Herbert Jansch (Glasgow, 3 de noviembre de 1943–Hampstead, 5 de octubre de 2011) fue un músico escocés, conocido mundialmente por ser el miembro fundador de la banda Pentangle. Nació en Glasgow y llegó a Londres a principios de 1960, como guitarrista acústico, así como cantante. Jansch grabó alrededor de 25 álbumes y estuvo de gira extensivamente desde los 60 hasta su muerte.

Jansch fue una figura destacada en el renacimiento del folk británico de la década de 1960, recorrió clubes de folk y grabó varios álbumes en solitario, además de colaborar con otros músicos, como John Renbourn y Anne Briggs. En 1968, cofundó la banda Pentangle, estuvo de gira y grabó con ellos hasta que se separaron, en 1972. Después se tomó unos años de descanso de la música y regresó a finales de la década de 1970 para trabajar en una serie de proyectos con otros músicos. Se unió a Pentangle reformado a principios de la década de 1980 y permaneció con ellos, a medida que evolucionaban a través de varios cambios de personal, hasta 1995. Hasta su muerte, Jansch continuó trabajando como solista.

El gran trabajo como músico de Jansch sirvió de influencia para artistas como Al Stewart, Paul Simon, Johnny Marr, Elton John, Ian Anderson, Bernie Taupin, Bernard Butler, Jimmy Page, Nick Drake, Graham Coxon, Donovan, Neil Young, Fleet Foxes, Devendra Banhart, Neil Halstead y Roy Harper.

Jansch recibió dos Lifetime Achievement Awards en el BBC Folk Awards: uno, en 2001, por su carrera en solitario, y el otro lo recibió en 2007, como miembro de Pentangle.

Referencias

Bibliografía
 Doug Kennedy: The Songs and Guitar Solos of Bert Jansch, New Punchbowl Music, 1983. Although this is a book of music, it contains a great deal of biographical information and photographs of Bert Jansch.
 Colin Harper: Dazzling Stranger: Bert Jansch and the British Folk and Blues Revival (2000, Bloomsbury)  (pbk)

Enlaces externos

 sitio oficial de Bert Jansch
 Discografía completa de Bert Jansch en Folk Blues & Beyond
 página de Bert Jansch tablature en Ultimate Guitar
 Entrevista con Bert Jansch en Trilogy Rock

Artistas de Charisma Records
Artistas de Drag City
Sepultados en el cementerio de Highgate
Nacidos en Glasgow
Ejecutantes de dulcémele de los Apalaches

Bert Jansch


Samuel Timmins ( -  ) est un érudit shakespearien et antiquaire britannique. Il est invariablement connu sous le nom de Sam Timmins et signe lui-même "Sam: Timmins", en utilisant les deux- points comme abréviation dans le style moderne.

Biographie
Il hérite d'une entreprise familiale, fondée en 1790 par son grand-père Richard Timmins, et basée à Hurst Street, en tant que fabricant de « jouets » en acier (c'est-à-dire de petits objets tels que charnières, boucles et crochets) . Sa vraie passion, cependant, est la littérature; et vers la fin de sa vie, il dépend pour ses revenus autant de sa production littéraire que de son commerce .

Vers 1858, Timmins, le prédicateur non conformiste George Dawson, JT Bunce, John Henry Chamberlain, William Harris et d'autres personnes de leur entourage commencent à se réunir pour des discussions littéraires et culturelles. En 1860, ces réunions s'organisent dans le cadre d'un club plus formel, qui en 1862 s'appelait "Our Shakespeare Club". HRG Whates appelle Our Shakespeare Club "le centre intellectuel de la communauté, [et] l'équivalent du  de la célèbre Lunar Society " . L'une des principales réalisations du club, et de Timmins en particulier, est la création de la Shakespeare Memorial Library au sein de la Bibliothèque de Birmingham Central en 1864 (l'année du tricentenaire de la naissance de Shakespeare). La bibliothèque comprend un portrait en buste de Timmins par  . Le contenu original de cette bibliothèque est perdu dans un incendie en 1879, lorsque Timmins est vu en sanglotant à cause de la destruction . Une nouvelle bibliothèque Shakespeare est créée au sein de la nouvelle bibliothèque de référence construite en 1881, et une copie du buste y est restaurée.

Timmins est décédé le 12 novembre 1902, à l'âge de 76 ans, et est inhumé au cimetière Key Hill, Hockley, Birmingham .

Références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en février 1826
Décès en novembre 1902
Décès à 76 ans

Samuel Timmins


Ararendá es un municipio brasilero del estado del Ceará, localizado en la microrregión del Sertón de Cratéus, mesorregión de los Sectores Cearenses.

El topónimo Ararendá o Ararena viene del tupi-guarani arara (papagayo) más nda (lugar, aterrizaje) y significa lugar de las araras. Su denominación original era Canabrava o Canabrava dos Mourões y, desde 1943, Ararendá.

Geografía

Clima
Tropical caliente semiárido con un promedio de lluvias media de 697 mm con lluvias concentradas de enero a abril.

Hidrografía y recursos hídricos
Las principales fuentes de aguas de Ararendá forman parte de la Cuenca del río Poti, siendo sus principales afluentes el río Diamante y los arroyos: de la Barriguda o Ipuzinho, Caña Brava, Itauru y Olho D´agua. También existen represas de pequeño porte como los: Alto Gran, Carapinima, Itauru, Juan Perira, Son Joaquim, Siriema y Violete.

Relieve y suelos
Las principales elevaciones son la sierra del Cedro, los cerros del Tombador, del Benfica y Balixto, el cerro de la Laguna y del Moleque.

Vegetación
Compuesta por caatinga arbustiva abierta y vegetación caducifolia espinosa.

Subdivisión
El municipio tiene dos distritos: Ararendá (sede) y Santo Antônio.

Economía
Ganadería y agricultura de subsistencia. Otra fuente de salario es el comercio y la redistribución de recursos públicos en la forma de beneficios.

Referencias

Enlaces externos

 Mapa de Ararendá
 Página del IBGE
 Página del Ceará

Localidades de Ceará

Ararendá


Marie-Anne de Davier est une abbesse de l'abbaye Saint-Jean-Baptiste de Saint-Jean-Saverne, née vers le milieu du  et décédée le . Elle joue un rôle essentiel dans le redressement de l'abbaye après les saccages liés aux conflits du , à la fois sur le plan financier, en s'assurant du repeuplement et de la réindustrialisation du territoire de celle-ci, et sur le plan religieux, en accroissant le nombre de religieuses et en soutenant les pèlerinages de la région. Signe de son importance, elle se voit à sa mort attribuer le titre de seconde fondatrice de l'abbaye.

Biographie
La date et le lieu de naissance de Marie-Anne Davier demeurent incertains. Son père était d'origine danoise, ce qui a amené Lagrange à l'indiquer également comme née en ce pays, bien que les textes contemporains de l'abbesse situent plutôt son lieu de naissance dans le duché de Saxe, d'où venait d'ailleurs également sa mère, Maria Catharina Stenglin von Necken.

C'est probablement en suivant son père, entré au service du duché de Wurtemberg en tant que capitaine de cavalerie, qu'elle arrive dans la région d'Ulm, où elle rejoint le , près de Schelklingen. Elle y devient rapidement prieure, puis, du fait que le couvent d'Urspring dépend de l', tout comme l'abbaye Saint-Jean-Baptiste de Saint-Jean-Saverne, elle parvient à être élue abbesse de cette dernière en 1668, les religieuses et les habitants du territoire de l'abbaye lui prêtant serment le .

Les premiers temps de son abbatiat sont toutefois difficiles : déjà fortement affaiblie par les ravages de la guerre de Trente Ans, l'abbaye est une nouvelle fois dévastée pendant la guerre de Hollande. La paix de Nimègue permet de ramener le calme, mais, l'Alsace ayant été annexée par le royaume de France, les liens avec l'abbaye de Saint-Georges sont rompus et elle doit prêter serment de fidélité au roi de France en 1681.

La paix revenue, Marie-Anne de Davier lance dans une ambitieuse politique de développement économique : par des concessions de droits et des autorisations de construction, elle permet le repeuplement rapide de la région et la reconstruction d'un tissu dense d'exploitations agricoles. Ses efforts se concentrent en particulier sur le moulin du Zornhoffen qui, après avoir été reconstruit en 1686 est progressivement développé jusqu'à devenir un véritable village en 1698. Outre l'agriculture, Marie-Anne de Davier se préoccupe également de l'activité industrielle, en faisant par exemple reconstruire la tuilerie du Martelberg après des négociations avec la corporations des tuiliers. L'abbesse est également très active sur le plan religieux, réussissant non seulement à repeupler le couvent, que les guerres avaient vidé de ses religieuses, mais soutenant également de nombreuses initiatives en dehors de celui-ci : agrandissement de l'église de Monswiller et développement de son pèlerinage ou encore soutien à la chapelle et à la confrérie du Mont-Saint-Michel.

Ces succès ne sont pas sans attirer les convoitises, certains de ses voisins cherchant à s'approprier des terres du couvent en portant devant les tribunaux des contestations sur les limites des propriétés de celui-ci. Ses principaux adversaires sont les évêques de Strasbourg, avec lesquels elle enchaîne les procès pendant près de vingt ans, en parvenant à obtenir à chaque fois gain de cause. Pour mettre fin au conflit, elle finit par négocier un accord avec Gaston de Rohan, échangeant le village de Zornhoffen contre celui d'Eckartswiller.

Dès sa mort, le , l'importance de sa contribution au couvent est reconnue, au point qu'elle se voit attribuer le titre de seconde fondatrice de l'abbaye.

Références

Annexes

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Abbaye Saint-Jean-Baptiste de Saint-Jean-Saverne

Décès en 1724
Religieuse française

Marie-Anne de Davier


Går du min vej? er en amerikansk film fra 1944 instrueret af Leo McCarey. Filmen vandt 7 Oscars herunder bedste film.

Handling

Fader Charles "Chuck" O'Malley (Bing Crosby), en kommende præst fra East St. Louis, ankommer til New York City med en ukonventionel stil, der vil forandre sognets liv i St. Dominic's Church.

På sin første dag støder O'Malley ind i en række uheld; hans uformelle optræden og attitude gør et dårligt indtryk med den ældste pastor, Fader Fitzgibbon (Barry Fitzgerald). Den meget traditionelle Fitzgibbon bliver yderligere afskrækket af O'Malleys rekreative vaner - især hans golfspil - og hans venskab med den endnu mere afslappede Fader Timmy O'Dowd (Frank McHugh). I en diskussion mellem O'Malley og O'Dowd uden Fitzgibbon tilstedeværelse, er det åbenbart, at O'Malley blev sendt af biskoppen for at tage ansvaret for sognets anliggender, men at Fitzgibbon skal forblive som pastor. For at skåne Fitzgibbon følelser, er den ældre præst ikke bevidst om dette arrangement og mener, at O'Malley simpelthen er sin assistent.

En række arrangementer fremhæver forskellen mellem O'Malley og Fitzgibbon's stilarter, da de beskæftiger sig med begivenheder som et sognebarn, der bliver udsat, og en ung kvinde ved navn Carol James (Jean Heather) har løbet væk hjemmefra. Den mest konsekvente meningsforskel mellem O'Malley og Fitzgibbon opstår i deres håndtering af kirkens ungdom, hvoraf mange konsekvent kommer i problemer med loven i en bande ledet af Tony Scaponi (Stanley Clements). Fitzgibbon er tilbøjelig til at se den anden vej, sidder sammen med drengene på grund af deres hyppige kirkens tilstedeværelse. O'Malley søger at sætte ind i drengernes liv, venner med Scaponi og til sidst overbevise drengene om at blive kirkekor.

Støjen fra det praktiserende kor irriterer Fitzgibbon, som endelig beslutter at gå til biskoppen og bede om, at O'Malley overføres væk. I løbet af samtalen indleder Fitzgibbon biskoppens hensigt om at sætte O'Malley i ansvaret for sognet. For at undgå en ubehagelig situation beder Fitzgibbon i stedet for at gøre sin oprindelige anmodning biskoppen til at lade O'Malley være ansvarlig og dernæst afskedige sin skæbne for at miste kontrollen over kirken og informerer O'Malley om sin nye rolle.

En deprimeret Fitzgibbon løber derefter væk, hvilket fører til en søgning. Han vender tilbage sent om aftenen, og da O'Malley lægger den ældre præst i seng, begynder de to at knytte bånd. De diskuterer Fitzgibbon's langvarige ønske om at rejse til Irland og se sin mor, som han ikke er set siden han forlod Irland som ung præst for at komme til Amerika, og hvem er nu over 90 år. O'Malley lægger Fitzgibbon i seng med en irsk vuggevise, "Too Loo Ra Loo Ral".

Jenny Tuffel (nu Genevieve Linden) (Risë Stevens), en gammel kæreste til O'Malley, som han forlod for at blive præst, har nu en vellykket skuespil og sangkarriere. O'Malley og Jenny diskuterer deres fortid, og hun udfører et nummer fra sin hovedrolle som Carmen på Metropolitan Opera.

O'Malley besøger derefter Carol, som nu mistænkes for at leve i synd med Ted Haines Jr. (James Brown), søn af kirkens pantindehaver, Ted Haines Sr. (Gene Lockhart). På dette besøg beskriver O'Malley til det unge par, at hans kald i livet for at "gå sin vej", hvilket han mener at følge efter den glade side af religionen og føre andre til at gøre det samme. Han udfører sangen "Going My Way", som han skrev om dette tema.

Jenny besøger O'Malley i kirken, ser drengens kor og læser arkivet "Going My Way." Hun, O'Malley og far O'Dowd udformer en plan om at leje Metropolitan, udføre "Going My Way "med koret og et fuldt orkester, så sælger du rettighederne til sangen og derved redder kirken fra sine økonomiske ulemper. Planen fejler, som musikchefen (William Frawley) bragte på for at høre sangen ikke tror, at den vil sælge. Koret beslutter sig for at få mest muligt ud af sin mulighed på storscenen og synger en anden sang, "Swinging on a Star". Udøvelsen overhører sangen og beslutter at købe den og giver nok penge til at betale kirkens pant.

Med kirkens anliggender i orden går O'Malley og Fitzgibbon sammen på en golfbane. Ligesom alt ser ud til at være faldet på plads, men sognekirken er beskadiget i en massiv ild. O'Malley forbereder sig på at komme videre til en ny opgave fra biskoppen. Han efterlader O'Dowd at være Fitzgibbons nye assistent, hvor Tony Scaponi er ansvarlig for koret. På juleaftensdag samles sognebørn i en midlertidig kirke til en tjeneste, der også tjener som O'Malley farvel. Som en forsinket gave har O'Malley sendt til Fitzgibbon's mor fra Irland. Som mor og søn omfavner for første gang i 45 år, synger koret "Too-ra-loo-ra-loo-ral", da far O'Malley roligt glider væk i natten.

Eksterne henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 1944
Oscar for bedste film
Komediefilm fra USA
Musicalfilm fra USA

Går du min vej?


«Money» es una canción realizada por el disc jockey y productor francés David Guetta. Cuenta con la colaboración de Chris Willis y Moné. Fue el primer sencillo de su segundo álbum de estudio, Guetta Blaster, lanzado el 4 de abril de 2004. La canción está incluida en la banda sonora de la película People.

Video musical
El videoclip fue dirigido por Fred Grivois. Incluye escenas extraídas de la película People.

Listado de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 Money en Discogs
 Money en MusicBrainz

Sencillos de 2004
Sencillos de David Guetta
Sencillos de Chris Willis
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica
Temas musicales de películas

Money (canción de David Guetta)


The Improv est une franchise de américaine de comedy clubs. À l'origine, il s'agit d'un lieu unique fondé en 1963 par Budd Friedman et situé dans le quartier Hell's Kitchen à New York. En 1974, un deuxième lieu ouvre au 8162 Melrose Avenue dans le Fairfax à Los Angeles en Californie. En 1979, Mark Lonow s'associe avec Budd Friedman et ensemble ils dirigent le club de Melrose et supervisent l'expansion de l'unique lieu originel, le faisant devenir une franchise à succès. En 1982, le L.A. Improv devient le site original de tournage de la série télévisée d'A&E, An Evening at the Improv, diffusée de 1982 à 1996, produite par Larry O'Daly, créée par ce dernier et Barbara Hoise-O'Daly, et mettant en vedette Budd Friedman comme présentateur. Après d'autres localisations ouvrent leurs portes, à Tampa et à Fort Lauderdale en Floride, à Atlantic City au New Jersey et à Louisville au Kentucky. LEG, anciennement connu sous le nom de Levity Entertainment Group, est l'actionnaire principal des comedy clubs The Improv.

The Improv a vu naître des artistes tels que Richard Pryor, Robert Klein, Steve Landesberg, Bette Midler, Lily Tomlin et Jay Leno. Dustin Hoffman avait l'habitude d'y jouer du piano. En une seule soirée à la fin des années 1970, on pouvait voir sur scène Gilbert Gottfried, Joe Piscopo, Bruce Mahler, Robin Williams, Larry David et bien d'autres.

Presque tous les grands noms de l'humour américain sont montés sur la scène d'un Impro, notamment Richard Belzer, Milton Berle, Drew Carey, George Carlin, Andrew Dice Clay, Bill Cosby, Billy Crystal, Rodney Dangerfield, Jeff Dunham, Bill Engvall, Dave Foley, Jeff Foxworthy, Bill Hicks, Andy Kaufman, Carol Leifer, David Letterman, Richard Lewis, John Lovett, Norm Macdonald, Bill Maher, Marc Maron, Steve Martin, Dennis Miller, Larry Miller, Liza Minnelli, Freddie Prinze, Ray Romano, Paul Reiser, Joan Rivers, Joe Rogan, Jerry Seinfeld et Ron White.

Encore récemment de futurs grands humoristes ont fréquenté les scènes des Improv. Dave Attell de Comedy Central, fréquentait les Improv de Tampa et d'Hollywood. Les humoristes Lewis Black, Mike Birbiglia, Louis C.K., Jimmy Fallon fréquentaient l'Improv de Louisville.

Le comédien Eddie Murphy est un artiste régulier du Comic Strip à New York, mais il jouait à l'Improv de Californie alors qu'il n'avait que 15 ans. Il était alors en compagnie de Jeremy Ruder, 18 ans et Jim Carrey, 19 ans. Karen Black, Debra Winger et Barry Manilow étaient serveurs, musiciens ou présentateurs d'un Improv avant de devenir célèbres.

Localisations

Actuelles

Anciennes

Notes et références

Humour aux États-Unis
Salle de spectacle à New York

The Improv


Hakim Ziyech (în arabă حكيم زياش; )

Carieră de jucător

SC Heereenveen
Ziyech a intrat în școala de fotbal a SC Heerenveen în 2007, procedent de la ASV Dronten. La 2 august 2012 a debutat cu prima echipă a lui Heerenveen în a treia rundă de calificare a UEFA Europa League împotriva lui Rapid București.

FC Twente
În august 2014 a semnat pentru FC Twente. A devenit principalul jucător ofensiv al echipei, fiind golgheter-ul echipei și, chiar și cel mai bun pasator din Eredivisie din sezonul 2014-15. În sezonul 2015-16 a devenit căpitanul echipei.

Ajax
La 30 august 2016, el a semnat pentru Ajax în schimbul a unsprezece milioane de euro. În primul său sezon, a ajuns în finala UEFA Europa League, în care a fost învins de Manchester United. În primele două sezoane în clubul său, a menținut o medie de zece goluri și a fost principalul asistent al Eredivisie.

Statistici

Note

Note

Legături externe

 Hakim Ziyech la Voetbal International

Nașteri în 1993
Marocani în viață
Fotbaliști marocani
Fotbaliști ai lui Ajax Amsterdam
Fotbaliști ai Chelsea FC
Fotbaliști ai Galatasaray SK
Fotbaliști internaționali marocani
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2022

Hakim Ziyech


Geber ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite westlich des Mare Nectaris, nordwestlich des Kraters Sacrobosco und südwestlich von Almanon. Der Krater ist mäßig erodiert, der Kraterboden flach.

Der Krater wurde 1935 von der IAU offiziell nach dem andalusischen Mathematiker und Astronomen Dschabir ibn Aflah (latinisiert Geber)  benannt.

Weblinks

 Geber auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Geber (Mondkrater)


أبو طاهر إسماعيل بن موسى الجيطالي (? - 750هـ - ?-1305م)، من علماء الخمسين الثانية من القرن الثامن الهجري، نشأ في مدينة جيطال في جبل نفوسة -ليبيا.

فقيه، عالم بالأدب، من أعيان الإباضية. من أهل نفوسة كان يتردد إلى جربة بالسفن قبل بناء القنطرة (وقد بنيت في أيام عبد العزيز أبي فارس سلطان أفريقية المتوفى سنة 737 هـ) وحبس مدة في طرابلس الغرب. ومات بجربة.

مؤلفاته
صنف كتباً نفيسة قال الشماخي : أحيا بها المذهب منها:
 قناطر الخيرات: في أصول الدين
 قواعد الإسلام
 الحساب وقسم الفرائض
 ما جمع من أجوبة الأئمة: ثلاثة أجزاء

المصادر
 الأعلام لخير الدين الزركلي، السير، للشماخي 556 - 559 بلدية : الفرق الإسلامية 9
 أبو اليقظان: ملحق السير (مخ)، 2/295.

أشخاص من الأمازيغ
إباضيون
كتاب وكاتبات ليبيون
وفيات 1305

إسماعيل بن موسى الجيطالي أبو طاهر


Svijet

Glazbena djela

 Albumi iz 2019.

Događaji

Koncertne turneje i istaknuti koncerti

Nagrade i priznanja

 Pjesma Eurovizije:

Rođenja

Smrti

 10. prosinca – Marie Fredriksson, švedska pjevačica (Roxette)  (* 1958.)

Hrvatska i u Hrvata

Glazbena djela

Događaji

 U listopadu 2019. održan je posljednji, 14. Zagrebački međunarodni festival komorne glazbe.

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 4. rujna – Dušan Prašelj, hrvatski dirigent, skladatelj, zborovođa, melograf, kulturni djelatnik

Izvori

Vanjske poveznice

Glazba u 2019.


بوهدان (Богдан) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

بوهدان (زاكارباتسكا)


Aschau ist ein Ortsteil von Allendorf im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Lage
Aschau befindet sich westlich von Allendorf und südöstlich von Königsee auf einer nach Norden sich neigenden waldarmen Hochfläche im Vorland des Thüringer Waldes zwischen dem nach Süden stark abfallenden Gelände zum Schwarzatal und zum Rinnetal nach Norden schwach abfallend. Weitere Nachbargemeinden waren Oberhain, Unterhain, Oberköditz und Unterköditz.

Geschichte
Am 19. November 1370 wurde der Ort erstmals urkundlich erwähnt. Bis 1918 gehörte der Ort zur Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

Aschau war wie Allendorf ein Bauerndorf mit einem Gutshof. Das Gut wurde nach dem Zweiten Weltkrieg verstaatlicht. Heute befindet sich im Dorf eine Firma aus Königsee mit 140 Beschäftigten. Der andere Betrieb beschäftigt 30 Personen.

Wirtschaft
In Aschau befindet sich der Firmensitz der Königsee Implantate GmbH, eines der führenden Medizintechnikunternehmen auf dem Gebiet der Osteosynthese.

Weblinks

Einzelnachweise

Allendorf (Thüringen)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ersterwähnung 1370
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Gemeindeauflösung 1974

Aschau (Allendorf)


Theodor Haraldsson, plus connu sous le pseudonyme Theoz (né le 17 juillet 2005) est un chanteur et acteur suédois. Il a commencé sa carrière en postant des vidéos sur Musical.ly en 2016 sous le nom de Theoz. En 2020, il a tenu un rôle principal dans le film  face à Robert Gustafsson. En 2021, il a participé à l'émission , qui est diffusé sur TV4.

Theoz a participé au Melodifestivalen 2022 avec la chanson . Il participe également l'année suivante au Melodifestivalen 2023, avec la chanson .

Discographie

Singles

Références

Liens externes

Naissance en juillet 2005
Naissance à Linköping
Participant au Melodifestivalen
Chanteur suédois

Theoz


Maksim Aleksandrovič Osipov (rus. Максим Александрович О́сипов), 4. listopada 1963., Moskva - ruski liječnik i pisac.

Književne nagrade
 nagrada Jurij Kazakov za najbolju priču 2010.
 Buninova nagrada 2013.
 nagrada časopisa Inostrannaja literatura 2017.
 nagrada Jasnaja poljana i NOS za 2010.
 Belkinova nagrada za 2012. i 2014.
 Internationaler Literaturpreis, Berlin, 2018.

Knjige i publikacije
 N. Šiller, M.A. Osipov, Kliničeskaja ehokardiografija
 prvo izdanje: Mir, Moskva, 1993.
 drugo izdanje: Praktika, Moskva, 2005.
 Maksim Osipov, Greh žalovat's'a, Corpus, 2009.,
 Maksim Osipov, Krik domašnjej pticy, Corpus, 2011., .
 Maksim Osipov, Čelovek epohi Vozroždenija, Corpus, 2012., .
 Maksim Osipov, Volnoju morskoju, Corpus, 2014., .
 Maksim Osipov, pgt Večnost', Corpus, 2017., .
 Maxime Ossipov, Ma province, Verdier, 2011., .
 Maxime Ossipov, Histoires d'un médecin russe, Verdier, 2014., .
 Maxime Ossipov, Après l'Éternité, Verdier, 2018., .
 Maksim Óssipov, El crit de l'ocell domèstic, Club Editor, 2016., .
 Maksim Ósipov, El grito del ave doméstica, Club Editor, 2016., .
 Maxim Osipov, Precipitò nel mare cavallo e cavaliere, Gattomerlino, 2016., .
 Maksimas Osipovas, Naminių paukščių klegesys (Apysakos ir apsakymai). Zarzecze, 2017., .
 Maxim Ossipow. Nach der Ewigkeit, Hollitzer, 2018., .
 מקסים אוסיפוב. אבן נייר ומספרים. Ktav, 2018., .
 Maksim Osipov. Kamen, škare, papir, Hrvatsko filološko društvo, 2018., .
 Maksim Osipov, Klithma e zogut të shtëpisë, Fenix, 2018., .

Bilješke

Ruski književnici
Životopisi, Rusija

Maksim Osipov


الأف في 510 واريور  مركبة مشاة قتالية بريطانية من تصميم شركة GKN البريطانية، يبلغ وزن المدرعة 25.4 طن، زودت بمحرك 550 حصان يعطي سرعة قصوى تبلغ 75 كم بالساعة ومدى يصل إلى 660 كم، يتألف الطاقم من 3 أفراد هم آمر وسائق ومدفعي إضافة لسعة استيعابية ل7 أفراد، زودت الواريور بمدفع عيار 30 ملم ورشاش آلي عيار 7.62 بينما تحمل الفئة ديزرت واريور صواريخ موجهة مضادة للدروع.

انتج من الأف في 510 وايور 789 مركبة للمملكة المتحدة و 254 للكويت تحت الفئة التصديرية ديزرت واريور المعدة للتكيف مع الظروف الصحراوية.

الخدمة

  المملكة المتحدة - تلقى الجيش البريطاني 789 مركبة بين عامي 1987 و 1995.

  الكويت - حصل الجيش الكويتي بين عامي 1995 و 1997 على 254 مركبة وأطلق على هذه المركبات "محاربي الصحراء".

مراجع

مركبات عسكرية 1980–1989
مركبات قتالية مدرعة

إف في510 واريور


El método de Prony  fue desarrollado por Gaspard Riche de Prony en 1795, sin embargo, los usos prácticos del método solo se presentaron con la introducción de las computadoras digitales. El método de Prony extrae información de una señal uniformemente muestreada y, construye una serie de exponenciales complejas o sinusoidales. Esto permite la estimación de las componentes de una señal: frecuencia, amplitud, fase y, amortiguamiento.

El método
Sea  una señal que consiste de  muestras igualmente espaciadas. El método de Prony ajusta una función  a la función  observada

Utilizando la identidad de Euler,  puede ser expresada de una forma que permite un cálculo más directo de los términos

Donde:
 son los eigenvalores (auto-valores o valores propios) del sistema.  son las componentes de atenuación.  son las componentes de fase.  son las componentes de frecuencia.  son las componentes de amplitud de la serie.

Representations

El método de Prony es una descomposición de una señal mediante  exponenciales complejas a través del siguiente proceso:

Muestrear regularmente  de tal manera que  de  muestras pueda ser escrito como:

Si  consiste de sinusoidales amortiguadas, entonces existirá un par de exponenciales complejas tales que:

donde

Debido a que la suma de exponenciales es la solución a un sistema de Ecuaciones en diferencias, la siguiente solución existirá:

La clave del método de Prony es que los coeficientes en la ecuación en diferencias están relacionados con el siguiente polinomio

Por tanto, se pueden expresar los 3 pasos del método de Prony.

1) Construya y resuelva la ecuación matricial para los valores :

Notar que si  ≠  puede que se necesite una matriz generalizada para encontrar los valores

2) Luego de encontrar los valores de  encuentre las raíces del polinomio

Las  raíces de este polinomio serán iguales a .

3) Con los valores , los valores de  harán parte de un sistema de ecuaciones lineares el cual puede ser usado para encontrar los valores de

donde  valores únicos  son usados. Es posible utilizar una matriz genérica si se utilizan más de  muestras.

Referencias
 Rob Carriere and Randolph L. Moses, "High Resolution Radar Target Modeling Using a Modified Prony Estimator," IEEE Trans. Antennas Propogat., vol.40, pp. 13–18, January 1992.
 Hauer, J.F. et al. (1990). "Initial Results in Prony Analysis of Power System Response Signals". IEEE Transactions on Power Systems, 5, 1, 80-89

Procesamiento de señales

Método de Prony


Loðköngurapar (fræðiheiti: Brachyteles) eru ættkvísl apa.

Tegundir

 Suðurloðköngurapi (Brachyteles arachnoides)
 Norðurloðköngurapi (Brachyteles hypoxanthus)

Heimildaskrá

Loðköngurapar


Northamptonshire (/ nɔːrˈθæmptənʃɪər, -ʃər /; skraćeno Northants.), arhaično poznat kao Northamptonska grofovija, je grofovija koja se nalazi u regiji Istočni Midlands u Engleskoj i njom upravlja vijeće grofovije Northamptonshire i sedam vijeća nemetropolitanskih okruga.

Pokrivajući površinu od 2364 četvorna kilometra, Northamptonshire je okružen s osam drugih grofovija: Warwickshirom na zapadu, Leicestershirom i Rutlandom na sjeveru, Cambridgeshirom na istoku, Bedfordshirom na jugoistoku, Buckinghamshirom na jugu, Oxfordshirom na jugozapadu i Lincolnshirom na sjeveroistoku s kojim ima najkraću administrativnu granicu između engleskih grofovija koja iznosi samo 19 metara, iako to nije bio slučaj s povijesnom granicom grofovije. Northamptonshire je najjužnija grofovija u regiji Istočni Midlands.

Osim grada Northamptona koji je administrativni centar grofovije, ostala glavna središta stanovništva uključuju gradovi Kettering, Corby, Wellingborough, Rushden i Daventry.
Soke od Peterborougha je pripadao povijesnim granicama grofovije, ali od 1974. njegovo je područje dio ceremonijalne grofovije Cambridgeshire.
Grofovijski cvijet Northamptonshira je proljetni jaglac.

Etimologija toponima

Ime grofovije izvorno potječe od samog imena grada Northamptona. Najranija referenca za Northampton u pisanom obliku zabilježena je 914. godine pod imenom Ham tune, što doslovno znači "rodni grad". Prefiks "North" (sjever) dodan je kasnije kako bi se razlikovao od ostalih gradova koji se nazivaju Hampton među kojima je najistaknutiji Southampton. Knjiga Sudnjeg dana 1086., bilježi grad kao Northantone, koji se u 13. stoljeću razvio u Norhamptone, a kasnije u 17. stoljeću u Northampton. Dodavanjem Sufiksa shire došlo je do imena grofovije Northamptonshire.

Povijest

Prapovijest

Čini se da je velik dio ruralnog područja u Northamptonshiru ostao donekle nerazrješiv s obzirom na rano ljudsko naseljavanje, što je rezultiralo očito rijetkom populacijom i relativno malo arheoloških nalaza iz razdoblja paleolitika, mezolitika i neolitika. Otprilike 500. pr. n. e. kontinentalna halštatska kultura uvodi željezno doba na to područje, a tijekom sljedećeg stoljeća izgrađen je niz utvrda u taborima Arburyju, Rainsboroughu, Borough Hillu, Castle Dykesu, Guilsboroughu, Irthlingboroughu i, ponajviše na Hunsbury Hillfortu. Postoje još dvije moguće utvrde na Arbury Hillu (Badby) i Thenfordu.

Doba Rimljana

U 1. stoljeću pr. n. e. većina onoga što je kasnije postalo Northamptonshire postalo je dijelom teritorija Katuvelaunija, nazvanom prema keltskom plemenu Katuvelaunima, tvoreći njihov najsjeverniji posjed u području Northamptonshire. Međutim, Katuvelauniju su osvojili Rimljani 43. godine.

Kroz grofoviju je prolazila rimska Watling Cesta, a važno rimsko naselje Lactodurum izgrađeno je na mjestu današnjeg grada Towcestera. Pored njega bilo je još rimskih naselja na mjestu današnjeg Northamptona, Ketteringa i duž doline rijeke Nene u blizini današnjeg trgovišta Raundsa. U Longthorpu, naselju u cityju Peterborough koje je od 1974. u sastavu Cambridgeshira, je sagrađena velika utvrda.

Period Anglosasa

Nakon odlaska Rimljana, područje je na kraju postalo dijelom anglosaskog kraljevstva Mercija gdje je Northampton funkcionirao kao administrativno središte. Mercijani su se preobratili na kršćanstvo 654. godine nove ere nakon smrti poganskog kralja Pende.
Otprilike 889. godine ovo područje su osvojili Danci (što je u jednom trenutku bio slučaj s gotovo cijelom Engleskom, s izuzećeme močvare Athelney u Somersetu) i postalo je dijelom Danelawa, a Watling Cesta je služila kao granica - sve dok ga 917. godine nisu zauzeli Englezi pod vodstvom kralja Wessexa Eduarda Starijeg, sina Alfreda Velikog.
Northamptonshire su 940. godine, ponovno osvojili Vikinzi iz Yorka, koji su opustošili to područje, ali su ga Englezi ponovno preuzeli 942. godine. Stoga je ovo jedna od rijetkih grofovija u Engleskoj koja ima i saska i danska imena gradova i naselja.

Period Normana

Jedini samostanski temelj koji je preživio normansko osvajanje Engleske bio je Peterborough. U vrijeme Knjige Sudnjeg dana granice Northamptonshirea bile su približno iste kao i danas. Vodeći vlastelin u Northamptonshireu bio je Robert, grof Mortain, 2. grof od Cornwalla (oko 1031. - oko 1095.) koji je bio normanski plemić i polubrat (s majčine strane) kralja Vilima Osvajača čiji je feud 1106. godine konfisciran u korist Krune. Izuzeće nije imalo ni imanje Williama Peverela (cca. 1040. – cca. 1115.), utemeljitelja opatije sv. Jakova u Northamptonu, komu je također sve bilo konfiscirano u 12. stoljeću.

Poreski spisak iz doba Vilima I. kao i Knjiga sudnjeg dana spominje 28 härada u Northamptonshireu, pri čemu se dio Rutlanda prikazuje dijelom ove grofovije. Do 1316. godine mjerne jedinice podjele zemljišta grofovija su pretrpjele značajne promjene, kako u nazivu tako i u opsegu, i svedene su na svoj današnji broj 20, od kada su ostale praktički nepromijenjene. Ime härad upućuje na primitivna okupljališta koja su postupno zamijenila sela i gradovi.

Period TudoraDvorac Rockingham koji je izgrađen za Vilima Osvajača, koristio se kao kraljevska tvrđava sve do elizabetanskih vremena. Tijekom Ratova ruža, dogodila se Bitka kod Northamptona 1460. godine u kojoj je zarobljen kralj Henrik VI. U sada srušenom normanskom dvorcu Fotheringhay bila je zatočena Marija, škotske kraljica gdje je, po naređenju Elizabete I. i pogubljena.

Moderno doba

Obitelj Washington

George Washington, prvi predsjednik Sjedinjenih Američkih Država, rođen je u obitelji Washington koja je doselila u Ameriku iz Northamptonshirea 1656. godine. Pradjed Georgea Washingtona, Lawrence Washington, u nekoliko je navrata bio gradonačelnik Northamptona i upravo je on kupio Sulgrave Manor od Henrika VIII. 1539. godine. Pradjed Georgea Washingtona, John Washington, je 1656. emigrirao iz Northamptonshirea u Virginiju. Prije nego što su se preci Washingtona preselili u Sulgrave Manor, živjeli su u Wartonu u grofoviji Lancashire.

Engleski građanski rat

Tijekom engleskog građanskog rata, Northamptonshire snažno je podržavao stavove parlamentarista, dok su rojalističke snage pretrpjele su snažan poraz na sjeveru grofovije u Bitci kod Nasebyja. To je bio odlučujući sukob Prvog engleskog građanskog rata, koji se odigrao 14. lipnja 1645. između glavne rojalističke vojske kralja Karla I. i parlamentarističke vojske (New Model Army), kojom su zapovijedali Sir Thomas Fairfax i Oliver Cromwell.
Kralj Karlo I. bio je zatočen 1647. godine u Holdenby House koja se nalazi u župi Holdenby, 10 km sjeverozapadno od Northamptona.

Industrijska revolucija

U 18. i 19. stoljeću industrijska revolucija je donijela bitne promjene u Northamptonshiru i okolici. Tamošnja industrija je bila orijentirana na proizvodnju cipela i kožnu industriju, a do 19. stoljeća postalo je jedno od glavnih britanskih središta za ove obrte. Na sjeveru grofovije se od 1850. godine razvila snažna kamenolomska industrija.

20. stoljeće

Northamptonshire je bio pod upravom četiri glavne podjele: Sjeverna, Istočna, Srednja i Južna. Tijekom 1930-ih grad Corby uspostavljen je kao glavno središte proizvodnje čelika, iako velik dio Northamptonshira i dalje ostaje ruralan.
Corby je određen da bude planirani grad 1950. godine, što se prvenstveno odnosi na izgradnju prethodno neizgrađenog zemljišta, a Northampton ga slijedi 1968. Od 2005. vlada potiče razvoj na području South Midlandsa'', uključujući Northamptonshire.

Galerija

Izvori

Engleske grofovije

Northamptonshire (grofovija)


An Syngonanthus minutus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Harold Norman Moldenke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nancy Hensold. An Syngonanthus minutus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus minutus


Slawuta (ukrainisch und russisch ; polnisch Sławuta) ist eine Stadt in der Ukraine. Die Stadt liegt etwa 98 Kilometer nördlich der Oblasthauptstadt Chmelnyzkyj am Fluss Horyn gelegen. Bis Juli 2020 war sie das Verwaltungszentrum des gleichnamigen Rajons Slawuta, die Stadt selbst war jedoch kein Teil des Rajons, sondern stand unter Oblastverwaltung.

Der Ort wurde 1633 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und wurde stark durch die polnische Adelsfamilie Sanguszko beeinflusst, diese hatten im Ort ein großes Schloss errichten lassen. Bis 1793 gehörte der Ort innerhalb der Adelsrepublik Polen zur Woiwodschaft Wolhynien, danach kam er zum Russischen Reich und wurde in das Gouvernement Wolhynien eingegliedert. 1873 wurde nördlich des Ortes die Eisenbahnstrecke Sdolbuniw – Schepetiwka (heute Teil der Bahnstrecke Kowel–Kosjatyn) eröffnet, Slawuta bekam einen Bahnhof an dieser Strecke. 1938 bekam der Ort dann auch den Stadtstatus zuerkannt. Die große jüdische Einwohnerschaft wurde während des Zweiten Weltkriegs vollständig vertrieben oder ausgelöscht.

Verwaltungsgliederung
Am 18. September 2018 wurde die Stadt zum Zentrum der neugegründeten Stadtgemeinde Slawuta (Славутська міська громада/Slawutska miska hromada). Zu dieser zählen auch die 2 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie die gleichnamige Stadtratsgemeinde Slawuta (Славутська міська рада/Slawutska miska rada) unter Oblastverwaltung im Süden des ihn umgebenden Rajons Slawuta.

Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Schepetiwka.

Folgende Orte sind neben dem Hauptort Slawuta Teil der Gemeinde:

Söhne und Töchter der Stadt
 Maciej Rybiński (1784–1874), polnischer General
 Henryk Rzewuski (1791–1866), polnischer Schriftsteller
 Włodzimierz Łoś (1849–1888), polnischer Maler
 Jewsei Liberman (1897–1981), sowjetischer Ökonom
 Moshé Feldenkrais (1904–1984), israelischer Physiker, Judolehrer und Begründer der Feldenkraismethode
 Oleksandr Sintschenko (1957–2010), Politiker
 Ihor Dolhow (* 1957), ukrainischer Diplomat

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Chmelnyzkyj
Ersterwähnung 1633
Ort an der Horyn
Rajon Schepetiwka

Slawuta


Edremit Körfezi, Anadolu'nun Ege Denizindeki en kuzey körfezi ve aynı zamanda körfez kıyısını oluşturan Kaz Dağı ve Madra Dağları arasında kalan bölgeye verilen isim. Papalina avcılığı ve zeytinyağı üretimiyle bilinir. Kıyı şeridi yazlık tipi konutlarla çevrilmiştir. Adını, bölgenin en büyük yerleşim yeri olan Edremit'ten alır.

Coğrafya

Sınırlar
Körfez, Biga Yarımadasında yer alan Kazdağı, Midilli Adası ve Madra Dağları arasındadır. Ege Denizine batıda Müsellim Boğazı ve güneyde Dikili Boğazı(veya Midilli Boğazı) ile bağlıdır. Karada sınırları Baba Burnu ile başlar, güneyde Ayvalık, Sarımsaklı ile biter.

Bölge Balıkesir ve Çanakkale illeri arasındadır. Küçükkuyu-Altınoluk arasındaki, Mıhlı çayı iki il arasındaki sınırdır. Çanakkalede Ayvacık, Balıkesir'de ise Edremit, Burhaniye, Gömeç, Ayvalık ve iç kısımdaki Havran ilçeleri körfez bölgesini oluşturur.
Çanakkale ve Balıkesir illerinin merkezleri Marmara Bölgesinde iken, Edremit Körfezi tamamen Ege Bölgesinin, Kıyı Ege Bölümünde yer alır. Körfezin Çanakkale kıyıları, coğrafî bölge ayırımlarında Ege Bölgesine sınırını oluşturur. Kuzeydeki Kaz Dağları tarafında rakım artıkça Marmara Bölgesine girilir.

Yeryüzü şekilleri
Baba Burnu, Asya'nın en batı ucu ve Edremit Körfezinin başlangıcı
Sivrice Koyu, Sivrice Köyü yakınları
Sivrice Burnu
Kadırga Koyu, Behramkale Köyü yakınları
Karaburun
Bağlar Burnu(Kum Burnu), Pelitköy Beldesi
Gemi Yatağı Koyu
Bozburun, Karaağaç Beldesi, Artur tatil sitesi
Ayvalık Adaları

Yerleşim yerleri
Merkezi deniz kıyısındaki ya da zamanla deniz kıyısına kaymış, önemli yerleşim yerleri
Babakale, Ayvacık
Behramkale
Küçükkuyu, Ayvacık
Altınoluk, Edremit
Akçay, Edremit
Ören,Burhaniye
İskele,Burhaniye
Pelitköy,Burhaniye
Karaağaç, Gömeç
Gömeç
Alibey Adası (Cunda)
Ayvalık
Sarımsaklı

Tarih

Edremit Körfezi, antik olarak Troas, Misya ve Aiolis bölgelerinin kesişimindedir. Bölgedeki en eski kalıntıda Havran ilçesinde İnboğazı Mağarasındadır, yaklaşık MÖ 50.000 yılına tarihlendiriliyor. Thebai ve Lyrnessos körfezin en eski, ve önemli şehirleridir. Bu yüzden bölge için Thebai ovası adı da kullanılır. Bu iki şehir, İlyada da çok sık karşımıza çıkar. Şehirler, Troya savaşına giden Akhalar tarafından yağmalanır. Hektor'un eşi Thebai kralı Eeiton'un kızıdır. Aşilin uğruna savaşı bıraktığı kızda bölgedeki bir Apollon rahibinin kızıdır. Bölge daha sonra önce Midilliden gelen Aioller tarafından kolonileştirilir. Sonra sırasıyla Lydialılar, Persler, İskender İmparatorluğu, Bergama Krallığı ve Romaya bağlanır. Roma ve Bizans zamanında özellikle Adramytteion kenti öne çıkar. Burada bir piskoposluk merkezi bile kurulur. Bizanstan sonra da Selçuklu, Karesi Beyliği ve Osmanlılar bölgeye egemen olur. Kurtuluş Savaşında körfezin kuzeyi boğazlar bölgesine ait tarafsız kısımda yer alırken güneyi Yunanlara vadedilmiş.

Ekonomi

Tarım
Bölgenin ekonomisi zeytincilik ve turizme dayanır. Türkiye'deki zeytin ağaçlarının yaklaşık %10 bu bölgededir. Bu ağaçlardan üretilen 260.000 ton zeytinin %15-20 sofralık olarak, kalanında zeytin yağına dönüştürülerek kullanılır. Bu 45.000 ton zeytin yağı demektir, yani Türkiye'nin zeytinyağ üretiminin %28'ine denk gelir.

Madencilik
Altın bölgedeki önemli madenlerin başında gelir. Havran da altın madenciliği, Roma ve daha eski dönemlere kadar uzanır. İsmi de altından gelir. Modern altın madenciliği bu ilçenin Büyükdere ve Küçükdere köylerinde kapılmıştır. 2010 yılında son verilen madencilik faaliyetleri sonrasında bölge rehabilite edilmiştir. Günümüzdeki altın arama çalışmaları Kaz Dağı'nda sürmektedir. Ayrıca Ayvalık'ın güneyindeki Tuzla'da tuz çıkarma işlemleri yapılmaktadır.

Bölgenin rezerv açısından önemli bir madeni de demirdir. Edremit-Eymir bölgesinde bulunur. Bunun dışında, Ayvacık'taki uranyum, Edremit'teki gümüş rezervleri bölgenin diğer madenleri olarak sıralanabilir.

Turizm

Bölgenin türistik yerleri; Hasanboğuldu mesire yeri, Sutüven Çağlayanı Şahindere kanyonu, Kazdağı Millî Parkı, Kazdağı Zirvesi, Assos antik kenti, Antandros antik kenti, Şeytan Sofrası, Mıhlı Çayı Şelalesi, Tahtakuşlar Etnografya Müzesi, Babakale köyü-Osmanlı Kalesi, Adatepe köyü-Zeus Sunağı ve Alibey (Cunda) adası sayılabilir. Turizm açısından bölgede daha çok yerli turist bulunur. Ama son zamanlarda Midilli ve Ayvalık arasındaki düzenli feribot seferleri ile başta Ayvalık olmak üzere bölgede Yunan turist de görülebilir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki körfezler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
Ege Denizi'ndeki körfezler
Türkiye'deki körfezler
Balıkesir coğrafyası
Çanakkale coğrafyası

Edremit Körfezi


Jardimlinski rajon (azerski: Yardımlı rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Jardimlinski rajon se nalazi na jugoistoku Azerbajdžana na granici s Iranom. Središte rajona je Jardimli. Površina Jardimlinskog rajona iznosi 670 km². Jardimlinski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 58.073 stanovnika, od čega su 28.991 muškarci, a 29.082 žene.

Jardimlinski rajon se sastoji od 62 općine.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Jardimlinski rajon


An Lipocarpha occidentalis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Asa Gray, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gordon C. Tucker. An Lipocarpha occidentalis in nahilalakip ha genus nga Lipocarpha, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lipocarpha

Lipocarpha occidentalis


Pöstinger ist der Familienname folgender Personen:

 Christoph Pöstinger (* 1972), österreichischer Sprinter
 Oswald Pöstinger (1929–1997), österreichischer Komponist, Arrangeur und Dirigent

Pöstinger


The National Policy was a Canadian economic program introduced by John A. Macdonald's Conservative Party in 1876. After Macdonald led the Conservatives to victory in the 1878 Canadian federal election, he began implementing his policy in 1879. The protective policy had shown positive responses in the economy with new industries flourishing Canada's economy in the 1880s. John A. Macdonald combined three elements as a strategy for the post-Confederation economy. First, by calling for high tariffs on imported manufactured items to protect the manufacturing industry. Second, by calling for a massive expansion of physical infrastructure, such as roads and railroads. Finally, enabled and supported by the former two, by promoting population growth, particularly in western Canada. The building of the Canadian Pacific Railway, and the fostering of immigration to Western Canada. Macdonald campaigned on the policy in the 1878 election, and defeated the Liberal Party, which supported free trade. It lasted from 1879 until sometime in the early 1950s.

Terminology and usage
The term National Policy originally aimed in aiding Canada to create a true country with a national economy. Macdonald figured that, while the political framework had been created in 1867, the economy would only last as long as the election lasted. To maintain a permanent strong national economy for the Confederation, Macdonald needed to engrave these factors for the future of the economy. These means the future was relied upon Canada's development towards the West. Without east-west development, the Americans would over rule the west, taking away Canada's peace and order in economy and society. Over time, the term became associated with the entire Tory platform for developing the economy, especially increased immigration to Western Canada and the development of the Canadian Pacific Railway's transcontinental line. However, the National Policy also had hidden consequences for the economy of Canada. A barrier was created over the acceptance of products and goods that were allowed to pass into Canada.

Key policies
John A. Macdonald, previously the inaugural Prime Minister of Canada from 1867 until he resigned in 1873, returned to power in 1878 after his electoral victory that year, which enabled him to implement the National Policy. The policy had three-parts which would improve and expand Canada's future, including:

Promoting Canadian industries and manufacturers
John Macdonald influenced Canadians to buy Canadian products to promote Canada's economy. The problems were that the railways were easily importing goods and products from the United States that were much cheaper than Canadian-made goods. Macdonald proposed to put tax or tariffs on American imported goods and products.

Macdonald hoped that by creating a strong manufacturing base in Canada, the nation would become more secure and less reliant on the United States. He was also closely linked to the Montreal and Toronto business interests that would benefit from such a policy, and they played an important role in keeping the Tories in office until 1896.

Despite a brief experiment with free trade in the Canadian–American Reciprocity Treaty before Confederation, the Americans were intent on pursuing a strongly protectionist policy, with tariffs higher than Canada imposed under the National Policy.

With such high American tariffs, Canadian firms could not compete in the United States, but American firms could enter Canada. Canadian producers were particularly hurt by American producers dumping surplus goods in Canada to avoid lowering prices in the United States. Tariffs were put on goods coming into Canada, which made American goods more expensive.

The policy quickly became one of the most central aspects of Canadian politics, and it played an important role in keeping the Tories in power until 1896, when Wilfrid Laurier and the Liberals campaigned on a promise to keep the National Policy in place. While many Liberals still supported free trade, the National Policy was too popular in Ontario and Quebec for it to end. When the Liberals campaigned on free trade in the 1911 election, they lost the election.

Completing the National Railway
When British Columbia joined the Confederation, the Canadian government promised a railway system to connect British Columbia with the east of Canada. Macdonald promised the railway to facilitate the transport of goods and services from the west to the east of Canada.

Settling the West
Macdonald made a promise to improve the farming industries in the west. This action was to highlight the west as the main producer for agriculture production in Canada.

High tariffs
John A. Macdonald's national policy became a huge public issue once the Liberal government led by Alexander Mackenzie failed to raise the budget on tariffs in 1876. Once Macdonald came back into power in 1878, a higher tariff was introduced in the budget of Canada and business. The purpose of high tariffs were solemnly for the expansion of the base of Canadian economy and to project a more confident country for development in Canada. Tariffs were raised for goods and services on a majority of manufacturing goods that were made outside of Canada. The raise of tariffs on foreign manufactured goods was to protect Canadian made products and Canadian manufacturers.

Unpopularity in the west
Although the policy was popular in central Canada, it was extremely unpopular in western Canada. This opposition to the National Policy played an important role in the rise of the Progressive Party of Canada in the 1920s. In its platform, the "New National Policy", it advocated free trade.

Dismantled by Liberals
The National Policy was slowly dismantled under the many years of Liberal rule under William Lyon Mackenzie King and Louis St. Laurent. At the same time, the United States was lowering its tariffs. Economic integration surged during World War II, and in 1965 the automobile industry in the two nations became fully integrated. However, complete free trade was not achieved until 1988 with the Canada–United States Free Trade Agreement brought in by Brian Mulroney's Progressive Conservative government.

Assessment
The assessment of the National Policy is mixed. In general, economists argue that it increased prices and lowered Canada's efficiency and ability to compete in the world. By not becoming merged into the larger, more efficient American economy, Canada built too many monopolistic firms and too many small inefficient factories with high prices for consumers. Historians tend to see the policy in a more positive light by viewing it as a necessary expense to create a unified nation independent of the United States. There was, however, a boon to the citizens as there was no income tax, making the slightly higher price of manufactured goods easier to bear.

After Wilfrid Laurier led the Liberal Party to power in the 1896 election, the Liberals adapted to this governing system and to the principles of the National Policy. Tariffs stayed at high rates. It was only under the Liberal governments of William Lyon Mackenzie King and Louis St. Laurent beginning in the 1920s that protectionist tariffs rates began to be cut.

Eden and Molot (1993) argue that there have been three national policies in Canada: the "National Policy" of defensive expansionism, 1867–1940; compensatory liberalism, 1941–81; and market liberalism, starting in 1982. The defensive expansion phase relied on the tariff, railway construction, and land settlement to build the country. The second national policy combined a commitment to the GATT system, Keynesian macroeconomic policies, and the construction of a domestic social welfare net. Current national policy relies on Canada-US free trade and NAFTA free trade, market-based policies, and fiscal restraint. They argue for a fourth policy called "strategic integration." It would consist of free trade, both external and internal; the building of a national telecommunications infrastructure based on the development and diffusion of information technologies; and human capital development.

See also
American System (economic plan), a similar policy used in the United States
Australian settlement
Economic nationalism
Graham Fraser (industrialist)
Protectionism
Tariffs

References

Bibliography
 Barber, Clarence L.  "Canadian Tariff Policy" in Canadian Journal of Economics and Political Science, Vol. 21, No. 4 (Nov., 1955), pp. 513–530 explains the concept of the effective rate of protection in JSTOR
 Eden, Lorraine and Molot, Maureen Appel. "Canada's National Policies: Reflections on 125 Years" Canadian Public Policy 1993 19(3): 232–251.
 Fowke, Vernon C.  The National Policy and the Wheat Economy (Toronto, 1957)
 Fowke, V. C.  "The National Policy-Old and New" Canadian Journal of Economics and Political Science, Vol. 18, No. 3 (Aug., 1952), pp. 271–286 in JSTOR
 Fowke, Vernon C.  "National Policy and Western Development in North America" Journal of Economic History, Vol. 16, No. 4 (Dec., 1956), pp. 461–479 in JSTOR

External links
The National Policy and Canadian Federalism
 George Hoberg, "Canada and North American Integration"

Economic history of Canada
Economic nationalism

National Policy


Vivien Helen Stern, Baroness Stern  (born 25 September 1941) is a crossbench member of the House of Lords.

Stern was educated at Kent College and read English literature at Bristol University where she graduated in 1963. She was awarded an MLitt in 1964 and a Certificate in Education in 1965. Between 1967 and 1969 she taught General Studies at Birmingham College of Food and Domestic Arts.

In 1970 she became a lecturer in education, and in 1977 became the director of NACRO, a post she held until 1996. She was a visiting fellow of Nuffield College, Oxford, from 1984 to 1991, and was Secretary General of Penal Reform International from 1989 until 2006. In 1997 she was appointed a senior research fellow of London University, based at the International Centre for Prison Studies in King's College London.

She was appointed a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 1992 New Year Honours and was created a Life Peer as Baroness Stern, of Vauxhall in the London Borough of Lambeth on 13 July 1999. She has been a member of several parliamentary committees and is currently a member of the Parliamentary Joint Committee on Statutory Instruments. She lists her political interests as criminal justice, foreign affairs, human rights, international development, penal reform, and prisons, and has written several books, including Creating Criminals: prisons and people in a market society; Bricks of Shame: Britain's prisons; Failures in Penal Policy; Imprisoned by Our Prisons: a programme for reform (Fabian Series); The Prisons We Deserve and A Sin Against the Future: imprisonment in the world.

Baroness Stern is a patron of several charities including the Venture Trust, the Prisoners' Education Trust, and Clean Break.

She has honorary doctorates from the University of Kent, Bristol University, Oxford Brookes University, the University of Stirling, the University of Glasgow and the University of Edinburgh and is an Honorary Fellow of the London School of Economics. She is married to Professor Andrew Coyle.

References

External links
 Announcement of her introduction at the House of Lords House of Lords minutes of proceedings, 13 July 1999
 Baroness Stern is patron for the charity Venture Trust

1941 births
Living people
English Jews
Life peeresses created by Elizabeth II
Stern, Vivien Stern, Baroness
Alumni of the University of Bristol
Academics of King's College London
Commanders of the Order of the British Empire
Honorary Fellows of the London School of Economics
Jewish British politicians
University College Birmingham

Vivien Stern, Baroness Stern


Antônio (, em ucraniano: Антоній, c. 983, Liubeche, Principado de Czernicóvia, Rússia de Kiev - 1073, Kiev, Rússia de Kiev) foi monge e fundador da tradição monástica na Rússia de Kiev. Juntamente com Teodósio de Kiev, co-fundou a Lavra de Kiev-Pechersk (Mosteiro de Kiev-Petchersk).

Referências
Santos ortodoxos
Igreja Ortodoxa Russa

Antônio de Kiev


Masakr na Atochi bio je napad desnih ekstremista u centru Madrida 24. siječnja 1977., u kojem je ubijeno pet radničkih aktivista Komunističke partije Španjolske (PCE) i radničke federacije Comisiones Obreras (CC.OO). Taj se čin dogodio u širem kontekstu reakcije krajnje desnice na prijelaz Španjolske na ustavnu demokraciju nakon smrti diktatora Francisca Franca. Namjera počinitelja je bila izazvati nasilni odgovor ljevičara, koji bi onda dao legitimitet naknadno planiranom desničarskom državom udaru. Međutim, masakr je imao suprotan učinak, kod većine se stvorio osjećaj potpune odbojnosti spram krajnje desnice, što je dovelo do ubrzavanja postupka legalizacije dugo godina zabranjene Komunističke partije.

Navečer 24. siječnja, trojica muškarca ušla su u odvjetnički ured koji je pružao pravnu pomoć radnicima, a kojeg je vodio PCE, u ulici Atocha u središtu Madrida te su otvorili vatru na sve prisutne. Ubijeni su bili odvjetnici za radno pravo Enrique Valdelvira Ibáñez, Luis Javier Benavides Orgaz i Francisco Javier Sauquillo, student prava Serafín Holgado de Antonio i upravni suradnik Ángel Rodríguez Leal. U napadu su teško ranjeni Miguel Sarabia Gil, Alejandro Ruiz-Huerta Carbonell, Luis Ramos Pardo i Dolores González Ruiz.

Događaji u ulici Atocha 55
Na dan 24. siječnja 1977., tri muškarca pozvonila su na vrata ureda na adresi ulica Atocha 55 između 22:30 i 22:45 sati. Njihova meta bio je Joaquín Navarro, glavni tajnik prometnog sindikata CC.OO, koji je u to vrijeme bio vođa štrajka prijevoznika u Madridu, a borio se i protiv korupcije u prometnom sektoru te je osudio radničku organizaciju Sindicato Vertical koja je bila pod kontrolom države.

Dvojica su, s napunjenim oružjem, ušla u ured, dok je treći, s pištoljem bez metaka, ostao na ulazu da čuva stražu. Prvi je ubijen Rodríguez Leal. Napadači su pretražili ured i pronašli preostalih osam djelatnika. Međutim, ne pronašavši Navarra, budući da je neposredno prije toga otišao, odlučili su pobiti sve prisutne. Rečeno im je da dignu svoje "male ruke visoko"  te su njih osmero poredali uza zid i upucali.

Dvije žrtve, Luis Javier Benavides i Enrique Valdevira, ubijeni su odmah, a još dvoje, Serafín Holgado i Francisco Javier Sauquillo, umrli su ubrzo nakon što su odvezeni u bolnicu. Preostale četiri žrtve, Dolores González Ruiz (supruga Sauquilla), Miguel Sarabia, Alejandro Ruiz-Huerta i Luis Ramos Pardo, pretrpjele su teške ozlijede, ali su preživjeli. Ruiz je u to vrijeme bila trudna i u napadu je izgubila dijete. Manuela Carmena, koja je 2015. godine postala gradonačelnica Madrida, bila je ranije navečer u tom uredu.

Iste noći, nepoznate osobe napale su prazan ured kojeg je koristio sindikat UGT, povezan sa Španjolskom socijalističkom radničkom strankom (PSOE).

Politički kontekst i odgovor
Nakon Francove smrti u studenom 1975., u Španjolskoj je započelo razdoblje izražene političke nestabilnosti i nasilja. Ultradesničarski elementi unutar oružanih snaga i visoki dužnosnici iz Francovog režima, poznati kao Búnker, bili su na različite načine uključeni u strategiju napetosti osmišljenu kako bi se spriječila i preokrenula tranzicija Španjolske na ustavnu demokraciju. Otvoreno pojavljivanje nezavisnih sindikata 1976. godine, iako još uvijek protuzakonito, kao i pojava ogromnog broja zahtjeva za poboljšanjem radnih uvjeta i političkim reformama, doveli su do porasta broja industrijskih sukoba u cijeloj zemlji. Godine 1976. zbog štrajkova je izgubljeno 110 milijuna radnih dana u usporedbi s izgubljenih 10,4 milijuna 1975. godine. Time su potkopane baze moći bivših režimskih dužnosnika, njihovih poslovnih saveznika i onih iz frankističke radničke organizacije (Sindicato Vertical). Siječanj 1977. pokazao se posebno turbulentnim. Dana 23. siječnja, članovi krajnje desne Apostolske antikomunističke alijasne (također poznate kao Trostruko A) ubili su studenta Artura Ruiza, tijekom demonstracija na kojima se pozivalo na amnestiju za političke zatvorenike. Dana 24. siječnja, na prosvjedu održanom kako bi se istaknula Ruizova smrt dan ranije, policija je ispalila suzavac, od kojih je jedan pogodio i ubio studenticu Mariluzu Nájeru. Istog dana, krajnje ljevica organizacija GRAPO otela je predsjednika Vrhovnog vijeća vojnog pravosuđa Emilija Villaescusa Quilisa.

U danima neposredno nakon masakra, više od pola milijuna radnika diljem Španjolske odazvalo se na prosvjede za prekid rada. Štrajkovi su bili najveći u Baskiji, Asturiji, Kataloniji i Madridu, dok su sveučilišta i sudovi diljem zemlje bili zatvoreni u znak prosvjeda. Tijekom prijenosa vijesti na državnoj televiziji 26. siječnja, spiker je izrazio solidarnost s prosvjedima u ime zaposlenika te postaje. U Madridu je između 50.000 i 100.000 ljudi u tišini promatralo kako se lijesovi triju žrtvava odvoze na pokop.

PCE je ubrzo nakon toga legaliziran 9. travnja 1977. Prijašnje prihvaćanje eurokomunizma (u suštini odbacivanje socijalizma sovjetskog tipa) i vrlo vidljiva uloga partije u promicanju mirnog odgovora na masakr, omogućili su vladi potreban politički prostor za ukidanje zabrane koja je bila na snazi od 1939. godine. Nakon što je 1. travnja donesen Zakon 19 kojim se uređujuju radnička prava, a 20. travnja ratificirane konvencija MOR-a o slobodi udruživanja i kolektivnog pregovaranja, neovisni sindikati su postali legalni, a sustav frankističke radničke organizacije je u cijelosti raspušten.

Uhićenja, suđenje i zatvor
Ubojice, smatrajući da su dobro zaštićeni političkim vezama, su nastavile normalno živjeti. Odvjetnik José María Mohedano navodi: "Imali su iza sebe moć radničkog sindikata iz frankističkog doba koji je još uvijek postojao i radio, kao i podršku nekih policajaca i cijele krajnje desnice." Svi su bili povezani, izravno i neizravno, s krajnje desnim ekstremističkim strankama Fuerza Nueva (Nova sila) i Guerrilleros de Cristo Rey (Ratnici Krista Kralja).

Međutim, 15. ožujka 1977. José Fernández Cerrá, Carlos García Juliá i Fernando Lerdo de Tejada uhićeni su kao počinitelji. Francisco Albadalejo Corredera, pokrajinski tajnik frankističkog prijevozničkog sindikata, također je uhićen kao nalogodavac ubojstava. Leocadio Jiménez Caravaca i Simón Ramón Fernández Palacios, veterani Plave divizije, uhićeni su zbog opskrbe počinitelja oružjem. Gloria Herguedas, Cerráina djevojka, uhićena je kao suučesnica. Tijekom suđenja optuženi su održavali kontakte s javnosti poznatim čelnicima ekstremne desnice, uključujući Blasa Piñara (osnivač Fuerza Nueva ) i Mariana Sáncheza Covisu (vođa Guerrillerosa de Cristo Rey).

Suđenje je održano u veljači 1980., a optuženici su osuđeni na ukupno 464 godine zatvora. José Fernández Cerrá i Carlos García Juliá, kao glavni počinitelji, dobili su zatvorske kazne od po 193 godine. Albadalejo Corredera dobio je 63 godine za naručivanje napada (umro je u zatvoru 1985.). Na četiri godine zatvora osuđen je Leocadio Jiménez Caravaca, a na jednu godinu Gloria Herguedas Herrando.

Izvori

Povijest Španjolske
Masakri

Masakr na Atochi


Rio de la Plata (İspanyolca Gümüş Nehri) Güney Amerika nehirleri Rio Paraná ve Rio Uruguay'ın beraber oluşturdukları 290 km uzunluğunda ve 220 kilometreye varan genişlikte, Atlas Okyanusu'na açılan nehir ağzı. Kuzeydoğusunda Uruguay'ın başkenti Montevideo, güneybatı yakasında ise Arjantin'in başkenti Buenos Aires şehirleri bulunmaktaktadır. Güney Amerika'nın en önemli deniz ticaret limanlarından bazılarını barındırır.

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Arjantin'deki nehirler
Uruguay'daki nehirler
Güney Amerika'daki uluslararası nehirler
Nehir ağızları
Sınır nehirleri

Río de la Plata


ODE may refer to:

 Ohio Department of Education, the state education agency of Ohio
 Omicron Delta Epsilon, an international honor society in the field of economics
 Online disinhibition effect, a loosening of social inhibitions during interactions with others on the Internet that would otherwise be present in normal face-to-face interaction
 Open Dynamics Engine, a real-time physics engine
 Ordinary differential equation, a mathematical concept
 Oregon Daily Emerald, student newspaper of the University of Oregon
 Oxford Dictionary of English, a 1998 English language dictionary
 Apache ODE, a web-services orchestration engine from the Apache Software Foundation

See also
 Ode (disambiguation)
 Odes (disambiguation)

ODE


Humberto Ortega Saavedra (Manágua, 10 de janeiro de 1947) é um líder revolucionário, militar, político e escritor nicaraguense; fundador e primeiro comandante em chefe do Exército Popular Sandinista (EPS). Foi Ministro da Defesa entre a vitória da Revolução Sandinista em 1979 sob o Governo de Reconstrução Nacional, durante a primeira presidência de seu irmão Daniel Ortega, e durante a presidência de Violeta Barrios de Chamorro que derrotou Daniel Ortega nas eleições de 1990.

Criou o Instituto de Estudos do Sandinismo, hoje Instituto de Historia de Nicaragua y Centroamérica (IHNC), com sede nas instalações da Universidad Centroamericana (UCA).

Seu irmão mais velho Daniel é o atual presidente da Nicarágua. Seu irmão Camilo (1950-1978) foi assassinado pela Guarda Nacional da Nicarágua durante a revolução.

Militares da Nicarágua
Naturais de Manágua
Escritores da Nicarágua
Revolução Sandinista

Humberto Ortega


Beşikçi, Antalya ilinin Kumluca ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 83 km, Kumluca ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kumluca'nın mahalleleri

Beşikçi, Kumluca


متورقات هي فصيلة من صف المثقوبات تظم العديد من طفيليات الاٍنسان والحيوان وهي تضم خمسة أجناس.

مراجع

طفيليات

متورقات


Université Paris-Saclay (UPS) ligger i den fransk delstat Île-de-France og regnes for at være blandt verdens førende tekniske universiteter.

UPS vægter især uddannelse indenfor naturvidenskab, (ingeniøruddannelser) samt forskning på internationalt topplan.

Eksterne henvisninger

 Universitetets hjemmeside

Universiteter i Frankrig
Paris

Université Paris-Saclay


AEW Beach Break é um especial anual de luta profissional para a televisão produzido pela promoção americana All Elite Wrestling (AEW). Estabelecido em 2021, o evento original foi ao ar como um episódio especial do principal programa de televisão semanal da promoção, Dynamite. Em 2022, foi expandido para um evento de duas partes, com a segunda parte sendo exibida como um episódio especial de Rampage. É nomeado após um dos movimentos finais do lutador AEW Orange Cassidy, o Beach Break. O evento substituiu o Bash at the Beach como o evento temático de praia da promoção realizado no meio do inverno.

História
Em 18 de março de 2019, Cody Rhodes, que se tornou lutador e vice-presidente executivo da All Elite Wrestling (AEW), registrou a marca registrada de vários nomes de eventos da World Championship Wrestling (WCW) que a WWE (proprietária da propriedade intelectual da WCW) havia permitido expirar, incluindo Bash at the Beach, com base em que Dusty Rhodes, seu pai, os criou. Conseqüentemente, a AEW realizou dois eventos Bash at the Beach em 2020. Em novembro daquele ano, no entanto, um acordo foi alcançado entre Cody Rhodes e a WWE no qual Cody ganhou a marca registrada "Cody Rhodes", que a WWE manteve após sua corrida em essa empresa, em troca da WWE ganhar as marcas registradas do evento WCW que Cody reivindicou, incluindo Bash at the Beach.

Duas semanas após o anúncio do acordo de marca registrada, a AEW substituiu o Bash at the Beach por um evento chamado Beach Break, em homenagem a um dos golpes finais do lutador da AEW Orange Cassidy, o Beach Break. Foi anunciado para ser realizado como um episódio especial do Dynamite em janeiro de 2021. No entanto, o evento foi posteriormente remarcado para 3 de fevereiro. Devido à pandemia de COVID-19 em andamento, o evento foi realizado no Daily's Place em Jacksonville, Flórida.

No episódio de 5 de janeiro de 2022 do Dynamite, foi anunciado que um segundo Beach Break aconteceria como um evento de duas partes no Wolstein Center em Cleveland, Ohio em 26 de janeiro. parte foi ao ar em atraso de fita como o episódio de 28 de janeiro do Rampage. Isso estabeleceu o Beach Break como um especial anual de televisão para a AEW, realizado no meio do inverno.

Eventos

Ver também

 Lista de eventos especiais All Elite Wrestling
 Lista de eventos especiais do AEW Dynamite
 Lista de eventos especiais do AEW Rampage

Referências

Ligações externas

 All Elite Wrestling Site Oficial

AEW

AEW Beach Break


إي تي آي كاتاليست  وهو برنامج مشغل ومتحكم للعديد ببطاقات العرض المرئي وغيرها التابعة لشركة إي تي آي تيكنولوجيز. وتم اعتماد هذا البرنامج بعد إطلاق سلسلة ريدون آر 200. ووعدت الشركة بتطوير البرنامج كل شهر لتحسين أدائه وحل مشاكله وإضافة ميزات جديدة. وبعد حلول عام 2007, أصبح البرنامج يضم إي تي آي كاتلست كونترول سنتر (ATI Catalyst Control Center), وهي واجهة مستخدم تؤمن التحكم بوظائف المعدات مثل ضبط القدرات ثلاثية الأبعاد, التحكم بالشاشة، ضبط عرض الفيديو وغيرها من الوظائف. وهي تؤمن عرضا مسبقا للرسوميات ثلاثية الأبعاد ليعلم المستخدم ما آثار تعديله للوظائف على رسمويات الحاسوب.

مراجع

إي تي آي تيكنولوجيز
برمجيات احتكارية تستخدم كيوت
برمجيات تستخدم كيوت
نظام النافذة إكس

إي تي آي كاتاليست


Edebiyat, yazın veya literatür; olay, düşünce, duygu ve hayalleri dil aracılığı ile estetik bir şekilde ifade etme sanatıdır. Edebî yazılar yazan sanatçılara edebiyatçı denir. Daha kısıtlayıcı bir tanımla, edebiyatın; bir sanat formu olarak oluşturulan yazılar olduğu düşünülmüştür. Bunun nedeni, günlük kullanımdan farklı olarak edebiyatın, dil ürünü olması etkilidir. Edebiyatın, Hint-Avrupa dil ailesinde kullanılan sözcük karşılıkları Latince "literatura/litteratura"dan türevlendirilmiştir. Literatura/litteratura ise Latincede mektup ve el yazısı anlamına gelen "littera" kelimesinden türemiştir.Yazın sözcüğü ise Türkçedir.

Edebiyatın konuları; deneme, drama, söylence, öykü, roman ve şiirdir. Bazı edebiyat eserlerinde gerçeklik, kurmaca gerçeklik şeklindedir. Eseri ortaya koyan sanatçı gerçek hayattan esinlendiği olaylar ya da fikirler ile kendi kafasındakileri harmanlar. Bunun sonucunda eserler hem gerçek hayattan hem de sanatçının duygu, düşünce ve hayallerinden izler taşır. Edebiyat; genellikle yazılı ürünler için kullanılan bir terim olmasının yanında, aslında sözlü ürünleri de kapsayan bir genişliğe sahiptir. Bu şekilde yazılı olmayan ve halk anlatımlarıyla yaşayan edebiyata sözlü edebiyat adı verilmektedir.

Edebiyat, kurgu veya gerçek algı temelinde sınıflandırılabilir. Yine edebî eserlerin tasnifindeki bir diğer ölçüt mevcut eserin manzum ya da nesir olmasıdır. Bu temel ölçütlerin yanında edebî eserler, büyüklük formlarına göre de farklı adlar altında toplanır. Örneğin öykü, roman, kısa öykü veya drama  birbirinden uzunluk kısalık ilişkisiyle de ayrılabilir. Bunların yanında, tarihsel süreç içerisinde edebiyatın sınıflandırılmasında estetiğin ve tür-şekil ilişkisinin de dikkate alındığı gözlemlenmektedir. Zaman içerisinde edebiyat kavramı büyük bir değişim geçirmiştir. Bugün için yazın, yazılı olmayan sözlü sanat formlarını da kapsamaktadır. Son yıllarda sanal ortamın gittikçe yaygınlaşmasıyla, edebiyatın yeni bir kolu olan e-ortam edebiyatı ortaya çıkmıştır.

Etimoloji
Edebiyat sözcüğü Arapçadaki أدب, edeb teriminden gelir ve görgü, terbiye, konuk ağırlama adabı, yaşam tarzına ilişkin hikâye ve gözlemlerden oluşan gibi anlamlara gelir. Arapçadaki edeb teriminin kökeninin Sümerce olduğu düşünülmektedir. Nitekim Sümercede "é-dub-ba" (tablet ev) sözcüğü, "okul" manasına gelmektedir. Keza Arapçadaki yazı sanatıyla ilişkili başka kelimelerin de Sümerceden ödünç alınmış olması muhtemeldir.

Türkçede edebiyat sözcüğü Tanzimat Dönemi'nde kullanılmaya başlanmıştır. Bundan önce ilm-i edeb, şiir veya inşâ gibi terimler kullanılmaktaydı. Edebiyat sözcüğü ilk defa Şinasi ve Namık Kemal'in yazılarında kullanılmıştır. Sözcüğün Latince karşılığı olan litteratura Fransızcaya geçmiş (littérature) ve Fransızcadan da Türkçeye geçmiştir.

Tanım
Edebiyatın, edebiyatçılar tarafından ortak bir kanıya varılmış bir tanımı bulunmamaktadır. Edebiyat tanımlanması Platon'un Devlet kitabından günümüze kadar sürmektedir. Platon, edebiyatın genel anlamı ile hayatın yansıması olarak tanımlamış ve bu betim günümüze kadar varlığını korumuştur. Fransız roman yazarı Stendhal "Bir roman yol boyunca gezdirilen ayna demektir.", Georgi Plehanov ise "Edebiyat  ve sanat, hayatın aynasıdır" demiştir. Bu tanımlamaları M. Parkhomenko ve A. Myasnikov "Sanat çoğu kez aynaya benzetilir. Bu benzetmenin yanlışlığı, on dokuzuncu yüzyıl klasiklerinin bile gözünden kaçmamıştır. Ayna, karşısında duran nesneleri donuk biçimde yansıtmaktan öte bir şey yapmaz, oysa sanat gerçeğin özüne doğru çok inebilmek için gerçeği seçer, çözümler ve yeniden biçimlendirir." şeklinde eleştirmişlerdir.

Boris Suchkov ise iki fikrin sentezi "Sanat ve edebiyat yapıtlarının çizdiği dünya, gerçekliğin körü körüne bir kopyası değildir, ama, dünyanın rengini ve kokusunu kendinde muhafaza eder, şu basit nedenle ki, sanat her zaman için doğanın ve insan hayatının en özlü yanlarını ele almıştır. Her hakiki sanat yapıtının bir bildirisi olması gerekir; bu bir sanat yapıtının var olabilmesinin temel koşulu ve hayatî ögesidir. Sanat, gerçekliğin büyük disiplinine ancak boyun eğebilir, ona yardım edemez…" tanımını oluşturmuştur.

İngiliz edebiyat eleştirmeni Terry Eagleton "Sağlam ve değişmez değerleri olan ve birtakım ortak özellikleri paylaşan eserler anlamında bir edebiyat tanımı olamaz" demiştir.

Edebiyat teorileri

Edebiyatın sınırları önceden belirlenmiş form ve kurallara göre tasarlanarak oluşturulan bir üretim mi yoksa baştan tasarlanamayan üretim sırasında bilinçaltı ve geçmiş tecrübelerin ışığında oluşturulan özgün bir eser mi olduğu Eski Yunan'da bu yana tartışma konusu olmaya devam etmektedir. Öyleyse edebi metnin üretimini sorgulayan iki ana görüş vardır.

Kurgucu anlayış
İlk temsilcisi Aristoteles olup, ünlü düşünür Poetika adlı çalışmasında tragedyayı enine boyuna incelerken kurguyu ön plana çıkararak, sanatsal dışavurumu ikinci plana atmıştır.

Dışa vurumcu anlayış
MS. 1. yüzyılda Eski Romalı düşünür Longinus, Peri Hypsous (Yücelik Üzerine) adlı çalışmasında bir eserin sanatsal değerinin içindeki coşku miktarı ile ölçülebileceğini iddia ederek kurgucu anlayışı reddetmiştir.

20. yüzyıl'dan itibaren her iki anlayışın ortaklaşa yansıtıldığı eserler üretilmiştir. Söz gelimi James Joyce'un Ulysses adlı romanı hem kusursuz bir kurguya sahip hem de dışavurumun yoğun kullanıldığı devrimci bir çalışma olarak dikkat çekmektedir.

Edebiyat türleri

Türk edebiyatı

Türkçe olarak üretilmiş sözlü ve yazılı metinleri. Türk dilinin, Türkiye topraklarında gelişen ilk ürünleri 13. yüzyılın sonu ile 14. yüzyılın başlarına aittir. 19. yüzyıla kadar İran-İslâm medeniyeti çerçevesinde gelişen Türk edebiyatının ürünleri Halk edebiyatı ve Divan Edebiyatı olarak birbirinden farklı yanları olan iki kolda gelişti. Osmanlı sarayı çevresinde, Fars edebiyatı'nın etkisiyle üretilen klasik edebiyat denilen divan edebiyatı ağır basarken halk arasında, sözlü gelenek uzun bir zaman devam etti.

İngiliz edebiyatı

İngilizce olarak icra edilen edebiyat türü. Bu alanda eser veren sanatçıların ille de İngiliz olması gerekmez. Polonyalı Joseph Conrad, İskoç Robert Burns, İrlandalı James Joyce, Galli Dylan Thomas, Amerikalı Edgar Allan Poe, Hint Salman Rushdie, Karayipli V.S Naipaul İngilizce olarak birçok edebi eser vermişlerdir. Diğer bir deyişle, İngilizce Edebiyat dünyada konuşulan İngilizcenin çeşitli varyasyonları ve lehçeleri gibidir. Akademik alanda, İngilizce Edebiyat, İngilizce üzerinde çalışan bazı bölümlere, ikincil ve üçüncül eğitim sistemlerine ad olabilmektedir. İngiliz Edebiyatı'ndaki çok sayıda yazar çeşitliliğine rağmen, William Shakespeare'in eserleri, İngilizce konuşan dünya genelinde en önemli noktada yer almaktadır.

Alman edebiyatı

Orta Avrupa'da yaşayan Almanca konuşan toplulukların edebi yaratısı. Almanya, Avusturya, İsviçre ve bunların yanındaki Alsas (Fransa), Bohemya (Çekya) ve Silezya (Polonya) gibi bölgelerdeki çalışmaları kapsar.

Fransız edebiyatı

Fransızca kullanılarak ortaya çıkan edebiyat ürünlerini kapsar. Dünyanın en zengin ve en etkileyici edebiyatlarından biridir. Fransız yazarlar başta epik şiir, lirik şiir, drama ve kurgu olmak üzere edebi yazınların tümüne katkıda bulunmuşlardır. Fransız edebiyatı birçok ülkedeki yazarların çalışmalarını derinden etkilemiştir. 1600'lerde, Klasizm denen Fransız kültürel hareketi tüm Avrupa edebiyatında önemli etki bırakmıştır. 1700'lerin Fransız yazarları Avrupa edebiyatını kontrol altına almışlardı. 1800'ler boyunca, realizm ve sembolizm, birçok dilde yazan yazarların çalışmalarını şekillendirmesine yardımcı olmuştu. 1900'lerde ise, Gerçeküstücülük (Sürrealizm) ve Egzistansiyalizm (Varoluşçuluk) Fransa sınırlarının dışına çıkarak diğer yazarlar, sanatçılar ve düşünürlerin çalışmalarını geniş ölçüde etkilemiştir.

İtalyan edebiyatı

İtalyan yazarlarca İtalyanca yazılmış edebiyat yapıtlarını kapsar. İtalya'nın siyasal birliğini 19. yüzyıla kadar kuramaması ve Katolik Kilisesi'nin etkisiyle, yazılı metinlerde uzun süre Latince kullanılmış ve yerel bir dilin yaygınlaşması öbür Avrupa ülkelerine göre daha geç başlamıştır. 12. ve 14. yüzyıllar arasında İtalya'da Fransızca düzyazı ve koşukla yazılmış romanslar okunmuş ve klasik metinlerden uyarlamalar yapılmıştır. Böylece 13. yüzyılda bir Fransız-İtalyan edebiyatı gelişmiştir. İtalyanlar Fransız öykülerini çoğu zaman uyarlayarak ve bunlara çeşitli eklemeler yaparak kaleme almışlardır. Bu edebiyatta Fransızca kullanılmakla birlikte, yazarlar yapıtlarına yer yer kendi lehçelerinin özelliklerini de katmışlardır.

Rus edebiyatı

11. yüzyılda Ruslar'ın Hristiyanlık'ı benimsemesinden sonra yazılan yapıtlarla başlar. Doğu Slav toplulukları ilk kez 10. yüzyılın hemen başında Kiev'de merkezi bir yönetim altında bir araya gelmişlerdi. Aynı yüzyılın sonlarında Kiev prensi tarafından benimsenen Hristiyanlık'ın halkın arasında yayılmasıyla okuryazarlık gelişebilme olanağı buldu. Bu yeni dinle birlikte Rusya'ya Yunanca ya da Slavca dinsel yapıtlar girdi. Yunancadan çeviriler yapılmaya başlandı.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Edebiyat

Edebiyat


Pansernæven (engelsk originaltitel The Gauntlet) er en amerikansk actionfilm instrueret af Clint Eastwood i 1977 med Eastwood og Sondra Locke i hovedrollerne. The filmens øvrige medvirkende inkluderer Pat Hingle, William Prince, Bill McKinney, og Mara Corday. Eastwood spiller politibetjenten Ben Schokley, der har alkoholproblemer, og derfor er et noget besynderligt valg til en specialopgave. Under udførelsen af opgaven forelsker han sig i en prostitueret (Locke), som han skal eskortere fra Las Vegas til Phoenix, hvor hun skal vidne mod mafiaen. Denne opgave er yderst vanskelig at gennemføre, fordi mange tvivlsomme elementer er interesserede i at undgå, at kvinden aflægger sit vidneudsagn. Schokley må derfor "beslaglægge" en bus for at bringe hende til retsbygningen i Phoenix. Denne handling medfører, at han bliver eftersøgt som desperat kriminel af sine kolleger i politiet.

Filmen blev en stor publikumssucces i USA, og den indtjente i alt ca. $100 millioner på verdensplan. Den fik som de fleste af Eastwoods film fra 1970'erne en blandet modtagelse hos anmelderne, som især var uenige om, hvorvidt de humoristiske indslag i den meget voldelige handling var passende eller upassende. Flertallet var dog negative, og i New York Times blev filmen betegnet som direkte rædselsfuld.

Medvirkende
 Clint Eastwood; Detective Ben Shockley
 Sondra Locke; Augustina "Gus" Mally
 Pat Hingle; Maynard Josephson
 William Prince; Commissioner Blakelock
 Bill McKinney; Constable
 Michael Cavanaugh; Feyderspiel
 Mara Corday; Jail Matron
 Doug McGrath; Bookie

Noter

Eksterne Henvisninger

Amerikanske film fra 1977
Kriminalfilm fra USA
Engelsksprogede film
Film instrueret af Clint Eastwood
Film fra Warner Bros.

Pansernæven


Milan Kundera (d. 1 Nisan 1929 - ö. 11 Temmuz 2023), Çek asıllı Fransız romancı, yazar. 1969 tarihli Gülünesi Aşklar başlıklı düzyazı çalışmasıyla meşhur oldu. Ticarî olarak en başarılı eseri ise 1984 tarihli Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği başlıklı romanı oldu. Eserlerini 1993 yılından beri Fransızca olarak kaleme almış ve hayatını Paris'te sürdürmüş olan Kundera, ölümünden önce yaşayan son varoluşçu olarak nitelendirilirmiştir.

Tüm akademik hayatını, Paris'in seçkin üniversitesi École des hautes études en sciences sociales'de geçirmiştir.

Hayatı

Çekoslovakya
Milan Kundera, 1929 yılında genç Çekoslovakya'nın Moravya bölgesinde yer alan Brno şehrinde doğdu. Orta sınıf bir ailenin ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Ludvík Kundera (1891-1971), 1948-1961 yılları arasında Brno Müzik Akademisi müdürlüğü yapmış olan, ünlü müzikolojist ve piyanist Leoš Janáček'in öğrencisiydi. Bir şâir olan Ludvik Kundera, Milan Kundera'nın kuzeniydi.

Küçük yaşta piyano çalmayı öğrendi. Tüm eserlerinde müziği belirleyici bir unsur olarak kullanır. 1945 yılında henüz bir lise öğrencisiyken, Rus şair Vladimir Mayakovski'nin bir şiirini tercüme etti. Muhtemelen kuzeninin etkisiyle ilk lirik şiirlerini de bu dönemde kaleme aldı. Bunlardan biri 1946'da Mladé Archy başlıklı dergide yayımlandı.

Lise eğitimini 1948 yılında Brünn'de bitirdikten sonra, Charles Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde, edebiyat ve estetik üzerine eğitim gördü. İki dönem sonra film akademisine geçti ve yönetmenlik konusunda ilk makalelerini yazdı fakat daha sonra çalışmalarını politik baskı yüzünden durdurmak zorunda kaldı.

II. Dünya Savaşı'nın sonunda Komünist Parti'ye üye oldu. Ancak 1948'in şubat ayında partiden çıkarıldı. 1950 yılında da bir diğer Çek yazar Jan Trefulka Komünist Parti'ye karşı faaliyetlerde bulunmaktan, partiden uzaklaştırıldı. Trefulka o günlerde gerçekleşen olayları 1962 yılında yazdığı Pršelo jim štěstí (Onlardan Yükselen Mutluluk) romanında anlattı. Kundera'ysa o günlerde başına gelenleri bir şaka olarak görmüş olacak ki, partiden çıkarılma sürecinde başına gelenleri anlattığı kitabının ismini Žert (Şaka) koydu. 1956 yılında Komünist Parti'ye tekrar giren Milan Kundera, 1976 yılında Václav Havel gibi ünlü yazarlar ve sanatçılarla birlikte ikinci kez partiden ihraç edildi.

1968'deki Rus istilasından sonra, Prag Müzik ve Sanatlar Akademisi'ndeki görevinden uzaklaştırılan Kundera, politik baskılara dayanamayarak Fransa'ya göç etti ve 1981 yılında Fransa vatandaşı oldu. 1979 yılında yazdığı "Gülüşün ve Unutuşun" kitabının yayınlanmasının ardından Çekoslovak hükûmeti Kundera'yı vatandaşlıktan çıkardı.

1980 yılında Gabriel Garcia Marquez'in aldığı Commonwealth Ödülü'nü, 1981 yılında Tennessee Williams'la paylaştı. En bilinen romanı Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği, 1988 yılında Philip Kaufman tarafından sinemaya uyarlandı. 1983 yılında Michigan Üniversitesi tarafından fahrî doktora unvanı verilen Kundera 1985 yılında da Kudüs Ödülü'ne layık görüldü.

Çağımızın en başarılı düşünsel roman yazarı ve varoluşçuların sonuncusu olarak nitelendirilen Kundera'nın son kitabı Bir Buluşma, 2009 yılında yayınlandı ve 2010 yılında Türkçeye tercüme edildi.

Uzun süren rahatsızlığının ardından Paris'teki evinde 11 Temmuz 2023'te vefat ettiği memleketi Brno'daki Milan Kundera Kütüphanesi sözcüsü tarafından basınla paylaşıldı.

Ödülleri

 Medicis Ödülü (Yaşam Başka Yerde)
 Mondello Ödülü (Jacques İle Efendisi)
 Commonwealth Ödülü
 Europa Literatura Ödülü
 Kudüs Ödülü

Kaynakça

1929 doğumlular
2023 yılında ölenler
Brno doğumlular
20. yüzyıl Fransız yazarları
21. yüzyıl Fransız yazarları
Fransız ateistler
Vilenica Ödülü sahipleri
Médicis Ödülü
Ateist yazarlar
Fransa vatandaşlığına kabul edilenler
Fransız antikomünistler

Milan Kundera


الملتقى الأوروبي لمطوري البرمجيات الحرة ومفتوحة المصدر  هو حدث يعقد لمدة يومان في الأسبوع الأول من شهر فبراير في كل عام، يقوم باستضافة النقاشات والدروس لمجتمع البرمجيات الحرة. تم تنظيمه لأول مرة عام 2001 ، ويشرف على تنظيمه متطوعين من جامعة بروكسل الحرة في بلجيكا كل عام في نهاية شهر فبراير.

جميع أجزاء الملتقى مجانية، لكن تُطلب تبرعات ودعم للمساعدة في تمويل الحدث. عام 2004 ، قام 2500 شخص بحضور الملتقى.

تاريخ
FOSDEM بدأ تحت اسم OSDEM  ولا حقاً تم إضافت حرف F بناءَ على طلب ريتشارد ستولمن.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للملتقي

المصادر والمراجع

أحداث دورية أسست في 2001
مؤتمرات


En geometría euclídea, una línea recta divide un plano en dos semiplanos. Si se agrega la línea recta a uno de los semiplanos, se habla de un semiplano cerrado, mientras que un semiplano sin la línea recta se llama semiplano abierto.

Con respecto a los ejes de un sistema de coordenadas cartesianas, existen cuatro semiplanos  denominados:

 El semiplano superior, que es el conjunto de puntos  con
 El semiplano inferior, que es el conjunto de puntos  con
 El semiplano izquierdo, que es el conjunto de puntos  con
 El semiplano derecho, que es el conjunto de puntos  con

Estas expresiones hacen referencia a semiplanos abiertos. Si en las desigualdades anteriores se sustituye el signo > por el signo ≥, y el signo < por el signo ≤, se obtienen las expresiones de los correspondientes semiplanos cerrados.

Plano complejo
Los matemáticos a veces identifican el plano cartesiano con el plano complejo, de forma que el semiplano superior corresponde al conjunto de números complejos con la parte imaginaria positiva:

El término surge de una visualización común del número complejo  como el punto  en el plano dotado de coordenadas cartesianas. Cuando el eje  está orientado verticalmente, el "semiplano superior" corresponde a la región situada por encima del eje  y, es decir, a los números complejos para los que  > 0.

Es el dominio de muchas funciones de interés en análisis complejo, especialmente en formas modulares. El semiplano inferior, definido por  < 0, es igualmente útil, pero menos utilizado por convención. El disco unidad  (el conjunto de todos los números complejos de valor absoluto menor que uno) es equivalente por transformación conforme a  (consúltese "métrica de Poincaré"), lo que significa que normalmente es posible realizar los mismos razonamientos en  y en

También juega un papel importante en geometría hiperbólica, donde el modelo del semiplano de Poincaré proporciona una forma de examinar el movimiento hiperbólico. La métrica de Poincaré proporciona una métrica hiperbólica en el espacio.

El teorema de uniformización para superficies establece que el semiplano superior es el espacio de recubrimiento universal de superficies con curvatura de Gauss constante negativa.

El semiplano superior cerrado es la unión del semiplano superior y del eje real. Es la clausura del semiplano superior.

Geometría afín
Las transformaciones afines del semiplano superior incluyen
 (1) movimientos (x, y) → (x + c, y), c , y
 (2) escalados (x, y) → (λ x,λ y), λ > 0.

Proposición: Sean A y B semicírculos en el semiplano superior con centros en el límite. Entonces existe una transformación afín que hace corresponder a A y a B.
 Demostración: Primero, cambiar el centro de A a (0,0). Luego tómese λ = (diámetro de B)/(diámetro de A) y escalar. Luego, trasladar (0,0) al centro de B.

Definición:

 se puede reconocer como el círculo de radio ½ centrado en (½, 0), y como el gráfico en coordenadas polares de

Proposición: (0,0),  en  y  son colineales.

De hecho,  es el reflejo de la línea recta  en la circunferencia goniométrica. Así mismo, la diagonal de (0,0) a  tiene una longitud al cuadrado de  de modo que  es el recíproco de esa longitud.

Geometría métrica
La distancia entre dos puntos cualesquiera  y  en el semiplano superior se puede definir consistentemente de la siguiente manera: el bisector perpendicular del segmento de  a  se cruza con el límite o es paralelo a él. En el último caso,  y  se encuentran en un rayo perpendicular al límite y se puede utilizar un número positivo para definir una distancia que es invariante sometida a escalado. En el primer caso,  y  se encuentran en un círculo centrado en la intersección de su bisectriz perpendicular y el límite. Según la proposición anterior, este círculo se puede mover mediante un movimiento afín a . Las distancias en  se pueden definir utilizando la correspondencia con los puntos en  y la medida logarítmica en este rayo. En consecuencia, el semiplano superior se convierte en un espacio métrico. El nombre genérico de este espacio métrico es geometría hiperbólica. En términos de los modelos de geometría hiperbólica, se designa con frecuencia como modelo del semiplano de Poincaré.

Generalizaciones
Una generalización natural en geometría diferencial es el -espacio hiperbólico  el conjunto simplemente conexo de dimensión máxima simétrica, , la variedad de Riemann con constante curvatura seccional −1. Con esta terminología, el semiplano superior es  ya que tiene dimensión 2 real.

En teoría de números, la teoría de formas modulares de Hilbert se ocupa del estudio de ciertas funciones sobre el producto directo  de  copias del semiplano superior. Otro espacio interesante para los teóricos de los números es el semiespacio superior de Siegel , que es el dominio de las formas modulares de Siegel.

Véase también
 Entorno de una cúspide
 Curva modular
 Grupo fuchsiano
 Dominio fundamental
 Semiespacio
 Grupo kleiniano
 Grupo modular
 Superficie de Riemann
 Teorema de Schwarz-Ahlfors-Pick
 Pila de módulos de curvas elípticas

Referencias

Enlaces externos

Análisis complejo
Geometría hiperbólica
Geometría diferencial
Teoría de números
Formas modulares

Semiplano


Hoffrøken, før Hofjomfru, var en funktion ved Det Kongelige Danske Hof.

Se også
 Hofdame

Kilder
 Klaus Kjølsen: Det Kongelige Danske Hof 1660-2000: en forvaltningshistorisk oversigt, 2010

Stillingsbetegnelser
Hofembedsmænd

Hoffrøken


Channel Express était une compagnie aérienne britannique. Crée en 1978, elle était basée à l'aéroport de Bournemouth, et assurait des liasons régulières de cet aéroport vers les Îles Anglo-Normandes, ainsi que des vols cargo nocturnes vers des destination à travers l'Europe.
En 2006, ses activités ont été intégrées à la compagnie Jet 2, qui faisait partie du même groupe.

Références

Compagnie aérienne britannique disparue
Entreprise fondée en 2002

Channel Express


كربون  (أسماؤه السابقة: كربين14 Karbon14، كونتور Kontour، كيليسترايتر KIllustrator) هو تطبيق برمجي وراسم جرافيك مجاني ومفتوح المصدر، مختص بتحرير الرسوم المتجهية. ينتمي كربون إلى عائلة التطبيقات المكتبية كي أوفيس التابعة لواجهة كدي.

الصيغ المدعومة

دعم فتح

 اوبن ديكيومينت (ODG)
 الرسومات الشعاعية القابلة للتمديد (SVG)
 ووردبيرفكت (WPG)
 ويندوز ميتافايل (WMF)
 إنكابسوليتيد بوستيكريبت (EPS/PS)

دعم تعديل

 اوبن ديكيومينت (ODG)
 الرسومات الشعاعية القابلة للتمديد (SVG)
 بي إن جي (PNG)
 صيغة المستندات المنقولة (PDF)
 ويندوز ميتافايل (WMF)

انظر أيضًا

 رسوميات متجهية
 كي أوفيس
 كدي

مراجع

وصلات خارجية

الموقع الرسمي للبرنامج.

برمجيات حرة
برنامج رسوم تستخدم كيوت
طاقم كاليغرا
كدي
محررات رسوميات متجهية

كربون (برنامج)