Failsworth is a town in the Metropolitan Borough of Oldham in Greater Manchester, England,  north-east of Manchester city centre and  south-west of Oldham. The orbital M60 motorway skirts it to the east. The population at the 2011 census was 20,680. Historically in Lancashire, Failsworth until the 19th century was a farming township linked ecclesiastically with Manchester. Inhabitants supplemented their farming income with domestic hand-loom weaving. The humid climate and abundant labour and coal led to weaving of textiles as a Lancashire Mill Town with redbrick cotton mills. A current landmark is the Failsworth Pole. Daisy Nook is a country park on the southern edge.

Etymology
Failsworth derives from the Old English  and worth, probably meaning an "enclosure with a special kind of fence".

History
Early settlement rested on a road that runs today between Manchester and Yorkshire. This Roman secondary road formed part of a network from Manchester up north, probably to Tadcaster near York. The section that ran through Failsworth is still known as Roman Road. It was built above marshland and laid on brushwood with a hard surface. Roman Road has also been known as "Street", a Saxon term meaning "metalled road", indicating that it was also used that later period.

Early sources suggest the area was occupied in Saxon times. The small hamlet of scattered dwellings made of rough local stone, mud and clay with thatched roofs, may have been stood on ground higher than the surrounding marshland. Daily life would have centred on animal husbandry and agriculture.

Unmentioned in the Domesday Book of 1086, Failsworth appears in a record of 1212 as Fayleswrthe, a settlement was documented as a  estate or manor comprising four oxgangs of land. Two oxgangs at an annual rate of 4 shillings were payable by the tenant, Gilbert de Notton, to Adam de Prestwich, who in turn paid tax to King John. The other two oxgangs were held by the Lord of Manchester as part of his fee simple. The Byron family came to acquire the whole township in the mid-13th century. Apart from a small estate held by Cockersand Abbey, Failsworth passed to the Chetham family and was then sold on to smaller holders.

By 1663, 50 households were registered. Life centred on natural resources, agriculture and stock farming, with many were employed as labourers to work the land, though tradesmen such as a tailor, a felt maker, a shoemaker, a joiner and a weaver supported them. The earliest record of a place of worship is Dob Lane Chapel, dating from 1698.

In 1774, the 242 Failsworth households contained some 1.400 inhabitants, of whom a high proportion were involved in cloth manufacture. Development of the English textile trade was backed by important legislation between 1500 and 1760: a number of acts were passed to encourage it by the compulsory growing of flax. Grants were made to flax growers and duties levied on foreign imports, though Manchester's extensive linen trade used yarn imported from Holland and Ireland.

In 1914 the regular Daisy Nook Easter Fair ceased with the outbreak of the First World War, but resumed in 1920. On 8 June 2007, a 1946 work by L. S. Lowry entitled "Good Friday, Daisy Nook" sold for £3,772,000, then the highest bid ever paid for one of his paintings. Another painting by Lowry from 1953, "Fun Fair at Daisy Nook", sold for £3.4 million in 2011.

Timeline

1212 – First official record of Failsworth in King John's Great Inquest of Service
1212 – North-western portion of land held by the Lord of the Manor of Prestwick
1212 – South-eastern portion of land held by the Lords of the Manor of Manchester
Mid-13th century – Richard and Robert de Byron acquired both portions of land
1320 – First record of a named place in Failsworth: Wrigley Head named in the Survey of the Manor of Manchester
1600–1699 – Population mostly working the land and supported by production of cloth
1660 – 43 names registered in the town
1663 – 50 recorded families
1673 – Earliest record of a place of worship: Dob Lane Chapel
1700–1799 – Most inhabitants involved in producing linen cloth, others farming
1735 – Manchester, Oldham and Austerlands Turnpike Trust improves the road between them.
1774 – 242 families recorded, with a population 1,400
1793 – The first Failsworth Pole erected
1796 – The earliest day school recorded is Pole Lane School.
1801 – Population 2,622
1803 – The main Turnpike Road is widened to 60 feet from Manchester to Dob Lane End.
1804 – Rochdale Canal opens on 21 December.
1825 – The first cotton mill built
1839 – The first mill built by Henry Walmsley
1844 – Failsworth constitutes a new parish: St John's.
1850 – A second Failsworth Pole erected
1851 – Population is 4,433
1859 – Failsworth Industrial Society is officially registered on 22 July.
1863 – The first Local Government Board is founded with nine members.
1878 – Horse-drawn trams are introduced between Manchester and Hollinwood.
1880 – A railway opens between Oldham and Manchester.
1881 – Failsworth acquires its first railway station in April.
1889 – A third Failsworth Pole erected
1894 – The Local Board is superseded by Failsworth Urban District Council.
1901 – Population 14,152
1901 – Electric trams replace the horse-drawn ones.
1903 – Merger with Manchester proposed
1904 – Merger with Manchester deferred
1924 – A fourth Failsworth Pole erected
1937 – The Roxy cinema presents its first feature on 20 December.
1946 – Failsworth Urban District Council proceeds with a housing clearance programme.
1946 – The last tram runs in Oldham.
1958 – The fifth and present Failsworth Pole erected
1973 – Failsworth is officially twinned with Landsberg am Lech in Germany.
1974 – Failsworth becomes part of the Metropolitan Borough of Oldham.
1991 – Population 20,999
1993 – The bicentenary of the first Failsworth Pole is marked.
2000 – The M60 motorway link opens.

Governance

Lying within the historic county boundaries of Lancashire since the early 12th century, medieval Failsworth formed a township in the parish of Manchester and hundred of Salford.

After the Poor Law Amendment Act 1834, Failsworth joined the Manchester Poor Law Union, a social security unit. Its first local authority was a local board of health set up in 1863 and responsible for standards of hygiene and sanitation. After the Local Government Act 1894, the area became Failsworth Urban District within the administrative county of Lancashire. In 1933 came a small exchange of land with neighbouring Manchester; in 1954, parts of Limehurst Rural District were added to Failsworth Urban District. Under the Local Government Act 1972, Failsworth Urban District was abolished. Since 1 April 1974 it has formed an unparished area of the Metropolitan Borough of Oldham, a local government district within the metropolitan county of Greater Manchester. Failsworth contains two of the twenty wards of the Metropolitan Borough of Oldham; Failsworth East and Failsworth West.

Failsworth lies in Ashton-under-Lyne parliamentary constituency, represented in the House of Commons by Angela Rayner MP of the Labour Party.

Geography

At  (53.5102°, −2.1575°) Failsworth lies  north-north-west of London, as the southern tip of the Metropolitan Borough of Oldham, sharing borders with Manchester (north to south-west) and Tameside (south to east). It is traversed by the A62 road between Manchester and Oldham, by the former rail line of the Oldham Loop and by the Rochdale Canal, across its north-west corner. The M60 motorway passes through. For the Office for National Statistics, Failsworth counts as part of the Greater Manchester Urban Area.

The land in Failsworth slopes gently from east to west away from the Pennines and from brooks that bound it on the north-west (Moston Brook) and south-east (Lord's Brook). Failsworth has a country park, Daisy Nook, on undulating wooded land on its eastern border largely belonging to the National Trust. It is suited to walking, horse riding, fishing and other pursuits.

Demography

Population change

Economy

Failsworth is a centre for hat-making. This began as a cottage industry before the firm of Failsworth Hats was set up in 1903 to manufacture silk hats. For a time the company had a factory near the former Failsworth Council offices and it remains in the area to this day. Other activities include electrical goods manufacture (such as Russell Hobbs) by Spectrum Brands, formerly Pifco Ltd), and plastic production and distribution by Hubron Ltd. Many Failsworth people work in Manchester: the strong transport links include a tram service from Failsworth Metrolink station on the Oldham–Rochdale line.

In July 2007, the Tesco supermarket chain opened a 24-hour Extra branch superstore on the banks of the wharf. The move was opposed by shop-owners, who claimed they would have lost customers and may been forced to close. Tesco's arrival had been expected to be a catalyst bringing other stores, bars and restaurants to Failsworth. The only other large store is a branch of Morrisons housed in a building constructed on the demolished site of Marlborough No. 2 Mill.

Oldham Caravans, a subsidiary of Glossop Caravans, has an outlet on Oldham Road.

Landmarks

A Failsworth Pole in Oldham Road was first raised in 1793 as a "political pole", although a local historian suggests there were others before and that maypoles probably stood there for centuries. It now stands on a site from which an earlier one blew down in 1950.

After a major restoration of the Pole, clock tower and gardens in 2006, a bronze statue of Benjamin Brierley was placed in the gardens.

At the road junction of the A62 with Ashton Road West stands a cenotaph built in 1923 for over 200 Failsworth men who were killed in the First World War. Attendances at the cenotaph on Remembrance Sunday remain high at about 2,000. The annual parade is led by 202 Field Squadron, RE (TA), which is based in Failsworth. In June 2007 the war memorial was rededicated after a £136,000 makeover and opened by Colonel Sir John B. Timmins.

Education
The local comprehensive school is Co-op Academy Failsworth, which moved to a new building in 2008 from two buildings known as Upper School and Lower School. It caters for students aged between 11 and 16. The £28-million project brought the town's secondary schooling to come under one roof. It has specialist sports college status.

Religious sites

Transport

Failsworth's main thoroughfare is Oldham Road (A62) between Manchester and Oldham. The M60 is an orbital motorway circling Greater Manchester, with access via Junction 22. Its completion around 1995–2000 saw the installation of a graded junction and other notable changes to the A62. It led to several rows of buildings around the junction being demolished.

There are frequent buses through Failsworth between Manchester city centre and Oldham on First Greater Manchester's 83 overground service. There is also a frequent service to Manchester city centre and to Huddersfield/Saddleworth via Oldham, with services 180 and 184. Other bus destinations from Failsworth are Ashton-under-Lyne, Chadderton, Huddersfield, Rochdale, Royton, Saddleworth, Shaw & Crompton and Trafford Centre.

Failsworth tram stop in Hardman Lane is on the Oldham & Rochdale line of the Manchester Metrolink. At peak times, trams run every 6 minutes south towards  via central Manchester and north to Shaw & Crompton or Rochdale via Oldham. At off-peak times, trams run every 12 minutes to East Didsbury and Rochdale. Previously this was an unmanned rail station on the Oldham Loop line serviced by Northern Rail services to Manchester Victoria or Rochdale via Oldham. It closed in October 2009 under Phase 3a of Metrolink extension and re-opened as a tram stop in 2012.

Twin town

Notable people

In 1745, "Bonnie Prince Charlie" stayed overnight at the Bull's Head public house.
The weaver, poet, essayist and writer Benjamin Brierley was born in Failsworth and famed for his work in the Lancashire dialect. A statue of him was erected in 1898 in Queens Park, Manchester. There is a bronze statue of him is in the public gardens by The Pole.
In politics, Sir Elkanah Armitage was a 19th-century industrialist, Liberal Party politician and former Lord Mayor of Manchester.
In present-day politics, Jim McMahon MP represents the Oldham West and Royton parliamentary constituency for the Labour Party. He was formerly leader of Oldham Council
Gary Mounfield is a musician who formerly with the band the Stone Roses during the Madchester period and later joined Primal Scream.
Dale Longworth is a musician and producer with the electronic music group, N-Trance, which found fame with the record Set You Free. James Mudriczki, Lowell Killen, Kevin Matthews, Tony Szuminski (and former member Neil McDonald) make up the line-up for the Alternative rock band Puressence.
The Lancashire folk singer Harry Boardman was born in Failsworth.
The Broadcaster, journalist and cricketer Mike Atherton, was brought up in the Lord Lane area of town. The former Lancashire and England captain has a road, Atherton Close, named after him, opposite the cricket club in Woodhouses where he played in his youth.
Boxer Anthony Farnell, is a former WBU Middleweight champion known as the Woodhouse Warrior. Retiring at 25, Farnell has since become a fight trainer and owns a gym (Arnie's Gym) in nearby Newton Heath, where he has tutored David Barnes (BBBofC Light welterweight champion), Anthony Crolla (2006 ABA Lightweight champion) and Frankie Gavin (2007 World Amateur Boxing Championships gold medal winner).
 Billionaire chemical engineer and businessman Jim Ratcliffe, chairman and chief executive officer (CEO) of the INEOS chemicals group, wqas born in Failsworth in 1952.
Former Manchester United footballer Ronnie Wallwork lived in Woodhouses.
Supermodel Agyness Deyn was brought up in the area before her family moved to Ramsbottom.
Masters Athlete Mike Coogan, lived in Failsworth, attending St Mary's RC Primary School. He was the 2019 British, European and World 200m Champion.
Actress Amy James-Kelly (Coronation Street, Three Families) grew up in Failsworth.

See also

Listed buildings in Failsworth

References

Sources

External links

Towns in Greater Manchester
Unparished areas in Greater Manchester
Geography of the Metropolitan Borough of Oldham

Failsworth


Khuang Aphaiwong (født  17. maj 1902, død 15 marts 1968) var en politiker i Thailand, der var premierminister af Thailand tre gange; august 1944 - 1945, januar 1946 - maj 1946 og november 1947 - april 1948.

Politikere fra Thailand

Khuang Aphaiwong


Banks es un pueblo del distrito de West Lancashire, en el condado de Lancashire (Inglaterra). Está dentro de la parroquia de North Meols.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Banks tiene una superficie de 1,17 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Banks tenía 3359 habitantes (48,68% varones, 51,32% mujeres) y una densidad de población de 2870,94 hab/km². El 19,71% eran menores de 16 años, el 72,02% tenían entre 16 y 74 y el 8,28% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,32 años.

El 94,4% eran originarios de Inglaterra y el 2,53% de otras naciones constitutivas del Reino Unido, mientras que el 1,13% eran del resto de países europeos y el 1,94% de cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,3% de los habitantes eran blancos, el 0,51% mestizos, el 0,48% asiáticos, el 0,12% negros, el 0,45% chinos y el 0,15% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 84,3%, el budismo por el 0,21%, el hinduismo por el 0,24%, el islam por el 0,21% y cualquier otra religión, salvo el judaísmo y el sijismo, por el 0,18%. El 7,33% no eran religiosos y el 7,54% no marcaron ninguna opción en el censo.

Del total de habitantes con 16 o más años, el 19,54% estaban solteros, el 61,88% casados, el 1,48% separados, el 7,38% divorciados y el 9,71% viudos. Había 1364 hogares con residentes, de los cuales el 24,78% estaban habitados por una sola persona, el 7,11% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 46,92% por parejas casadas y el 5,86% sin casar, con o sin hijos dependientes en ambos casos, el 11,07% por jubilados y el 4,25% por otro tipo de composición. Además, había 86 hogares sin ocupar y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Lancashire

Banks (Lancashire)


Malvern Hills is a local government district in Worcestershire, England. Its council is based in the town of Malvern, and its area covers most of the western half of the county, including the outlying towns of Tenbury Wells and Upton-upon-Severn. It was originally formed in 1974 and was subject to a significant boundary reform in 1998. In the 2011 census the population of the Malvern Hills district was 74,631.

History

In 1974 the district of Malvern Hills was created from the former districts of Bromyard Rural District and Ledbury Rural District in Herefordshire, along with Malvern Urban District and Martley Rural District and Upton upon Severn Rural District in Worcestershire.

The current boundaries were formed on 1 April 1998 when the county of Hereford and Worcester (which had been created in 1974, following the Local Government Act 1972) reverted, with some border changes, to the two former counties of Worcestershire and Herefordshire. The new Malvern Hills district boundary was formed from parts of the existing districts of Malvern Hills and Leominster. The remainder of these districts became part of Herefordshire. The 1998 boundary changes added Tenbury Wells to the district, but Bromyard and Ledbury were transferred to the newly created Herefordshire Council.

Governance
Malvern Hills is a non-metropolitan district of the county of Worcestershire and comprises 68 civil parishes (list). The district is divided into 22 electoral wards. The local authority is Malvern Hills District Council, which meets and has its offices at Council House in Great Malvern, and which shares management and increasingly staff with neighbouring Wychavon District Council.

Boundary changes
Following the 1998 boundary changes according to the split up of the county of Hereford and Worcester into the former traditional counties of Worcestershire and Herefordshire, the district acquired from the existing district of Leominster the parishes of Bayton, Bockleton, Eastham, Hanley, Knighton on Teme, Kyre, Lindridge, Mamble, Pensax, Rochford, Stanford with Orleton, Stockton-on-Teme, Stoke Bliss and Tenbury. From the pre-existing district of Malvern Hills, the parishes of Abberley, Alfrick, Astley and Dunley, Berrow, Birtsmorton, Bransford, Broadheath, Broadwas, Bushley, Castlemorton, Clifton upon Teme, Cotheridge, Croome D'Abitot, Doddenham, Earl's Croome, Eldersfield, Great Witley, Grimley, Guarlford, Hallow, Hanley Castle, Hill Croome, Hillhampton, Holdfast, Holt Fleet, Kempsey, Kenswick, Knightwick, Leigh, Little Malvern, Little Witley, Longdon, Lower Sapey, Lulsley, Madresfield, Malvern, Malvern Wells, Martley, Newland, Pendock, Powick, Queenhill, Ripple, Rushwick, Severn Stoke, Shelsley Beauchamp, Shelsley Kings, Shelsley Walsh, Shrawley, Suckley, Upton upon Severn, Welland, West Malvern and Wichenford.

Composition

The council consists of 31 councilors, representing 18 electoral wards. The Council is currently under a Independent-Green administration but in elections is considered as having No Overall Control (NOC). Prior to this, the Conservative party had overall control of the council until 2019. Councilors are elected to four year terms.

Geography

The Malvern Hills themselves form the border between, and offer scenic views over, the counties of Herefordshire and Worcestershire. The district includes approximately half of the Malvern Hills Area of Outstanding Natural Beauty (prior to the 1998 alterations to its boundary, it covered most of the AONB). The district bounds onto the counties of Gloucestershire, Herefordshire and Shropshire, as well as the Worcestershire districts of Wychavon, Worcester and Wyre Forest.

The River Teme is famous for its fishing and runs across the northern half of the district, from Tenbury Wells, to its confluence with the River Severn near Worcester, close to the site of the Battle of Worcester. Historically, the Teme Valley was famous for its orchards and hop yards, though these declined during the second half of the 20th century, with some revival since . The River Severn forms the eastern boundary of the district (with Wychavon) between Stourport and Worcester, whilst to the south of Worcester the district includes parishes to the east of the Severn; the river is also popular with anglers and has public navigation rights.

The area has a significant spa heritage and Malvern water is bottled and distributed commercially worldwide. The spa buildings (The Pump Rooms) survive at Tenbury Wells and many free spring water sources are available to the public in and around Malvern. In the east of the district is Croome Court, a significant National Trust property.

Energy policy
In May 2006, a report commissioned by British Gas showed that housing in Malvern Hills produced the 6th highest average carbon emissions in the country at 7,329 kg of carbon dioxide per dwelling.

See also
Malvern Hills District Council elections
Malvern Hills Conservators

References

External links
Malvern Hills District Council official web site

Malvern, Worcestershire
1998 establishments in England
Non-metropolitan districts of Worcestershire

Malvern Hills District


Puerto Montt er en by og en kommune i Chile. Den er hovedby i Los Lagos-regionen og i Llanquihue-provinsen. Byen har 192.473 indbyggere, og kommunen har 218.858 indbyggere, og den ligger 1055 km syd for landets hovedstad, Santiago. Puerto Montt er en havneby, der ligger ved Reloncaví-sundet.

Byen blev grundlagt så sent som i 1853 under navnet Melipulli under den store tyske kolonisering af det sydlige Chile. Puerto Montt voksede sig snart stor på bekostning af en række nabobyer på grund af sin strategiske placering ved den sydlige ende af den centrale dal i landet og som en port til Chiloé-øhavet, Llanquihue- og Nahuel Huapi-søen samt det vestlige Patagonien.

Byen er i økonomisk henseende især kendt for sin lakseproduktion og har været afgørende for Chiles position som den næststørste leverandør af laks op gennem 1990'erne og 2000'erne. Imidlertid blev byen ramt af den krise i produktionen, der opstod i slutningen af 2000'erne som følge af fremkomsten af en smitsom sygdom, og krisen gav problemer for en lokal økonomi, der ensidigt havde satset på én branche; der opstod, i hvert fald for en periode, en betydelig arbejdsløshed i området.

Kulturen i Puerto Montt er præget af traditioner fra Chiloé og den tyske koloni. Disse traditioner er dog efter det økonomiske opsving gennem de seneste 30 år blevet tilført elementer fra andre dele af Chile som følge af, at der flyttede folk fra hele landet til området for at få arbejde i lakseindustrien.

Demografi
Ifølge folketællingen i 2012 har kommunen et areal på 1.673 km² og et indbyggertal på 218.858 (107.748 mænd og 111.110 kvinder), hvoraf 192.473 (87,9 %) boede i selve byen.

Historie
Oprindeligt var området dækket af tæt skov og blev kaldt Melipulli (som betyder "fire bjerge" på mapuchernes sprog, mapudungun). Stedet blev udvalgt som adgangsvej til Llanquihue-søen, da man opdagede dens gode adgang til kysten. I sommeren 1851 ankom en ekspedition til området fra Chiloé, og man påbegyndte rydningen af skoven. Byen blev derpå officielt grundlagt 12. februar 1853, og den voksede sig snart stor som følge af ankomsten af en række tyske immigranter, som blev lokket til det sydlige Chile af tilskud fra regeringen, bevilget i 1848. Byen fik derpå navn efter Manuel Montt, der var præsident 1851-1861, og som stod bag tilgangen af tyskerne.

I 1969 fandt en episode sted i Puerto Montt, hvor otte mennesker blev dræbt ved en politiaktion. Sagen var, at omkring 90 hjemløse personer efter anbefaling fra et socialistisk parlamentsmedlem, Luis Espinoza, havde slået sig ned på et stykke land, der tilhørte en fraværende godsejer. I første omgang fik de lov til at opføre huse på området, men efter nogle dage blev Espinoza anklaget for lovbrud og arresteret, og derpå skiftede stemningen i byen, så de lokale myndigheder satte 250 bevæbnede politifolk til at stoppe opførelsen af husene. I den forbindelse åbnede de ild og dræbte nogle af de hjemløse, lige som de brændte de huse ned, der var under opførelse.

Episoden fik stor betydning ved præsidentvalget det følgende år, hvor Sebastian Frei tabte til socialisten Salvador Allende. Sangeren og sangskriveren Victor Jara skrev en sang om episoden med titlen "Preguntas por Puerto Montt".

Klima
Puerto Montt har kystklima med kraftigt regnfald store dele af året og kun korte tørre perioder om sommeren. Selv om temperaturerne generelt er lave, er der dog sjældent frost om vinteren.

Eksterne henvisninger

 Byens officielle hjemmeside

Byer i Chile

Puerto Montt


الدكتور أحمد محمد محمد عبد العاطي مديرا لمكتب رئيس الجمهورية في مصر (2012 - 2013)  صدر قرار جمهوري في أواخر يوليو 2012 من الرئيس السابق محمد مرسي بتعينه في هذا المنصب، وتم عزله في أحداث انقلاب 3 يوليو وتم القبض عليه.

حياته

ولد في الزقازيق الشرقية في 13 أكتوبر 1970 بكالوريس العلوم الصيدلية من جامعة الزقازيق متزوج وله ثلاثة من الأولاد .

العمل المهني
عمل كمدير إنتاج في شركة T3A Industrial في مصانعها لإنتاج الأدوية في أسيوط حتى 2005.

النشاط الدعوي

النشاط العام
الأمين العام للإتحاد الإسلامي العالمي للمنظمات الطلابية

الاعتقالات السابقة
 اعتقل مرة واحدة لمدة ستة أشهر عام 1998
 من ضمن المحالين للمحاكمة العسكرية عام 2006 وأخذ حكم بخمس سنوات

انظر أيضاً
 الإخوان المسلمون
 حسن البنا
 محمد مهدي عاكف
 محمود عزت
 محمد حبيب
 خيرت الشاطر
 عصام العريان
 عبد المنعم أبو الفتوح

وصلات خارجية
 مدونة الدكتور الشخصية - غُربه
 موقع الدكتور الشخصي - غربه

إخوان مسلمون مصريون
خريجو جامعة الزقازيق
مواليد 1970

أحمد عبد العاطي


Karim Zaimović (Sarajevo, 6. svibnja 1971. − Sarajevo, 13. kolovoza 1995.) bosanskohercegovački je novinar i književnik bošnjačkog podrijetla.

Životopis
Nakon završetka sarajevske Prve gimnazije 1989. godine i odsluženja vojnog roka upisuje Akademiju likovnih umjetnosti, sa koje poslije nekoliko mjeseci prelazi na studij komparativne književnosti Filozofskog fakulteta u Sarajevu.

Od najranije mladosti intenzivno se bavi crtanjem i čitanjem naročito književnosti. U tim godinama kod njega se razvija velika ljubav prema stripu zahvaljujući kojoj izrasta u poznavaoca domaćeg i svjetskog stripa, tako da je napisao više  članaka kritika, osvrta i recenzija iz ove oblasti. S nepunih petnaest godina se počinje baviti novinarstvom. Piše o filmu, stripu, likovnoj umjetnosti i kulturi općenito, u mnogim časopisima, tjednim i dnevnim listovima: Naši dani, Lica, Vidici, Quorum, Kvadrat, Patak, Slobodna Dalmacija, Nedjeljna Dalmacija, Književna revija, Mladina, Start, Erasmus, Oslobođenje, Večernje novine, Avaz, Ven, Sineast, Fantom slobode, Dani. Bio je stalni suradnik Nezavisnog radija Zid, a u prijeratnom periodu povremeno je surađivao na Trećem programu TV –Sarajevo i programima Radio Sarajeva.

Sve vrijeme rata u Bosni i Hercegovini proveo je u Sarajevu. Nakon demobilizacije iz Armije RBiH, u magazinu Dani uređuje oblast kulture. Sa Semezdinom Mehmedinovićem pokreće časopis za kulturu Fantom slobode u kojem obavlja dužnost zamjenika glavnog urednika. Piše pripovijetke i scenarija. Ostala su mu u rukopisu, nedovršena, dva romana.

Preminuo je 13. kolovoza 1995. od posljedica ranjavanja – kao civilna žrtva granatiranja Sarajeva. Godine 1996. godine osnovana je Fondacija Karim Zaimović radi očuvanja imena i djela Karima Zaimovića. Osnivači Fondacije su bili Nezavisni magazin Dani, Radio Zid, Nezavisna unija profesionalnih novinara iz Sarajeva, izdavačka kuća SAF iz Celja, te obitelj Zaimović, a u svrhu stipendiranja studenata s izrazitim talentom iz oblasti kulture, umjetnosti, književnosti i novinarstva, kao i pružanja pomoći mladim talentima.

Djela
 Tajna džema od malina (Sarajevo, 1996)

Izvori

Vanjske povezice
 Karim Zaimović, dječak i strip Autor: Miljenko Jergović
 BHDani - Tajna grandioznog talenta
 Mehmed Zaimović - Karim je tu negdje oko mene, u mom zraku

Bošnjački književnici
Bošnjački novinari
Životopisi, Sarajevo
Bosanskohercegovački radijski novinari

Karim Zaimović


.zm ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) von Sambia. Sie wurde am 25. März 1994 registriert und wird von der ZAMNET Communication Systems Ltd. verwaltet. Neben der Haupt- existieren auch Subdomains, wie zum Beispiel .com.zm oder .co.zm.

Weblinks
 Website der ZAMNET

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Sambia)

.zm


ويف هيل  هي حديقة بريطانية في مدينة نيويورك بالولايات المتحدة الأمريكية. مساحتها 28 أكر (11 هكتار).

مراجع

السجل الوطني للأماكن التاريخية في ذا برونكس
حدائق
حدائق نباتية في مدينة نيويورك
متاحف في ذا برونكس
متنزهات في السجل الوطني للأماكن التاريخية في ولاية نيويورك
متنزهات في ذا برونكس
مدينة نيويورك
منازل في ذا برونكس

متنزهات في السجل الوطني للأماكن التاريخية في مدينة نيويورك

ويف هيل


Die Markgrafenkirche (auch Andreaskirche oder St. Andreas) in Seibelsdorf, einem Gemeindeteil von Marktrodach im oberfränkischen Landkreis Kronach, ist ein evangelisch-lutherischer Kirchenbau.

Geschichte
Die Markgrafenkirche wurde in den Jahren 1735 bis 1760 von Rats- und Schlossbaumeister Johann Georg Hoffmann als Sandsteinquaderbau im Markgrafenstil erbaut und gilt als eines der besten spätbarocken Beispiele für diesen Baustil. Zuerst entstand in den Jahren von 1735 bis 1738 das Langhaus. Der 50 m hohe Turm wurde in den Jahren 1751 bis 1755 errichtet; 1760 wurde der Bau mit der Sakristei abgeschlossen.

An die Kirche schließt sich ein Friedhof mit einer Wehrmauer an, die im Kern vermutlich aus dem 15. Jahrhundert stammt.

Von 1809 bis 1924 war die Markgrafenkirche Dekanatskirche.

1963 wurde die Markgrafenkirche umfangreich renoviert. In den Jahren 2008 bis 2010 fand eine aufwändige Innensanierung statt.

2013 wurde das 250-jährige Kirchenjubiläum zusammen mit Landesbischof Heinrich Bedford-Strohm gefeiert.

Ausstattung
Der Kanzelaltar zeichnet sich durch umfangreiche Verzierungen und goldene Ornamente aus.

Das Langhaus ist an drei Seiten mit zwei Emporen auf jeweils zwei Ebenen ausgestattet. Insgesamt bietet der Kirchenbau ca. 550 Sitzplätze. Die Langhausdecke ist im Rokokostil von Josefi de Buzzi gestaltet und mit Stuck und Deckengemälden verziert. Dargestellt sind unter anderem das markgräfliche Wappen und die Initiale "F" des Markgrafen Friedrich von Kulmbach-Brandenburg-Bayreuth. Vormals leere Flächen des Deckenspiegels wurden im Zuge der Sanierung 2008 bis 2010 von Gerhard Mayer als Tuschezeichnung mit dem Titel Gott-Partikel gestaltet.

Die seit 1984 eingesetzte Hoffmann-Orgel besitzt drei Manuale und 20 Register.

Literatur

 Heinz Peetz: Geschichte(n) rund um Seibelsdorf (1)., Books On Demand, 2001.
 Bayerisches Landesamt für Denkmalpflege: Baudenkmäler Marktrodach., abgerufen am 25. März 2012 (PDF)

Weblinks

 Markgrafenkirche Seibelsdorf auf Markgrafenkirchen.de
 Markgrafenkirche Seibelsdorf auf Markgrafenkultur.de
 kirchbau.de: Markgrafenkirche Seibelsdorf
 glocken.tv: Details zu den Kirchenglocken der Markgrafenkirche
 leuchtenmanufaktur.de: Markgrafenkirche Seibelsdorf
 Homepage von Gerhard Mayer: Deckengemälde der Markgrafenkirche Seibelsdorf

Einzelnachweise

Seibelsdorf
Baudenkmal in Marktrodach
Marktrodach
Andreaskirche
Marktrodach
Marktrodach
Wehrkirche in Bayern
Bauwerk aus Sandstein
Erbaut im 18. Jahrhundert
Kirchengebäude in Europa
Bauwerk in Marktrodach

Markgrafenkirche Seibelsdorf


ක්‍රිස්තු වර්ෂ 473 සිට 491 දක්වා රජ කළ මහා කාශ්‍යප රජ සමයේ දී කල සීගිරියේ චිත්‍ර පසුව ජගත් පූජිත කලා නිර්මාණ බවට පත් විය. සීගිරිය ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාස‍යේ සුවිශේෂ ස්ථානයක් ගනු ලබන අතර ම සිංහල සාහිත්‍යය හා භාෂාව ගැන කතා කරන විට සුවිශේෂ  ස්ථානයක් සීගිරි කුරුටු ගීවලට හිමි වේ. මෙම ගීවලින් බොහොමයක් 8, 9 හා 10 වැනි සියවස්වලට අයත් වේ. සීගිරි ගී ලියා ඇත්තේ සීගිරියේ කැටපත් පවුර මත ය.

පැරණි සිංහල සාහිත්‍යය අතුරින් විශිෂ්ට කවීත්වයක් හා අපුර්ව  ප්‍රතිභා ශක්තියක් සීගිරි ගී තුළින් පිළිබිඹු වේ. මේ තුළින් එකළ කවීන්ගේ අව්‍යාජ කවීත්වය හා අනූන ස්වාධීනත්වය හෙළි වේ. මතුපිටින් පෙනෙන අදහසට වඩා ගැඹුරු අදහසක් මෙම ගී තුළින් මතු වේ. සීගිරි ගී බොහොමයක් අපුර්ව චමත්කාරයක් ද විශිෂ්ට කවීත්වයක් ද ඉමහත් ප්‍රතිභා ශක්තියක් ද ගැබ් වී ඇත. සීගිරි බිතුසිතුවම්වලින් විචිත්‍රණය කොට ඇති කතුන් ද අවට පරිසරය ආදී විවිධ තේමාවන් ද යොදා ගෙන මේ ගී රචනා කොට ඇත. මෙකල කවීන් තම සිත් තුළ පහළ වූ අදහස් කෙටි කොට පිඬු කොට දක්වා ඇත්තේ සීගිරි කැටපත් පවුරේ ගී ලිවීම අතිශයින් ම දුෂ්කර හෙයිනි. කවිය පිළිබඳ මහා පරිචයක් කාව්‍යකරණයේ ඉමහත් හැකියාවක් හා භාෂා පටුත්වයක් මින් හෙළි වේ. ව්‍යංගාර්ථයෙන් හා ව‍ක්ක්‍රෝක්තියෙන් ද පිරිපුන් ගී විශේෂයක් ලෙස සිගිරි ගී හැදින්වේ.

මෙම සිගිරි ගීවලින් වැඩි කොටසක් ම ගීති නම් ඡන්දස් අලංකාරවලින් රචනා කරන ලද පද්‍ය යයි. යහ ගී පියුම් ගී මත්වල ගී කව් ගී උමතු ගී දුවඟ ගී යොන් ගී ආදී විවිධ විරිත්වලින් බැඳි මේ සීගිරි ගී පද්‍ය සංහ්‍රයක් ලෙස විභාග කර බැලිය හැක. එසේ සීගීරි ගී රචකයෝ තමන් ලියූ ගීවලට යටින් තමන්ගේ නම් ගොත් හා ග්‍රාම නාම සඳහන් කළහ. තවෙකෙක් සිය නාමය යෙදීමට ප්‍රථම තම රැකියාව පවා සඳහන් කර ඇත. මෙසේ රචිත වූ සීගීරි ගී මෙරට විශිෂ්ට පුරා විද්‍යා ඉතිහාසඥයකු වන සෙනරත් පරණ විතාන ශුරීන් දශක දෙකක පමණ කාලයක් තුළ කියන සීගීරි ගී 685න් මුද්‍රණය කොට ඇත.

සීගිරි ගී වල වැදගත්කම
සීගිරි ගී කිහිප ආකාරයකින් ම ලාංකික ඉතිහාසය තුළ වැදගත්කමක් උසුලයි. එනම්,

මෙරට පැවති සමෘද්ධිමත් හා උසස් සභ්‍යත්වයක් පැවති අනුරාධපුර යුගයට අයත් සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය හා භාෂාව පිළිබඳ  තොරතුරු ලබා ගත හැකි මුලාශ්‍රයක් ලෙස සීගිරි ගී වැදගත් වේ. පසුකාලීනව ඇති වන විවිධ වසංගත, සතුරු ආක්‍රමණ ආදිය  නිසා මේ යුගයට අයත් බොහෝ සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථ අභාවයට පත් වී ඇති බැවින් සිගිරි ගී අනුරාධපුර යුගයට අයත් වැදගත් සාහිත්‍ය  මූලාශ්‍රයකි.

සීගිරි ගී බහු කතෘක මූලාශ්‍රයකි. එම ගී නිර්මාණය වන්නේ සීගිරිය නැරඹීමට පැමිණි පොදු ජනයා අතින් නිසා සීගිරි ගී මඟින්  නිරූපනය වන්නේ එකල පැවති පොදු ජන රුචිකත්වයයි.

මෙතෙක් වු ආගමික සාහිත්‍යයෙන් බැහැර වු කෘතියක් වීම. සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය තුළ දී වස්තු විෂය තීරණය වීමේ දී ආගමික බලපෑමක් තිබූ මුත් සීගිරි කාව්‍ය සම්ප්‍රදාය එම ආකෘතියෙන් බැහැර වූවකි.

සීගිරි සිංහලය
සීගිරි ගී වඩා වැදගත‍් වනුයේ, එම ගී ලියූවන්ගෙන් වැඩි පිරිස එදා මෙරට වාසය කළ බහුතර පොදු ජනයා වීමයි. එසේ ම මෙම සීගිරි ගී තවත් අතකින් වැදගත් වනුයේ එතෙක් පැවති ආගමික සාහිත්‍යට ගැති නොවී කළ නිර්මාණ ලෙසයි. එසේ ම කැ‍ටපත් පවුර වැනි සීමිත ඉඩක සංක්‍ෂිප්තව කළ මේ ගී මුක්තක ගී ගණයට වැටේ. එය ද මෙහි විශේෂත්වයයකි. මෙහි දී සීගිරි සිංහලය හරහා මතු වන කරුණු කීපයක් හඳුනා ගත හැකිය.

 එකල වු පොදු ජනයා භාවිතා කළ නම්, ග‍ම් මින් හඳුනා ගත හැක. මින් සමහරක් අල් අකුරකින් ද සමහරක් ස්වරයකින් ද අවසන් වේ.
උදාහරණ:

උපමා රෑපක ආදි කාව්‍යාලංකාර බිහි කිරීමට සිංහල භාෂාව දක්වන සමර්ථතාව.
උදාහරණ:

අල් අකුරු බහුලව යෙදී‍මේ රීතිය

සීගිරියේ දක්නට ලැබෙන කලා කෘති පොදු සිංහල සංස්කෘතියට ආගන්තුක වන්නා සේම සීගිරි සිංහලය ද ඊටම ආවේනික වු ලක්‍ෂණ දරයි. අල් අකුරු බහුලව යෙදීමේ රීතිය ද එවැන්නකි.

නූතන සිංහලයේ මූර්ධඡ - ණ අල් වී නොයෙදුනත් සීගිරි සිංහලයේ මූර්ධඡ ණ් යෙදේ.

උදාහරණ:

 නුතන සිංහ‍ලයේ මූර්ධජ - ළ අල් වී නොයෙදේ.  නමුත් සීගිරි සිංහලයේ මූර්ධඡ ළ් බහුල ය.

උදාහරණ:

 සිංහලයේ අල්පප්‍රාණ අක්‍ෂර 10 කි.  නමුත් නුතන සිංහල පදයක අවසානයේ දී වැඩිපුර ම යෙදෙනුයේ ක් - යන්න හා ත්  යන්න පමණි.  නමුත් සීගිරි සිංහලයේ වෙනත් අල්පප්‍රාණ අක්‍ෂර ද පදාවසානයේ හමු වේ.
උදාහරණ:

 සම්ප්‍රදාන විභක්ති ප්‍රත්‍ය වන ට - යන්න ද සීගිරි ගී වල අල් - ට ලෙස යෙදීම.
උදාහරණ:

 නුතන සිංහලයේ පද අවසානයේ අල් නොවන ය - යන්න හා ර - යන්න ද සීගිරි සිංහලයේ අල් වී යෙදේ.
උදාහරණ:

නව ප‍්‍රාණාක්‍ෂර දෙකක්

සීගිරි ගී වෙතින නව ප්‍රාණාක්‍ෂර දෙකක් ද , පිළි දෙකක් ද හමු වෙයි.
එනම්  "ඇ " සහ "ඈ" වේ.  මෙහි දී,

 කෙටි "ඇ" යන්න සහිත පද කීපයක් සීගිරි ගී අතුරින් හමු වේ.
උදාහරණ,ළ ඇත්තන් , දිග ඇසිනි

 දික් "ඈ" සහිත පද කීපයක් ද හමු වන අතර එවැනි පද විරල වේ.
උදාහරණ,ළ ඇ තුබු සෙය්

 මෙහිදි "ඇ" විභක්ති ප්‍රත්‍යක් ලෙස ද පූර්ව ක්‍රියා ප්‍රත්‍යක් ලෙස ද සීගිරි ගීවල යෙදී  තිබීමෙන් සිංහලයාගේ භාෂා ප්‍රභූත්වය පැහැදිලි වේ.

උදාහරණ:

නව ගාත්‍රාක්‍ෂර

 එතෙක් සිංහලයහි ව්‍යවහාර නොවූ ගාත්‍රාක්‍ෂර කීපයක් ද සීගිරි සිංහලයෙන් හමු වේ.  පසු කලෙක " සඤ්ඤක අක්‍ෂර " ලෙස හඳුන්වනු ලැබුණේ මේ ගාත්‍රාක්‍ෂරයි.  මේ අකුරු සීගිරි ගී අතර බහුල වේ.  සඤ්ඤක - ග භාවිත ගී දෙකකට උදාහරණ.

 අද සිංහල‍යේ බහුලව යෙදෙන සඤ්ඤක අක්‍ෂර හතර වන ( ඟ , ඬ ,ඳ , ඹ  ) සහිත පද  ද සීගිරි සිංහලයේ හමු වේ.
උදාහරණ:

මේවාද බලන්න
සීගිරිය
සීගිරි බිතු සිතුවම්
සීගිරි බලකොටුව

බාහිර සබැදි
  Sigiriya and its Significance Review by Dr. Nissanka Wijeyeratne

සීගිරිය

ගී කිහිපයක්

බෙයෙන්ද් අවැජ් නොලද් එක් ගීයක් (කීයී මි)

(බස)ක් රන් වනැන් බැලීමී අසිරි සිගිහි ගී

2
පැඡින් පන් වැසි මෙයල්බතින් ගී

බෙයන්ද් හි රන් වනැන් අ (ස්ද්ව) ස් මියැහියෙජේ

මහනෙල් අත්හි ගත් මෙහිම බුයුත් නොබුයුයෙන්.

සැම උදයම ලා හරැ රැස්  සිගිරි ගල වෙත පැමිනේයි

4
නැ(ගි) අලුයම අවුජ් බලයි සිටියි හි මෙහි මස්

විහිදමි මහද මරු ගස එන තමු (රු) වෙනෙහි සුවද්හි මෙහි

අග්බෝය (හිමියෙමි  මෙ ) ගී ලිමි.

5
සිතහි යහපත විද බලය (මෙහි) රනවන බුන බලහ නො

මෙ රජමහ සිත රජමහ හම සිහිවන ක(ල)

සෙන් බොදෙවල ලයු ගී.

56
තොප නුයුන මිණි විට්නෙන් වැම්මෙන පැහැ දිසෙ(ය්)

නො කෙළෙ ත(මා) න් තෙ(මට්) එ ඉන් (ද) නිම්

තොප සුර බව.

64
අගතිනි අත් සලව් මෙහි පොහොන්නෙක් නැතිද

නව බග්ළසන්ද් දුට් මිනිසක් හු නොවජනෙනයි.

103
කොමුල් අමඩ් ලෙඩ් ලිනසී

එ බොන්ද මියුර් යහ බැ සී

එ කපල් දල වන් දිගැ සී

මන ජල්(ව)යි (සිත්) නොමු සී

106
සලතලහි හුණු අකර සෙයින ලයු(තුබු) සිත්

මුළා වෙ මෙනෙ මෙ බෙයදහි රනවනැන දුටුයෙන්

190
යහෙ(නි) ගිරි වැසි සලමෙය් හිමියන් ගෙ මෙයලු ගී

ගන ගල් බින්ෙනිෙ  දැර සිලග දුට් පැතිතක් සෙය

සොනෙහින්ම ලද් විසට් බ ජු නොහස් තීප

අත්මය් වුයු

334
ස්වස්නනනති අග්බොය්මි ලීමි

නිල් ක(ට්) රොට් මලෙකැ අවුණු වැට්කොළ මලසෙය්

සැන්දැ ගැ සිහිවෙන්නේ මහනෙල් වන හය් රන්වන හුන්

492
මෙ ගෙත්තමට සිතු(ජු)කෙනෙක්ද එ

කවෙක් හින්දෙ ලී

(මෙ බෙ) ලුව ගී නොහිස් ගී බලත

දක්නා සෙ ගෙති

306
මනෙන්මී
ලැදි මහ බන්ද්තා
පැහැබර සිනා රුස්නා

කතක් හී තොස්නා
මිණි අකුසු හීන්හී ලස් ගන්නා

ශ්‍රී ලංකාවේ කලාව
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය

සීගිරි ගී


Alman hamamböceği (), yetişkin boyu 1 – 2 cm olan, sarımtırak kahverengi, diğer iki türe göre ufak olan bir hamamböceği türüdür. Dişisi erkekten daha iridir.

Yaşam döngüsü
Toplam yaşam döngüsü 1 yıldır. Dişi, yumurta kapsülünü (Ootheca) beraberinde taşır. Her yumurta kapsülünde 6 – 50 yumurta bulunur. Yumurtaların inkübasyon (kuluçka) süresi yaklaşık 17 gündür. Yumurtadan çıktıktan sonra ergin hale gelme süreleri 40 – 65 gündür. Üreme potansiyelleri yüksektir. 1 çift Alman hamam böceği 1 yılda 35.000.000 yavru üretebilir.

Yaşam alanları
Orijinleri Tropiklerdir. Avrupa'nın başlıca haşere türü olan Alman hamam böceği, tüm dünyada yaygın olarak bulunmaktadır. Daha çok evler, mutfaklar, restaurantlar ve gemilerde bulunurlar. Sıcak, nemli, karanlık ve rahatsız edilmeyecekleri yerlerde yuvalanırlar. Elektrikli cihazların motor kısımları, gıda depoları, duvarlardaki yarık ve çatlaklar, dolap ve raf arkaları, mutfak tezgâhlarının alt kısımları, elektrikli ekipmanlar vb. yerlerde yaşamayı tercih ederler. Yatay ve dikey yüzeylerde hareket edebilirler.

Hamam böcekleri
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Alman hamam böceği


DVB-H (Digital Video Broadcasting-Handheld), mobil cihazlarda dijital televizyon yayınlarının izlenmesine olanak sağlayan yayın teknolojisi. DVB-H'de 250 kbps'lik MPEG-4 AVC teknolojisi kullanılmaktadır. DVB-T altyapısı kullanılabileceği gibi ayrı bir altyapı da kurulabilir. Yayın biçimi Multicast olacaktır.

Dış bağlantılar
 Uydu ve Masaüstü Kişisel bilgisayarınızda DVB-T-S-H
 DVB-H Analysis, Monitoring, Measurement
 DVB-H Mobile DTV Viewer

Telekomünikasyon
Haberleşme

DVB-H


Ilijan Kolovati Stojanov ( født 20. januar 1977 i Kjustendil, Bulgarien) er en tidligere bulgarsk fodboldspiller.

Bulgariens fodboldlandshold

|-
|1998||2||0
|-
|1999||5||0
|-
|2000||4||0
|-
|2001||2||0
|-
|2002||1||0
|-
|2003||5||0
|-
|2004||9||0
|-
|2005||3||0
|-
|2006||0||0
|-
|2007||0||0
|-
|2008||0||0
|-
|2009||6||0
|-
|2010||3||0
|-
!Total||40||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Bulgarien
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2004

Ilijan Stojanov


An Grandiphyllum divaricatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Docha Neto. An Grandiphyllum divaricatum in nahilalakip ha genus nga Grandiphyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Grandiphyllum

Grandiphyllum divaricatum


Perpa Ticaret Merkezi, (Perşembe Pazarı), İstanbul'un Şişli ilçesinde, ağırlıklı olarak elektrik ekipmanları satışı yapılan ticaret kompleksidir.

Konum
Perpa Ticaret Merkezi, İstanbul'un Şişli ilçesinde, Halil Rıfat Paşa mahallesinde bulunur. Kaptanpaşa ve Halide Edip Adıvar mahallelerine komşudur. Alt tarafında Piyalepaşa Bulvarı, ön girişine paralel olarak da Darülâceze Caddesi ve D-100 karayolu yer almaktadır.

Ana giriş kapısına 200 metre uzaklıkta Darülaceze/Perpa metrobüs durağı bulunmaktadır. Ayrıca beşinci kat çıkışında Eminönü yönüne, sekizinci kat çıkışında da İstanbul'un birçok yönüne giden otobüslerin geçtiği otobüs durakları vardır.

Tarihçe
Perpa Ticaret Merkezi, Perşembe Pazarı esnafını tek çatı altına toplayarak sektörel enerjiyi ve ekonomik potansiyeli tek merkezde birleştirmek amacıyla 1986'da kurulmuş çok ortaklı bir kooperatiftir. 1988 yılında inşaatı bitirilen Perpa farklı sektörlerden birçok firmanın bir araya gelmesiyle bir ticaret merkezi haline gelmiştir.

Mimari Özellikleri
69 bin metrekare ile dünyanın en büyük monoblok gövdelerinden birine sahip olan Perpa, devasa bir yapıdır. 45 bin metrekare üzerine oturmuş 13 kattaki yolların toplam uzunluğu 38 kilometreyi bulur. Bu merkezde, 24 yürüyen merdiven ve 36 asansör vardır. Perpa'da 4500 dükkân yer alır.
 Ön tarafta bulunan 3 ana girişi 8. kat seviyesindedir. Aynı yapı içerisinde bulunmakla beraber A ve B blok diye 2 ayrı yönetim tarafından yönetilir. A Blok aynı zamanda Elektrokent ismiyle adlandırılır. Kapalı ve açık otoparkları bulunmaktadır ve bu otoparkların toplam kapasitesi 3.500 araçtır.

Firmalar
Perpa Ticaret Merkezi'nde işyerlerinin dışında, çiçekçiler, restoranlar, kargo firmalarının şubeleri, avukatlık büroları, poliklinik, kuaför, berber, spor salonu gibi iş yerleri bulunur. Ayrıca İstanbul Ticaret Odası'nın bir şubesi de yer almaktadır.

Perpa, ekonomik büyüklüğü itibarıyla finansal kuruluşların da merkezi haline gelmiştir. Perpa'da 12 farklı bankanın şubesi bulunmaktadır. Bunun yanı sıra borsa aracı kurumları ve döviz büroları da ekonomik faaliyetlerin hizmetindedir.

Perpa firma sahipleri ve önceden yazılı izin almış kişiler dışında pazar günleri giriş çıkışlara kapalıdır. Hafta içi akşam saat 22.00'den sonra çalışma yapacak kişiler ise yazılı izin talebinde bulunup çalışmalarına devam edebilirler.

Pergip
Platform, Perpa Genç İş İnsanları Platformu olarak adlandırılmıştır. Kısaltılması Pergip'tir. Merkezi Perpa kompleksi içerisindedir. 4. dönem yönetim kurulu başkanlığını Orhan Doğan yapmaktadır.

Persiad
Persiad (Perpa Sanayici ve İşadamları Derneği), 1993 yılında kurulmuş, üyeleri Perpa firma sahiplerinden oluşan bir dernektir. Başkanlığını Yücel Kayar yapmaktadır.

Perpaspor
Perpaspor (Perpa Gençlik ve Spor Kulübü), boks alanında faaliyet gösteren bir spor kulübüdür. Kulüp başkanlığını Şemsettin Yakuboğlu yapmaktadır. İngiltere'nin Liverpool kentinde 4-9 Ağustos 2008 tarihleri arasında düzenlenen Avrupa Ülkeleri Birliği Boks Kupasında 4 Altın ve 4 Bronz madalya alan Milli takımımız takım halinde şampiyon olurken, Perpaspor'un 52 Kilo bayan boksörü Emek Yılmaz da bronz madalya kazanmıştır.

Sinemada Perpa
2004 yapımı Neredesin Firuze isimli Türk filmindeki Plakçılar Çarşısı çekimleri, Perpa B Blok'ta gerçekleştirilmiştir. Filmin çekimleri boyunca B Blok girişi üzerine "Plakçılar Çarşısı" tabelası asılmıştır.

Kaynakça

İstanbul'un iş yaşamı
Şişli'deki alışveriş merkezleri
Türkiye'deki brütalist yapılar

Perpa


بني صاف هي مدينة بولاية عين تموشنت تطل على البحر الأبيض المتوسط، وتشهد عددا هائلا من السواح الأجانب منذ زمن ليس ببعيد، وهي ذات كثافة سكانية كبيرة، تتميز بميناء كبير تستقبل فيه البواخر المحملة بمختلف أنواع الأسماك، وتطل معظم شواطئها على جزيرة متوسطة، يوجد بها ضوء أحمر اللون يشتغل بواسطة الطاقة المستمدة من الشمس، ولا يلاحظ هذا الضوء إلا مساء.

تعتبر مدينة بني صاف حاضرة من حواضر الغرب الجزائري ويعود تاسيسها للحقبة الاستعمارية وهناك من يقول انها أقدم من ذلك بكثير. وقد عمد الاستعمار الفرنسي إلى إنشاء مصنعين ضخمين لاستخراج المعدن ثم تحويله ومن ثم تصدير عبر مناء المدينة مستخدما السكك الحديدية كما يوجد بالمدينة منجم لاستخراج الفوسفات ومصنع جد ضخم لإنتاج الاسمنت واخر للصناعات الخشبية وبها وحدة لتعليب الأسماك.

مدينة بني صاف جد جميلة خاصة في فصل الربيع فهي ما زالت تحافظ على عمارتها الأوروبية الجميلة كما تتخلل المدينة عدة غابات كثيفة من الصنوبر والاوكاليبتوس وغيرها. ومدينة بني صاف انشئت في منطقة جبلية مما يجعل شكل المدينة غير مرتب ولكنه يضفي غليها طابعا خاصا حيث انها لا تبعث على الملل مثل باقي المدن.

كما ان بني صاف يطلق عليها اسم الغارافة كونها على شكل ملعقة تقديم الاكل

الشوارع
 شارع فلسطين

أعلام
 عبد الغني جداوي
 برنار هنري ليفي
 جان سيناك
 جوزيف غونزال

المصادر

بلديات ولاية عين تموشنت

بني صاف


Le château de la Chevrette est un ancien château qui était situé à  Deuil-la-Barre, dans le département du Val-d'Oise .

Situation

Le corps principal du château était situé à l'emplacement de l'actuelle patinoire de Deuil. Le portail d'entrée, rue du Château dans l'axe de la rue Célestine, et la conciergerie, actuels musée et école de musique, sont les seuls éléments préservés de l'ancien domaine.

Le parc s'étendait jusqu'à l'avenue Galliéni à l'est, le chemin du tour du parc au nord, la rue du château à l'ouest jusqu'à proximité de  l'avenue de la Division Leclerc

Historique

Origines
L'existence d'un premier manoir à Deuil est évoquée par le mariage en 1398 de Lancelot Turpin de Crissé seigneur de Deuil avec Denyse de Montmorency.
La première mention du lieu-dit la Chevrette figure dans un acte de vente du 1er octobre 1559 portant sur une propriété composée de plusieurs édifices, cours et jardins, entourés de fossés et de haies vives
La propriété est  acquise le 14 août 1636 par le financier Pierre Puget de Montauron (1592-1664), Premier Président de la Cour des comptes et aides de Montauban, conseiller et secrétaire du roi.
Pierre Puget fait reconstruire le château en 1638 par l'architecte Frémin de Cotte dans le style de cette époque  (Louis XIII) et aménager un parc. La façade de 51 mètres était entourée à gauche d'une chapelle ornée de tableaux de Jacques Blanchard, à droite d'un pavillon avec bains. Le parc à la française de 30 hectares comprenant un canal de 285 mètres de longueur, 3 bassins et une orangerie est aménagé par Le Nôtre.
Pierre Puget vend le château en 1645 à Michel Particelli d'Émery, contrôleur général des Finances qui fit sculpter plusieurs statues pour le parc dont celle de Galathée qui a été reproduite en 2018 sur la place de la Nation à Deuil et dont le quartier Galathée évoque le souvenir.
Marion Delorme dont  Michel Particelli d'émery fut l'un des amants fréquenta le château.
Plusieurs propriétaires se sont encore succédé, Phélypeaux de la Vrillière en 1650, Balthazar, marquis de Châteauneuf, en 1670, Guillaume de Boissier en 170, Romain Dru de Mongelas en 1707, Eustache François Le Couturier en 1727.

Les grandes heures du château de la Chevrette

Il est acquis en 1731 par  le fermier général Lalive de Bellegarde qui fait d'importants travaux de rénovation, ajoutant une aile, deux pavillons dans la cour d'honneur et un théâtre dans le parc.
Un de ses fils, Lalive d'Épinay, épouse en 1744 sa cousine Louise Florence Pétronille Tardieu d'Esclavelles, née en 1726, connue sous le nom de Madame d'Épinay.
Madame d'Epinay accueille Jean-Jacques Rousseau présenté en 1748 par sa belle-sœur la comtesse d'Houdetot et fait aménager pour l'écrivain en 1756 une  maison, l'ermitage, près du réservoir des eaux du parc à la limite de la forêt de Montmorency. Jean-Jacques Rousseau partage son temps entre le château de la Chevrette, l'ermitage et la maison de la comtesse d'Houdetot à Eaubonne.
Après le départ en décembre 1757 de Rousseau brouillé avec Madame d'Epinay, Diderot fréquente le château à partir de 1760 ainsi que d'autres célébrités, telles que  le baron Melchior Grimm, d'Holbach, l'abbé Galiani. Madame d'Épinay  entretient une correspondance avec ses amis écrivains et philosophes et participe à la rédaction du périodique Correspondance littéraire.

Fin et disparition
Madame d'Épinay quitte la Chevrette en 1762 et séjourne à la Briche à Épinay ou dans son hôtel de la Rue de la Chaussée-d'Antin à Paris. Le château est loué  de 1764 à 1780 à la  famille La Savalette de Magnanville qui en fait une capitale du théâtre, de 1780 à 1786 à des Grands d'Espagne, le duc et la duchesse de l'Infantado.
La fille de Madame d'Epinay, vicomtesse de Belzunce, hérite du château en 1783. Le vicomte de Belzunce le fait détruire avec le théâtre en 1786, laissant subsister  une ferme et l'orangerie disparues au XIXe siècle et les écuries détruites dans les années 1960.

Annexes

Galerie

Bibliographie

Références

Chevrette

Château de la Chevrette


Manuel Castillo (født 8. februar 1930 i Sevilla, Spanien, død 1. november 2005) var en spansk komponist, pianist, lærer og professor.

Castillo studerede komposition privat hos forskellige lærere i Sevilla, tog derefter til Paris og studerede hos Nadia Boulanger.

Han har skrevet tre symfonier, orkesterværker, kammermusik, operaer, korværker, sange to klaverkoncerter og klaverstykker etc.

Castillo underviste som lærer og senere professor i klaver og komposition på Musikkonservatoriet i Sevilla.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1969) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1992) - for orkester
 Symfoni nr. 3 "Digte af lys" (1994) - for orkester
 Sinfonietta "Hyldest til Manuel de Falla" (1996) - for orkester
 2 Klaverkoncerter (1958, 1966) - for klaver og orkester
 Violinkoncert (1985) - for violin og orkester

Kilde
 Om Manuel Castillo på musicweb-international.com

Komponister fra Spanien
Pianister fra Spanien
Professorer fra Spanien
Spaniere i 1900-tallet
Spaniere i 2000-tallet

Manuel Castillo


NGC 332 este o galaxie spirală barată, posibil lenticulară, situată în constelația Peștii. A fost descoperită în 22 octombrie 1886 de către Lewis Swift.

Note

Vezi și
 NGC 331
 NGC 333

Legături externe
 NGC 332 pe spider.seds.org
 NGC 332 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Lewis Swift

NGC 332


زابليوسيي  هي مدينة في مقاطعة بسكوف أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1225 نسمة.

أماكن مأهولة في مقاطعة بسكوف

زابليوسيي (بسكوف)


An Tropidia emeishanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kai Yung Lang. An Tropidia emeishanica in nahilalakip ha genus nga Tropidia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tropidia (Orchidaceae)

Tropidia emeishanica


Newtonian refers to the work of Isaac Newton, in particular:
 Newtonian mechanics, i.e. classical mechanics
 Newtonian telescope, a type of reflecting telescope
 Newtonian cosmology
 Newtonian dynamics
 Newtonianism, the philosophical principle of applying Newton's methods in a variety of fields
 Newtonian fluid, a fluid that flows like water—its shear stress is linearly proportional to the velocity gradient in the direction perpendicular to the plane of shear
 Non-Newtonian fluids, in which the viscosity changes with the applied shear force

Supplementary material
 List of things named after Isaac Newton

Newtonian


Sender Bamberg ist der Name dieser Sendeanlagen im Landkreis Bamberg, Oberfranken, Bayern:

 Sender Bamberg (Kälberberg) (Funkübertragungsstelle Buttenheim 1), auf dem Wachknock bei Buttenheim-Kälberberg
 Sender Bamberg (Geisberg), auf dem Geisberg bei Strullendorf-Geisfeld

Sender Bamberg


Luis Henrique da Silva (født 1. september 1989 i Limoeiro, Pernambuco, Brasilien) er en brasiliansk MMA-udøver, der tidligere konkurrerede i Light Heavyweight-divisionen i Ultimate Fighting Championship (UFC). Han er i Danmark mest kendt for at have besejret danske Joachim Christensen via submission i anden omgang, den 1. oktober 2016 på UFC Fight Night 96.

Baggrund
Da Silva begyndte som ung at træne forskellige former for kampsport. Han begynder derefter at træne i Muay Thai, og jiu-jitsu som teenager, inden han skiftede til MMA i 2011.

MMA-karriere
Da Silva fik sin professionelle MMA-debut i december 2013. Han opbyggede en ubesejret rekordliste på 10-0, hvor han primært konkurrerede på forskellige regionale arrangementer i Nord-Brasilien, før han skrev kontrakt med UFC i 2016.

Ultimate Fighting Championship
Da Silva fik sin UFC-debut mod Jonathan Wilson den 4. juni 2016 på UFC 199.  Han vandt kampen via TKO i anden omgang.

Da Silva mødte herefter danske Joachim Christensen den 1. oktober 2016 på UFC Fight Night 96.  Han vandt kampen ved submission i anden omgang.

Da Silva mødte Paul Craig den 17. december 2016 på UFC på Fox 22 .  Han tabte kampen via submission i anden omgang.

Da Silva mødte UFC-nykommeren Jordan Johnson den 28. januar 2017 på UFC på Fox 23 .  Han tabte kampen via enstemmig afgørelse.

Da Silva mødte Ion Cuţelaba den 11. juni 2017 på UFC Fight Night 110 .  Han tabte kampen via knockout i første omgang.

Da Silva mødte UFC-nykommeren Gökhan Saki den 23. september 2017 på UFC Fight Night 117.  Han tabte kampen via knockout i første omgang.

Da Silva blev frigivet fra UFC den 15. november 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

MMA-udøvere fra Brasilien
Pages with unreviewed translations

Henrique da Silva


Partulidae es una familia de caracoles, moluscos gasterópodos terrestres, endémica de las islas del Pacífico.

Géneros
Partulidae está dividida en tres géneros:
 Eua tiene cuatro especies, confinadas en Tonga y Samoa.
 Partula tiene aproximadamente 100 especies, distribuidas desde Belau a las Islas Sociedad.
 Samoana tiene aproximadamente 23 especies, distribuidas en Polinesia y las Islas Marianas.

Referencias

Enlaces externos

Partulidae


Dmitry Vitalyevich Monakov (en ukrainien : Дмитро Віталійович Монаков, et en russe : Дмитрий Витальевич Монаков), né le  à Kiev et mort le 21 novembre 2007 dans la même ville, était un tireur sportif ukrainien.

Aux Jeux olympiques de Séoul, en 1988, le tchécoslovaque Miloslav Bednařik et lui se livrent un duel acharné lors de l'épreuve de la fosse olympique. Les deux hommes terminent à égalité de points, ce qui impose un barrage. Après sept tirs, la situation est inchangée. Mais Bednařik manque son huitième titre, laissant le titre à Monakov, pour le compte de l'URSS. Présent à Atlanta en 1996 sous les couleurs de l'Ukraine, ce dernier n'obtiendra qu'une modeste quarante-cinquième place, alors qu'il avait remporté le championnat du monde organisé deux ans plus tôt.

Monakov a également été champion du monde en 1987 et d'Europe en 1988.

Diplômé de l'Institut de culture physique de Kiev, Dmitry Monakov a ensuite mené une carrière d'entraîneur. Parmi ses élèves a figuré la championne du monde Victoria Chuyko.

Il a succombé à une thrombose en 2007. Une plaque a été apposée sur la maison familiale, à Kiev, et une compétition de tir est organisée chaque année en son honneur.

Notes et références

Liens externes

Champion olympique soviétique
Tireur aux Jeux olympiques d'été de 1996
Tireur aux Jeux olympiques d'été de 1988
Naissance à Kiev
Naissance en février 1963
Décès en novembre 2007
Décès à 44 ans
Décès à Kiev

Dmitry Monakov


II. Hrvatska nogometna liga – Jug (također i kao Druga hrvatska nogometna liga – Jug, Druga hrvatska republička nogometna liga – Jug, Hrvatska republička nogometna liga – Jug, Hrvatska regionalna liga – Jug) je bila jedna od četiri skupine Druge Hrvatske nogometne lige u sezoni 1988./89., te je predstavljala ligu četvrtog stupnja natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je poslije odigravanja majstorice postao "Junak" iz Sinja.

Ljestvica

 U slučaju neodlučenog rezultata su se izvodili jedanaesterci, nakon kojih bi pobjednik dobio 1 bod, a poraženi ne bi osvojio bod.
 "Junak" i "Borac" zbog jednakog broja bodova su igrali majstoricu za prvaka
 Kardeljevo – tadašnji naziv za Ploče

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Majsorica za prvaka
{| style="font-size: 95%"
|-
|'Junak Sinj || || - || ||Borac Glavice  || ||1:0, 3:0 || || arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 13841, god. XLVI, izdano 11. lipnja 1989., str. 21 ("Sport"), (majstorica za prvaka - 2. utakmica), preuzeto 5. rujna 2019.
|-
|}

 Unutarnje poveznice
 3. stupanj prvenstva Jugoslavije 1988./89.
 II. Hrvatska liga – Sjever 1988./89.
 Dalmatinska liga – Jug 1988./89.
 Dalmatinska liga – Sjever 1988./89.

 Vanjske poveznice

 Izvori
<small>
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1988. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1989. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 13835, god. XLVI, izdano 5. lipnja 1989., str. 18-19 ("Sport"), (30. kolo i ljestvica), preuzeto 5. rujna 2019.
 Jurica Gizdić: "Balun pokraj Jadra : od Dioklecijana do Solin Građe", Solin, 2001., , str. 145-147
 Jurica Gizdić: "80 godina Jadrana, Kaštel Sućurac, 2002., , str. 157-160
 Jurica Gizdić: "Dok je srca bit će i Croatie : 1974. Kujundžuša - Croatia 2004.", Zmijavci, 2004., , str. 67-70
 Jurica Gizdić: "Vječni Zmaj pod Biokovom", Makarska, 2007., , str. 119-120
 Milorad Dujmović, Ante Livaja: "Nogometni klub Dinara Knin : 1913-2013.", Knin, 2013., , str. 99
 Jurica Gizdić: "HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015.", Mravince, 2015., , str. 107-110 ("Sloga" Mravince - rezultati)'' </ref>
 </small>

1988-89 Jug
1988-89 Jug
 Jug

II. Hrvatska nogometna liga – Jug 1988./89.


Dalia Mahmoud Quotb El Behery (; nascida em 15 de outubro de 1970) é uma atriz egípcia. Ela ganhou o título de Miss Egito em 1990 e ficou em 27º lugar no concurso Miss Universo de 1990 em Los Angeles.

Biografia
El Behery é bacharel pela Faculdade de Turismo e Hotéis da Universidade de Helwan e trabalhou em programas de prelúdio no Canal de Satélite Egípcio e modelagem. Sua primeira aparição notável foi em um videoclipe da música "Tegeesh neaeesh", de Ali El Haggar. Sua carreira de modelo abriu o caminho para sua profissão de atriz. Ela trabalhou com estrelas como Adel Imam em seu filme Al Safara fe Al Emara, juntamente com outros comediantes e cantores, incluindo Hany Ramzy, Moustafa Amar e Khaled Selim.

El Behery disse em uma de suas entrevistas na televisão que deseja encarnar o papel da rainha faraônica "Nefertiti" na tela, negando rumores de que ela estava relutante sobre o retrato da rainha "Cleópatra" pela atriz síria Solaf Fawakhirji.

De 2008 a 2013, casou-se com o empresário Farid El Mourchedi (conhecido como Fred Morse), neto do artista Farid Shawki de sua filha o produtor Nahed Farid Shawki. Dalia e Farid tiveram uma filha chamada Khadija, que morreu aos 8 meses por causa de uma doença rara. Em 2016, El Behery casou-se com Hassan Samy.

El Behery assinou como Embaixador da Boa Vontade para o Dia Mundial do AVC em novembro de 2010.

Ideologia política
Em conversa telefônica com o canal "Al Arabiya", ela expressou sua felicidade com a pacífica Revolução Egípcia de 2011 e as demandas por direitos básicos como liberdade, reforma política e um esforço conjunto pela construção da nação. Enquanto isso, Dalia disse que a falta de segurança a deixou preocupada, como o resto da população. A preocupação, ela explicou, tem piorado constantemente depois que centenas de prisioneiros fugiram da prisão de Al Faiyum. Ela acrescentou que a revolta da juventude se acendeu nas ruas egípcias e agradeceu a seus companheiros egípcios que se uniram para proteger o patrimônio público, especialmente o Museu Egípcio.

Filmografia

Referências

Ligações externas

 Dalia El Behery no MSN Arabia
 Site Elghawas (filme)

Modelos femininos do Egito
Atrizes do Egito
Concorrentes do Miss Universo

Dalia El Behery


الخطر معهم هو مسلسل كويتي له عدة أجزاء أنتج الجزء الأول منه عام 2000، وقد أخذ المسلسل طابع دراما بوليسية حافلة بالمطاردات والأكشن والتشويق والإثارة والحركة. وهو من تأليف وقصة وسيناريو وحوار: مبارك الحشاش، ومن فكرة وتصوير وإخراج: عبد الله السلمان. وهو من بطولة طارق العلي وجمال الردهان بعد أكثر من عامين على بدء تصويره.

فترة التصوير
يتحدث المسلسل عن دراما بوليسية محلية حافلة بالمطاردات والاكشن، وكان المسلسل قد تعرض إلى العديد من العثرات في طريق تنفيذه أدت إلى توقف تصويره أكثر من مرة إما لأسباب متعلقة بارتباطات ممثليه أو لأسباب إنتاجية متعلقة بعدم توفر السيولة المالية المطلوبة لتنفيذ مشاهد الحركة والمطاردات التي تحفل بها احداثه التي تصور الحياة الخطرة لاثنين من رجال المباحث في مواجهتهما للاشرار بمختلف تخصصاتهم الإجرامية.

ويعتبر «الخطر معهم» المسلسل الثاني من نوعه للمخرج عبد الله السلمان بعد مسلسل «اثنان على الطريق» الذي قدم منه خمس حلقات قبل أن يتخلى عن المهمة إلى زميله خلف العنزي بسبب خلافات مع منتج العمل، وقد حظي «اثنان على الطريق» بمتابعة جماهيرية كبيرة رغم ركاكة نصه وضعف احداثه وذلك بفضل مشاهد المطاردات والتشويق البوليسي التي حفل بها، مقدما صورة جديدة على الدراما التلفزيونية العربية تعودها المشاهد العربي فقط في الأعمال الآتية من أوروبا و.

اهتمام المشاهد المحلي بالدراما البوليسية التي مثلها «اثنان على الطريق» شجع المخرج السلمان على المضي قدما في هذه التجربة المكلفة إنتاجيا وانطلق قبل أكثر من عامين يصور احداث نص صاغه السيناريست مبارك الحشاش، إلا أن فترة التصوير اخذت تطول رويدا رويدا وظل السلمان يصور حلقة ويتوقف اشهرا، إما لتضارب ارتباطات نجوم العمل مع مواقيت التصوير أو لعدم توفر السيولة المالية الكافية لانجاز مشاهد المطاردات وإطلاق النار وتحطيم السيارات، ليبقى العمل يراوح مكانه دون تقدم يذكر حتى جاءه الفرج بموافقة تلفزيون الكويت على ادراجه ضمن بند المنتج المنفذ وتكفل بانجاز ما تبقى من مشاهده مقابل ان يستأثر بحق عرضه الأول وكان له ما اراد.

ومع توفر السيولة المالية المطلوبة انجز السلمان في شهرين ما لم ينجزه في عامين وانهى تصوير عمله البوليسي هذا وسلمه جاهزا للعرض إلى مسؤولي تلفزيون الكويت

ويراهن المخرج عبد الله السلمان على عمله هذا كثيرا. فيه تجاوزت سلبيات «اثنان على الطريق» التي تمحورت في ركاكة النص وضعف الحوارات إذ ان لدينا هنا نصا صيغ جيدا فإلى جانب المطاردات ومشاهد إطلاق النار المشوقة هناك حوارات صيغت باجادة وشخصيات رسمت بعناية فائقة.

وتمنى السلمان ان يلاقي عمله الجديد صدى أكبر من الذي لاقاه «اثنان على الطريق». وقال الدراما البوليسية التي اعشق تقديمها جديدة كليا على الدراما التلفزيونية العربية التي اوهنتها تقليدية الطرح ودأبها على التعاطي مع القضايا الاجتماعية المائلة للهدوء والرتابة وحتى الأعمال التي خرجت عن اطار التقليدية وتتطرق لقضايا الجريمة وإلى عمل رجال الشرطة لا تعنى عادة بالجانب التشويقي المصور واعني مشاهد المطاردات وإطلاق النار بسبب الكلفة المالية العالية المطلوبة لتنفيذ هذه المشاهد.

واضاف السلمان حول مسلسله الجديد قائلا «الخطر معهم» صور بأسلوب سينمائي، اعني باستخدام كاميرا واحدة إلى جانب معدات فنية حديثة ومتطورة مثل الرافعات والستيدي كام والشاريوهات، كما ان جميع مشاهد الحركة التي يحتويها العمل كانت حقيقية ونفذها متخصصون في مطاردات وسباقات السيارات استعنت بهم من النادي العلمي لتنفيذ جميع المشاهد وقمنا بتحطيم ما يقارب الخمسين سيارة أثناء التصوير.

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2000

الخطر معهم (مسلسل)


Zdeněk Moravec (1968 –) es un astrónomo checo y astrofísico, prolífico descubridor de asteroides.

Se graduó en la Universidad Carolina de Praga. Entre 1992 y 2000, trabajó en el observatorio de Kleť, al sur de la República Checa, junto con Miloš Tichý y su esposa Jana Tichá. Desde 2001 es catedrático en la Universidad J. E. Purkyně de la ciudad checa de Ústí nad Labem

Asteroides descubiertos
Moravec ha descubierto o codescubierto 75 asteroides.

Véase también
 Objetos astronómicos descubiertos por Zdeněk Moravec

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del Observatório de Kleť

Astrónomos del siglo XX
Astrónomos de la República Checa
Descubridores de asteroides
Astrónomos del siglo XXI
Checos del siglo XX
Checos del siglo XXI
Nacidos en Ústí nad Labem

Zdeněk Moravec


Randasveifa (fræðiheiti: Helophilus pendulus) er algeng sveifflugutegund á láglendi á Íslandi og áberandi með gulan og svartan lit áþekkt geitungum og býflugum. Lirfurnar éta rotnandi plöntur í vatni, en flugurnar nærast á blómasafa og frjókornum.

Útbreiðslan er Evrasísk.

Tilvísanir

Tvívængjur
Sveifflugnaætt
Skordýr á Íslandi

Randasveifa


Basket-Hall Kazan (în ; în ) este o arenă închisă specializată pe baschet și este localizată în Kazan, Tatarstan, Rusia. Este folosită în principal pentru baschet, dar poate fi folosită și pentru volei sau pentru concerte. Este alcătuită din două săli de baschet.

Sala mare principală, denumită Basket-Hall 1, are o capacitate de 7.482 de locuri pentru baschet și 8.000 pentru concerte. Această sală include și o secțiune amfiteatru. Sala mică, denumită Basket-Hall 2, care este folosită în general pentru antrenamente, are o capacitate de 1.500 de locuri.

Referințe

Legături externe
Basket Hall Kazan info at Odak Group
Basket-Hall Kazan at UNICS Kazan Website
Image Of Basket-Hall Kazan 1 Interior
Image of Basket-Hall Kazan 2 Interior

Săli de sport din Rusia

Basket-Hall Kazan


Prosvjedi u Crnoj Gori, skup događaja 2019. i 2020. u Crnoj Gori čiji su organizatori i počinitelji bili Srpska pravoslavna crkva i prosrpske pristaše u Crnoj Gori.

Prosrpske snage pokušale su na dan parlamentarnih izbora u Crnoj Gori 16. listopada 2016. godine izvesti prosrpski i proruski državni udar, što je bila najava nemira. Crnogorski sud to je ocijenio pokušajem terorističkog napada i prevrata, radi sprječavanja ulaska Crne Gore u NATO".
2. veljače 2019. izbili su antikorupcijski prosvjedi protiv crnogorskog predsjednika, premijera i vladajućeg DPS-a.
S obzirom na bliskost vremenskog slijeda s prosvjedima zbog zakona o slobodi vjeroispovijesti, nameće se jesu li bili generalna proba za te prosvjede, jer su protivnici Đukanovićeve i DPS-ove vlasti koalirali sljedeće godine na izborima s prosrpskim strankama.
Uz to, vremenski su se djelimice poklopili s prosvjedima u Srbiji.

Glavni povod za protesta bilo je donošenje spornog zakona o crkvama. Predloženi Zakon o slobodi vjeroispovijesti ili uvjerenja i pravnom statusu vjerskih zajednica, koji je naposljetku izglasovan, izazvao je imovinsko-pravni spor između crnogorske države i Srpske pravoslavne crkve, jer po njemu država dobiva pravo raspolaganja nad svom crkvenom imovinom izgrađenom javnim sredstvima, ili starijom od 1918.), koja je tu imovinu dobila nakon velikosrpske inkorporacije Crne Gore u Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine.

Prosrpski oporbeni DF u proceduru je stavio amandmane Mitropolije crnogorsko-primorske, prije nego što se prihvaćalo sporni zakon. Vlada ih je odbila. Prosrpska oporba je zatim pokušala spriječiti donošenje spornog zakona. Proces pred prihvaćanje u parlamentu prošao je burno. Zastupnici DF-a su uporabom pirotehnike, uništavanjem inventara, mikrofona, uvrjedama, bacanjem boce i prijetnjama pokušali prekinuti rad parlamenta. Intervenirala je policija, bačen je suzavac, pojedinci prisilno su izneseni pa su zastupnici vladajuće većine u noći 27. prosinca 2019. u 2.30 izglasovali sporni zakon o slobodi vjeroispovijesti. Dan nakon toga policija je uhitila 18 zastupnika prosrpske oporbe, od kojih su trojica zadržana u pritvoru, a zbog izgreda u parlamentu bili su zadržani zastupnici Demokratskog fronta (DF) Andrija Mandić, Milan Knežević i Milun Zogović koji su osumnjičeni za kazneno djelo sprječavanja službene osobe u obavljanju dužnosti, za koje je predviđena zatvorska kazna od 3 mjeseca do 5 godina, a ostali protiv ostalih uhićenika nisu odredili kazneno gonjenje, nego pokretanje prekršajnih postupaka. Nakon kratka smirenja tog jutra, navečer su opet izbili su prosrpski prosvjedi. U Nikšiću je stotinjak građana blokiralo prometnice, prosvjedujući protiv zakona te sukobili s policijom. Nakon donošenja zakona policija je probila blokade prometnicama koje su pristaše DF-a postavili po cijeloj državi te je promet u Podgorici i drugim gradovima normaliziran. Iste večeri u Beogradu održan je prosvjed ispred crnogorskog veleposlanstva, u organizaciji studenata Pravnog fakulteta, barem formalno. Prosvjednici su tražili da se crnogorskog veleposlanika u Srbiji Tarzana Miloševića proglasi nepoželjnom osobom i pošalje u Podgoricu, da se iz zajedničkih diplomatsko-konzularnih predstavništava u svijetu izmjesti 40 diplomata Crne Gore te da se traži zasjedanje Vijeća sigurnosti UN-a zbog usvajanja spornog zakona, te klicali razne parole, među njima  "Crna Gora i Srbija to je jedna familija" i "Nema podjele za Kosovo", "Milo Šiptare, ne damo ti svetinje". Prije beogradskog prosvjeda bio je izgred u srbijanskoj skupštini, u kojem su tijekom sjednice čelnik pokreta Dveri Boško Obradović i njegov stranački kolega Ivan Kostić razvili su transparent i uzviknuli parole protiv predsjednika Vučića, naguravali i skoro potukli sa zastupnicima vladajuće Napredne stranke i predstavnicima vlade. Premda su blokade već jednom bile uklonjene, pristaše prosrpskog Demokratskog fronta i vjernici Srpske pravoslavne Crkve pokušali su 29. prosinca u Plužinama, Beranama,  Andrijevici i Danilovgradu blokiranjem puteva omesti normalan promet, pa je policija intervenirala i bilo je pritom izgreda. U Podgorici su prosvjednici pokušavali otežati promet na prometnom kružnom toku kod televizije RTCG. Održali su prosvjednu šetnju i napali kamenjem policijsku ophodnju u podgoričkom predgrađu Zeti (blizu zračne luke) te je intervenirala posebna postrojba policije. U Nikšiću je više stotina ljudi prosvjedovalo ispred rodne kuće predsjednika Crne Gore Mila Đukanovića. Prosvjedi su po Crnoj Gori trajali mjesecima.

11. veljače 2020. godine je u manastir Kostrikovaca u Rovcima kod Kolašina došao i aktualni srbijanski ministar obrane Aleksandar Vulin. Tobožnji razlog bilo je polaganju vijenca na grob Pavla Bulatovića, nekadašnjeg ministra obrane SR Jugoslavije, koji je ubijen u nerazjašnjenim okolnostima, prije 20 godina. Crnogorske vlasti zabranile su ulazak izaslanstva Vojske Srbije koje je došlo u uniformama Vojske Srbije, a na čijem je čelu bio Vulin.

Srpsko-pravoslavne procesije (litije) nisu prestajale. Po nekim crnogorskim sredinama policija i komunalne službe neprestano su uklanjale iscrtane srpske trobojnice. Sve se više u društvu spominjalo da je Crna Gora na rubu građanskog rata. S obzirom na povijesno iskustvo susjeda i ponovljene recepte u Crnoj Gori, rodio se je strah da bi se u nekim dijelovima Crne Gore mogle pojaviti odmetnute oblasti. U srbijanskim medijima sklonim Vučiću, širila se je slika da su crnogorskom predsjedniku Đukanoviću odbrojani dani na vlasti te se širila rasprava kako Srbija treba "pomoći" Crnoj Gori "vrati se srpstvu i vrati svoju slobodu". U srbijanskim medijima se otvoreno pozivalo na oduzimanje državljanstva onima koji "podrže Mila Đukanovića". Crnu Goru uspoređivali su s ustaškom NDH. Zbog crnogorskog odbacivanja velikosrpske stvari, u javnom prostoru Srbije aktualizirala se je tema crnogorske agresije na Dubrovnik 1991. godine i tako se prvi put u srbijanskom društvu progovorilo o tom dijelu crnogorske povijesti. Zbog kulminiranja anticrnogorske histerije i na političkom polju, crnogorski ministar vanjskih poslova poručio je da se Crnogorci u Srbiji moraju izjasniti o zakonu da bi se znalo "s kim imaju posla". Zbog takva okružja je Nenad Stevović, čelnik Crnogorske stranke u Srbiji sa sjedištem u Novom Sadu, izjavio da su došla "najteža vremena za Crnogorce u Srbiji" zbog otvorenog neprijateljskog stava "vladajućih krugova Beograda prema njima".

Srpsko medijsko nasilje izrodilo je crnogorsku reakciju. U znak potpore crnogorskoj stvari, procrnogorske strukture organizirale su svoje litije u korist zakona i podrške CPC-u. Nastalo je rastuće antisrpsko raspoloženje. Vlasti su onemogućavaju signale i blokirale neke emisije srpskih TV postaja Pink i Happy, jer su svakodnevno sve otvorenije pozivale na rušenje crnogorskog režima.

Situacija nije bila tek puki skup prosvjeda, nego višestruki udar iznutra i izvana na Crnu Goru, kako je ocijenio crnogorski predsjednik Milo Đukanović. Izjava nije bila neformalna karaktera, nego dio govora koji je 24. veljače 2020. (nekoliko dana prije najavljivana najvećeg anticrnogorskog i prosrpskog prosvjeda u Podgorici) održao u Ženevi na 43. sastanku Vijeća UN-a za ljudska prava, a prenijela Služba za informiranje predsjednika Crne Gore. Izjavio je da "Crna Gora se suočava sa višestrukim udarima, iznutra i izvana, kroz otvorenu spregu crkve s nacionalističkim izvansustavnim djelovanjem, usmjerenim na urušavanje pravnog poretka i negiranje građanskog i multietničkog karaktera crnogorske države, što bi u krajnjem značilo povratak na srednjovjekovni sustav u kojem je crkva bila iznad države i građana".

Najveći od donošenja zakona bio je u Podgorici 29. veljače 2020. godine.
Najavljivan je kao dosad najveći anticrnogorski i prosrpsko-proruski prosvjedi, a u obliku pravoslavnih procesija. Masovnost podgoričkog prosvjeda je temeljito pripremana. Za ovaj su prosvjed organizirani autobusi iz Srbije, iz srpskog entiteta u BiH, Republike Srpske, te ostalih dijelova Crne Gore, što je sličilo obrascu Miloševićevskih "događanja naroda" kasnih 1980-ih i početka 1990-ih. Događaj je dobio dodatnu međunarodnu dimenziju uključivanjem proruske Ukrajinske pravoslavne Crkve: liturgiju u tamošnjoj najvećoj pravoslavnoj crkvi Kristova uskrsnuća predvodio je kijevski mitropolit te crkve. Ruska pravoslavna crkva stala je uz Srpsku pravoslavnu Crkvu po pitanju spornog zakona, uz postojeću potporu Rusije Srbiji po ovom pitanju.
Predsjednik je nakon podgoričkog prosvjeda konstatirao da se obnavlja velikosrpski projekt. Pučističku i trijumfalističku atmosferu i prijetnje stvarali su provučićevski i anticrnogorski mediji u Crnoj Gori koji su uz najavljeni dolazak 200.000 prosvjednika objavili lažnu vijest da je crnogorski predsjednik Milo Đukanović pobjegao iz Crne Gore.

Crna Gora destabilizirana je i četničkim skupovima, pritiscima iz Srbije i Republike Srpske.

Svibnja 2019. episkop budimljansko-nikšićki Srpske pravoslavne Crkve Joanikije održao je misu u čast sv. Vasilija Ostroškog kojoj je prisustvovalo više tisuća građana. Njemu i još osmorici svećenika (Danilu Zirojeviću, Željku Rojeviću, Ostoji Kneževiću, Mirku Vukotiću, Vasiliju Brboriću, Draganu Krušiću, Nikoli Marojeviću i Slobodanu Jokiću), određeno policijsko zadržavanje do 72 sata. Sudac za istragu Osnovnog suda u Nikšiću odbio je 13. svibnja žalbe episkopova odvjetnika na određivanje pritvora i traženje puštanja, pa su navečer organizirani prosvjedi građana u nekoliko gradova. Policija je suzavcem i šok bombama razbila prosvjede u Nikšiću. Građani su policiju gađali kamenjem i skandirali "ustaše". U sukobu je ozlijeđeno 22 policajaca. Policija je privela veći broj građana i fotoizvjestitelja Novosti. Demokratska stranka pravde (DSP) priopćila je da izjave srpskih političara i dužnosnika koje se odnose na događaje u Nikšiću predstavljaju neprimjereno miješanje u unutrašnje pitanje Crne Gore. S druge strane, predsjednik Srbije Aleksandar Vučić i patrijarh SPC Irinej kazali su da su veoma zabrinuti zbog uhićenja Joanikija i svećenika u Crnoj Gori.

Parlamentarni izbori 2020. također su bili obilježeni nemirima i prosrpskim prosvjedima. SPC je organizirala procesije protiv Zakona o vjerskim slobodama i dr.

S obzirom na dominiranje srpskih zastava na proslavi izborne pobjede, hrvatski stručnjak za sigurnost ocijenio je to prijetnjom hibridnim ratom.

Nakon objave rezultata, prosvjedima su reagirali procrnogorski pristaše te je 6. rujna 2020. održan veliki prosvjedni skup u Podgorici protiv nove vlasti u Crnoj Gori predvođene prosrpskom koalicijom.

Izvori

Aktivizam u Crnoj Gori

Prosvjedi u Crnoj Gori 2019. – 2020.


La rue Garde-Monsieur est une voie privée de la commune française de Rouen.

Situation et accès
La rue Garde-Monsieur est située à Rouen. Elle débute à l'intersection de la rue Eau-de-Robec et se termine à l'intersection de la rue Saint-Vivien.

Origine du nom
Appelée  jusqu'au début du , l'origine du nom de la rue Garde-Monsieur est inconnue.

Historique
Son nom actuel est attesté dès 1809.

Le , une délibération du conseil municipal prévoit des travaux d'asphaltage de la chaussée.

Si son nom témoigne peut-être d'un passé champêtre, elle est au  une  réputée être un lieu de débauche. Elle est fermée pour des raisons d'hygiène et de salubrité.

Notes et références

Notes

Références

Garde-Monsieur

Rue Garde-Monsieur


The Committee for Non-Violent Action (CNVA) was an American anti-war group, formed in 1957 to resist the US government's program of nuclear weapons testing. It was one of the first organizations to employ nonviolent direct action to protest against the nuclear arms race.

The CNVA's immediate antecedent, a committee known as Non-Violent Action Against Nuclear Weapons, was formed by radical Quaker Lawrence Scott. Other leaders of the CNVA included A.J. Muste, Albert Bigelow, Bayard Rustin and George Willoughby.

History
In August 1957, members of the CNVA were arrested when they attempted to enter the Camp Mercury nuclear testing grounds near Las Vegas, Nevada. In February 1958, Albert Bigelow and the crew of the Golden Rule were intercepted by the US Coast Guard five nautical miles (9 km) from Honolulu, Hawaii as they attempted to sail their vessel into the Eniwetok Proving Grounds, the US test site in the Marshall Islands. Two further attempts to defy a hastily enacted regulation banning US citizens from sailing to the test site led to the arrest and 60-day imprisonment of the crew.

The voyage of the Golden Rule inspired anthropologist Earle L. Reynolds and his family to undertake a similar journey, and on 1 July 1958, their yacht, Phoenix of Hiroshima, entered the test zone at Bikini Atoll. The Phoenix penetrated  into the test area before the vessel was boarded by the Coast Guard and ordered to sail to Kwajalein atoll, where Reynolds was charged with violating the Atomic Energy Commission's new regulation.

In 1958, a CNVA group from Philadelphia travelled to Cheyenne, Wyoming to raise consciousness and to convince locals to oppose the construction of Atlas missile sites at Francis E. Warren Air Force Base.

In 1959, CNVA sponsored protests at the construction site of an intercontinental ballistic missile near Omaha, Nebraska. Around 15 protestors, including A.J. Muste and Karl H. Meyer, the son of Vermont Senator William Meyer, were arrested and handcuffed as they climbed the fence to invade the site. They were each sentenced to six months in jail. In 1960, the group co-ordinated nonviolent protests against construction of the nuclear weapons equipped Polaris submarine in New London, Connecticut.

During the early 1960s, the CNVA organised two 'Walks for Peace', including a  march from San Francisco to Moscow, during which the walkers called on the governments of the world to disarm. During a Walk for Peace from Quebec to Cuba, via Washington, walkers were attacked and jailed as black and white activists walked together through Macon, Georgia. Both walks were led by peace activist Bradford Lyttle.

In 1962, the Cambridge Nonviolent Action Committee (CNAC) on the Eastern shore of Maryland led protests in their city that led to the declaration of Martial Law. On July 23rd, the Kennedy Administration intervened, negotiating an agreement with the city for, among other things, the complete desegregation of public schools and public accommodations.

In the mid-1960s, CNVA began to focus on the Vietnam War. Activists traveled to Hanoi in Vietnam and picketed the US embassy, and the CNVA advocated tax refusal as a method of resistance.

In 1968, after the 1967 death of leader A.J. Muste, the CNVA merged with the pacifist War Resisters League.

Legacy
While never a mass-membership organization, the CNVA's pioneering use of nonviolent direct action would have a significant influence on movements to follow. In particular, it was the example set by the voyages of the Golden Rule and the Phoenix that would inspire the first Greenpeace activists to use similar methods in their campaigns to halt nuclear testing at the island of Amchitka, Alaska, and at Muraroa Atoll in the Pacific.

See also
 Civil disobedience
 List of anti-war organizations
 List of peace activists
 Nonviolence
 Committee for a Sane Nuclear Policy (SANE, Inc.)
 Timeline of riots and civil unrest in Omaha, Nebraska

References

External links
Committee for Nonviolent Action Records at Bryn Mawr College
Committee for Non-Violent Action at African Artist Archive
In Pursuit of Peace From the UC Santa Cruz Library
The Civil Rights Act of 1964: A Long Struggle for Freedom (NBC Broadcast, September 2, 1963) at Library of Congress

American tax resisters
Anti–nuclear weapons movement
Peace organizations based in the United States
Organizations established in 1957
Organizations disestablished in 1968

Committee for Non-Violent Action


Rakhine (burmesisk: ရခိုင်ပြည်နယ်, tidligere Arakan) er en delstat i Burma. Delstaten ligger på vestkysten ved Den Bengalske Bugt. Hovedstad er Akyab.

I nord adskilles den sydlige del af Bangladesh fra delstaten Rakhine i Myanmar af Naf-elven.

Mere end 700.000 af rohingya-folket har forladt delstaten, og lever som flygtninge i Bangladesh.

Distrikterne i Rakhine er, sorteret efter folketælling i 2014:
 Sittway – 535.583
 Myauk U – 669.131
 Kyaukpyu – 439.923
 Thandwe – 357.840
 Maungtaw – 96.330

Noter

Burma

Rakhine (stat)


Lūcija Garūta (Riga, 14. svibnja 1902. – Riga, 15. veljače 1977.) bila je latvijska pijanistica, pjesnikinja i skladateljica. Značajna je njena kantata Dievs, Tava zeme deg! iz 1943. godine.

Životopis
Lūcija Garūta rođena je u Rigi, koja je tada bila dio Ruskog Carstva) u obitelji računovođe. Od 1919. do 1925. studirala je klavir na Latvijskom konzervatoriju kod profesora Jāzepsa Vītolsa i drugih, uključujući Jānisa Mediņša, Jēkabs Mediņš i Jēkabs Kārkliņš. Tijekom studija bila je pijanistica répétiteur u Latvijskoj nacionalnoj operi.

Nakon diplome radila je na radiju u Rigi od 1925. do 1926. godine. Godine 1926. preuzela je mjesto predavača glazbene teorije i klavira na Jāzeps Mediņš School of Music.

Godine 1926. također je nastavila studij kod Alfreda Cortota, Isidora Philippa i Paula Le Flema, a 1928. studirala je kompoziciju kod Paula Dukasa na pariškoj École Normale de Musique. Godine 1926. debitirala je u Parizu, a potom je postala aktivna skladateljica, održavajući koncerte s pjevačicom Mildom Brehmane-Štengele, Ādolfs Kaktiņš i Mariss Vētra, violinistom Rūdolfs Miķelsons i violončelistom Atis Teihmanis. Godine 1939. bila je članica upravnog odbora Latvijske udruge za promicanje glazbe.

Tijekom 1920-ih i 1930-ih Lūcija Garūta bila je jedna od najaktivnijih pijanistica i kao solistica i kao korepetitor, nastupajući u Rigi i cijeloj Latviji. Sveukupno, Garūta je nastupila s više od 100 glazbenika na koncertima komorne glazbe.

Godine 1940., malo prije nego što je došlo do sovjetske okupacije Latvije, Garūta je preuzela mjesto predavača kompozicije i glazbene teorije na Latvijskom konzervatoriju, gdje je 1960. izabrana za profesoricu. Bolest je završila njezinu izvođačku karijeru u kasnim 1940-ima, ali je nastavila podučavati.

Lūcija Garūta umrla je 1977. u Rigi (u to vrijeme Latvijska SSR, Sovjetski Savez) i pokopana je na 1. šumskom groblju u Rigi. Od 2002. godine u Latviji se održava dvogodišnje Međunarodno natjecanje mladih pijanista Lūcija Garūta u njezin spomen.

Odabrana djela

 Dievs, tava zeme deg! (1943) za soliste, zbor i orgulje
 Klavirski koncert u fis-molu (1952.)
 Preludij za klavir u cis-molu
 Preludij za klavir u E-duru
 Andante Tranquillo', klavirski trio in B

Izvori

Glazbeni pedagozi
Klasični skladatelji 20. stoljeća
Latvijski glazbenici

Lūcija Garūta


Custodele celor două moschei sfinte ( ()), uneori tradus ca Slujitorul celor Două Sanctuare Nobile sau Protectorul celor Două Orașe Sfinte, este un titlu regal folosit de mai mulți conducători islamici, incluzându-i pe Ayyubizi, sultanii mameluci din Egipt, sultanii otomani și regii saudiți. Titlul se referă la faptul că monarhul își asumă responsabilitatea de a păzi și întreține cele două moschei sfinte din Islam, Al-Masjid al-Haram (Moscheea Sfântă) din Mecca și Al-Masjid an-Nabawi (Moscheea Profetului) din Medina.

Istoric
Prima persoană care a deținut acest titlu a fost Saladin.

După înfrângerea mamelucilor și obținerea controlului asupra orașelor Mecca și Medina în 1517, sultanul otoman Selim I a adoptat și el acest titlu. A fost apoi folosit de toți sultanii următori, ultimul fiind Mehmed al VI-lea.

Primul rege saudit care și-a asumat acest titlu a fost Fahd bin Abdul Aziz, în 1986. Regele Fahd a înlocuit termenul de "Majestatea Sa" cu cel de "Custode al celor două moschei sfinte". Actualul rege saudit, Salman bin Abdulaziz al Saud, a preluat același titlu după moartea Regelui Abdullah, fratele său vitreg, pe 23 ianuarie 2015.

Note

Guvernul Arabiei Saudite
Șefi de stat
Islam în Arabia Saudită
Titluri regale
Titluri nobiliare
Guvernul Imperiului Otoman

Custode al celor două moschei sfinte


Bertolonia formosa é uma espécie de planta do gênero Bertolonia e da família Melastomataceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1956 por Alexander Curt Brade.

Forma de vida
É uma espécie epífita, terrícola e herbácea.

Descrição
Ervas de 10-40 centímetros de altura, terrícolas, epífitas ou hemiepífitas; indumento glanduloso-pontuado e também no caule e pecíolo esparsamente hirsuto, nas folhas, inflorescências e bractéolas setuloso e no hipanto e cálice densamente viloso.

Ela tem folhas opostas, planas a levemente onduladas na face adaxial; pecíolo tardiamente glabrescente; lâmina membranácea, elíptica ou ovada, raro oblonga, base cordado-lobada, às vezes, subcordada, ápice agudo, obtuso, arredondado, emarginado ou truncado-mucronado, margem serrada ou crenulada, ciliada; 5(-7) nervuras acródromas basais; domácias marsupiformes na face abaxial. Inflorescências em tirsoides, dicásios ou tríades de  cimeiras escorpioides.

Ela tem flores com hipanto carnoso, campanulado, 10-costado; cálice rígido-carnoso, lacínias unilobadas, oblongas ou obovadas, ápice arredondado, margem laciniada, costados na face abaxial; pétalas patentes, ovadas, base curto-unguiculada, ápice assimétrico, apiculado, papilosas; estames subiguais em tamanho, filetes papilosos para o ápice, anteras amarelas, oblongas ou oblongo-subuladas, onduladas, poro ventral, conectivo prolongado, apêndice agudo; ovário 3-locular, glabro, estilete com esparsos tricomas glandulares na base. Possui cápsulas com eixos placentários fimbriados; sementes rostradas.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Baumgratz, J.F.A. Bertolonia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Bertolonia formosa no projeto Flora e Funga do Brasil
 Bertolonia formosa no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Bertolonia
Plantas descritas em 1956
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Bertolonia formosa