamığa yakalanmış ve öldüğü sanılmış ve neredeyse gömülecek iken kefenin hareket ettiğinin görülmesi üzerine kurtulmuştu. 9 yaşına geldiğinde, okullar ve tiyatrolarda sahne almaya başlamıştı.

Paganini, Cenova'nın en iyi kemancılarından Giovanni Servetto ve Giacomo Costa'dan altı ay boyunca ders aldıktan sonra babası ile beraber bir diğer kemancı olan Alessandro Rolla'dan eğitim almak üzere Parma'ya gitmek istedilerse de, Parma'ya ulaşım oldukça pahalıydı. Bu durumda yakınları olan Markiz Gian Carlo di Negro, Paganini için bir bağış konseri düzenledi. Konserden elde edilen para ile sonunda, 1795 yılında, Parma'ya gidebilmişlerdi.

Alessandro Rolla, Paganini'ye birkaç ay ders verdikten sonra onu kendi hocası Ferdinando Paer'e yönlendirdi. Paer, Paganini'yi kendi hocası Casparo Ghiretti'ye yönlendirdi. Paganini bir süre Ghiretti'den ders aldıktan sonra başarıyla yanından ayrıldı. Paganini, Paer ve Ghiretti ile uzun süre kalmasa da, ikisi de Paganini'yi kompozisyon stili konusunda büyük ölçüde etkilemişti.

Kariyerinin başlangıcı

Fransızlar Mart 1796'da Kuzey İtalya'yı işgal edince Paganini ve ailesi Bolzaneto yakınlarındaki Romairone'ye sığındılar. Paganini'nin bu dönemde gitara olan ilgisinin arttığı sanılmaktadır.  Gitarda ustalaşmasına rağmen halka açık konserlerden ziyade yalnız başına çalmayı tercih etti. Daha sonraları gitarını daimi arkadaşı olarak konser turlarında taşımaya başladı.

Antonio Paganini, genç Paganini'nin üzerinde baskı kurmaya devam etmekteyse de, sonunda oğlunun diğer oğlu ile beraber Lucca'ya gitmesine izin verdi. Paganini henüz 16 yaşında Lucca'ya gitmiş ve burada konserler vermeye devam etmişti. 1801 yılına gelindiğinde ise 18 yaşındaki Paganini Lucca Cumhuriyeti Orkestrasındaki ilk kemancı olarak çalmaya başlamıştı, ancak gelirinin önemli bir kısmını serbest çalışarak sağlıyordu. Baba baskısından kurtulan Paganini, şöhretini günden güne arttırsa da babasından kalma kumarbazlığı ayrıca kadınlara olan düşkünlüğü, keman yeteneğini gölgede bırakıyordu. Öyle ki, bir günde konserden kazandığı paranın tamamını kaybettiği bile olmuştu.

1805 yılında Lucca, Napolyon Fransası tarafından ilhak edildi; bölgenin yönetimi ise Napolyon'un kız kardeşi Elisa Bonapart'a verildi. Paganini, saraya çağrılmış ve orada da yeteneğini sergileyerek Elisa'yı etkilemiş, ardından saray orkestrasına atanmıştı. Napolyon Sonatını da bu dönemde besteleyen Paganini, kendi anlattığına göre kemanını iki ve tek telli şekilde çalmakta da yine bu dönemde ustalaşmıştı. Elisa Bonapart'ın Toskana Büyük Düşesi olmasından sonra Paganini de Floransa'ya gitmiş ve orada da konserler vermeye devam etmişti. 1801 yılından beri yazmaya devam ettiği meşhur 24 Kapris albümünü ise nihayet 1807 yılında tamamlamıştı.

Virtüözün Seyahatleri
Paganini, birkaç yıl boyunca Parma ve Cenova civarlarında turne yapmaya devam etti. Halk arasında oldukça popüler olmasına rağmen, Avrupa'nın geri kalanında hala çok iyi bilinmiyordu. Ünlenişi, 29 Ekim 1813'te Milano'daki La Scala Operası'nda verdiği konseriyle birlikte oldu. Paganini, bu konserde Franz Süssmayr'ın "Le Nozze De Benevenuto" adlı eserinden etkilenerek yazdığı Le Streghe'yi çalmıştı. Konser harika geçmiş ve Paganini Avrupa'daki müzisyenlerin dikkatini çekmeye başlamıştı. 1814 yılında yayımlanan bir gazeteye göre Paganini, "dünyanın en iyi kemancısı" olarak gösteriliyordu. 1816 yılında Paganini, Charles Lafont ile sahneye çıkmış ve aynı yıl Ludwig Spohr ile tanışmış, iki müzisyen ilerleyen yıllarda dost olmuşlardı.

Bu yıllarda, hakkında ilginç iddialar ortaya atılmaya başlanmıştı. Paganini, şeytan ile ilk defa 1824 yılında bağdaştırıldı. 1823 yılında yazdığı "Vie de Rossini" adlı eserinde  Stendhal, Paganini'nin metresini öldürmek suçuyla hapse girdiği ve hapisteyken tüm zamanını "muhteşem" yeteneklerini geliştirmeye adadığına dair asılsız bir iddia ortaya atmıştı. Goethe, Paganini'yi ilk defa 1829 yılında dinlemiş ve daha sonra arkadaşına yazdığı bir mektupta Paganini'yi şeytani unsurlarla bağdaştırıyordu. Paganini ise, bu tür iddialarla "Revue Musicale" adlı müzik dergisine yolladığı bir mektupta dalga geçmekten çekinmiyordu.

1827 yılında Papa XII. Leo, Paganini'yi Altın Mahmuz Nişanı ile onurlandırdı. Ünü, Ağustos 1828'den Şubat 1831'e kadar sürdürdüğü, Viyana'da başlayan ve Almanya, Polonya ve Bohemya'daki her büyük Avrupa şehrinden geçen ve nihayet Strazburg'da duran bir konser turuyla Avrupa'ya yayıldı. Bu turu Paris ve İngiltere izledi. Teknik yeteneği ve onu sergilemedeki gösterişi çok büyük beğeni toplamıştı. Kendi kompozisyonları, teması ve varyasyonlarından yanı sıra, Rodolphe Kreutzer ve Giovanni Battista Viotti gibi Paganini de, ondan öncekiler tarafından yazılan eserlerin varyasyonlarını (özellikle konçertolar) yazdı. Paganini, seyahatleri esnasında Paris'teki Ferdinando Carulli ve Viyana'daki Mauro Giuliani de dahil olmak üzere zamanının seçkin gitar virtüözleriyle temasa geçti. Ancak bu deneyim ona gitarla halka açık konserler vermesi için ilham vermemişti. Kendi gitar trioları ve dörtlüleri, kapalı kapılar ardında kalmaya devam etti.

Kariyerinin sonları ve hastalıkları
Paganini, hayatı boyunca pek çok kronik hastalık yaşamıştı. Kesin bir tıbbi kanıt bulunmamasına rağmen, Paganini'nin doktorunun 1831 yılında yayınladığı yazısından yola çıkarak Marfan sendromu'ndan veya Ehlers-Danlos sendromu'ndan muzdarip olduğu rivayet edilir. Hastalığının yanı sıra, sık konser programı ve abartılı yaşam tarzı, sağlığına zarar verdi. 1820'lerin henüz başında görme bozukluğu yaşamış ve sahne ışıklarından etkilenmemek için mavi camlı gözlük takmaya başlamıştı. 1822 gibi erken bir tarihte ise kendisine sifiliz teşhisi kondu, ilaç olarak kullandığı cıva ve afyon içeren maddeler ise ona ciddi şekilde fiziksel ve psikolojik yan etkiler yaptı. 1834 yılında henüz Paris'te iken, muayene olmuş, kullandığı ilaçların dozları azaltılmış ve tüberküloz nedeniyle tedavi edilmişti. İyileşmesi oldukça hızlı ilerliyordu ancak hastalıktan sonra kariyeri, günler hatta aylarca süren süren soğuk algınlığından depresyona kadar çeşitli sağlık sorunları nedeniyle sık sık iptal edildi.

Eylül 1834'te Paganini, başta el titremesi olmak üzere hastalıkları dolayısıyla konserlerine son verdi ve Cenova'ya döndü. Paganini, müziğini ve tekniklerini gizli tutmak istediğine dair yaygın inançların aksine, zamanını bestelerini ve keman yöntemlerini yayınlamaya adadı. Ayrıca öğrencileri olan Camillo Sivori ve Çellist Gaetano Ciandelli çeşitli başarılar elde etmişlerdi. Ancak Paganini'nin onlara yardımının dokunmadığını düşünmekteydiler. 1835 yılında Paganini, bu kez Napolyon'un ikinci karısı Avusturya'dan Arşidüş Marie Marie'nin emriyle Parma'ya döndü. Burada saray orkestrasını yeniden düzenlemekten sorumluydu. Ancak sonunda oyuncular ve saray çatıştı, bu yüzden çalışmaları hiçbir zaman tamamlanmadı. Paris'te, 11 yaşındaki Polonyalı virtüöz Apollinaire de Kontski ile arkadaş oldu ve ona ders verdi. Anlatılanlara göre Paganini, Kontski'den o kadar etkilendi ki, kemanlarını ve el yazmalarını ona miras olarak bıraktı.

Son yılları ve ölümü
1836 yılında Paganini, bir kumarhane açmak üzere Paris'e döndü. Kumarhanenin batması onu parasızlığın eşiğine getirdi ve müzik enstrümanları da dahil olmak üzere şahsi eşyalarını zararını telafi etmek için açık artırmaya çıkardı. 1837 yılında vasiyetini yazdı ve mirasının büyük kısmını oğluna bıraktı. 1838 yılında sesini kaybeden Paganini, insanlarla sadece defterler aracılığıyla konuşabiliyordu.

1838 Noelinde, doktorlarının sağlığına daha iyi geleceği gerekçesiyle gitmesini tavsiye ettiği Marsilya için Paris'ten ayrıldı ancak sağlığının daha kötü ilerlemesi sebebiyle orada da fazla durmayarak Nice'e gitti. Mayıs 1840'ta Nice Piskoposu, Paganini'ye ölmeden önceki son ayini gerçekleştirmesi için yerel bir bölge papazı gönderdi. Paganini, ayinin erken olduğunu varsaydı ve reddetti.

Bir hafta sonra, 27 Mayıs 1840'ta, bir rahip çağrılmadan önce Paganini iç kanama nedeniyle öldü. Bu ve şeytanla iş birliği yaptığı, şeytanın kendisi olduğu, dinsiz olduğu gibi üstüne yapışan birçok söylenti sebebiyle, kilise cesedini Cenova'ya gömmeyi reddetti.

Tam 4 yıl boyunca mumyalanmış ve konser elbisesi giydirilmiş olan cesedi oradan oraya taşındı. Nihayetinde, 1876'da Parma'daki bir mezarlığa gömüldü. 1893'te Çek kemancı František Ondříček, Paganini'nin torunu Attila'yı kemancının cesedini görmeye izin vermeye ikna etti. Bu bölümden sonra, Paganini'nin cesedi nihayet 1896'da Parma'daki yeni bir mezarlıkta tekrar defnedildi.

Kişisel ve profesyonel ilişkileri

Aşk hayatı
Niccolo Paganini, Venedik'te, Samuel Tiyatrosunda Antonio Bianchi ile tanışmış ve 1825 yılına gelindiğinde ise ondan bir çocuk yapmıştı. 1828 yılına kadar çocuğunu da yanına alarak turnelere çıkan Paganini, Bianchi'nin kıskançlığından ötürü onunla evlenmemiş ve nihayet 1828 yılında bir miktar para karşılığında ondan ayrılmıştı. Oğulları Achille ise Paganini'nin yanında kalmış ve Paganini, ömrünün sonuna kadar onunla ilgilenmiş ve konserlerine götürmüştü.

Yakın arkadaşlıkları
Paganini birçok besteci ile yakın arkadaşlık kurmuştur. Bunlardan biri de Rossini'dir. 1818 ylılında Bologna'da tanıştılar. 1821 yılında ise tekrar bir araya geldiler ve bu bir araya gelişte Paganini, Rossini'nin "Matilde di Shabron" adlı eserininin ilk seslendirişini yönetecek kişi olarak sahneye çıkmıştı. Oldukça samimi olan bu arkadaşlık, Rossini'nin beş ay boyunca Paganini'nin teknikleri ile keman çalmayı öğrenmesine de sebep olmuştu. Paganini'nin bir diğer yakın arkadaşı ise Hector Berlioz'du. Paris'te tanıştılar ve sıkı arkadaş oldular. Paganini, Berlioz'u Beethoven'ı geçtiğini söyleyerek överdi. İkisinin de gitara epey ilgisi vardı. Öyle ki Paganini, Berlioz'a ikisinin de üstünde imzası bulunan bir gitar hediye etmişti. 1830-1831 yıllarında, Frankfurt'ta Carl Guhr ile arkadaş olmuş; Carl Guhr, Paganini'nin keman tekniklerini inceleyen bir eser yayınlamıştı.

Enstrümanları
Paganini bir dizi ince telli çalgıya sahipti. Bu çalgıları ilginç kılanlar ise onları alış ve kaybediş hikâyeleriydi. Paganini hala Livorno'da bir gençken, Livron adlı zengin bir iş insanı ona  Giuseppe Guarneri tarafından yapılmış bir kemanı ödünç vermişti. Livron, Paganini'nin çalışından memnun kalınca, kemanı geri almayı reddetti. Paganini hayatı boyunca bu kemanı çaldı. Bu özel keman Il Cannone Guarnerius olarak biliniyor ve hâlâ Cenova'da sergileniyor. Daha sonraları ise Pasini adlı bir adamla girdiği bir mücadele sonucunda başka bir keman daha kazanmıştı.

Paganini'nin sahip olduğu diğer enstrümanlar arasında Antonio Amati 1600, Nicolò Amati 1657, Paganini-Desaint 1680 Stradivari, Guarneri-filius Andrea 1706, Le Brun 1712 Stradivari, Vuillaume c. 1720 Bergonzi, Hubay 1726 Stradivari ve Comte Cozio di Salabue 1727 kemanları; Flandre Kontes 1582 da Salò-di Bertolotti ve Mendelssohn 1731 Stradivari viyolaları; Piatti 1700 Goffriller, Stanlein 1707 Stradivari ve Ladenburg 1736 Stradivari çelloları; ve Mirecourt 1820'lu Grobert gitarı bulunmaktaydı. Bu enstrümanlardan dört tanesi, Tokyo Yaylı Çalgılar Dörtlüsü grubu tarafından kullanıldı.

Gennaro Fabricatore tarafından yapılan gitarını hayatı boyunca yanında taşımış ve ekonomik çöküntü yaşadığı dönemlerde bile satışa çıkarmamıştı. Stauffer tarafından yapılmış bir gitar kullandığına dair bir iddia da vardır.

Kompozisyonları
Paganini, pek çok eser besteledi ve bunları konserlerinde çaldı. Bu besteler, keman tekniğinin gelişmesinde büyük rol oynadı. Elisa Bonapart'ın sarayında çalıştığı dönemde başta 24 Kapris olmak üzere; solo parçalar, duo sonatlar, gitar için triollar ve quartetler besteledi. Bu çalışmalar Boccherini'nin gitar beşli yayınlarından ilham alınmış olabilirler.

Paganini, Le Streghe, Carnival de Venice ve Nel cor più non mi sento da dahil olmak üzere birçok varyasyonu, Avrupa konser turundan ya önce besteledi ya da ilk defa Avrupa turundan önce çaldı.

Paganini'nin bestelerinin pek çoğunda hayvan ve farklı enstrüman sesleri taklit edilmişti. Il Fandango Spanolo parçası bir dizi mizahi hayvan sesi taklidini içeriyordu. Daha da ilginci, Paganini Duetto Amoroso isimli sevgililerin iniltilerinin taklit edildiği bir solo parçası da bestelemişti. Duetto Amoroso'nun el yazması bulunuyor ancak Il Fandango Spanolo, sadece konser posterlerinden biliniyor.

Bununla birlikte, eserleri Eugène Ysaÿe'nin de söylediği üzere polifonik olmaktan uzak olduğu sebebiyle eleştirilir. Öte yandan Yehudi Menuhin, bunun kompozisyona bir yardım olarak gitarı (piyano yerine) seçmesinin bir sonucu olabileceğini öne sürdü. Konçertolarındaki orkestra kısımları genellikle kibar, maceracı ve solisti açıkça destekliyordu. Tarzı, Giovanni Paisiello, Gioachino Rossini ve Gaetano Donizetti gibi Napoli'nin gitar müziği ortamından etkilenen İtalyan bestecilerle tutarlıdır.

Paganini, aynı zamanda pek çok besteciye de ilham kaynağı olmuştu. "La Campanella" ve "A minor Caprice (No. 24)" parçalarına birçok besteci tarafından varyasyonları yazıldı. Franz Liszt, Robert Schumann, Johannes Brahms, Sergei Rachmaninoff, Boris Blacher, Andrew Lloyd Webber, George Rochberg ve Witold Lutosławski'nin varyasyonları, bunların arasında en bilinenleridir.

Tekniği
İsrailli kemancı Ivry Gitlis, Paganini'yi bir gelişimden ziyade bir fenomen olarak tanımladı. Paganini'nin kullandığı tekniklerin birçoğu hâlihazırda bulunmasına rağmen, dönemin en iyi kemancıları tonlama ve eğme tekniklerine odaklandı. Arcangelo Corelli (1653-1713), kemanın bir grup enstrümanından solo bir enstrümana dönüştürülmesinde öncü olarak kabul edildi.

Bu arada, kemanın polifonik yeteneği, Johann Sebastian Bach'ın "Sonatas and Partitas BWV 1001-1006" parçası ile geliştirilmişti. Diğer önemli kemancılar arasında, bestelerinde kemancıya yönelik artan teknik ve müzikal talepleri yansıtan Antonio Vivaldi (1678-1741) ve Giuseppe Tartini (1692-1770) vardı. Bu dönemde kemanın müzikteki rolü büyük ölçüde değişmesine rağmen, keman tekniğindeki ilerleme istikrarlı ancak yavaştı. Parmakları ve pruva çevikliğini gerektiren teknikler hâlâ alışılmışın dışında kabul ediliyordu ve yerleşik kemancılar topluluğu tarafından tasvip edilmiyordu.

Paganini'nin tekniği ve keman kompozisyonu Pietro Locatelli (1693-1746) ve August Duranowski (Auguste Frédéric Durand) (1770-1834) tarafından etkilendi. Paganini, Parma'da bulunduğu sırada, Locatelli'nin 24 Kapris'''ine rastlamıştı. 1730'larda yayımlanan bu teknikler, müzikal otoriteler tarafından çekingenlikle karşılandı ve genel olarak müzik topluluğu tarafından unutuldu. Aynı zamanda Giovanni Battista Viotti'nin (1755-1824) eski bir öğrencisi olan Durand, ünlü bir kemancı oldu. Hem doğal hem yapay (daha önce performansta denenmemiş) harmonik ve performansında sol el pizzikato kullanımı ile ünlüdür. Paganini, daha sonra genç keman virtüözünün ayırt edici özelliği hâline gelen yenilikleri ve şovmenliğinden etkilendi. Paganini, şimdi düzenli kompozisyonlara dâhil edilen bu tekniklerin canlanmasında ve popülerleşmesinde etkili olmuştu.

Paganini'nin keman tekniklerinin bir başka yönü esnekliği ile ilgiliydi. Son derece uzun parmakları vardı ve bir el aralığındaki dört telde üç oktav çalabiliyordu. Bu, bugünün standartlarına göre bile olağanüstü bir başarıydı ki bu özelliği büyük ihtimalle Ehlers-Danlos sendromu veyahut Marfan sendromu'ndan gelmekteydi.

Bunların yanında Paganini, keman tekniğine çift tril, arşe ile birlikte pizzikato yapabilmek ve çift ses basabilmek gibi pek çok yenilik getirmiştir.

 Esin kaynağı eserleri
Paganini, birçok sanatçıya esin kaynağı olmuştur Bunlardan birkaçı şunlardır:

 Jason Becker – "Caprice No. 5". Mike Campese – "Paganini", 16 Numaralı Kapris için aranjman ve birkaç çalışma.
 Julián Carrillo – Solo keman için "6 Sonatas dedicadas a Paganini". Alfredo Casella – "Paganiniana Op. 65" (1942).
 Mario Castelnuovo-Tedesco – Paganini anısına, klasik gitar için "Capriccio Diabolico", ayrıca sözleri; "La Campanella".
 Frédéric Chopin – Solo piyano için "Souvenir de Paganini" (1829; ölümünden sonra yayınlandı).
 Ivry Gitlis – Paganini'den "Violin Concerto No. 2 Op. 7 1st movement" için kadenza; "La Campanella" (1967).
 Johann Nepomuk Hummel – "Fantasia for piano in C major"; "Souvernir de Paganini", WoO 8, S.190.
 Fritz Kreisler – Keman ve orkestra için "Paganini Concerto in D major" ("First movement of the Op. 6 Concerto", yeniden yorumlanışı).
 Franz Lehár – "Paganini", Paganini hakkında kurgu operet. (1925).
 Franz Liszt – Solo piyano için "Six Grandes Études de Paganini", S. 141. (1851). (24. Kapris de dâhil olmak üzere 5 Kapris için aranjman, ayrıca "Violin Concerto No. 2" için "La Campanella").
 Yngwie Malmsteen – "Trial by Fire" albümünden "Far Beyond the Sun" şarkısının açılışında "Violin Concerto No. 4" kullanıldı. "War to End All Wars" albümünden "Prophet of Doom" şarkısının solosunda ise "Caprice No. 24" kullanıldı.
 George Rochberg – Solo keman için 50 adet varyasyon; "Caprice Variations" (1970).
 Uli Jon Roth – "Scherzo alla Paganini" ve "Paganini Paraphrase". Marilyn Shrude –  Alto saksafon ve piyano için "Renewing the Myth". Steve Vai – "Crossroads" filminden "Eugene's Trick Bag". 5 Numaralı Kapris temel alınmıştır.
 Stephen Heller – "Thème de Paganini varié, Op. 1" (1829).
 August Wilhelmj – Keman ve orkestra için "Paganini Concerto in D major" ("First movement of the Op. 6 Concerto", yeniden yorumlanışı).
 Eugène Ysaÿe – Keman ve piyano için "Paganini variations".
 Fazıl Say – "Paganini Variations" (1996)."Caprice 24 in A minor, Op. 1", birçok sanatçının eserlerinde temeli oluşturmuştur. Brahms'tan "Variations on a Theme of Paganini" ve Rachmaninoff'tan "Rhapsody on a Theme of Paganini", bunlara örnek olarak gösterilebilir.

 Anısı

Memleketi Cenova'da 1954 yılından beri "Paganini Competition" adlı bir keman yarışması düzenlenmektedir.

1972 yılında İtalya Devleti, Köln'deki W. Heyer Kütüphanesi'nden Paganini'nin el yazmalarını içeren bir koleksiyon satın aldı. Şimdiyse Roma'daki Biblioteca Casabatense'de bulunuyorlar.

Sovyet Astronom Nikolai Chernykh, 1978 yılında keşfettiği küçük gezegen'e, 2859 Paganini adını verdi.

1982 yılında Cenova'da Maria Rosa Moretti ve Anna Sorrento tarafından düzenlenen Paganini'nin tematik bir müzik kataloğunu yayınladı. Bundan dolayı kataloglanmış eserlerine "MS" kısaltması kullanılmaktadır.

İtalyan Posta İdaresi 1982 yılında, doğumunun 200. yılı anısına bir hatıra pulu bastırmıştır.

 Fiorini'nin Dagerreyotipisi
Paganini'nin herhangi bir fotoğrafının olmadığı bilinmesine rağmen, 1900 yılında İtalyan keman yapımcısı Giuseppe Fiorini, Paganini'nin sahte bir Dagerreyotipi'sini oluşturdu. Aslında o kadar iyi bir çalışmaydı ki, büyük klasik yazar ve konuşmacı Arthur M. Abell bile gerçek olduğuna inandı ve Musical Courier dergisinin 22 Ocak 1901 sayısında, bu görüntüyü yeniden bastırdı. Canlandırıldığı dizi ve filmler
Paganini, "The Magic Bow" filminde Stewart Granger (1946), "A Song The Remember" filminde Roxy Roth (1945), "Kinski Paganini" filminde Klaus Kinski (1989) ve "The Devil's Violinist" filminde David Garrett tarafından canlandırıldı (2013).

1982 yılında "Niccolo Paganini" isimli Sovyet mini dizisinde ünlü virtüözü Ermeni aktör Vladimir Msryan canlandırdı. Başka bir Ermeni Aktör Armen Dzhigarkhanyan, Paganini'nin sinsi bir Cizvit üyesi olan kurgusal baş düşmanını canlandırdı. Dizi, daha çok Paganini ile Roma Katolik Kilisesi arasındaki ilişkilere odaklanmaktaydı.

Dizi genel olarak Paganini hakkındaki efsaneler üzerine kurulmuştu. Bir sahnesinde Paganini'nin kemanının sabote edilmesi üzerine keman telleri birer birer kopmuş ve Paganini konserine tek tel ile devam etmek zorunda kalmıştı. Gerçekte ise Paganini bunu bir kez kazara yaşamış, daha sonraki konserlerinde ise hünerini göstermek amacıyla keman tellerini kopmaları üzerine ayarlamış yani bilerek ve isteyerek keman tellerini koparmıştı.Erten, A.; Özkılıç, Osman F.; Unan, C., (1959). a.g.e, (1969 bas.), syf. 55.

Don Nigro'nun hiciv komedi oyunu "Paganini" (1995), Paganini'nin ruhunu yanlışlıkla şeytana sattığını ve boşu boşuna kurtuluşunu aradığını işler. "Varyasyon üzerine varyasyon" diye bağırır Paganini, "ancak hangi varyasyon kurtuluşa ve lanetlenmeye yol açar? Müzik, cevabı olmayan bir soru". Paganini, üç sevgilisini öldürmüş ve yoksulluk çekmiş, hapishaneye girmiş ve içkiye düşmüş bir kişi olarak tasvir edilir. Başını pek çok defa şeytan kurtarmış ve onun sayesinde keman çalmaya geri dönebilmişti. En sonunda Paganini (saatçi kılığındaki Tanrı tarafından) bir şişenin içine hapsedilir ve sonsuza dek halkı eğlendirmek üzerine keman çalar. Saatçi, Paganini'nin öldürdüğü eşlerinden Antonia'ya şöyle der; "Ona acıma canım. O sorusu olmayan bir cevapta yapayalnız. Kutarılanlarla lanetlenenler aynıdır."

 Kaynakça

 Özel

 Genel

 John Sugden, Paganini'', Omnibus Press, 1981.

1782 doğumlular
1840 yılında ölenler
İtalyan kemancılar
İtalyan besteciler
Cenova doğumlular

Niccolò Paganini


ratpoison is a tiling window manager for the X Window System primarily developed by Shawn Betts. The user interface and much of their functionality are inspired by the GNU Screen terminal multiplexer. While ratpoison is written in C, Betts' StumpWM re-implements a similar window manager in Common Lisp.

Overview

The name "ratpoison" reflects its major design goal: it lets the user manage application windows without using a mouse.  Unlike other tiling window managers like Ion, ratpoison completely ignores the mouse (or "rat"), and avoids window decorations as much as possible. The default keybindings are specifically designed to not conflict with Emacs.

Reception

Mark Pilgrim, a frequent user, praised it for being "minimalist" and "configurable".  Jeff Covey found it "lightning fast and perfectly stable". Peter Seebach remarked that "the convenience and performance are impressive; the learning curve, however, daunts many users." Similarly, Brian Proffitt observes that "the key commands are well explained in this window manager's man pages, and whatever you do, read these first. The keyboard commands do make sense after some use but initially the learning curve is pretty steep." In the same vein, Bruce Byfield found it (and stumpwm) "virtually unusable until you read the documentation". Penguin Pete highlighted its suitability for Emacs users, calling it "not so much a window manager as a frame manager," but found it difficult to work with GIMP.

See also

 dwm
 Ion
 Xmonad
 awesome

References

External links

Ratpoison:  and wiki
StumpWM:  and wiki
Comparison of extensible window managers – Comparison of Sawfish, Awesome, Xmonad, StumpWM, Qtile and so on.
The Internet Archive: The StumpWM Experience – A video demonstrating use of StumpWM

Free software programmed in C
Free X window managers
Tiling window managers
X window managers extensible by scripting

Ratpoison


This is a list of episodes of the children's television series The Magic School Bus, which is based on the series of books of the same name written by Joanna Cole and Bruce Degen.

The show's continuity is not necessarily dependent on the order in which the episodes aired. In the first episode aired ("Gets Lost In Space"), Arnold mentions that the class has already been inside a rotten log ("Meets the Rot Squad") and to the bottom of the ocean (various episodes, including "Gets Eaten", "Blows Its Top", and "Ups and Downs").

Series overview

Episodes

Season 1 (1994)

Season 2 (1995)
Danny Tamberelli replaces Amos Crawley as Arnold.
Andre Ottley-Lorant replaces Max Beckford as Tim.

Season 3 (1996)

Season 4 (1997)

Home media

Videocassettes
These videocassettes were released by KidVision and later Warner Home Video.
 Gets Lost in Space (February 1, 1995)
 For Lunch (February 1, 1995)
 Inside Ralphie (June 13, 1995)
 Gets Eaten (June 13, 1995)
 Hops Home (June 13, 1995)
 Inside the Haunted House (September 12, 1995)
 Plays Ball (February 13, 1996)
 Goes to Seed (February 13, 1996)
 Kicks Up a Storm (February 13, 1996)
 Blows Its Top (October 1, 1996)
 Going Batty (October 1, 1996)
 The Busasaurus (April 15, 1997)
 Taking Flight (April 15, 1997)
 Flexes Its Muscles (April 15, 1997)
 Gets Ready, Set, Dough (July 29, 1997)
 Gets Ants in Its Pants (July 29, 1997)
 Getting Energized (February 17, 1998)
 Out of this World (February 17, 1998)
 Butterflies! (April 20, 1999)
 In a Beehive (July 27, 1999)
 Spins a Web (July 27, 1999)
 Under Construction (April 25, 2000)
 In the Rainforest (April 25, 2000)
 Creepy Crawly Fun (August 8, 2000)
 In a Pickle (August 8, 2000)
 Gets Planted (July 3, 2001)
 Makes a Rainbow (July 3, 2001)
 Holiday Special (October 8, 2002)

DVDs
Each DVD contains three episodes of the series. The following is a list of episodes appearing on each DVD. All of the DVDs are for Region 1. DVDs were released by Warner from 2002 to 2005, and by Scholastic in 2006. Current releases are issued through Cinedigm.

 The Magic School Bus – Bugs, Bugs, Bugs (September 28, 2004, reissued July 31, 2012)
 Gets Ants in Its Pants
 In a Beehive
 Butterfly and the Bog Beast
 Gains Weight (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Space Adventures (January 28, 2003, reissued July 31, 2012)
 Gets Lost in Space
 Out of This World
 Taking Flight (only on Warner issue)
 Gains Weight (only on Cinedigm issue)
 Plays Ball (bonus episode on Cinedigm issue)
 Space Explorers (book included with some copies of Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Human Body (September 6, 2005, reissued July 31, 2012)
 For Lunch
 Inside Ralphie
 Flexes Its Muscles
 Gets Planted (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Search for the Missing Bones (book included with some copies of Cinedigm issue)
 The Magic School Bus: Catches a Wave (September 6, 2005, reissued July 31, 2012)
 Wet All Over
 Ups and Downs
 Rocks and Rolls
 Goes Upstream (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Super Sports Fun (September 28, 2004, reissued July 31, 2012)
 Plays Ball
 Works Out
 Shows and Tells
 Rocks and Rolls (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Creepy, Crawly Fun! (August 20, 2002, reissued August 7, 2012)
 In the Haunted House
 Going Batty
 Spins a Web
 Flexes Its Muscles (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Holiday Special (October 8, 2002, reissued November 13, 2012)
 Holiday Special
 In the Arctic (only on Cinedigm issue)
 In the Rainforest
 All Dried Up (only on Warner issue)
 Gets Charged (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Takes a Dive (9/26/2006)
 Takes a Dive
 Gets Swamped
 Goes to Mussel Beach
 For Lunch (bonus episode on Cinedigm issue)
 The Great Shark Escape (book included with some copies of Cinedigm issue)
 The Magic School Bus – Sees Stars (9/26/2006)
 Sees Stars
 Gains Weight
 Goes on Air
 The Magic School Bus – The Busasaurus (7/31/2012)
 The Busasaurus
 Cold Feet
 Goes Upstream
 Gets Eaten (bonus episode)
 The Magic School Bus – The Food Chain (7/31/2012)
 Gets Eaten
 Meets the Rot Squad
 Gets Ready, Set, Dough
 Butterfly and the Bog Beast (bonus episode)
 The Magic School Bus – Takes Flight (7/31/2012)
 Kicks Up a Storm
 Taking Flight
 Hops Home
 Gets Swamped (bonus episode)
 The Magic School Bus – The Complete Series (9/25/2012)
 The Magic School Bus – All About Earth (10/1/2013)
 Goes to Seed
 Blows Its Top
 Goes on Air
 All Dried Up (bonus episode)
 The Magic School Bus – Cracks a Yolk (1/28/2014)
 In the City
 Cracks a Yolk
 All Dried Up
 Gets Ants in Its Pants (bonus episode)
 The Magic School Bus – Getting Energized (1/28/2014)
 Getting Energized
 Gets Charged
 Gets a Bright Idea
 In the Haunted House (bonus episode)
 The Magic School Bus – In a Pickle (1/28/2014)
 In a Pickle
 Meets Molly Cule
 Makes a Stink
 Meets the Rot Squad (bonus episode)
 The Magic School Bus – Super Star Power (7/31/2012)
 Gets Planted
 Goes Cellular
 Sees Stars
 Taking Flight (bonus episode)
 The Magic School Bus – Under Construction (9/9/2014)
 Under Construction
 Revving Up
 Gets Programmed
 Hops Home (bonus episode)

Notes

The Magic School Bus
Magic School Bus, The
Magic School Bus, The

List of The Magic School Bus episodes


Portekiz millî futbol takımı, Portekiz'i uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. Portekiz 1966 yılında FIFA Dünya Kupası'nda 3. olmuş, 2004 yılında kendi düzenlediği Avrupa Futbol Şampiyonası'nda ise ikinci olmuştur. Son olarak Fransa'da düzenlenen 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda şampiyon olmuştur.

Tarihçe
1930 yılındaki ilk kupaya katılmayan, sonrasında da 1966′ya kadar elemeleri bir türlü geçmeyi başaramayan Portekiz, 1966 FIFA Dünya Kupası'nda, Eusebio'nun kaydettiği 9 golle gol kralı olduğu turnuvada, önce grupta sırasıyla Macaristan, Bulgaristan ve Brezilya'yı 3-1, 3-0 ve yine 3-1'lik skorlarla geçtikten sonra, çeyrek finalde turnuvanın sürpriz ekibi Kuzey Kore ile eşleşti. 25. dakika geride bırakıldığında 3-0 geride olan Portekiz, ikisi penaltıdan olmak üzere Eusebio'nun ayağından dört gol bularak maçı çevirmeyi başardı ve karşılaşmayı 5-3 kazanıp yarı finale yükselse de, ev sahibi İngiltere ile oynadığı maçı kaybedip SSCB karşısında aldığı 2-1'lik galibiyetle tarihindeki en başarılı dereceyi elde etti. Bu başarının ardından Meksika '86'ya kadar Dünya Kupası'ndan uzak kalan Portekiz, Fas, İngiltere ve Polonya'yla aynı gruba düştü. İlk maçta İngiltere'yi mağlup etmesine rağmen, Polonya ve Fas'a yenilerek grubu sonuncu tamamladı. Sonrasında yine 2002 FIFA Dünya Kupası'na kadar kupaya katılmayı başaramayan Portekiz, bu turnuvadaki ilk maçında ABD'ye 3-2 mağlup olarak kötü bir başlangıç yapsa da, Polonya'yı 4-0′la geçti. Grubun son maçında ev sahibi Güney Kore'ye 1-0 mağlup oldu ve grubu 3. tamamlayarak kupaya veda etti.

Luiz Felipe Scolari yönetiminde 2004 Avrupa Futbol Şampiyonasında elde ettiği ikincilikle birlikte çıkışa geçen Portekiz, 2006 FIFA Dünya Kupası'na, eleme grubundan namağlup olarak gelmeyi başardı. Grupta sırasıyla Angola'yı 1-0, İran'ı 2-0 ve Meksika'yı 2-1′le geçen Portekiz, Hollanda ve İngiltere'yi de eleyerek yarı finale kadar çıktı. Fransa ve Almanya'na yenilerek dördüncü olan Portekiz, 2010 FIFA Dünya Kupası'nda Brezilya, Fildişi Sahili ve Kuzey Kore'nin bulunduğu gruba düştü. İlk maçta Fildişi Sahili ile 0-0 berabere kalıp ikinci maçta Kuzey Kore'yi 7-0′la geçen Portekiz, son maçta da gruptan çıkmayı garantilemiş olan Brezilya ile 0-0 berabere kaldı. Ancak, İspanya'ya 1-0 mağlup olarak kupaya veda etti.2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda finalde Fransa'yı uzatmalarda 1-0 yenerek şampiyon oldu

Yayın
Portekiz'in eleme ve hazırlık maçlarını 2017 yılına kadar RTP vermekteydi.

Teknik Ekip

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular 2022 FIFA Dünya Kupası maçlarına çağrıldı.

İstatistikler

En Fazla Millî Formayı Giyenler
10 Aralık 2022 itibarıyla.

En Fazla Millî Formayla Gol Atanlar
10 Aralık 2022 itibarıyla.

Başarılar
 FIFA Dünya Kupası
Üçüncülük (1): 1966
Dördüncülük (1): 2006

 FIFA Konfederasyonlar Kupası
Üçüncülük (1): 2017

Avrupa Futbol Şampiyonası
Şampiyon (1): 2016
İkincilik (1): 2004
Yarı final (3): 1984, 2000, 2012

UEFA Uluslar Ligi
Şampiyon (1): 2018-19

Kaynakça

Portekiz millî futbol takımı


Mjölbjölluætt (fræðiheiti Tenebrionidae) er  bjölluætt með um 20 þúsund þekktum tegundum.  Tegundirnar eru misstórar og breytilegar að gerð og sköpulagi. Umgerð augna er gjarna formuð eftir lögun höfuðs. Tegundir af mjölbjölluætt finnast mjög víða. Margar eru skaðvaldar í mjölvörum. Efnaskipti tegunda af mjölbjölluætt eru hæg og margar tegundir verða langlífar og marga hafa mjög virkar efnavarnir.

Níu tegundir af mjölbjölluætt hafa fundist á Íslandi og teljast fjórar þeirra landlægar í húsum.

Heimild
 Mjölbjölluætt (Vefur  Náttúrufræðistofnunar Íslands)

Mjölbjöllur

Mjölbjölluætt


Tabarka, , Thabraca på Latin, også kaldet Tbarga lokalt) er en kystby i Tunesien, tæt ved grænsen til Algeriet. Byen er grundlagt i 1500 -tallet, hvor den blev berømt for produktion af marmor. Den har i  ca. 15.000 indbyggere. Den er især kendt for koralfiskeri og en årlig jazz festival. Tabarkas historie er en farverig mosaik af Fønikiens og Romerrigets samt arabiske og tyrkiske konflikter.

Tabarka er omgivet af skove, hvor der blandt andet findes korkeg. Ved byen er der både en lufthavn og en golfbane. .

Ved byen ligger en ø af samme navn som byen. Den er forbundet med byen af en dæmning. Den er kun ca. en kvart kvadratkilometer stor og ligger 400 m fra kysten. Ved den spanske kyst overfor øen Tabarka ligger en ø af samme navn. Her bosatte udvandrere fra det oprindelige Tabarka sig i senmiddelalderen. Deres koloni blev dog indlemmet i Spanien.

Øens historie

I 1540 blev øen af Osmannerriget givet i konsession til en familie Lomellini fra Genoa. Samme år, hvor Karl 5. styrede det tysk-romerske rige, søgte øens indbyggere kejserens beskyttelse, formentlig på grund af angreb fra pirater. Dette førte dog allerede i 1542 til en større indvandring af ca. 1000 italienere. Karl 5. var interesseret i koralfiskeriet og i løbet af få år var det en god indtægtskilde for øen. Herefter opstod en række konflikter og erobringsforsøg. I 1741 blev beboerne taget som slaver af en tunesisk oprørsgruppe, og kejser Karl Emanuel III betalte en større løsesum for at få dem frigivet. I 1793 besatte Frankrig øen, som de ønskede at bruge som støttepunkt for flåden. Dette førte til konflikt med Spanien, som tog 625 franske krigsfanger. I 1798 blev øen angrebet af en tunesiske oprørsgruppe, og efter forskellige forhandlinger og udvekslinger af fanger blev øen befriet i 1803.

Noter

Byer i Tunesien

Tabarka


Marele jaf comunist este un film românesc din 2004 regizat de Alexandru Solomon.

Prezentare

Primire
Filmul a fost vizionat de 863 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2004 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2004
Filme regizate de Alexandru Solomon
Filme documentare românești

Marele jaf comunist


Alison Anna Bowie Fairlie (* 23. Mai 1917 in Lerwick; † 21. Februar 1993 in Cambridge) war eine britische Romanistin und Literaturwissenschaftlerin.

Leben und Werk

Alison Fairlie besuchte  Schulen  in Ardrossan, Dumfries und die Rydal Penrhos School in  Colwyn Bay,  und studierte ab 1935 bei Gustave Rudler am St Hugh's College, Oxford. Nach einem Parisaufenthalt promovierte sie 1943 mit der Arbeit Leconte de Lisle's poems on the barbarian races (Cambridge 1947) und lehrte am Girton College in Cambridge. Dort war sie Fellow (ab 1946), Lecturer für Französisch (ab 1948), Reader (ab 1967) und Professor of French  von 1972 bis 1980.

Alison Fairlie wurde 1972 Honorary Fellow des St Hugh's College Oxford  und 1984 Mitglied der British Academy.

Weitere Werke

 Baudelaire, « Les Fleurs du mal ». A Study,  London 1960, 1969, 1975
 Flaubert, « Madame Bovary », London 1962, 1969, 1973, 1976, 1983
 Imagination and language. Collected essays on Constant, Baudelaire, Nerval and Flaubert, hrsg. von Malcolm Bowie, Cambridge 1981 (darin « Constant romancier », S. 61–70, « admirable article » laut François Rosset: La triade amoureuse du romancier Constant, in: Cahiers de l'Association internationale des études francaises 48, 1996, S. 337–354, Anmerkung 3)

Literatur
 Words of power. Essays in honour of Alison Fairlie, hrsg. von Dorothy Gabe Coleman und Gillian Jondorf, Glasgow 1987
 The Independent 3. März 1993

Weblinks

 https://www.independent.co.uk/news/people/obituary-professor-alison-fairlie-1495305.html

Romanist
Hochschullehrer (University of Cambridge)
Mitglied der British Academy
Brite
Geboren 1917
Gestorben 1993
Frau

Alison Fairlie


Willem van de Voldersgraft o Gnapheus, (Willem de Volder, Gulielmus Fulonius (La Haya, 1493-Norden, 29 de septiembre de 1568) humanista y erudito calvinista.

Miembro de una familia acomodada, estudió en la Universidad de Colonia y fue rector de latín en La Haya desde 1520, ciudad donde entró en contacto con la reforma protestante y donde en 1523 lo encarcelan junto con su amigo Cornelis Hoen por hereje. Más tarde, en un nuevo encarcelamiento, conoció a Jan van Woerden y al salir de prisión en 1528, deja los Países Bajos perseguido por la inquisición.

En 1531, se establece en Elbing, Prusia Real, donde durante una procesión de carnaval se mofó de altos cargos eclesiásticos. En 1535 fue nombrado profesor de latín de la ciudad y en 1541 se estableció en Kœnigsberg y fue profesor de la Albertina. Pero el profesor de teología de la universidad, Friedrich Staphylus, lo acusó de proselitismo anabaptista y lo excluyen del consejo universitario.  Excomulgado el 9 de junio de 1547 deja Prusia y la regente de Frisia Oriental, Ana de Oldenburgo,  le ofrece un puesto de secretario y preceptor. Escribió piezas de teatro en latín, como por ejemplo Acolastus de filio prodigo, compuesta en 1507 pero editada solo en 1529.

Obra
Acolastus de filio prodigo, 1529
 Morosophus (Un hombre sabio tonto), comedia latina, 1531
Een troost ende spieghel der siecken ende derghenen, die in lijden zyn, 1531
Joannis Pistorii martirium, 1546
Lobspruch der Stadt Emden und ganz Ostfrieslands, 1557

Notas y enlaces externos

 Biographisches Lexikon für Ostfriesland

Religiosos de los Países Bajos
Escritores de los Países Bajos del siglo XVI
Escritores cristianos
Profesores de la Universidad de Königsberg
Profesores de la Universidad de Colonia
Escritores en latín
Escritores en neerlandés
Escritores en alemán
Nacidos en La Haya

Willem Gnapheus


Islands Nationale Front () er et højrepopulistisk politisk parti i Island.

Historie
Islands Nationale Front blev stiftet i februar 2016 af Helgi Helgason, der var leder af De Højre-Grønne, men ønskede at etablere et parti med en mere klar nationalistisk og indvandrerkritisk profil. Den 27. februar 2016 blev De Højre-Grønne opløst og dets medlemmer tilsluttet det nye parti.

Den 15. august 2016 organiserede partiet en demonstration på Austurvöllur torvet foran Altinget i protest mod en liberalisering af den islandske udlændingelov, hvilket gav dem en del medieopmærksomhed.

Ved altingsvalget 2016 opstillede partiet kun i Sydkredsen og Nordøstkredsen, efter at to ledende medlemmer af partiet i sidste øjeblik var brudt ud og havde taget partiets stillerlister fra de tre hovedstadskredse med sig.

Partiet agtede også at deltage i altingsvalget i 2017, men valgte at trække alle sine stillerlister tilbage, efter at der var opdaget falske underskrifter på flere af dem.

Politik
Islands Nationale Front har som erklæret mål at forsvare Islands suverænitet, uafhængighed, nationale kultur, sprog og skikke. Partiet er imod multikulturalisme og ønsker Island udmeldt af Schengen-traktaten. På det økonomiske område ønsker partiet statens gæld omstruktureret, afskaffelse af indeksregulerede lån og indførelse af en ny islandsk valuta kaldet ríksdalur (rigsdaler), der er knyttet til den amerikanske dollar. På det sociale område vil de fokusere indsatsen mod de ældre og handicappedes behov. Endvidere vil de indføre et schweizisk inspireret system med hyppige folkeafstemninger.

Partiet ønsker, at det islandske samfund skal være præget af kristen og nordisk kultur, det er derfor imod oprettelse af nye moskeer og islamiske skoler, og ønsker et forbud mod burkaer og kvindelig omskæring. Grundlæggeren Helgi Helgason har udtalt, at hans modstand mod islam er inspireret af Ayaan Hirsi Ali.

Formænd

Noter

Politiske partier i Island
Etableret i 2016

Islands Nationale Front


René Harvent est un sculpteur et médailleur belge, né à Mons le  et mort en cette ville le . Il est récipiendaire du prix Victor Tourneur.

Biographie
René Harvent, né à Mons le 9 juillet 1925, est le fils de Marcel Harvent, sergent au service auxiliaire, et de Marthe André, employée.

Ses premières expériences artistiques sont une visite en 1932 de l'exposition des travaux des élèves de l'École des arts et métiers de l'abbaye de Maredsous, la fréquentation d'antiquaires montois et des séjours en France. Ceux-ci l'amènent progressivement à envisager une carrière artistique. La rencontre du peintre paysagiste Fernand Gommaerts mais surtout la rencontre de Jean Delville jouent un rôle déterminant dans son développement artistique. Recommandé par Delville, il est admis par le peintre Louis Buisseret à l'Académie de Mons. Il y rencontrera Paul Cuvelier et pourra compter sur l'expérience de Robert Delnest.

Ses premières créations datent des années d'après-guerre et comptent plusieurs bustes. Ceux-ci furent suivis de grands nus, dont notamment « La belle Plébéienne ». Les premières médailles suivirent peu après. En 1948, René Harvent remporte le concours proposé par la ville de Binche pour commémorer les 500 ans de la joyeuse entrée de Marie de Bourgogne.

En 1949, sa sculpture « Nora, la belle Plébéienne » obtint le Prix du Hainaut, puis en 1955 le Prix National de la sculpture de Plein Air.

Au milieu des années 1950, René Harvent reçut des commissions pour orner des bâtiments publics : un saint Matthieu pour l'église Saint-Christophe de Charleroi, puis un travail monumental représentant « Le Houilleur» et « Le Carrier » pour la façade du palais provincial du Hainaut à Mons.

En 1956, suite à un concours organisé par la commune de Schaerbeek, il exécuta la sculpture qui orne le hall des piscines du Bassin de natation du Neptunium, représentant une otarie.

En 1968, René Harvent fit la connaissance de Danièle Debay. Celle-ci sera sa muse pour de nombreuses sculptures, reprises par Guy Donnay sous la terminologie de « Généalogie des Danièle ». Danièle Debay entama en parallèle et sous sa direction une carrière propre en tant que médailleur. René Harvent obtint le prix Victor Tourneur de l'Académie royale de Belgique, prix décennal de l'art de la médaille, en 1963 et 1973. Danièle Debay obtient le prix en 1983, 1993 et 2003. La médaille primée en 1963, de format carré, était consacrée à la "Promotion du Travail", celle primée en 1973 était une médaille d'hommage pour le professeur  J. P. M. Appelmans.

Prix
 Prix du Hainaut en 1949
 Prix National de la sculpture de Plein Air en 1955
 Prix Victor Tourneur en 1963  et 1973.

Expositions
René Harvent, salle Saint-Georges Grand'Place Mons, 3-24 décembre 1988

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .

Liens externes

harvent, rene

René Harvent


Frau Potz est un groupe allemand de punk rock, originaire de Husum.

Histoire
Le groupe se crée en 2007 par Felix Schönfuss et Hauke Roh, les activités du groupe se limitent d'abord à des concerts occasionnels et à des sorties de chansons. La principale raison en est l'implication de Schönfuss en tant que chanteur dans le groupe de hardcore qui a plus de réussite Escapado à partir de 2009. Ce n'est que lorsqu'Escapado se sépare fin 2011 que Frau Potz devient le projet principal des trois musiciens Felix Schönfuss, Hauke Roh et Jens Balkowski. Le premier album lehnt dankend ab sort en . Il reçoit un bon accueil de la presse musicale.

Fin 2012, Kerli Kawumski quitte le groupe, après quoi Frau Potz annonce une pause indéfinie en . Dans la période qui suit, Felix Schönfuss soutient le groupe KMPFSPRT et Hauke Röh rejoint le groupe Station 17. En 2014, Felix Schönfuss fonde le groupe Adam Angst, dont il est le principal auteur-compositeur, leader et chanteur et dont le style est comparé à Frau Potz, notamment en raison de son chant et de ses paroles ;  Schönfuss s'en moque dans la chanson Punk.

Le , Frau Potz se produit pour le concert d'adieu de son label Delikatessen Tonträger à Hambourg. Lors de ce concert, ainsi qu'avant dans des interviews concernant Adam Angst, Felix Schönfuss confirme que Frau Potz n'est pas définitivement dissout.

Discographie
Album
 2012 : lehnt dankend ab (Delikatess Tonträger)

Singles
 2010 : Der Ire war nicht das Problem / Bleiben wo wir sind (Delikatess Tonträger, split avec Findus)
 2011 : Stotterrobotter / Bo Jan und die Bullen (Aurora Ghost Remix)
 2012 : Lälü (Delikatess Tonträger / Rookie Records, split avec Love A)

Demos
 2009: Schlossers Law / Kapuze / Ach, Heiner

Références

Liens externes

Source de la traduction

Groupe allemand de punk rock
Groupe musical formé en 2007
Groupe musical allemand des années 2000
Groupe musical allemand des années 2010

Frau Potz


An Cyperus subpapuanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Cyperus subpapuanus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus subpapuanus


Zvjezdani razgovori (eng. StarTalk), američka znanstvena razgovorna emisija. Vodi ju znanstvenik Neil deGrasse Tyson, a tjedno ju emitira National Geographic. Mrežni portal Space nazvao ju je "prvom znanstvenom kasnonoćnom razgovornom emisijom". Emisija je započela s emitiranjem 20. travnja 2015., a dosad je ukupno snimljeno 5 sezona i 72 epizode. Prosječnu emisiju u SAD-u pogleda oko 200.000 gledatelja, a zanimljivo je i da je vrlo popularna među mladima, što daje nadu da će se mladi zainteresirati za znanost.

Format
Temelj emisije predstavlja Tysonov razgovor s "gostom iznenađenja", a pušta se u nekoliko dijelova koje pojedinačno komentira prvi gost, znanstvenik, uz popratne komentare drugog gosta, komičara (najčešće Chuck Nice, Eugene Mirman ili Maeve Higgins). Njihove rasprave u studiju prati i brojna publika, a kraj epizode nerijetko obogaćuje i znanstvenik Bill Nye koji daje svoje mišljenje o temi rasprave. Teme rasprave su uvijek vezane uz znanost, ali katkad i ne izravno, npr. Postoje li superjunaci samo u američkoj kulturi?

Izvori

Američke televizijske emisije
Znanost i tehnologija u SAD-u

Zvjezdani razgovori


Hiroaki Sato (5. februar 1932 - 1. januar 1988) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1955||5||0
|-
|1956||3||0
|-
|1957||0||0
|-
|1958||4||0
|-
|1959||3||0
|-
!Total||15||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hiroaki Sato


Hronské Kosihy este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 708 locuitori.

Istoric
Localitatea Hronské Kosihy este atestată documentar din 1294.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hronské Kosihy


Therhi (en ourdou : کوٹ ڈیجی) est une ville pakistanaise située dans le district de Khairpur, dans le nord de la province du Sind. C'est la seizième plus grande ville du district. Elle est située à mi-chemin entre Sukkur et Khairpur, soit une vingtaine de kilomètres chacune.

Le , la ville est le théâtre d'un massacre contre les chiites, tuant près plus de cent personnes.

La population de la ville a été multipliée par presque trois entre 1972 et 2017, passant de  habitants à . Entre 1998 et 2017, la croissance annuelle moyenne s'affiche à 0,9 %, bien inférieure à la moyenne nationale de 2,4 %.

Références

Articles connexes
 Liste de villes du Pakistan

Ville dans la province du Sind

Therhi


El Marquesado de Casa Castillo es un título nobiliario español creado el 23 de febrero de 1761 por el rey Carlos III a favor de Rodrigo del Castillo y Torre con el vizcondado previo del Real Agrado.

Marqueses de Casa Castillo

{| class="wikitable"
|-
! !! Titular !! Periodo
|- bgcolor="#dddddd"
! colspan="3" |Concesión por Carlos III
|-
|I||Rodrigo del Castillo y Torre||1761- ?
|-
|II||Juan Jacinto del Castillo||
|-
|III||María de la Concepción del Castillo y Castañeda||  ?  -1802
|-
|IV||José Fernando Vicente de Rojas y del Castillo||1802-1858
|-
|- bgcolor="#dddddd"
! colspan="3" | Rehabilitación por Alfonso XIII
|-
|V||Dolores Fernández de Rojas y Vázquez||1893- ?
|-
|- bgcolor="#dddddd"
! colspan="3" | Actualidad
|-

|-

Historia de los Marqueses de Casa Castillo

I marqués: Rodrigo del Castillo y Torre (Ruiloba, 1714-?) , gobernador de Chucuito.
 Casó en Lima en 1774 con Juana Josefa de Castañeda Hidalgo Velásquez y Salazar. Le sucedió su hijo:

 II marqués: Juan Jacinto del Castillo. Le sucedió su hermana:

 III marquesa: María de la Concepción del Castillo y Castañeda  (Lima, 1746-Madrid, 1802)
 Casó con Manuel Fausto Gallegos y Dávalos, II conde de Casa Dávalos.
 Casó en Lima en 1779 con Fernando de Rojas y Marrés, alcalde ordinario de Lima (1781). Le sucedió su hijo:

 IV marqués: José Fernando Vicente de Rojas y del Castillo (Lima, 1781-1858), teniente coronel de granderos del Cuerpo de Guardias valonas e Intendente de Santander.

Rehabilitado en 1893 por Alfonso XIII:

Dolores Fernández de Rojas y Vázquez, V marquesa de Casa Castillo (1851-?).
Casó en 1871 con José Gómez del Valle.

Este título está caducado al ser más de cuarenta años que no se ha pedido ni sucesión ni rehabilitación, por lo que actualmente es solo un título histórico.

Referencias

Casa Castillo

Marquesado de Casa Castillo


Apona može označavati:
 Apona (Algae), nekadašnji rod crvenih algi.
Apona (Animalia), rod moljaca iz porodice Eupterotidae

Apona


Saípan er stærsta eyja Norður-Maríanaeyja með tæplega 50.000 íbúa. Saípan er oftast skráð höfuðborg eyjanna, en löggjafi og ríkisstjórn eru staðsett í Capitol Hill meðan dómsvaldið er í þorpinu Susupe á eyjunni.

Norður-Maríanaeyjar

Saípan


İhsan Şurdum (d. 1930 Konya) Türk uzman restoratör ve ressam.

1947 yılında Güzel Sanatlar Akademisi'ne girdi. 1954–55 öğretim yılı döneminde Bedri Rahmi Atölyesi Yüksek Resim Bölümü'nden mezun oldu. 1956 yılında Fransa'ya gitti ve 1961'de Türkiye'ye döndü. 1963 yılında Balıkesir Devlet Güzel Sanatlar Galerisi'ni kurdu. 1965 yılında İstanbul Resim ve Heykel Müzesi'nde görevlendirildi. 1967'de İtalyan hükümeti bursu ile Roma Merkez Restorasyon Enstitüsü'nde çalıştı ve sertifika aldı. 1949 yılından beri pek çok karma sergilere katıldı.

İhsan Şurdum, 1976 yılı devlet sergisinde Başarı Ödülü aldı. 1978'de Belçika hükümetinin davetlisi olarak Belçika' da mesleki araştırma yaptı. 1982'de Mimar Sinan Üniversitesi'nde Restorasyon Atölyesi'ni kurdu. 1995'te emekli oldu.

İlk kişisel sergisini 1975'te, son kişisel sergisini de 1999'da açtı. İstanbul, Ankara ve İzmir müzelerinde eserleri vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Doktora Tezi: "1970-1980 yılları arasında Türkİye'de kültürel ve sanatsal ortam", Ek 1 - 1970-80 arası Sergi Etkinlikleri , 27 Mayıs 2015'te erişildi.

1930 doğumlular
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
Türk restoratörler

İhsan Şurdum


9968 Serpe este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9968 Serpe este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 13,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

9968 Serpe


Korsveje er en dansk kortfilm fra 2012 med instruktion og manuskript af Daniel Bødker Sørensen.

Handling
Filmen er en antologigyser bestående af tre skæbnefortællinger: Den første Jeg er hos dig udspiller sig hos en ung mand, som bor alene i sin lejlighed i København. En aften hører han en kvindes gråd fra kælderen. Filmens anden fortælling Bånd 001 fortæller om en ung mand, hvis nabo driver ham til vanvid med larm om natten. Den sidste fortælling er em kærlighedshistorie om en ung mand, der vil gøre alt for, at han og kæresten aldrig kommer til at skilles.

Medvirkende
 Henning Jensen - Fortæller
 Mikkel Lindhardt Bøhling - Mikkel
 Birthe Sørensen - Marie
 Claes Emil Holmberg - Claes
 Dirk Sørensen - Dirk
 Alma Borregaard - Alma
 Anne Vejby
 Benjamin Hoffmann Korzen

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

Korsveje


ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පලාත සඳහා  මධ්‍යම පලාතේ ධජය තෝරා සම්මත කර ගන්නා ලද්දේ 1987 නොවැම්බර් 14 වැනිදාය.

මධ්‍යම පලාතේ ධජය


Karaoke Kalk ist ein 1997 gegründetes Plattenlabel für elektronische Musik.

Geschichte
Karaoke Kalk wurde 1997 in Köln von Thorsten Lütz alias DJ Strobocop gegründet. Der Name des Labels ist vom rechtsrheinischen Kölner Stadtteil Köln-Kalk abgeleitet. Erste Veröffentlichung war die EP Senking des Musikers Kandis.

Kommerziell erfolgreich war insbesondere das 2002 veröffentlichte Album Love Streams der Band März, dass sich in Deutschland sowie den Vereinigten Staaten und Japan gut verkaufte.

Im Jahr 2005 zog das Label von Köln nach Berlin um. Im gleichen Jahr wurde das Sublabel Kalk Pets gegründet, dessen Fokus mit Platten von Pascal Schäfer, Antonelli, Daniel Meteo und Paul Frick eher auf tanzbarer elektronischer Musik lag.

Anlässlich des zehnjährigen Bestehens ging Karaoke Kalk 2007 mit den befreundeten Labelmachern von Tomlab, Monika Enterprise und Sonig sowie der Zeitschrift De:Bug auf Jubiläumstour.

Künstler (Auswahl)

Weblinks
 Offizielle Website karaokekalk.de
 Karaoke Kalk bei MySpace

Einzelnachweise

Musiklabel (Berlin)
Electronica-Label
Independent-Label

Karaoke Kalk


Hrvatska nogometna liga – Sjever (također i kao Hrvatska republička nogometna liga – Sjever, Hrvatska regionalna liga - Sjever)) je bila jedna od četiri skupine Hrvatske nogometne lige u sezoni 1984./85., te je predstavljala ligu trećeg ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Zagreb".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga – Istok 1984./85.
 Hrvatska liga – Jug 1984./85.
 Hrvatska liga – Zapad 1984./85.
 Druga savezna liga 1984./85.
 II. regionalna liga Bjelovar 1984./85.
 Zonska liga Varaždin – Čakovec 1984./85.

Vanjske poveznice

Izvori
 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 31, god. XL, izdano 31. svibnja 1985., str. 9 ("Sport"), preuzeto 9. rujna 2019.
 Miroslav Matovina: 80 godina NK Segesta : [1906-1986], Sisak, 1986., str. 239
 Ivica Vukotić: "VŽ nogomet",, Varaždin 1990., str. 67
 Branko Pleše, Goran Čičin-Mašansker: "Nogometni klub Slaven Belupo, Koprivnica : 1907. – 2007.", Koprivnica, 2007., , str. 97-98

1984-85 Sjever
1984-85 Sjever
 Sjever

Hrvatska nogometna liga – Sjever 1984./85.


Acidul uric este un compus heterociclic format din carbon, azot, oxigen și hidrogen cu formula C5H4N4O3.
Este un acid organic care constituie produsul final de metabolizare a nucleoproteinelor.
Sărurile sale se numesc urați.

Compusul este prezent în urină și este rezultatul degradării bazelor azotate purinice din acizii nucleici (ADN și ARN) din organism.  În sângele uman, concentrația acidului uric normal este de 3,6 - 6,8 mg/dl la bărbați și 2,5 - 6,8 mg/dl la femei.
Astfel, acidul uric conținut în sânge este filtrat de către rinichi, care îl elimină prin urină.

La subiectul sănătos, rinichii actionează astfel încât mențin uricemia (procentajul sangvin de acid uric) în limite acceptabile.
Uneori, eliminarea renală a acidului uric este insuficientă sau producerea sa este excesivă (boli de sânge, boli enzimatice ereditare), provocând hiperuricemie (procente anormal de ridicate de acid uric în sânge).
În acest caz, când în sânge acidul uric prezintă un nivel ridicat, acesta tinde să precipite sub forma de cristale, ceea ce poate declanșa crize de gută (cristalele de acid uric se depozitează în articulațiile persoanelor care suferă de gută) sau tulburări, ca diabet și la formarea pietrelor la rinichi.

Referințe

Metabolism bazat pe azot
Acizi organici
Purine

Acid uric