Police Academy is a series of American comedy films, the first six of which were made in the 1980s and the seventh in 1994. The series opened with Police Academy (1984), which started with the premise that a new mayor had announced a policy requiring the police department to accept all willing recruits. The film followed a group of misfit recruits in their attempts to prove themselves capable of being police officers, and succeeding both in spite of and because of their eccentricities. The main character in the first four films, Carey Mahoney (Steve Guttenberg), was a repeat offender, who was forced to join the police academy as punishment. The seventh and to date last installment, Mission to Moscow, was released in 1994. Guttenberg in September 2018 announced that a new Police Academy film was in the works.

In general, all of the films and television shows depended on simple slap-stick humour, usually based on simple characterizations and physical comedy. As with many similar films, the theme was a group of underdogs struggling to prove themselves, while various authority figures tried to suppress them. The sequels have not been well received by critics, although they were very successful commercially. The first film grossed $149.8 million worldwide and made a profit of $35 million. The sequels grossed $387 million in total.  Parallels have been drawn between Police Academy and the British Carry On series, for their common reliance on a largely constant ensemble cast throughout the various films, the two series' frequent use of low-brow humor, sexual innuendo, and physical comedy. George Gaynes, Michael Winslow, and David Graf were the only actors appearing in all seven films of the series.

Films

Police Academy (1984)

Police Academy was released in 1984 and directed by Hugh Wilson. The film has a newly elected female mayor announcing a policy requiring the police department to accept all willing recruits. The movie followed a group of misfit recruits in their attempts to prove themselves capable of being police officers and their adventures at the police academy.

Police Academy 2: Their First Assignment (1985)

In 1985's Police Academy 2: Their First Assignment, the newly graduated cadets are sent to one of the worst precincts in the city to improve the conditions. Lt. Mauser undermines their attempts so he can get Capt. Lassard fired and get the position in charge.

Police Academy 3: Back in Training (1986)

Police Academy 3: Back in Training was released in 1986, and like its predecessor, was directed by Jerry Paris. When the governor of the state announces that budget cuts are in order to get rid of the worst of the two police academies, the metropolitan police academy, led by Commandant Lassard, work on ensuring it is not theirs. This is hindered by their unusual gang of new cadets.

Police Academy 4: Citizens on Patrol (1987)

The fourth installment, Police Academy 4: Citizens on Patrol, released in 1987, involves new recruits being brought in when the officers work with a newly formed Citizens on Patrol group.  Harris and Proctor are in charge, though, and plan to dismantle the program. Citizens on Patrol was the final film starring Guttenberg.

Police Academy 5: Assignment Miami Beach (1988)

Police Academy 5: Assignment Miami Beach, released in 1988, was directed by Alan Myerson. The plot involves the officers attending a police convention in Florida to honor Commandant Eric Lassard as police officer of the decade, wherein he inadvertently switches his sports bag with that of a group of jewel thieves. The thieves try to get it back.

Police Academy 6: City Under Siege (1989)

The sixth installment, Police Academy 6: City Under Siege, directed by Peter Bonerz, was released in 1989. When the city suffers from a dangerous set of crimes by a gang of jewel thieves, the Metropolitan Police Academy graduates are brought in to do something about it.

Police Academy: Mission to Moscow (1994)

Police Academy: Mission to Moscow, released in 1994 and directed by Alan Metter, involved the officers going to Russia to help catch an international crime figure.

Future
An eighth installment or reboot has been in development hell since 2003.

As of September 2003, plans were set in motion for an eighth Police Academy film to be released in 2007 after more than 13 years of absence. Says series creator Paul Maslansky: "I felt it was time to start again. I saw that Starsky & Hutch and a number of other revivals were doing really well. Police Academy has such a great history, so I thought, 'Why not?'" Most of the main cast members were due to return, except David Graf (Sgt. Eugene Tackleberry) and Billie Bird (Lois Feldman) who had died. Hugh Wilson was slated to direct.

Leslie Easterbrook (Capt. Debbie Callahan) and Marion Ramsey (Sgt. Laverne Hooks) mentioned that filming for the next Police Academy film was due to start shooting in summer 2006 for a release in 2007. The film was shelved in October 2006. Easterbrook did mention that there was still hope for a direct-to-DVD sequel. She added that while Warner Bros. wanted to do one, they wanted a producer to get independent financing.

In May 2008, Michael Winslow replied to a question about a possible new Police Academy film: "Anything's possible. You've got to hope for Paul Maslansky and those folks over there to put it together. It's up to them. It would be great to see everyone again."

In a radio interview on November 26, 2008, with Colin Paterson for BBC Five Live's Simon Mayo show, Steve Guttenberg (Sgt. Carey Mahoney) confirmed that 8 was still in development and that he was working on the script with Warner Bros. Guttenberg is slated to direct the film, and stated that all of the cast from the previous installments (except for the deceased David Graf, Billie Bird, and Tab Thacker) would return to reprise their roles.

After seven films in its original 10-year run, New Line is planning on reviving the Police Academy series, which grossed $537 million worldwide and spawned a pair of TV spinoffs. The slapstick comedy will be helmed by original producer Paul Maslansky. "It's going to be very worthwhile to the people who remember it and to those who saw it on TV", Maslansky told the Hollywood Reporter. "It's going to be a new class. We hope to discover new talent and season it with great comedians. It'll be anything but another movie with a numeral next to it. And we'll most probably retain the wonderful musical theme."

In an interview with MTV Movies Blogs on March 17, 2010, Paul Maslansky stated that he plans to bring back some of the original cast to train the new recruits. When asked which characters he would bring back, Maslansky stated, "I haven't decided which ones. And I don't want to mention names and others will be disappointed, at this point. All I know is that I want to bring back some of the older characters to it, and maybe they'll have principal roles, some of them, and some of them might be just you know [a cameo]."

While appearing as a guest on the July 12, 2010, edition of This Morning, Michael Winslow (Sgt. Larvell Jones) confirmed that Police Academy 8 is still in production. In August 2010, Steve Guttenberg revealed a script was being written by David Diamond and David Weissman.

On August 9, 2010, actor Bobcat Goldthwait (Officer Zed) released a statement urging Hollywood to reboot the Police Academy series with a new group of actors instead of the original cast members. Goldthwait confirmed that Steve Guttenberg would return and that movie bosses were trying to get Kim Cattrall and Sharon Stone to return for an eighth film, though Goldthwait said he had no desire to return to the series.

On January 9, 2012, New Line Cinema confirmed that Scott Zabielski (Tosh.0) will be the director of the upcoming film. During a radio interview on March 21, 2012, Michael Winslow stated that production of the eighth film was due to begin in November, and that an offer had been made to Shaquille O'Neal to replace the late Bubba Smith as Hightower.  On June 5, 2012, Jeremy Garelick (The Break-Up) was hired by New Line Cinema to help rewrite the aforementioned script.

On September 3, 2018, Steve Guttenberg announced that a new Police Academy film was in the works when he responded to a fan on Twitter saying "the next Police Academy is coming, no details yet, but it is in a gift bag being readied!"

Television

Police Academy (1988–1989)

An animated comedy entitled Police Academy, also known as Police Academy: The Animated Series, was produced by Ruby-Spears Productions and Warner Bros. Television. It ran from September 1988 to September 1989, lasting two seasons with 65 episodes produced.

Police Academy: The Series (1997–1998)

Police Academy: The Series was a 1997 live-action show based on the films, comprising 26 hour-long episodes. It was produced by Warner Bros. Television and Protocol Entertainment. Michael Winslow reprised his role from the films, the only cast member from the films to have a recurring role on the show, although several others made occasional guest appearances.

Comic books
A six-issue series of Police Academy comic books was produced as a spin-off of the animated series beginning in August 1989. The series was published by Marvel Comics, under a "Star Comics Presents" byline.

The series was written by Angelo DeCesare, pencilled by Howard Post, and inked by Jacqueline Roettcher.

Cast and crew

Principal cast

Additional crew

Reception

Box office performance

Critical and public response
The films have received overall negative reviews, apart from the first film which had more mixed reviews.

Music
 Soundtracks
 Police Academy: Original Motion Picture Soundtrack
 Police Academy 2: Their First Assignment (Original Motion Picture Soundtrack)
 Police Academy 3: Back in Training (Original Motion Picture Soundtrack)
 Police Academy 4: Citizens on Patrol (Original Motion Picture Soundtrack)
 Police Academy 5: Assignment Miami Beach (Original Motion Picture Soundtrack)
 Police Academy 6: City Under Siege (Original Motion Picture Soundtrack)
 Police Academy: Mission to Moscow (Original Motion Picture Soundtrack)

Other media

Theme park attraction

Aborted video game versions
Two aborted attempts at video game adaptations of the franchise were planned, one by Hasbro for the aborted Control-Vision console, developed by Mark Turmell, and the other was an unlicensed NES game by Tengen; both of these were never realized before release.

References

External links

Warner Bros. films
Warner Bros. Pictures franchises
American film series
Comedy film franchises
Films adapted into television shows
Film series introduced in 1984
Films set in police academies
Mass media franchises introduced in 1984

Police Academy (franchise)


Patoka may refer to:

in New Zealand
 Patoka, New Zealand, rural community in the Hawke's Bay Region

 in Poland
 Patoka, Lower Silesian Voivodeship (south-west Poland)
 Patoka, Pomeranian Voivodeship (north Poland)

 in the United States
 Patoka, Illinois, a village in Marion County
 Patoka, Indiana, a town Gibson County
 Patoka Lake, a reservoir in Indiana
 Patoka Township, Gibson County, Indiana
 Patoka River, in Indiana
 USS Patoka (AO-9), a US Navy ship
 USCGC Patoka (WLR-75408), a US Coast Guard 75′ Gasconade class river buoy tender (WLR)

See also

Patoka


Çin karakterleri veya Çin harfleri (Çince (basitleştirilmiş): , Çince (geleneksel): 漢字; Pinyin: hànzì), günümüzde Çince, Japonca ve nadiren Korecenin yazılmasında kullanılan simgesel grafikler ya da logogramlardır. Bunlara Mandarin Çincesinde hànzì, Japoncada kanji, Korecede hanja ya da hanmun, Vietnamcada ise hán tự ya da chữ nho adı verilir.

Çin yazısının ilk örnekleri Çin'in Shang Hanedanlığı döneminde, yaklaşık MÖ 1600 yıllarına ait Fal Yazıtlarıdır. Çin karakteri daha sonra Çin dışında Doğu ve Güney Asya'da Kore, Vietnam ve Japonya'da kullanılmaya başlanmıştır. 20. yüzyılda Kuzey Kore ve Vietnam, Çin karakterini kullanmayı tamamıyla bırakmışlardır. Bugün Güney Kore ve Japonya'da ise bu ülkeler kendi yazım sistemlerini geliştirmiş olmalarına karşın Çin karakteri hâlâ kısmen kullanılmaktadır.

Çin yazı karakterleri, alfabeden farklı olarak ses belirtmek için kullanılmaz; bir tür resim yazısından türemiştir. Bu nedenle farklı dillerde değişik seslerle okunabilir; ancak anlam değişmez. Bu sayede Çincenin yüzlerce farklı lehçesini konuşan Çinliler için tarih boyunca iletişimi kolaylaştıran bir araç olmuştur. Söz dizimi olarak Çinceden tamamen farklı dilleri konuşan Japonlar ve Koreliler ise temel dilbilgisi kurallarını öğrendikten sonra Çince Budist yazmalar gibi belgeleri okuyabilmişlerdir. Bu yönüyle Çin karakteri Uzak Doğu'da kültürel alışverişin temel taşıdır.

Çin'de 1956 yılından sonra Basitleştirilmiş Karakterler kullanılmaya başlanmıştır. Buna karşılık Tayvan, Hong Kong ve Makao'da hâlen Geleneksel Karakterler kullanılmaktadır.

Çin karakterinin tarihsel gelişimi

Zamirler
 我: Ben (wo)
 你: Sen (ni)
 他 (dişil yazımı: 她): O (ta)
 我们: Biz (women)
 你们: Siz (nimen)
 他们(dişil yazılımı:她们): Onlar (tamen)

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Karakter
Logografik yazı sistemleri

Çin karakterleri


Stromalgebra (englisch: Current Algebra) ist ein mathematisches Konstrukt der Quantenfeldtheorie, bei dem die Felder den Vertauschungsrelationen einer Lie-Algebra gehorchen. Aus heutiger Sicht stellt ihre Entwicklung einen wichtigen Schritt auf dem Weg zur Quantenchromodynamik dar.

Geschichte
Als nach dem Zweiten Weltkrieg zahlreiche neue Hadronen entdeckt wurden, bestand große Unsicherheit über deren Natur (ob es sich um elementare oder zusammengesetzte Teilchen handelte). Der Versuch, die Konzepte der Quantenelektrodynamik auf Wechselwirkungen zwischen Hadronen zu übertragen, gestaltete sich äußerst schwierig, da – wie wir heute wissen – Hadronen zusammengesetzte Systeme sind, deren Wechselwirkung miteinander nur im Rahmen der Wechselwirkung ihrer Konstituenten (der Quarks) verstanden werden kann.

In den 1960er Jahren wurde unter anderem die S-Matrix-Theorie als mögliche Alternative zur (bereits in den 1940ern entwickelten) konventionellen Quantenfeldtheorie diskutiert. Man hoffte, ein Theoriegebäude zu entwickeln, das eine konsistente Beschreibung der beobachteten Wechselwirkungen liefert. Ausgehend von der großen Zahl an Hadronen war dies aber problematisch, denn jede Theorie musste festlegen, welche der vielen entdeckten Hadronen als elementar und welche als zusammengesetzt angenommen werden sollten.

Ausgehend von dieser Situation entwickelte Murray Gell-Mann Ansätze, anstelle der in der Quantenfeldtheorie üblichen Felder direkt mit Strömen von elektromagnetischer und schwacher Ladung (bzw. schwachem Isospin) sowie Flavour (damals noch starker Isospin) als algebraischen Strukturen zu rechnen (Strom-Strom-Ansatz). Auf diese Weise vermied er das Dilemma, sich auf bestimmte Teilchen als elementar festlegen zu müssen und die auftretenden Ströme dann aus den zugehörigen Feldern abzuleiten.

Da die zugrundeliegenden Vertauschungsrelationen aber nicht relativistisch kovariant formuliert waren, war für stromalgebraische Rechnungen die Wahl eines Bezugssystems zwingend. Das zunächst verwendete Ruhesystem führte jedoch zum Auftreten von Unendlichkeiten in Berechnungen – genau wie in der damals noch stark dafür kritisierten Quantenfeldtheorie. Sergio Fubini gelang es schließlich, diese Unendlichkeiten durch Wahl des Infinite Momentum Frame als Bezugssystem zu beseitigen.

Ein weiteres Problem der frühen Theorie war, dass der Quotient aus Vektor- und Axialvektorkopplung  nicht aus der Theorie berechnet werden konnte. Den Durchbruch brachte hier erst die Findung der Adler-Weissberger-Summenregel, welche es erlaubte, die Axial-Vektor-Kopplungskonstante in Abhängigkeit vom Wirkungsquerschnitt der Pion-Proton-Streuung auszudrücken.

Ausgehend von Gell-Manns Eightfold Way, postuliert dieser 1964 auch die Existenz von Quarks. Diese Strom-Quarks dienten zunächst nur als eine anschauliche Rechtfertigung der Stromalgebra. In den folgenden Jahren kehrte sich dieses Verhältnis jedoch um, und die Stromalgebra wurde zum probaten Mittel, die Eigenschaften der Strom-Quarks zu untersuchen. Diese Entwicklung gipfelte Anfang der 1970er Jahre mit der Entdeckung und Einführung der modernen Quantenchromodynamik.

Quellen

Quantenfeldtheorie

Stromalgebra


Arvin Sloane is a fictional character played by Ron Rifkin. He was the former director of SD-6 on the television series, Alias.
TV Guide included him in their 2013 list of The 60 Nastiest Villains of All Time.

Biography

Arvin Sloane is the cold, calculating leader of SD-6, directing its operations against the U.S. government under the guise of being a secret organization within the government itself. He is eventually promoted to being a full member of "The Alliance", the organization that operates above each individual SD cell.

It is revealed through the course of the series that Sloane speaks Spanish, French, Japanese, Nepali, Mandarin, and Russian and reads Homeric Greek. It was revealed in the third season that Sloane has a life-threatening allergy to morphine.

Sloane is married to his long-time wife, Emily, for over 30 years. Early in his marriage Sloane was with the CIA, attached to the US Army Corps of Engineers, which is where he first encountered the works of Milo Rambaldi. Initially, Sloane dismissed Rambaldi and his works. That would change following the death of Arvin and Emily's infant daughter, Jacqueline. Wracked with grief, Sloane stumbled across some Rambaldi pages that he had stuck in a desk drawer and forgotten about. Reviewing the pages, Sloane was gripped by the possibilities inherent in what he saw there. This interest would rapidly grow into an obsession with all things Rambaldi.

At some point, Sloane had a brief affair with Jack Bristow's wife, Irina Derevko (alias Laura). This resulted in the birth of the child who would become known as Nadia Santos. It is unclear exactly when this affair took place or exactly when Nadia was born. Sydney Bristow was born in 1975. It's stated in the series that Michael Vaughn's father kidnapped Nadia for her own safety when she was a young girl, and he was killed by Irina in 1979. It's also stated that Irina gave birth to Nadia in a Russian prison after she left Jack. Sydney is age 6 when Irina fakes her death in late 1981, which means that Nadia must have been born in 1982. The timelines cannot be reconciled. Regardless of the exact timeline, Jack did not learn of this affair for over two decades. After Irina's apparent death, Jack was taken into federal custody and Sloane and Emily became Sydney's temporary guardians. Sydney believes that she didn't meet Sloane until she was recruited, as she reveals in season 2 episode Cipher that she has "big gaps in [her] memory" around the time of the death of her mother.

Some time after that, Sloane and a number of other CIA agents broke from the agency to attach themselves to the Alliance of Twelve. Sloane eventually became head of that section of the Alliance known as SD-6.  When Sydney was 19 and a freshman in college, Sloane recruited her to join SD-6, convincing her that she was joining the CIA.

Storyline

Season 1
Partway through season 1, it is revealed that Emily was suffering from apparent terminal cancer. Emily learned that her husband had never truly left the world of intelligence. She made the mistake of telling Sydney what she knew and SD-6 soon caught wind of this fact. As a condition of Sloane's being promoted to a full member of the Alliance he was ordered to kill his wife. Unable to bring himself to do this, Sloane set up an elaborate ruse, including the amputation of Emily's finger, to convince the Alliance that she was dead.

Season 2
Concurrent with his engineering the downfall of The Alliance and SD-6, Sloane went underground, allying with Julian Sark and continuing his obsessive pursuit of Rambaldi artifacts. Emily collaborated secretly with the CIA to expose her husband's new crimes and consented to helping them capture Sloane by wearing a hidden wire but was coaxed by Sloane, during this operation, swaying Emily from her cooperation with the CIA, thus allowing them to foil the CIA's original task. They attempted to flee together, with cover fire from Julian Sark and the help of Sydney's mother, Irina Derevko, (who was stealing a Rambaldi book) to Sloan's awaiting helicopter, but Emily was accidentally shot in the shoulder by the bullet meant for her husband and killed by Marcus Dixon, a former SD-6 agent now with the CIA. In retaliation, Sloane later arranged for Dixon's death by having a bomb placed in his vehicle one night while he and his wife, Diane, were having dinner with Sydney & Vaughn. Dixon & Diane were supposed to be in the same vehicle but ended up driving separate vehicles that night. His wife, who had already gotten into her SUV and was driving away, was killed in the car bomb explosion. At the last minute, Dixon had turned around and was coming back to tell Sydney something, sparing him from seeing the actual explosion.

Season 3
Between seasons 2 and 3 (the two-year gap where Sydney went missing), Sloane turned himself in to the U.S. government and, in exchange for a full pardon, utilized all of his knowledge to help bring down various terrorist organizations. Sloane then moved to Zurich, Switzerland, setting up a humanitarian organization called Omnifam and apparently becoming a philanthropist, claiming that his research into Rambaldi's secrets led him to one word: peace. Sloane still occasionally worked for the CIA by utilizing his contacts with the Covenant and other organizations, but his motives still elicited suspicion within the government, and particularly from Sydney, who never forgave him for authorizing the murder of her fiancé during the SD-6 days.

In fact, besides the word "peace", the Rambaldi device known as Il Dire (The Telling) printed out the DNA pattern for a person Rambaldi called The Passenger. Sloane determined that The Passenger was his daughter with Irina Derevko, a woman named Nadia Santos who was an agent with Argentine intelligence. Sloane abducts her and injects her with a green "Rambaldi fluid" which makes her a "living conduit to Rambaldi". Nadia generates a complex algebraic equation that translates into a longitude and latitude for another Rambaldi artifact, The Sphere of Life. Sloane and Nadia briefly teamed up to recover the Sphere, but Nadia left her father when it appeared his Rambaldi obsession had become madness; she returned to Argentina.

Season 4
Sloane is subsequently pardoned again and is recruited by the CIA to head up a new black ops division patterned after SD-6, called Authorized Personnel Only (APO). Sloane's first task was to hand-pick the agents he wanted to serve in the APO, choosing Sydney, Jack, Dixon and Vaughn. He later successfully convinced Nadia to join and added Marshall Flinkman and Eric Weiss.

Sloane's biggest challenge as the head of APO was in convincing Sydney, Vaughn, and Marcus that his intentions are genuine. Under orders by CIA superiors to keep close tabs on Sloane, the three agents have on several occasions sparked false alarms as to Sloane's loyalty. Meanwhile, Sloane and Jack have been following an agenda of their own, that appears to be related to the surviving sisters of Irina Derevko.

Late in season four it was revealed there was another man, dubbed "Arvin Clone" and virtually identical to Arvin Sloane in every way, was still tracking down Rambaldi artifacts in Sloane's name and committing numerous criminal acts in the process. "Arvin Clone" (real name Ned Bolger) is blamed for Irina's death by setting her up to appear as if she had contracted an assassin to kill Sydney. It is eventually explained that Bolger was chosen because his brainwaves were similar to Sloane's, allowing him to be part of a complex program to 'clone' Sloane's own brain patterns on to Bolger, allowing him to be grafted with a copy of Sloane's memories to help his superiors find Rambaldi artefacts by drawing on Sloane's expertise.

Toward the conclusion of the fourth season, Sloane confesses that through his work with Omnifam, he has seeded water supplies around the world with chemical contaminants designed to make humanity more peaceful. He abandons his post as APO director, apparently to join Elena Derevko's scheme to destroy civilization using the contaminated water in conjunction with the Mueller device. In reality, Sloane is infiltrating Elena's organization in order to stop her endgame but Dixon is seriously wounded when trying to stop Sloane. During the final mission to stop Elena, Sloane aids APO, but in doing so is forced to shoot Nadia (who has been transformed by the chemical contaminants into a killing machine and is strangling Sydney). As the season ends, Sloane is imprisoned by the CIA, but receives an unexpected visit from Sydney, who tells him she believes his motives were good as she arranges for him to visit with his daughter.

Season 5
During the fifth season, Sloane finds himself at the mercy of turncoat CIA agent Gordon Dean, who runs an SD-6-like criminal organization called "The Shed" on behalf of a larger group called Prophet Five. Dean arranges for Sloane to be released from federal custody, opening the door for Sloane to be reinstated with APO (albeit at a lower rank), which will allow Sloane to search for a cure for Nadia's condition. Dean threatens to undo all this if Sloane doesn't agree to act as a mole within APO.

This arrangement is short-lived as Sloane ultimately refuses to jeopardize the safety of Sydney or the others any longer, and he betrays Dean. Dean is captured by APO, but Sloane soon finds himself becoming beholden to another (as yet unexplained) element of Prophet Five, who holds the key to curing Nadia. This is proven when Nadia briefly regains consciousness. Under the promise of a more permanent cure, Sloane is ordered to kill Dean, which he does. Once again, Sloane is forced to act as a mole within APO on behalf of Prophet Five, with a vague promise of a cure for Nadia. When he attempts to use his new contact to locate Sydney after she is kidnapped, he is asked to make a choice between saving Sydney and saving Nadia.

Ultimately, Sloane continues to work with Prophet Five until they provide him with a cure for Nadia's condition. He administers it, and she is successfully cured. Sloane's relationship with Nadia was always hindered by his obsession with Rambaldi's work (frequently at the expense of her well-being). This tension between his love for Nadia and his fixation upon Rambaldi comes to a head when Nadia demands that he choose between her and Page 47. The severity of his dichotomy was evident as he tearfully begs Nadia, "Please, don't make me choose between the two most important things in my life." When Nadia casts Page 47 into the fireplace, Sloane's obsession takes hold and he throws her out of the way to save it, accidentally killing her when she falls through a glass table.

Following Nadia's death, Sloane realizes that his faith in Rambaldi was all he ever truly had, making the betrayal of his loved ones inevitable. Nadia's death, according to this interpretation, was a necessary sacrifice. Sloane then leaves APO to join Prophet Five and see Rambaldi's work to its conclusion. Sloane subsequently is haunted by an apparition of Nadia, who states she is only appearing because Sloane wants her to be there.

Sloane realized that once his expertise with Rambaldi was no longer necessary to Prophet Five, he would be 'removed' from their services permanently.  To this end he convinced Julian Sark and Kelly Peyton to betray Prophet Five and ally with him, having Peyton execute all leaders of Prophet Five and having Sark eliminate APO with high explosives (killing Thomas Grace).

Sloane finally set about achieving his endgame, kidnapping Marshall Flinkman and Rachel Gibson to force them to hack into a satellite network to locate a cavern where he could utilize another Rambaldi artifact, an amulet, to uncover further details towards the fruition of his ultimate goal.

Finally, Sloane's endgame was achieved in Mongolia, in the Tomb of Rambaldi, where Sloane used The Horizon to create a strange hovering sphere from which a reddish liquid drained.  However, before the purpose of this sphere could be revealed, Sydney intervened, removing The Horizon from its setting and causing the sphere to dissipate.  A stand-off ensued and Sloane shot Jack to distract Sydney long enough for Sark to recover The Horizon from her. However, Sloane himself was shot and killed in retaliation by Sydney, one bullet entering his head to confirm a kill.

As Sloane's body collapsed, he fell into a vat of the strange liquid created by The Horizon which imbued with him special gifts, apparently the ultimate revelation of Rambaldi, immortality.  Sloane recovered from his bullet wounds and was revived fully intact but was confronted by a dying Jack Bristow. Sloane offered his old friend the chance to be saved in the same rejuvenating liquid but Jack refused. Instead, Jack trapped Sloane in the tomb forever by detonating a powerful explosive and sacrificing himself.

Sloane is currently trapped under large rocks in the tomb, several hundred feet underground and alone but he is alive and seemingly immortal. The Nadia apparition makes one final appearance before vanishing. It is implied that his fate is to spend eternity trapped in this place.

Jacquelyn Sloane
Thirty years before season 4, Emily Sloane was pregnant with her and Arvin's daughter. They had considered other names, but eventually stuck with Jacquelyn. It is suggested that the baby died during birth. According to Arvin, it was a risky pregnancy and the baby had fought hard to stay with them, but in the end it was overwhelming and her heart was not strong enough.

References

Alias (TV series) characters
Fictional Vietnam War veterans
Fictional secret agents and spies in television
Fictional murderers
Television characters introduced in 2001

Arvin Sloane


Glas Radnog Bloka je bio polutjedni list koji je izlazio u Osijeku. Urednik je bio Lazar I. Brkić, inspektor ministarstva prosvjete u mirovini.

Prvi broj izašao je u listopadu  godine. Izlazio je polutjedno. List je bio izborni organ udruženih stranaka i građana Radnog Bloka, koji su činili organizacije Davidovićevih demokrata,  samostalnih demokrata, nezavisnih radikala i saveza zemljoradnika te grupa nezavisnih građana i privrednih krugova.

Izvori

Hrvatski polutjednici
Osječki tisak

Glas Radnog Bloka


An Stenia angustilabia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson. An Stenia angustilabia in nahilalakip ha genus nga Stenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stenia (Orchidaceae)

Stenia angustilabia


Mustafa Mujaga Komadina (Mostar, 1839. – Mostar, 6. svibnja 1925.), bosanskohercegovački poduzetnik, političar i vakif muslimanskog podrijetla, gradonačelnik Mostar od 1909. do 1918. godine. Zauzima jedno od najznačajnijih mjesta u kulturnoj i općoj povijesti Mostara.

Životopis
Mustafa, , u narodu poznatiji pod nadimkom Mujaga, rođen je 1839. godine u Husein-hodžinoj mahali, današnjem mostarskom naselju Cernica. U njoj su se, do uspostave organa vlasti Austro-Ugarske monarhije, nalazili konaci i druge nekretnine obitelji Komadina. Njegov otac, Omer-aga, bio je cijenjen i ugledan sarač, koji je za potrebe osmanske vojske nekoliko desetljeća izrađivao kvalitetne samare i druge proizvode od kože. Osim Mustafe, Omer-aga je imao još trojicu sinova – Saliha, Ahmeda i Husagu, te kćerku Muntu. Ime njegove majke niti porijetlo nije poznato.

Husaga je, o čemu postoje i pisani tragovi, 1891. godine bio član mostarske Gradske općine. U svom vlasništvu imao je jednu dvospratnu zgradu na Luci, u kojoj je od 1893. godine bila smještena Gimnazija. Za razliku od Saliha i Ahmeda, koji su cijeli svoj životni vijek proveli u rodnom gradu, Husaga je odselio u Bursu, gdje je 1912. godine i umro.

Mujaga Komadina je završio mekteb i medresu, da bi po završetku istog počeo da se bavi trgovinom. Svojom sposobnošću je skromno obiteljsko naslijeđe za kratko vrijeme pretvorio u posjed značajne vrijednosti, što mu je donijelo i izuzetno veliki utjecaj i poštovanje u Mostaru. Tečno je govorio turski i njemački jezik. Uživao je u čitanju knjiga, većinom turskih djela, i imao je veliku privatnu knjižnicu. Prema nekim povjesničarima, Mujaga se poprilično kasno oženio. Vjenčao se sa Dudom Pašić iz Mostara, najvjerovatnije 1887. godine. Godinu dana nakon rođen je njegov sin. No, prema novijim izvorima, saznajemo da je Mujaga imao jedan brak u mladosti.

Prva Mujagina žena otišla je u Konjic, odakle su Komadine bile rodom, da se porodi. Tamo je u dvadesetoj godini umrla na porodu skupa s djetetom. Iz nekog razloga, Muhamed je za smrt sestre krivio Mujagu Komadinu i sa njim prekinuo svaki kontakt, iako su se često službeno susretali. Kada je već 86-godišnji Mujaga Komadina 1925. godine bio na samrtničkoj postelji, poručio je Muhamedu da mu, ako može, dođe i oprosti sve eventualne grijehe, što je Muhamed i učinio. Ime prve žene nije poznato, ali pretpostavlja se da je riječ o tajnovitoj Zibi koja je spomenuta u poznatoj sevdalinci "Dvore gradi Komadina Mujo" koju je opjevao Himzo Polovina.

Druga Mujagina žena Duda umrla je u 95. godini života. Duda i Mujaga imali su šest sinova: Asima, (1888–1940), Ahmeda (1890–1968), dr. Edhema (Pašu) (1898–1963), dr. Saliha (1895–1993), Hivziju (1901–1980), smrtno stradalog u prometnoj nesreći u mostarskoj Liska ulici, i Ševkiju (1907–1943), koji je poginuo u partizanima, najvjerovatnije u selu Raštani (u blizini Mostara). Tijelo mu nikada nije pronađeno.

Mujaga Komadina je bio poznat i po odijevanju u tradicionalnu muslimansku odjeću. Često su ga i osuđivali zbog odjeće, posebno među članovima Gradskog vijeća ili među svojim političkim suparnicima.

Vakufi

U vrijeme dolaska austrougarskih okupacionih trupa u Hercegovinu, Mujaga Komadina je radio kao surudžija, osiguravajući poštanske pošiljke koje su Tatari nosili na putu od Konjica do Mostara. Premda je od početka iskazivao otvoreno neslaganje sa austrougarskom okupacionom politikom, s vremenom je prihvatio činjenicu da je sudbina njegove domovine riješena odlukama Berlinskog kongresa i da bi, prema tome, svaki politički istup u takvom okolnostima imao velike posljedice po njegov status. U Konjicu, gdje ga je 1878. godine zatekla smotra austrougarske vojske, oficiri su mu ponudili posao vojnog liferanta, koji Mujaga nije odbio. U godinama koje su uslijedile bio je vrlo aktivan u gotovo svim oblastima društvenog i političkog života Mostara i Hercegovine.

Kao uspješan i poslovan čovjek nudio je financiranje određenih projekata vlastitim prihodima. Također pomogao je stvaranju korisnih društvenih organizacija, humanitarnih akcija u Mostaru. Izgradio je musafirhanu smještenu u Glavnoj ulici, u neposrednoj blizini Vučjakovića džamije. Natpis klesan u kamenoj ploči nad vratima govori da je njena gradnja dovršena 1300. hidžretske, odnosno 1883. godine, te da je njen graditelj nitko drugi neko Mujaga Komadina. U istoj ulici, nešto južnije, preko puta Ćejvan-ćehajine džamije, svojevremeno se nalazio zidani han "Kalhan", koji je bio u posjedu obitelji Hadžiselimović. Zvao se Kalhan, jer je bio izgrađen pod samom tvrđavom (kale) i tad je bio star više od stotinu godina. Otkupio ga je i srušio Mujaga Komadina, a na njegovom mjestu podigao novu zgradu koju je narod i dalje zvao starim imenom. Nešto kasnije, tačnije 1898. godine, otkupio je i jedan manji han koji se nalazio na zemljištu Koski Mehmed-pašinog vakufa. Na tom je mjestu, prema projektnim zamislima poznatog arhitekte Josipa Vancaša, podignuta trospratna zgrada. Sa posebnom pažnjom pratio je aktivnosti na uređenju i planiranju obnove vjerskih objekata. U tom smislu, dobivši suglasnost od Vakufske uprave, vlastitim sredstvima je financirao obnavljanje vidno oštećene minareta Ćejvan ćehajine džamije. Također, iste godine (1885.) uložio je 50 forinti za osnivanje Dobrovoljnog vatrogasnog društva u Mostaru.

Na Mejdanu je otvoren Časničko-činovnički kasino, koji se počeo graditi nekoliko godina ranije. Većinu sredstava za gradnju, po 20.000 forinti, dali su u vidu pozajmice Komadina i inžinjer Hauzer iz Trsta. Kada je jedna od najhladnijih zima zadesila Mostar (1887.) veliki broj građana je ostao bez hrane i ogrjeva. Mostarci su te kobne zime više dana gladovali i smrzavali. Tada je Mujaga po telalima rekao da će svima koji su u teškoj situaciji podijeliti 500 tovara drva i čak 40 vreća brašna.

Mostar je 1901. godine dobio, saglasni su mnogi, najljepšu vilu u cijelome gradu. Bila je to vila Mujage Komadine, čija je ljepota opjevana poznatom sevdalinkom "Dvore gradi Komadina Mujo". Mujaga Komadina je osnovao jednu od prvih humanitarnih muslimanskih organizacija u Hercegovini koje se zvalo "Muslimansko dobrotvorno društvo". Glavni cilj organizacije bio je pomaganje siromašnim i promocija trgovine i zanatstva. Prema dokumentima, Mujaga je pomogao stradalim od požara u Travniku 1902. godine.

Političar
Vijećnik Gradskog vijeća Mostara bio je od 1893, a gradonačelnik Mostara postao je 1909. godine. Mandat gradonačelnika mu je potvrđen u prvim danima siječnja 1910. godine, vlastoručno potpisan od habsburškog cara i kralja. Na toj dužnosti se zadržao sve do 1918. godine.

Već ljeta 1910. godine, nekoliko mjeseci nakon zvaničnog preuzimanja dužnosti gradonačelnika, u Mostaru je ugostio cara Franju Josipa I.. Doček je organiziran na mostarskoj željezničkoj stanici, odakle je prvi čovjek Monarhije dalje trebao poći prema hotelu "Neretva". To je za Mostarce bio povijesni događaj. Mujaga Komadina je cijeli put, od stanice do hotela, čak i Stari most, prekrio vlastitim ćilima i sedžadama.

Godine 1913. izgrađen je Lučki most, u čijoj je blizini smještena škola (koja danas nosi njegovo ime), a koji je tadašnje Gradsko vijeće Mostara nazvalo po Komadini zbog njegovih zasluga u gradnji mosta. Most koji je također izgrađen za vrijeme Komadine je Carinski most.

Jedna od njegovih najpoznatijih investicija u Mostaru zasigurno je Gradska banja ali i zgrada Gimnazije. Od drugih objekata u kojima su bile smještene institucije grada značajna je zgrada Općinskog suda, koju je Komadina izgradio 1906. godine. Šest godina kasnije izdvojio je 80.000 kruna i otkupio zgradu koja se nalazila blizu Mitropolije. Njenim preuređenjem data joj je druga namjena, pa je od tada zgrada korištena kao konvikt za dječake iz siromašnih muslimanskih obitelji. U nju je primljeno 40 učenika koji su pohađali nastavu u medresi, gimnaziji i trgovačkoj školi, a troškove inventara, ishrane djece i plaćanje udžbenika Mujaga Komadina je finansirao od svoga novca. Iste, 1912. godine, pomogao je i gradnju mekteba za djevojčice.

Za vrijeme njegove uprave Mostar je 1912. godine dobio i Gradsku elektranu Franje Josipa. Među najznačajnijim graditeljskim poduhvatima Komadinova mandata zasigurno je i Banja, tada najmodernije javno kupatilo na Balkanu, svečano predstavljena građanima Mostara 3. lipnja 1914. godine. Krajem Prvog svjetskog rata i ulaskom srbijanske vojske u Mostar, prekinut je Komadinov mandat. Mujagino ime je zabranjeno, a on proskribiran teškim optužbama za austrofilstvo. Njegovo je ime 1918. godine uklonjeno iz naziva Lučkoga mosta i zamijenjeno imenom vojvode Stepe Stepanovića.

Mujaga Komadina je umro 6. svibnja 1925. godine u Mostaru gdje je i sahranjen. O kakvom je čovjeku riječ govori njegova dženaza na koju je, smatraju mnogi, došao cijeli Mostar.

Izvori

Vanjske poveznice
 Mujaga Komadin - Poznati gradonačelnik i dobrotvor Mostara, mostarski.info

Životopisi, Mostar
Vakifi
Bošnjački političari

Mujaga Komadina


ييرتسيفو  هي مدينة في مقاطعة أوبلاست أرخانغلسك في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 3522 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة أرخانغلسك

ييرتسيفو


Neu Kosenow er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Anklam-Land i den centrale del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.
Indtil 31. december 2004 hørte kommunen under Amt Ducherow.

Geografi
Neu Kosenow er beliggende ved Bundesstraße B 109. Anklam ligger cirka otte kilometer mod nordvest, og cirka 18 kilometer øst for kommunen ligger Ueckermünde. Jernbanen Berlin-Stralsund går gennem kommunen.

Ud over Neu Kosenow, findes landsbyerne Auerose, Dargibell og Kagendorf i kommunen.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side  på amtets websted
 Statistik

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Anklam-Land
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Neu Kosenow


Joseph Eugène Schneider (Bidestroff, Moselle, 29. ožujka 1805. – Pariz, 27. studenog 1875.), bio je francuski
privrednik i jedan od suosnivača tvrtke Schneider Electric zajedno sa svojim bratom Adolphom Schneiderom.
Schneider je imao monopol isporuke oružja francuskoj vladi, isporučivao je i materijale za projekte koje je vlada poticala (izgradnja željeznice) i bio je predsjednik francuskog zastupničkog doma, a kasnije i ministar poljoprivrede i trgovine.

Dobitnik je odlikovanja Legije časti.
Umro je 27. studenog 1875. u Parizu. Sahranjen je u crkvi San Charles u Le Creusot (Saône-et-Loire).

Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Izvori

Francuski znanstvenici
Ministri poljoprivrede
Ministri trgovine
Ministri u francuskoj vladi

Eugène Schneider


Rucha Pujari (2 de julho de 1994) é uma jogadora de xadrez indiana. É atualmente a Mestre Internacional Feminina e foi anteriormente vencedora do título de mestre feminina da FIDE em 2006.

Nasceu em Colhapur, ela teve contato com o jogo de xadrez com seis anos de idade junto de seu irmão no ano 2000. Ela venceu o seu primeiro campeonato estadual em 2001 jogando no sub-7, seguido da vitória do campeonato nacional sub-7 em Chennai.

Recebeu o prêmio Shiv Chhatrapati, maior premiação esportiva homenageando anualmente os jogadores de Maharashtra dada pelo governo de Maharashtra, Índia.

Carreira no xadrez

Eventos mundiais
Pujari foi representar a Índia em inúmeros campeonatos mundiais de xadrez juvenil em 2009, incluindo o sub-16 feminino realizado na Antália, Turquia, e em 2012; o sub-18 feminino que aconteceu na Eslovênia.

Ela também representou a Índia duas vezes em um dos maiores eventos mundiais de xadrez; o campeonato mundial de xadrez júnior, ocorrido em Kocaeli, Turquia, em 2013, e o outro em Pune, Índia, em 2014.

Eventos na Ásia
Pujari jogou em seu primeiro evento asiático quando ela tinha nove anos. Ela representou a Índia no campeonato asiático juvenil sub-10, realizado em Calecute, 2003, onde ela conquistou a medalha de prata. No ano seguinte, ela foi para o mesmo evento e ganhou medalha de ouro, o evento aconteceu em Singapura. Junto de sua medalha individual, ela também conquistou a medalha de ouro por equipe naquele evento e Pujari reivindicou o título feminino FIDE mestre (sigla em inglês: WFM).

Em 2009, ela alcançou medalha de prata no campeonato feminino sub-16 que foi realizado em Nova Delhi. No ano seguinte ela assegurou medalha de bronze no mesmo evento, que foi realizado em Pequim, China. A equipe indiana ganhou medalha de ouro naquele evento.

Sua conquista mais notável é a vitória no campeonato asiático feminino de xadrez sub-18 que foi realizado nas Filipinas no ano de 2011.

Em 2012, Pujari se qualificou para jogar o campeonato asiático júnior de xadrez feminino que aconteceu em Tasquente, Uzbequistão. Ela performou bem, porém foi derrotada no jogo final, deixando-a com a medalha de bronze. Ela alcançou seu segundo mestre feminino internacional naquele torneio. Ela também assegurou outra medalha de bronze no campeonato asiático júnior feminino de xadrez blitz, que foi organizado após o evento clássico. Em 2013, ela representou a Índia no campeonato asiático feminino júnior realizado em Xarja, EAU, quando ela garantiu a 7ª posisão.

Eventos entre países
Rucha já participou de inúmeros campeonato de xadrez entre países, incluindo uma vitória valendo ouro em 2006 — no sub-12 feminino em Mumbai.

Ela também participou do campeonato entre países sub-16 que foi realizado em Singapura no ano de 2009, onde ela assegurou a quinta posição.

Eventos nacionais
Pujari participou do campeonato nacional sub-7 que foi realizado no Chenai, e venceu o torneio conquistando o seu primeiro título nacional.

Em 2008, Pujari ganhou medalha de prata no campeonato nacional de xadrez júnior sediado em Mangalor

Em agosto de 2010, quando ela tinha 16 anos, Pujari venceu um dos maiores torneios da Índia — o campeonato nacional de xadrez feminino dos desafiantes, realizado em Guwahati.

No campeonato nacional de xadrez júnior realizado em Goa, 2011, Pujari conquistou o troféu de vice-campeã. Uma das vitórias mais notórias de Pujari veio em 2012, quando ela participou do 27° campeonato nacional júnior feminino de xadrez, realizado em Ajmer, Rajasthan. Ao chegar na quarta rodada, ela pontuou 9/11 e se tornou a campeã, portanto recebendo o seu quarto título nacional até agora. No ano seguinte, no campeonato nacional júnior feminino — realizado em Lucnau, ela marcou 9 pontos novamente de 11 pontos possíveis, mas desta vez empatou em primeiro lugar. Ela foi declarada vice-campeã no sistema buchholz.

Além disso, Pujari também participou do campeonato nacional feminino entre equipes que foi realizado em Haiderabade em 2013. Sua equipe, PSPB, ganhou medalha de bronze, enquanto ela foi premiada com medalha de prata por seu desempenho individual no placar principal.

Outros torneios maiores

Pujira já representou a Índia em vários torneios internacionais tais como o campeonato aberto da vila de Sort (2009, Espanha), campeonato da cidade de Balaguer (2009, Espanha), campeonato da vila de Benasque (2009, Espanha), torneio aberto de Mosco (2013, Rússia), 2° grande aberto europeu (2013, Bulgária) entre outros. Ela conquistou seu terceiro prêmio internacional no Aeroflot aberto (B) em 2017, que foi realizado em Moscou, Rússia e ganhou o título internacional feminino de mestre.

Pujari já participou duas vezes da liga de xadrez Maharashtra, que foi realizada em Pune. Em 2013, ela jogou pela equipe Damas de Ahmednagar, que conseguiu garantir o terceiro lugar no torneio. Em 2014, Pujari fez parte do time Batalhadores de Jalgaon, que eventualmente foi vencedor da segunda edição da liga.

Transmissões

Pujari iniciou transmissões interativas e educativas de xadrez na Twitch em outubro de 2020. Ela continuou stremando exclusivamente na Twitch; tornando-se a primeira mulher indiana com título de jogadora a ser parceira da Twitch. Ela também fez transmissões de Lichess e Chessdom. Suas transmissões colaborativas incluíam jogadores de alto nível do xadrez tais como Pentala Harikrishna, Baadur Jobava, Chelsie Monica Ignesias Sihite, grandes plataformas como Chessbase Índia, Samay Raina entre outros. O crecimento do canal de Pujari pode ser atribuído pelo grande interesse no xadrez online no período relacionado a pandemia de COVID-19 e a popularidade da minissérie "O Gambito da Rainha".

Divulgação do xadrez
Pujari tomou parte ativamente da promoção do xadrez através de conversas, eventos e sessões de treinamento curtas. Ela jogou uma exibição promocional simultânea de xadrez em maio de 2014, organizada pelo banco de Maharashtra, em que 38 jogadores entraram no evento para competir. Ela venceu 36 partidas, enquanto duas terminaram em empate. Ela é também autora do livro intitulado de "Lindos Quebra-Cabeças".

Grandes partidas

 GM Tan Zhongyi vs. WIM Rucha Pujari, aberto feminino de Shaoxing (2019), abertura italiana, dois cavalos defensivos, defesa Polerio, bispo na linha de check (C58), 0–1.

Indianos do século XXI
Mestras Internacionais de xadrez
Naturais de Colhapur
Jogadores de xadrez da Índia

Rucha Pujari


Ungaria a participat pentru prima dată la Jocurile Paralimpice la ediția din 1972 din Heidelberg, cu o delegație de patru atleți. După încă o participare în 1976, Ungaria a lipsit de la Olimpiada din 1980. Delegația maghiară s-a întors la Jocurile Paralimpice din 1984, trimițând de atunci sportivi la fiecare ediție a Jocurilor. Ungaria a participat pentru prima dată la Jocurile Paralimpice de iarnă în 2002, și a participat în fiecare ediție a Jocurilor de iarnă până în 2010 inclusiv. Ungaria a lipsit de la Jocurile de Iarnă din 2014.

Sportivii maghiari au câștigat în total 107 de medalii paralimpice (27 de aur, 34 de argint, 46 de bronz), clasând țară pe locul al treizeci și doilea în clasamentul general pe medalii. Toate aceste medalii au fost câștigate la jocurile de vară.

Fără îndoială, cel mai de succes paralimpic maghiar este Attila Jeszenszky, care a câștigat patru medalii de aur la înot la Jocurile Olimpice din 1984. Ungaria are, de asemenea, singurul atlet din lume care a câștigat o medalie atât la Jocurile Paralimpice cât și la Jocurile Olimpice. Scrimerul Pál Szekeres a câștigat o medalie de bronz la Jocurile Olimpice de Vară din 1988, înainte de a suferi un accident de autobuz în urma căruia a rămas paralizat, și și-a început cariera paralimpică în scaun cu rotile la proba de scrimă, unde a obținut șase medalii paralimpice - dintre care trei de aur.

Medalii după ediție

Medalii la Jocurile de vară

Jocurile Paralimpice de iarnă

Referințe

Sport în Ungaria

Ungaria la Jocurile Paralimpice


Andrius Mazuronis (* 13. Juli 1979 in Šiauliai, Litauische SSR) ist ein litauischer liberaler Politiker und ehemaliger Bauingenieur. Seit November 2020 ist er Parlamentsvizepräsident im 13. Seimas.

Leben
Andrius Mazuronis absolvierte nach dem Abitur an der Mittelschule "Aidas" Šiauliai von 1997 bis 2001 das Bachelorstudium sowie von 2001 bis 2003 das Masterstudium des Bauingenieurwesens an der Vilniaus Gedimino technikos universitetas. Von 2001 war er Projektleiter von UAB "Hronas", von 2003 bis 2007 von UAB "Middle Europe Investmens Baltija", von 2006 Generaldirektor von UAB "Kirtimų logistikos centras" und von 2007 bis 2008 Baudirektor von UAB "Kindis". Von 2008 bis 2016 war er und seit dem 9. April 2019 ist er  Mitglied des Seimas (statt Arūnas Gelūnas).

Er ist Mitglied von Darbo partija. Ab  2015 war Mitglied der LRLS und davor Mitglied der Partei Tvarka ir teisingumas.

Familie
Sein Vater ist Politiker und Architekt Valentinas Mazuronis.

Mit seiner Frau Laura hat er die Söhne Kajus und Artas.

Einzelnachweise

Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Stellvertretender Vorsitzender des Seimas
Mitglied des Europaausschusses (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für nationale Sicherheit und Verteidigung (Litauen)
Mitglied des Auditausschusses (Litauen)
DP-Mitglied (Litauen)
LRLS-Mitglied
Tvarka-ir-teisingumas-partija-Mitglied
Bauingenieur
Absolvent der Technischen Universität Vilnius
Person (Šiauliai)
Litauer
Geboren 1979
Mann

Andrius Mazuronis


තිර මුද්‍රණය (ස්ක්‍රීන් මුද්‍රණය)

තිර රාමුවක් ආධාර කරගෙන ස්ටෙන්සිලයක් උපයෝගී කො‍ට තීන්ත තෙරපීම තුළින් අභිමත රටාවකට අක්‍ෂර හෝ රේඛා, ඡායාරූප ඕනෑම උපස්ථරයක් මත පිටපතක් හෝ පිටපත් රාශියක් ලබා ගැනීම තිර මුද්‍රණය (ස්ක්‍රීන් මුද්‍රණය) ලෙස හැඳින්වේ.
--Uthmax 14:38, 23 මාර්තු 2010 (යූටීසී)

තිර මුද්‍රණය


Oxalis montana er jurt af smæruættkvísl sem er upprunnin frá austurhluta N-Ameríku.

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Oxalis montana


Divizia 39 Infanterie Honvéd a fost una din marile unități tactice ale Forțelor de apărare regale maghiare din cadrul Armatei Austro-Ungare, participantă la acțiunile militare de pe frontul român, în timpul Primului Război Mondial. În această perioadă, a fost comandată de generalul Blasius Dáni von Gyarmata.

În campania anului 1916 împotriva României a luat parte la Lupta de la Praid-Sovata  și la Lupta de pe valea Uzului.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Legături externe
 Poziția Diviziei 39 Infanterie în Munții Ciucului [H IV d 947 / 11-1], maps.hungaricana.hu

Unități militare austro-ungare pe frontul român în Primul Război Mondial

Divizia 39 Infanterie Honvéd (1916-1918)


Chimia alimentară este studiul chimic al proceselor și interacțiilor tuturor componenților biologici și non-biologici din alimente.  Această ramură a chimiei se asemănă cu biochimia, tratând subiecte compune ca zaharidele, lipidele și proteinele, dar include și studiul apei, vitaminelor, mineralelor, enzimelor, aditivilor alimentari, coloranților și a aromelor.

Referințe

Chimie alimentară


Eckartshof ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Gebsattel im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Der Weiler liegt von Feldern umgeben auf einer Anhöhe, die nach Nordwesten ins Schandtaubertal, nach Nordosten ins Taubertal und nach Süden ins Wethbachgrabental abfällt. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Gebsattel (1 km südöstlich) bzw. zur Staatsstraße 2419 (0,5 km westlich).

Geschichte
Im Geographischen Lexikon von 1799 wird der Ort folgendermaßen beschrieben: "Eckartshof, ein Stift Comburgischer, von einem ehemaligen Besitzer, Hanns Eckart also benannter Hof, welcher innerhalb der Rothenburgischen Landheeg, eine halbe Stunde von der Stadt gegen Creilsheim liegt, und nach Gebsattel eingepfarrt ist. Die Fraisch ist Rothenburgisch."

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Eckartshof dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Gebsattel zugewiesen.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Laurentius (Gebsattel) gepfarrt. Die Protestanten sind nach St. Leonhard (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Gebsattel)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Eckartshof


Joseph E. Persico () a fost un autor american de cărți istorice și de biografii ale unor oameni politici. A fost unul dintre apropiații vicepreședintelui Nelson Rockefeller, căruia i-a scris discursurile o lungă perioadă de timp. La momentul morții sale, locuia în Guilderland, New York.

Cartea Nuremberg: Infamy on Trial prezintă derularea Proceselor de la Nürnberg; ea a fost adaptată pentru televiziune în filmul documentar Nuremberg.

Tinerețea
Joseph Edward Persico s-a născut în Gloversville, New York la 19 iulie 1930. În 1952 a obținut o licență în limba engleză și în științe politice la New York State College for Teachers (în prezent University at Albany). După absolvire s-a înrolat în Marina SUA, servind cu gradul de locotenent la bordul unui dragor de mine și apoi la cartierul general al NATO de la Napoli (Italia).

Cariera politică
După trei ani a părăsit Marina SUA și și s-a alăturat guvernatorului W. Averell Harriman ca un scriitor și cercetător. În 1960 a fost angajat în cadrul agenției de informații de politică externă United States Information Agency, lucrând ca funcționar diplomatic în Argentina, Brazilia și la Washington.

Din 1963 până în 1966 a lucrat ca asistent executiv al comisarului pentru sănătate a statului New York și în 1966 a devenit secretarul guvernatorului statului New York, Nelson A. Rockefeller, fiind cel care-i scria discursurile. A continuat să-i scrie discursurile lui Rockefeller, chiar și după alegerea acestuia în funcția de vicepreședinte al SUA.

Autor
În 1977, după încheierea mandatului lui Rockefeller, Persico a publicat cartea My Enemy My Brother: Men and Days of Gettysburg, o lucrare istorică de non-ficțiune despre Războiul Civil American.

În 1979 a publicat romanul The Spiderweb și studiul istorico-politic Piercing the Reich: The Penetration of Nazi Germany by American Secret Agents During World War II.

Trei ani mai târziu a scris cartea The Imperial Rockefeller, o biografie a fostului său angajator. Aceasta a fost urmată de o biografie a jurnalistului Edward R. Murrow, fostul director al USIA (1961-1964). În 1995 a colaborat la scrierea autobiografiei generalului Colin L. Powell.

În cursul anilor 1990 Persico a continuat să scrie cărți istorice (Casey: From the OSS to the CIA și Nuremberg: Infamy on Trial), precum și numeroase articole privind istoria americană.

În noiembrie 2001 a publicat cartea Roosevelt's Secret War: FDR and World War II Espionage și în 2004 Eleventh Month, Eleventh Day, Eleventh Hour: Armistice Day, 1918, World War I and Its Violent Climax.

Ultima sa carte, Roosevelt's Centurions, a apărut în mai 2013 la editura Random House.

Moartea
Persico a murit la casa lui din Guilderland pe 30 august 2014. A fost înmormântat în cimitirul național Gerald B. H. Solomon Saratoga din Schuylerville, New York.

Viața personală
A fost căsătorit cu Silvia LaVista Persico, cu care a avut două fiice.

Note

Legături externe

 Webcast Interview at the Pritzker Military Museum & Library on November 1, 2007

Nașteri în 1930
Decese în 2014
Ofițeri ai United States Navy
Istorici americani
Scriitori americani din secolul al XX-lea
Scriitori americani din secolul al XXI-lea

Joseph E. Persico


O rio Caculuvar é um curso de água de Angola que faz parte faz parte da bacia hidrográfica do Cunene. Banha as províncias da Huíla e Cunene.

Suas nascentes estão na serra da Chela, mais precisamente no município do Lubango. Corre para o sul da província da Huíla, banhando as importantes localidades de Quihita, Cahama e Humbe (as últimas duas já em Cunene). Sua foz dá-se no rio Cunene, já nas redondezas de Xangongo.

A partir da década de 2010 a sub-bacia do Caculuvar começou a enfrentar secas prolongadas que tem forçado o êxodo rural de angolanos para a Namíbia. Desmatamento desenfreado e o aquecimento global têm sido descritos como possíveis causas das secas.

Ver também
Lista dos rios de Angola

Caculuvar

Rio Caculuvar


The Moqua Well is a small underground lake, in Nauru.

History
During World War II, Moqua Well was the primary source of drinking water for inhabitants of Nauru. It is for this reason that the body of water is referred to as a well instead of a lake.

In 2001, Nauruan authorities decided to put up a fence to prevent accidents, after an alcohol-related drowning in the same year.

Location

The well is located below the Yaren district. The Moqua Well is not well known, one of a few attractions in Nauru.

Linguistic disambiguation

The name of the well 'Moqua' (sometimes referred to as 'Makwa') is derived from the former name by which Yaren was known.

Other feature

Nearby are the Moqua Caves, a series of caves below Yaren.

References

See also
 Yaren District#Main sights
 Nauru
 Hydrography

Lakes of Nauru
Yaren District
Underground lakes
Tourist attractions in Nauru

Moqua Well


Elżbieta Izabela Czartoryska (1736.  1816.), udano Lubomirska, poljska plemkinja iz obitelji Czartoryskih
Izabella Elżbieta Czartoryska (1832.  1899.), poljska plemkinja
Elżbieta Czartoryska (1905. – 1989.), poljska plemkinja

Elżbieta Czartoryska


بلدية رومانجوردو ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 190 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

رومانجوردو


FC Vilniaus Vytis er en litauisk fodboldklub fra Vilnius.

Holdets farver er rød og hvid. Klubben har hjemmebane på LFF stadionas (kapacitet 5.400).

Historiske slutplaceringer

Klub farver
 Rød og hvid.

Trøjer

Nuværende trup
Pr. 24. januar 2020.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Trænere
  Algimantas Liubinskas, 201?–

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 Facebook
 Pirma lyga pirmalyga.lt

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 2012

Vilniaus Vytis


Bergtoppur (fræðiheiti Lonicera caerulea subsp. altaica) er runni af geitblaðsætt ættaður frá Norður-Asíu (frá Kólaskaga til Yakutsk og suður í Mongólíu og Kasakstan).

Hann hefur lítið eitt verið reyndur á Íslandi og reynst vel.

Heimild

Geitblaðsætt

Bergtoppur


Der Unicodeblock Alchemistische Symbole (Alchemical Symbols, U+1F700 bis U+1F77F) enthält Zeichen, die in der traditionellen Alchemie zur Bezeichnung von Elementen, Verbindungen, Instrumenten und anderen Konzepten dienten, sowie einige sonstige Symbole aus Astronomie und Astrologie.

Tabelle
Alle Zeichen haben die Allgemeine Kategorie "anderes Symbol" und die bidirektionale Klasse "anderes neutrales Zeichen".

Grafiktafel

Weblinks
 PDF des Unicode-Konsortiums (englisch)

Alchemie

Unicodeblock Alchemistische Symbole


est le deuxième album studio du groupe américain The Doobie Brothers, sorti le  sous le label Warner Bros. Records.

C'est le premier album avec le nouveau bassiste Tiran Porter et le deuxième batteur Michael Hossack pour assister le batteur John Hartman, cela signifiait donc que le groupe avait maintenant leur son de double batteur caractéristique. Le titre de l'album fait référence à la rue Toulouse du Vieux carré français de La Nouvelle-Orléans. Les photos de la pochette ont été prises dans un ancien bordel de la rue Toulouse.

L'album contient le premier grand succès du groupe, Listen to the Music, single qui atteint notamment la  du Billboard Hot 100 américain. Le deuxième single  de l'album, Jesus Is Just Alright, se classe à la  du Billboard Hot 100.

Liste des titres

Personnel
 les Doobie Brothers
 Tom Johnston – chant, chœurs, guitares acoustiques et électriques
 Patrick Simmons – chant, chœurs, guitares acoustiques et électriques, banjo sur Listen to the Music
 Tiran Porter – basse sauf sur Toulouse Street, chœurs
 John Hartman – batterie, percussions
 Michael Hossack – batterie, steel drum sur Listen to the Music

 Personnel supplémentaire
 Bill Payne - piano sur Rockin' Down the Highway et Don't Start Me to Talkin, orgue Hammond sur Cotton Mouth et Jesus Is Just Alright
 Dave Shogren – basse et guitare acoustique sur Toulouse Street, chœurs sur White Sun
 Jerry Jumonville - saxophone ténor sur Cotton Mouth et Don't Start Me to Talkin
 Jon Robert Smith - saxophone ténor sur Cotton Mouth et Don't Start Me to Talkin
 Joe Lane Davis - saxophone baryton sur Cotton Mouth et Don't Start Me to Talkin
 Sherman Marshall Cyr - trompette sur Cotton Mouth et Don't Start Me to Talkin
 Ted Templeman – percussions supplémentaires
 non crédité – flûte sur Toulouse Street

 Production
 Producteur : Ted Templeman
 Producteurs associés sur les pistes 4, 8 et 10 : Stephen Barncard et Marty Cohn
 Ingénieurs du son :  Stephen Barncard, Marty Cohn, Donn Landee
 Coordination de production : Benita Brazier
 Remastérisation : Lee Herschberg
 Conception : Barbara Casado, John Casado
 Photographie : Jill Magid, Michael Magid
 Direction artistique : Ed Thrasher
 Arrangeurs : Jerry Jumonville

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Certifications

Notes et références

Album des Doobie Brothers
Album musical sorti en 1972
Album produit par Ted Templeman
Album publié par Warner Records

Toulouse Street


Türkiye'de yirmi bir tane UNESCO Dünya Mirası bulunmaktadır. İlk olarak 1985'te İstanbul'un Tarihî Alanları, Göreme Millî Parkı ve Kapadokya ile Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası, son olarak da 2023'te Gordion ile Anadolu'nun Ortaçağ Dönemi Ahşap Hipostil Camileri listeye dâhil edildi. Listedeki varlıklardan on dokuzu kültürel, ikisi karma alandır. Türkiye'nin Dünya Mirası Geçici Listesi'nde ise seksen iki tane varlığı bulunmaktadır.

1945'te kurulan Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü'nün (UNESCO) yasaları, bir yıl sonra 26 ülke tarafından kabul edildi. Türkiye, 1972'de imzalanan Dünya Kültürel ve Doğal Mirasının Korunmasına Dair Sözleşme'ye 1983'te taraf oldu.

Dünya Mirasları
Aşağıdaki tablo her bir Dünya Mirası hakkındaki bilgileri listeler:
Ad; Dünya Miras Komitesi tarafından listelendiği şekliyle
Yer; bulunduğu il ve koordinatlar
Tarih; öneme sahip olduğu veya inşa edildiği zaman dilimi
UNESCO verileri; referans numarası, seçildiği yıl ve sağladığı kriterler
Açıklamalar; alan hakkında kısa açıklama
Renkler;  kültürel alan,  doğal alan,  karma alan

Geçici Liste
Türkiye'nin Dünya Mirası Geçici Listesi'nde seksen iki tane varlığı bulunmaktadır. Bunlardan yetmiş beşi kültürel, üçü doğal, dördü karma alandır. Liste en son 15 Nisan 2021'de güncellendi.

Konumlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 UNESCO Türkiye Millî Komisyonu - Dünya Miras Listelerinde Türkiye
 Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü - Dünya Miras Geçici Listesi

Dünya Mirası

Türkiye'deki Dünya Mirasları listesi


O Brasil Tennis Challenger é um torneio de tênis com sede em Piracicaba, Brasil, e que faz parte da série ATP Challenger Tour desde 2023. O campeonato é disputado nas quadras de saibro do Clube Cristóvão Colombo e distribui um total de US$ 80.000,00 em prêmios totais.

Edições

Simples

Duplas

Ligações externas

ATP Challenger Tour
Torneios de tênis em São Paulo
Competições internacionais de tênis sediadas no Brasil

Brasil Tennis Challenger


الرشاشية أوريزه (، (اليابانية 麹, 麹菌 أو kōji-kin)) و هي عبارة عن فطريات خيطية تستخدم في صنع الطعام الياباني و الصيني حيث يقوم بتخمير فول الصويا لتنتج صلصة الصويا والميسو. كما يستخدم في إنتاج الخل من الرز كما هو الحال مع خل الرز الياباني(awasezu). بالإضافة إلى دوره في إنتاج عدة أنواع من المشروبات الروحية. إن أهمية هذا الفطر في الصناعة الغذائية في اليابان قد جعلت منه يأخذ الصفة اليابانية على أنه الكائن الحي الدقيق الوطني الياباني"kokkin" على غرار الساكورا و التي تعرف بالوردة الوطنية اليابانية.

الخواص
تلعب الخواص التالية دوراً مهماً في تسكر الرز من أجل تخمير الكحول:
 النمو: نمو أفطوري سريع على بذور الرز.
 الأنزيمات: إنتاج وافر من الأميليز والكاربوببتيديز و التيروسينيز.
 اللون : إنتاج منخفض من المواد الملونة مثل الفلافين.

الجينوم
تم وضع تسلسل الأحماض النووية لجينوم الرشاشية أوريزه  بمتناول العلماء من قبل مجموعة من شركات التقانة الحيوية في نهاية عام 2005  و ذلك بعد أن تم احتكاره لفترة من الزمن. حيث تشكل الكروموزمات الثمانية لجينوم الرشاشية أوريزه حوالي 37 مليون زوج من الأحماض النووية وحوالي 12 ألف جين افتراضي.

المراجع

خمور الأرز
رشاشيات
فطريات اليابان
مطبخ ياباني

رشاشية أوريزه


Dimitrie Dobrescu () a fost un om politic român.

Biografie
După ce a studiat dreptul la Universitatea din Paris, s-a întors în România și a intrat în magistratură, devenind supleant și apoi judecător la Tribunalul județului Ilfov în 17 octombrie 1883. După ce a intrat în Partidul Conservator (PC), a fost numit director (secretar general) al Domeniilor statului la 1 aprilie 1884, secretar general al Ministerului Agriculturii, Industriei, Comerțului și Domeniilor (23 martie 1888 – 11 noiembrie 1889). După o pauză politică în care a fost consilier la Curtea de Apel București (ales la 27 august 1890), Dobrescu a redevenit secretar general al Ministerului Agriculturii, Industriei, Comerțului și Domeniilor (28 noiembrie 1890 – 4 martie 1891 și 19 decembrie 1891 – octombrie 1895), după care a condus Biroul de Taxe din Ministerul Finanțelor.

În 1891, Dobrescu i-a urmat pe disidenții conservatori ai aripii junimiste în noul Partid Constituțional, semnând actul de constituire al acestui partid în 1 mai 1891, dar revenind în Partidul Conservator după fuziunea organizațiilor politice conservatoare. Ales deputat în 1911, a devenit senator în anul următor. Concomitent, din martie 1911 până în octombrie 1912, el a fost prefect al Poliției Capitalei și primar al Bucureștiului. A îndeplinit apoi funcțiile de director general în Direcțiunea timbrului și contenciosului din Ministerul de Finanțe și de ministru al justiției (6 martie – 4 iunie 1918) în guvernul condus de Alexandru Marghiloman. Imediat după aceea, el a devenit președinte al Senatului (4 iunie – 5 noiembrie 1918). La 1 aprilie 1925 a fost numit consilier la Curtea de Conturi.

Note

Nașteri în 1852
Decese în 1934
Primari ai Bucureștiului
Deputați români
Senatori români
Miniștri de justiție ai României
Magistrați români
Absolvenți ai Universității din Paris
Președinți ai Senatului României

Dimitrie Dobrescu


Benjamin Smith (January 10, 1756 – January 26, 1826) was the 16th Governor of the U.S. state of North Carolina from 1810 to 1811.

Biography
Smith was born in Charles Town in the Province of South Carolina into a socially prominent family, later moving to Brunswick County, North Carolina. His parents were Thomas Smith and Sarah Moore Smith. During the American Revolutionary War, Smith served an aide-de-camp to General George Washington and rose to the rank of colonel in the Continental Army.

In 1784, Smith was elected to the Continental Congress, although it is unclear whether he actually served. He was active in the North Carolina Constitutional Conventions of 1788 and 1789, and served a number of terms in the North Carolina General Assembly, in 1783 (Senate), 1789–1792 (House of Commons), 1792–1800 (Senate), 1801 (House of Commons) 1804–1805 (House of Commons) and 1806–1810 (Senate). From 1795 to 1799, Smith was the Speaker of the North Carolina Senate.

During his political career, Smith also sat on the Board of Trustees of the University of North Carolina at Chapel Hill and donated 20,000 acres (81 km2) of land for the university's endowment; he chaired the trustees during his term as governor.

As of 1789, he owned 221 slaves.

In 1810, aligned with the Democratic-Republican Party (he had earlier had Federalist leanings), Smith was elected governor by the North Carolina General Assembly. He served only a single one-year term, and emphasized reform of the state's criminal code and penitentiary system. Although Smith did seek re-election to the governor's seat in 1811, he polled behind William Hawkins on the first ballot and withdrew himself from consideration. He later returned to the North Carolina Senate in 1816.

Smith died in Smithville, North Carolina in 1826 and is buried at the St. Philip's Church near Wilmington. Smithville, now known as Southport, is situated a few miles outside of Wilmington along the Cape Fear River.

References

 Biographical Directory of the Governors of the United States, 1789–1978, Robert Sobel and John Raimo, eds. Westport, CT: Meckler Books, 1978. ()
 National Governors Association

1756 births
1826 deaths
Adjutants General of North Carolina
Governors of North Carolina
North Carolina state senators
Members of the North Carolina House of Representatives
North Carolina Democratic-Republicans
Democratic-Republican Party state governors of the United States
American slave owners
Benjamin

Benjamin Smith (North Carolina politician)


Penpas ar er en film instrueret af Mette Koors.

Handling
Penpa er en tibetansk kvinde i begyndelsen af fyrrene. Hun bor i Danmark og har fire børn. Som 2-årig flygtede Penpa over bjergene med sin mor og bror, væk fra den kinesiske besættelsesmagt. I denne dokumentarfilm vender Penpa tilbage til Tibet. Hun rejser igennem sit mærkede fædreland og oplever for første gang i sit liv resterne af Tibets ældgamle, rige kultur. Rejsen er fuld af farer, kineserne er massivt til stede overalt, og mødet med landet bliver både pinefuldt og lykkebringende for Penpa. »Penpas ar« handler om at blive væk og fundet igen. Den skildrer en lille piges skæbne, en voksen kvindes søgen, et møde med en mystisk kultur, kinesernes ødelæggelser og et tappert folks kamp for at overleve.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Dokumentarfilm fra Danmark

Penpas ar


Mu kıtası veya kısaca Mu, ilk olarak 19. yüzyılda yaşamış yazar ve gezgin Augustus Le Plongeon tarafından Büyük Okyanus'ta yer aldığı ve 14 bin yıl önce batarak yok olduğu ileri sürülmüş, günümüzde bilim çevrelerinde sözdebilimsel bir iddia olduğu kabul gören efsanevi kıtadır. Le Plongeon, kıtada Antik Mısır ve Mezoamerika toplumlarının atalarının yaşadığını iddia etmiştir. Kavram daha sonra, kıtanın bir zamanlar Pasifik Okyanusu'nda var olmuş olduğunu iddia etmiş James Churchward tarafından popülerize edilmiştir.

Mu'nun ve benzer şekilde kayıp bir kıta olduğu iddia edilmiş Lemurya'nın varlığına dair iddialar, iddianın yaratıcısı Le Plong'un zamanından beri destek görmemiştir. Günümüzde de bilim dünyasındaki fikir birliği, Mu kıtasının var olmuş olmasının fiziksel olarak mümkün olmadığı ve iddianın herhangi bir bilimsel dayanağı olmadığı yönündedir.

İddiaların gelişimi

Augustus Le Plongeon
Mu efsanesi ilk olarak Yukatan'daki Maya kalıntılarına yaptığı incelemelerden sonra, Augustus Le Plongeon'un (1825-1908) eserlerinde ortaya çıkmıştır.  Le Plongeon, Yucatán'daki Maya medeniyetinin Yunanistan ve Mısır'dakilerden daha eski olduğunu gösteren Maya yazıları bulduğunu ve yazıtta daha eski bir kıtanın hikâyesinin anlatıldığını iddia etmiştir.

Le Plongeon "Mu" adını, 1864 yılında da Landa alfabesini kullanarak Troano Kodeks'ini yanlış bir şekilde çevirmiş Charles Étienne Brasseur de Bourbourg'dan almıştır. Brasseur, Mu olarak okuduğu bu kelimenin, bir felaketin batırdığı bir ülkeye atıfta bulunduğuna inanıyordu. Le Plongeon daha sonra bu kayıp toprakları Atlantis ile bağdaştırmış ve Atlantik Okyanusu'nda batmış olan sözde bir kıtaya dönüştürmüştür.

Le Plongeon, eski Mısır medeniyetinin, kıtanın batması yüzünden mülteci olmuş Kraliçe Moo tarafından kurulduğunu iddia etti. İddiasına göre diğer mülteciler Orta Amerika'ya kaçmış ve Maya uygarlığını yaratmışlardır.

James Churchward

Mu'yu, Pasifik Okyanusu'nda bulunan kayıp bir kıta olarak yaygınlaştırılan James Churchward (1851-1936), daha sonra yeniden Kayıp Kıta Mu (1931) adıyla yayınlanacak Kayıp Kıta Mu, İnsanın Anavatanı (1926) isimli kitabıyla başlayan bir kitap dizisi yayınlamıştır. Dizideki diğer popüler kitaplar Mu Çocukları (1931) ve Mu'nun Kutsal Sembolleri'dir (1933).

Churchward, elli yıldan daha uzun bir süre önce Hindistan'da bir asker iken, üst düzey bir tapınak rahibinin ona uzun zamandır ölü sayılan ve Hindistan'da sadece iki kişinin okuyabildiği "Naga-Maya dilinde" yazılmış eski kil tabletleri gösterdiğini iddia etti. Dilin kendisinde ustalaştığını iddia etmiş Churchward, tabletlerde ilk insanın ortaya çıktığı yer olan Mu'dan bahsedildiğini ileri sürdü.

Churchward, 50.000 ile 12.000 yıl önce Mu'da gelişmiş olduğunu savunduğu Naacal halkının, "beyaz ırktan" oluşmasına ve günümüzdeki toplumlardan pek çok alanda üstün olmuş olmasına dair iddialarda bulundu. Yaklaşık 12.000 yıl önce yok oluşu sırasında Mu'nun, 64.000.000 kişilik bir nüfusa, birçok büyük şehre ve diğer kıtalarda kolonilere sahip olduğunu ileri sürüldü.

Churchward'un Mu, kara parçası Pasifik Okyanusu'nda bulunan ve gelen doğu-batı gergin iddia Mariana adalarından Paskalya Adası ve kuzey-güney gelen Hawaii için Mangaia .  Hint tabletlerinde okuduğu efsaneye göre, Mu'nun yeraltı volkanik gazlarının yayılmasıyla deniz seviyesinin üstüne çıktığını iddia etti ve Mu'nun bir dizi deprem ve volkanik patlamadan sonrasında neredeyse tek bir gecede tamamen yok edildiğini yazdı.

Churchward, Mu'nun Mısır, Yunanistan, Orta Amerika, Hindistan, Burma ve Paskalya Adası dahil büyük medeniyetlerinin ve özellikle antik megalitik mimarinin ortak kaynağı olduğunu iddia etti. İddiaları için kanıtlarını, kuş ve güneş sembollerinin bu kültürlerde ortak olduğu savına dayanmıştır.  Churchward, Mu Kralı'nın Ra olarak adlandırıldığını ve bunu Mısır'ın güneş tanrısı Ra ve Rapa Nui dilindeki Güneş için kullanılan "ra'a" kelimesi ile bağlantısı olduğunu iddia etmiştir, ancak ''ra'a'' kelimesinin okunuşunu yanlış bir şekilde ''raa'' olarak çevirmiştir. Güneş sembollerini Mısır, Babil, Peru ve eski ülkelerde bulunan, evrensel bir sembol olduğunu öne sürmüştür.

Churchward, Polinezya'daki bütün megalitik sanatı Mu halkına bağladı. Paskalya adasının dev moai heykellerinin tepesindeki taş şapkaları (pukao), Mu kıtasının güneş sembollerinin "Polinezya taşlarındaki tasviri'' olduğunu iddia etti. Churchward, WJ Johnson'dan alıntı yaparak silindirik şapkaları "uzak mesafeden kırmızı görünen küreler" olarak tanımlar ve "Güneş'i Ra olarak temsil ettiklerini" iddia eder. Ayrıca Churchward, hatalı bir şekilde bu heykellerin adada bulunmayan "kırmızı kumtaşından" yapılma olduğunu iddia etti.

Heykellerin dayandığı platformlar (ahu), Churchward tarafından diğer bölgelerdeki tapınak ve saray inşası için bırakılmış gönderilmeyi bekleyen taştan yapılar olarak tanımlanmıştır. Ayrıca, bu kayıp uygarlığın el işlerinin bir örneği olarak Yeni Zelanda Māorileri tarafından dikilmiş direklerden de bahseder.  Churchward'un görüşüne göre günümüzdeki Polinezyalılar, bu çalışmalardan sorumlu kayıp Mu uygarlığı yerlilerinin soyundan değil, felaketten kurtulmuş ve dünyadaki "ilk yamyamlık ve vahşiliği" benimsemiş halkların soyundan gelmektedirler.

Modern iddialar
James Bramwell ve William Scott-Elliott, Mu'daki felaket olaylarının 800.000 yıl önce başlamış olduğunu ve kesin olarak MÖ 9564'te meydana gelmiş son felakete kadar devam ettiğini iddia etmişlerdir.

1930'larda, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu olan Atatürk, Churchward'un çalışmalarıyla ilgilendi ve Mu'yu Türklerin orijinal anavatanının olası bir yeri olarak gördü.

Masaaki Kimur, Japonya'daki Yonaguni buluntularının, Mu kıtasının kalıntıları olduğunu iddia etmiştir.

Eleştiriler

Jeolojik argümanlar

Modern jeolojik kanıtlar, herhangi bir kayda değer büyüklüğe sahip bir "kayıp kıtanın" var olamayacağını göstermektedir. 1970'li yıllardan bu yana yoğun olarak destek gören levha tektoniği teorisine göre, Dünya'nın kabuğu, daha ağır "sima" kayaları (magnezyum silikat bakımından zengin olan okyanus kabuğu) üzerinde yüzen hafif "sial" kayalarından (alüminyum silikatlar bakımından zengin olan karasal kabuk) oluşmaktadır. Sial genellikle kabuğun birkaç kilometre kalınlığında olduğu okyanus tabanında bulunmazken, kıtalar onlarca kilometre kalınlığındaki sial katmanları içerir. Kıtaların sima üzerinde ''yüzdüğü'' gibi, buzdağları da su üzerinde yüzdüğü için, bir kıta basitçe okyanusun altında "batamaz".

Kıtasal kayma ve deniz dibi yayılmasının kıtaların şeklini ve konumunu değiştirebildiği ve zaman zaman bir kıtayı iki veya daha fazla parçaya böldüğü (Pangea'da olduğu gibi) doğrudur. Ancak, bunlar jeolojik zaman ölçeğinde (yüz milyonlarca yıl) meydana gelen çok yavaş süreçlerdir. Tarihi ölçeklerde (on binlerce yıl), kıtasal kabuğun altındaki sima stabil olarak kabul edilebilir ve kıtaların temellerinde kabuğa bağlı olduğu kabul edilir. Kıtaların ve okyanus tabanlarının, tüm insan varlığı boyunca mevcut konumlarını ve şekillerini korudukları neredeyse kesindir.

Bir kıtayı "yok edebilecek" bir jeolojik gücün varlığına dair mantıklı bir açıklama yoktur. Ayrıca yok edilmiş herhangi bir kıtanın devasa kaya kütlelerinin okyanus tabanında bulunması gerekirken, okyanusların dibinde buna dair hiçbir iz bulunmamaktadır. Pasifik Okyanusu adaları batık bir kara kütlesinin parçası değil, izole volkanların bir sonucudur.
Bu volkanik güçler, derin okyanuslarla çevrili yeni bir volkanik tepe olan Paskalya Adası'nın oluşumunda da etkili olmuştur.  1930'larda adayı ziyaret ettikten sonra Alfred Metraux, moai platformlarının adanın mevcut kıyıları boyunca yoğunlaştığını gözlemlemiştir. Bu, adanın şeklinin heykeller inşa edildiğinden bu yana çok az değiştiğini göstermektedir. Dahası, Pierre Loti'nin bildirdiği adadan su altındaki topraklara kadar uzanan "Zafer Yolu", aslında doğal bir lav akıntısıdır. Churchward'un tespiti olan, adada kumtaşı ya da çökel kaya bulunmaması doğru olsa da, bu nokta önemsizdir. Bunun nedeni tüm pukao'ların adada bulunan volkanik cüruften üretilmiş olmasıdır.

Arkeolojik kanıt

Amerika ve Eski Dünya uygarlıklarının birbirlerinden bağımsız olarak geliştiğine dair kanıtlar vardır. Tarımın ve kent topluluklarının ilk olarak Buzul Çağı'nın sona ermesinden sonra, 10.000 yıllarında Levant bölgesi civarında geliştiği ve buradan yavaş yavaş Eski Dünyanın geri kalanına yayıldığı fikri yaygınca desteklenir. Çatalhöyük gibi bilinen en eski şehirlerin gelişimi, "üstün bir medeniyetten" mültecilerin gelmesinden ziyade, yerel ve kademeli evrime daha kolay bağlanabilir.

Paskalya Adası'nda ilk defa on binlerce yıl önce değil, MS 300 civarında yerleşim başlamıştır ve pukao ve moai törensel açıdan veya geleneksel bir başlık türü olarak sınıflandırılmaktadır. Adada daha önce yaşamış çok gelişmiş bir medeniyetin varlığına dair bir ize rastlanmamıştır.

Troano Kodeksi
İlk iddianın ve Mu kelimesinin kökeni oluşturmuş olan de Landa alfabesi kullanılarak çevrilmiş Kodeks'in, bu alfabe kullanılarak çevrildiği takdirde sadece anlamsız kelimeler ürettiği tespit edilmiştir. Maya "alfabesi" üzerine yapılan son araştırmalar Maya yazısının bir alfabede bulunan harflerden değil logogramlardan oluştuğunu göstermiştir. Troano Kodeksinin son çevirileri Mu kıtası yerine astrolojiyle ilgili bir yazıt olduğunu ortaya koymuştur.

Ayrıca bakınız

 Atlantis
 Doggerland
 Lemurya (kıta)
 Agarta
 Zelandiya
 Hyperboreios
James Churchward

Kaynakça

Okuma listesi
 James Churchward, Books of the Golden Age (1927)
 James Churchward, The Lost Continent of Mu (1931)
 Türkçe çevirisi: Kayıp Kıta Mu, Ege Meta Yayınları (2000)
 James Churchward, The Children of Mu (1931)
 Türkçe çevirisi: Batık Kıta Mu'nun Çocukları, Ege Meta Yayınları (2001)
 James Churchward, The Sacred Symbols of Mu (1933)
 Türkçe çevirisi: Mu'nun Kutsal Sembolleri, Ege Meta Yayınları
 James Churchward, Cosmic Forces As They Taught in Mu (1934)
 James Churchward, Second Book of Cosmic Forces of Mu (1935)

Dış bağlantılar
 James Churchward'un Bibliotecapleyades'deki Mu Kayıp Kıtası kitabı
 TDK Kütüphanesi'nde bulunan tezler ve J.Churchward'un kitaplarının M.K. Atatürk'ün emriyle yapılan  çevirileri (çevirilerin kayıt no.'ları tartışma sayfasında bulunmaktadır)

Sözde tarih
Sözdebilim
Kurgusal kıtalar
Efsanevi kıtalar
Mitolojik yerler

Mu


A História da Ecologia remonta ao século IX. Alguns dos primeiros escritos ecológicos que sobreviveram pertencem provavelmente à Aristóteles ou talvez seu aluno, Teofrasto, ambos tinham interesse em variadas espécies de animais e plantas. Teofrastos descrevia relações entre animais e seu ambiente tão cedo quanto o quarto século antes de cristo. A ecologia se desenvolveu substancialmente nos séculos XVIII e XIX. Surgiu com os trabalhos de Carl Linnaeus sobre a economia da natureza Logo depois veio Alexander von Humboldt e sua geografia botânica. Alexander von Humboldt e Karl Möbius contribuiram então com a noção de biocenose. O trabalho de Eugenius Warming com a geografia ecológica das plantas levou à fundação da ecologia enquanto disciplina. A obra deCharles Darwin também contribuiu com a ciência da ecologia, e Darwin é frequentemente reconhecido por ter feito avançar a disciplina mais do que qualquer outro pesquisador nesse periodo de origem. O pensamento ecológico se expandiu ainda mais no início do século XX. Contribuições maiores incluiram: o trabalho de Eduard Suess e Vladimir Vernadsky sobre a biosfera, o desenvolvimento do conceito de ecosistema com Arthur George Tansley, os trabalhos sobre ecologia animal de Charles Elton], e o conceito de sucessão ecológica por Henry Cowles.

A ecologia influenciou profundamente as ciências sociais e humanas. A ecologia humana surgiu no início do século XX e reconhecia o humano enquanto um fator ecológico. Mais tarde James Lovelock avançou suas visões sobre a terra enquanto um macro-organismo com a Hipótese Gaia

Ambientalismo
Ecologia

História da ecologia


Prof. Dr. Kemal Eraslan (30 Ekim 1930, Diyarbakır - 13 Temmuz 2022, İstanbul), Türk edebiyat profesörü.

Hayatı
Kemal Eraslan, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi emekli öğretim üyesi ve Türkoloji dünyasının tanınmış bilginlerindendir. Ahmed Yesevi'nin Divan-ı Hikmet adlı eserinden Türkiye Türkçesine aktarılan ilk örnekleri içeren ve Türk bilim dünyasına Ahmed Yesevi'yi ilk kez kapsamlı olarak tanıtan "Divan-ı Hikmet'ten Seçmeler" adlı çalışması T.C. Kültür Bakanlığı yayınları arasında yayınlanmıştır. Bu çalışmada Ahmed Yesevi'nin 70 adet hikmet adlı şiirinin orijinal metni ve Türkiye Türkçesi'ne aktarımları yer almaktadır.

Kemal Eraslan 13 Temmuz 2022 tarihinde İstanbul'da vefat etmişti. 14 Temmuz 2022'de Eraslan için İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Şeref Holünde tören düzenlendi. Tören sonrası cenazesi Fatih Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Çamlıca Mezarlığına defnedildi.

Kaynakça

1930 doğumlular
Diyarbakır doğumlu bilim insanları
2022 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Türk Türkologlar
Türk profesörler
Türk edebiyat akademisyenleri
20. yüzyıl Türk çevirmenleri
21. yüzyıl Türk çevirmenleri
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi öğretim üyeleri
Diyarbakır doğumlu çevirmenler

Kemal Eraslan


Bulut Kız, Amerikalı yazar Kate Braverman'ın bir romanıdır. Özgün adı Lithium for Medea olan roman, Cumhur Orancı tarafından çevrilmiş ve İstiklal Kitabevi tarafından 2006 yılında yayımlanmıştır.

Bulut kız, uyuşturucu maddelere, fiziksel aşka ve parçalanmış bir aileye olan bağımlılığın, anne-kız ilişkisinin, anneler ve kızlar arasındaki aşk ve nefretin, birbirini bilinçsizce taklidin hikâyesidir. Rose, duygusal açıdan sorunlu ve narsis eğilimli annesi tarafından büyütülürken, babası zamanının büyük bir bölümünü at yarışı oynayarak, karısının "dırdır"ından uzak durmak için evinin bahçesinde oyalanarak geçirir. Rose genç bir kadın olarak birbiri peşi sıra sevgisiz ilişkiler yaşar. Felsefeden başka bir şey düşünmeyen bir adamla yaptığı kısa ve mutsuz bir evliliğin ardından ben-merkezli, bir uyuşturucu madde bağımlısı ressamla uzun yıllar sürecek tehlikeli bir ilişkiye girer.

Bulut Kız, altmışlı yılların sonlarında Amerika'nın batı yakasındaki ücra bir tatil kasabasında geçen bir kişilik arayışının romanıdır.

Kate Braverman romanları
1979 romanları
Amerikan romanları
İngilizce romanlar
Kapak resmi aranan kitaplar

Bulut Kız (roman)


Léon Vernouillet, né le  à Villexanton et mort le  à Reims. Il fut un membre influent du mouvement de la Libre-pensée en France.

Biographie
Léon Vincent Vernouillet est né à Villexanton (Loir-et-Cher) le 19 juillet 1831.
Il épousa Eléonore Léonide Pâques.
En 1868, il s'établit à Reims comme épicier rue du Mont-d'Arène.
Il est  mort à Reims, le 17 avril 1900 et repose au Cimetière du Nord.

Nominations
 Conseil général du quatrième canton de Reims

Maison de la Libre-Pensée
La Maison de la Libre-Pensée à Reims était située 2 rue Camille-Lenoir.
La salle Vanny, construite en 1891 par l'architecte Charles Payen pour la Libre Pensée, a été démolie en 1913 pour faire place à l'hôtel construit pour Albert Lorin, des Galeries-Rémoises.

Hommage et postérité
En 1901, la rue du Ponceau a été renommée rue Vernouillet.

Références

Conseiller général de la Marne
Naissance en juillet 1831
Naissance en Loir-et-Cher
Décès en avril 1900
Décès à Reims
Décès à 68 ans

Léon Vernouillet


Der BODE-Index, auch BODE-Score, Kurzform für body-mass index, airflow obstruction, dyspnea and exercise capacity index in chronic obstructive pulmonary disease, ist eine multidimensionale 10-Punkte-Skala, in der ein höheres Ergebnis mit einem höheren Sterberisiko im Rahmen einer Chronisch obstruktiven Lungenerkrankung einhergeht. Der Index wurde von der Arbeitsgruppe um Celli 2004 erstmals veröffentlicht. Vier einfach bestimmbare Parameter fließen in die Bestimmung ein:
 der Body-Mass-Index (BMI), errechnet aus Körpergröße und -gewicht,
 die Einsekundenkapazität (FEV1), ein Wert der Lungenfunktionstestung, zur Bestimmung der Verengung der Atemwege (airflow obstruction, Ausmaß der Obstruktion),
 die Bestimmung der subjektiv empfundenen Luftnot (dyspnoea, Atemnot) anhand der modified medical research council dyspnea skala (MMRC-Skala),
 der 6-Minuten-Gehtest als Maß für die körperliche Belastbarkeit (exercise capacity).

Hintergrund der Auswahl dieser vier Parameter ist, dass die Einsekundenkapazität einfach messbar eine Lungenfunktionseinschränkung anzeigt, die subjektiv empfundene Luftnot das Erleben des Patienten selbst wiedergibt und die beiden übrigen Parameter die Auswirkungen der systemischen Erkrankung COPD auf den ganzen Organismus anzeigen (Gewichtsveränderung, Leistungsfähigkeit). Mit der Kombination dieser vier verschiedenen Aspekte wird versucht, einer ganzheitlichen Betrachtung des Krankheitsbildes Genüge zu tun.

Ermittlung des BODE-Index:
Für den Parameter FEV1 werden 0 (FEV1 > 64), 1 (FEV1 50–64), 2 (FEV1 36–49) oder 3 (FEV1 >34) Punkte der BODE-Skala vergeben, für den 6-Minuten-Gehtest 0 (> 350 m), 1 (250–349 m), 2 (150–249 m) oder 3 (< 150 m) und für die Dyspnoe (nach dem Medical Research Council Score) 0 (MRC 0–1), 1 (MRC 2), 2 (MRC 3) oder 3 (MRC 4) sowie für den Body-mass-index 0 (BMI > 21 kg/m²) oder 2 (BMI < 22 kg/m²).

Eine Weiterentwicklung des Index wurde 2009 von Puhan et al. veröffentlicht.

Literatur
 Marianne Abele-Horn: Antimikrobielle Therapie. Entscheidungshilfen zur Behandlung und Prophylaxe von Infektionskrankheiten. Unter Mitarbeit von Werner Heinz, Hartwig Klinker, Johann Schurz und August Stich, 2., überarbeitete und erweiterte Auflage. Peter Wiehl, Marburg 2009, ISBN 978-3-927219-14-4, S. 78.

Anmerkungen

Weblinks
 Online-Rechner Bode-Index der Deutschen Atemwegsliga

Pneumologie

BODE-Index


"Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga" je bila jedna od grupnih liga "Međuopćinskog nogometnog saveza Brčko" i liga osmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1990./91.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio klub "Sloboda" iz Kerepa.

Ljestvica

 u slučaju neriješenog rezultata se izvodilo raspucavanje jedanaesterca te bi pobjednik dobio 1 bod, a poraženi u raspucavanju bi ostao bez bodova

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga Brčko – Zapad 1990./91.

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015., Orašje, 2015., , str. 141-144

Posavsko-podmajevička
1990-91

Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga 1990./91.


Kúty (mađ. Jókút, nje. Kutti) je naselje i općina u okrugu Senica u Trnavskom kraju u Slovačkoj.

Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 4009 stanovnika.

Vidi još
Trnavský kraj
Okrug Senica

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica naselja
 Krajevi i okruzi u Slovačkoj

Naselja u Slovačkoj
Okrug Senica

Kúty


Muğla, Türkiye'nin Muğla ilinin merkezi olan şehirdir.

Tarihçe

Antik dönem

Antik Karya bölgesinin en eski yerleşimlerinden biri olan Muğla, bilinen tarihi boyunca başlangıçta Anadolu'nun yerli halkı Karyalıların, ardından kısmen ve kısa dönemler halinde Mısır, Asur ve İskit işgallerinin, zamanla da özellikle kıyılarda Helenistik kolonizasyon hareketinin egemenliği altında kalmıştır. Önce Medler, daha sonra Persler Muğla'yı idareleri altında almışlar ve bölgeyi bir satrap aracılığıyla yönetmişlerdir. Büyük İskender'in ordularıyla gelişinde Muğla bölgesi bir Karya satrapı tarafından yönetilmekte idi.

'Karya' isminin bölgeye MÖ 3400 yıllarında gelen kavimlere önderlik etmiş 'Kar' isimli bir komutandan kaynaklandığına ilişkin tezler öne sürülmektedir. Bölge çağlar boyunca Karya olarak anılmış ve kuzeyde Söke, Aydın, Nazilli üzerinden başlayıp güneyde Dalaman Çayının denize döküldüğü yerde biten Karya bölgesi, kuzeyinde Lidyalıların, güneyinde Likyalıların ve Anadolu içlerinde de Frigyalıların hüküm sürdüğü bölgelere komşu olmuştur.

Kavimleri Karya bölgesine kıyılardan başlayan çok uzun bir süreçte nüfuz etmişlerdir. Knidos (Datça yarımadasının ucu) ve Halikarnas (Bodrum) ile başlayan Helen kolonizasyonu ile zamanla Daldala (Dalaman), Stratonikea (Yatağan Eskihisar), Nakrasa (Karakuyu), Akassos (Bozüyük) ve Fethiye çevresinde de Telmessos, Xantos (Kınık), Patara (Minare) ve Tlos (Eşen) kentleri kurulmuştur.

MÖ 334 yılında Karya'ya gelen Büyük İskender, Perslerin çekilmesiyle ortaya çıkmış kardeşlerarası bir saltanat kavgasıyla karşılaştı. Kardeşlerden Ada, kocası Hidrieus ve ağabeyi ile Mausolus, karısı Artemisia ve kız kardeşi, diğer kardeş olan Piksodaros'un isyanı ile karşı karşıyaydılar ve bu nedenle kuzeye Alinda'ya (Karpuzlu) çekilmişlerdi. Ada Alinda'nın anahtarlarını Büyük İskender'e göndererek kendisini annesi olarak kabul etmesini istedi. İskender de bu isteği kabul ederek Ada'yı Karya satraplığına getirdi. Ancak ertesi yıl İskender'in Likya'ya geçmesiyle Piksodaros ablası satrap Ada'yı öldürerek yerine geçti. İskender'in haznedarı Filotas'ı satraplığa ataması da asayişi sağlamadı ve İskender'in uzaklaşmasıyla bölge Bergama ve Roma egemenliğine kadar (yaklaşık iki yüzyıl) sürecek bir anarşi döneminin içine düştü. 395'te Roma İmparatorluğu'nun ikiye ayrılmasıyla da Karya Bizans İmparatorluğu içinde kaldı.

Muğla ili tarihî kalıntılar açısından son derece zengin olup, sınırları içinde 103 ören yeri bulunmaktadır.

Osmanlı dönemi

Muğla, kadim medeniyetlere ev sahipliği yapmış ve her devirde önemini korumuş bir bölgedir. İslam hâkimiyetinden önceki medeniyetler tarafından Karya, İslam hâkimiyeti sonrasında da Menteşe ismini alan bölgenin ismini nereden aldığı konusu açık değildir. Evliya Çelebi, Seyahatnamesinde Muğla ismi konusunda şunları
Sene (…) tarihinde büyük bir savaş olmuş ve Rum keferesinin elinden Menteşe Oğlu Darahikey Veziri Muğlı Bey fethetmiştir. Muğlı Bey Mahan memleketinde Muhammed 'i rüyasında görüp daha sonra ulemanın huzurunda İslamiyeti kabul etmiştir. Muğla Kalesi'ni fethettikten sonra ise bu şehrin ismi Muğla diye anılmaya başlanmıştır. Farsça'da 'Muğ' kafir anlamına gelmektedir. Muğlı Bey Müslüman olduktan sonra birçok hizmetler yapmış ve birçok gazaya katılmıştır.

Evliya Çelebi, Muğla isminin kaynağını bu şekilde yazsa da bu bilgiler doğrulanamamıştır. Büyük olasılıkla Muğla ismi, antik çağdaki ismi olan Mobolla'nın bozulmasıyla ortaya çıkmıştır. Mobolla ismi daha sonraki Türk hakimiyeti sırasında 'Mogola' olsa da 1307 (m. 1889) Aydın Vilayeti salnâmesinde ise 'Mobella' olarak belirtilmektedir.

Muğla'da ilk yerleşimlerin ne zaman başladığı hakkında önemli bir bilgi yoktur. Fakat kentin eskiden İç Karya olarak adlandırılan bölgede yer aldığı bilinmektedir. Karya'nın MÖ 2000'de Hititlerce de bilinen bir medeniyet olduğu göz önüne alınırsa Muğla'da yerleşimin bu tarihlere kadar geriye gittiği söylenebilir. Bazı kaynaklarda da bu bölgeye ilk yerleşenlerin Hititler olduğu yazılıdır. Sırasıyla Frig, Lidya, Pers, Makedon, Bergama Krallığı ve Roma hakimiyetini yaşayan şehir, Menteşe Bey tarafından 1284'te alınmasıyla ilk defa Türk hâkimiyetine girdi.

Yıldırım Beyazıd tarafından 1391'de Osmanlı hâkimiyetine giren Muğla'daki bu ilk Osmanlı hakimiyeti geçici olmuş, şehir 1402'de Timur tarafından alınmış ve nihayetinde 1425 yılında II. Murat devrinde tam anlamıyla Osmanlı devletine bağlanmıştır. Kentin siyasi önemi Osmanlı devrinde daha da artmıştır, çünkü Menteşe Beyliği devrinde bu bölgenin yönetim merkezi Milas iken, Osmanlı devleti bu yeni sancağın yönetim merkezi olarak Muğla'yı seçmiştir.

Muğla, Osmanlı devleti dönemi boyunca dışarıya kapalı küçük bir şehir olarak kaldı. I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Osmanlı İmparatorluğu toprakları İtilaf Devletleri tarafından paylaşılınca Muğla 11 Mayıs 1919 tarihinde İtalya tarafından işgal edildi. Anadolu'nun işgali sırasında Muğla'da Kocahan Mitingi düzenlenmiş ve tüm Anadolu şehirleri gibi Muğla'nın da bu işgallere direneceği ilan edilmiştir. Bunun üzerine kentte Vatan Müdafaa Cemiyeti, Serdengeçtiler Müfrezesi, Muğla Kuvayi Milliyesi gibi direniş komiteleri kurulmuştur. 1920'de Ankara'da açılan 1. Dönem meclisine 6 milletvekili gönderen kent İtalyanlar'ın kentte fazla etkin olmamasından yararlanarak Menderes boyunca başlayan Yunan işgaline karşı kurulan direniş faaliyetlerine katılmıştır. Ege'de 57. Tümenden kalanlarla birleşen gönüllüler, Aydın çarpışmalarında düşmana ağır kayıplar verdirmişlerdir. Ege illeri arasında Muğla işgal sırasında en fazla şehit veren il olmuştur. İç durumun karışıklığı, Yunanlar ve işgal ettiği yörelerde ekonomik egemenlik kurma düşüncesine dayanan İtalyan politikasını Muğla halkı işgal süresince kurnazca değerlendirmiş, iki ateş arasında kalmaktan kurtulmuş. Anadolu'daki durumun kötüye gittiğini anlayan İtalya, 2. İnönü Zaferi kazanıldıktan sonra ülkesindeki iç siyasal dalgalanmalarını öne sürerek 5 Temmuz 1921'de Muğla'dan ayrılmıştır.

Cumhuriyet dönemi
Cumhuriyetin kurulmasından sonraki idari yapılanmada Muğla ilinin yönetim merkezi olan şehir, dağlık yapısı ve dışarıya açılan elverişli bağlantı yollarına sahip olmadığından gelişememiştir. Yıllarca sadece il merkezi olmasının verdiği hareketlilikle gelişmeye çalışan Muğla son yıllarda özellikle üniversitenin açılması, yeni sanayi bölgesinin kurulması ve turizm faaliyetlerinin de artmasıyla dışarıya açılmaya ve gelişmeye başlamıştır.

2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile Muğla'da sınırları il mülki sınırları olan büyükşehir belediyesi kuruldu ve 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesi çalışmalarına başladı.

İklim

Nüfus

Kardeş şehirler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Muğla Büyükşehir Belediyesi

Muğla


Articles with hCards

ඊසා ගොන්සාලෙස් රෙයිනා (උපත 1990 ජනවාරි 30) මෙක්සිකානු නිළියක සහ ගායිකාවකි. ඇය මෙක්සිකානු සංගීත telenovela දී Lola Valente ලෙස භූමිකාව ආරම්බවීමට සඳහා ජනප්රිය Lola, érase una vez (2007-2008) සහ පසුව මත Clara Molina හි ප්රධාන චරිතය රඟපෑවේය.

ජීවමාන ජනයා
1990 උපත්
CS1 ස්පාඤ්ඤ-භාෂා මූලාශ්‍ර (es)

Eiza González


Iulian Iacomi () este un politician român, primar al orașului Lehliu Gară. În 2016, a fost ales deputat, dar a revenit la primărie în vara anului următor.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Social-Liberale
Membri ai Partidului Social Democrat
Primari din România

Iulian Iacomi


Mirlowe y Violeta es una serie de historietas creada en 1986 por el autor español Raf para la revista "Guai!". Durante el periodo 1988-1989, el entintado y coloreado se atribuye también a otros autores englobados bajo la firma "Equipo de Raf" que se hallaba bajo cada historieta.

Argumento y personajes
Al igual que su conocida Sir Tim O'Theo (1970), se trata de una parodia policíaca, pero orientada en este caso hacia el cine negro en lugar de Conan Doyle.

Su protagonista Mirlowe es un trasunto de Humphrey Bogart,  caracterizado por su baja estatura y su gabardina amarilla.

Su ayudante Violeta es una oronda y simpática mujer, enamorada de su jefe.

En cada historieta resuelven un caso detectivesco enigmático.

Trayectoria editorial
Tras el cierre de la editorial Bruguera, Raf hubo de crear nuevos personajes, pues no retenía los derechos de sus anteriores creaciones. Mirlowe y Violeta se publicó por primera vez en 1986 con el lanzamiento de "Guai!", siendo objeto luego de algunas recopilaciones en forma de álbumes monográficos como parte de la colección "Tope Guai!".

Durante el cambio de editorial de la revista, en 1987, se publica (sin finalizar) una de las historias, en la revista "Yo y Yo". Terminada de dibujar en 1989, algunas historietas inéditas continuarían publicándose  en la revista "Super Zipi y Zape" de Ediciones B en 1991.

Referencias

Bibliografía

Historietas de España
Historieta cómica

Mirlowe y Violeta