Der Southern Ports Highway ist eine Fernverkehrsstraße im Südosten des australischen Bundesstaates South Australia. Er ist ein an der Küste verlaufender Bypass des Princes Highway, von dem er in Kingston SE abzweigt und in den er in Millicent, 50 km nordwestlich von Mount Gambier, wieder einmündet.

Verlauf
Der Princes Highway (B1) verläuft, von Norden kommend, zwischen Lake Albert und Lacepede Bay entlang der Küste. Bei Kingston SE (Kingston South East, im Unterschied zu Kingston-on-Murray) biegt er nach Osten ins Landesinnere ab, während der Southern Ports Highway weiter nach Süden, der Küste entlang, nach Robe führt. Von dort verläuft die Straße östlich der Lagunen Lake Robe, Lake Eliza, Lake St. Clair und Lake George Richtung Südosten nach Beachport.

Entlang der Rivoli Bay führt der Southern Ports Highway weiter zum Nordende des Canunda-Nationalparks und trifft schließlich bei Millicent wieder auf den Princes Highway.

Straßenzustand
Die bei Touristen beliebte Straße ist durchgehend asphaltiert und befindet sich in gutem Zustand.

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 69

Straße in South Australia
Straße in Australien und Ozeanien

Southern Ports Highway


Rijeka Dhoo je rijeka na otoku Man. Rijeka izvire u Marownu i teče istočno prema Douglasu kroz središnju dolinu otoka, prolazi kroz Crosby i Union Mills prije nego što se sastane s rijekom Glass na periferiji Douglasa gdje izlazi na more kroz luku Douglas. Dhoo (što znači crno ili tamno na manskom) i Glass (što znači prozirno ili zeleno) spajaju se u rijeku Douglas. Duljine je cca 10.5 km.

Novija istraživanja  sugerira da je ime jedno od najstarijih imena mjesta na otoku i dolazi od ranog keltskog izraza 'duboglassio' što znači 'crni/tamni tok'. Ovo je uobičajeno ime na cijelom Britanskom otočju i glasi Dulas u Walesu i Dawlish u Engleskoj.

Izvori

Rijeke na Manu

Dhoo


Care Bears: Welcome to Care-a-Lot (Ursinhos Carinhosos: Bem-Vindos á Terra do Carinho no Brasil) é uma série de animação computadorizada americana, que é baseado na franquia "Care Bears" em homenagem ao seu 30º aniversário. A série foiproduzido pela American Greetings Properties. Ao contrário de seu antecessor anterior, "Care Bears", esta é a primeira série de TV animada em CGI "Care Bears" da AG, embora vários filmes da franquia tenham sido lançados no formato. A série estreou em 2 de junho de 2012 na Hub Network nos Estados Unidos. Prévias de cada novo episódio foram lançadas semanalmente em um canal oficial no YouTube, juntamente com videoclipes ocasionais ou outros lançamentos promocionais.

A série durou uma temporada estendida de 26 episódios antes de sua rede passar por uma reformulação. Após a reformulação de The Hub como Discovery Family em 13 de outubro de 2014, a Netflix encomendou uma continuação de Welcome to Care-a-Lot intitulada Care Bears & Cousins, que estreou em 6 de novembro de 2015. A nova série continua a história do elenco de Welcome to Care-a-Lot e apresenta quatro novos regulares da série, os primos titulares Brave Heart Lion, Bright Heart Raccoon, Lotsa Heart Elephant e Cozy Heart Penguin. A partir de 2016, a mercadoria de Care Bears apresenta os personagens de Welcome to Care-a-Lot, bem como a marca Care Bears & Cousins, como apresentado na linha de brinquedos e pelúcias da Just Play. A segunda temporada de Care Bears & Cousins estreou na Netflix em 2017.

Sinopse
Situado na Terra do Carinho, uma terra mágica nas nuvens, Ursinho do Meu Coração, Ursinha Animadinha, Ursinho Zangadinho, Ursinha Carinhosa, Ursinha Harmonia, Ursinho Sol e o novo brincalhão e curiosa filhote Ursinha Coraçãozinho, todos partem em aventuras que enfatizam mensagens de carinho e compartilhamento. Crianças humanas da Terra frequentemente visitam a Terra do Carinho e participam de novas aventuras e lições valiosas aprendidas. O travesso Espoletinha dos Ursinhos Carinhosos muitas vezes tenta causar problemas para os Ursinhos.

Linha de brinquedos
Em parceria com a American Greetings, a Hasbro lançou uma linha de brinquedos baseada na série em 2013.  A licença passou para Just Play em 2015 e, no segundo trimestre, a empresa produziu uma linha de pelúcias Care Bears (8" pelúcia de saco de feijão, pelúcia média de 12" embalado com DVDs com episódios de "Welcome to Care-a-Lot", 16  " pelúcia jumbo e pelúcia animatrônica Sing-along), figuras de ação (5 pacotes exclusivos para Toys R Us, um pacote de 14 na Target, bem como 2 pacotes disponíveis exclusivamente no Reino Unido) e a partir da primavera de 2018, 6  série de estatuetas de pequenas bolsas cegas baseadas no guia de estilo e nos personagens Welcome to Care-a-Lot e Care Bears & Cousins. No verão de 2016, a mercadoria da Just Play fez a transição para a marca Care Bears & Cousins.

Ligações externas

Desenhos animados da década de 2010
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2012
Programas de televisão dos Estados Unidos encerrados em 2012
Desenhos animados educativos
Séries de animação computadorizada
Séries de televisão de aventura dos Estados Unidos
Séries de televisão de fantasia dos Estados Unidos
Séries de televisão musicais dos Estados Unidos
Séries de televisão educativas
Programas de televisão em língua inglesa

Care Bears: Welcome to Care-a-Lot


Kraks Blå Bog (dänisch: "Kraks Blaues Buch") ist ein dänisches Personenlexikon, das beim Gads Forlag in Kopenhagen erscheint. Die erste Ausgabe wurde 1910 nach dem Vorbild von Who's Who von Ove Krak (1862–1923) herausgegeben und umfasste ungefähr 3000 Biografien. Die 103. Ausgabe von 2012/2013 umfasst 8.229 der "wichtigsten" Personen aus Dänemark, von den Färöern und aus Grönland. In Grönland erschien zwischen 1988 und 2001 zusätzlich das unabhängige, aber von Kraks Blå Bog inspirierte Grønlands Grønne Bog. Die Jubiläumsausgabe zum hundertjährigen Bestehen von 2009/2010 enthielt ein Register aller 19.874 Personen, die bis dato in Kraks Blå Bog dargestellt wurden.

Bis 2007 erschien die Enzyklopädie im Kraks Forlag, seit der Jubiläumsausgabe 2009/2010 im Gads Forlag. Über die Aufnahme entscheidet eine Redaktionskommission, die von etwa 30 externen Beratern unterstützt wird, deren Namen nicht veröffentlicht werden. Aufnahmekriterium ist nicht nur Bekanntheit und Anerkennung der Leistungen, sondern auch ein "positiver Einfluss" der besprochenen Person auf die dänische Gesellschaft.

Literatur
 Kraks Blå Bog 2012–2013. 103. Ausgabe, Gads Forlag, Kopenhagen 2012, ISBN 978-87-12-04708-7.
 Ulrik Hvilshøj (Hrsg.): Festskrift for Kraks Blå Bog. Gads Forlag, Kopenhagen 2009, ISBN 978-87-12-04495-6. (Online-Zugriff)

Weblinks
 Verlagswebsite zu Kraks Blå Bog
 Register 1910–1988 im Project Runeberg

Alte digitalisierte Ausgaben
 Ausgabe von 1910 im Project Runeberg
 Ausgabe von 1937 im Project Runeberg
 Ausgabe von 1949, Digitalisat von LFL Bladsfond
 Ausgabe von 1957, Digitalisat von LFL Bladsfond
 Ausgabe von 1974, Digitalisat von LFL Bladsfond

Einzelnachweise

Literatur (Dänisch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (20. Jahrhundert)
Biografisches Nachschlagewerk

Kraks Blå Bog


Andrew Homzy (* 31. Oktober 1945 in Toledo, Ohio) ist ein amerikanischer Jazzmusiker (Piano, Tuba, Arrangements, Komposition), Dirigent und Musikwissenschaftler.

Leben und Wirken
Homzy erhielt Tuba-Unterricht bei Harvey Phillips und studierte bis 1967 am Baldwin-Wallace College in Berea (Ohio) Musik. Nach dem Bachelor absolvierte er in Montreal ein musikwissenschaftliches Masterstudium an der McGill University, wo er auch in der Lehre beschäftigt war. Bis 1972 lehrte er an der Sir George Williams University, aus der 1974 die Concordia University entstand. Nach Tätigkeit als Studiomusiker, aber auch für Ballet, Oper und das örtliche Sinfonieorchester sowie der Vic Vogel Big Band und als Leiter eigener Bands wie Saxophone No End (1975–77) holte ihn die Concordia University 1977 zurück. Dort unterrichtete Homzy Jazz und leitete ab 1980 als Associate Professor das Jazzprogramm. 1984 gründete er das Andrew Homzy Jazz Orchestra, das sich dem Repertoire klassischer Jazzarrangements widmete, aber auch neue Werke von Francy Boland und Stan Traceys Genesis aufführte.

Homzy beschäftigte sich als Musikwissenschaftler intensiv mit den Nachlässen von Duke Ellington und Charles Mingus, dessen umfangreiches Epitaph-Opus er wiederentdeckte und gemeinsam mit Gunther Schuller so weit rekonstruierte, dass es 1989 erfolgreich aufgeführt werden konnte. Auch rekonstruierte er Ellingtons Jump for Joy, das er 1991 mit dem Bill Berry Orchestra in Los Angeles präsentierte. Zwischen 1989 und 1994 transkribierte er zahlreiche klassische Jazzarrangements, um sie mit dem Smithsonian Jazz Masterworks Orchestra aufzuführen.  Weiterhin schrieb er eigene Kompositionen und zahlreiche Bigband-Arrangements für Mingus-Kompositionen. Außerdem verfasste er die Liner Notes für einige Wiederveröffentlichungen klassischer Jazzalben.

Schriften
 Charles Mingus: More than a fake book. Hal Leonard Publishing, Milwaukee WI 1991, ISBN 0-7935-0900-9.
 Me And You: Duke Ellington and Billy Strayhorn. The Village Voice – Jazz Supplement, 23 June 1992
 Black, Brown and Beige in Duke Ellington's Repertoire, 1943-1973. Black Music Research Journal 1993

Literatur
 John Gilmore: Who's Who of Jazz in Montreal: Ragtime to 1970. Véhicule Press, Montreal 1989, ISBN 0-919890-92-X.
 Mark Miller: The Miller Companion to Jazz in Canada and Canadians in Jazz. Mercury Press, 2001, ISBN 1-55128-093-0.

Weblinks
 The Canadian Encyclopedia
 Encyclopedia of Jazz Musicians

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Jazz-Tubist
Arrangeur
Komponist (Jazz)
Musikwissenschaftler
Hochschullehrer (Concordia University)
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1945
Mann

Andrew Homzy


O Club Alianza Lima em 2022, participou de duas competições: Campeonato Peruano e Copa Libertadores.

Elenco

Entradas

Saídas

Uniforme

Competições

Campeonato Peruano

Torneo Apertura

Torneo Clausura

Tabla Acumulada

Final
Alianza Lima foi campeão após vencer a final contra o FBC Melgar

Copa Libertadores

Fase de grupos — Grupo F

Temporadas do Club Alianza Lima
Temporadas 2022 de clubes de futebol

Temporada do Club Alianza Lima de 2022


Alnus rubra, the red alder,
is a deciduous broadleaf tree native to western North America (Alaska, Yukon, British Columbia, Washington, Oregon, California, Idaho and Montana).

Description
Alnus rubra is the largest species of alder in North America and one of the largest in the world, reaching heights of . The official tallest red alder (as of 1979) stands  tall in Clatsop County, Oregon (US). The trunks range from  in diameter. The bark is mottled, ashy-gray and smooth, often colonized by white lichen and moss. The leaves are ovate,  long, with bluntly serrated edges and a distinct point at the end; the leaf margin is revolute, the very edge being curled under, a diagnostic character which distinguishes it from all other alders. Rather than turning yellow in autumn, its leaves darken in colour and wither before they are shed. The male flowers are dangling reddish catkins  long in early spring. Female flowers occur in clusters of (3) 4–6 (8). Female catkins are erect during anthesis, but otherwise pendant. They develop into small, woody, superficially cone-like oval dry fruit  long. The seeds develop between the woody bracts of the 'cones' and are shed in late autumn and winter. Red alder seeds have a membranous winged margin that allows long-distance dispersal.

Specimens can live to about 60 years of age before being seriously afflicted by heart rot.

Taxonomy
The name derives from the bright rusty red color that develops in bruised or scraped bark.

Distribution
Alnus rubra grows from Southeast Alaska to central coastal California, nearly always within about  of the Pacific coast, except for an extension  inland across Washington and Oregon into northernmost Montana. It can be found from sea level to elevations of .

Ecology
In southern Alaska, western British Columbia and the northwestern Pacific Coast Ranges of the United States, red alder grows on cool and moist slopes; inland and at the southern end of its range (California) it grows mostly along the margins of watercourses and wetlands. It is shade intolerant.

In moist forest areas, Alnus rubra will rapidly cover a former burn or clearcut, often preventing the establishment of conifers. It is a prolific seed producer, but the small, wind-dispersed seeds require an open area of mineral soil to germinate, and so skid trails and other areas disturbed by logging or fire are ideal seedbeds. Such areas may host several hundred thousand to several million seedlings per hectare in the first year after landscape disturbance.

Twigs and buds of alder are only fair browse for wildlife, but deer and elk browse the twigs in fall and twigs and buds in the winter and spring. Beaver occasionally eat the bark, though it is not a preferred species. Several finches eat alder seeds, notably common redpoll and pine siskin, and as do deer mice. Tent caterpillars often feed on the leaves, but the trees usually recover within a year.

The tree hosts the nitrogen-fixing actinomycete Frankia in nodules on roots. This association allows alder to grow in nitrogen-poor soils, and makes the species an important early colonizer of disturbed forests and riparian areas. This self-fertilizing trait allows red alder to grow rapidly, and makes it effective in covering disturbed and/or degraded land, such as mine spoils. Alder leaves, shed in the fall, decay readily to form a nitrogen-enriched humus.

Common associates
Red alder is associated with coast Douglas-fir (Pseudotsuga menziesii subsp. menziesii), western hemlock (Tsuga heterophylla), grand fir (Abies grandis), western redcedar (Thuja plicata), and Sitka spruce (Picea sitchensis) forests.

Along stream banks, it is commonly associated with willows (Salix spp.), red osier dogwood (Cornus stolonifera), Oregon ash (Fraxinus latifolia), and bigleaf maple (Acer macrophyllum).

To the southeast of its range it is replaced by white alder (Alnus rhombifolia), which is a tree of similar stature, but which differs in the leaf margins not being rolled under, lack of distinct lobes, and lack of membranous wings on seed margins. In the high mountains it is replaced by the smaller and more shrub-like Sitka alder (Alnus viridis subsp. sinuata), and east of the Cascade Mountains by thinleaf alder (Alnus incana subsp. tenuifolia).

Uses

As dye
A russet dye can be made from a decoction of the bark, apparently due to the tannin it contains, and was used by Native Americans to dye fishing nets so as to make them less visible underwater.

Medicine
Native Americans used red alder bark to treat poison oak reactions, insect bites, and skin irritations. Blackfeet Indians used an infusion made from the bark of red alder to treat lymphatic disorders and tuberculosis. Recent clinical studies have verified that red alder contains betulin and lupeol, compounds shown to be effective against a variety of tumors.

Restoration
In addition to its use as a nitrogen fixer, red alder is occasionally used as a rotation crop to discourage the conifer root pathogen Phellinus weirii (causing laminated root rot).

Alnus rubra are occasionally planted as ornamental trees and will do well in Swales, riparian areas, or on stream banks, in light-textured soils that drain well. Red alder does not thrive in heavy, wet clay soils. If planted domestically, alders should be planted well away from drainpipes, sewage pipes, and water lines, as the roots may invade and clog the lines.

Woodworking
Alder lumber is not considered to be a durable option for outdoor applications, but due to its workability and ease of finishing it is increasingly used for furniture and cabinetry. Because it is softer than other popular hardwoods such as maple, walnut and ash, alder has historically been considered of low value for timber. However it is now becoming one of the more popular hardwood alternatives as it is economically priced compared to many other hardwoods. In the world of musical instrument construction, red alder is valued by some electric guitar / electric bass builders for its balanced tonality. Alder is frequently used by Native Americans for making masks, bowls, tool handles, and other small goods.

The appearance of alder lumber ranges from white through pinkish to light brown, has a relatively soft texture, minimal grain, and has medium luster. It is easily worked, glues well, and takes a good finish.

Fish smoking
Because of its oily smoke, A. rubra is the wood of choice for smoking salmon.

As an environmental indicator
Red alder is often used by scientists as a biomonitoring organism to locate areas prone to ozone pollution, as the leaves react to the presence of high ozone levels by developing red to brown or purple discolorations.

Forestry

With a current inventory of about , red alder comprises 60 percent of the total hardwood volume in the Pacific Northwest, and is by far the most valuable hardwood in term of diversity of products, commercial value, and manufacturing employment. Increasing value of alder logs, combined with a better understanding of the species' ecological role, has led some land managers to tolerate and, in some cases, manage for alder. Since most forest land in the Northwest is managed for conifer production, however, over 80,000 hectares of timberland are sprayed with herbicides annually in Oregon alone to control red alder and other competing hardwood species. Red alder's rapid early growth can interfere with establishment of conifer plantations Herbicide spraying of red alder over large areas of coastal Oregon and Washington has resulted in a number of lawsuits claiming this spraying has caused health problems, including birth defects and other human health effects.

In addition to adding soil nitrogen, rotations of red alder are used to reduce laminated root rot (introduced via Phellinus weirii) in Douglas-fir forests. Nurse stands of red alder may also reduce spruce weevil damage in Sitka spruce stands on the Olympic Peninsula Alder continues to attract interest as log values approach and often exceed those of Douglas-fir. This interest is limited by red alder's total stand productivity, which is significantly lower than that of Douglas-fir and western hemlock.

Gallery

References

External links

rubra
Trees of the Northwestern United States
Trees of Western Canada
Plants described in 1833
Plant dyes
Trees of North America
Trees of the West Coast of the United States
Trees of the Western United States
Trees of the United States
Trees of Canada
Trees of Alaska
Trees of Subarctic America
Trees of British Columbia
Flora of Oregon

Alnus rubra


Rashpyli  es un jútor del raión de Kalíninskaya del krai de Krasnodar de Rusia. Está situado en las llanuras de Kubán-Priazov, cerca de la orilla del limán Ponurski del río Ponura, un afluente del delta del río Kirpili,5 km al suroeste de Kalíninskaya y 54 km al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 52 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Dzhumailovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Рашпыли.
 Mapa topográfico soviético a escala 1:100000 en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Kalíninskaya del krai de Krasnodar

Rashpyli


Tooji, eigentlich Touraj Keshtkar, () (* 26. Mai 1987 in Schiraz) ist ein im Iran geborener norwegischer Fernsehmoderator, Sänger und Komponist. Er vertrat Norwegen beim Eurovision Song Contest 2012. Er ist auch als 冬至 bekannt, dies sind die Schriftzeichen des japanischen Wortes Tōji, wörtlich Wintersonnenwende.

Leben
Tooji kam 1987 als Touraj Keshtkar in Shiraz im Iran zur Welt. Im Alter von einem Jahr ging er zusammen mit seiner Mutter Lily als Asylbewerber nach Norwegen. Als er 16 Jahre alt war, begann er als Model zu arbeiten. Parallel begann er eine Ausbildung zum Erzieher. Ins Musikgeschäft kam er durch seine Moderationstätigkeit beim norwegischen Ableger des Fernsehsenders MTV. Hier moderierte er die Hitparade Toojis Top 10 und die Show Super Samstag. Seine erste eigene Single Swan Song veröffentlichte er 2008.

2012 nahm er mit dem Song Stay am Melodi Grand Prix teil. Das von Tooji zusammen mit den Schweden Peter Boström – der auch als Co-Autor am schwedischen Beitrag beteiligt war – und Fredrik Boström geschriebene Lied gewann den norwegischen Vorentscheid zum Eurovision Song Contest 2012 am 11. Februar 2012 im Oslo Spektrum. Am 24. Mai 2012 trat er mit dem Lied für Norwegen im zweiten Halbfinale des ESC in Baku an und konnte sich für das zwei Tage später stattfindende Finale qualifizieren. Dort musste er sich dann mit sieben Punkten und dem letzten Platz zufriedengeben. 2013 durfte er die Punkte vom norwegischen Televoting, bei Eurovision Song Contest 2013 in Malmö vortragen.

2015 machte Tooji seine Homosexualität öffentlich. Dazu lud er das umstrittene Video zu seiner Single "The Father Project" hoch, welches intime Szenen mit einem jungen Priester auf dem Altar einer Kirche in Oslo zeigt. Dies wurde unter anderem von Ole Christian Kvarme, dem Bischof von Oslo, als Missbrauch der Kirche scharf kritisiert, wobei er auch sagte, dass "eine entsprechend ähnliche Szene mit einem Mann und einer Frau ebenso inakzeptabel gewesen wäre".

Diskografie
Singles
 2008: Swan Song
 2012: Stay
 2012: If It Wasn't For You
 2013: Rebels
 2014: Packin' Guns
 2014: Cocktail
 2015: Money
 2015: Father
 2015: Say Yeah

Einzelnachweise

Weblinks

 Toojis offizielle Website
 Informationen zu Tooji bei escdaily.com
 Norwegen: Tooji bei eurovision.de

Interpret eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Autor eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musiker (Norwegen)
Sänger
Fernsehmoderator (Norwegen)
Norweger
Geboren 1987
Mann

Tooji


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Sveučilište Hercegovina
Universitas Studiorum Hercegoviniensis
Osnovano2010.
Tip:privatno sveučilište
|-
!
!Rektor:prof. dr. Ivica Radovanović
Akademsko osoblje:110
Mjesto:Mostar, Međugorje, BiH
Web stranica:hercegovina.edu.ba
|}Sveučilište Hercegovina () prvo je privatno licencirano i akreditirano sveučilište u Hercegovini sa sjedištem u Mostaru osnovano 2010. Nakon što su se proveli postupci vanjskog vrednovanja, Sveučilište je dobilo Rješenje o akreditaciji i upisano je u Registar akreditiranih visokoškolskih ustanova pri Agenciji za razvoj visokog obrazovanja i osiguranje kvalitete u BiH.

Organizacija Sveučilišta i studiji

Unutar Sveučilišta djeluju dva fakulteta i dva sveučilišna centra: Fakultet društvenih znanosti dr. Milenka Brkića (Mostar, Međugorje), Fakultet međunarodnih odnosa i diplomacije (Mostar), Centar za istraživanja, edukaciju, razvoj i izobrazbu i Centar za razvoj održivog turizma.

Na Fakultetu društvenih znanosti dr. Milenka Brkića organizirani su studijski programi iz pedagogije, psihologije, predškolskog odgoja, razredne nastave, socijalne pedagogije, defektologije, informatike, komunikologije, sociologije, politologije, menadžmenta, javne uprave, turizma, ekologije i zaštite okoliša.

Na Fakultetu međunarodnih odnosa i diplomacije organizirani su studijski programi iz međunarodnih odnosa i diplomacije te prava s međunarodnim odnosima.

Izvori

Europska sveučilišta
Visokoškolske ustanove u Bosni i Hercegovini
Mostar

Sveučilište Hercegovina


Loit, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 6,69 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 273 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Johannes Marxen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.suederbrarup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Loit


Wolfgang Müller henviser til blandt andre:

 Wolfgang Müller (digter) (1816–1873) – tysk digter
 Wolfgang Müller (kunstner) (født 1957) – tysk kunstner

Wolfgang Müller


فتحي أحمد محمد حماد عضو القيادة السياسية في حركة حماس تم تعيينه في مايو 2009 بمنصب وزير الداخلية لحكومة حماس خلفاً لسعيد صيام الذي تم اغتياله في شهر يناير 2009 أثناء مجزرة غزة.

انتخب حماد نائباً في المجلس التشريعي الفلسطيني عن حركة حماس عن محافظة شمال قطاع غزة في عام 2006 وترأس وشبكة الأقصى الإعلامية التابعة لحماس حتى مايو عام 2009 فتفرغ لمنصب وزير الدخلية.

متزوج منذ عام 1985م، ولديه 24 من الأبناء أكبرهم أميمة، وأصغرهم سوار الذهب.

التعليم
 ماجستير من كلية الآداب قسم التاريخ، الجامعة الإسلامية بغزة.
 بكالوريوس خدمة اجتماعية ، جامعة القدس المفتوحة (غزة).
 دبلوم عالي في الرسم الهندسي من معهد قلنديا ، رام الله.
 تلقى تعليمه الأساسي في مدرسة الفاخورة التابعة لوكالة غوث وتشغيل اللاجئين الفلسطينيين أونروا، ودرس المرحلة الثانوية في مدرسة الفالوجا بمخيم جباليا.

وظائف
 مؤسس جمعية واعد للأسرى.
 مؤسس دار القرآن الكريم والسنة، فرع شمال قطاع غزة.
 مؤسس ورئيس مجلس إدارة شبكة الأقصى الإعلامية وتتكون من (فضائية الأقصى، مرئية الأقصى الأرضية، إذاعة صوت الأقصى والأقصى مباشر، مركز الأقصى للتدريب، مدينة أصداء).
 مؤسس جمعية الوئام الخيرية في محافظة الشمال.
 عضو في المجلس التشريعي الفلسطيني عن كتلة التغيير والإصلاح.
 شغل منصب وزير الداخلية والأمن الوطني في الحكومة الفلسطينية عام 2009م، واستمر في منصبه حتى عام 2014م.
 انتخب عضواً في المكتب السياسي لحركة حماس في قطاع غزة عدة دورات، وانتخب مجددا عضواً في المكتب السياسي العام لحركة حماس في العام 2017م.

العمل المؤسساتي
شغل عدة مناصب في مجالس إدارة مؤسسات مختلفة في قطاع غزة، وتنوعت هذه المؤسسات بين خيرية وخدماتية، وصحية وجماهيرية وطلابية وإعلامية وغيرها.

أبرز المحطات الجهادية
 انضم إلى صفوف الإخوان المسلمين الفلسطينيين عام 1980م، وانتخب عضوا عن الكتلة الإسلامية في مجلس الطلبة بمعهد قلنديا عام 1980م.

 انضم لجهاز المجد الأمني عام 1984م، وعمل في جهاز الأحداث التابع لحركة حماس عام 1987م، بالتزامن مع انطلاق الانتفاضة الأولى.

 شكّل أول مجموعة عسكرية لحركة حماس في مخيم جباليا عام 1988م، واتهم بالمسؤولية عن عدة عمليات عسكرية، وعلى إثر ذلك هُدم بيته عام 1988م، وتعرض لملاحقة جيش الاحتلال.

الاحتلال يهدم منزله ويعتقله
قام جيش الاحتلال الصهيوني بهدم منزله في عام 1988م، ثم اعتقله لمدة 6 سنوات في الفترة ما بين 31/08/1988م و 16/06/1994م بتهمة القيام بنشاطات مناهضة للاحتلال.

في سجن السلطة الفلسطينية (حركة فتح)
اعتقل عدة مرات لدى السلطة الفلسطينية (حركة فتح)، فقد اعتقل لمدة سنة ونصف لدى جهاز المخابرات العامة في عام 1996، وثلاثة شهور أخرى في العام 1998.
ثم تم اعتقاله لمدة ثلاث شهور أخرى في العام 2000م ولم يخرج من سجن السرايا إلا بعد القصف الذي طال المقار الأمنية في مطلع انتفاضة الأقصى.

مراجع

 حماد: نحن نواجه تيارا خيانيا في حركة فتح، الجزيرة نت، 20 مايو 2009م

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قطاع غزة
أعضاء المجلس التشريعي الفلسطيني 2006
أعضاء حركة المقاومة الإسلامية (حماس)
أفراد وصفتهم حكومة الولايات المتحدة بالإرهابيين
إعلام فلسطين
المجلس التشريعي الفلسطيني
حركة حماس
خريجو الجامعة الإسلامية (غزة)
خريجو جامعة القدس المفتوحة
سياسيون إسلاميون
سياسيون فلسطينيون
مسلمون فلسطينيون
مقاومة فلسطينية
مواليد 1380 هـ
مواليد 1961
وزراء داخلية فلسطين
وزراء قطاع غزة

فتحي حماد


Hopliancistrus munduruku est une espèce de poissons de la famille des Loricariidae qui se rencontre dans les eaux douces tropicales de certaines rivières du Brésil. L'espèce a été identifiée en 2021 dans le rio Jamanxim.

Systématique
L'espèce Hopliancistrus munduruku a été décrite en 2021 par , , ,  et .

Étymologie
Son épithète spécifique, munduruku, lui a été donnée en l'honneur des Munduruku, un peuple indigène brésilien.

Publication originale

Notes et références

Liens externes

  Référence PlanetCatfish : Hopliancistrus munduruku (consulté le 16 juin 2022)

Siluriformes (nom scientifique)
Loricariidae
Faune endémique du Brésil

Hopliancistrus munduruku


Lyrurus eru hænsnfuglar af orraætt. Heimkynni þeirra eru í Evrópu og Asíu. Haninn er kallaður karri, rétt eins og karlfugl rjúpunnar, en hún er líka af orraætt.

Flokkun
Ættkvíslin Lyrurus var kynnt 1832 af enska náttúrufræðingnum William John Swainson með orra sem einkennistegund. Ættkvíslarnafnið er sett saman úr forngrísku orðunum lura (sem merkir "lýra") með endingunni -ouros (sem merkir "-stél/skott").

Tegundir
Ættkvíslin inniheldur tvær tegundir:

Tenglar

Orraætt

Lyrurus


Erdinç Utku, Cumhuriyet gazetesinde Deniz Som'un "Vaziyet" köşesinde "Yüksek Yerilim Hattı" adında bir köşe yazan yazardır. Gündeme ve genellikle de siyasilere dokunduran aforizmalar yazar.
Utku "Yüksek Yerilim Hattı" adlı köşesini 2010 yılından beri Cumhuriyet Gazetesi'nin Cumartesi ekinde sürdürüyor.

Cumhuriyet döneminin genç mizah yazarlarındandır. Ayrıca dorduncukuvvetmedya  web sitesinde de medya eleştirileri yazıyor. Belçika'da yaşamını sürdürüyor. Aynı zamanda Cumhuriyet gazetesine pazar yazıları da yazıyor.

Son olarak 8 yaşındaki kızı ile yazdığı "Saint Nicolas, Nasrettin Hoca ve Gülmeyen Kız" oyunu Belçika'da Binfikir Oyuncuları tarafından sahnelendi. Brüksel gösterilerinden birinde Erol Günaydın Onur Konuğu oldu. Oyunun öyküsü Efsanevi Gırgır'ın kapak çizeri Gürcan Gürsel tarafından Türkçe-Flamanca ve Türkçe-Fransızca olarak iki ayrı çizgi roman haline getirildi ve Belçika'da yayımlandı.

Dış bağlantılar

Türk köşe yazarları
Türk mizah yazarları
Yaşayan insanlar

Erdinç Utku


Comte de Lemos est un titre de noblesse espagnol, lié à la ville galicienne de Monforte de Lemos. Initialement au , le comté de Lemos était lié au  et au marquisat de Sarria, et n'était pas héréditaire. Le comté de Lemos en tant que titre autonome, héréditaire et perpétuel a commencé en 1456 avec Pedro Álvarez Osorio.

Traditionnellement lié à la famille Castro, selon Manuel Murguía, une lignée « presque royale » et selon Hermida Balado, l'unique lignage qui aurait pu offrir un roi à la Galice. L'une des différentes théories qui étudient l'origine de la saga des Castro nous renvoie aux Castro de Castrojeriz comme descendants du roi, García de Galicia, qui mourut prisonnier au château de Luna en 1090. Cependant, plusieurs généalogistes modernes, notamment le médiéviste Jaime de Salazar y Acha, considèrent que les Castro sont issus de Fernando García de Hita, fils du comte García Ordóñez et de l'infante Mencía Garcés, fille légitime du roi García  de Pampelune.

C'est l'un des titres de noblesse les plus importants d'Espagne et il a été élevé en 1520 par le roi Charles Quint à la grandesse d'Espagne de première classe.

Les armoiries de la branche galicienne de la famille Castro étaient constituées de six rondelles d'azur sur un champ d'argent, qui, tout au long de l'évolution de la famille, ont été complétées par d'autres, comme les loups écorchés de la famille Osorio etc.

Citations

Liens entre les comtes de Lemos
Deux périodes clairement différenciées peuvent être distinguées dans l'histoire du Comté de Lemos. La première englobait le titre de « Comte de Lemos, Trastámara et Sarria », et n'avait pas de caractère héréditaire, étant accordé successivement par le monarque en reconnaissance des services ou de la loyauté dont faisait preuve une personne spécifique. Malgré cela, le titre est fortement lié à la maison Castro, , sans avoir encore le titre de comte, étant le premier seigneur juridictionnel de Lemos ; un titre qui sera porté par son fils, , « Toute la loyauté de l'Espagne », la figure historique la plus marquante de cette première période, qui s'est terminée lorsque le  de Lemos a perdu la faveur royale et que tous ses biens et titres ont été confisqués. Mais le mariage de sa sœur Beatriz Enríquez de Castro avec Pedro Álvarez Osorio conduira à la récupération du titre en la personne de ce dernier, cette fois avec un caractère héréditaire mais en perdant l'ajout « de Trastámara y Sarria », mais en restant toutefois lié à partir de 1505 au nouveau titre du marquisat de Sarria. Cela marque le début de la deuxième période du comté de Lemos, à partir de laquelle l'ordre numérique des comtes repart du début, ce qui signifie que, à titre d'exemple, il y a deux «  de Lemos » pour chacune des deux étapes. Cette deuxième période est particulièrement marquée par la figure du  de Lemos.

Nous pouvons ajouter une troisième période qui survient après que la branche aînée des Castro s'éteigne faute de fils transmettant le titre à la Maison de Berwick et d'Alba par le mariage de l'héritière de la branche aînée, Catalina de Castro y Portugal dont l'arrière petite-fille Catalina Ventura Colon de Portugal épouse James Fitz-James Stuart.

Comtés de Lemos, Trastámara et Sarria, de caractère non héréditaire. Première branche des Castro

 ,  de Lemos, Trastámara et Sarria, proche du roi  de Castille mais ce dernier lui confisque les comtés et ordonne son exécution et les livre à son fils bâtard, Enrique.
 Enrique de Trastámara,  de Lemos, Trastámara et Sarria ; plus tard roi de Castille-et-Léon, sous le nom d' de Castille, d'où vient la dynastie de Trastamare. En 1366, son demi-frère, le roi  le Cruel, confisqua ses territoires galiciens et les accorda à Fernán Ruiz de Castro.
 Fernán Ruiz de Castro, Toute la Loyauté de l'Espagne, (?-1337),  de Lemos, Trastámara et Sarria ; fils du premier seigneur-juge de Monforte de Lemos, Pedro Fernández de Castro « el de la Guerre», et frère des deux reines l'infortunée Inés de Castro et Juana de Castro la mal-aimée.

 Pedro Enríquez de Castille, (c. 1352-1400),  de Lemos, Trastámara et Sarria et connétable de Castille. Il a contracté mariage avec  et a reçu les châteaux de Ponferrada et Villafranca du Bierzo en 1394.
 Fadrique Enríquez de Castille, aussi appelé Fadrique Enríquez de Castille (1388-1430),  de Lemos, Trastámara et Sarria ; en 1429  de Castille lui confisqua tous ses biens et titres, en mourant en 1430, prisonnier dans le château de Peñafiel. Sa sœur Beatriz Enríquez de Castille, a lutté pour récupérer ses biens et titres et s'est mariée avec Pedro Álvarez Osorio, seigneur de Cabrera et Ribera.

Comté de Lemos, avec caractère héréditaire. Deuxième branche des Castro-Osorio

 Pedro Álvarez Osorio (1457-1483),  de Lemos. Son mariage avec Beatriz Enríquez de Castille ou de Castro a provoqué la concession du comté de Lemos, antérieurement lié au à celui de Trastámara et Sarria, avec caractère héréditaire et perpétuel, par lettres patentes d' de Castille, datée à Séville, le .
 Rodrigo Enríquez de Castro (1459-1522), qui prend le nom de sa mère,  de Lemos, grand d'Espagne.
 Beatriz de Castro Osorio (1480-1570),  de Lemos, Grand d'Espagne et mère du célèbre cardinal Rodrigo de Castro Osorio.
 Fernando Ruiz de Castro y Portugal (1505-1575),  de Lemos,  et grand d'Espagne.
 Pedro Fernández de Castro y Portugal Le Vieux (1524-1590),  de Lemos,  de Sarria et Grand d'Espagne.
 Fernando Ruiz de Castro Andrade y Portugal (1548-1601),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne et vice-roi de Naples (1599-1601).
 Pedro Fernández de Castro y Andrade (1576-1622),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne, président du Conseil des Indes, vice-roi de Naples (1610-1616) et président du Conseil Suprême d'Italie ; « Grand Comte de Lemos » « Honneur de Notre Âge » grand mécène et personnage de grande importance. Neveu du cardinal Rodrigo de Castro Osorio. Il est mort sans descendance, ses biens et titres sont passés à son frère, le VIII conde de Lemos.

 Francisco Ruiz de Castro Andrade y Portugal (1582-1637),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne et vice-roi de Naples (1601-1603). En 1629, il renonce à tous ses titres et des possessions au profit de son fils aîné et il devient moine bénédictin dans le monastère de Sahagún, sous le nom de Frère Agustín de Castro.
 Francisco Fernández de Castro Andrade (1613-1662),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne et vice-roi d'Aragon. Son frère cadet, Fernando, épouse la comtesse de Gelves et aura une fille qui donnera lieu à la future succession Berwick-Alba.
 Pedro Antonio Fernández de Castro (1634-1667),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne, -roi du Pérou entre 1667 et 1672, pendant le règne de  (1665-1700) de la Maison d'Autriche.
 Ginés Fernando Ruiz de Castro et le Portugal (1666-1741),  de Lemos,  de Villalba et  de Sarria, grand d'Espagne ; il est mort sans descendance et sa lignée est passé à sa nièce Rose María de Castro y Centurión.
 Rose María Fernández de Castro (1691-1772),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne. Elle meurt en 1772 sans descendance. Après des disputes héréditaires entre les nombreuses branches de la famille, le titre passe à son neveu, le .
 Joaquín López de Zúñiga y Castro (1715-1777),  de Lemos,  de Sarria, grand d'Espagne. Il meurt sans descendance et avec lui le titre disparaît de la Maison de Castro, tout comme celui de marquis de Sarria à la branche parentale la plus proche, la Maison de Berwick-Alba qui descend de la nièce du .

Passage du titre à la Maison de Berwick-Alba

 Jacobo Francisco Fitz-James Stuart y Colón de Portugal (1718-1785),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick et grand d'Espagne, il hérite du titre par sa mère Catalina Ventura Colon de Portugal qui descend des Castro par son arrière-grand-mère et de Christophe Colomb par son père. Il épouse le  María Teresa da Silva y Álvarez de Toledo, fille des ducs d'Albe. Leur succède un fils.
 Carlos Bernardo Fitz-James Stuart y Silva (1752-1787),  de Lemos,  de Sarria et grand d'Espagne. Il épouse le  avec Carolina Augusta zu Stolberg-Gedern, princesse d'Hornes. Leur succède un fils.
 Jacobo Felipe Fitz-James Stuart zu Stolberg-Gedern (1773-1794),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick et grand d'Espagne. Leur succède un fils.
 Jacobo Fitz-James Stuart y Silva (1791-1794),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick et grand d'Espagne. Lui succède son frère cadet.
 Carlos Miguel Fitz-James Stuart y Silva (1794-1835),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick,  et grand d'Espagne. Leur succède un fils.
 Jacobo Fitz-James Stuart y Ventimiglia (1821-1881),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick,  d'Albe et grand d'Espagne. Il épouse Francisca de Palafox Portocarrero,  de Montijo, sœur de l'impératrice Eugénie. Leur succède un fils.
 Carlos María Fitz-James Stuart yPortocarrero (1849-1901),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick,  d'Albe et grand d'Espagne. Leur succède un fils.
 Jacobo Fitz-James Stuart y Falcó (1878-1953),  de Lemos,  de Sarria,  d'Albe,  de Berwick et grand d'Espagne. Lui succède une fille unique.
 Cayetana Fitz-James Stuart y de Silva (1926-2014),  de Lemos,  de Sarria,  de Berwick,  d'Albe et de très nombreux autres titres, dix-sept fois grande d'Espagne.
 Carlos Fitz-James Stuart y Martínez d'Irujo,  de Lemos grand d'Espagne en succèdant à sa mère Cayetana.

Notes finales
Les comtes de Lemos appartenaient, dans leur branche principale et la plus importante, à la Maison de Castro, une lignée dont on se souvient comme des amis des arts et des lettres et de grands protecteurs et mécènes des écrivains et des artistes. Respectés en tant qu'hommes d'État, hommes de lettres, diplomates et se distinguant par leurs plus illustres représentants, par leur philanthropie et par leur intérêt inhabituel pour les avancées sociales et intellectuelles.

Le titre est actuellement détenu par Carlos Fitz-James Stuart et Martínez d'Irujo bien qu'une branche des Castro réclame depuis des années la propriété de ce titre.

Références

Comté espagnol

Comte de Lemos


Prof. dr. Mate Suić (Postira, 3. studenog 1915. - Zagreb, 28. listopada 2002.), hrvatski povjesničar, arheolog, filolog i akademik.

Životopis
Mate Suić rođen je 3. studenog 1915. u Postirama na Braču. Diplomirao je 1941. klasičnu filologiju, arheologiju i povijest starog vijeka na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, gdje je 1953. i doktorirao. Karijeru je započeo kao nastavnik u paškoj gimnaziji, a od 1942. do kraja Drugog svjetskog rata bio je veleposlanik u Vatikanu. Od 1945. je kustos i ravnatelj Arheološkog muzeja u Zadru, od 1956. je profesor antičke arheologije na Filozofskom fakultetu u Zadru, a od 1968. je profesor antičke povijesti na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Od 1967. do 1969. bio je predstavnik Hrvatskog arheološkog društva, a od 1981. redoviti član HAZU. Bio je ravnatelj Arheološkog instituta Filozofskog fakulteta u Zagrebu, pročelnik Zavoda za povijesne znanosti, počasni član Hrvatskog arhivističkog društva i dopisni član Njemačkog arheološkog instituta u Berlinu. Umro je 28. listopada 2002. u Zagrebu.

Dobitnik je Nagrade Grada Zadra (1968.), Nagrade Grada Zagreba (1977.), republičke Nagrade "Božidar Adžija", Ordena zasluga za narod (1979.) te Nagrade Hrvatskoga arheološkog društva za životno djelo "Don Frane Bulić" (1999.)

Znanstveni rad
Mate Suić dao je velik doprinos hrvatskoj povjesnici u svojih 60 godina istraživanja. Bavio se grčkom kolonizacijom Jadrana, antičkom poleogenezom, urbanizacijom i urbanizmom te municipalnim uređenjem Ilirika. Proučavao je antički predrimski supstrat, kultove i religije, društveno-gospodarske procese i antičko naslijeđe o ranoj hrvatskoj povijesti. Dokazao je da je Jeronim Stridonski, svetac koji je preveo Bibliju na latinski, rođen na granici Dalmacije i Panonije.

Izbor iz djela
 Liburnski nadgrobni spomenik (u časopisu Vjesnik za arheologiju i historiju dalmatinsku, 1951.)
 Limitacija agera rimskih kolonija na istočnoj jadranskoj obali (u Zborniku Instituta za historijske nauke u Zadru, 1955.)
 Istočna jadranska obala u Pseudo Skilakovu Periplu (u časopisu Rad JAZU, 1955.)
 O municipalitetu antičke Salone (u časopisu Vjesnik za arheologiju i historiju dalmatinsku, 1958.)
 Antički Nin i njegovi spomenici (u Povijest grada Nina, 1969.)
 Noviji natpisi iz Burnuma (u časopisu Diadora, 1971), Povijest Zadra, I. (1975.)
 Antički grad na istočnom Jadranu (1976.)
 Hijeronim Stridonjanin – građanin Tarsatike (u časopisu Rad JAZU, 1986.)
 Odabrani radovi iz stare povijesti Hrvatske: opera selecta (1996.)

Izvori

Hrvatski arheolozi
Suvremeni hrvatski povjesničari
Hrvatski filolozi
Hrvatski diplomati
Akademici HAZU
Životopisi, Postira

Mate Suić


Saarland, Almanya'nın güneybatısında yer alan bir eyalettir. Başkenti Saarbrücken'dir. Kuzeyinde ve doğusunda Renanya-Palatina, güneyinde Fransa ve batısında Lüksemburg ile çevrilidir.

Nüfusu  31 Ağustos 2013 itibarı ile 992.000´dir. II. Dünya Savaşı sonrasında 1949 yılına kadar kendi içinde bağımsız ancak ekonomi ve savunma açısından ayrıca dışa karşı temsilen Fransa'ya bağlı kaldı. Ardından yarı bağımsız oldu. Bu süreçte kömür işletmeleri Fransa tarafından kontrol edilmeye devam ediyordu. Para birimi Saar Frangı da Fransız Frangı'na endeksliydi. 1957'de yapılan referandumdan çıkan % 67,7'lik birleşelim oyuyla  Federal Almanya Cumhuriyeti'ne katılarak bu ülkenin onuncu eyaleti oldu.

Saarland'a neredeyse tamamen Almanca konuşan halktan oluşmasına ve eyalette Alman kültürünün egemen olmasına rağmen mutfaktan sanata pek çok alanda Fransa ve Fransızca'nın izlerine rastlamak mümkündür.

İlçeler
Eyalet 6 ilçeden oluşmaktadır:

 Merzig-Wadern
 Neunkirchen
 Saarbrücken
 Saarlouis
 Saarpfalz
 St. Wendel

Ekonomi
Nüfusu bir milyonun altında olan Saarland'da ulusal ve uluslararası bilinen birçok firma vardır. Ulaşım sorunu olmadığından bu firmalar Saarland'ın her yerine dağılmıştır.

Amerikalı otomobil üreticisi Ford'un Saarlouis şehrinde 6.500 kişinin çalıştığı büyük bir fabrikası bulunmaktadır. Bunun dışında Bosch, Villeroy & Boch, Michelin, Ludwig Schokolade, ZF Friedrichshafen, Dillinger Hütte (Dillingen Demir Çelik Fabrikası), Saarstahl (Saar Demir Çelik Fabrikası), Nestlé Wagner'nin fabrikaları bulunmaktadır.

Eğitim
Eyalette Saarland Teknik ve Ekonomi Yüksekokulu ve Saarland Üniversitesi yükseköğrenim hizmeti vermektedir. Saarland Üniversitesi'nin tıp bölümü (Homburg'ta) dışında kalan diğer bölümleri Saarbrücken'daki yerleşkesinde bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Saarland Üniversitesi
 Saarland Teknik ve Ekonomi Yüksekokulu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi web sitesi

Saarland


Progresivna palatalizacija, poznata i kao treća palatalizacija, jest glasovna promjena koja se dogodila u općeslavenskom razdoblju praslavenskog jezika. Tradicionalno se vjerovalo da se promjena dogodila nakon druge palatalizacije pa je dobila ime treća palatalizacija. Za razliku od prve i druge palatalizacije koje su regresivne (velari su se palatalizirali pred prednjim samoglasnicima), ova se palatalizacija dogodila velarima iza prednjih samoglasnika pa se zato naziva progresivnom.

Velari *k, *g i *x palatalizirali su se neposredno iza praslavenskih *i i *ī, a potom su, kasnijim razvojem, postali sibilanti *c, *dz i *ś. Promjena se dogodila i ako je između velara i praslavenskih *i i *ī stajao nazal. U hrvatskom je *dz postalo /z/, a *ś /s/. Rezultati su potpuno jednaki onima druge palatalizacije. Nadalje, promjena se nije dogodila pred stražnjim zatvorenim samoglasnicima i pred suglasnicima. Neki jezikoslovci smatraju da suglasnik *x uopće nije sudjelovao u ovoj promjeni jer još nije postojao.

Rezultati se ove palatalizacije uglavnom primjećuju kod izvedenih imenice ispred gramatičkog morfema, a imenice u kojima je zahvaćen velar u korijenu malobrojne su. Imenica lice primjer je riječi kojoj je korijensko *k prešlo u *c.

Datiranje
Postoje različita mišljenja o tome kada se ova palatalizacija dogodila. Tradicionalno se smatralo da se dogodila nakon druge regresivne palatalizacije ili da su se obje događale u isto vrijeme. U staronovgorodskom dijalektu samo se sustavno palatalizirao glas *k, ponekad *g, a *x se nije uopće.

Neki vjeruju da se dogodila prije jedne ili obje regresivne (prve i druge) palatalizacije, ali trenutno ne postoji konsenzus.

Povezani članci

 Prva palatalizacija
 Druga palatalizacija
 Praslavenski jezik

Izvori

Praslavenski jezik
Glasovne promjene
Povijest hrvatskoga jezika

Progresivna palatalizacija


The Execution of Mary Stuart este un film de scurt metraj de 1895 regizor de Alfred Clark.

Legături externe

 The Execution of Mary Stuart for download
 "Alfred Clark, Narrative and Special Effects Pioneer"

Filme din 1895
Filme de groază
Filme mute
Filme americane
Filme alb-negru

The Execution of Mary Stuart


In geometry, an angle of a polygon is formed by two adjacent sides.  For a simple (non-self-intersecting) polygon, regardless of whether it is convex or non-convex, this angle is called an  (or interior angle) if a point within the angle is in the interior of the polygon. A polygon has exactly one internal angle per vertex.

If every internal angle of a simple polygon is less than a straight angle ( radians or 180°), then the polygon is called convex.

In contrast, an  (also called a turning angle or exterior angle) is an angle formed by one side of a simple polygon and a line extended from an adjacent side.

Properties
 The sum of the internal angle and the external angle on the same vertex is π radians (180°).
 The sum of all the internal angles of a simple polygon is π(n−2) radians or 180(n–2) degrees, where n is the number of sides. The formula can be proved by using mathematical induction: starting with a triangle, for which the angle sum is 180°, then replacing one side with two sides connected at another vertex, and so on.
 The sum of the external angles of any simple convex or non-convex polygon, if only one of the two external angles is assumed at each vertex, is 2π radians (360°).
 The measure of the exterior angle at a vertex is unaffected by which side is extended: the two exterior angles that can be formed at a vertex by extending alternately one side or the other are vertical angles and thus are equal.

Extension to crossed polygons
The interior angle concept can be extended in a consistent way to crossed polygons such as star polygons by using the concept of directed angles. In general, the interior angle sum in degrees of any closed polygon, including crossed (self-intersecting) ones, is then given by 180(n–2k)°, where n is the number of vertices, and the strictly positive integer k is the number of total (360°) revolutions one undergoes by walking around the perimeter of the polygon. In other words, the sum of all the exterior angles is 2πk radians or 360k degrees. Example: for ordinary convex polygons and concave polygons, k = 1, since the exterior angle sum is 360°, and one undergoes only one full revolution by walking around the perimeter.

References

External links
Internal angles of a triangle
Interior angle sum of polygons: a general formula - Provides an interactive Java activity that extends the interior angle sum formula for simple closed polygons to include crossed (complex) polygons.

Angle
Euclidean plane geometry
Elementary geometry
Polygons

Internal and external angles


Lyng est une paroisse civile du Somerset, en Angleterre. Située dans le centre du comté, sur une crête des Somerset Levels, à une douzaine de kilomètres au nord-est de la ville de Taunton, elle comprend les villages de West Lyng et East Lyng, ainsi que le hameau de Bankland. Administrativement, elle relève du district de Sedgemoor. Au recensement de 2011, il comptait .

Toponymie

Le nom est attesté sous la forme Lenge dans le Burghal Hidage, compilé au début du . Il provient du vieil anglais * « longueur », en référence à la forme allongée du village. Dans le Domesday Book, compilé en 1086, Lyng est mentionné en tant que Lege.

Références

Liens externes

Village dans le Somerset
Paroisse civile dans le Somerset

Lyng (Somerset)


La Copa de Pitágoras  (también conocida como copa de Tántalo, copa del codicioso o copa de la justicia) es un recipiente para bebida que obliga al usuario a beber con moderación. Esta invención, atribuida a Pitágoras de Samos, permite llenar la copa solo hasta cierto nivel porque, una vez superado este límite, la copa vacía su contenido.

Forma y función

Se parece a una copa normal, salvo porque en el centro contiene una estructura cilíndrica. Este cilindro se dispone sobre el tallo de la copa y el orificio que tiene este en su extremo. Este orificio comunica con un conducto que llega al extremo del conducto central, donde vuelve a bajar para terminar en un orificio en la base del interior del cáliz de la copa.

Cuando el vaso se llena, también lo hace el conducto. Sin embargo, siguiendo el principio de Pascal de vasos comunicantes, cuando el nivel de líquido supera el punto de inflexión del conducto del vaso, este se vacía. La presión hidrostática crea un sifón que evacua el líquido por el orificio del pie de la copa.

Situaciones comunes

Normalmente, se le atribuye a Pitágoras, por lo que es un suvenir vendido en la isla griega de Samos acompañada con información que dice que, según la tradición, «Pitágoras, durante las obras de abastecimiento de aguas de Samos alrededor del 530 a. C., moderó el consumo de alcohol de los trabajadores inventando la "copa justa". Cuando el vino sobrepasa la línea, la copa se vacía por completo, por lo que se castiga la codicia».

Herón de Alejandría (c. 10-70 d. C.) usó las copas de Pitágoras como componente hidráulico en sus sistemas robóticos, y en su tratado Pneumatika describe la copa como una copa de Tántalo, en referencia a la figura de la mitología griega. Tántalo fue castigado por los dioses y tuvo que sufrir una sed eterna en medio del agua a su alcance (y el hambre eterna).

También se  vende en algunas tiendas de juguetes como producto de broma.

Véase también
 Fuente de Herón

Referencias

Utensilios de cocina
Pitágoras

Copa de Pitágoras


Agrilus pusillesculptus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1940.

Referências

pusillesculptus

Agrilus pusillesculptus


L' Institut de Recherches Interdisciplinaires sur les Sciences et la Technologie (IRIST) fut une Équipe Associée (EA3424) de l'Université de Strasbourg. L'institut fusionne en 2018 avec le « Laboratoire d'Histoire des Sciences et de Philosophie – Archives Henri Poincaré » (LHSP-AHP), une Unité Mixte de Recherche (UMR7117) localisée à Nancy. La nouvelle structure présente à Nancy et Strasbourg devient nommée Archives Henri-Poincaré - Philosophie et Recherches sur les Sciences et les Technologies (AHP-PReST). Elle se montre active dans les domaines de la formation et de la recherche en philosophie, épistémologie, histoire des sciences et des techniques.

Histoire
Fondé en 1973 par Guy Ourisson, chimiste et premier Président de l'Université Louis Pasteur (Strasbourg-I), le GERSULP « Groupe d'Etudes et de Recherches sur la Science de l'Université Louis-Pasteur » est localisé au 7 rue de l'Université, sur le Campus central de Strasbourg. La bibliothèque est créée l'année suivante en 1974. Plusieurs composantes, le GERSULP et le LESVS « Laboratoire d'Epistémologie des Sciences de la Vie et de la Santé » de l'Université Louis Pasteur, de même que l'ACERHP de l'Université Nancy 2 sont rassemblées en 1993 par Gilbert Laustriat pour créer L'IRFEST « Institut de Recherche sur les Fondements et les Enjeux des Sciences et des Techniques ».

Les Archives Henri Poincaré se scindent en 2001 et l'IRFEST est renommé IRIST « Institut de recherches interdisciplinaires sur les sciences et la technologie ». L'institut prend le statut d'Équipe Associée (EA3424). L'IRIST intègre en 2005 l'EPM « Éthique et Pratique Médicale » dont les membres sont praticiens hospitaliers et dont les locaux se trouvent au bâtiment d'Anatomie, dans l'enceinte de l'Hôpital civil de Strasbourg.

À la faveur de la fusion des trois universités et de la création de Université de Strasbourg en 2009, le GERSULP est renommé LASTUS « Laboratoire d'Analyse des Sciences et des Technologies de l'Université de Strasbourg ». Les membres du LESVS prennent la décision d'être associés au DVHS « Département d'Histoire des Sciences de la Vie et de la Santé » et quittent l'IRIST.

Les AHP-PReST résultent de la fusion en 2018 de l'IRIST et du LHSP-AHP nancéien.

Activité scientifiques
L'ex-IRIST et maintenant AHP-PReST poursuit des enseignements et des recherches à l'intersection de l'analyse épistémologique et historique des textes scientifiques et des études sociales sur les sciences et les technologies. Des expériences pratiques, des études de terrain et des recherches-action sont menées. Les activités portent sur la clinique médicale, le fonctionnement des laboratoires scientifiques et les dispositifs de démocratie participative dans le champ des sciences et des technologies. La bibliothèque strasbourgeoise se montre riche d'un fonds de plus de 8000 ouvrages.

Notes et références

Université de Strasbourg


Eudoxia Ángelo (o Eudocia Ángelo) (en griego: Ευδοκία Αγγελίνα, serbio: Evdokija Anđel, murió aprox. 1211, o después) fue la reina consorte de Esteban I Nemanjić de Serbia desde 1196 hasta 1198. Luego se convirtió en la amante de Alejo V Ducas, el futuro emperador. Fue la hija del emperador bizantino Alejo III Ángelo y Eufrósine Ducas.

Biografía

Eudoxia Ángelo se casó primero con Esteban I Nemanjić, el segundo hijo de Esteban Nemanja, Gran Župan de Rascia. El matrimonio fue arreglado por su tío, el emperador Isaac II Ángelo, alrededor de 1186, mientras su padre estaba exiliado en Siria. En 1195, cuando su suegro se retiró a un monasterio, el esposo de Eudoxia se convirtió en gobernante de Rascia (y después rey de Serbia). Según la historia contada por el historiador Nicetas Coniata, en algún momento después de junio de 1198 Eudoxia y Esteban se pelearon, cada uno acusando al otro de adulterio, y ella regresó con su padre a Constantinopla.

En Constantinopla Eudoxia se convirtió en la amante del futuro Alejo V Ducas, con quien (y su madre) huyeron de la ciudad a Tracia el 12 de abril de 1204, cuando los cruzados de la cuarta cruzada asaltaron la ciudad. Al llegar su depuesto padre a Mosinópolis,  a Eudoxia se le permitió casarse con Alejo V, aunque este fue atrapado y estrangulado por orden de Alejo III poco después.

Eudoxia Ángelo se casó por tercera vez con León Esguro, el gobernante independiente de Corinto, después de haber ofrecido asilo a Alejo III y a su familia en 1204. Bloqueado en la ciudadela de Corinto, León Esguro se suicidó en 1207/1208. Se cree que Eudoxia murió alrededor de 1211.

Fuentes
 K. Varzos, Ē genealogia tōn Komnēnōn, Thessalonica, 1984.
 The Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, 1991.
 O city of Byzantium: annals of Niketas Choniates tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984).

Emperatrices consortes del Imperio bizantino del siglo XIII
Reinas consortes de Serbia
Dinastía de los Angelos
Participantes cristianos en la cuarta cruzada
Serbias del siglo XII
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XII

Eudoxia Ángelo


Despe e Siga est un groupe de ska portugais. Il est formé comme une sorte d'alter-ego du groupe Peste & Sida, par les mêmes membres de ce groupe. L'un de leurs plus grands succès est , sorti en 1994. Ils remportent le disque d'argent cinq mois après leur formation. En 1997, le groupe jouissait d'une grande popularité dans tout le pays.

Biographie
Au début des années 1990, les membres de Peste & Sida, Luís Varatojo, João San-Payo, Fernando Raposo et Nuno Rafael, font leurs premières apparitions sous le nom de Despe e Siga. Le concept était de jouer des versions de groupes connus, tels que The Pogues ou Madness, et de les chanter en portugais. En 1992, João Cardoso (clavier) et Marco Franco (batterie) rejoignent le groupe, et un an plus tard, Sérgio Nascimento prend la relève.

Le premier album, , sort dans les bacs en 1994, et comprend des versions que le groupe avait l'habitude de jouer dans les bars, comme  (une version de l'original des Pogues, ),  (inspiré de  de Madness) et  (une reprise de Woolie Buly de l'époque de Peste & Sida). L'album comporte des participations de Gui de Xutos & Pontapés (saxophone) et de Sandra Baptista de Sitiados (accordéon). La participation à l'album , a lieu l'année suivante, avec le morceau .

En 1996, João San-Payo sort et Ricardo Aires (basse) entre, et l'album  arrive dans les magasins. La chanson  bénéficie de l'aide de Sérgio Godinho. En 1998, Despe e Siga sont l'un des groupes invités à enregistrer l'album , où ils enregistrent deux chansons dans l'auditorium de la RDP. En , jouissant d'une grande popularité nationale, ils sont produits à Funchal, à l'occasion de l'anniversaire du Club Sports Marítimo.

Le troisième album, 99.9, publié par Sony Music le , se compose entièrement de morceaux originaux. Il est produit par Mário Barreiros et rassemble des morceaux tels que ,  et Lunamóvel. Le groupe a même réalisé une reprise de Radio Ska pour une publicité de Sumol.

Discographie
 1994 :  (BMG)
 1996 :  (BMG)
 1997 :  (Sony Music)
 2017 :

Participations
 Espanta Espíritos -
  -
  -  /
  -  Vidéos
  ''

Notes et références

Groupe de ska
Groupe musical portugais
Groupe musical formé en 1994
Groupe musical séparé en 2000

Despe e Siga


Handa Island () or simply Handa is an island off the west coast of Sutherland, Scotland. It is  and  at its highest point.

The island is of national importance for its birdlife and maritime vegetation, and is a Scottish Wildlife Trust nature reserve, a Site of Special Scientific Interest (SSSI), and a Special Protection Area (SPA). Handa also forms part of the North-West Sutherland national scenic area, one of 40 such areas in Scotland.

A small ferry sails to Handa from Tarbet on the mainland and boat trips operate to it from Fanagmore. The island receives five thousand visitors per annum.

Geography and geology

Handa is composed of Torridonian red sandstone and surrounded by cliffs covered with birds. In the north is a hill with two peaks, with the south and east being lower lying. The north and west have  cliffs, and there are beaches in the south and east. The Sound of Handa separates it from the mainland and smaller islands around Handa include Glas-Leac to the south, Eilean an Aigeach to the north east and Stac an t-Sealbhaig to the north.

Flora and fauna
Handa is noted for its birdlife, which includes puffins, razorbills and guillemots. The SPA designation lists six priority species: fulmar, great skua, guillemot, kittiwake, and razorbill. The breeding colonies of razorbills and guillemots on Handa are the largest in the UK, representing 11% and 9% of the total British population respectively. The arctic skua and kittiwake populations are also of national importance, representing >1% and 2% of the British population respectively. Other birds at Handa include eider ducks and oystercatchers, and seals and otters can often be seen at Boulder Bay on the island's southern coast. Dolphins, basking sharks and several species of whale regularly visit the seas surrounding Handa.

Handa is also of national importance for its maritime vegetation.  The exposed cliff tops are home to maritime grassland species that can tolerate salt, such as thrift, sea plantain and Festuca rubra. In less exposed areas can be found herb-rich grasslands which support species such as Yorkshire fog, bluebell and Scots lovage. Heather and crowberry are also widespread across the island.

History
The island's name is of mixed Gaelic and Norse origin and means "island at the sandy river".

Anciently the island was used as a burial place, and there are still the remains of a chapel in the south east, commemorated in the name Tràigh an Teampaill (Beach of the Temple). The use of Handa as burial place is thought to be due to the fact that wolves would dig up graves on the mainland so frequently that the inhabitants of Eddrachillis resorted to burying their dead on the island:

It had a population of 65 in 1841, but following the 1847 Highland Potato Famine the inhabitants emigrated to Nova Scotia. In some ways this is surprising, since it is recorded that the islanders had a fairly varied diet including oats, fish and seabirds, rather than depending heavily on a potato crop. The islanders had a parliament, similar to that of St Kilda, which met daily, and the oldest widow on the island was considered its "Queen".

The Great Stack of Handa was first climbed from the sea on 1 August 1969 by Graeme Hunter, Hamish MacInnes and Douglas Lang.

The island is now part of the Scourie Estate, owned by Dr Jean Balfour and J.C. Balfour. The Balfours leased Handa to the RSPB for 25 years, however this lease was not renewed, because the Balfours wished a Scottish-based body to run the island; as a result the Scottish Wildlife Trust (SWT) took it over. Under the SWT the island is managed by one warden and a handful of volunteers during the summer months.

Gallery

See also

 List of islands of Scotland

Footnotes

External links

 Scottish Wildlife Trust - Handa Island
 More information and photos  at the Handa Island Skua Project

Uninhabited islands of Highland (council area)
Nature reserves in Scotland
Sites of Special Scientific Interest in North West Sutherland
Special Protection Areas in Scotland
Islands of Sutherland

Handa Island


Tsuruya Namboku ist der Name folgender Personen:

Tsuruya Namboku I. (1672–1736), japanischer Kabuki-Schauspieler
Tsuruya Namboku II. (1701–1763), japanischer Kabuki-Schauspieler
Tsuruya Namboku III. († 1787?), japanischer Kabuki-Schauspieler
Tsuruya Namboku IV. (1755–1829), japanischer Kabuki-Autor
Tsuruya Namboku V. (1796–1852), japanischer Kabuki-Autor

Tsuruya Namboku


MSK futbolo komanda (lt  "Kauno maisto" fabriko futbolo komanda) var en fodboldklub fra den litauiske by Kaunas.

Historie
Klubben blev stiftet i 1932 og gik konkurs i 1940.

Titler

Nationalt
 A Lyga
 Vindere (1): 1934.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 futbolinis.lt
 RSSSF

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1932
Ophørt i 1940
Tidligere fodboldklubber i Litauen

MSK Kaunas


Tek yan bant modülasyonu (Single side band modulation - SSB), taşıyıcısı baskılanmış ses modülasyonu şekli. Genelde kısa dalga frekanslarda banttan yer kazanmak ve düşük güç ile daha verimli iletişim sağlamak amacı ile kullanılır.

Modülasyon

Tek yan bant modülasyonu


Happy Madison Productions es una compañía estadounidense productora de películas y programas de televisión. Fue fundada por el actor y comediante Adam Sandler en 1999, es conocida por sus películas de comedia. Su nombre se debe a las películas Happy Gilmore y Billy Madison, protagonizadas por Sandler y producidas por Robert Simonds. La persona que es representada en el logotipo es el difunto padre de Sandler, Stanley.

Historia
Las películas de 1998 The Waterboy y The Wedding Singer ayudaron a lanzar la carrera de Adam Sandler en cine, y su compañía de producción. Sandler produjo The Waterboy y fue coautor del guion junto a Tim Herlihy. La película generó muchas ganancias, recaudando más de 160 millones de dólares solamente en los Estados Unidos, convirtiendo a Sandler en un actor exitoso luego de lograr su segunda película ganar más de 100 millones de dólares en el año (la primera fue The Wedding Singer).

La oficina de producción de la compañía se encuentra en el edificio "Judy Garland" de los estudios Sony Pictures Studios en Culver City, California mientras que las oficinas corporativas se ubica en Mánchester, Nuevo Hampshire y son dirigidas por el hermano de Adam, Scott.

Esta compañía posee además una subsidiaria, Madison 23 Productions, productora del género dramático. Su primera producción fue Reign Over Me, protagonizada por Adam Sandler y Don Cheadle.

La mayoría de las películas producidas por esta compañía son protagonizadas por Adam Sandler, acompañado generalmente con Rob Schneider, David Spade, Steve Buscemi, Kevin James, Chris Rock, Chris Farley, John Turturro, Nick Swardson, Jon Lovitz, Henry Winkler, Allen Covert, Kevin Nealon, Blake Clark, Jonathan Loughran,Peter Dante Y Shaquille O'Neal.

Películas

Referencias

Enlaces externos

Página de Happy Madison en el sitio web de Adam Sandler

Productoras de cine de Estados Unidos
Estudios de cine de Estados Unidos

Happy Madison


සිනමා ගතවීම

සම්මාන

ජාත්‍යන්තර සම්මාන
2000 - Won - Peace Prize - Chicago International Children's Film Festival - Saroja
2000 - Nominated - Silver Screen Award - Best Asian Feature Film - Singapore International Film Festival - Saroja
2000 - Won - Bronze Award - Independent Theatrical Feature Films - First Feature - WorldFest Houston - Saroja
2008 - Nominated - Asia Pacific Screen Award - Best Children's Feature Film - Siri Raja Siri

සෝමරත්න දිසානායක


Rožkovany este o comună slovacă, aflată în districtul Sabinov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.335 de locuitori.

Istoric
Localitatea Rožkovany este atestată documentar din 1330.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rožkovany


Monte-Carlo Masters 2017 er en tennisturnering, der bliver spillet udendørs på grusbaner i Monte-Carlo Country Club i Roquebrune-Cap-Martin, Frankrig i perioden 16. - 23. april 2017. Det er den 111. udgave af Monte-Carlo Masters og sæsonens tredje turnering i kategorien ATP World Tour Masters 1000 på mændenes ATP World Tour 2017.

Turneringen blev vundet af Rafael Nadal, som i finalen besejrede sin landsmand, Albert Ramos Viñolas med 6-1, 6-3, og som dermed vandt den 70. turnering på tour-niveau i sin karriere. Det var andet år i træk og 10. gang i alt, at Nadal vandt Monte-Carlo Masters, og det var første gang i den åbne æra, at en spiller opnåede at vinde samme turnering 10 gange i løbet af sin karriere. Spanieren satte samtidig ny rekord for flest turneringssejre i herresingle på grus i den åbne æra. Triumfen i Monte Carlo var nemlig hans 50. grusbanetitel i karrieren, og dermed overgik han Guillermo Vilas, med hvem han indtil da havde delt rekorden på 49 sejre. Det var 29. gang i karrieren, at Rafael Nadal vandt en ATP World Tour Masters 1000-turnering, og sejren blev spillet hjem på meget overbevisende vis, idet han kun tabte 18 partier i alt i de fire sidste kampe. Kun i hans 2. runde-kamp mod Kyle Edmund måtte han afgive et sæt.

Doubletitlen gik til Rohan Bopanna og Pablo Cuevas, der i finalen besejrede Feliciano López og Marc López med 6-3, 3-6, [10-4], og som dermed vandt deres første turnering som makkere. Cuevas havde tidligere vundet én Masters 1000-turnering, mens Bopanna i forvejen havde tre Masters 1000-titler på sit CV, men for begge spillere var det første gang, at de vandt i turneringen i Monte Carlo.

Præmier

Den samlede præmiesum for Monte-Carlo Masters 2017 androg € 4.273.775, hvilket var en stigning på 14 % i forhold til året før.

Resultater

Herresingle

I hovedturneringen deltog 56 spillere. Feltet bestod af 45 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres verdensranglisteplacering seks uger før turneringens start, fire spillere havde modtaget et wildcard, mens de sidste syv spillere havde spillet sig igennem kvalifikationsturneringen. Efter lodtrækningen var lavet, meldte to af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til to lucky losere fra kvalifikationen.

Herredouble

Turneringen havde deltagelse af 24 par, hvoraf de 22 havde kvalificeret sig til turneringen i kraft af deres verdensranglisteplacering, mens de sidste to par havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Monte-Carlo Masters
 Pro Tennis Live - 2017 Monte-Carlo Rolex Masters - Main draw singles
 Pro Tennis Live - 2017 Monte-Carlo Rolex Masters - Main draw doubles

Noter

2017
ATP World Tour 2017

Monte-Carlo Masters 2017


Gänsdorf ist der Name folgender Orte:

 Gänsdorf (Straßkirchen), Ortsteil der Gemeinde Straßkirchen, Landkreis Straubing-Bogen, Bayern
 Gänsdorf (Gemeinde Völkermarkt), Ortschaft der Gemeinde Völkermarkt, Bezirk Völkermarkt, Kärnten
 Gänsdorf, deutscher Name des Ortsteils Genterovci von Lendava, Slowenien

Siehe auch:
  Solarfeld Gänsdorf
 Gansdorf

Gänsdorf


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture d'Okayama au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quatrième circonscription de la préfecture d'Okayama regroupe la majeure partie de la ville de Kurashiki et le district de Tsukubo.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quatrième circonscription de la préfecture d'Okayama


Downtown Berkeley es una estación en las líneas Richmond–Fremont y Richmond–Millbrae del Metro de San Francisco. La estación se encuentra localizada en 2160 Shattuck Avenue en Berkeley, California. La estación Downtown Berkeley fue inaugurada el 29 de enero de 1973. El Distrito de Transporte Rápido del Área de la Bahía es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación.

Descripción
La estación Downtown Berkeley cuenta con 1 plataforma central y 2 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del AC Transit: Rutas 1, 1R*, 7, 12, 18, 25, 49, 51B, 52, 65, 67, 88 (local); 800, 851 (All Nighter); F, FS* (Transbay)Bear Transit: C, H, P, R, RFS* - La ruta opera los días de semana solamente

Referencias

Enlaces externos

 Estación Downtown Berkeley
 Líneas y estaciones del Metro de San Francisco

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1973
Berkeley
Estaciones de la línea Richmond–Fremont
Estaciones de la línea Richmond–Millbrae

Downtown Berkeley (Metro de San Francisco)


ගම්පහ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ගම්පහ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයේ අගනගරය වන අතර එය කොළඹ අවට පිහිටි ප්‍රධාන නගරයන්ගෙන් එකකි. එහි සම්පූර්ණ භුමි ප්‍රමාණය වර්ගකිලෝමිටර 38ක් වන අතර සම්පූර්ණ නාගරික ජනගහණය ( 2011දි ) 9,900 ක් විය.

ගම්පහ නගරය කොළඹ නුවර ප්‍රධාන මාර්ගයේ සිට කිලෝමීටර 4 ක් පමණ දුරින් පිහිටා ඇති අතර එය මිරිස්වත්තේදී සහ යක්කලදී කොළඹ නුවර ප්‍රධාන මාර්ගයට සම්බන්ධ වේ. කොළඹ පොල්ගහවෙල දුම්රිය මාර්ගය ඔස්සේද ගම්පහට ලගා විය හැක. ගම්පහ යනු නාගරීකරණය වූ නගරයකි.

නම සෑදුනු ආකාරය
ගම්පහ යන වචනයේ අර්ථය නම් ගම්මාන පහක් යන්නය. ගම්පහ සෑදී ඇති එම ගම්මාන පහ නම් ඉහලගම, පහලගම, මැදගම, අලුත්ගම, සහ පට්ටියගම යි.

සංචාරක ආකර්ෂණ

හෙනරත්ගොඩ උද්භිද උද්‍යානය - ශ්‍රී ලංකාවේ රෝපණය කල ප්‍රථම රබර් ගස, 1867 වසරේදී හෙනරත්ගොඩ උද්භිත උද්‍යානයේ රෝපණය කරන ලදී නමුදු 1988 වර්ෂයේදී බලපෑ සුලි කුණාටුවක් හේතුවෙන් එම රබර් ගස විනාශ වූ අතර එහි ශේෂ කොටස් අදටත් උද්භිද උද්‍යානයේ දැක ගත හැක.
හෙනරත්ගොඩ පැරණි දුම්රිය ස්ථානය - ගම්පහ දුම්රිය ස්ථානය ආසන්නයේම පිහිටුවා ඇති හෙනරත්ගොඩ පැරණි දුම්රිය ස්ථානය වර්ථමානයේ ගම්පහ කලාපීය පුරාවිද්‍යා කාර්යාලය ලෙස භාවිතයට ගැනේ.
අස්ගිරිය රජ මහා විහාරය - අඩි 500 ක් පමණ උස් අස්ගිරිය කන්දේ වූ ලෙන මූලික කර ගනිමින් ආරණ්‍ය සේනාසනයක් ලෙස ඇරඹි අස්ගිරිය රජ මහා විහාරය පසුකාලීනව ග්‍රාමවාසී භික්‍ෂුන් වහන්සේ සංචාරක භික්‍ෂුන් වහන්සේ සඳහා වාසස්ථාන සැළසූ ඓතිහාසික පුදබිමකි.
යටවත්ත පුරාණ විහාරය - පහළගම පිහිටි යටවත්ත පුරාණ ටැම්පිට විහාරය වර්ථමානයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්ෂිත ස්මාරකයක් වශයෙන් නම් කොට තිබේ.
වතුමුල්ල කැටවල අම්බලම - මෙරට පැරණි අම්බලම් අතුරින් එකක් වන වතුමුල්ල කැටවල අම්බලම දාරළුව දුම්රිය ස්ථානය ආසන්නයේ පිහිටා තිබේ.

වික්‍රමාරච්චි ආයුර්වේදය
ශ්‍රී ලංකාව පුරා ව්‍යාප්ත ගම්පහ බෙහෙත් ශාලාව නමින් ප්‍රසිද්ධ ආයුර්වේද බෙහෙත් ශාලා පවත්වාගෙන යන, ආයුර්වේද වෛද්‍යවරයන් සියගණනක් බිහිකල සහ ශ්‍රී ලංකා සිද්ධායුර්වේද විද්‍යාලය ඇරඹූ, සුප්‍රසිද්ධ ආයුර්වේද වෛද්‍යාචාර්ය වික්‍රමාරච්චි මහතා විසුවේද ගම්පහය.

යක්කල පිහිටි එතුමන්ගේ ආයුර්වේද මධ්‍යස්ථානය වර්තමානයේදී වික්‍රමාරච්චි ආයුර්වේද විශ්වවිද්‍යාලය ලෙස සංවර්ධනය කර ඇත.

නගරයේ පිහිටි පාසැල්
 බණ්ඩාරනායක විද්‍යාලය
 රත්නාවලී බාලිකා විද්‍යාලය
 යසෝදරා දේවි බාලිකා මහා විද්‍යාලය
 බණ්ඩාරවත්ත පරාක්‍රම මහා විද්‍යාලය
 තක්‍ෂිලා මහා විද්‍යාලය
 සිරි කුරුස විද්‍යාලය
 ශ්‍රී සිද්ධාර්ථ කුමාර මහා විද්‍යාලය
 ශ්‍රී චන්ද්‍රජ්‍යෝති විද්‍යාලය
 හෙනෙගම විද්‍යාලය

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක අගනගර
ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

ගම්පහ


An Plocoglottis in uska genus han Liliopsida. An Plocoglottis in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

Ilarom nga taxa

 Plocoglottis angulata
 Plocoglottis atroviridis
 Plocoglottis bicallosa
 Plocoglottis bicomata
 Plocoglottis bokorensis
 Plocoglottis borneensis
 Plocoglottis confertiflora
 Plocoglottis copelandii
 Plocoglottis dilatata
 Plocoglottis gigantea
 Plocoglottis glaucescens
 Plocoglottis hirta
 Plocoglottis janowskii
 Plocoglottis javanica
 Plocoglottis kaniensis
 Plocoglottis lacuum
 Plocoglottis lancifolia
 Plocoglottis latifrons
 Plocoglottis lobulata
 Plocoglottis loheriana
 Plocoglottis longicuspis
 Plocoglottis lowii
 Plocoglottis lucbanensis
 Plocoglottis maculata
 Plocoglottis mamberamensis
 Plocoglottis mindorensis
 Plocoglottis moluccana
 Plocoglottis neohibernica
 Plocoglottis parviflora
 Plocoglottis plicata
 Plocoglottis pseudomoluccana
 Plocoglottis pubiflora
 Plocoglottis quadrifolia
 Plocoglottis sakiensis
 Plocoglottis seranica
 Plocoglottis sororia
 Plocoglottis sphingoides
 Plocoglottis striata
 Plocoglottis torana
 Plocoglottis torricellensis
 Plocoglottis tropidiifolia

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Plocoglottis

Plocoglottis


Buxnaklauf er op framan á buxum sem er lokað með rennilás eða tölum.

Buxur

Buxnaklauf


{{Televizyon bilgi kutusu
| ad = Yedi Numara
| resim = Yedi-numara.jpg
| altyazı = Dizinin açılış jeneriği
| tür = GençlikKomedi
| format = Televizyon dizisi
| yaratıcı = Oya Yüce
| senarist = Ayça MutlugilNuray UsluOya YüceVolkan Girgin
| yönetmen = Haluk Bener  Sadullah Celen
| geliştiren =
| başrol = Şebnem Sönmez Engin Alkan Tuba ErdemOkan SelviAyça MutlugilNuray Uslu Gülden GüneyVolkan Girgin
| seslendirenler =
| anlatan =
| jenerik_müziği_bestecisi =
| açılış_müziği = Yedi Numara Jenerik
| bitiş_müziği =
| besteci = Serdar Kalafatoğlu
| ülke =
| dil = Türkçe
| sezon_sayısı = 3
| bölüm_sayısı = 92
| bölüm_listesi =
| yönetici_yapımcı =
| yapımcı = Oya Yüce
| editör =
| story_editör =
| yer = Üsküdar, Kandilli (1-13)Arnavutköy, Beşiktaş (14-92)
| görüntü_yönetmeni = Nilgün Naşçacı
| kamera =
| süre = 40-45 dakika
| kanal = TRT 1
| resim_formatı = 4:3
| ses_formatı = Stereo
| ilk_yayın = <ref name="İmdb- Yedi Numara">

Yedi Numara, 9 Ekim 2000 ile 23 Haziran 2003 tarihleri arasında TRT 1'de yayımlanan gençlik ve komedi türündeki Türk televizyon dizisidir. Başrollerini; Şebnem Sönmez, Engin Alkan, Tuba Erdem, Okan Selvi, Ayça Mutlugil, Nuray Uslu, Gülden Güney ve Volkan Girgin paylaşmaktadır. Oya Yüce tarafından yaratılan dizi İstanbul'da aynı üniversitede okuyan ve aileleri başka şehirde yaşayan dört kız arkadaş ve köyden gelen iki erkek kuzenin birlikte aynı evde ve çevresinde yaşadıkları olayları konu alır. Dizi, Haziran 2002'de yayımlanan 75. bölümüyle final yaptı. Fakat, 2002 yazında TRT'ye gelen yoğun istek ve talepler üzerine yeniden devam etme kararı aldı. Yayımlandığı gün reytinglerde ilk sıralarda yer alan dizi, 23 Haziran 2003 tarihinde yayımlanan 92. bölümüyle final yaparak sona erdi. 2000'li yıllar boyunca ara ara TRT 1 ekranlarında ve farklı kanallarda yayımlanmasıyla popüleritesini koruyan ve çok izlenen Yedi Numara, Türk televizyon tarihinin en çok tekrarı yayımlanan televizyon dizilerinden biridir. Dizide dört kız arkadaş, Vahit'in evini kiralar. Fakat Vahit'in akrabaları evin alt katına yerleşince anlaşamayan gençler zamanla birbirine kaynaşır. Gençlerin aralarında ve etrafında gerçekleşen olaylar esnasında dizinin ilerleyen bölümlerinde Sabit Ballıoğlu, Yusuf Güdük, Berat, Asiye, Deniz ve Evren gibi karakterlerde dahil olur.

TRT 1'de dahil olmak üzere çeşitli kanallarda yayınlanan gençlik dizileri arasında listelerde üst sıralarda yer alarak Türkiye'nin en başarılı gençlik dizilerinden birisi olmuştur.

Prodüksiyon

Hikâye
Birbirlerine çılgınlar gibi âşık, ama çocukları olmayan bakkal Vahit ve eşi Zeliha, yıllar önce köyden İstanbul'a kaçmıştır. Vahit, babasını ikna ederek kelepir bir ahşap evi satın almıştır. Vahit ve Zeliha, bu evi yıllarca öğrenci gençlere kiralayarak hem geçimlerine katkı sağlarlar, hem de öğrencilere bir ana gibi sahip çıkan Zeliha'nın çocuk özlemini dindirmeye çalışırlar.

Günlerden bir gün, 7 numaralı ahşap evin üst katını çevre mühendisliği öğrencisi dört kız tutar. Birbirlerini yurtta tanımışlar ve hemen kaynaşmışlardır. Hepsi, Anadolu'nun büyük kentlerinden, üniversite okumak amacıyla İstanbul'a gelmiştir. Bir gün Bakkal Vahit'in, memleketteki ağabeylerinden ikisinin oğullarının da İstanbul'da üniversite kazanacağı tutar. Başka bir ağabeyinin oğlu da, babasını üniversiteyi kazandım diye kandırarak ticarette büyük atılımlar yapmak amacıyla "Akarı yok kokarı yok, temiz iş." felsefesi ile amca oğullarının arasına karışır. Katıksız taşralı olan ve daha önce İstanbul'a dair hiçbir fikirleri olmayan bu üç delikanlı da, 7 numaranın alt katına yerleşir.

Dört şehirli genç kız ile üç köylü oğlan aynı çatıyı nasıl paylaşacaklardır? Birbirlerine hiç benzemeyen hayat tarzları nasıl uzlaşacaktır? Aralarındaki kaçınılmaz çatışmaya çözümler ararken, nasıl bir demokrasi sınavı vereceklerdir? Olaylar, duygusal bir komedi diliyle anlatılır.

Bölüm formatı
Yedi Numaranın bir bölümü yaklaşık 40-45 dakikadır. Yeni bölüm yayımlanmadan önce bir önceki bölümün ayrıntılı bir özeti gösterilir. Olay hikâyesi olduğu için bölümler birbirleriyle bağlantılıdır, bölüm genellikle en heyecan verici yerde kesilir ve sonraki bölüm o sahnenin hemen öncesinden başlar. Dizide sık sık karakterlerin yaşadığı olay sonrasında mekan ve dış çekim görüntülenir. Her bölümden önce karakterin görüntülerinin ve oyuncu isimlerinin olduğu bir jenerik gösterilir.

Çekim yerleri

Dizi'nin konusu İstanbul'da geçmektedir. Vahit ve Zeliha Ballıoğlu'nun iki katlı müstakil evleri Üsküdar'ın Kandilli semtinde yer alan Derman sokakta bulunmaktadır. Bu ev dizinin 1-13 bölümleri arasında çekilen bölümlerinde kullanıldı ve olayların çoğu burada gerçekleşir. Evin üst katında dört kız öğrenci, alt katında ise üç erkek öğrenci kalmıştır. Dizinin 13. bölümünden sonra Beşiktaş, Arnavutköy'de bulunan dört katlı bir evde çekilmeye başlandı. 14. bölümden finale kadar sürecek olan bölümler bu evde çekildi. Dizinin bazı dış çekimleri Beşiktaş sahili ve civarda yer alan mekanlarda çekildi. Bunun yanı sıra dizinin bazı bölümleri şehir dışında çekildi.

Müzik
Dizinin müzikleri Serdar Kalafatoğlu'na aittir. Yedi Numara'dan önce Star TV'de yayınlanan Bizim Sokak adlı dizinin müziklerini de bestelemiştir. Ayrıca, Yedi Numara yayınlandığı dönem Küçük Besleme ve Aşk Meydan Savaşı dizilerinin de müziklerini yapmaktaydı. Dizi de jenerik müziğinin yanı sıra birçok müzik bestelendi. Ayrıca dizide yer alan karakterlerle özdeşleşen müziklerde oldu. Yedi Numaranın müzikleri enstrümantaldir. Piyano, gitar, bağlama, yan flüt ve elektro gitar gibi enstrümanların yanı sıra dijital seslerde kullanıldı.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
Dizide ana karakterler ve yan karakterlerin yanı sıra birçok oyuncu da kısa rollerde yer almıştır. Demet Evgar, Gürkan Uygun, Binnur Kaya, Ali Atay, İlker Ayrık, Bülent İnal, Bülent Alkış, Mustafa Üstündağ, Engin Hepileri, Asuman Dabak, Yurdaer Okur, Şeyla Halis, Serdar Orçin, Ahu Türkpençe, Arda Öziri, Arda Kural ve Beyazıt Öztürk gibi sanatçılar farklı rollerde kısa sahnelerde rol aldılar.

Ana karakterler
 Zeliha Ballıoğlu: (Şebnem Sönmez) canlandırmaktadır. Zeliha tipik bir ev hanımıdır lakin çocuklarının olmayışıyla annelik duygusunu "koç"larında ve "piliç"lerinde bulur. Evhamlı hâlleriyle Vahit'i sinir eder.
 Vahit Ballıoğlu: (Engin Alkan) ise dizide bakkal olarak başlar sonraları farklı işler bulur, yeğenleri onu delirttiğinde terlikler havada uçuşur. Zeliha ile Vahit çocukları olmamasına rağmen birbirine delice âşıktır. Geçimlerini mantıcı dükkanı ve evden sağlarlar.
 Armağan Erdem: (Tuba Erdem) Bursalıdır. Evde en mantıklı düşüneni ve pratiğe uygulayanıdır. Çoğu zaman düşüncelerini uzun cümlelerle ifade eder. Daha sonra Haydar'la birbirlerine aşık olurlar.
 Rüya Uslu: (Nuray Uslu) İzmirlidir. Birçok şeyden korkar ve ağlamaya başlar. Hemen bunalıma girebilir. Türk filmlerine bayılır.
 Ayten Mutlugil: (Ayça Mutlugil) Ankaralıdır. Sevgilisi birden çoktur. Bakıma ve güzelliğe önem verir. Recep'le sürekli kavga eder.
 Cansu Güney: (Gülden Güney) Antalyalıdır. Evin şakacısıdır. Dizinin başlarında Mustafa (Ahmet Saraçoğlu) diye birisine âşıktır. İlerleyen bölümlerde Yusuf Güdük'le nişanlanır.
 Recep Ballıoğlu: (Volkan Girgin) üniversite için İstanbul'a gelmiştir. Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisliği bölümünde okur ama okuduğu bölümün ismini söyleyemez. "Müsrüflüğün lüzumu yok." en çok kullandığı repliğidir.
 Haydar Ballıoğlu (Okan Selvi), bir matematik dehasıdır. Dehasını soğana borçlu olduğunu söyler. Hazırlıktayken asistan olur. Armağan'a aşıktır. Klasik repliği "Herhâlde galiba sanırsam."dır.

Yan karakterler
 Satılmış Ballıoğlu: (Ruhi Sarı) "Akarı yok, kokarı yok. Temiz iş." felsefesinin sahibidir. Dizide yaklaşık 10 bölüm oynadıktan sonra senaryo gereği Hollanda'ya işçi olarak gider.
 Sabit Ballıoğlu: (Olgun Şimşek), aktörlük peşinde koşmuştur ve İstanbul'a gelmiştir. Kendisinden "Tarık Arkın" diye bahseder. Farklı işlerde çalışmıştır.
 Meryem (Sedef Pehlivanoğlu), diziye Satılmış'a görücü olarak girer. Saf ve unutkandır. Kimsenin ismini hatırlayamaz. Daha sonraları Vahit'in açtığı mantıcıda çalışmaya başlar. Recep ile sözlenirler. Dizinin ilk on üç bölümü ve sonrasındaki şive değişikliği göze batmıştır.
 Asiye (Özlem Türkad), diziye Satılmış'ın söz verip kaçtığı dul kadın olarak girer. Karadenizlidir. 11. bölümde eve Satılmış'ı beklemek için gelir. Daha sonraları Zeliha'nın ablasının oğlu Berat ile evlenir ve Kadir isminde bir çocukları olur.
 Berat Çolağangiller (Aşkın Şenol), Zeliha'nın ablasının oğludur ve Vahit'in mantı salonunda çalışır. Asiye ile evlenmiştir. Annesinin, 7 numaranın kamulaştırılması üzerine yeni ev alması için Vahit'e borç vermesine karşılık Zeliha teyzesince bakılma sözü almış ve eve yerleşmiştir. İlk bölümlerde cimri ve üçkâğıtçı biri olarak hiç sevilmezken, yıldırım düşmesi sonucu girdiği komadan tövbekâr olarak uyanmıştır.
  Yusuf Güdük (Çağlar Çorumlu) diziye sonradan girmiştir, Cansu'nun belalısı olarak karşısına çıkar. Uzun çabaları sonrasında Cansu'yla nişanlanır. "Ah Ne Yar" türküsünü çok sever. Çevresindekilere Aslanım diye hitap eder.
 Evren (Taner Ertürkler) Rüya ile sevgilidir. Sakin bir kişiliğe sahiptir. Tüm herkesle iyi anlaşmaktadır ve orta yolcudur.
 Deniz (Cenk Tunalı) üniversite okumaktadır. Rüya'ya aşıktır ve ortamlarda sürekli soğuk espriler ve şakalar yapmaktadır.

Yayın takvimi

Ödüller
 Nasreddin Hoca Mizah Ödülü
 Medyanın En İyileri 2001 (En İyi Yerli Dizi)
 Radyo TV Gazeteciler Derneği 24. Radyo Tv Oskar Ödülü
 Ankara Üniversitesi Hukukçular Cemiyeti Derneği (En İyi Yerli Dizi)
 Büyük Kolej Yılın İletişimcileri Ödülü

Kaynakça

2000'de başlayan Türk televizyon dizileri
2003'te sona eren Türk televizyon dizileri
Türk durum komedisi televizyon dizileri
Türk komedi televizyon dizileri
Türk gençlik televizyon dizileri
TRT dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Yedi Numara


"පඤ්ඤා නරානං රතනං" – ප්‍රඥාව මිනිසාට මාණික්‍යයක් බඳුය යන්න ආදර්ශ පාඨය කරගත් සිරිධම්ම විද්‍යාලය ශ්‍රී ලංකාවේ, ගාල්ල, ලබුදූව හි පිහිටුවා ඇත, ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික අංශ දෙකෙන්ම සමන්විත මිශ්‍ර පාසල් අතුරෙන් ඉහලින්ම සිටින පාසලක් වන අතර කෙටි කාලයකින් ඉමහත් කීර්තියක් අත්කරගත් ජාතික පාසලකි.

ඉතිහාසය

ආරම්භය

අක්මීමණ ආසනයේ අවශ්‍යතාවයක් සපුරාලමින් 1995 පෙබරවාරි 06 වන දින එවක අධ්‍යාපන අමාත්‍ය, දිවංගත ගරු රිචඩ් පතිරණ මැතිතුමාගේ සමාරාධනාවෙන් එවක අග්‍රාමාත්‍ය, දිවංගත ගරු සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ සුරතින් පළමු ළමයා ඇතුලත් කරගනිමින් පාසල ආරම්භ කරන ලදී. ඔක්ස්ෆර්ඩ් සරසවියෙන් උපාධිය ලබාගත් පළමු හිමිනම වන ගරුතර ලබුදූවේ සිරිධම්ම ස්වාමීන් වහන්සේට ගරු කිරීමක් ලෙස ලබුදූව සිරිධම්ම විද්‍යාලය ලෙස පාසල නම් කරන ලදී. ළමුන් 90 කින් සහ එක් ගොඩනැගිල්ලකින් ඇරඹි පාසල වසරින් වසර 1 වසරට හා 5 වසර ශිෂ්‍යත්වයෙන් 6 වසර සඳහා ළමුන් ඇතුලත් කරගනිමින් තම සිසු සංඛ්‍යාව ඉහල නංවාගන්නා ලදී.
මුල් විදුහල්පති P.S.K.රාජපක්ෂ මූලිකව මාලා ජයසේකර, සන්ධ්‍යා කොඩිකාර, මාලා අලස්, අනූජා වීරසිංහ, චන්දන පන්ඩිත්සේකර, M.K.සෝමපාල, A.M.විජේරත්න, නයනා කුලතිලක ගුරුමණ්ඩලය පාසලේ ආරම්භක ගුරුවරුන් වෙත්.

දැක්ම
පිරිපුන් දැයක් උදෙසා පිරිපුන් දරුවෙක්.

මෙහෙවර
පිරිපුන් දරුවෙක් බිහි කළ හැකි ඵලදායි ඉගෙනුම් පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීම.

මඟ සළකුණු
1995 පෙබරවාරි 06 දින පාසල ආරම්භය
1996 ජනවාරි 06 ප්‍රාථමික අංශයේ දෙමහල් ගොඩනැගිල්ල විවෘත කිරීම හා විද්‍යාගාරය සහිත තෙමහල් ගොඩනැගිල්ල සඳහා මුල්ගල තැබීම
1996 පළමු නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උත්සවය
1996 නොවැම්බර් 17 විද්‍යාගාරය සහිත තෙමහල් ගොඩනැගිල්ල විවෘත කිරීම
1998 ජනවාරි 17 සිව්මහල් ගොඩනැගිල්ල විවෘත කිරීම
1999 පාසලේ ශ්‍රවණාගාරය, පරිගනක ඒකකය සහිත තෙමහල් ගොඩනැගිල්ල හා නේවාසිකාගාර ගොඩනැගිලි විවෘත කිරීම
1999 5 වසර ශිෂ්‍යත්වය සඳහා ප්‍රථම සිසු පිරිස පෙනී සිටීම
2004 උසස්පෙළ සඳහා ප්‍රථම සිසු පිරිස පෙනී සිටීම
2012 ඔක්තෝබර් 07 ආදි ශිෂ්‍ය සංගමය පිහිටුවීම

ආදි විදුහල්පතිවරුන්

වර්ථමානය
අද වන විට සිසුන් 3500 ක් පමන දක්වා වර්ධනය වී ඇත.

නිවාස
පෙරදී (1995 -2008), පාසලේ ළමුන් මැණික් වර්ගවල නම් සහිත නිවාස 4කට බෙදා තිබුනි, එනම්.
සෆායා - නිල් වර්ණය
ඔපල් - දම් වර්ණය
ක්‍රිස්ටල් - රතු වර්ණය
ඩයමන්ඩ් - කහ වර්ණය

2008-2012 දක්වා සිසුන් නිවාස 5කට බෙදා තිබුනි එනම්,
සිංහරාජ - කොළ වර්ණය
දුන්හිඳ - රතු වර්ණය
මහවැලි - නිල් වර්ණය
සමනළ - කහ වර්ණය
සීගිරි - රෝස වර්ණය

2013 වසර සිට නැවතත් පෙර පරිදි නිවාස වල නම් සකස්කර ඇත.
සෆායා - නිල් වර්ණය
ඔපල් - දම් වර්ණය
ක්‍රිස්ටල් - රතු වර්ණය
ඩයමන්ඩ් - කහ වර්ණය

ක්‍රීඩා
මලල ක්‍රීඩා
චෙස්
පැසිපන්දු
හොකී
පාපන්දු
ක්‍රිකට්

ශිෂ්‍යභට ඛණ්ඩය

පිරිමි ශිෂ්‍යභට කණ්ඩය
ආරම්භක වර්ෂය 2003
NCC පුහුණු කඳවුරු තුලදී ලබාගත් ස්ථාන

කාන්තා ශිෂ්‍යභට කණ්ඩය
ආරම්භක වර්ෂය 2008
NCC පුහුණු කඳවුරු තුලදී ලබාගත් ස්ථාන

නිළ ඇඳුම
පිරිමි ළමුන් 1 වසර සිට 9 වසර දක්වා සුදු අත්කොට කමිසය හා නිල් කොට කලිසම
පිරිමි ළමුන් 10 වසර සිට 13 වසර දක්වා සුදු අත්කොට කමිසය හා සුදු දිග කලිසම
ගැහැණු ළමුන් 1 වසර සිට 13 වසර දක්වා  නිල් කරපටිය සමඟ සුදු අත්කොට හැට්ටය හා නිල් රැලි සාය

සියළුම සිසුන්ගේ කමිස සාක්කුවෙහි ඉහල වම් කෙළවරෙහි පාසල් නිල ලාංඡනය අනිවාර්යය වේ.

පාසල් ගීතය

සිරි සරසවි නිතියෙන් රඳනාසිරිත විරිත නැණ ගුණ වඩනාසිරිදම් විදුහල් මවුනි දයාබරපහන් ටැඹකි ඔබ මඟ  කියනා

නව විදු නැණ සිප් ලලිත කළානිපුණ වෙමින් කෙළි මඩුලු දිනාපිරිපුන් දරුවන් වෙමු අපි මතුදාමව්නි නමට ඔබෙ සිරස නමා

විපුල දිරිය ඉඳු බව සපුරාසාධු ගුනෙන් හදවත සරසාපිරිපුන් මිනිසුන් වෙමු අපි මතුදාමව්නි නමට ඔබෙ සිරස නමා

පබැඳුම, රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ ෴

ආදි ශිෂ්‍ය සංගමය
2012 ඔක්තෝබර් 07 වැනි දින පාසලේ ආදි ශිෂ්‍ය සංගමය නිළ වශයෙන් පිහිටුවන ලදී.ආදී ශිෂ්‍ය මව් සංගම් කාර්යාලය නිළ වශයෙන් පාසල තුල විවෘත කිරීම 2016 ඔක්තෝබර් මස 07 වැනි දින සිදු කරන ලදී.

මේ අඩවිත් බලන්න
ශ්‍රි ලංකාවේ පාසල් ලැයිස්තුව

යොමුව

ජාතික පාසල් - ශ්‍රී ලංකා
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන
ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පාසල්
දකුණු පලාතේ පාසල්

සිරිධම්ම විද්‍යාලය


Burada ada çayı (Salvia) taksonunun listelenmesi yapılmıştır. Yaklaşık 900 kadar türü bilinmektedir.

A

 Salvia abbottii Urb., 1922.
 Salvia absconditiflora Greuter & Burdet, 1985.
 Salvia abyssinica L.F., 1782.
 Salvia abyssinica Hochst. ex Engl., 1891
 Salvia abyssinica Jacq., 1781-86
 Salvia abyssinica R.Br.
 Salvia acaulis Vahl, 1804
 Salvia acetabulosa L., 1767
 Salvia acuminata Ruiz & Pav, 1798.
 Salvia acuminata Vent., 1800.
 Salvia acuminatissima Steud., 1841
 Salvia acutata Brot.
 Salvia acutifolia Ruiz & Pav., 1798.
 Salvia adenoclada Briq., 1898.
 Salvia adenophora Fernald, 1900.
 Salvia adenostachya Juz., 1951
 Salvia adglutinans Lag., 1816.
 Salvia adiantifolia E. Peter, 1935.
 Salvia adoxoides C.Y. Wu, 1977.
 Salvia aegyptiaca L., 1753.
 Salvia aequidens Botsch.
 Salvia aequidistans Fernald, 1900.
 Salvia aerea H. Lév.,1913.
 Salvia aerea var. aerea.
 Salvia aethiopis (Akdeniz ada çayı) L., 1753.
 Salvia affinis Cham. & Schltdl., 1830.
 Salvia affinis Leonard, 1927.
 Salvia africana L., 1762
 Salvia africana-caerulea L.
 Salvia africana-lutea L.
 Salvia agglutinans Roem. & Schult.
 Salvia agnes Epling.
 Salvia alamosana Rose, 1891.
 Salvia alariformis L.O. Williams, 1972.
 Salvia alata Epling, 1960.
 Salvia alatipetiolata Sun, 1960.
 Salvia albicans Fernald, 1901.
 Salvia albicaulis Benth.
 Salvia albicaulis var. dregeana (Bentham) Skan.
 Salvia albiflora M. Martens & Galeotti, 1844.
 Salvia albimaculata Hedge & Huber-Morath.
 Salvia albo-caerulea Linden, 1857.
 Salvia albopileata Epling, 1940.
 Salvia albopilosa Epling.
 Salvia alborosea Epling & Játiva, 1966.
 Salvia alexandri Pobed.
 Salvia alexeenkoi Pobed.
 Salvia algeriensis Desf.
 Salvia altimitrata Epling, 1938.
 Salvia altissima Pohl.
 Salvia alvajaca Oerst., 1854.
 Salvia amara Jacq., 1798.
 Salvia amarissima Ortega, 1797.
 Salvia amasiaca Freyn & Bornm.
 Salvia ambigens Briq.
 Salvia amethystina Sm., 1790.
 Salvia amethystina subsp. amethystina.
 Salvia amethystina subsp. ampelophylla (Epling) J.R.I. Wood & Harley, 1989.
 Salvia amissa Epling
 Salvia ampelophylla Epling, 1935.
 Salvia amplexicaulis Lam.
 Salvia amplifrons Briq., 1896.
 Salvia anaglypha Briq., 1898.
 Salvia anastomosans Ramamoorthy, 1984.
 Salvia ancistrocarpha Fernald, 1904.
 Salvia andreji Pobed.
 Salvia angulata Benth., 1835.
 Salvia angustifolia Michx., 1803.
 Salvia angustifolia Cav., 1797.
 Salvia angustifolia var. angustifolia.
 Salvia angustifolia var. glabra A. Gray.
 Salvia anhweiensis Migo, 1939.
 Salvia anomala Vaniot, 1904.
 Salvia antennifera Briq.
 Salvia apiana (Beyaz ada çayı) Jeps., 1908.
 Salvia apiana var. compacta Munz.
 Salvia appendiculata E. Peter, 1935.
 Salvia aramiensis Rech. f., 1950.
 Salvia arbuscula Fernald, 1910.
 Salvia arduinervis Urb. & Ekman, 1926.
 Salvia arenaria St. Hilaire.
 Salvia arenaria var. sellowiana Benth.
 Salvia areolata Epling, 1944.
 Salvia argentea (Gümüşi ada çayı) L.
 Salvia argutifolia Epling.
 Salvia aridicola Briq.
 Salvia arisanensis Hayata, 1919.
 Salvia aristulata M. Martens & Galeotti, 1844.
 Salvia arizonica (Arizona ada çayı) A. Gray
 Salvia armeniaca (Bordz.) Grossh.
 Salvia arthrocoma Fernald, 1907.
 Salvia articulata Epling, 1936.
 Salvia aspera M. Martens & Galeotti, 1844.
 Salvia asperata Falc. ex Benth., 1848
 Salvia asperifolia Benth.
 Salvia aspidophylla Roem. & Schult., 1822.
 Salvia assurgens Kunth, 1818.
 Salvia atriplicifolia Fernald, 1900.
 Salvia atrocalyx Epling, 1935.
 Salvia atrocaulis Fernald, 1907.
 Salvia atrocyanea Epling.
 Salvia atropaenulata Epling, 1939.
 Salvia atropatana Bge.
 Salvia atropurpurea C.Y. Wu, 1977.
 Salvia atrorubra C.Y. Wu, 1977.
 Salvia aurea L., 1762.
 Salvia aurita Schult., 1809.
 Salvia aurita var. aurita L. f.
 Salvia aurita var. galpinii (Skan) Hedge.
 Salvia australis Epling, 1937.
 Salvia austriaca (Avusturya ada çayı) Jacq.
 Salvia austromelissodora Epling & Játiva, 1966.
 Salvia avicularis Briq., 1896.
 Salvia axillaris Moc. & Sessé, 1833.
 Salvia axilliflora Epling.
 Salvia ayavacensis Kunth, 1818.
 Salvia ayayacensis Kunth.
 Salvia azurea (Gökçe ada çayı) Lam., 1805.
 Salvia azurea var. grandiflora Benth.

B

 Salvia baiamensis S.W.Su & Z.A.Shen
 Salvia ballotiflora Benth.
 Salvia barellieri Etlinger
 Salvia bifidocalyx C.Y.Wu & Y.C. Huang
 Salvia blepharophylla (Kirpik yapraklı ada çayı) Brandegee ex Epling
 Salvia blogdettii Chapm.
 Salvia bowleyana Dunn
 Salvia brachyloma Stibal
 Salvia brandegeei Munz
 Salvia breviconnectivata Sun ex C.Y.Wu
 Salvia brevilabra
 Salvia broussonetii Benth.
 Salvia buchananii Hedge
 Salvia bulleyana Diels

C

 Salvia cacaliifolia (Mavi sarmaşık ada çayı) Benth.
 Salvia caespitosa Benth.
 Salvia campanulata Wall. ex Benth.
 Salvia canariensis L.
 Salvia candelabrum Boiss.
 Salvia candidissima Vahl
 Salvia carduacea Benth.
 Salvia castanea Diels
 Salvia cavaleriei Levl.
 Salvia caymanensis Millsp. & Uline ex Millsp.
 Salvia cedrosensis
 Salvia chamaedryoides (Meksika mavi ada çayı) Cav.
 Salvia chamelaeagnea (Afrika mavi ada çayı) Bergius
 Salvia chapmanii Gray
 Salvia chiapensis Fernald
 Salvia chienii Stib.
 Salvia chinensis Benth.
 Salvia chionophylla Fernald
 Salvia chunganensis C.Y.Wu & Y.C. Huang
 Salvia clevelandii Greene
 Salvia clusii
 Salvia coahuilensis (Coahuila ada çayı) Fernald
 Salvia coccinea (Kızıl ada çayı) Buchoz
 Salvia columbariae Benth.
 Salvia confertiflora Pohl
 Salvia corrugata Vahl
 Salvia coulteri (Coulter ada çayı) Fernald
 Salvia cryptantha Montbr & Auch.
 Salvia curticalyx Epling
 Salvia cyclostegia L.
 Salvia cyanescens Boiss. et Bal.
 Salvia cynica Dunn

D

 Salvia dabieshanensis
 Salvia darcyi
 Salvia davidsonii Greenm.
 Salvia dentata
 Salvia deserta
 Salvia desoleana Atzei & V. Picci
 Salvia digitaloides
 Salvia discolor
 Salvia disermas
 Salvia disjuncta
 Salvia divinorum – Diviner's Sage, Pipiltzintzintli, Ska María Pastora, Sage of the Seers
 Salvia dolichantha Whitehouse
 Salvia dolomitica
 Salvia dombeyi
 Salvia dominica
 Salvia dorisiana
 Salvia dorrii – Tobacco Sage, Dorr's Sage, Mint Sage

E

 Salvia ecuadorensis
 Salvia eigii
 Salvia elegans – Pineapple sage
 Salvia engelmannii Gray
 Salvia eremostachya Jepson
 Salvia evansiana

F

 Salvia farinacea Benth. – Mealy Cup Sage
 Salvia filicifolia
 Salvia flava
 Salvia flocculosa
 Salvia forreri
 Salvia forsskaolii
 Salvia fragarioides
 Yunan ada çayı (Salvia fruticosa)
 Salvia fulgens
 Salvia funerea – Death Valley Sage

G

 Salvia gesneriiflora Lindl. & Paxton
 Salvia gilliesii
 Salvia glutinosa Glutinous Sage, Sticky Sage, Jupiter's Sage
 Salvia grandifolia
 Salvia greatae Brandeg.
 Salvia greggii – Autumn Sage
 Salvia glechomifolia
 Salvia guaranitica – Anise-scented Sage, Hummingbird sage

 H

 Salvia handelii Salvia hayatae Salvia henryi Gray
 Salvia heterochroa Salvia hians Salvia hierosolymitana
 Salvia himmelbaurii
 Salvia hirtella
 Salvia hispanica – Chia
 Salvia holwayi
 Salvia honania
 Salvia humboltiana
 Salvia hupehensis
 Salvia hylocharis

I

 Salvia indica
 Salvia interrupta
 Salvia involucrata
 Salvia iodantha Fernald

J
 Salvia japonica
 Salvia judaica
 Salvia jurisicii

K

 Salvia karwinskii (Karwinski ada çayı) Benth.
 Salvia kiangsiensis C. Y. Wu
 Salvia kiaometiensis H.Lév.
 Salvia kopetdaghensis Kudr.
 Salvia koyamae Makino

L

 Salvia lanceolata Lam.
 Salvia lanigera Poir.
 Salvia lankongensis
 Salvia lavandulifoliaVahl
 Salvia lemmonii Gray
 Salvia leptophylla Benth.
 Salvia leucantha Cav. – Meksika Çalı Adaçayı
 Salvia leucocephala
 Salvia leucophylla – Mor Adaçayı
 Salvia liguliloba
 Salvia littae Visiani
 Salvia lobbii
 Salvia longispicata Martius & Galleoti
 Salvia longistyla
 Salvia loxensis
 Salvia lycioides Gray
 Salvia lyrata – Lir Yapraklı Adaçayı

M

 Salvia madrensis Seem.
 Salvia mairei Salvia maximowicziana Salvia meiliensis Salvia mekongensis Salvia mellifera – Kara Adaçayı
 Salvia melissodora Lag.
 Salvia merjamie Forssk.
 Salvia micrantha Vahl
 Salvia mexicana L.
 Salvia microphylla Benth. – Bebek Adaçyı
 Salvia miltiorrhiza – Çin Adaçyı, Kırmızı Adaçayı, dǎnshēn Salvia miniata
 Salvia misella Kunth
 Salvia mohavensis – Mojave Sage
 Salvia moorcroftiana Wall. ex Benth.
 Salvia multicaulis
 Salvia muelleri Epling
 Salvia muirii L. Bol.
 Salvia munzii Epling

N

 Salvia namaensis Schinz
 Salvia nanchuanensis
 Salvia napifolia Jacq.
 Salvia nemorosa L.
 Salvia nilotica
 Salvia nipponica
 Salvia nubicola Wall. ex Sweet
 Salvia nutans L.

O

 Salvia occidentalis Sw.
 Salvia officinalis L.
 Salvia omeiana
 Salvia oppositiflora Ruiz & Pav.

P

 Salvia pachyphylla Epling
 Salvia palaestina Benth.
 Salvia paohsingensis
 Salvia paramiltiorrhiza
 Salvia parryi Gray
 Salvia patens Cav.
 Salvia pauciflora
 Salvia pentstemonoides Kunth & Bouché
 Salvia peregrina
 Salvia piasezkii
 Salvia pinguifolia Woot. & Standl.
 Salvia plebeia
 Salvia plectranthoides
 Salvia pogonochila
 Salvia polystachya Ortega
 Salvia potaninii
 Salvia potus Epling
 Salvia pratensis – Çayır Adaçayı
 Salvia prattii
 Salvia prionitis
 Salvia prunelloides Kunth
 Salvia przewalskii Maxim.
 Salvia pseudomisella
 Salvia pulchella
 Salvia purpurea Cav.

Q

 Salvia qimenensis
 Salvia quitensis

R

 Salvia recognita Fisch. & Meyer
 Salvia recurva Benth.
 Salvia reflexa Hornem.
 Salvia regla Cav.
 Salvia repens Benth.
 Salvia reptans Jacq.
 Salvia ringens Sibth. & Sm.
 Salvia riparia Kunth
 Salvia roborowskii Maxim.
 Salvia roemeriana Scheele
 Salvia rubescens Kunth
 Salvia rypara Briq.

S

 Salvia sagittata Ruiz & Pav.
 Salvia scabra L.
 Salvia scapiformis
 Salvia schizocalyx
 Salvia schizochila
 Salvia sclarea L. (Misk ada çayı)
 Salvia scutellarioides Kunth
 Salvia semiatrata Zucc.
 Salvia serotina L.
 Salvia serpyllifolia Fernald
 Salvia sessei Benth.
 Salvia shannoni Donn.Sm.
 Salvia sikkimensis
 Salvia sinica
 Salvia sinaloensis
 Salvia smithii
 Salvia somalensis Vatke
 Salvia sonchifolia
 Salvia sonomensis
 Salvia spathacea
 Salvia splendens Benth. (Ateş çiçeği)
 Salvia sprucei
 Salvia staminea Montbr. & Aucher ex Benth.
 Salvia stenophylla Burch. ex Benth.
 Salvia subincisa Benth.
 Salvia subpalmatinervis
 Salvia substolonifera
 Salvia summa A. Nels.

T

 Salvia taraxacifolia Coss. & Bal. ex Hook.
 Salvia texana Torr.
 Salvia thermarum van Jaarsv.
 Salvia thomasiana Urban
 Salvia thymoides Benth.
 Salvia tiliifolia Vahl
 Salvia tingitana Etl.
 Salvia trachyphylla
 Salvia transsylvanica Schur
 Salvia tricuspis Salvia trijuga Salvia tubiflora Sm.

 U

 Salvia uliginosa Benth.
 Salvia umbratica Salvia unguella Salvia urica Epling
 Salvia urticifolia L.

 V

 Salvia vanhouttei Salvia vaseyi Parish
 Salvia vasta Salvia veneris Salvia verbenaca L. – Wild Clary, Wild Sage
 Salvia verticillata Salvia villosa Fernald
 Salvia vinacea Woot. & Standl.
 Salvia viridis – Annual Clary>
 Salvia viscosa Jacq.

 W

 Salvia wagneriana Pol.
 Salvia wardii Salvia weihaiensis Y

 Salvia yunnanensis Salvia yosgadensis''

Bitki listeleri

Ada çayı türleri listesi