Jadwiga Szubartowicz (født Skawińska, 16. oktober 1905 i Lublin - 20. juli 2017) er en polsk kvinde, der med en alder på 111 år var indtil sin død  en af verdens ældste mennesker.

Referencer

Ældste mennesker i nyere tid
Personer fra Lublin

Jadwiga Szubartowicz


|| ගෝඨාබයියා || 2019 නොවැම්බර් || බැසිල් රාජපස්ස

ජනාධිපති ආර්යාවෝ - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති ආර්යා ලයිස්තුව


Río Jacaguas es un río en Juana Díaz Puerto Rico, Puerto Rico.

Véase también
 Geografía de Puerto Rico

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de Puerto Rico
Ríos de Ponce, Puerto Rico

Río Jacaguas


An Phleum crypsoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni D'urv., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Phleum crypsoides in nahilalakip ha genus nga Phleum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phleum

Phleum crypsoides


Pjevčić (lat. Tripterygion), rod grgečki iz porodice Tripterygiidae. Postoje četiri priznate vrste manjih morskih riba od kojih neke žive i u Jadranu.

Vrste
 Tripterygion delaisi Cadenat & Blache, 1970 Pjevčić peteroprugi, Pjevčić žuti
 Tripterygion melanurum Guichenot, 1850 Pjevčić oštronosić sićušni
 Tripterygion tartessicum Carreras-Carbonell, Pascual & Macpherson, 2007
 Tripterygion tripteronotum (Risso, 1810) Pjevčić oštronosić

Izvori

Grgečke

Pjevčić


Koca Davut Paşa (? - 20 Ekim 1498 Dimetoka) II. Bayezid saltanatında 1483-1497 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Arnavut asıllıdır. Macaristan ve Venedik topraklarına yapılan akınlardaki başarılarından dolayı Ankara Sancakbeyliği'ne, ardından da Anadolu Beylerbeyliğine getirildi (1473). Otlukbeli Savaşında öncü kuvvetlere kumanda etti. 1477'de yapılan Tuna Boyu seferine katıldı ve top mermisiyle yaralandı. Aynı yıl Rumeli Beylerbeyliğine tayin edildi. 1478'de İşkodra seferinde Jebyak'ı ele geçirdi. Yine aynı yıl Bosna sancakbeyliğine tayin edildi.

II. Beyazıt'ın tahta çıkışından sonra tekrar Rumeli Beylerbeyliğine tayin edildi. 1483'te tekrar Anadolu Valisi tayin edildi ve önce vezir, sonra İshak Paşa'nın yerine veziriazam oldu ve Macarlara karşı Rumeli'yi savunmakla görevlendirildi. Aynı yıl Memlükler üzerine gönderildi. Adana ve Tarsus'u geri aldı ve Turgutoğulları'nı Osmanlı Devleti'ne bağladı. 1492'de Arnavut asileri üzerine gönderildi ve birçok esirle geri döndü.

1497'de on dört yıl sürdürdüğü veziriazamlık görevinden azledilerek 300.000 akçe maaşla Dimetoka'ya zorunlu ikamete gönderildi.

Dimetoka'da 20 Ekim 1498'de öldüğünde 1 milyon düka gibi büyük bir servetin sahibi olduğu kaydedilmektedir. İstanbul'da yaptırdığı "Davut Paşa Camii" ve külliyesi içinde bulunan Davut Paşa Türbesi'nde gömülüdür.

Eserleri
İstanbul Avratpazarı'nda (günümüzde Fatih ilçesi sınırları içindeki Cerrahpaşa Semti) cami, imaret, çeşme, medrese ve türbeden oluşan ve kendisi ile adını taşıyan Davud Paşa Külliyesi'ni, Üsküp'te yine kendi adını taşıyan çifte hamamı yaptırmıştır. Külliyesindeki türbeye gömülmüştür.

İstanbul'daki Davutpaşa semti onun adını taşımaktadır. Avrupa'ya sefere çıkan Osmanlı ordularının uğurlandığı sahra olan ve bütün dönemlerde askeri amaçlarla kullanılmış bulunan bu mevkide Fatih Sultan Mehmet için bir ordugah köşkü olan ilk yapıyı inşa ettiren kişi olduğu için burası Davutpaşa Sahrası (daha sonra Davutpaşa Kışlası vs.) olarak anılagelmiştir.

Külliyesinin bir parçasını oluşturan ve yüzyıllar içinde deprem ve yangın gibi nedenlerle harap duruma düşmüş Fatih Davutpaşa Medresesi'nin aslına uygun şekilde restore edilerek Türk Diyabet Vakfı hizmetine verilmesi projesi yapılmış ise de, kaynak yetersizliğinden gerçekleştirilememiş olup, medrese hâlen yıkıntı halindedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Arnavutum

Osmanlı sadrazamları
Osmanlı padişah damatları
Osmanlı Arnavutları
15. yüzyılda Osmanlılar
1498 yılında ölenler
Kütahya tarihi
İstanbul'da defnedilenler
Bosna Sancak beyleri
Doğum tarihi bilinmeyenler
Osmanlı Anadolu valileri

Koca Davud Paşa


إعلان عن جريمة  هي رواية بوليسية لأجاثا كريستي، نُشرت للمرة الأولى في المملكة المتحدة عن نادي كولنز للجرائم في يونيو 1950 وفي الولايات المتحدة عن دار دود وميد للنشر في الشهر نفسه. بيعت نسخة الإصدار البريطاني مقابل 8 شلنات و6 بنسات، أما نسخة الإصدار الأمريكي فكان سعرها 2.5 دولار أمريكي.

تضم الرواية محققة كريستي الشهيرة، الآنسة ماربل، وتُعتبر من كلاسيكيات رواية الجريمة. رُوِّج للكتاب بقوة إبان نشره في عام 1950 كونه كتاب كريستي الخمسين، غير أن هذا الترتيب في الحقيقة لا يكون صحيحًا إلا بأخذ مجموعات القصص القصيرة البريطانية والأمريكية في الحسبان. وكان قد سبق طرح حبكة الحكاية في قصة كريستي القصيرة التي تدور حول الآنسة ماربل بعنوان «المرافق»، حيث تعيش الشخصيات في ليتل بادوكس.

القيمة الأدبية والأصداء
بعد خمس سنوات لم يراجع خلالها أيًا من روايات كريستي البوليسية، كان جوليان ماكلارين روس سخيًا في مدح الكتاب في عدد مجلة ذا تايمز ليتراري سبليمنت الصادر في تاريخ 23 يونيو 1950، حيث قال: «لطالما استحقت أي رواية جديدة تصدر للسيدة أجاثا كريستي أن تتصدر أي قائمة روايات بوليسية، وها هو كتابها الخمسون، بعنوان إعلان عن جريمة، يؤكد بصرامة على أحقيتها بعرش الأدب البوليسي. الحبكة مبدعة كعهدها، الكتابة أشد حذرًا، الحوار يجمع بين الحكمة وسرعة البديهة، في حين أن التشويق ينشأ منذ البداية تمامًا، ليستمر ببراعة وحِرفية حتى آخر ما تتكشف عنه الرواية: ولا شك أن القارئ الذي يحدس بهذا سيكون قارئًا ذكيًا. وعلى الرغم من إنصاف السيدة كريستي الدقيق المعهود في توزيع أدلتها، فالانتباه الشديد للنص ضروري من أجل الوصول إلى حل صحيح للغز قبل أن ترفع الآنسةُ الداهيةُ ماربل النقابَ عن المجرم»، وتُختتم المراجعة بقوله: «في جعبة السيدة كريستي العديد من المفاجآت إضافة إلى المفاجأة الرئيسية، وها هي مرة أخرى (إلى حد ما نستطيع أن نقوله دون إفساد المتعة على القارئ) تخوض تجربة جديدة من خلال خلقها لقاتل ضعيف رؤوف يتحمل رغم ذلك مسؤولية موت ثلاثة أشخاص: وكون شخصية كهذه قادرة على أن تبدو منطقية في التحليل الأخير هو أمر يستدعي مدح فطنة الكاتبة السيكولوجية وأصالة نظرتها».

وقال موريس ريتشاردسون في عدد 4 يونيو 1950 من صحيفة ذا أوبزرفر: «لقد اختارت من أجل كتابها الخمسين بيئة مكانية متمثلة بقرية سكنية حميمية مع ظهور متأخر لمحققتها المفضلة، الآنسة ماربل اللعوب حادة الذكاء ذات الشعر الفضي. ليس هذا العمل واحدًا من أفضل ما كتبت، لكنه يقدم ترفيهًا سلسًا جدًا. قد يحتفي رئيس الوزراء (كليمنت أتلي)، وهو من أشد معجبيها حماسة، بهذا اليوبيل على نحو مناسب من خلال تقليدها وسام الإمبراطورية البريطانية». (ولم تحصل كريستي على الوسام المذكور حتى عام 1971).

وقد نوّه نورمان شريبنل في عدد صحيفة الغارديان الصادر في 9 يونيو 1950 إلى أن هذا هو كتاب كريستي الخمسين وقال إن تعقّب الجريمة سارَ في «لعبة جماعية منسوجة ببراعة».

وعبّر ناقد مجهول الاسم عن رأيه في عدد 30 سبتمبر 1950 من صحيفة تورنتو ستار اليومية قائلًا: «تعرضُ إعلان عن جريمة كل الخفة البارعة وقوية الحبك التي تعوّد المرء على انتظارها من أجاثا كريستي... تتمتع رواية اليوبيل البوليسية هذه برشاقة وبراعة في البناء على نفس الطريقة التي تألقت أجاثا كريستي فيها طوال سنوات».

وقال روبرت بارنارد: «إعادة عمل فائقة الروعة على بيئة كريستي المكانية وإجراءاتها المعتادة، لا يشوبها سوى إفراط في القتل في النهاية. الكتاب مرتبط ارتباطًا بعيد الصلة بقصة «الرفيق» من مجموعة «ثلاثة عشر لغزًا» القصصية».

وفي مقالة «بينج!» في عدد مجلة إنترتينمنت ويكلي رقم 1343-1344 (26 ديسمبر 2014 – 3 يناير 2015)، اختار الكتّاب إعلان عن جريمة كواحدة من الكتب المفضلة لدى المجلة في قائمة «تسع روايات عظيمة لكريستي».

ملخص الرواية

الحبكة
القصة تبدأ أحداثها، بعد أن لاحظ الجيران في جريدتهم الصباحية عن وجود إعلان عن جريمة بجانب الإعلانات التجارية الأخرى، وقد كُتِبَ الإعلان على النحو التالي: "إعلان عن جريمة في لتل بادوكس في يوم الجمعة من 29 أكتوبر، في الساعة السادسة والنصف مساء برجاء يا أصدقائي الدعوة للمقربين فقط"، فيثير ذلك فضولهم ليقرروا بعدها زيارة مس بلاكلوك في بيتها، متظاهرين بأنهم لم يقرؤوا الإعلان الذي تحدث عن الجريمة وأن زياراتهم تلك مجرد زيارة عابرة.

الغريب في الأمر أن مس بلاكلوك وجميع من يسكن معها ليس له علم عن هذا الإعلان الذي بدا وكأنه مزحة ثقيلة، حيث ينكر كل من في البيت أنه له شأن من هذا الإعلان، أما الطاهية ميتزي فتصر على رأيها الإعلان هذا ماهو إلا مؤامرة ضدها قام بها النازيون لاغتيالها.. فيبدأ مجيء الجيران واحداً تلو الآخر لزيارة مس ليتي بلاكلوك، بدءاً من الكولونيل هارتشي وزوجته، ثم مسز سويتنام وإبنها أدموند، مروراً بالعانستين الحبيبتين مس هنشليف ومارجاترويد، وأخيراً زوجة القسيس مسز هارمون الذي رفض زوجها القسيس المجيء لمنزل مس بلاكلوك لانشغاله في بعض الأمور.

ثم تنطفيء الأنوار فجأة في الوقت الموعود، ويحدث هرج ومرج بين الحاضرين، حتى يدخل من الباب شخص مجهول ممسكاً بيده البطارية أو الكشافة التي تنير في الظلام، ولم يتمكن أحداً من الحضور الرؤية على الإطلاق بسبب الإضاءة القوية الموجهة للوجوه مباشرة في هذا الظلام الحالك، فصاح الشخص المجهول بصوت أجش، قائلا بلهجة أبطال الأفلام البوليسية: "إرفعوا أيديكم إلى الأعلى"، ثم يسمع الحضور ثلاثة اصوات لطلقات نارية، وتنتهي بعد ذلك بهدوء تام، وبلمسة سحرية تفتح إضاءات المنزل وحدها، ليجد الجميع أن الشخص الغريب الذي صاح بصوته ملقياً على الأرض وقد فارق الحياة، ومن الجانب الآخر مس بلاكلوك تقف بعيداً وخائفة بعد أن كان أذنها اليمنى ينزف دماءاُ غزيراً..

فجاء المفتش كرادوك ليكشف عن هذا الجريمة التي تعد إلى حد كبير غريبة من نوعها، ففي أول الأمر، اعتقد أن رودي كيرز (الشخص الذي فتح الباب، والذي أصبح مقتولاً) كان بنيته أن يقتل مس بلاكلوك التي كان يزورها دوماً لإعطاءه مبلغ من المال، وكان هي من جانبها ترفض المساعدة، وفي ليلة الحادث حاول رودي قتل مس بلاكلوك ولكن بعد أن فشل بذلك، قام بقتل نفسه منتحراً. لكن بعد التحقيق المطول، انتبه المفتش كرادوك أن رودي نفسه لم يكن هو حامل المسدس، وربما لم يكن في نية رودي قتل أحد، وأن هناك شخص آخر -إما أن يكون أحد الجيران، أو من الذين يعيشون في المنزل نفسه- قد حاول فعلاً قتل مس بلاكلوك..

ثم تأتي مس ماربل السيدة الكهلة التي تهوى الأبحاث الجنائية وكشفها، بعد أن طلب منها الشرطة الحضور للكشف عن أسرار الجريمة، فتسكن مس ماربل أخيراً في منزل القسيس، وتبدأ بسحب خيوط الجريمة رويداً رويداً.

يسأل المفتش كرادوك مس ليتيتيا بلاكلوك عن احتمالات التي من الممكن أن تكون السبب وراء هذه الجريمة، فتقول مس بلاكلوك: أنها بعد فترة وجيزة جداً، ستصبح ثرية جداً وذات ملايين. فيسألها المفتش عن المقصود من كلامها، فتبدأ مس بلاكلوك بشرح قصة حياتها، حيث أن أسرتها الإنكليزية تعيش في سويسرا البلد الأمن آنذاك، أما هي فعاشت في انكلترا في جو الحروب والمشاحنات السياسية، وكانت هي -أي مس ليتيتيا بلاكلوك- تعمل سكرتيرة خاصة للمليونير المشهور جويدلر، وقد ساعدته مراراً في حل أزماته ومشاكله المتعلقة بالأمور الإدارية، ولولاها، لما حافظ جويدلر على تلك الممتلكات الضخمة. فأضطرت ليتي مس بلاكلوك ترك انكلترا لتعيش في سويسرا مع اختها المريضة والمشوهة شارلوت بلاكلوك، وكانت شارلوت دوماً مريضة حتى ماتت أخيراً. فعادت ليتيتيا من حيث جاءت، إلى انكلترا، ثم يموت أيضاً مديرها جويدلر، تاركاً وراءه الثروات الهائلة، وقد حرم جويدلر أخته سونيا من أن ترث شيئاً من ملايينه لمشاكل أسرية بينهما، وهذه سونيا لديها توأمين بيب وإيما -ذكر وأنثى-. أما ثروة جويدلر فقد وجهت كلها لزوجته وقد اشترط ان تنتقل الثروة بعد أن تموت زوجته إلى مس بلاكلوك، سكرتيرته، امتناناً لها على معروفها القديم..

وكان الكثير من سكان إنكلترا بعد الحرب العالمية الثانية قد قاموا بتغيير أسماءهم الأصلية بأسماء أخرى مزيفة، وقد كان من المحتمل جداً أن يكون أحد الجيران هو إما سونيا أو بيب أو إيما، المحرومين من الورث. وقد قاموا بتغيير أسماءهم الأصلية وجاءوا -أو جاء أحدهم- في ليلة الحادث لمس بلاكلوك وأراد قتلها قبل أن تموت أرملة جويدلر، لتتحول الملايين قسرياً وشرعياً لأبناء سونيا. بل أن هناك احتمالات أكبر أن المجرم ربما يكون هو أحد أفراد البيت نفسه، وخاصة بعد أن تخبرهم مس بلاكلوك المحققون أنها شخصياً لا تعرف أي من سكان المنزل معرفة شخصية سوى صديقتها -صديقة الطفولة والصبا- مس دورا بانر

وتتوالى الأحداث حتى يأتي يوم يكون فيه عيد ميلاد دورا بانر، ويأتي الزوار جميعهم مرة أخرى، ويذوق الجميع كعكة ميتزي الشهيرة التي يلقبها باتريك بكعكة الموت الشهي، لكن الأمر المحزن هو أن دورا تموت في اليوم التالي من الحفل بعد أن تناولت حبات الأسبرين المسمومة التي كانت موضوعة بجانب سرير مس بلاكلوك. وهذه إشارة أن القاتل الخفي قد حاول ثانية قتل مس بلاكلوك بتكمين السم داخل حبات الأسبرين التي تملكها هي -أي مس بلاكلوك-.

بعد عدة أيام من موت دورا، تتناقش المحبوبتين مس هنشليف ومس مارجاترويد وهما في منزلهما حول الضحيتان اللذان ماتا، بدءاً من السويسري رودي كيرز، وأخيراً الضحية الجديدة دورا بانر، وكان حديثهما بصوت عالٍ جداً بحيث أنها قد تصل للخارج، وتنصح مس هنشليف محبوبتها أن تتذكر أين كانت واقفة ليلة الحادث الأول، فأجابت أنها كانت تقف خلف الباب مباشرة، الباب الذي فتحه السويسري صائحاً بالجميع أن يرفعوا أياديهم، وقد رأت بعينها -أي مس مارجاترويد- الوجوه حين قام السويسري بتوجيه الإضاءة نحوهم، وبذلك يكون من المحتمل جداً أن تكشف مس مارجاترويد من هو الشخص الذي لم يكن في الغرفة وقت حلول الظلام فيها، وخاصة أن الدلائل البوليسية تشير أن القاتل كان هو أحد الأشخاص الموجودين بالمنزل وبطريقة خفية تسلل هذا القاتل خلف رودي كيرز وقام بقتله، بدأت مس مارجاترويد تستذكر الوجوه واحداً وراء الآخر، لم يقاطعها سوى رنين الهاتف الذي يقول لمس هنشليف أن كلبتها موجودة في المحطة وعليها أن تأتي الآن لتأخذها.. وبينما مس هانشلف خارجة، تمتمت مس مارجاترويد بصوت مسموت: إنها لم تكن موجودة، فخرجت مس هانشلف لتحضر كلبتها، حتى جاء المجرم -أو بالأحرى المجرمة- وقامت بخنق مس مارجاترويد التي اكتشفت من هو الذي كان الشخض الغائب وقت ليلة الحادث، حتى ماتت شنقاً.

بدأ التحقيق مجدداً ضمن الأشخاص جميعهم، سواءً سكان المنزل أم لا، إنما اقتصر نطاق البحث هذه المرأة حول النسوة بسبب تلك الجملة التي قالتها مارجاترويد قبيل وفاتها.. وفي التحقيق، تعترف جوليا سمسون أنها هي التوأم إيما، أما باتريك فهو باتريك حقيقي، وله صلة قرابة حقيقية أيضاً من المس ليتي بلاكلوك، وكان السبب في تزييف شخصيتها أنها كانت بودها لو أن تتعاطف معها مس بلاكلوك حين ترث ملايين خالها، وهي الملايين التي حرمت منها أمها، وحين سألتها مس بلاكلوك عن أخيها التوأم بيب، أجابت بأنها لا تعرفه على الإطلاق وخاصة أنهما افترقا منذ الثالثة من عمرها..

وأثناء التحقيق التفت المحقق كرادوك إلى إدموند سوتنام، موجهاً تهمة إليه بأنه من المحتمل أن يكون هو التوأم بيب، بعد أن اعترفت جوليا أنها هي التوأم إيما، وفي هذه الأثناء تتقدم فليبيا، البستانية والمقيمة لدى مس بلاكلوك، وتعترف بأنها هي التوأم بيب، وأن الجميع كان يعتقد أن بيب هو أخ وليس أخت، بسبب ذكورية الاسم، وقد تعمدت إخفاء شخصيتها حتى ترث مس بلاكلوك الملايين، ثم تثير عواطفها لتساعدها في نفقة تعليم إبنها. بعد ذلك تأتي الطاهية ميتزي متقدمة نحو المفتش لتخبره أمام الجميع بأنها تعرف سراً قد خبأته منذ ليلة الحادث الأولى وأن القاتلة التي قتلت رودي كيرز هي ليست إلا مس بلاكلوك نفسها، إنصدم الجميع حيال هذه التهمة اللامبرر لها..

النهاية
تأتي مس ماربل، كاشفة أسرار الجريمة، لتثبت للجميع أن مس بلاكلوك هي فعلاً المجرمة الحقيقية، وأنها قتلت الضحايا الثلاثة، رودي كيرز، وصديقتها المفضلة دورا بانر، وأخيراً مارجاترويد. وقبل أن تبدأ بسرد الأدلة اشارت للجميع أن مس ليتي، هي ليست ليتيتيا بلاكلوك كما يتصورها الجميع، إنما هي شارلوت بلاكلوك، الأخت المريضة والمشوهة والتي يُعتقد أنها ماتت في سويسرا، أما ليتيتيا الحقيقية، ليتيتيا السكيرتيرة، ليتيتيا التي سترث الملايين، هي مس بلاكلوك الميتة.. ثم تسرد مس ماربل الأدلة على شكل التالي:

-كانت شارلوت مريضة بسبب الأورام التي تكاثرت حول رقبتها مما أدى إلى تشوه منظرها وعزلها عن الناس، فجاءت إليها أختها ليتيتا لتعالجها على حسابها، فشفيت شارلوت بعد مرضها تماماً، ولكن بعد ذلك بفترة ماتت ليتيتيا بسبب مرض مجهول، تقدمت شارلوت للسكن في إنكلترا باسم أختها المزيف ليتيتيا، وهذا كله لأجل ملايين أختها التي ستأتي قريباً بعد موت أرملة جويدلر. ولم يكن أحد سيشك فيها، وخاصة أن الأخت المريضة هي دوماً شارلوت وليست ليتيتيا.

-منذ بداية القصة حتى نهايتها تكون مس بلاكلوك -شارلوت- تضع عقد لؤلؤياً حول رقبتها، لتخفي آثار العملية، التي جرتها، حتى لا يكشف أمرها.

- قامت مس بلاكلوك بسرقة المسدس الخاص لكولونيل هارتشي، لتنفذ فيه عملية قتل رودي كيرز. مما حدا بالمفتشين ان يشكوا بالكولونيل نفسه.

- وافقت مس شارلوت بلاكلوك على إحضار الأخوين بارتيك وجوليا -والتي كان يعتقد أنها جوليا فعلاً- إلى بيتها للإقامة معها، لأن الأخوين لا يعرفناها، فالقرابة العائلية بينهما بعيدة، ثم أن الأخوين سينادونها بالعمة ليتي، وهذا سيؤكد شخصيتها المزيفة أمام الجيران إذا تطلب الأمر.

-رودي كيرز كان يعمل ممرضاً لدى شارلوت، وحينما غادر إلى انكلترا هربا من الحكومة السويسرية، بدأ يندفع بالحديث مع شارلوت حين رأها للوهلة الأولى.. فخشيت مس بلاكلوك من أن يفتضح أمرها من قبل هذا الشخص، لذا اضطرت بعد ذلك بأن توقعه في كمين يؤدي إلى موته بأن تخبره بأنه سيكون في بيتها دعابة جديدة من نوعها، وهي الإعلان عن جريمة، وأقنعت رودي كيرز أنها مجرد حفلة للتسلية والمرح لا أكثر ولا أقل. لكن ما كان يدور في خلد شارلوت هي التخلص من هذا السويسري الذي سيضيع فرصتها الثمينة إذا كشفها يوماً عن حقيقتها.

-دورا بانر، كانت لديها صداقة عميقة جداً مع الأختين شارلوت وليتيتيا، ولكن بعد سنين طويلة، أصحبت غير قادرة على انفاق نفسها، فترجت صديقتها شارلوت أن تسكن معها في المنزل، فوافقت فوراً، ولكن بشرط أن تساعدها دورا على فهم الحقيقة، وهي أن تساعدها على إخفاء شخصيتها، فشارلوت اليوم أصبحت ليتيتيا، لقد ماتت ليتيتا وانتهى الأمر، لما عليها إذن أن تضيع تلك الثروة! فتفهمت دورا وأبدت موافقتها فوراً، ولكنها كانت دوماً ترتكب الأخطاء حين كانت تناديها باسم المدلل لأختها الميتة لوتي، بدلاً من ليتي. وصارت تكشف الأدلة على جهل من أمرها، التي حصلت في ليلة الحادث، والتي من شأنها قد تكشف جريمة مس بلاكلوك.. واضطرت بعدها -أي شارلوت- أن تتخلص منها، بعد أن وضعت السم في أقراص الإسبرين التي تملكها، وقد كانت تعلم جيداً بأن دورا ستصاب بالصداع إذا تذوقت كعكة الموت الشهي التي تعدها ميتزي الغنية بالدسم والسكر، وبذلك تكون قد تخلصت من دورا أولاً، وثانياً أنها جعلت المفتشين يتأكدون فعلاً أن هناك قاتل ينتظر موت مس بلاكلوك، ولكنها -أي شارلوت- آثرت على نفسها أن تموت صديقتها العزيزة، لذا جعلتها تموت وهي سعيدة في ليلة ميلادها، ودون أي ألم.

- وأخيراً كان مقتل مارجاترويد هو أمر لابد منه، بعد أن اكتشفت أن مس بلاكلوك نفسها، لم تكن في الغرفة وقت الحادث.

ثم وفي نهاية القصة، يتزوج الحبيبين فيليبا-بيب- وإدموند، والحبيبين الآخرين جوليا-إيما- وباتريك، بعد أن ورثا الملايين خالهما، بعد أن تتوفى أخيراً أرملة جويدلر في نهاية القصة..

الشخصيات
 مسز سوتنهام، أرملة تعيش مع ابنها الوحيد إدموند
 إدموند سويتنام، شاب يهوى التأليف الأدبي
 مس ليتيشتيا بلاكلوك، امرأة في الخمسينات من عمرها، ولها منزل خاص، وتنادى باسم المدلل لها: ليتي
 الكولونيل هارتشي إستر بروك، ضابط متقاعد كان يعمل بالهند يعيش مع زوجته
 مسز إستر بروك، زوجت الكولونيل هارتشي
 باتريك سيمسونز، له قرابة بعيدة لمس بلاكلوك، ويناديها عمتي
 جوليا سيمسونز، أخت باتريك
 مس مارجا ترويد، امرأة تعيش في منزل بولدرز مع صديقتها مس هنشليف
 مس هنشليف، أو الملقبة بـهنش وهي امرأة مسترجلة، تعيش مع حبيبتها مارجا في منزلهما الخاص
 الأب جوليان هارمون، قسيس البلدة
 مسز هارمون، زوجة القسيس
 مس دورا بنرا، الملقبة بـبني الصديقة المفضلة لمس بلاكلوك، وتعيش معها في منزلها
 مسز فيليبا هايمز، أرملة وأم لإبن صغير، وهي بستانية تعمل لدى أسرة آل لوكاس، وقامت بتأجير غرفة في منزل مس بلاكلوك
 ميتزي، طاهية غجرية تخدم في منزل مس بلاكلوك، عصبية المزاج بسبب ما فعله النازيون بحق أرواح أسرتها
 رودي كيرز، شاب سويسري يعمل في فندق رويال سابا، ويعد الضحية الأولى في الرواية
 المفتش ديرموت كرادوك، المحقق الرئيسي في القضية.
 مس ماربل
 مس ميرنا هاريس، فتاة تعمل بمطبخ فندق رويال سابا، وصديقة لرودي كيرز

بعض الطرائف
- شخصية أدموند سويتنام، وهي الشخصية التي خلقتها أغاثا كريستي في قصتها الإعلان عن الجريمة، كان شاب في الثامنة والعشرين من عمره، يهوى الآداب والروايات الفنية، وفي إحدى الفقرات أشارت بإن أدموند يكتب قصته المسماة بـذاكرة الأفيال، وبعدها بفترة، قامت أغاثا كريستي بكتابة رواية بوليسية جديدة تحمل نفس الاسم.

- كعكة الموت الشهي، وهي الكعكة التي تعدها الطاهية ميتزي في هذه القصة، الطريف بالأمر أن الكعكة هذه هي كعكة حقيقية تذوقتها أغاثا كريستي في منزل أحد الأصدقاء، وقد كتبت في مقدمة هذه الرواية، في صفحة الإهداء، أنها تهدي هذه الرواية لصديقها الذي أعد لها كعكة الموت الشهي.

أفلام ومسرحيات مقتبسة من رواية "إعلان عن جريمة
 في عام 1977 مثلت هذه الرواية على المسرحية.
 في عام 1985 أنتج أول فيلم طبقاً لهذه الرواية على يد المخرج البريطاني دافيد جيلز، بإنتاج من بي بي سي وقد قامت الممثلة البريطانية جوان هيكسون بتمثيل دور مس ماربل، وأما الممثلة أرسولا هويلز بدور مس بلاكلوك.
 وفي عام 2005 أنتج الفيلم مرة أخرى من قبل شبكة ITV، فقد أدت جيرالدين ماك إيوان بدور مس ماربل، وأدت دور مس بلاكلوك الممثلة البريطانية زوي وانماكر، في حين قام الممثل النرويجي كرستيان بدريسن بدور رودي كيرز. وقام بإخراج الفيلم المخرج البريطاني جون ستريكلاند.

تختلف الرؤية الأخيرة للفيلم التي أنتجت عام 2005 وبصورة كبيرة وعميقة عن الفيلم الأول وبل عن الرواية نفسها، فقد أعيدت السيناريو القصة جذرياً وتبديل بعض الفقرات، وإزالة وإضافة مشاهد كثيرة، لكن جوهر القصة لا تزال على حالها، في حين أن هناك شخصيات كثيرة حذفت من الفيلم، فقد أزيلت الشخصيتان القسيس وزوجته، وكذلك زوجة الكولونيل هارتشي، مع الاحتفاظ بشخصيتها كزوجة هاجرت زوجها الكولونيل مدمن الكحول. أما مسز سويتنام، أصبحت أقل هرماً وكهولة، وتحاول بشتى الطرق أن تتقرب من الكولونيل ليتزوجها، في حين أن إبنها أدموند له صورة تختلف جذرياً عن الفيلم الأول أو الرواية، فهو لا يهوى التأليف الأدبي، ولا يميل عاطفياً لفيليبا، ويحاول بجميع وسائله أن يبعد أمه عن الكولونيل، مما حدا به أن يفضحه أمام الشرطة أنه هو مالك المسدس الذي قتل به رودي كيرز. وأما المحبوبتين هانشليف ومارجاترويد فأصبحتا أصغر سناً، وأكثر شباباً وحيوية، ورومانسيتين بصورة واضحة لدى المشاهد. في حين شخصية المفتش كرادوك أصبحت اقل حدة وجدية مما كان عليه سواءً في الفيلم الأول أو الرواية.

الترجمة العربية

 إعلان عن جريمة، مكتبة جرير.
 إعلان بالقتل، الحرية للنشر والتوزيع.
 الجرائم الثلاث، دار ميوزيك للنشر.

روابط خارجية

 معلومات حول الرواية في الموقع الرسمي لأغاثا كريستي (باللغة الإنجليزية).
 معلومات حول حلقة مسلسل أغاثا كريستي ماربل المقتبسة من الرواية (باللغة الإنجليزية).

مراجع

روايات بريطانية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات الآنسة ماربل
روايات إثارة
روايات بريطانية أنتجت سينمائيا
روايات بريطانية في 1950
روايات متلفزة
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة

إعلان عن جريمة


An Eragrostis spicata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey. An Eragrostis spicata in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis spicata


Jack Colvin (13 de octubre de 1934 - 1 de diciembre de 2005) fue un actor estadounidense de teatro, cine y televisión, conocido por su papel del reportero Jack McGee del periódico National Register en la serie de televisión The Incredible Hulk (1977-1982) y su secuela en 1988 en la película para la televisión, y como el Dr. Ardmore en Child's Play.

Biografía
Nacido en Lyndon (Kansas), empezó su carrera desde niño. A los 17 años se volvió estudiante de Michael Chekhov. Aunque apareció en películas tenía preferencia por el teatro. Entre sus papeles están los de Marchbanks en Cándida, Mercucio en Romeo y Julieta, Morgan Evans en The Corn is Green, Algernon en The Importance of Being Earnest, Constantin en The Seagull, y Edmund en Long Day's Journey into Night. Apareció en películas como They Shoot Horses, Don't They?, Scorpio, Rooster Cogburn, Jeremiah Johnson y The Stone Killer. Junto con Yvonne Wilder actuó en comedia en la década de 1960 y aparecieron en la televisión en The Dean Martin Show, The Ed Sullivan Show y The Tonight Show with Johnny Carson, finalizando en el Carnegie Hall en Nueva York. Otros papeles fueron en The Incredible Hulk, en el papel de Jack McGee un reportero obsesionado con perseguir a Hulk, The Six Million Dollar Man, Kojak, y The Bionic Woman por mencionar solo algunas. Durante los años 1980 siguió desempeñando más papeles en series cómo  Washington (1985), MacGyver (1986) apareciendo sólo en un episodio, El espantapájaros y la señora King (1987), y de vuelta en su personaje de Jack McGee en el telefilme The return of the incredible hulk (1988), ese mismo año apareció en la película famosa de terror Child's Play (1988)  a partir de ahí Colvin empezó a alejarse a muy a menudo de la actuación ya que para fines de 1988 sufrió su primer derrame cerebral eso le impidió aparecer en las dos últimas películas de Hulk (1989 y 1990), a principios de los años 1990 Colvin fue apartándose tanto de la actuación hasta el punto de retirarse por completo, su último trabajo en funciones cómo actor fue en un episodio de Murder, She Wrote a principios de 1991, de ahí hasta su fallecimiento en el 2005  sus últimos catorce años de vida desapareció de la fama sin dejar rastro.

Ganó el Drama-Logue Award en las categorías de actor, director de teatro, dramaturgo, productor de teatro y diseño de producción.

Colvin estuvo como director artístico del Michael Chekhov Studio hasta su fallecimiento debido a complicaciones de un accidente cerebrovascular.

Filmografía

 The Rat Patrol (1966-1968)
 How Sweet It Is! (1968)
 Viva Max! (1969)
 Monte Walsh (1970)
 Las aventuras de Jeremiah Johnson (1972)
 Hickey & Boggs (1972)
 The Life and Times of Judge Roy Bean (1972)
 Scorpio (1973)
 The Stone Killer (1973)
 The Terminal Man (1974)
 The Crazy World of Julius Vrooder (1974)
 Rooster Cogburn (1975)
 Embryo (1976)
 Exo-Man (1977)
 The Incredible Hulk (1977-1982) — Jack McGee
 The Incredible Hulk Returns (1988) — Jack McGee
 Child's Play (1988)
  Murder She Wrote, 1 episodio (1991)

Referencias

Enlaces externos

Jack Colvin (1934 - 2005) en Find a Grave
Ficha en la NNDB

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de Kansas

Jack Colvin


Die Schlacht bei Soissons () war eine militärische Auseinandersetzung bei Soissons am 15. Juni 923, bei der zwei westfränkische Armeen aufeinandertrafen, die jeweils von einem König angeführt wurden: auf der einen Seite der legitime und abgesetzte Karolinger Karl der Einfältige, auf der anderen Seite der von einer Adelskoalition gewählte Robertiner Robert I. Die Schlacht endete mit dem Tod Roberts, aber auch dem Sieg seiner Seite. Er wurde als König durch seinen Schwiegersohn Rudolf von Burgund ersetzt. Karl der Einfältige geriet wenig später in Gefangenschaft und starb sechs Jahre später im Kerker.

Vorgeschichte
Nach dem Tod des letzten ostfränkischen Karolingers, Ludwig des Kinds, im Jahr 911, hatte der lotharingische Adel Karl, den nunmehr einzigen überlebenden Karolinger, zur Übernahme der Macht eingeladen. Karl drang in Lothringen, dem Stammland seiner Familie, ein und eroberte das Gebiet. Gestützt auf den lotharingischen Adel konsolidierte er dort seine Herrschaft und verständigte sich darüber mit dem Ostfrankenkönig Heinrich I., mit dem er 921 den Vertrag von Bonn zur gegenseitigen Anerkennung der Besitzstände schloss.

Karl hatte damals bereits begonnen, sich nach der Aushöhlung seiner Macht im Westfrankenreich zunehmend auf lotharingische Kräfte zu stützen. Sein besonderer Günstling wurde der Lothringer Hagano. Dies erzürnte den westfränkischen Adel, da Hagano ein Landesfremder und überdies von niedriger Herkunft war. Nachdem mächtige Adlige 920 auf einem Reichstag zu Soissons von Karl vergeblich die Entlassung Haganos gefordert hatten, sagten sie sich von ihm los. Als Karl nicht nur an Hagano festhielt, sondern auch noch beschloss, ihm die Abtei Chelles zu geben, führte dies zum Konflikt mit den Robertinern und ihren Verbündeten, denn die Äbtissin Rothild von Chelles war die Schwiegermutter Hugos des Großen, des Sohns von Markgraf Robert von Neustrien, dem Oberhaupt der Robertiner als Bruder des verstorbenen Königs Odo. Robert wurde am 29. Juni 922 von den oppositionellen Adligen zum Gegenkönig erhoben. Am 30. Juni wurde er in aller Eile in Reims von Erzbischof Gautier von Sens in Vertretung des sterbenden zuständigen Erzbischofs von Reims Hervé – dessen Einverständnis unterstellend – gesalbt.

Karl widersprach der Absetzung und der seiner Ansicht nach illegalen Salbung Roberts. Mit der Neutralität Heinrichs I. im Rücken (der Anfang 923 auch mit Robert einen Freundschaftsvertrag schloss) ließ Karl sich Zeit bei der Organisation eines Gegenschlags, den er aus Lotharingien und von der Normandie her führen wollte, wo er Unterstützung für seine Position hatte. Das Aufstellen der Armee dauerte rund ein Jahr, aber Karl brachte dabei rund zehntausend Fußsoldaten und tausende Ritter sowie das benötigte Material zur Belagerung der Festungen auf.

Der Normannenführer Rollo, der Karl sein Lehen verdankte, eröffnete die Kämpfe im Frühjahr 923 im Westen. Die Gegenseite positionierte sich an den Ufern der Oise und verhinderte so den Zusammenschluss der beiden Heere Karls. Die Lotharingier wandten sich gegen das strategisch bedeutende Soissons, Robert wiederum beeilte sich, die Stadt zu verteidigen.

Die Schlacht
Scharmützel zwischen den Fußtruppen in der Nähe von Soissons und heftige Zusammenstöße unmittelbar vor der Stadt zwangen die Robertiner, zügig die schwere Kavallerie einzusetzen. Aber die lotharingischen Soldaten zogen sich zurück und stellten sich unter den Schutz ihrer Reiterei.

Bereits in der ersten Phase der Kämpfe wurde Robert getötet, seine Truppen wurden in die Enge getrieben. Roberts Sohn Hugo der Große jedoch gelang es, den Widerstand seiner Leute so lange aufrechtzuerhalten, indem er ihnen den Leichnam seines Vaters zeigte (und dass er die Kraft hatte, ihn zu ersetzen), bis Entlastung durch seinen Schwager Heribert II. von Vermandois kam. Heribert wiederum bekam Unterstützung durch Herzog Rudolf von Burgund, einen anderen Schwager Hugos, dem schließlich der Befreiungsschlag gelang.

Die Moral im lotharingischen Lager brach angesichts eines nun wieder ungewissen Ausgangs in einem Kampf, der schon fast gewonnen schien, zusammen. Vorsichtig zogen sich die Lotharingier zurück.

Auswirkungen
Die Schlacht schien mit nur geringen Verlusten für Karl ausgegangen zu sein, doch als nach wenigen Tagen der geordnete Rückzug in einen ungeordneten überging, begann man dem Karolinger Vorwürfe zu machen, er sei zu passiv gewesen – die Schlacht von Soissons läutete das Ende der Regierung Karls ein, auch wenn Chronisten wie Richer von Reims und Folcuin von Lobbes ihm anhand errechneter Verlustzahlen sogar den Sieg zusprachen. Die Anhänger des gefallenen Robert wählten Rudolf von Burgund zum Nachfolger seines Schwiegervaters und ließen ihn am 13. Juli 923 in der Abtei Saint-Médard in Soissons durch Erzbischof Gautier von Sens krönen.

Zu einer Reaktion Karls auf die Krönung Rudolfs kam es nicht mehr, er fiel vier Tage später, am 17. Juli 923 in einem Hinterhalt Heribert von Vermandois in die Hände, der ihn den Rest seines Lebens als persönlichen Gefangenen hielt und als politisches Faustpfand einsetzte. Karls Ehefrau Edgifa von Wessex floh daraufhin mit ihrem etwa zweijährigen Sohn Ludwig außer Landes, in ihre Heimat, wo "Ludwig der Überseeische" aufwuchs, bevor er 936 von Hugo dem Großen für eine karolingische Renaissance aus dem Exil geholt wurde.

Der lotharingische Adel schließlich, der in Karl die karolingische Tradition gewahrt sah, akzeptierte den neuen König nicht, sondern unterwarf sich umgehend Heinrich I. und beendete damit den jahrzehntelangen Streit um das Mittelreich zugunsten Ostfrankens.

Literatur
 Robert Parisot: Histoire de Lorraine, Band 1 (1919) online
 Rudolf Schieffer: Die Karolinger. 4., überarb. und erw. Aufl., Kohlhammer, Stuttgart 2006, S. 203f.

Soissons
923
Westfrankenreich
Soissons
Soissons
Geschichte (Hauts-de-France)
Französische Geschichte (10. Jahrhundert)

Schlacht bei Soissons (923)


Neuwiedia griffithii ist eine Art aus der Gattung Neuwiedia in der Familie der Orchideen (Orchidaceae). Die krautigen Pflanzen stammen aus Südostasien.

Beschreibung
Neuwiedia griffithii wird 25 bis 60 cm groß, der Spross ist aufrecht oder aufsteigend. Die Wurzeln haben einen Durchmesser von 2 bis 3 mm, gelegentlich sind sie behaart, die längsten Haare auf den Wurzeln werden 1 bis 1,3 mm lang. Die Blätter sind länglich-oval bis breit linealisch, am Ende spitz auslaufend. Die kleinsten Laubblätter messen 6 cm Länge bei 3,3 cm Breite, sie können bis zu 32 cm lang werden bei 5 cm Breite. Es sind neun bis 37 Blattadern vorhanden, von denen sieben deutlich hervortreten. Die oberen Blätter können behaart sein, wobei die Haare am Blattrand und vereinzelt auf der Blattspreite vorkommen. Die Haare auf den Blättern haben unterschiedliche Längen, die längsten messen 0,25 bis 0,35 mm.

Der Blütenstand ist eine endständige Traube, er wird 4,5 bis 15 cm lang und bleibt damit kürzer als die Laubblätter. Blühende Pflanzen wurden zu allen Jahreszeiten gefunden. Ein Blütenstand enthält 40 bis 50, selten bis 65 Blüten. Sie sind 13 bis 17 mm groß, ihre Farbe ist weiß, selten gelb, mit grünen Spitzen. Blütenstandsachse, Tragblätter und Blütenblätter sind behaart. Die Tragblätter sind oval, lanzettlich oder linealisch, sie enden spitz, ihre Länge beträgt 13 bis 20 mm, die Breite 0,5 bis 6 mm. Der Blütenstiel ist 3 mm lang bei 0,8 bis 1 mm Durchmesser. Der ovale Fruchtknoten misst 5 mm Länge bei 2 bis 3 mm Durchmesser, im Querschnitt ist er etwa dreieckig mit deutlichen längs verlaufenden Leisten. Die Blütenblätter sind sich alle recht ähnlich, es gibt aber eine ganz leichte Differenzierung zwischen den beiden seitlichen und dem mittleren Blütenblatt eines Kreises. Die Sepalen sind auf der Außenseite behaart, lanzettlich geformt, die beiden seitlichen sind 7,7 bis 8,5 mm lang bei 2 bis 3,5 mm Breite. Das dritte Sepal ist mit 2 bis 3 mm etwas schmaler. Die Petalen sind auf der Außenseite mit einem längs verlaufenden Kiel versehen, dieser ist behaart. Die beiden seitlichen sind länglich geformt, 7,7 bis 8,5 mm lang und 2,5 bis 4,5 mm breit. Das mittlere Petal, die Lippe, ist kaum unterschiedlich, sie ist elliptisch geformt und mit 3 bis 5 mm etwas breiter als die beiden anderen inneren Blütenblätter. Alle Blütenblätter sind mit einer kleinen, 0,4 bis 0,8 mm langen aufgesetzten Spitze versehen, diese ist bei den Petalen kleiner als bei den Sepalen. Die Säule besteht aus drei Staubfäden und dem Griffel, die auf einer Länge von 1 bis 2 mm am Grund miteinander verwachsen sind. Der freie Teil der Staubfäden ist im Querschnitt abgeflacht, er misst bei den beiden seitlichen Staubfäden 1 bis 1,3 mm Länge, beim mittleren Staubblatt 1 mm Länge. Die Staubbeutel sind länglich, die seitlichen 2 bis 3 mm lang, das mittlere 2 bis 3,5 mm lang. Die Breite beträgt bei allen Staubblättern 1 bis 1,5 mm. Der freie Teil des Griffels misst 5 bis 6 mm Länge und überragt damit die Staubblätter. Die Narbe ist rundlich, mit einem Durchmesser von 0,5 mm ist sie nur wenig breiter als der Griffel, der einen Durchmesser von 0,3 bis 0,4 mm besitzt. Die Frucht ist eine dünnwandige, bei Reife sich öffnende Kapsel, im Querschnitt etwa dreieckig, auf den Kanten mit längs verlaufenden Leisten, die Flächen dazwischen mit einer längs verlaufenden Rille. Die Samen bestehen aus einem rundlichen Mittelteil und zwei breiten Anhängseln.

Vorkommen
Neuwiedia griffithii wächst auf Sumatra und auf der malaiischen Halbinsel. Die Pflanzen kommen von Meereshöhe bis zu einer Höhe von etwa 150 m vor. Die Standorte liegen in unberührten und gestörten Wäldern sowie in Sümpfen und an Wasserläufen. Vorkommen in Vietnam wurden von Averyanov gemeldet, er ordnet diese Pflanzen in einer neueren Publikation allerdings als Neuwiedia zollingeri var. balansae ein. Neuwiedia zollingeri var. balansae wiederum wird als Synonym zu Neuwiedia zollingeri var. singapureana gesehen.

Systematik und botanische Geschichte
Neuwiedia griffithii wurde 1874 von Heinrich Gustav Reichenbach erstmals beschrieben.

Einzelnachweise

Weblinks

Apostasioideae (Orchideen)
Apostasioideae

Neuwiedia griffithii


Blåvinget gås () er en andefugl, der lever i Etiopien.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Ænder
Fugle fra Afrikas Horn

Blåvinget gås


Brunei er opdelt i fire distrikter (daerah):

Distrikterne er opdelt i otte og tredive mukim ("provinser").

Distrikter
Distrikter

Bruneis distrikter


Monte Santo es un municipio brasilero del estado de Bahía. Su población estimada en 2006 era de 53.577 habitantes.
Monte Santo fue conocido en la historia del Brasil por haber sido el cuartel general del ejército durante la Guerra de Canudos en 1897.
Además de esto, en 1784, en el interior del municipio de Monte Santo, fue encontrada la Piedra del Bendegó, el mayor meteorito encontrado en suelo brasilero.

Emancipación Política
En 1794, fue creado el Distrito de Paz de Monte Santo, perteneciente al Término de la Villa de Itapicurú de Encima. El 21 de marzo de 1837, por fuerza de la Ley provincial n.º 51, fue el Poblado elevado a la categoría de Villa, que creó también el Municipio, ocurriendo la inauguración el 15 de agosto del mismo año. El Municipio recibió el nombre de Corazón de Jesús de Monte Santo, siendo su primer prefecto el Padre José Vítor Barberino.

En 28 de junio de 1850, el Distrito de Paz fue elevado a la categoría de Comarca, por la Ley provincial n.º 395, siendo su primer Juez de Derecho el Boaventura Augusto Magalhães Taques. En 25 de julio de 1929, la Villa fue elevada a Ciudad, por la Ley Estatal n.º 2.192, recibiendo el nombre de Monte Santo.

Referencias fílmicas
En el municipio se filmó Dios y el diablo en la tierra del sol (1964), de Glauber Rocha.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Monte Santo


Palantis, birçok oyuncu ile aynı anda oynayabildiğiniz, ücretsiz, rpg ve strateji karışımı bir online savaş ve liderlik oyunudur.

Palantis, üzerinde var olabilme çabası gösterdiğiniz dünyanın bilinen kısmının ismidir. Palantis'i benzerlerinden ayıran birçok özelliği vardır. Palantis çok detaylı bir oyundur ve şanstan çok taktiksel bir anlayış ile başarılı olunabilir. Palantis'te kazanan olmak gerçekten zordur. Palantis'te zaman hiçbir zaman durmaz ve siz oyunda olmasanız bile akmaya devam eder.
Her ne kadar uzun bir süredir oyun beta aşamasında kalsa da, oyundaki dengesizlik ve eksiklikler, yönetim tarafından hem kendi görüşleri hem de oyuncuların, oyun forumunda belirttikleri hususlar doğrultusunda sürekli güncellenmektedir. Oyunun ünlü sözü: "Varolabilmek için gereken tek şey, cesaret!

Palantis oyunu, Türk bir programcı olan İlkan Çelik tarafından Eylül 2005 tarihinde geliştirilmiştir. Haziran 2009 tarihinde yine bir Türk şirketi olan Ravza Turizm tarafından satın alınıp lisanslı hale getirilmiştir ve Ravza Turizm şirketi bünyesinde Çalışan Ömer Yılmaz tarafından her şeyiyle yeniden yazılmaya başlanmıştır, Palantis, buglardan arındırılmış eski sürüm ile  yeni çağı "Ejderhaların Uyanışı" ile birlikte aktifliğine devam ettikten sonra Ekim 2010 tarihinde yeni sürümüne geçmiştir.

Son Gelişmeler
18.05.2007 tarihinde 3.3.0 güncellemesine geçildi.

31.05.2007 tarihinde 3.3.2 güncellemesine geçildi.

21.06.2007 tarihinde ,yaşanan sunucu problemleri ve birtakım sorunlar nedeniyle Karanlık Çağ 3 sona erdi. 2-3 aylık bir hazırlıktan sonra oyunun yeni sürümü Ejderha Çağı 1 uygulamaya açıldı.

29.12.2008 tarihinde, Ejderha Çağı 2 uygulamaya sokuldu.

21.10.2009 tarihinde, Ejderhaların Uyanışı çağı başladı.

20.10.2010 tarihinde, Yeni sürüm aktif edildi ve server2 ye geçiş yapıldı

Referans Listesi

Dış bağlantılar
 Palantis
 Palantis Forumu
 Palantis Oyun Rehberi

Çevrimiçi oyunlar
Çok oyunculu tarayıcı tabanlı oyunlar

Palantis


Yamagata may refer to:

Places

Japan
Yamagata Prefecture, a prefecture of Japan in the Tōhoku region on Honshu island
Yamagata (city), the capital city of Yamagata Prefecture
Yamagata Airport (IATA code GAJ), an airport located in Yamagata
Yamagata Shinkansen, one of Shinkansen lines running between Tokyo Station and Shinjo Station
Yamagata Station, the main train station of Yamagata City
Yamagata, Gifu, a city in Gifu Prefecture
Yamagata, Nagano, a village in Higashichikuma District, Nagano, Japan
Yamagata, Iwate, a village in Iwate Prefecture
Yamagata District, Hiroshima, a district in Hiroshima Prefecture
Yamagata District, Gifu, a former district of Gifu Prefecture
Yamagata, Ibaraki, a city in Ibaraki Prefecture
Yamagata Domain, a Japanese feudal domain in Dewa Province
Yamagata Castle, a castle in Japan

Elsewhere
Yamagata Ridge, a nunatak in Oates Land, Antarctica

Other uses
Yamagata (surname)
7039 Yamagata, a main-belt asteroid
Montedio Yamagata, a J. League club based in Yamagata Prefecture
Yamagata (Akira), a fictional character in the anime film Akira
Yamagata dialect, the local dialect spoken in Yamagata Prefecture, Japan
B/Yamagata, lineage of Betainfluenzavirus

See also

Yamagata


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatska

Stevimir Ercegovac (Zagreb, 20. siječnja 1974.), hrvatski atletičar. Prvi hrvatski atletičar koji je kuglom prebacio 20m (2000.). Iako nije bio državni rekorder bio je vlasnik najboljeg rezultata u konkurenciji hrvatskih atletičara na HAS-ovoj listi najboljih rezultata.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 2000. u bacanju kugle, a osvojio je 24. mjesto. U istoj je disciplini na Mediteranskim igrama 1997. osvojio brončanu medalju te još jednu brončanu medalju na Univerzijadi u Španjolskoj 1999. godine.

Ercegovac je pohađao Sveučilište Taylor u SAD-u od 1998. do 2002. i svake od tih godina bio je NAIA studetski nacionalni prvak u bacanju kugle. Također drži NAIA rekord od  20,06 m u bacanju kugle na otvorenom (2000).

Bio je član zagrebačke Mladosti.

Izvori

Hrvatski bacači kugle
Atletika u Zagrebu
Hrvatski atletičari olimpijci

Stevimir Ercegovac


Cascada Prigor este situată pe teritoriul comunei Prigor din județul Caraș-Severin, la poalele Munților Almăjului. Drumul de acces este bun, din centrul satul Prigor se face dreapta, dacă veniți din direcția Bozovici, apoi stânga pe a doua stradă și se merge înainte spre ieșirea din sat. Din acest moment urmărind cursul apei aveți un drum de aproximativ 1 oră de mers pe jos până la cascadă.
Cascada Prigor este formată din trei trepte peste care curg apele pârâului omonim. Pentru a vă bucura de toată splendoarea ei, cascada trebuie vizitată în perioadele ploioase.

Cascade din România

Cascada Prigor


One Man Army šesti je studijski album finskog folk metal sastava Ensiferum. Album je 20. veljače 2015. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records, kojoj je ovo bio prvi objavljeni album sastava. Album se našao na prvom mjestu finske top liste albuma te je na njoj ostao pet tjedana. Za naslovnu je pjesmu bio objavljen i glazbeni spot.

Popis pjesama

Osoblje

Ensiferum
Markus Toivonen – vokali, gitara, zborski vokali
Sami Hinkka – vokali, bas-gitara, zborski vokali
Petri Lindroos – vokali, gitara, zborski vokali
Janne Parviainen – bubnjevi, zborski vokali
Emmi Silvennoinen – vokali, klavijature, klavir, Hammond orgulje, zborski vokali
Ostalo osoblje
Anssi Kippo – produkcija, snimanje, miksanje, mastering, aranžman
Gyula Havancsák – naslovnica
Ester Segerra – fotografija

Dodatni glazbenici
Netta Skog – vokali (na pjesmama 7 i 11), harmonika
Tanja Varha – zborski vokali
Bianca Hösli – zborski vokali
Heidi Parviainen – zborski vokali
Tuomas Nieminen – zborski vokali
Petteri Lehikoinen – zborski vokali
Mikko P. Mustonen – fućkanje (na pjesmi 8), orkestracija, aranžman orkestra i zbora, zborski vokali
Tapio Kuosma – zborski vokali
Jukka Hoffrén – zborski vokali
Manu Lohi – fućkanje (na pjesmi 8)
Toni Salminen – zborski vokali
Skid – zborski vokali
Jukka-Pekka Miettinen – dodatni vokali, zborski vokali
Frederik – dodatni vokali (na pjesmi 8)
Lassi Logrén – nyckelharpa
Timo Väänänen – kantele
Matti Häkämies – govor (na pjesmama 9 i 10)
Heri Joensen – govor (na pjesmi 3)
Olli Haavisto – havajska električna gitara

Izvori

Albumi iz 2015.
Albumi sastava Ensiferum

One Man Army


Émile Bosc, né le  à Magalas et mort le  à Béziers, est un joueur de rugby à XV et de rugby à XIII international français évoluant au poste d'ailier ou de centre dans les années 1930.

Natif de Magalas, il évolue dans les années 1930 au club de l'AS Béziers en rugby à XV aux côtés de Baptiste Carbo et Étienne Cougnenc. En conflit avec la direction du club de Béziers et entamant une grève, la fédération française de rugby à XV décide de radier Bosc contre l'avis du club biterrois. Ce dernier décide alors de franchir le rubicon un an après l'arrivée du rugby à XIII en France en s'engageant pour le XIII Catalan basé à Perpignan. Ce choix est un succès sportif puisqu'il remporte le Championnat de France en 1936 et la  Coupe de France en 1939 aux côtés de François Noguères, Augustin Saltraille, André Bruzy et Jep Maso.

Parallèlement, ses performances l'amènent à côtoyer l'équipe de France et Bosc dispute trois rencontres internationales contre le Pays de Galles, l'Angleterre et l'Australie. L'entrée de la France dans la guerre et l'interdiction du rugby à XIII en France l'amène à stopper sa carrière.

Biographie

Un conflit éclate au sein du club de Béziers entre les joueurs et la direction du club, les premiers considérant que la composition de l'équipe devait s'inspirer de l'avis du capitaine et que certains joueurs n'ont pas leur place sur le terrain. Le club de Béziers refuse d'en discuter et les met en demeure en remontant l'information auprès de la fédération française de rugby à XV. Deux semaines plus tard, le club accepte de réintégrer les trois joueurs concernés (Bosc, Maurel et Lavagne) mais tous apprennent que la fédération a décidé sans les avoir convoqué de leur radiation à la stupéfaction du président M. Guy. Bosc acte la décision et, tout comme ses deux partenaires, rejoint le rugby à XIII en signant pour le XIII Catalan.

Palmarès

Rugby à XV

En club

Rugby à XIII

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1936 (XIII Catalan).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1939 (XIII Catalan).
 Finaliste du Championnat de France : 1937 (XIII Catalan).

Détails en sélection

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1912
International français de rugby à XIII
Joueur du XIII catalan
Joueur français de rugby à XV
Joueur de l'AS Béziers Hérault
Décès en avril 2002
Décès à 89 ans

Émile Bosc


Louise Sophie af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg (8. april 1866 – 28. april 1952) var en prinsesse af Augustenborg, der var det sjette barn og den tredje datter af Hertug Frederik Christian August af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg i hans ægteskab med Adelheid af Hohenlohe-Langenburg. Hun blev gift med Prins Frederik Leopold af Preussen i 1889.

Huset Oldenburg
Huset Augustenborg
Personer fra Kiel


Zelene biljke (lat. Viridiplantae), biljno podcarstvo koje obuhvaća zelene alge (Chlorophyta) i streptofite (Streptophyta). Novo koljeno Prasinodermatophyta pridodano je 2020. godine.

Zelene biljke s podcarstvom Biliphyta koje obuhvaća crvene alge (Rhodophyta), podcarstvom Glaucoplantae (pripadaju joj glaukofite; Glaucophyta) i vaskularnim biljkama (Tracheophyta) čine biljno carstvo Plantae.

Podjela
 Infraregnum Chlorophyta Cavalier-Smith 1993.
 Chlorophyta Reichenbach, 1834 (6 732 )
 Infraregnum Streptophyta Cavalier-Smith in Lewin, 1993
 Charophyta Migula, 1889, (4 912)
 Divisio Prasinodermatophyta B.Marin & M.Melkonian in Li & al., 2020 (10)

Izvori

Vanjske poveznice

Biljke

Zelene biljke


රංගනය
ටෙනිසන් කුරේ - අන්දරේ / ගලිවර්
ලක්ෂිකා ජයවර්ධන - මධුරි ඩික්සිත්
රොඩ්නි වර්ණකුල - සල්මන් ඛාන්
සනෝජා බිබිලේ - ජුහී චවුලා
තිස්ස විජේසුරේන්ද්‍ර - ශාරුක් කාන්
විමල් කුමාර ද කොස්තා - ළදරුවා

සුපිරි අන්දරේ


La Primera es un periódico peruano, editado en Lima y de circulación nacional. Es un medio de comunicación independiente no alineado a la concentración de medios, se ha caracterizado desde su fundación por su antifujimorismo y además de ser un diario de oposición a los gobiernos de turno y además crítico del modelo económico neoliberal.

Historia

Fundado en 2004 por José Lolas Miani bajo la dirección del periodista Juan Carlos Tafur. Su segunda etapa comienza en julio de 2007, bajo la dirección del periodista César Lévano. Su tercera y actual etapa es bajo la dirección de su fundador, José Lolas, marketer político y psicólogo social.

En las elecciones municipales del 2010, apoyó de manera abierta a la actual alcaldesa de Lima, Susana Villarán; y en las elecciones presidenciales en Perú del mismo año apoyó a Ollanta Humala, presidente del Perú (2011-2016)

A partir de mayo de 2014, el ex-diario La Primera de Martín Belaunde Lossio y su padre Arturo Belaunde Guzmán (dueños de la empresa editorial Nilai SAC) fue obligado por una medida cautelar de Indecopi (agencia peruana sobre marcas y patentes) a cesar el uso de la marca y del logo «La Primera» por una denuncia de su propietario, José Lolas Miani, quien hasta la fecha a través de su empresa periodística Ediciones La Primera E.I.R.L. venía editando su periódico con su marca y logo.

De otro lado, el ex-diario La Primera de Martín Belaunde Lossio y Arturo Belaunde Guzmán, que dirige César Lévano, ha cambiando de logo y marca utilizando ahora el nombre Diario Uno. Sin embargo, conforme señala el abogado de Lolas, Julio Castro García, ello no les libra de las sanciones con fuertes multas (de aproximadamente USD $300 000) y de una denuncia penal por usurpación de su propiedad industrial.

El diario está basado en un diseño clásico. La Primera, además tiene presencia en redes sociales.

Columnistas
Actualmente escriben: Eloy Jáuregui, Félix Jiménez, Gabriela Wiener, Juan Gargurevich, Oswaldo de Rivero y Eduardo González Viaña, entre otros.

Colaboradores
Por sus páginas pasaron columnistas como César Hildebrandt, Juan Carlos Tafur, Rolando Breña Pantoja, Manuel Rodríguez Cuadros y Francisco Eguiguren Praeli.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial del diario La Primera
 Willax TV – Entrevista al abogado Julio Castro García — Caso «La Primera»
 Caso «Logotipo del diario «La Primera»

Periódicos de Perú
Cultura de Lima
Publicaciones fundadas en 2007
Periódicos digitales de Perú
Periódicos digitales de izquierda
Periódicos de izquierda

La Primera (diario)


Max Horkheimer (14 Şubat 1895 Zuffenhausen, Stuttgart - 7 Temmuz 1973, Nürnberg), Musevi kökenli Alman düşünür ve toplumbilimcidir.

Hayatı

Max Horkheimer Yahudi fabrikatör Moses Horkheimer'nin oğludur. Babasının şirketinden çalışma amacı ile 1911'de liseden ayrılıp ticaret mesleğine başlar. 1917/18 senesinde I. Dünya Savaşı'na katılır ve 1919 senesinde tekrar okula başlar ve lise diplomasını alır. 1922'ye kadar üniversite eğitim görür ve doktorasını kazanır. 1925'te Venia Legendi (Habilitation) Frankfurt Üniversitesi'nde alır.

1930'da Frankfurt Üniversitesi'nde sosyal felsefe dalında Ordinarius olur. Frankfurt Toplumsal Araştırmalar Enstitüsünü(Institut für Sozialforschung) kurar ve kısa zamanda Naziler tarafından kapatılır. Horkheimer Cenevre ve Paris üzerinden New York'a kaçıp Columbia Üniversitesi'nde araştırmalarına devam eder.

Theodor W. Adorno ile beraber Frankfurt Okulunun önemli temsilcilerinden sayılır.

Max Horkheimer Frankurt okulunun ikinci başkanıdır.Birinci başkan Carl Grünberg döneminde enstitü "Grünberg Arşivi"
dedikleri daha çok işçi derneklerinin verilerini toplamaya dayalı bir çalışma içindeydi. Bu arşiv dışında enstitünün ciddi olarak yaptığı şey Horkheimer(o zaman doçent),Marcuse ve birkaç teorisyenin makalelerinden oluşurdu. Carl Grünberg hastalanıp işini yapamayacak hale geldiği zaman Felix Wail'in zoruyla başkanlığa Horkheimer atanır.
Horkheimer'in başkanlığa gelmesi Frankurt Okulu için büyük atılımdır. Frankurt Okulu bu zamandan sonra başta Horkheimer'in
etkisiyle psikoloji ve felsefe üstünde daha fazla duracaktı.Ve Horkheimer o zamana kadar "Toplum Teorisi" ismiyle adlandırılan teoriyi kendi değiştirip "Toplum Felsefesi" olarak kullanmıştır. Horkheimer bir Marksistir. Onun felsefesi toplumun ve popüler kültürün Marksist eleştirisidir ve tabii ki çalışmalarının diğer bir yönü Marksist diyalektiğin temellerinin kurucusu Hegel ve ekonomi politiğin Marksist eleştirisidir. Nitekim ne Horkheimer ne de Frankurt Okulu'nun diğer üyeleri sistematik bir ekonomi analizi yapmamışlardır. Onların çalışmaları daha çok kapitalist meta üretiminin kültürü ve insanı nasıl aşındırdığı(yabancılaşma) ve insan psikolojisini nasıl etkilediği yönündedir.

Kitapları
 Authority and the Family (1936)
 Traditional and Critical Theory (1937)
 Critique of Instrumental Reason (1967)
 Dawn & Decline
 Dialectic of Enlightenment (1947) - with Theodor W. Adorno
 Eclipse of Reason (Akıl Tutulması) (1947)
 Egoism and the Freedom Movement
 The Authoritarian State
 The Longing for the Totally Other
 The dasdas Song

Türkçeye çevrilmiş yayınları
Teori ve Pratik Üzerine Bir Tartışma, Theodor W. Adorno ile birlikte, Çev. Orhan Kılıç, Metis Yayınları, ISBN 9789753428996.
Akıl Tutulması, Çev. Orhan Koçak, Metis Yayınları, ISBN 9789753421898.
Sosyolojik Açılımlar, Theodor W. Adorno ile birlikte, Çev. M. Sezai Durgun-Adnan Gümüş, Bilgesu Yayınları, ISBN 9789944795319.
Aydınlanmanın Diyalektiği, Theodor W. Adorno ile birlikte, Çev. Nihat Ülner-Elif Öztarhan Karadoğan, ISBN 	9786055272630.
Alacakaranlık, Çev. İlknur Aka, Kabalcı Yayınları, ISBN 9789758855094.
Geleneksel ve Eleştirel Kuram, Çev. Mustafa Tüzel, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 9789750809842.

Kaynakça

Yahudi asıllı Almanlar
Alman filozoflar
Alman sosyologlar
1895 doğumlular
1973 yılında ölenler

Max Horkheimer


Dieter Seitzer (* 17. April 1933 in Tübingen) ist ein deutscher Elektrotechniker, der an der Datenreduktion von digitalisierten Signalen und deren mikroelektronischer Realisierung für Anwendungen im Audio- und Videobereich forschte.

Leben

Dieter Seitzer studierte und promovierte ab 1952 an der TH Stuttgart im Fach Elektrotechnik und war dort Mitglied in der Studentenverbindung "Akademische Gesellschaft Sonderbund". Ab 1962 im IBM Zurich Research Laboratory in Rüschlikon in der Schweiz tätig, folgte er 1970 dem Ruf als Professor am neuen Lehrstuhl "Technische Elektronik" an der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen.

Leistungen

Als Lehrstuhlinhaber setzte Dieter Seitzer die ersten Forschungsschwerpunkte in der Datenreproduktion für Bild- und Tonsignale und der Realisierung der dazu benötigten Bauelemente und Schaltungen. Von 1977 bis 1979 war er Dekan der Technischen Fakultät. Als Beauftragter für den Technologietransfer der Technischen Fakultät initiierte Seitzer 1981 die Gründung der Kontaktstelle für Forschungs- und Technologietransfer an der Universität Erlangen-Nürnberg. 1984 wurde das neue Zentrum für Mikroelektronik und Informationstechnik gegründet, aus dem später das Institut für Integrierte Schaltungen entstand, das er aufbaute und leitete – heute das größte Institut innerhalb der Fraunhofer-Gesellschaft. Von 1999 bis 2005 war er erster ehrenamtlicher Präsident der  Bayerischen Forschungsstiftung. Ein entscheidendes Forschungselement war die Berücksichtigung der  physiologischen Eigenschaften der Sinneskanäle. So gilt Seitzer als Pionier des Audiocodierverfahrens MP3. Er ist emeritierter Inhaber des Lehrstuhls für Technische Elektronik der Universität Erlangen-Nürnberg und Gründungsdirektor des  Fraunhofer-Instituts für Integrierte Schaltungen (IIS).

Seitzer ist seit 1959 mit seiner Frau Ilse verheiratet und hat drei Töchter und sieben Enkel.

Ehrungen und Auszeichnungen
 1988  Bundesverdienstkreuz 1. Klasse
 1992  Beckurts-Preis
 1998 Goldener Ehrenring der Stadt Erlangen
 2001 NET21-Preis "for the most influential internet software development" für die Entwicklung des MP3-Standards zusammen mit Heinz Gerhäuser
 2002 Bayerischer Verdienstorden
 2005 Helmut-Volz-Medaille der Technischen Fakultät der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg
 2005 Ehrenmedaille des Fraunhofer-Instituts für Integrierte Schaltungen      IIS
 2006 Bayerischer Maximiliansorden für Wissenschaft und Kunst
 2007 Aufnahme in die Hall of Fame der Consumer Electronics Association, USA

Einzelnachweise

Elektroingenieur
Hochschullehrer (Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg)
Träger des Bayerischen Maximiliansordens für Wissenschaft und Kunst
Träger des Bayerischen Verdienstordens
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger des Goldenen Ehrenrings der Stadt Erlangen
Institutsleiter der Fraunhofer-Gesellschaft
Deutscher
Geboren 1933
Mann
Absolvent der Universität Stuttgart

Dieter Seitzer


O complesso natatorio del Foro Italico é um grande conjunto de infraestruturas desportivas para modalidades de natação que faz parte do Foro Italico em Roma.

Histórico
Construída na década de 1930 no interior do então "Foro Mussolini" com projeto do arquiteto e engenheiro , encarnava perfeitamente os ditames do monumentalismo, embora existam claros elementos de pesquisa sobre a função racionalista da obra. Após a Segunda Guerra Mundial foi ampliado, por ocasião dos Jogos Olímpicos de Roma de 1960, através da construção do , projetado pelos arquitetos  e  e pelos engenheiros Musumeci e Morandi. O estádio, uma estrutura totalmente ao ar livre, inaugurado em 1959 com um torneio internacional de natação, pólo aquático e saltos ornamentais, estava equipado com 2 piscinas e diversos serviços conexos (chuveiros, restaurantes, área de circulação e convivência).

Antecipando-se às competições olímpicas, o estádio foi equipado com um grande painel elétrico luminoso para sinalização dos resultados, cronometragem elétrica em frações de segundo e sistema elétrico para apuração de votos, considerado inovador para a época. Renovado pela primeira vez por ocasião do campeonato europeus de natação de 1983, em 1994 foi renovado e ampliado para o campeonato mundial de natação. Em 2000, o centro de natação foi ampliado com a construção de uma nova piscina exterior destinada exclusivamente ao pólo aquático (dimensões 33m x 25m). Em 2009 foi, pela segunda vez, sede do campeonato mundial de natação.

Em 2022 sediou o campeonato europeu de natação e saltos ornamentais: a arquibancada central foi coberta para a ocasião, a chamada "aranha", a estrutura acima da piscina que sustentava as luzes, foi substituída por quatro postes com luzes de LED ao longo do perímetro externo, uma nova arquibancada foi criada no lado mais curto da piscina com uma estrutura criada especificamente para a competição e foram adicionados dois passadiços que ligam o Estádio de Natação à piscina coberta de mosaicos e ao  que sediou temporariamente o nado sincronizado, enquanto os campos 1 e 2 do adjacente  foram palco de mergulhos de grandes alturas graças à instalação de uma piscina temporária e uma torre de 40 metros também temporária.

Infraestrutura
O complesso natatorio del Foro Italico é composto por:

 Stadio Olimpico del Nuoto, projetado para os Jogos Olímpicos de 1960 em Roma, inaugurado em 1959. Inclui uma piscina aberta de 50 metros, equipada com duas arquibancadas cuja capacidade total é de cerca de 12.000 espectadores e uma piscina aberta para mergulho
 Piscina de 33 metros x 25 metros, descoberta no verão e coberta no inverno, é utilizada para jogos oficiais e treinos de pólo aquático
 Piscina externa de 25 metros
 Piscina suspensa, uma piscina coberta de 25 metros posicionada num corredor entre dois edifícios, suspensa acima do solo
 Piscina coberta de 50 metros com trampolim e plataforma de mergulho. Dotado de escada para público com capacidade para até 2.000 pessoas, é decorada com finos mosaicos nas paredes e na borda da piscina. Atualmente é utilizado para jogos oficiais de polo aquático, além de piscina de treinamento para natação, polo aquático e saltos ornamentais.

Eventos sediados
 Natação nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960
 Polo aquático nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960

Ver também

 Parque Aquático Júlio Delamare

Ligações externas

Parques olímpicos
Construções de Roma
Arquitetura de 2010

Complesso natatorio del Foro Italico


Simone Renant (19 de marzo de 1911 – 29 de marzo de 2004) fue una actriz teatral, cinematográfica y televisiva francesa.

Su verdadero nombre era Georgette Simone Alexine Buigny, y nació en Amiens, Francia.

Actuó en 43 filmes entre 1934 y 1983. En 1960 fue miembro del jurado del Festival de Cannes.

Simone Renant falleció en la comuna parisina de Garches, Francia, en 2004, a causa de una enfermedad de Alzheimer. Fue enterrada en el Cementerio de la Genétrière, en Marly-le-Roi, Francia.

Selección de su filmografía
 Voyage sans espoir (1943)
 La tentation de Barbizon (1946)
 Quai des Orfèvres (1947)
 Les liaisons dangereuses (1959)
 L'homme de Rio (1964)

Enlaces externos

Actrices de cine de Francia
Actrices de teatro de Francia
Nacidos en Amiens

Simone Renant


Prizrensko - prištinska biskupija je jedina katolička biskupija na Kosovu i obuhvaća njegov cijeli teritorij.

Zemljopisni smještaj i status

Prizrensko-prištinska biskupija (lat. Dioecesis Prisrianensis-Pristinensis) je biskupija Rimokatoličke Crkve koja obuhvaća cijelo područje Kosova. Sjedište biskupije nalazi se u Prizrenu, a susjedište je u Prištini. Biskupija je ponovno ustanovljena 2018. godine i ima status sui iuris, odnosno izravno je podređena Svetoj Stolici.

Povijest

Sve do 2000. godine, područje današnje Prizrensko-prištinske biskupije nalazilo se u sastavu nekadašnje Skopsko-prizrenske biskupije. Odlukom Svete Stolice, tj. pape Ivana Pavla II. od 24. svibnja 2000. godine, spomenuta biskupija je razdjeljena na Skopsku biskupiju (za područje Republike Makedonije) i Prizrensku apostolsku administraturu (za područje Kosova). Prilikom osnivanja, Prizrenska apostolska administratura (lat. Apostolica Administratio Prisrianensis) je stavljena pod neposrednu upravu Svete Stolice. U isto vrijeme, za prvog apostolskog administratora u Prizrenu imenovan je Marko Sopi (Mark Sopi), titularni biskup Celerine, koji je bio etnički Albanac rodom s Kosova. Nakon njegove smrti početkom 2006. godine za novog apostolskog administratora u Prizrenu imenovan je Dodë Gjergji (Dodë Đerđi), titularni biskup Sapski, koji je takođe etnički Albanac rodom s Kosova.

Prizrenska apostolska administratura je od svog osnivanja u sastavu Međunarodne biskupske konferencije Sv. Ćirila i Metoda, koja obuhvaća sve rimokatoličke i grkokatoličke biskupije na području Srbije, Crne Gore, Kosova i Makedonije.

Odlukom Svete Stolice, tj. pape Franje od 5. rujna 2018. godine, dosadašnja Prizrenska apostolska administratura uzdignuta je u rang biskupije, sa službenim nazivom: Prizrensko-prištinska biskupija.  U isto vrijeme, dosadašnji apostolski administrator Dode Gjergji imenovan je prvim prizrensko-prištinskim biskupom.  Ovim odlukama, ispunjeni su raniji zahtjevi kosovskih katolika, koji su počevši od 2000. godine u nekoliko navrata upućivali molbe Svetoj Stolici za uzdignuće apostolske administrature u rang biskupije.

Pored ranijeg sjedišta pri staroj katedrali Naše Gospe u Prizrenu, Prizrensko-prištinska biskupija ima i novo upravno susjedište u Prištini, gdje je izgrađena katedrala Svete Majke Tereze iz Kalkute. Među kosovskim rimokatolicima koji su pod jurisdikcijom Prizrensko-prištinske biskupije, veliku većinu čine Albanci, ali i Hrvati u svojim starim enklavama, tj. u Letnici i Janjevu.

Apostolski administratori

 Marko Sopi (24. svibnja 2000. – 11. siječnja 2006.)
 Dodë Gjergji (12. prosinca 2006. – 5. rujna 2018.)

Biskupi prizrensko - prištinski

 Dodë Gjergji (5. rujna 2018. - trenutno)

Izvori

Katoličanstvo na Kosovu

Prizrensko-prištinska biskupija


في الهندسة الرياضية، المنتصف  هي النقطة التي تقع في وسط القطعة المستقيمة، وتكون متساوية البعد عن نقطتي نهاية القطعة المستقيمة.

صيغ
تعطى صيغة إيجاد إحداثيات المنتصف لقطعة مستقيمة لها نقطتي نهاية (x1,y1) و(x2,y2) في المستوي بالعلاقة:

وفي الفضاء الديكارتي الثلاثي الأبعاد بالعلاقة:

الإنشاء

برهان الصيغة
غير موجود لكن نستخدم البرهان الشعاعي له

انظر أيضاً
 متوسط (هندسة رياضية)
 منصف

مراجع

وصلات خارجية

هندسة ابتدائية
هندسة تآلفية
هندسة تحليلية

منتصف


Flop puede referirse a:

 Flop, película de Argentina de 1990 dirigida por Eduardo Mignogna.
 Flop, una medida de rendimiento de la computadora (realmente es: FLOPS/flops. No tiene singular).
 Flip-flop, un dispositivo electrónico.

Flop


'O sole mio, chanson napolitaine composée en 1898 ;
 O sole mio (titre original : This Woman), film américain de Phil Rosen sorti en 1924 ;
 O sole mio, film italien de Giacomo Gentilomo sorti en 1946 ;
 , film allemand de Paul Martin sorti en 1960 ;
 O sole mio, film français de 2024.

Voir aussi

O sole mio (homonymie)


Christian Freiherr von Stenglin (* 1. März 1914 in Spiegelberg; † 6. Februar 2002 in Celle) war ein deutscher Landstallmeister, Leiter des Niedersächsischen Landgestüts Celle und Autor.

Leben und Wirken
Stenglin stammt aus der jüngeren Linie des Patrizier- und Adelsgeschlechts von Stenglin. Schon sein gleichnamiger Großvater Christian von Stenglin (1843–1928) war Landstallmeister in den Gestüten Celle und Neustadt/Dosse und von 1896 bis 1920 mecklenburgischer Oberlandstallmeister und Direktor des Landgestüts Redefin. Sein Vater Otto von Stenglin (1877–1957) war von 1916 bis 1934 Landstallmeister im Rheinischen Landgestüt zu Wickrath.

Christian von Stenglin studierte Landwirtschaft an den Universitäten Königsberg, München und Bonn, wo er 1951 promoviert wurde. Von 1951 bis 1954 war er Gestütsassistent im Landgestüt in Warendorf. Ab 1954 war er in Celle Gestütsassistent und wurde 1958 Landstallmeister. Unter seiner Leitung meisterte das Landgestüt seine durch die Mechanisierung der Landwirtschaft ausgelöste Existenzkrise. Mit der Umstellung des Hengstbestandes und Ausrichtung auf ein Sport-Warmblutpferd legte er mit den Grundstein für die moderne Hannoversche Pferdezucht.

1979 trat er in den Ruhestand.

Von seinen Söhnen war Thomas von Stenglin (* 1954) von 2004 bis 2011 Geschäftsführer der Spielbank Wiesbaden, Stephan von Stenglin (* 1956) ist seit 2011 Präsident der Hauptverwaltung in Bremen, Niedersachsen und Sachsen-Anhalt der Deutschen Bundesbank und Jürgen von Stenglin (* 1958) ist freier Journalist, Autor und Dramaturg.

Werke
Als Autor:
 Untersuchungen über Herkunft, Zuchtergebnis und Körpermessungen bei Hengsten der rheinischen Kaltblutzucht von 1892 bis zur Gegenwart. Dissertation, Landwirtschaftliche Fakultät, Bonn, 2. Juli 1951.
 Hannoveraner: Ihre Geschichte, Zucht und Leistung (Franckhs Reiterbibliothek). Franckh, Stuttgart 1983, ISBN 3-440-05152-8.

Als Herausgeber:
 Hengstparaden. Limpert, Bad Homburg 1979, ISBN 3-7853-1297-0.
 Deutsche Pferdezucht: Geschichte, Zuchtziele. FN-Verlag, Warendorf 1983, ISBN 3-88542-002-3.

Literatur
 Erich Klug: Landstallmeister a. D. Dr. Christian Freiherr von Stenglin verstorben. In: TiHo-Anzeiger. Jg. 30 (2002), Heft 2, April 2002, S. 15 (Digitalisat; PDF; 1,2 MB).
 Wolf Karge: Leistung aus Tradition: 200 Jahre Landgestüt Redefin. Landgestüt Redefin, Redefin 2012, ISBN 978-3-00-037920-8.

Weblinks

Einzelnachweise

Pferdezüchter
Landstallmeister
Sachbuchautor
Person (Celle)
Deutscher
Geboren 1914
Gestorben 2002
Mann

Christian von Stenglin (1914–2002)


Keisuke Mori (født 17. april 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sagan Tosu og Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keisuke Mori


Jakov Filipović (Pećnik, BiH, 17. listopada 1992.) hrvatski je nogometni reprezentativac koji igra na poziciji stopera. Trenutačno igra za belgijski drugoligaški klub Beveren.

Filipović ima tri nastupa za Hrvatsku. Debitirao je s dva neriješena rezultata i oba izgubljena u raspucavanjima na jedanaesterce u siječnju 2017. na prijateljskom turniru u Kini protiv Čilea (1:1; 1:4 nakon jedanaesteraca) i domaćina Kine (1:1; 3:4 nakon jedanaesteraca). Treći i za sada posljednji nastup imao je u pobjedi protiv Meksika (2:1) u Los Angelesu 27. svibnja iste godine.

Izvori

Nogometaši NK Inter Zaprešić
Nogometaši HNK Cibalije
Hrvatski nogometni reprezentativci
Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Aktivni nogometaši

Jakov Filipović


Diplopterygium, rod papratnica iz porodice Gleicheniaceae, dio reda Gleicheniales.

Sastoji se od 21 vrste rasprostranjenih po jugoistočnoj Aziji i južnoj Kini, od južnog Japana do Queenslanda i Havaja, i jedna vrsta u tropskoj Americi

Vrste

 Diplopterygium angustilobum (Holttum) Parris
 Diplopterygium bancroftii (Hook.) A. R. Sm.
 Diplopterygium blotianum (C. Chr.) Nakai
 Diplopterygium brevipinnulum (Holttum) Parris
 Diplopterygium bullatum (T. Moore) Parris
 Diplopterygium cantonense (Ching) Nakai
 Diplopterygium chinense (Rosenst.) De Vol
 Diplopterygium clemensiae (Copel.) Parris
 Diplopterygium conversum (Alderw.) Nakai
 Diplopterygium deflexum (Holttum) Parris
 Diplopterygium elmeri (Copel.) Nakai
 Diplopterygium giganteum (Wall. ex Hook.) Nakai
 Diplopterygium glaucum (Thunb. ex Houtt.) Nakai
 Diplopterygium irregulare W. M. Chu & Z. R. He
 Diplopterygium laevissimum (Christ) Nakai
 Diplopterygium longissimum (Blume) Nakai
 Diplopterygium norrisii (Mett. ex Kuhn) Nakai
 Diplopterygium pinnatum (Kunze) Nakai
 Diplopterygium rufum (Ching) Ching ex X. C. Zhang
 Diplopterygium sordidum (Copel.) Parris
 Diplopterygium volubile (Jungh.) Nakai

Sinonimi
Dicranopteris Underw.
Hicriopteris Ching
Mesosorus Hassk.

Izvori

Gleihenijolike

Diplopterygium


Mutt is a text-based email client for Unix-like systems. It was originally written by Michael Elkins in 1995 and released under the GNU General Public License version 2 or any later version.

The Mutt slogan is "All mail clients suck. This one just sucks less."

Operation
Mutt supports most mail storing formats (notably both mbox and Maildir) and protocols (POP3, IMAP, etc.). It also includes MIME support, notably full PGP/GPG and S/MIME integration.

Mutt was originally designed as a Mail User Agent (MUA) and relied on locally accessible mailbox and sendmail infrastructure. According to the Mutt homepage "though written from scratch, Mutt's initial interface was based largely on the ELM mail client". New to Mutt were message scoring and threading capabilities. Support for fetching and sending email via various protocols such as POP3, IMAP and SMTP was added later. However, Mutt still relies on external tools for composing and filtering messages.

Mutt has hundreds of configuration directives and commands. It allows for changing all the key bindings and making keyboard macros for complex actions, as well as the colors and the layout of most of the interface. Through variants of a concept known as "hooks", many of its settings can be changed based on criteria such as current mailbox or outgoing message recipients. Mutt supports an optional sidebar, similar to those often found in graphical mail clients. There are also many patches and extensions available that add functionality, such as NNTP support.

Mutt is fully controlled with the keyboard, and has support for mail conversation threading, meaning one can easily move around long discussions such as in mailing lists. New messages are composed with an external text editor, unlike pine, which embeds its own editor known as pico.

Mutt is capable of efficiently searching mail stores by calling on mail indexing tools such as Notmuch, and many people recommend Mutt be used this way. Alternatively, users can search their mail stores from Mutt by calling grep via a Bash script.

Mutt is often used by security professionals or security-conscious users because of its smaller attack surface compared with other clients that ship with a web browser rendering engine or a JavaScript interpreter. In relation to Transport Layer Security, Mutt can be configured to trust certificates on first use, and not to use older, less secure versions of the Transport Layer Security protocol.

See also

 Comparison of email clients
 Text-based email client

References

External links

 NeoMutt, a fork of Mutt with added features

Email client software for Linux
Unix Internet software
Free email software
Free software that uses ncurses
Software that uses S-Lang
MacOS email clients
Console applications

Mutt (email client)


أوستيا أنتيكا (بالإيطالية:Ostia Antica) هي موقع أثري كبير كان في مامضى مدينة وميناء في روما القديمة. يحتوي الموقع على مجموعة من المباني الرومانية والصور الجصية أو الفريسكو . وتبعد أوستيا نحو ثلاثة كيلومترات من بلدة ليدو دي أوستيا إحدى ضواحي روما، إلى الجنوب من مطار ليوناردو دافينشي.

مراجع

أماكن مأهولة سابقا في إيطاليا
بلدات ومدن رومانية في إيطاليا
بلدات ومدن مرفئية متوسطية في إيطاليا
مبان ومنشآت أثرية في روما
متنزهات أثرية
مدن إغريقية
مواقع جذب سياحي في روما
مواقع أثرية رومانية
مواقع أثرية في لاتسيو
مواقع أثرية في إيطاليا

أوستيا أنتيكا


نضال سيجري (28 مايو 1965 – 11 يوليو 2013) ممثل سوري من مواليد مدينة اللاذقية، وهو خريج المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق، متزوج من الكاتبة سندس برهوم وله ولدان. أصبح عضواً في نقابة الفنانين السوريين في 17/9/1991، وشارك في الكثير من الأعمال المسرحية والسينمائية والتلفزيونية. ويعود أصله إلى قرية تسمى سيجر في ريف إدلب الغربي.

عانى السيجري في السنوات الاخيرة من عمره من مرض سرطان الحنجرة الذي أدى إلى استئصال حنجرته، وظهر بعد ذلك بدور صامت بمسلسل «الخربة» في عام 2011.

لقّبه محبيه وبعض النقاد بـ«تشارلي تشابلن» العرب عن دوره في مسلسل ضيعة ضايعة عن دور «أسعد خشروف».

وفاته
توفي في مدينة دمشق بتاريخ 11 يوليو 2013 وذلك بعد معاناة دامت سنتين مع مرض سرطان الحنجرة ودُفن في مسقط رأسه مدينة اللاذقية.

من أعماله

انظر أيضًا
 ضيعة ضايعة
 أبناء القهر
 عصر الجنون

المراجع

روابط خارجية

أشخاص من اللاذقية
كوميديون سوريون
مواليد 1385 هـ
مواليد 1965
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013

نضال سيجري


Floden Little Tennessee River er 217 km lang, udspringer i Georgia, løber gennem North Carolina og munder ud i Tennessee River, som den er biflod til.

Floden og dalen omkring den er kendt for sine velbevarede arkæologiske fund og bosættelser af oprindelige amerikanske folkeslag, der spores helt tilbage til stenalderen og tiden efter sidste istid, cirka 7500 fvt.  Der er også gjort rige fund fra Mississippiperiodens kultur og jordhøje. Senere lå mange cherokee-landsbyer, -byer og -bosættelser også ved floden, såsom Chota, og floden er tæt forbundet med cherokesisk historie, da den løb gennem oprindelige cherokesiske territorier i Georgia og Tennessee. Floden betragtes derfor som et af de vigtigste og mest værdifulde arkæologiske områder i hele sydøstlige USA.

Referencer

Vandløb i Georgia
Vandløb i North Carolina

Little Tennessee River


Heli Annikki Jukkola (* 26. November 1979 in Noormarkku) ist eine ehemalige finnische Orientierungsläuferin.

2002 lief die Junioren-Staffelweltmeisterin von 1998 erstmals bei einer Europameisterschaft. Ein Jahr später gewann sie bei den Weltmeisterschaften in der Schweiz hinter Simone Luder aus der Schweiz und Hanne Staff aus Norwegen die Bronzemedaille auf der Mitteldistanz. Es folgten weitere WM-Medaillen 2004 und 2005, ehe sie 2006 mit der finnischen Staffel (Paula Haapakoski, Jukkola und Minna Kauppi) Gold gewann. Die Finninen wurden in diesem Jahr auch Staffeleuropameisterinnen und konnten 2007 ihren Titel bei der Weltmeisterschaft in Kiew erfolgreich verteidigen. Zudem wurden Jukkola und Kauppi 2007 zeitgleich Weltmeisterinnen auf der langen Distanz. 2008 gewann Heli Jukkola auf der Mitteldistanz den Europameistertitel. Nach einer Hüftoperation beendete sie nach der Saison 2008 ihre Karriere.

Jukkola ist Mitglied des Vereins Rastikarhut aus Satakunta. Bei finnischen Meisterschaften errang sie Titel 2003 (Normaldistanz), 2004 (Sprint, Normaldistanz, Langdistanz und Nachtlauf), 2005 (Normal- und Langdistanz), 2006 (Sprint) und 2007 (Mitteldistanz).

Sie ist mit dem Orientierungsläufer Tero Föhr verheiratet.

Platzierungen
Legende: WM = Weltmeisterschaften; EM = Europameisterschaften; OWC = Gesamt-Weltcup

Weblinks

 Heli Jukkola Profil auf World of O Runners

Weltmeister (Orientierungslauf)
Europameister (Orientierungslauf)
Finnischer Meister (Orientierungslauf)
Finne
Geboren 1979
Frau

Heli Jukkola


Das Landgericht Großkarben war ein von 1821 bis 1853 bestehendes erstinstanzliches Gericht im Großherzogtum Hessen mit Sitz in Groß-Karben.

Geschichte
In der Landgrafschaft Hessen-Darmstadt wurde mit Ausführungsverordnung vom 9. Dezember 1803 das Gerichtswesen neu organisiert. Für die Provinz Oberhessen wurde das Hofgericht Gießen als Gericht der zweiten Instanz eingerichtet. Die Rechtsprechung der ersten Instanz wurde durch die Ämter bzw. Standesherren vorgenommen. Das Hofgericht war für normale bürgerliche Streitsachen Gericht der zweiten Instanz, für standesherrliche Familienrechtssachen und Kriminalfälle die erste Instanz. Übergeordnet war das Oberappellationsgericht Darmstadt.

Mit der Gründung des Großherzogtums Hessen 1806 wurde diese Funktion beibehalten, während die Aufgaben der ersten Instanz 1821 im Rahmen der Trennung von Rechtsprechung und Verwaltung auf die neu geschaffenen Landgerichte übergingen. "Landgericht Großkarben" war daher von 1821 bis 1879 die Bezeichnung für das erstinstanzliche Gericht in Großkarben. In den standesherrlichen Gebieten der Provinz Oberhessen bestanden weiterhin Justizkanzleien für Gerichtsfälle zweiter Instanz in Büdingen und Hungen, die dem Hofgericht nachgeordnet waren.

Landgericht
Infolge der Trennung der Rechtsprechung von der Verwaltung 1821 kam es zur Bildung des Landgerichts Grobkarben. Dessen Bezirk bestand zu Beginn aus
 dem Amt Vilbel mit den Gemeinden Vilbel, Holzhausen, Kloppenheim, Niedereschbach, Obereschbach, Rodheim und Steinbach;
 dem Amt Großkarben mit den Gemeinden Großkarben, Kleinkarben, Ilbenstadt und Okarben;
 dem Amt Büdesheim mit den Gemeinden Büdesheim, Kaichen und Rendel;
 dem Amt Altenstadt mit den Gemeinden Altenstadt, Heldenbergen, Oberau, Rodenbach, Rommelhausen und Stammheim sowie
 den Anteilen an den Kondominaten Assenheim, Petterweil und Burggräfenrode, die als "Dominiallande" dem Großherzog zustanden.

Anfang Januar 1823 trat der Freiherr von Venningen sämtliche patrimonialgerichtsherrlichen Gerechtsame zu Lindheim an das Großherzogtum ab, dadurch kam es zur Eingliederung des Ortes Lindheim in den Landgerichtsbezirk Großkarben. Ebenso trat drei Monate später die Freiherrliche Familie von Günderrode ihre Patrimonial-Gerechtsame zu Höchst an der Nidder an den Staat ab, sodass auch dieser Ort dem Landgericht zugeteilt wurde. Im Juni 1823 wurde die Jurisdiktion im Ort Steinbach dem Landgericht Rödelheim, im Ort Lindheim dem Landgericht Ortenberg und im Großherzoglichen Domanial-Anteil an der Stadt Assenheim dem Landgericht Friedberg übertragen, während gleichzeitig die richterlichen Geschäfte in den Gräflich Isenburg-Wächtersbachischen Orten Bönstadt und Bruchenbrücken und in dem Gräflichen Haus Solms-Rödelheim gehörenden Teil Petterweils dem Landgericht Großkarben zugeteilt wurden. Am 1. Juli 1840 wurden die Orte Bönstadt und Bruchenbrücken wieder abgetrennt und dem Landgerichtsbezirk Friedberg zugeteilt. Ebenso wurde der Ort Ilbenstadt am 1. Januar 1844 an den Landgerichtsbezirk Friedberg abgetreten. Mit Wirkung vom 15. Oktober 1853 wurde das Landgericht Großkarben aufgehoben und seine Funktionen an die neu errichteten Landgerichte Vilbel und Altenstadt übertragen.

Einzelnachweise

Karben
Grosskarben
Aufgelöst 1853

Landgericht Großkarben


Busovača je katunsko naselje na Morinama. Morine je bila najpoznatija "planina" humnjačkih Hrvata. Na Morinama su poznata hrvatska katunska naselja Planinica, Lakat, Gornje i Donje Somine, Podgvoznica i druge.

Somine pripadaju nevesinjskoj župi, kojom upravlja dijecezanski svećenik, prostire se u općinama Nevesinje i Kalinovik, i obuhvaća ova naselja: Baketa, Bojišta, Boljuni, Busovača, Cerova, Crvanj, Dramiševo, Kruševljani, Morine, Nevesinje, Obadi, Obalj, Orlovac, Pridvorci, Seljani, Somine, Sopilja, Tomišlja, Ulog i Vranješina.

Katolički vjernici, stočari planištari iz mjesta Somine, Crvanj, Busovača, Morine, Somine i Orlovac gravitiraju planištarskoj crkvi sv. Ilije na Morinama, na kojima je nekoć ljeti bivalo oko 800 katoličkih duša u više od 100 kućanstava.

Obitelji koje su iz 'Humnine' izlazile ljeti na 'Planinu' u Busovaču su obitelji Prce i Obad.
Budući da se na planini se ostajalo po tri do četiri ljetna mjeseca, uz katune su nastajala i groblja i pojedinačna grobišta. Zasad se zna za jedan dječji grob iz vremena Austro-Ugarske s križem na predjelu Predrti dol u Busovači.

Neki od hrvatskih rodova imali su svoja vlastita groblja, a na njima se pokapalo i pokojnike iz drugih hrvatskih rodova koji su planištarili u tom dijelu. Komunističko doba i rat u BiH učilini su da Planinica, Morine, groblje na Balinovači i druga groblja budu zaboravljeni od unuka starih planištara.

Izvori

Vanjske poveznice
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Na Morinama ilindanska slava, 22. srpnja 2012.
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Tragom planištara iz Donje Hercegovine po Morinama, Sominama..., 1. rujna 2010.

Nevesinje
Naselja u Republici Srpskoj
Hrvati u Bosni i Hercegovini

Busovača (Morine, BiH)


Amt Leezen er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydøstlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten. Amtets administration er beliggende i byen Leezen.

Kommuner i amtet
 Bark
 Bebensee
 Fredesdorf
 Groß Niendorf
 Högersdorf
 Kükels
 Leezen
 Mözen
 Neversdorf
 Schwissel
 Todesfelde
 Wittenborn
Det kommunefrie område Buchholz (Forstgutsbezirk) hører også under amtet.

Historie
Det nuværende Amt Leezen blev dannet 1. januar 1968 ved en frivillig sammenlægning af de daværende amter Leezen og Wittenborn (på nær Hartenholm).

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Leezen

Leezen

Amt Leezen


Delingen af Korea fandt sted for mange år siden. Korea blev efter flere hændelser under og efter 2. verdenskrig inddelt i de to stater Sydkorea og Nordkorea. Landet blev delt ved den 38. breddegrad.
Delingen af Korea startede i 1945 ved den allierede sejr i 2. verdenskrig. Ved Japans kapitulation den 15. august 1945 blev også Korea under japansk overherredømme afsluttet efter 35 år. USA og Sovjetunionen aftalte mod slutningen af verdenskrigen midlertidigt at dele Korea i to okkupationszoner, hvor Sovjetunionen skulle kontrollere området nord for den 38. breddegrad, mens USA skulle kontrollere området i syd. Næsten alle koreanere var modstandere af en sådan deling, men måtte affinde sig med den.

Formålet med delingen og den midlertidige okkupation var at etablere en midlertidig koreansk myndighed.
Det endelige mål var etablering af en fri og uafhængig koreansk stat, som aftalt under Cairo-konferencen i 1943.

FN planlagde frie og uafhængige valg, men Sovjetunionen nægtede FN adgang til den nordlige zone, hvor man var i færd med at etablere en egen sovjetstøttet regering under ledelse af Kim Il-sung. I syd blev der afholdt FN-overvågede valg, som resulterede i valg af Syngman Rhee som landets første præsident.
Eftersom de to supermagter støttede hver sin leder for hver sin okkupationszone var i realiteten de to koreanske stater etablerede, hvilket yderligere blev cementeret, da Republikken Korea blev proklameret den 15. august 1948, mens Den demokratiske folkerepublik Korea blev etableret to uger senere, den 9. september.

Koreakrigen, som varede fra 1950 til 1953, cementerede delingen ved etablering af den koreanske demilitariserede zone, som er en 4 km bred zone, som deler Koreahalvøen fra øst til vest.

I 2000-tallet blev forholdet mellem de to stater noget bedre, blandt andet takket være den sydkoreanske præsident Kim Dae-jungs politiske initiativ, også kaldet for "solskinspolitikken".
Initiativerne blev trukket tilbage af den konservative præsident i Sydkorea fra 2008, Lee Myung-bak.

Baggrund

Japans kolonisering af Korea (1910–1945)

Da den russisk-japanske krig sluttede i 1905, blev Japans position i området væsentlig styrket, og Korea blev som en følge af dette i realiteten et japansk protektorat. Den endelige annekteringen skete i 1910.

2. verdenskrig (1939–45)

I november 1943 møttes Franklin Roosevelt, Winston Churchill og Chiang Kai-shek under Cairo-konferencen for at diskutere hvad, der skulle ske med Japans kolonier efter krigen. De blev enige om, at landet skulle miste alle områder, som var taget med magt. I deklarationen efter konferencen blev Korea nævnt for første gang. De tre lederne erklærede, at Korea "med tiden" skulle blive frit og uafhængigt.

Koreanske nationalister, som ønskede umiddelbar uafhængighed, var misfornøjede med formuleringen "med tiden".

Sovjetunionens invasion af Manchuriet

Mod slutningen af 2. verdenskrig i august 1945 var de allierede lederne ikke enige om Koreas skæbne. Koreanere havde sine egne planer for den koreanske nation. Nogen af disse inkluderede en genbesættelse af Korea af udenlandske styrker. Efter den amerikanske atombombning af Hiroshima den 6. august 1945, invaderede sovjetiske soldater Manchuriet, hvilket Stalin og den nye amerikanske præsidenten Harry Truman var blevet enige om på Potsdamkonferencen i juli.

Den 10. august 1945 fik de to amerikanske officerere, Dean Rusk og Charles Bonesteel i opgave at fastsætte grænserne for den amerikanske okkupationszone i Korea. Opgaven kom brat, og de to var uforbredte. Ved hjælp af et kort fra National Geographic bestemte de sig for at sætte grænsen til 38. breddegrad. De valgte denne grænse, fordi den delte landet omtrent i to lige store dele samtidig, som hovedstaden Seoul kom under amerikansk kontrol. Ingen Korea-eksperter blev konsulterede, og de to officerere var derfor ikke klar over, at man 40 år tidligere havde haft en tilsvarende situation, hvor Rusland og Japan havde diskuteret mulighederne for at dele Korea mellem sig langs den samme grænse. Rusk har senere sagt, at han ville valgt en anden grænse, hvis han havde vist dette. Imidlertid blev denne grænsedragning skrevet ind i Generalordre nr. 1 som en del af administrationen af efterkrigs-Japan.

General Nobuyuki Abe var den sidste japanske generalguvernør af Korea. Han havde været i kontakt med flere indflydelsesrige koreanere siden starten af august 1945 for at forberede en koreansk magtovertagelse. Den 15. august 1945 accepterede Yuh Woon-hyung at overtage generalguvernørens styre og at lede forberedelserne for at etablere en ny nation. Yuh arbejdede hårdt for at etablere de nødvendige myndighedsorganer, og den 6. september 1945 samlede flere koreanske repræsentanter sig i Seoul, for at lægge grundlaget for den moderne koreanske nation. Yoh proklamerede den nye folkerepublik Korea og blev vicestatsminister. I oktober trak han sig efter pres fra USAs militære myndigheder, og organiserede der efter og blev leder af Koreas folkeparti.

Regeringen i Folkerepublikken Korea var domineret af politikere fra venstrefløjen, mange havde kæmpet mod den japanske kolonisering og identificerede sig med kommunisternes syn på imperialisme og kolonialisme.

Efter 2. verdenskrig

Sydlige Korea

Den 7. september 1945 gav general MacArthur generalløjtnant John R. Hodge opgaven med at administrere den amerikanske okkupationszone. Hodge gik i land i havnebyen Incheon sammen med sine militære styrker næste dag. Koreas eksilregering sendte en delegation på tre tolke, men Hodge ville ikke tale med dem. På denne måde afviste USA at anerkende både Folkerepublikken Korea og Koreas eksilregering.

Antikommunisten Syngman Rhee var flyttet tilbage til Korea efter flere årtier i eksil i USA. Han blev af amerikanerne anset som en acceptabel kandidat til at lede landet, efter som han blev opfattet som venlig indstillet over for USA. Rhee sørgede for, at myndighederne i syd gennemførte flere aktioner mod venstreorienterede, som greb til våben mod den amerikanske okkupationsstyrke, samt den politiske opposition. De næste år blev mellem 30.000 og 100.000 mennesker dræbt i kampen mod de venstreorienterede oprørere.

I august 1948 blev Syngman Rhee den første præsident i den nyetablerede stat Sydkorea. USA har haft militært nærvær i Sydkorea siden da.

Nordlige Korea

I august 1945 organiserede koreanere folkekomitéer som afdelinger af Komitéen for forberedelse af koreansk uafhængighed. Den sovjetiske hær tillod disse komitéer, fordi de var venligt indstillede over for Sovjetunionen men valgte alligevel at etablere en egen sovjetisk civil myndighed for at centralisere de uafhængige komitéer. Yderligere komitéer blev organiserede med kommunister i de ledende positioner. I marts 1946 tog Kim Il-sung initiativ til en jordreform. Jord fra japanske ejere samt fra koreanere, som havde samarbejdet med japanerne, blev delt ud til fattige bønder.

Organiseringen af de mange fattige i de nye folkekomitéer brød den gamle kontrol, som de tidligere jordejere havde haft. Jordejere fik kun lov til at beholde et areal, som var lige så stort som alle andre fik tildelt. Jordreformen var mindre voldelig end tilsvarende i Folkerepublikken Kina eller i Vietnam. Ifølge officielle amerikanske kilder blev tidligere landsbyledere frataget al politisk magt uden at det førte til blodsudgydelse, men der blev også taget grundige forholdsregler for at hindre dem i at tage magten tilbage.
Dette var populært blandt de fattige bønder men førte samtidig til, at mange tidligere jordejere og kollaboratører flygtede til syd, hvor enkelte fik positioner i det nye sydkoreanske statsapparat. Militære amerikanske kilder mener, at 400.000 nordkoreanere flygtede sydpå.

Vigtige industribedrifter blev nationaliserede. Den økonomiske situation var lige vanskelig i nord og i syd. Den japanske okkupationsmagt havde lagt landbrugsproduktionen i syd og industriproduktionen i landets nordlige del.

I februar 1946 blev en midlertidig regering, kaldet for Den nordkoreanske midlertidige folkekomité etableret under ledelse af Kim Il-sung. Kim havde opholdt sig i flere år i Sovjetunionen og fik der oplæring sammen med sovjetiske styrker i Manchuriet. Internt var der flere konflikter og magtkampe i den midlertidige ledelse i Pyongyang i takt med, at flere aktører manøvrerede for at skaffe sig positioner og magt i den nye ledelse.

På lavere niveau angreb folkekomitéerne åbent påståede kollaboratører og jordejere, og flere blev dræbt. Det var blandt disse marodører rundt om i landet, at Kim kunne samle nok støtte til at kunne blive Nordkoreas nye leder efter, at de sovjetiske styrker trak sig ud i 1948.

Valg og FNs involvering
Mistanke og mistillid voksede stadig mellem USA og Sovjetunionen. De to stormagter kunne ikke enes om hvordan, den nye koreanske regering skulle organiseres. USA bragte det koreanske spørgsmål for FN i efteråret 1947. Sovjetunionen på sin side modsatte sig FNs involvering.

Den 14. november 1947 vedtog FNs generalforsamling en resolution, hvor det blev slået fast, at frie og uafhængige valg skulle afholdes, udenlandske styrker skulle trækkes tilbage, og en FN-kommission (United Nations Temporary Commission on Korea) for Korea skulle etableres. Sovjetunionen boykottede mødet og anså resolutionen som ikke-bindende. I april 1948 blev der organiseret en konference for repræsentanter fra begge sider af den 38. breddegrad i Pyongyang. Den gav ingen resultat, og Sovjetunionen valgte at boykotte de FN-overvågede valg, som derfor kun blev afholdt i syd.

Den 10. maj 1948 blev der afholdt parlamentsvalg i Sydkorea. Syngman Rhee tog i 1947 til orde for, at der skulle afholdes valg, selv om FN ikke fik adgang til Nordkorea. Rhee så muligheden for at styrke sin egen position. Venstrefløjen boykottede valget, og Rhees parti vandt valget. Den 15. august 1948 blev Republikken Korea proklameret i Seoul og fik dermed også tildelt myndighedsansvaret fra de amerikanske militærmyndigheder. Den 9. september blev Den demokratiske folkerepublik Korea proklameret i nord, med Kim Il-sung som landets statsminister.

Koreakrigen

Efter mere end tusind år som et land blev Korea nu effektivt delt, selv om regeringerne på begge sider af grænsen mente, at situationen var uholdbar, og at Korea skulle genforenes, om det så måtte ske med militære midler. Militære styrker fra begge stater gennemførte flere blodige angreb i grænseområdet frem til 1950. Den 25. juni 1950 udbrød der fuld krig, da nordkoreanske styrker gik over den 38. breddegrad med fuld styrke. Borgerkrigen hærgede landet de næste tre år, før der blev underskrevet en våbenhvileaftale, som effektivt delte Korea i to. En demilitariseret zone med en bredde på 4 kilometer blev trukket langs frontlinjen.

Genève-konferencen og NNSC

Som våbenhvileaftalen fastlagde, blev situationen taget op i Genève-konferencen i 1954. Den første del af konferencen (26. april – 15. juni) behandlede konflikten i Korea men intet gennembrud skete. Ingen af partene ville give efter, og opdelingen i Sydkorea og Nordkorea langs den 38. breddegrad forblev som den var.

Våbenhvileaftalen etablerede den neutrale Neutral Nations Supervisory Commission (NNSC) for at overvåge våbenhvilen. Siden 1953 har medlemmer af den schweiziske og svenske hær været medlemmer af NNSC, som er stationeret nær Panmunjom.

Grænsekonflikter

Efter delingen af Korea har der været utallige grænsekonflikter, infiltrationer og hændelser langs den koreanske grænse både på land og til søs. Selv om de fleste af disse skyldes nordkoreansk aktivitet, nægter Nordkorea at have ansvar for sådanne hændelser. Mellem 1954 og 1992 har 3.693 væbnede nordkoreanske infiltratører taget sig over grænsen og ind i Sydkorea. 20% af hændelserne skete i 1967 og 1968.

Se også
 Koreansk genforening

Noter

Litteratur
 Oberdorfer, Don. The Two Koreas : A Contemporary History. Addison-Wesley, 1997, 472 pages,
 Cumings, Bruce. The Origins of the Korean War: Liberation and the Emergence of Separate Regimes, 1945-1947. Princeton University Press, 1981, 607 pages,

Eksterne henvisninger
 South Korean Ministry of Unification
 North Korean News Agency

 Korea Web Weekly
 NDFSK
 Koreascope
 Rulers.org
 Korean Unification Studies

Koreas historie

Delingen af Korea


Le parc national de Sai Yok (thaï : อุทยานแห่งชาติไทรโยค) est un parc national thaïlandais de 500 km2 créé en 1980. Il est situé dans la Province de Kanchanaburi, district Amphoe Sai Yok et district Amphoe Thong Pha Phum. À l'origine sa superficie était de 500 km2 ; puis ce parc a été agrandi et, en 2016, sa superficie est de 958 km2.

Le parc fait partie de la zone protégée du .

Géographie
Le parc national de Sai Yok se trouve dans la Chaîne Tenasserim à la frontière de la Birmanie. Il abrite des monts et montagnes essentiellement calcaires, parfois granitiques, couvertes de forêts tropicales. Le plus haut sommet de cette région, le Khao Khwae, culmine à 1327 m d'altitude.

Les grottes, en particulier les grottes de Lawa (ถ้ำ ละว้า) et de Daowadueng (ถ้ำดาวดึงส์), sont une des principales curiosités du parc ;.

La rivière Kwaï Noi traverse du nord au sud le parc (Kwaï se prononce "Khouèè", avec un long è et la voix qui descend un peu sur la fin, et non pas "Kouaille") : les touristes peuvent descendre la rivière en radeau ou y faire une croisière en bateau.Les cascades, en particulier les cascades Sai Yok Yai (น้ำตก ไทรโยคใหญ่), Sai Yok Noi (น้ำตก ไทรโยคน้อย) et Sai Yok Lek (น้ำตก ไทรโยคเล็ก), sont l'autre grande curiosité du parc.

Le parc national de Sai Yok est l'habitat naturel du plus petit mammifère au monde par la taille, la chauve-souris nommée kitti à nez de porc, une chauve-souris découverte en 1973 dans les grottes calcaires qui ne mesure que de 2,9 à  et ne pèse qu'environ deux grammes. La précédente détentrice de ce record, la musaraigne européenne Pachyure étrusque, est un peu plus grande mais elle  pèse un peu moins ().

Il y a aussi les endémiques gecko Cnemaspis huaseesom et crabe de la reine Sirikit ou crabe à trois couleurs (ปูราชินี ou ปูสามสี ; Thaiphusa sirikit).

Climat
Il y a les trois saisons communes de la Thaïlande : la saison froide de novembre à février ; la saison chaude de mars à mai ; et la saison des pluies de mai à octobre.

La température moyenne est entre 25°C et 30°C.

Flore

Les monts et montagnes sont couverts principalement, à près de 80 %, de forêts tropicales humides avec quelques forêts de bambous ainsi que de forêts tropicales sèches sur près de 20 % et parfois, mais seulement sur 2% de la superficie et en dessous de 400 m d'altitude, de forêts tropicales sèches de dipterocarpus.

Le long de la rivière Kwaï noi, on trouve une forêt de tecks : durant la Seconde Guerre mondiale, l'empire du Japon lance son projet ambitieux de construire la ligne Siam-Birmanie (« voie ferrée de la mort ») et, pour fabriquer les traverses de chemin de fer en bois nécessaires, il rase des forêts entières de tecks ; la forêt originelle de tecks des bords de la rivière Kwaï noi a été replantée à partir de 1954.

Forêts tropicales humides
On trouve :

 de grands arbres de 20 à 30 m de haut et plus : fromager rouge ou kapotier rouge Bombax ceiba, Canarium subulatum, Homalium tomentosum, Lagerstroemia sp., Pterocarpus macrocarpus, Xylia xylocarpa ... ;
 des arbres de 10 à 20 m de haut : Casearia grewiifolia, casse de Java, Clitoria macrophilla, Dalbergia oliveri, Lagerstroemia sp., Millettia brandisiana, Vitex penduncularis ... ;
 des plantes herbacées : Dioscorea hispida, Cheilocostus speciosus, herbe du Laos, Kaempferia marginata etc.

Forêts tropicales sèches
On trouve :

 de grands arbres de 25 à 35 m de haut et plus : Anisoptera costata et Dipterocarpus alatus, Irvingia malayana, Jamelonier, Lagerstroemia sp., teck ... ;
 des arbres et arbustes de moins de 25 m de haut : Leea indica, Millettia brandisiana, Schima wallichii ... ;
 des plantes herbacées : Dioscorea hispida, herbe du Laos, Kaempferia marginata, pædérie fétide ou vigne de mouflette, pois antaque ...
 des orchidées terrestres Spathoglottis etc.

Forêts tropicales sèches de dipterocarpus
On trouve :

 de grands arbres de 20 à 25 mètres de haut : fromager rouge ou kapotier rouge Bombax ceiba, Canarium subulatum, Dipterocarpus obtusifolius et Dipterocarpus tuberculatus, Vitex penduncularis ...
 des arbres de plus de 10 m de haut : chêne Quercus kerrii, Lannea coromandelica, Terminalia elliptica etc.

Faune

58 espèces de mammifères

 Éléphant d'Asie, gaur ou gayal et Banteng (on soupçonne une possible hybridation entre le Gaur et le Banteng) ...
 Saro, chevrotain d'Asie, tapir de Malaisie, lièvre du Siam (ou lièvre de Birmanie) ...
 Grand cerf Sambar, petit cerf aboyeur muntjac indien et muntjac de Fea ou muntjac de Tenasserim Muntiacus feae ...
 Cochon sauvage (sanglier) ;
 Tigre d'Indochine, panthère (ou léopard), chat de Temminck, chat marbré ...
 Ours malais et ours noir d'Asie ;
 Lémur volant Galéopithèque de Temminck, gibbon à mains blanches (gibbon lar) et macaque à longue queue (macaque crabier) ;
 Chauves-souris Hipposideros bicolor et la minuscule Kitti à nez de porc, chauves-souris fer à cheval Rhinolophus sp., chauves-souris des tombeaux Taphozous sp. etc.

Plus de 115 espèces d'oiseaux

 Coq sauvage (Coq doré), éperonnier chinquis, faisan leucomèle, paon spicifère et torquéole à poitrine châtaine ...
 Calao festonné ...
 Carpophage à manteau brun et colombar à gros bec ...
 Pic meunier ...
 Oiseaux passereaux Akalat à poitrine tachetée ou Timalie à poitrine tachetée
 etc.

Pas moins de 36 espèces de reptiles

 Tortues : Tortue à grosse tête, tortue brune, tortue à tête jaune Indotestudo elongata et tortue Chitra chitra ;
 Lézards et apparentés : agame arlequin calotes versicolor et agame dragon volant Draco blandfordii, gecko Dixonius hangseesom, scinque Sphenomorphus maculatus...
 Serpents : Python réticulé ; serpent liane Ahaetulla prasina ; serpent ratier Elaphe taenius helfenbergeri et serpent ratier des mangroves Gonyosoma oxycephalum ...

15 espèces d'amphibiens

 Grenouilles : Fejervarya limnocharis, Hylarana erythraea, Limnonectes blythii, Occidozyga lima, Polypedates leucomystax, Sylvirana nigrovittata et grenouille peinte Kaloula pulchra ...
 Crapauds : Ingerophrynus macrotis et Ingerophrynus parvus, Phrynoidis aspera etc.

130 espèces de poissons

 Cyprinidés : Amblyrhynchisthys truncastus, Barbus, Danio, Hampala macrolepidota, Leptobarbus hoevenii, Oxygaster, Paralaubuca ...
 Gyrinocheilus aymonieri, Osphronemus goramy etc.

Notes et références

Liens externes

Parc national en Thaïlande
Parc national créé en 1980
Aire protégée de l'UICN - catégorie II
Province de Kanchanaburi

Parc national de Sai Yok


Ildikó Erdősi (født. 14. September 1989 i Kiskunfélegyháza) er en ungarsk håndboldspiller, som spiller for Siófok KC i og det ungarske landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Ungarn
Håndboldspillere fra Siófok KC

Ildikó Erdősi