est le dix-neuvième album studio de George Benson, sorti le  chez Warner Bros. Records. C'est son seul album à être réalisé par le producteur Arif Mardin.

L'album a été certifié or aux États-Unis. Il contient notamment le single à succès Lady Love Me (One More Time).

Liste des titres

Note : Dans certaines versions de cassette de l'album, les chansons Love Will Come Again et In Search of a Dream sont prolongées à 6 minutes 32 secondes et 7 minutes 37 secondes respectivement. Ces versions n'ont pas été incluses sur les éditions vinyle ou CD de l'album.

Crédits
Adapté des notes de la pochette

 George Benson – chant principal, guitare solo (1, 2, 4, 6–8), guitare rythmique (2), chœurs (4, 6)
 David Spinozza – guitare (1-10)
 Paul Jackson Jr. – guitare rythmique (1, 4, 6–8), guitare (5)
 Ira Siegel – guitare (2)
 Adam "Gus" Falcon – guitare rythmique (10), arrangement rythmique (10)
 Joe Mardin – programmation de synthétiseur (1-10)
 Robbie Buchanan – piano électrique (1, 4, 6, 7), synthétiseurs (1, 5, 6, 8, 9), basse Moog (1, 6), arrangements rythmiques (1, 5, 6, 8, 9), piano acoustique (5, 9), programmation LinnDrum (6)
 Jorge Dalto – piano acoustique (1), piano électrique (10)
 Kashif – claviers , Synclavier 2 , synthétiseurs , basse Moog , batterie , claquements de doigts , chœurs , arrangements rythmiques
 James Newton Howard – claviers (3), synthétiseurs (3), arrangements (3), arrangements de cordes (3)
 David Paich – claviers (3), synthétiseurs (3), arrangements (3), arrangements de cuivres (3)
 Greg Phillinganes – synthétiseur supplémentaire (3)
 Steve Porcaro – synthétiseur supplémentaire(3)
 Peter Cannarozzi – synthétiseurs (4, 10)
 Richard Tee – piano électrique (5)
 Will Lee - guitare basse (1, 4, 5, 8, 9)
 Nathan East – guitare basse (3)
 Anthony Jackson – guitare basse (7)
 Marcus Miller – guitare basse (10)
 Steve Ferrone – batterie (1, 6, 9)
 Leslie Ming – batterie (2)
 Jeff Porcaro – batterie (3)
 Carlos Vega – batterie (4, 7, 8)
 Steve Gadd – batterie (5)
 Steve Jordan – batterie (10)
 Sammy Figueroa – percussions (1, 4)
 Bashiri Johnson – percussions (2)
 Stephen Benben – claquements de doigts (2)
 Lenny Castro – percussions (3)
 Michael Brecker – saxophone ténor (1, 6, 10)
 Lewis Del Gatto - saxophone baryton (1, 6, 10)
 David Sanborn – saxophone alto (6)
 Tom Malone – trombone (1, 3, 6, 10)
 Alan Raph – trombone (1, 3, 6, 10)
 Randy Brecker – trompette (1, 3, 6, 10), arrangements de cuivres (1, 6)
 Jon Faddis - trompette (1, 3, 6, 10)
 Jerry Hey – bugle (3), arrangement de cuivres (3)
 Paul Lawrence Jones III – arrangements vocaux (2)
 Marty Paich – arrangements de cordes (3)
 Lee Holdridge – arrangement de cordes (5)
 Arif Mardin – arrangements BGV (6), arrangements rythmiques (6), arrangements de cordes (7, 9), arrangements de synthétiseur (8), arrangements de cor (10)
 Endre Granat – violon solo (3, 5, 7, 9)
 Gene Orloff – violon solo (3, 5, 7, 9)
 Jonathan Abramowitz – cordes (3, 5, 7, 9)
 Julien Barber – cordes (3, 5, 7, 9)
 Alfred Brown – cordes (3, 5, 7, 9)
 Frederick Buldrini – cordes (3, 5, 7, 9)
 Ted Hoyle – cordes (3, 5, 7, 9)
 Harold Kohon – cordes (3, 5, 7, 9)
 Harry Lookofsky – cordes (3, 5, 7, 9)
 Guy Lumia – cordes (3, 5, 7, 9)
 Joe Malin – cordes (3, 5, 7, 9)
 Richard Maximoff – cordes (3, 5, 7, 9)
 Gerald Tarack – cordes (3, 5, 7, 9)
 Emanuel Vardi – cordes (3, 5, 7, 9)
 Marilyn Wright – cordes (3, 5, 7, 9)
 Richard Young – cordes (3, 5, 7, 9)
 Fred Zlotkin – cordes (3, 5, 7, 9)
 Mark Stevens – chœurs (1-10)
 B.J. Nelson – chœurs (2)
 Brenda White King – chœurs (2)
 Lillo Thomas – chœurs (2)
 Babi Floyd – chœurs (3)
 Hamish Stuart – chœurs (3, 6), arrangements BGV (6)
 Zachary Sanders – chœurs (3)
 Chaka Khan – chœurs (4)
 Diva Grey – chœurs (8)
 Lani Groves – chœurs (8)
 Robin Clark – chœurs (8)
 Vicki Randle – chant principal (9)

 Production
 Producteur – Arif Mardin
 Coproducteur (2) – Kashif
 Ingénieur adjoint - Michael O'Reilly
 Coordination du projet – Chrissy Allerdings, Frank DeCaro et Lu Sneed.
 Direction artistique – Simon Lévy
 Conception - Laura LiPuma
 Photographie - Jean Pagliusso
 Direction et management - Ken Fritz et Dennis Turner
 Enregistrement supplémentaire par John Agallo, Danny Caccavo, Bill Dooley, Jay Messina et Bobby Warner.
 Pistes 1, 2 & 4-10 enregistrées par Jeremy Smith
 Pistes 1 & 3-10 mixées par Jeremy Smith et Michael O'Reilly
 Piste 2 enregistrée et mixée par Michael O'Reilly, assisté de Stephen Benben.
 Piste 3 enregistrée par Gary Skardina, assisté de Randy Burns et Robert Feist.
 Masterisé par George Marino au Sterling Sound (New York, NY).

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications
{| class="wikitable sortable"
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-

|-

Notes et références

Album de George Benson
Album musical sorti en 1983
Album publié par Warner Records
Album numéro un au Billboard Top Jazz Albums
Album certifié disque d'or aux États-Unis
Album certifié disque de platine au Royaume-Uni
Album de soul

In Your Eyes (album de George Benson)


الملك المعظم شرف الدين عيسى بن سيف الدين أحمد الأيوبي (576- 624 هـ / 1180 م – 1227 م) سلطان دمشق من سلاطين الأيوبيين بدمشق (615 – 624 هـ / م1218 – 1227 م) وهو ابن الملك العادل شقيق صلاح الدين الأيوبي، حكم دمشق، كان عاملا بالفقه والشعر، وخلف أثاراً كثيرة بدمشق منها المدرسة المعظمية وابنية أخرى في عاصمة دولته دمشق، له كتاب في العروض وديوان شعر.

مراجع

أحناف
أكراد في القرن 13
أيوبيو دمشق
ماتريدية
مسلمون سنة سوريون
مسلمون عاصروا الحملة الصليبية الخامسة
مواليد 1176
مواليد في القاهرة
وفيات 1227
وفيات 624 هـ
وفيات في دمشق

المعظم عيسى بن العادل


Religión nórdica, religión escandinava o religión germánica puede referirse a:
Mitología nórdica o escandinava
Paganismo nórdico o germánico -véase también :de:Germanische Religion-
Paganismo anglosajón -:en:Anglo-Saxon paganism-
Ásatrú, un revival religioso (también conocido como Norsk sed -tradición nórdica-, Forn sed -antigua tradición-, Vanatrú -culto a dioses Vanir-, Vor Sed -nuestra tradición-, Teodish -fe anglosajona- u Odinismo -por el dios Odín-).
El cristianismo, desde la cristianización producida entre los siglos IV y XI, es la religión de los pueblos nórdicos, escandinavos o germánicos (cristianismo nórdico, cristianismo escandinavo y cristianismo germánico)
Las distintas situaciones religiosas de los países nórdicos, escandinavos o germánicos en la actualidad:

Suecia#Religión
Dinamarca#Religión
Noruega#Religión
Islandia#Religión
Alemania#Religión
Austria#Religión
Suiza#Religión
Reino Unido#Religión
Países Bajos#Religión

Religión germánica


Kršla je bila zgrada osmanskog zatvora u Donjoj Tuzli.

Povijest
Podignuta je 1850. godine, na mjestu prve zgrade donjotuzlanskog zatvora, čiji točan izgled nije poznat. Nalazila se na mjestu između Glazbene škole i bivšeg Doma zdravlja. U Kršli su kazne izdržavale osuđene osobe iz Tuzle i pobunjenici protiv osmanske vlasti iz bližih krajeva, poput Posavine i Semberije te njihovi jataci s Majevice odnosno ljudi izvan donjotuzlanskog kadiluka. Zatvor je imao veliko ognjište. Zatvorenici su na njemu pripravljali jelo od hrane koju su im donijele njihove obitelji. Za vrijeme velikih vjerskih blagdana poput Bajrama i Božića, zatvorenici su smjeli od građana primati darove u namirnicama. Kažnjenici osuđeni zbog lakših prekršaja smjeli su izaći iz zatvora. Dolaskom Austro-Ugarske, Kršla je pretvorena u konjušnicu. Godine 1905. Kršla je srušena, a na njenom je mjestu sagrađena Gimnazija. Kršla je korištena sve do konca 19. stoljeća i izgradnje novog Okružnog zatvora nazvanog po njemačkom projektantu Stocku. Zgrada Štok postoji i danas.

Izvori

Građevine u Tuzli

Kršla


Magnus Mattsson (født 25. februar 1999) er en dansk fodboldspiller, der spiller for NEC Nijmegen.

Magnus Mattsson har også spillet flere kampe for ulandsholdene i Danmark, hvor han fik debut for Danmark med Danmarks U/18-hold.

Klubkarriere
Mattsson startede sin karriere i den lille klub ved Silkeborg, ØBG Silkeborg. Her spillede han, indtil han i 2012 skiftede fra ØBG Silkeborg til Silkeborg IF i en alder af 13 år. Han har der i en lang periode spillet masser af kampe på Silkeborg IF's U-hold, hvor han startede på U14-holdet.

Silkeborg IF
Han fik sin debut for Silkeborg IF's førstehold i Superligaen den 27. august 2017 på Jysk Park mod Hobro IK.

Han startede videre inde i pokalfinalen i DBU Pokalen, hvor Magnus Mattsson og Silkeborg IF skulle op mod Brøndby IF. Kampen endte med en 3-1 sejr til Brøndby IF. Kampen blev spillet i Telia Parken. Silkeborg IF rykkede nogle måneder efter kampen mod Brøndby IF i pokalfinalen ned i NordicBet Liga.

Magnus Mattsson blev i år 2018 valgt som årets spiller i Silkeborg IF.

Karrierestatistik
STATS 18/19:

Landsholdskarriere
Magnus Mattsson har endnu ikke opnået en A-landskamp for Danmark. Mattsson har dog fået en del minutter i benene for de danske U-landshold, hvor det i alt er blevet til 10 kampe og 1 mål.

Personlige forhold
Han er storebror til fodboldspilleren og tidligere holdkammerat Pelle Mattsson som spiller for Silkeborg IF, mens hans far Joakim Mattsson er cheftræner, og han har tidligere været assistenttræner i Silkeborg IF, Randers FC og Odense Boldklub. Mattsson har bl.a. trænet Christian Eriksen i Odense Boldklub, da han var træner der.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Silkeborg IF
Fodboldspillere fra Danmark

Magnus Mattsson


Helmut Aurel Crous (* 15. November 1913 in Aachen; † 8. Juli 1993 ebenda) war ein deutscher Journalist und Sammler. Darüber hinaus war er als Präsident des Aachener Karnevalsvereins (AKV) bedeutender Förderer des Aachener Karnevals.

Leben
Nach dem Besuch des Kaiser-Wilhelm-Gymnasiums, dem heutigen Aachener Einhardgymnasium, begann Crous seine berufliche Laufbahn als freier Mitarbeiter bei den Aachener Zeitungsverlagen Der Volksfreund und die Aachener Post sowie ab 1936 im Düsseldorfer Droste-Verlag. Während des Zweiten Weltkrieges war er als Kriegsberichtserstatter in Frankreich und Ungarn tätig. Nach dem Krieg übernahm Crous eine Stelle als Redakteur bei der Aachener Volkszeitung, wo er später bis zu seinem Ruhestand im Jahr 1978 auch zum Ressortleiter der Lokalredaktion ernannt wurde.

Neben seinem hauptberuflichen Engagement leitete Crous von 1951 bis 1965 als Vorsitzender den Bezirksverband Aachener Presse, anschließend bis 1975 den Deutschen Journalistenverband (DJV) sowie als Präsident die Internationale Journalisten-Föderation (IJF) und war Mitglied in der von der Bundesregierung berufenen Bundes-Pressekommission.

Darüber hinaus gehörte Helmut A. Crous zu einem der Gründer des Aachener Verkehrsvereins, dem er als Mitglied und Archivar zeitlebens verbunden war. Langjährig war er als Vorsitzender des Deutschen Roten Kreuzes Aachen ehrenamtlich tätig.

Crous große private Leidenschaft war die Pflege des Brauchtums des Aachener Karnevals und der Heimatgeschichte. Am 8. Dezember 1947 trat er in den Aachener Karnevalsverein ein, organisierte im Jahr 1950 den ersten Rosenmontagszug nach dem Krieg und setzte sich im gleichen Jahr maßgeblich für die Wahl des ersten Ritters des Ordens wider den tierischen Ernst, James Arthur Dugdale, ein. Später gehörte er im AKV dem Elferrat an, wurde unter Jacques Königstein zum Vizepräsidenten gewählt und leitete den Verein von 1972 bis 1984 als Präsident. Anschließend ernannte man ihn zum Ehrenpräsidenten und übertrug ihm 1986 die karnevalistische Ehrendoktorwürde eines Dr. humoris causa. Darüber hinaus war er langjähriger Archivar des AKVs.

Seine während dieser Zeit verfassten annähernd 20 Publikationen beziehen sich neben seinen Veröffentlichungen im Zeitungswesen, sowohl auf Bereiche seiner Heimatstadt Aachen als auch auf karnevalistische Themen.

Helmut A. Crous fand seine letzte Ruhestätte auf dem Westfriedhof II in Aachen.

Sammlung Crous
Der Hang zur Heimatgeschichte führte bei Crous zu einer einzigartigen umfangreichen Sammlung historischer Werke ab dem 16. Jahrhundert bis zur Gegenwart. Mit der zweibändigen Ausgabe des Bandes Aachener Wappen und Genealogien von Hermann Friedrich Macco begann 1948 seine Sammlerleidenschaft. Durch Zukäufe und Schenkungen umfasste seine bis zu seinem Tode auf rund 4.500 Publikationen angewachsene Privatbibliothek Archiv- und Präsenzbibliothek mit Literatur zur Lokalgeschichte Aachens und der Region, Handschriften, biografischem Material, Bildbänden, Katalogen, Jahrbüchern, Dissertationen, Festschriften von Firmen, Schulen oder Vereinen, Zeitungen und Zeitungsausschnitte sowie etwa 390 Aquarelle, Kupferstiche und Grafiken. Das älteste Buch stammt aus dem Jahr 1521, der älteste Kupferstich aus dem Jahr 1572. Insgesamt werden innerhalb der Sammlung 393 Schriften als besonders wertvoll eingestuft.

Als Sammlung Crous vermachte Helmut A. Crous seine Privatbibliothek im Jahr 1993 dem AKV, die seit 1996 ihren Sitz im Alten Kurhaus hat und als Gemeinnützige GmbH geführt wird. Der Erhalt und die Pflege dieser Sammlung werden durch Benefizveranstaltungen und Spenden von Förderern und Sponsoren finanziert und sie ist öffentlich zugängig. Geplant und im Aufbau sind sowohl eine Ansichtskartensammlung als auch ein Film- und Tonarchiv.

Seit 2012 vergibt die Sammlung Crous jährlich den AKV-Sammlung Crous Geschichtspreis für Projekte zur Erforschung der Geschichte der Stadt Aachen oder der Euregio Maas-Rhein. Die eingereichten Beiträge werden vom Historischen Institut der RWTH Aachen wissenschaftlich bewertet.

Ehrungen
 1970: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland
 1980: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Schriften
 Karneval in Aachen, wie er wurde, wie er war, wie er ist – Aachener Karnevalsverein, gegr. 1859. 1859–1959. Närrische Kur seit 1133, von der Lohe, Aachen 1959.
 Hermann Weisweiler (Foto): Aachen ein photographisches Skizzenbuch. 3. Auflage. Greven, Köln 1974, ISBN 3-7743-0056-9.
 Aachen – mehrsprachiger Bildband mit einem Stadtrundgang und Fototips für Amateure. Deutsch, Französisch, Englisch, Niederländisch. Fromm, Osnabrück 1962.
 Hermann Weisweiler (Foto): Eifel, Ardennen. Ein Garten Europas. Un jardin d'Europe. Greven, Köln 1964, .
 (zusammen mit Helmut Falter): Festschrift zum einhundertfünfzigjährigen Bestehen der J. A. Mayer'schen Buchhandlung 1817–1967. J. A. Mayer, Aachen 1967.
 Aachen, so wie es war. Droste, Düsseldorf 1971.
 Alte Aachener Stadtansichten. 16. bis 19. Jh.
Band 1: Mayer, Aachen 1971, ISBN 3-7700-0256-3.
Band 2: Mayer, Aachen 1979, ISBN 3-7700-0540-6.
 Wider den tierischen Ernst. Reden aus dem Aachener Vogelkäfig. Langen-Müller, München / Wien 1980, ISBN 3-7844-1807-4.
 Alaaf Oche en wenn et versönk. Die Fastnacht in Aachen im Lauf der Jh. 1859–1984. 125 Jahre Aachener Karnevals-Verein. AKV, Aachen 1984, ISBN 3-923773-02-1.
 Hundert Jahre Bäcker-Innung in der Printenstadt Aachen. Deutmann Aachen, 1986.

Weblinks

 Helmut A. Crous – Ein stadthistorischer Sammler aus Leidenschaft

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Bibliophiler
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Aachener Karneval
Person (Medien, Aachen)
Deutscher
Geboren 1913
Gestorben 1993
Mann

Helmut A. Crous


Abdouraman Hamadou Babba est un dirigeant du football au Cameroun. Il a été membre de la Fécafoot et président de l'Etoile Filante de Garoua.

Biographie

Enfance, éducation et débuts

Carrière

Abdouraman Hamadou est connu pour les différents recours auprès du tribunal arbitral du sport qui ont conduit à plusieurs annulations de processus électoraux et dissolutions des équipes dirigeantes de la Fécafoot. Il déclare avoir déconseillé à Samuel Eto'o de se présenter comme candidat à la présidence de la Fécafoot.

Il fait partie de l'équipe dirigeante du club de football étoile filante de Garoua. Et il a bâti, au cours des années, la réputation d'être un acteur du monde sportif qui est au fait des rouages, de la juridiction et des textes légaux du sport international.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Fédération camerounaise de football

Liens externes

Personnalité camerounaise liée au sport

Abdouraman Hamadou


සෙනෙට් සභාව යනු සෝල්බරි කොමිෂන් සභාව විසින් 1947 දී පිහිටුවන ලද ලංකාවේ (දැන් ශ්‍රී ලංකාව ) පාර්ලිමේන්තුවේ ඉහළ මන්ත්‍රී මණ්ඩලයයි. සෙනෙට් සභාව පත් කරන ලද මන්ත්‍රීන් සෘජුව තේරී පත් වූවාට වඩා වක්‍ර ලෙස තේරී පත් විය. එය කොළඹ කොටුවේ පැරණි ව්‍යවස්ථාදායක සභා ගොඩනැගිල්ලේ තැන්පත් කර තිබූ අතර 1947 නොවැම්බර් 12 වැනි දින ප්‍රථම වරට රැස්විය. 1972 මැයි 22 වැනි දින ශ්‍රී ලංකාවේ නව ජනරජ ව්‍යවස්ථාව සම්මත කිරීමට පෙර සෝල්බරි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ අටවැනි සංශෝධනය මගින් සෙනෙට් සභාව 1971 ඔක්තෝබර් 2 දින අහෝසි කරන ලදී. 2010 දී සෙනෙට් සභාව නැවත හඳුන්වා දීමට යෝජනා විය.

ඉතිහාසය

ආරම්භය
සෝල්බරි කොමිසමේ නිර්දේශ මත 1947 දී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලය ලෙස පිහිටුවීය. මෙහි ආකෘතිය එක්සත් රාජධානියයේ ආකාරයට විය. It was a thirty-member Senate where the members where appointed rather than elected. One of its fundamental aims was to act as a revising chamber by scrutinizing or amending bills that had been passed by the House of Representatives. This was intended to act as a stopgap barrier to prevent the government in power trying to rush through important legislations without giving adequate time to consider such legislations.[2]

Abolition
The leftist parties of Ceylon and other republicans considered the Senate, with half its members being appointed by the British monarch's representative – the Governor General – to be one of the last vestiges of colonial rule. The Senate had also been dominated by the United National Party since its creation. Soon after the United Front, an alliance consisting of the Sri Lanka Freedom Party, the main opposition party, and the leftist parties, came to power as a result of the May 1970 election, found that the Senate was controlled by the opposition party. The United Front government faced the possibility of their legislation been delayed in the upper house and it would take 27 months before it could appoint a majority of its members into the Senate with the retirement of sitting Senators. Therefore, it brought in a parliamentary bill to abolish the Senate. The bill's second reading was passed by the House of Representatives on 21 May 1971.[3] The Senate met for the last time on 28 September 1971.[3] The Ceylon (Constitution and Independence) Amendment Act, No. 36 of 1971 received Royal Assent on 2 October 1971, becoming the eighth amendment to the Soulbury Constitution.[3] The Senate was abolished in 1971 after nearly 24 years of existence. A unicameral parliamentary system was introduced with the adaptation of the Republican Constitution of Sri Lanka in 1972.

Recent developments
Recently there have been consideration into the reintroduction of a senate into the Parliament of Sri Lanka. The United People's Freedom Alliance Government, led by Mahinda Rajapaksa, is exploring possibilities to change the existing parliamentary system significantly. The government proposes that the new Senate will have around 45% of the members from the Parliament and the remaining 55% to be appointed by the president, taking the recommendations of the religious leaders and other distinguished personalities of the civil society. Therefore, the proposed Senate will have a total of 65 members, 28 Sinhalese and the rest, 37, would be appointed from minority communities, professionals and other intellectuals.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ රජය

ලංකාවේ සෙනට් සභාව


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1906:

فردي رجال

 لورنس دوهيرتي هزم  فرانك رايسيلي. النتيجة: 6-4 4-6 6-2 6-3

فردي سيدات

 دوروثيا دوجلاس هزمت  ماي سوتون. النتيجة: 6-3, 6-4

مراجع

بطولة ويمبلدون 1906
أحداث 1906 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1906 الرياضية
أحداث يونيو 1906 الرياضية
كرة المضرب في 1906

بطولة ويمبلدون 1906


1964 ජුලි 1 දින යාපනය චාවකච්චේරි මිරුසුවේලිහි උපන් එස්. පී. තමිල්සෙල්වම්, නොහොත් පරමු තමිල්සෙල්වම් කොටි සංවිධානයට බැදී ඇත්තේ 1983 අගෝස්තු 24 දිනයි. මොහුගේ අනුවර්ත නාමය වන්නේ දිනේෂ් ය. 1993 යාල්දේවී මෙහෙයුමේදී මොහුගේ කකුල කැඩී ඇත. 2007 නොවැම්බර් 2 දින අලුයම 6 ට කිලිනොච්චියේ තුරිවයිආරු හීදී ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව විසින් එල්ල කල ගුවන් ප්‍රහාරයෙන් මොහු මියගියේය.

2007 මරණ

එස්. පී. තමිල්සෙල්වන්


Günümüzde KOBİ tanımı sadece üretim sektörünü değil, aynı zamanda tüm hizmet sektörünü de kapsamaktadır.
Bu aynen Kalite Güvence Sistemlerinin öncelikle üretim sektöründe başlayıp, sonradan hizmet sektörüne de yayılması gibidir.

Küçük ve orta ölçekli işletmeler (KOBİ'ler), personel ve gelir sayılarının belirli sınırların altında olduğu işletmelerdir. "KOBİ" kısaltması, Dünya Bankası, Avrupa Birliği, Birleşmiş Milletler ve Dünya Ticaret Örgütü gibi uluslararası organizasyonlar tarafından kullanılır.

Herhangi bir ulusal ekonomide, KOBİ'ler bazen büyük şirketleri büyük ölçüde geçebilir ve daha fazla insanı istihdam edebilir.
 Örneğin, Avustralya'daki KOBİ'ler tüm Avustralya işletmelerinin %98'ini oluşturur, toplam GSYİH'nin üçte birini üretir ve 4.7 milyon kişiyi istihdam eder. Şili'de, 2014 ticaret yılında firmaların %98.5'i KOBİ olarak sınıflandırılmıştır. Tunus'ta, sadece kendi hesabına çalışan işçiler toplam tarım dışı istihdamın yaklaşık %28'ini oluştururken, 100'den az çalışana sahip firmalar toplam istihdamın yaklaşık %62'sini oluşturur. ABD'deki KOBİ'ler ABD'deki tüm işlerin yarısını oluşturur, ancak sadece GSYİH'nin %40'ını üretir.

Gelişmekte olan ülkeler genellikle küçük ve orta ölçekli işletmelerin daha büyük bir payını barındırır. KOBİ'ler aynı zamanda birçok ekonomik sektörde yeniliği ve rekabeti teşvik etmekten sorumludur. Büyük şirketlerden daha fazla yeni iş yaratmalarına rağmen, KOBİ'ler aynı zamanda iş kaybının/çekilmenin çoğunluğunu da yaşarlar. KOBİ'ler ayrıca görece küçük organizasyonlar oldukları için daha hızlı aksiyon alabilmekte ve değişimlere ayak uydurabilmektedirler. Ancak küçük organizasyonların yüksek maliyetli yatırımları yapmakta yaşadıkları zorluklar, özellikle yapay zeka gib konularda dönüşüm ve inovasyon çalışmaları önünde engeller oluşturmaktadır.

Genel Bakış

KOBİ'ler, ekonomik ve sosyal nedenlerden dolayı önemlidir, çünkü sektörün istihdamdaki rolü göz önüne alındığında bu geçerlidir. KOBİ'ler, büyüklükleri nedeniyle genellikle CEO'ları, yani İcra Kurulu Başkanları tarafından yoğun bir şekilde etkilenir. KOBİ'lerin CEO'ları genellikle KOBİ'lerin kurucuları, sahipleri ve yöneticileridir. Bir KOBİ'deki CEO'nun görevleri, büyük bir şirketin CEO'sununkilere benzer: CEO, zamanını, enerjisini ve kaynaklarını stratejik olarak yönlendirmesi gereken kişidir. Genellikle CEO, KOBİ'yi geliştiren stratejist, savunucu ve liderdir veya işin başarısının başlıca nedenidir.

Çalışan düzeyinde, Petrakis ve Kostis (2012), küçük ve orta ölçekli işletmelerin sayısındaki kişiler arası güven ve bilginin rolünü incelemektedir. Bilginin KOBİ sayısını olumlu etkilediği sonucuna varırlar, ki bu da kişiler arası güveni olumlu etkiler. Gözlemler, kişiler arası güvenin KOBİ sayısını etkilemediğini göstermektedir. Bu nedenle, bilgi geliştirme KOBİ'leri güçlendirebilirken, kişiler arası güven, KOBİ sayısı daha fazla olduğunda toplumda yaygın hale gelir.

KOBİ'ler için farklı zorluklar olmakla birlikte, genelde KOBİ'lerin büyük ölçekli işletmelerden en çok ayrıldığı konular aşağıdaki şekilde sıralanabilir :
 İşletme sahiplerinin genelde çok az eğitimi ve yönetim tecrübesi bulunması.
 Finansal kaynaklara sınırlı erişim imkanı.
 Yeniliklere ve teknolojik gelişmelere erişim imkanında kısıtlar.
 Uluslararası pazarlara erişimde yaşanan kısıtlar.
 Yetersiz üretkenlik seviyesi.
 Yetersiz iş birlikteliği ve işletmeler arası yardımlaşma.

Türkiye'de KOBİ'ler
KOBİ (Küçük ve Orta Büyüklükteki İşletmeler), "250 kişiden az yıllık çalışan istihdam eden ve yıllık net satış hasılatı ya da mali bilançosu 250 milyon lirayı aşmayan ve yönetmelikte mikro işletme, küçük işletme ve orta büyüklükteki işletme olarak sınıflandırılan ekonomik birimler." olarak tanımlanmıştır.

Türkiye'de 1997 yılı itibariyle, işletmelerin %99,2'si KOBİ olarak sınıflandırılmakta iken, bu oran 2021 yılı itibariyle %99,7 olarak raporlanmıştır.

KOBİ işletmeler KOSGEB  adı verilen devlet kuruluşuna bağlı ve bu kuruluş aracılığıyla devletin sunduğu birçok hibe ve destekten faydalanmaktadır. Bu teşviklerin genel amacı iş hacmini genişletmek ve ekonominin geniş bir parçası olan KOBİ'lerle doğru orantıda büyüyen bir ekonomi elde etmektedir. KOBİ'lerin uzun seneler nesillerden nesillere devam edebilecek bir yapıya ulaşması için kurumsallaşmaları gerekmektedir.

Kaynakça

 Küçük ve Orta Büyüklükteki İşletmelerin Tanımı, Nitelikleri ve Sınıflandırılması Hakkında Yönetmelik

Türlerine göre şirketler
İş

KOBİ


The German Shorthaired Pointer is a breed of medium-sized pointing dog developed in nineteenth century Germany. It is energetic and powerful, with strong legs and great endurance. It is a versatile all-purpose gun dog suitable for hunting and retrieving on both land and water, with a strong drive to find and chase game. It may also be kept as a companion dog, though as a high-energy sporting dog, it requires significant amounts of exercise.

German Shorthaired Pointers have a short coat that comes in various combinations, generally a mix of liver and white. They have moderately long floppy ears set high on the head. Longer, broad, and strong, muzzles allow retrieval of heavier game. The dog's profile should be straight or strongly Roman nosed; any dished appearance to the profile is incorrect according to breed standards. Their eyes are generally brown, with darker ones being desirable; yellow or "bird of prey" eyes are a fault. The tail is commonly docked, although that is now prohibited in some countries. In competition, they are penalized if the tail is curved either up or down while the dog is moving. When the GSP is in classic point stance, the tail should be held straight out from the body, forming a line with the pointing head and body. Like all German pointers, GSPs have webbed feet, and are known for going after waterfowl in the water.

The German Shorthaired Pointer is a member of the Sporting Group. In 2016, CJ, a three-year-old German Shorthaired Pointer, won the Best in Show award at the 140th Westminster Kennel Club Dog Show.

Appearance

The German Shorthaired Pointer's coat is short and flat with a dense undercoat protected by stiff guard hairs, making the coat water resistant and allowing the dog to stay warm in cold weather. That allows the dog to be an agile hunter, with high performance in both field and water. The coat can be a dark brown with some lighter brown colors, referred to as "liver" (incorrectly as "chocolate" or "chestnut"), black (although any area of black is cause for disqualification in American Kennel Club-sanctioned shows), white, liver roan, or liver and white.

Health

Most German Shorthaired Pointers are tough, healthy dogs, but the breed can be subject to a number of hereditary disorders due to their breeding. Some of these health disorders include, hypothyroidism, hip dysplasia, osteochondrosis dissecans (OCD), pannus, progressive retinal atrophy (PRA), epilepsy, skin disorders and cancerous lesions in the mouth, on the skin and other areas of the body. As with other breeds, un-spayed female GSPs are prone to breast cancer. This risk is reduced if they are spayed.

A genetic form of lupus, termed exfoliative cutaneous lupus erythematosus (ECLE) has also been recognized in German shorthaired pointer dogs.

Care

The GSP has a median lifespan of 9 years in a Danish survey and 12 years in a UK survey. In the UK survey about 1 in 8 lived to >15 years with the longest lived dog living to 17 years.

History

German Hunters spent generations cross different breeds until the GSP came during the 1800s. They were very successful to the point that they are among the top-winning breeds in competitive hunting events. According to the American Kennel Club, it is likely that the GSP is descended from a breed known as the German Bird Dog, which itself is related to the Old Spanish Pointer introduced to Germany in the 17th century. It is also likely that various German hound and tracking dogs, as well as the English Pointer and the Arkwright Pointer also contributed to the development of the breed. However, as the first studbook was not created until 1870, it is impossible to identify all of the dogs that went into creating this breed. The breed was officially recognized by the American Kennel Club in 1930. World War II affected the breeding of GSP. Toward the end of the war many of the breeders hid their gold, diamonds, their GSPs and more. Then the best dogs were sent to Yugoslavia for safe keeping. Today the GSP ranks 19th among the 155 breeds and it varieties recognized by the AKC.

Current uses

Like the other German pointers (the German Wirehaired Pointer and the less well-known German Longhaired Pointer), the GSP can perform virtually all gun dog roles. It is pointer and retriever, an upland bird dog and water dog. The GSP can be used for hunting larger and more dangerous game. It is an excellent swimmer but also works well in rough terrain. It is tenacious, tireless, hardy, and reliable. German Shorthaired Pointers are proficient with many different types of game and sport, including trailing, retrieving, and pointing pheasant, quail, grouse, waterfowl, raccoons, possum, and even deer.
German Shorthaired Pointers are still currently used as versatile hunting and gun dogs. With their high intelligence and athleticism the German Shorthaired Pointer performs well in many AKC sports such as Agility, Dock Diving, and Obedience. German Shorthaired Pointers are also used in law enforcement for nosework such as the detection of illicit substances.

References

Further reading

 Alderton, David (1984). The Dog. Quill Publishing; Chartwell Books. .
 Barnes, Duncan (ed.) (1983). The AKC's World of the Pure-Bred Dog. Nick Lyons Books. .
 Brown, Joan (1996). Simon the Pointer. Viking US. .
 Cunliffe, Juliette (2004). The Encyclopedia of Dog Breeds. Parragon Publishing. .
 Ellis, Mel (1985). Run, Rainey, Run. Top Dogs: Northword Publishing. .
 Fogle, Bruce, DVM (2000). The new Encyclopedia of the Dog. Doring Kindersley (DK). .

 Marder, Amy, VMD (2004). The Complete Dog Owner's Manual. Fog City Press. .
 Maxwell, C Bede (1982) "The New German Shorthaired Pointer" Howell Book House.  .
 Palmer, Joan (1994). The Illustrated Encyclopedia of Dog Breeds. Wellfleet Press. .
 Rollston, Dr. Christopher A. "A Brief History of the German Shorthair (Deutsch Kurzhaar)."  _Shorthair Journal_ Volume 7 Issue 6 (2006):8-10.
 Schuler, Elizabeth Meriwether (ed.) (1980). Simon & Schuster's Guide to Dogs. Fireside: Simon and Schuster. .

Dog breeds originating in Germany
FCI breeds
Gundogs
Pointers

German Shorthaired Pointer


Fengjie léase Feng-Chié (, pinyin: Fèngjié xiàn) es un condado bajo la administración del municipio de Chongqing, en el centro de la República Popular China. Se ubica a a unos kilómetros arriba de la presa de las tres gargantas más exactamente a 31º03'N y 109º31'E. Su área es de 4098 km² y su población en 2007 era de 1 millón.

Administración
La ciudad-condado de Fengjie se divide en 16 poblados, 10 villas ,368 pueblos y 16 juntas.

Geografía
El condado Fengjie está ubicado en el noreste de Chongqing, limitando con Wushan al este , la provincia de Hubei al sur, al oeste con el condado Yuyang y al norte con el condado Wuxi.

Economía
El área de tierra cultivada es de 58 933 ha. y con una superficie per cápita de 0,85mu. La economía esta en el puesto 25 de 40 en la municipalidad de Chongqing. En 2007, el ingreso neto per cápita de los campesinos en Fengjie fue de 2717 yuanes.

La mano de obra migrante constituye también una parte importante del ingreso familiar para los residentes rurales locales. En algunas familias, todos los miembros son trabajadores migrantes. Sus principales ocupaciones en las áreas urbanas cubren el funcionamiento de restaurantes, comercio minorista y las empresas privadas.

La agricultura juega un papel principal en la economía del condado, los principales cultivos en la zona son arroz, maíz, papa, camote, plantas , vegetales y animales como cerdos, ovejas, aves y pescado.

Aparte de la agricultura convencional, los cultivos comerciales también se lleva a cabo, tales como el cultivo del tabaco, naranjas, algodón, nueces y la cría de gusanos de seda.

Clima
La ciudad dispone de varios climas de acuerdo la altitud del terreno. El clima medio de la ciudad es de , a 600 m es de 16 °C, de 600m a 1000m es de 16 °C-13 °C, de 1000m a 1400 es de 13 °C-10 °C y más de 1400m es menor de 10 °C.

La temperatura extremas son de 40 °C y la más baja de -9 °C.

Con 287 días, libre de niebla , la precipitación media anual es de 1132 mm con 1639 horas de sol.

Cultura Popular
 Naturaleza Muerta Película de 2006 ambientada en este distrito.

Referencias

Enlaces externos

Condados del municipio de Chongqing

Fengjie


Dingdorf ist der Name folgender Orte:

 Dingdorf, Ortsgemeinde im Eifelkreis Bitburg-Prüm, Rheinland-Pfalz
 Dingdorf (Reisbach), Ortsteil des Marktes Reisbach, Landkreis Dingolfing-Landau, Bayern
 Dingdorf (Gemeinde Neumarkt), Ortschaft in der Marktgemeinde Neumarkt im Mühlkreis, Bezirk Freistadt, Oberösterreich

Dingdorf (Begriffsklärung)


تقوم بإنتاج العديد من الأفلام السينمائية، كما تقوم بعرض الأفلام في شاشاتها في البحرين، منافستها الوحيدة في البحرين هي شركة الدانة للسينما.

من إنتاجات الشركة:

 حكاية بحرينية
 زائر
 حاجز

شركات ترفيه

شركة البحرين للسينما


Joseph-Auguste Charlot est un compositeur français né le  à Nancy et mort le  à Sèvres.

Biographie
Joseph-Auguste Charlot naît le  à Nancy.

Il entre jeune au Conservatoire de Paris, où il obtient un  de solfège en 1838, un  de piano dans la classe de Pierre-Joseph-Guillaume Zimmerman en 1841, puis un  d'harmonie et d'accompagnement en 1842. Au sein de l'établissement, il étudie aussi la composition avec Michele Carafa.

Au concours du Prix de Rome, il obtient une mention honorable en 1846, un deuxième second grand prix en 1847, enfin, le premier grand prix en 1850 avec sa cantate Emma et Eginhard sur un texte d'Anne Bignan.

En 1851 et 1852, Joseph-Auguste Charlot est pensionnaire à la villa Médicis. Comme envois de Rome, il est notamment l'auteur d'une Messe solennelle (Kyrie, Gloria et Credo).

À son retour à Paris, intéressé par la scène mais ne trouvant pas d'auteur de livret, il devient accompagnateur puis chef de chant à l'Opéra-Comique pour gagner sa vie.

Le 28 octobre 1866, il est également reçu sociétaire des Concerts du Conservatoire en tant que chef de chant, en remplacement d'Eugène Vauthrot.

Il meurt à Sèvres le .

Œuvre
Comme compositeur, Joseph-Auguste Charlot est l'auteur de plusieurs mélodies, dont un recueil de dix publié par Hartmann à titre posthume qui contient le Géant, sur un texte de Victor Hugo, œuvre .

Il est aussi l'auteur de diverses réductions au piano d'ouvrages lyriques, notamment Le Housard de Berchini d'Adolphe Adam, Le Pardon de Ploërmel de Giacomo Meyerbeer, Lalla-Roukh de Félicien David ou L'Ours et le Pacha de François Bazin.

Références

Liens externes

Compositeur français de la période romantique
Prix de Rome en composition musicale
Naissance en janvier 1827
Naissance à Nancy
Décès en juillet 1871
Décès à Sèvres
Décès à 44 ans

Joseph-Auguste Charlot


In glaciology, an ice sheet, also known as a continental glacier, is a mass of glacial ice that covers surrounding terrain and is greater than . The only current ice sheets are in Antarctica and Greenland; during the Last Glacial Period at Last Glacial Maximum, the Laurentide Ice Sheet covered much of North America, the Weichselian ice sheet covered Northern Europe and the Patagonian Ice Sheet covered southern South America.

Ice sheets are bigger than ice shelves or alpine glaciers. Masses of ice covering less than 50,000 km2 are termed an ice cap. An ice cap will typically feed a series of glaciers around its periphery.

Although the surface is cold, the base of an ice sheet is generally warmer due to geothermal heat. In places, melting occurs and the melt-water lubricates the ice sheet so that it flows more rapidly. This process produces fast-flowing channels in the ice sheet — these are ice streams.

The present-day polar ice sheets are relatively young in geological terms. The Antarctic Ice Sheet first formed as a small ice cap (maybe several) in the early Oligocene, 33.9-23.0 Ma, but retreated and advanced many times until the Pliocene, 5.33-2.58Ma, when it came to occupy almost all of Antarctica. The Greenland ice sheet did not develop at all until the late Pliocene, but apparently developed very rapidly with the first continental glaciation. This had the unusual effect of allowing fossils of plants that once grew on present-day Greenland to be much better preserved than with the slowly forming Antarctic ice sheet.

Antarctic ice sheet

The Antarctic ice sheet is the largest single mass of ice on Earth. It covers an area of almost 14 million km2 (5.4 million mi2) and contains 30 million km3 of ice. Around 90% of the Earth's ice mass is in Antarctica, which, if melted, would cause sea levels to rise by . The continent-wide average surface temperature trend of Antarctica is positive and significant at >0.05 °C (0.09 °F)/decade since 1957.

The Antarctic ice sheet is divided by the Transantarctic Mountains into two unequal sections called the East Antarctic Ice Sheet (EAIS) and the smaller West Antarctic Ice Sheet (WAIS). The EAIS rests on a major land mass, but the bed of the WAIS is, in places, more than  below sea level. It would be seabed if the ice sheet were not there. The WAIS is classified as a marine-based ice sheet, meaning that its bed lies below sea level and its edges flow into floating ice shelves. The WAIS is bounded by the Ross Ice Shelf, the Filchner-Ronne Ice Shelf, and outlet glaciers that drain into the Amundsen Sea. This ice sheet is losing mass at an accelerating pace but it is unclear how much it will contribute to the rising sea level.

Greenland ice sheet

The Greenland ice sheet occupies about 82% of the surface of Greenland, and if melted would cause sea levels to rise by . Estimated changes in the mass of Greenland's ice sheet suggest it is melting at a rate of about  per year. These measurements came from NASA's Gravity Recovery and Climate Experiment satellite, launched in 2002, as reported by BBC News in August 2006.

Ice sheet dynamics

Ice movement is dominated by the motion of glaciers, whose activity is determined by a number of processes. Their motion is the result of cyclic surges interspersed with longer periods of inactivity, on both hourly and centennial time scales.

Predicted effects of global warming

The Greenland, and possibly the Antarctic, ice sheets have been losing mass recently, because losses by ablation including outlet glaciers exceed accumulation of snowfall. According to the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), loss of Antarctic and Greenland ice sheet mass contributed, respectively, about 0.21 ± 0.35 and 0.21 ± 0.07 mm/year to sea level rise between 1993 and 2003.

The IPCC projects that ice mass loss from melting of the Greenland ice sheet will continue to outpace accumulation of snowfall. Accumulation of snowfall on the Antarctic ice sheet is projected to outpace losses from melting. However, in the words of the IPCC, "Dynamical processes related to ice flow not included in current models but suggested by recent observations could increase the vulnerability of the ice sheets to warming, increasing future sea level rise. Understanding of these processes is limited and there is no consensus on their magnitude." More research work is therefore required to improve the reliability of predictions of ice-sheet response to global warming. In 2018, scientists discovered channels between the East and West Antarctic ice sheets that may allow melted ice to flow more quickly to the sea.

The effects on ice sheets due to increasing temperature may accelerate, but as documented by the IPCC the effects are not easily projected accurately and in the case of the Antarctic, may trigger an accumulation of additional ice mass. If an ice sheet were ablated down to bare ground, less light from the sun would be reflected back into space and more would be absorbed by the land. The Greenland Ice Sheet covers 84% of the island, and the Antarctic Ice Sheet covers approximately 98% of the continent. Due to the significant thickness of these ice sheets, global warming analysis typically focuses on the loss of ice mass from the ice sheets increasing sea level rise, and not on a reduction in the surface area of the ice sheets.

Until recently, ice sheets were viewed as inert components of the carbon cycle and were largely disregarded in global models. Research in the past decade has transformed this view, demonstrating the existence of uniquely adapted microbial communities, high rates of biogeochemical/physical weathering in ice sheets and storage and cycling of organic carbon in excess of 100 billion tonnes, as well as nutrients (see diagram).

Global ice sheet

Many or most of Solar System objects are icy. Particularly icy moons have global ice sheets. Earth might have had a global ice sheet as well in its past, during a phase called snowball Earth.

See also
Cryosphere
Quaternary glaciation
Wisconsin glaciation

References

Further reading

External links
 United Nations Environment Programme: Global Outlook for Ice and Snow
 http://www.nasa.gov/vision/earth/environment/ice_sheets.html

Sheet

Snow or ice weather phenomena
Sheet
Glaciology
Effects of climate change
Cryosphere

Ice sheet


An Schoenoxiphium lanceum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Kükenthal. An Schoenoxiphium lanceum in nahilalakip ha genus nga Schoenoxiphium, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoxiphium

Schoenoxiphium lanceum


Collier Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

* Collier Township (Arkansas)
 Collier Township (Pennsylvania)

Collier Township


Les « tombeaux Fraser » sont une nécropole située à dix kilomètres au nord-est d'Al-Minya, en Haute-Égypte. Elles se trouvent à environ deux kilomètres au sud du village de Tounah el-Gebel, qui était une ancienne carrière de calcaire.

Les sépultures taillées dans la roche datent des  et s de l'Ancien Empire.

Ces tombes ont été découvertes à l'automne 1853 par l'égyptologue allemand Heinrich Karl Brugsch et décrites pour la première fois par l'ingénieur civil britannique George Willoughby Fraser, dont le nom a été donné à ces tombes.

Les tombes appartiennent à une nécropole de trois kilomètres de long de l'ancienne ville de Mer-nefer(et) (également appelé Per-Imen-mAt-chent(j), TA-dehenet, ou Akoris). Les propriétaires des tombes étaient des intendants du domaine royal. Sous la , ils étaient prêtres d'Hathor dont il existe un temple dédié à Hathor à proximité.

Quatre des quinze tombes (numérotées) contiennent des statues et des hiéroglyphes sculptés datant de l'Ancien Empire. La plus importante des sépultures est la deuxième tombe qui est probablement celle de Ny-ka-Ânkh, qui a la forme d'un mastaba. La décoration de la petite et longue salle d'offrandes est constituée de statues de sa famille.

Une autorisation écrite ou un testament a été découvert dans la tombe de Ny-ka-Ânkh, indiquant .

Le Conseil suprême des Antiquités égyptiennes indique que de nombreuses tombes et ruines anciennes de Tounah el-Gebel sont accessibles au public. Les tombes Fraser sont ouvertes au public mais sont rarement visitées par les touristes, peut-être parce que le seul moyen d'y accéder est le taxi, avec une escorte policière, en raison de la sécurité renforcée dans la zone.

Notes et références

Index égyptologique
Nécropole de l'Égypte antique

Tombeaux Fraser


Albin may refer to:

Places
 Albin, Wyoming, US
 Albin Township, Brown County, Minnesota, US
 Albin, Virginia, US

People
 Albin (given name), origin of the name and people with the first name "Albin"
 Albin (surname)
Mononyms
 Albin of Brechin (died 1269), Scottish bishop
 Albin (rapper), real name Albin Johnsén, Swedish rapper
 Albin (singer), mononym of Albin Sandqvist, Swedish electronic and dance pop singer

Other
 Albin (meteorite), found in 1915 in Laramie County, Wyoming, United States
 Albin Countergambit, a chess opening
 Albin Polasek Museum and Sculpture Gardens, founded in 1961, located in Winter Park, Florida, US
 Albin Vega, a brand of yacht designed in Sweden
 Per Albin Line, folkloric name of a 500 kilometer long line of light fortifications erected during World War II around the coast of southern Sweden
 Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116, the intended given name of Albin Gustaf Tarzan Hallin
 Albin, a character in La Cage aux Folles (play) and its derivative works

See also
 Albinson (disambiguation)

Albin


Gerhard Heinrich Friedrich Otto Julius Herzberg PC CC FRSC FRS (født 25. december 1904, død 3. marts 1999) var en tysk-canadisk fysiker og fysisk kemiker. Han modtog nobelprisen i kemi i 1971 for sine "bidrag til viden om molekylers elektroniske struktur og geometri, særligt frie radikaler". Herzbergs arbejde omhandlede atom- og molekylespektroskopi. Han er kendt for at anvende disse teknikekr til at fastslå strukturen på både diatomiske og polyatomiske molekyler, inklusive frie radikaler, hvilket er vanskeligt at undersøge på andre måder, og den gemiske analyse af astronomiske objekter. Herzberg arbejdede som kansler på Carleton University i Ottawa, Ontario, Canada fra 1973 til 1980.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Canada
Nobelprismodtagere fra Tyskland
Nobelprismodtagere i kemi
Kemikere fra Tyskland
Kemikere fra Canada
Modtagere af Royal Medal

Gerhard Herzberg


Alexander Jensen (født 8. april 2000) er en dansk fodboldspiller, der spiller for den danske superligaklub Lyngby BK.

Ungdom
Alexander Jensen begyndte sin karriere i Lyngby BK.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub

Alexander Jensen


İbrahim Balaban (1921, Bursa - 9 Haziran 2019; Güngören, İstanbul), Türk ressam ve yazardır.

Yaşamı
1921'de Bursa - Seçköy, Osmangazi'de dünyaya geldi. Doğduğu köyün 3 yıllık okulunda eğitim gördü. 1937 yılının son günlerinde, henüz 16 yaşındayken hint keneviri yetiştirmek suçundan cezaevine girdi. Altı ay hapis ve 16,000 lira da para cezasına çarptırılan Balaban, serbest kaldıktan sonra para cezasını ödeyemeyince para cezası üç yıl mahkûmiyete çevrildi.  Yeniden girdiği cezaevinde kendini avutmak için resim çizmeye başladı. Yağlıboya alacak maddi imkanı olmadığı için resimlerini zeytinyağına batırdığı renkli kalemlerle yapıyordu. Cezasının bitmesine kısa bir süre kalmışken dört mahkûmun bıçaklı saldırısı ile yaralandı. Cezaevinden çıktıktan sonra babası Hüseyin Çavuş tarafından evlendirilen Balaban, bir tabanca edinip hasmını öldürünce  çıktıktan on ay sonra üçüncü kez cezaevine girdi. 1942 ile 1944 ve 1947 ile 1950 yılları arasını Bursa Cezaevi'nde geçirdi. Cezaevindeyken önce babası Hasan Çavuş'un cinayete kurban gittiği; daha sonra da doğumda karısının öldüğü ve çok kısa bir süre sonra da çocuğunun ölüm haberlerini aldı.Balaban, Bursa Cezaevi'nde şair Nâzım Hikmet'la tanıştı. Onun desteği ve ilgisi sayesinde resim yeteneği ortaya çıktı ve gelişti. "Şair Baba" dediği Nazım'dan, resmin yanı sıra felsefe, sosyoloji, ekonomi-politik konularında pratik bilgiler edindi; Orhan Kemal ile birlikte şairin öğrencileri oldular.

Balaban, 1950'de çıkan af yasası ile Nazım Hikmet ile birlikte serbest kaldı. Hapishane çıkışı kalacak yeri olmadığı için  Nâzım Hikmet'in annesi Celile Hanım'ın evine taşındı.  1951 yılında Askere alınan Balaban, 1952 yılında askerden dönünce köyüne giderek evlendi; bu evliliğinden iki oğlu ve bir kızı oldu.  1955 doğumlu oğlu Hasan Nazım Balaban da kendisi gibi ressam olmuştur.

İbrahim Balaban, ilk kişisel sergisini 1953'te İstanbul'da Fransız Kültür Merkezi'nde açtı. Sergi, sanat çevrelerinde ve basında ilgi gördü, elli dolayında tablosu satıldı.  Sanatçı, uzun süre kendi üslubuyla kırsal resim yaşamını resmetti.

1959 yılında heykeltıraş Vahi İncesu, Mata Kaya Tözge, Kemal İncesu, Avni Memedoğlu ve İhsan İncesu ile birlikte  'Yeni Dal Grubu' adı altında bir grup kurdu. Yeni Dal, D grubuna bir tepki olarak kurulmuş olan " Yeniler "grubunun bir devamı niteliğinde idi. Grup üyeleri, 1961 yılında açtıkları sergideki resimleri nedeniyle tutuklandılar, 50 gün sonra beraat ettiler. Grup, 1963 yılında dağıldı. Balaban, grup dağıldıktan sonra da resim yapmaya devam etti.

1979-1980 yıllarında Almanya ve Hollanda'da kişisel sergiler açtı. 1982-1985 arasında çeşitli resim dizileri gerçekleştirdi. Başlıca resim dizileri "Kaldırımlarda Dolaşanlar" ve "Göç", "üretenlerin Suretleri", "Çocukların Sevinci", "Anadolu Kadınları" adlarını taşır. "Geçmişin Masala Duruşu"  adlı sergisindeki resimlerde  Aşık Garip, Kerem ile Aslı, Leyla ile Mecnun, Ferhat ile Şirin gibi halk hikâyelerini, Karagöz ile Hacivat'ı, Nasreddin Hoca'yı işledi. Ressam, son olarak desen çalışmalarını 2005'te İstanbul'da sergiledi.  Bu desenler Balaban-Yaşamın Çizgileri / Desenler (Remzi Oğuz Yılmaz) adlı kitapta toplandı.

Balaban, 1960'lardan itibaren ressamlığının  yanı sıra anı-roman ve denemeler yayımlamıştır. 942-1944 ve 1947-1950 arasında yedi yıl süren Nâzım Hikmet'li günlerini  Şair Baba ve Damdakiler (1968) kitabında anlattı. İstanbul Şehir Tiyatroları'nda sahneye konan "Aslolan Hayattır" adlı tiyatro oyununda ve "Mavi Gözlü Dev : Nâzım Hikmet" adlı sinema filminde (Yönetmen: Biket İlhan) bu kitaptan alıntılar vardır. Ayrıca kitabı yazar Haldun Çubukçu tarafından oyunlaştırılmış  ve yönetmen Ayşe Emel Mesci tarafından sahneye konularak 2011 yılında Ankara Devlet Tiyatrosunda sahnelenmiştir.

Sanatçı 9 Haziran 2019'da Güngören, İstanbul'da tedavi gördüğü hastanede 98 yaşında ölmüştür. Cenazesi İstanbul'da Şişli Camii'nden kaldırılarak memleketi Bursa'ya gönderilerek memleketi Osmangazi ilçesine bağlı Seçköy'de defnedilmiştir.

Eserleri hakkında
Balaban, "Konu bir özdür, her öz kendi kabuğunu yapar. (Yani sanatsal biçimini oluşturur.) " kuramını ortaya koymuş ve sanatını bu kuram üzerine oturmuştur.

Resim eleştirmenleri kendisini "Anadolu insanının yaşamından ve halk efsanelerinden yola çıkarak toplumsal gerçekçi yapıtlar üreten ressam" olarak tanımlarlar. Balaban, sanat hayatını Dağınık, Nakışsı, Ağır Aksak, Oyuncaksı, Tutsak, Özgürlük gibi dönemlere ayırır. Önceleri köy yaşamının yoksulluğunu, köylü üretim araçlarını resmeden sanatçı, giderek destanlara, halk inançlarına, kahramanlarına, söylencelere, mitolojiye uzanır. Giderek kente göçü, kentteki yaşam ve demokrasi mücadelesini ele alır. Son dönemde Anadolu Erenleri ve Bereket Anaları'nı resimler.

1990 yılında yayınlanan İbrahim Balaban-yaşamı sanatı anılar yankılar (Ahmet Köksal)
kitabından sonra; resimlerini içeren Balaban-Yaşantının İzdüşümü (Zafer E. Bilgin) 2008 yılında yayınlanmıştır. Oğlu Hasan Nazım Balaban ve Zafer E. Bilgin tarafından hazırlanıp 2009 yılında yayınlanan Balaban-Bir Ressam Yunus Emre kitabı kendisi hakkında yayınlanmış şiir, yazı, makele, kitap ve ansiklopedilerden derlenmiş yazıların toplandığı bir başvuru kitabıdır.

Hapiste birlikte yattığı Nâzım Hikmet de, onun "Bahar" adlı tablosundan etkilenerek
"İbrahim Balaban'ın Bahar Tablosu Üstüne" adlı şiri yazacaktır: "İşte seyreyle gözüm,
hünerini Balaban'ın /.......... /İşte sürülen toprak / İşte insan: / dağın, taşın, kurdun kuşun efendisi. / İşte çarıkları, işte poturunda yamalar / İşte karasaban. / İşte sağrılarında kederli, korkunç oyuklarıyla öküzleri. / On yıl mapusta yattı ama, kaybetmedi umudunu Balaban. / İşte Seç köyünden Ali'nin kızı geliyor al taylarıyla tarlaya. "
Ayrıca Nâzım Hikmet, İbrahim Balaban'ın "Mapushane Kapısı" ve "Harman" tabloları için de birer şiir yazmıştır.

Mart 2008'de vizyona giren Reis Çelik'in yönetmenliğini yaptığı "Mülteci" filminde "Bülbül Hoca" rolüyle yer almıştır.

Kitapları

 Balaban (1962)
 İz (1965)
 Şair Baba ve Damdakiler (Anı-Roman 1968)
 İzdüşümü (1969)
 Dağda Duruşma (Roman-1990)
 Kalıba Sığmayanlar (Roman-1997)
 Nazım Hikmet Ve Biz (1998)
 Avrupa'da Dolaşanlar (Gezi Notları-1999)
 Tahliyeci Yusuf (Hikayeler-2000)
 Tek Bıyık (Hikayeler-2002)
 Nazım Hikmet'le Yedi Yıl (2003)

Kaynakça

Bursa'da defnedilenler
1921 doğumlular
Osmangazi doğumlular
Bursa doğumlu ressamlar
Bursa doğumlu yazarlar
2019 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Türk anı yazarları
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk hikâye yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
Resim aranan yazarlar
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk realist ressamlar
Türk tutuklular ve hükümlüler

İbrahim Balaban


إميل بوك رئيس الوزراء السابق في رومانيا, ولد في مدينة كلوج نابوكا عام 1966, عين رئيسا للوزراء من قبل رئيس الجمهورية ترايان باسيسكو في نهاية 2008 عن حزب الليبرالي الديمقراطي الروماني.

وصلات خارجية

أرثوذكس شرقيون رومانيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة كلوج
أعضاء الكنيسة الرومانية الأرثوذكسية
رؤساء وزراء رومانيا
سياسيون رومانيون
عمدات في كلوج نابوك
مواليد 1966

إميل بوك


Lycoperdon pyriforme (Jacob Christian Schäffer, 1774) din încrengătura Basidiomycota în familia Agaricaceae și de genul Lycoperdon, este o specie de ciuperci saprofită și, atât timp cât este tânără, comestibilă, denumită în popor între altele para (perele) cerbului, pufaiul comun, buretele cerbilor, oușoare, pere de cioată sau, în stadiul tânăr, brânza mâții. Buretele se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord mereu în grupuri parțial foarte mari (2-4 exemplare crescând adesea oară dintr-o bază comună), în special pe trunchiuri putrede în păduri de foioase și de conifere sau pe sol bogat în humus. Perioada favorită de dezvoltare o are din (iunie) iulie până în noiembrie.

Descriere

 Corpul fructifer: are o grosime 3-5 (6) cm cu o înălțime maximă de 8-9 cm, având un aspect de pară, cu partea de sus globuloasă, în vârf aproape cocoșată, subțiată spre bază cu aspectul unui trunchi. Peridia nu prea groasă (înveliș al corpului de fructificație la unele ciuperci) este acoperită în tinerețe cu niște granulații și țepi fini care cad în curând, lăsând în urmă o structură moale și  netedă. Cu avansarea la vârstă capătă o consistență asemănătoare hârtiei și se rupe la bătrânețe în forma unei găuri rotunjoare la vârf, astfel încât sporii maturi au posibilitatea de a scăpa în aer liber și răspândiți de vânt. Coloritul este pe exterior inițial albicios care schimbă cu avansarea la maturitate de la crem albicios la pal maroniu. Interiorul fertil (partea globuloasă) este la început de asemenea alb, apoi brun-gălbui, măsliniu până brun-măsliniu, gleba uscând cu timpul, devenind mai întâi o masä asemănătoare vatei și, uscând mai departe, la sfârșit  praf (= sporii).
 Piciorul:  nu are picior adevărat. Prelungirea cilindrică face parte din corpul fructifer. Această parte a ciupercii este sterilă și rămâne albă. Cordoane albe ale miceliului fixez ciuperca în pământ.
 Carnea (gleba): este la exemplarele tinere fermă, compactă și albă. Gleba se decolorează însă repede, începând în centrul părții de sus, devenind din ce în ce mai brună-măslinie și pulverulentă. Mirosul este ceva ierbos (dispare după tăiere), gustul exemplarelor tinere plăcut. Buretele este adesea dăunat de  Epicoccum nigrum, o specie fungidă patogenă.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori, netezi, fără peduncul și, cu o mărime de 3,5-4,5 microni, destul de mici. Pulberea lor este brun-măslinie.

Confuzii
Para cerbului poate fi confundată cu alte soiuri ale genului sau celor strâns înrudite, cu toate comestibile, cum sunt Bovista aestivalis sin. Lycoperdon ericetorum, Bovista plumbea, Lycoperdon candidum sin.  pedicellatum, Lycoperdon echinatum, Lycoperdon ericaeum, Lycoperdon excipuliforme, Lycoperdon marginatum (se spune că ar conține substanțe psiho-active), Lycoperdon molle, Lycoperdon nigrescens sin. foetidum, Lycoperdon pedicellatum, Lycoperdon perlatum, Lycoperdon pratense sin.
Vascellum pratense, Lycoperdon utriforme, Lycoperdon umbrinum, sau Calvatia cretacaea, dar, de asemenea, cu forme deschise ale otrăvitorului Scleroderma citrinum sin. vulgare.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Pe vremuri, praful buretelui sau carnea, uscată în stadiu tânăr și apoi frământată, a fost aplicată (dar și cel ale altor soiuri comestibile din acest gen) ca antihemoragic și, de asemenea, ca antiseptic (până astăzi la țară).

Para cerbului este  comestibilă și delicată cât culoarea glebei este complet albă, dar nu se potrivește cu fierberea ei, devenind vâscoasă. Înainte de preparare, la fel ca la cașul ciorii, cuticula trebuie să fie îndepărtată (merge cu ușurință) deoarece are o textură tare, ca de piele. Mai departe, ciuperca nu se spală niciodată, deoarece interiorul ei se comportă ca un burete, va absorbii apa, astfel compromițând prelucrarea ulterioară a ciupercii.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Elena Cristina Mincu, Răzvan Țuculescu: "Ciupercile din România", Editura Galaxia Gutenberg, Târgu-Lăpuș 2010
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Marcel Pârvu: "Ghid practic de micologie", Editura Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca 2007

Legături externe

 Lycoperdon pyriforme, film în limba polonă
 Lycoperdon pyriforme, preparare, film în limba engleză

Lycoperdon
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1774 în știință

Lycoperdon pyriforme


بيتوش  هي مدينة في مقاطعة بريانسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4255 نسمة.

مدن مقاطعة بريانسك

بيتوش (برجانسك)


The Erzya language (, , ), also Erzian or historically Arisa, is spoken by approximately 300,000 people in the northern, eastern and north-western parts of the Republic of Mordovia and adjacent regions of Nizhny Novgorod, Chuvashia, Penza, Samara, Saratov, Orenburg, Ulyanovsk, Tatarstan and Bashkortostan in Russia. A diaspora can also be found in Armenia and Estonia, as well as in Kazakhstan and other states of Central Asia. Erzya is currently written using Cyrillic with no modifications to the variant used by the Russian language. In Mordovia, Erzya is co-official with Moksha and Russian.

The language belongs to the Mordvinic branch of the Uralic languages. Erzya is a language that is closely related to Moksha but has distinct phonetics, morphology and vocabulary.

Phonology

Consonants
The following table lists the consonant phonemes of Erzya together with their Cyrillic equivalents.

Note on romanized transcription: in Uralic studies, the members of the palatalized series are usually spelled as , , , , , , , , while the postalveolar sounds are spelled , ,  (see Uralic Phonetic Alphabet).

 and  are loan phonemes from Russian. There is a phonemic contrast between  and , despite that they share the standard spelling ⟨н⟩. Minimal pairs include:
  "along the path", in which the alveolar  of the stem is retained before the prolative case ending , vs. , the connegative form of the verb  "to break"
  "good", subject or object complement in  translative, vs.  "direction; area". See Rueter 2010: 58.

Vowels
Erzya has a simple five-vowel system.

The front vowels  and  have centralized variants  and  immediately following a plain alveolar consonant, e.g.   "they",   "blue".

Vowel harmony
As in many other Uralic languages, Erzya has vowel harmony. Most roots contain either front vowels (, ) or back vowels (, ). In addition, all suffixes with mid vowels have two forms: the form to be used is determined by the final syllable of the stem. The low vowel (), found in the comparative case  () "the size of" and the prolative  () "spatial multipoint used with verbs of motion as well as position" is a back vowel and not subject to vowel harmony.

The rules of vowel harmony are as follows:

 If the final syllable of the word stem contains a front vowel, the front form of the suffix is used:  () "village",  () "in a village"
 If the final syllable of the word stem contains a back vowel, and it is followed by plain (non-palatalized) consonants, the back form of the suffix is used:  () "house",  () "in a house"

However, if the back vowel is followed by a palatalized consonant or palatal glide, vowel harmony is violated and the "front" form of the suffix is used:  () "with willow",  () "with butter". Likewise, if a front-vowel stem is followed by a low back vowel suffix, subsequent syllables will contain back harmony:  () "throughout its villages"

Thus the seeming violations of vowel harmony attested in stems, e.g.  () "axe",  () "thread (string)", are actually due to the palatalized consonants  and .

One exception to front-vowel harmony is observed in palatalized non-final , e.g.  () "with asphalt".

Morphology
Like all other Uralic languages, Erzya is an agglutinative language which expresses grammatical relations by means of suffixes.

Nouns
Nouns are inflected for case, number, definiteness and possessor. Erzya distinguishes twelve cases (here illustrated with the noun   "ground, earth"). Number is systematically distinguished only with definite nouns; for indefinite nouns and nouns with a possessive suffix, only the nominative case has a distinct plural.

Plural possessors follow the pattern of second person singular possessors.

Verbs
Erzya verbs are inflected for tense and mood, and are further conjugated for person of subject and object. Traditionally, three stem types are distinguished: a-stems, o-stems and e-stems. A-stems always retain the stem vowel a in the non-third-person present-tense forms, and in the third-person first past-tense forms (e.g.  "kissed"). With many o-stems and e-stems, the stem vowel is dropped in these forms (e.g. o-stem  "watched", e-stem  "swallowed"), but there also o- and e-stem verbs which retain the vowel ( "slept",  "cooked"). Rueter (2010) therefore divides verb stems into vowel-retaining stems and vowel-dropping stems.

In indicative mood, three tenses are distinguished: present/future, first past, second (=habitual) past.

The third-person singular form in the present tense is also used as present participle. The second past tense is formed by adding the past-tense copula  to the present participle.

The other mood categories are:
conditional ( + present suffixes)
conjunctive ( + past suffixes)
conditional-conjunctive ( + past suffixes)
desiderative ( + past suffixes)
optative ( + present suffixes)
imperative ()

Writing

Cyrillic alphabet
The modern Erzya alphabet is the same as for Russian:

{| style="text-align:center;"
|-
|А||Б||В||Г||Д||Е||Ё||Ж||З||И||Й
|-
|К||Л||М||Н||О||П||Р||С||Т||У||Ф
|-
|Х||Ц||Ч||Ш||Щ ||Ъ||Ы ||Ь||Э||Ю||Я
|}

The letters ф, х, щ and ъ are only used in loanwords from Russian. The pre-1929 version of the Erzya alphabet included the additional letter Cyrillic ligature En Ge (Ҥ ҥ) in some publications, (cf. Evsevyev 1928).

In combination with the alveolar consonants т, д, ц, с, з, н, л, and р, vowel letters are employed to distinguish between plain and palatalized articulations in a similar way as in Russian: а, э, ы, о, у follow plain alveolars, while я, е, и, ё, ю follow palatalized alveolars, e.g. та /ta/, тэ /te/, ты /ti/, то /to/, ту /tu/ vs. тя /tʲa/, те /tʲe/, ти /tʲi/, тё /tʲo/, тю /tʲu/. If no vowel follows, palatalization is indicated by ь, e.g. ть /tʲ/. Following non-alveolar consonants, only а, е, и, о, у occur, e.g. па /pa/, пе /pe/, пи /pi/, по /po/, пу /pu/.

Latin alphabet

A Latin alphabet was officially approved by the government of Nizhne-Volzhskiy Kray in 1932, but it was never used:
a в c ç d ә e f g y i j k l m n o p r s ş t u v x z ƶ ь

One of the modern Latin alphabet proposals:
a b c č ć d d́/ď e f g h i j k l ĺ/ľ m n ń o p r ŕ s š ś t t́/ť u v z ž ź

See also
Erzya people
Erzya literature
Erzyan Mastor

Bibliography
A.I. Bryzhinskiy, O.V. Pashutina, Ye.I. Chernov. Писатели Мордовии Биобиблиографический справочник. Saransk: Mordovskoye Knizhnoye Izdatelystvo, 2001. .
Vasilij D'omin. Сюконян тенк... Эрзянь писательде ёвтнемат. Saransk, 2005. .
Ksenija Djordjevic & Jean-Leo Leonard. Parlons Mordve. Paris: L'Harmattan, 2006, .
Makar E. Evsev'ev. Основы мордовской грамматика, Эрзянь грамматика. С приложением образцов мокшанских склонений и спряжений. Москва: Центральное издательство народов СССР, 1928.
Jack Rueter. Adnominal Person in the Morphological System of Erzya. Suomalais-Ugrilaisen Seuran Toimituksia 261. Helsinki: Suomalais-Ugrilainen Seura, 2010,  [print],  [online].
D.V. Tsygankin. Память запечатленная в слове: Словарь географических названий республики Мордовия. Saransk, 2005. .

References

External links

Finno-Ugric Electronic Library by the Finno-Ugric Information Center in Syktyvkar, Komi Republic (interface in Russian and English, texts in Mari, Komi, Udmurt, Erzya and Moksha languages):
Erzjanj Mastor – The society for preserving the Erzya language (in Erzya and Russian)
 https://web.archive.org/web/20061029185215/http://www.info-rm.com/er/index.php News in the Erzya and Moksha Mordvinian languages
  Эрзянский язык
 Erzya – Finnish/English/German/Russian dictionary (robust finite-state, open-source)
  Erzya studies reference bibliography under construction.
 Russian-Moksha-Erzya Dictionary
 Russian-Erzya Dictionary

Languages of Russia

Erzya language


Jon McNaughton (* um 1965 in Utah) ist ein amerikanischer Maler. Wegen McNaughtons ausgeprägten konservativen politischen und religiösen Tendenzen in einem großen Teil seiner Arbeiten ist er als Künstler stark umstritten.

Leben und Werk
Der aus dem Bundesstaat Utah stammende McNaughton begann Ende der 1980er Jahre damit, sich der Malerei zu widmen. Seit den frühen 2010er Jahren stoßen seine Arbeiten auf starke Resonanz in der amerikanischen Öffentlichkeit und in den Medien. Großer Popularität erfreut sich sein Werk vor allem im Lager der amerikanischen Rechten, tendenziell republikanisch wählenden Teilen der US-Bevölkerung, die vor allem im Landesinnern ("Red States") heimisch sind. Die politische "Linke" und die etablierte Kunstkritik nehmen dagegen eine überwiegend reservierte bis ablehnende Haltung gegenüber McNaughtons Gemälden ein.

Hintergrund der im Obigen skizzierten, stark polarisierten, Bewertung von McNaughtons Œuvre sind sowohl die Themen seiner Bilder als auch die künstlerische Ausführung: Als Sujets wählt er in der Regel religiöse und (aktuelle) politische Motive, die er in einer völlig unchiffrierten, naturalistischen Bildsprache auf die Leinwand bringt. So z. B. – in idyllisierender und verklärender Ausgestaltung – Jesus Christus, amerikanische Soldaten, die Gründungsväter, den "einfachen Mann von der Straße", das (idyllisch überhöhte) Leben und die Werte des "wahren Amerikas" sowie US-Präsident Barack Obama, der in McNaughtons Bildern unzweideutig als eine Bedrohung figuriert, die die "heile Welt" der Amerikaner zu zerstören und durch eine "böse", areligiöse und "sozialistische" neue Ordnung zu ersetzen trachtet. Geradezu ein Leitmotiv McNaughtons ist es, Obama als einen Gegner der Verfassung der Vereinigten Staaten zu porträtieren, die er wechselweise mit Füßen tritt, zerreißt oder verbrennt.

Der politisch-ideologische Ausgangspunkt von McNaughton und die Botschaften, die er an die Betrachter seiner Bilder sendet, sind dabei im Regelfall derart eindeutig, dass sie nahezu keinen Interpretationsspielraum lassen, sondern sich in einer simplen Einteilung der Welt und ihrer Erscheinungen in "Schwarz" und "Weiß" bzw. in "richtig" und "falsch" ergehen. Selbiges trifft insbesondere auch auf die handwerkliche Umsetzung seiner Bilder zu, denen in ihrer Syntax, Farbgebung, Licht- und Schattensetzung, und in ähnlichen Ausdrucksmitteln ein starker suggestiven Impuls zugrunde liegt. Die Financial Times Deutschland hat ihn deswegen in einem Artikel von 2012 unumwunden als "Propagandamaler" eingestuft, während der Kunstkritiker Jerry Saltz vom New York Magazine "schlechten akademischen, nicht-originären, Realismus" als Charakteristikum von McNaughtons Malerei sieht. Der Komiker Stephen Colbert verglich die für McNaughton typischen Ensemble-Szenen wiederum mit den Bilderbüchern der Wo ist Waldo?-Reihe und fügte den spöttischen Hinweis hinzu, dass "die Sache nach der man hier sucht ist [anstatt der Figur des Ringelpullover und Mütze tragenden Waldo] der winzigste Schatten von Subtilität".

Die kompromisslose Stoßrichtung von McNaughtons Bildern hat ihn im Lager der US-Rechten zu einem "Helden" in ihrem Dauerkampf gegen die Demokraten und die Obama-Regierung gemacht und in den Jahren seit etwa 2010 zu einem größeren Absatz seiner Bilder geführt: So soll der konservative Talk-Radio-Moderator Sean Hannity beispielsweise für eines der drei Originale von McNaughtons Bild One Nation Under Socialism eine sechsstellige Summe gezahlt haben. Außer den Originalen seiner Werke verkauft McNaughton auch Drucke seiner populäreren Gemälde über seine Website, und die den Gros seiner Einnahmen bilden.

Bekannte Bilder von McNaughton sind The Forgotten Man, Wake Up America, One Nation Under Socialism (Obama verbrennt die US-Verfassung), und One Nation under God (Jesus Christus übergibt dem amerikanischen Volk die Verfassung).

McNaughton ist verheiratet und hat acht Kinder.

Weblinks
 jonmcnaughton.com – Offizielle Website von Jon McNaughton

Einzelnachweise

Maler (Vereinigte Staaten)
Person des Konservatismus
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Jon McNaughton


Mindste hus i Storbritannien (engelsk: Smallest House in Great Britain, walisisk: Y Tŷ Lleiaf ym Mhrydain Fawr), også kendt som Quay House, er en turistattraktion på kajen i Conwy, Wales. Med et grundplan på lige under 5,5 m2 er det eftersigende det mindste hus i Storbritannien.

Historie
Det diminutive hjem blev bygget i 1500-tallet og var i brug op til år 1900, hvor beboeren, der var en fiskermand på 1,91 m, hed Robert Jones. Rummene var for små til at han kunne stå ordentligt op, og han var nødt til at flytte ud, da byrådet besluttede at huset ikke var egnet til menneskelig beboelse sammen med flere andre ejendomme. Huset er fortsat ejet af hans efterkommere, hvor det er gået i arv igennem den kvindelige gren, da hans Jones' sønner ikke havde interesse i det.

Redaktøren af North Wales Weekly News overtalte Roger Dawson (ejeren) til at rejse med ham rundt i Storbritannien for at kunne erklære huset som det mindste i Storbritannien. Denne titel blev senere bekræftet af Guinness Book of Records.

Arkitektur
Huset har et gulv på 3,05 gange 1,8 meter, og er malet rødt. Det er opført op af Conwy Castles mure. Underetagen er indrettet til stue med et rum til kul og åben ild, og en vandhane bag trappen. På overetagen findes et lille soveværelse der også har en niche til opbevaring.

Turisme
Indgangen til huset koster £1,00 for voksne, og 50p for børn, og der findes information om huset indendørs. En traditionelt klædt walisisk kvinde står udenfor huset i åbningstiden, og fortæller om bygningens historie. Det er ikke muligt at gå ovenpå for besøgende, men man kan se rummet fra en trappestige. Åbningstiden går fra foråret til efteråret.

I juni 2006 mistede attraktionen 50 % af sine besøgende som følge af et vejarbejde.

Galleri

See also
 Aberconwy House
 Conwy Castle

Referencer

Eksterne henvisninger

 Visiting information

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Wales

Mindste hus i Storbritannien


Aug. Bolten Wm. Miller's Nachfolger (GmbH & Co.) KG unter dem Konzern der Bolten Holding GmbH & Co. KG ist eine Reederei mit Sitz in Hamburg, die in der siebten Generation betrieben wird.

Einzelheiten
Das Unternehmen geht auf den 1767 im schottischen  Perth geborenen William Miller zurück. Miller wanderte 1797 nach Hamburg ein und wurde 1801 Hamburger Bürger. Sein Nachfolger wurde 1841 August Bolten, der sich um den Aufbau verschiedener Schifffahrtslinien verdient machte. So zählte er unter anderem 1847 zu den Mitbegründern der Hamburg-Amerikanischen Packetfahrt-Actien-Gesellschaft wie auch 1871 zu den Gründungsmitgliedern der Hamburg Südamerikanischen Dampfschifffahrts-Gesellschaft.

In den Jahren nach dem Ersten Weltkrieg zog die Reederei Bolten schwedische Reeder unter die seinerzeit kostengünstigere deutsche Flagge. Während des Zweiten Weltkriegs ging nahezu die komplette Bolten-Flotte verloren. Ab 1951 begann mit dem ersten Nachkriegsneubau August Bolten der Wiederaufbau, der sich während der 1950er und 1960er Jahre fortsetzte. Im Zuge dessen baute Bolten zusammen mit weiteren Partnern Anfang der 1960er Jahre auch die zwischen Deutschland und Schweden verkehrende TT-Line auf. Ende der 1960er Jahre gehörte Bolten zu den noch wenigen deutschen Reedereien in der Containerschifffahrt. Im darauffolgenden Jahrzehnt engagierte sich Bolten im Betrieb von Autotransportern.

Heute betreibt die Reederei mehrere Massengut-, Mehrzweck- und Feederschiffe. Darüber hinaus arbeitet das Unternehmen auch in der Bereederung fremder Schiffe.

Literatur
 Otto J. Seiler: Aug. Bolten – Wm. Miller's Nachfolger – 200 Jahre hamburgische Seeschiffahrt. Mittler, Hamburg 2001, ISBN 381-320759-5.

Weblinks
 Internetauftritt der Reederei

Einzelnachweise

Reederei (Hamburg)
Hamburg-Altstadt

Aug. Bolten Wm. Miller’s Nachfolger


Karaçaylar veya Karaçaylılar (Karaçay-Balkarca:Къарачайлыла - Karaçaylıla veya таулу - tawlu "dağlı", pl. таулула - tawlula), Kafkasya'da yaşayan Türkî halk. Çoğunluğu Rusya içindeki Karaçay-Çerkesya'da yaşar.

Karaçay-Malkarlar, Kafkas Dağları'nın yüksek bölgelerinde ve derin vadilerde yer alan köylerde yaşayan topluluklardır. Elbruz dağının bir ucunda Karaçaylılar, diğer yamacında Malkarlılar yaşar. Bu coğrafi konumun dışında aralarında hiçbir farklılık yoktur.

1920'li yıllarda Sovyetler'in "Kollektivizm" politikası gereği, dağ köylerinde yaşamakta olan pek çok Karaçay-Malkar ailesi düzlüklere göç ettirilerek buralarda kurulan yeni köylere yerleştirildiler.

Dilleri batı Türk dilleri grubundandır. Kıpçak ve Kıpçak alt grubunda sınıflandırılabilir. Kuzey Kafkasya'da bulunan Kumukça ve Nogay diline de benzerlik gösterir. Tarihî, antropolojik, arkeolojik ve linguistik araştırmalar Karaçay-Malkarlıların bu bölgede uzun yüzyıllar hakimiyet kuran Türk kavimlerinin torunları olduklarını ortaya koymaktadır.

Karaçay-Malkar halkının etnik yapısının oluşmasında Hunlar-Kara Bulgarlar,
Alanlar, Hazarlar ve Kıpçaklar gibi Türk kavimlerinin payı vardır.

1828 yılına kadar Rus idaresine tabi olmadılar, bu tarihten sonra Karaçaylılar Çerkeslerle birlikte 1862 yılına değin Ruslarla çarpıştılar. 1864'te Karaçay'ı da kapsayan Çerkesya'nın Rus istilasına uğraması sonucu, büyük bir göç olayı (deportasyon) yaşandı. Rusların Kafkasya'yı işgali sonunda 1880'li yıllardan itibaren zaman zaman Karaçay-Malkar halkının bir bölümü diğer Kafkas kabileleri ile Türkiye'ye göç etmek zorunda kaldı. Bugün bu göçmenlerin torunlarından yaklaşık 25 bin Karaçay-Malkarlı Türkiye'de, 10 000 civarında Karaçay-Malkarlı ise Suriye'de, bir kısmı da ABD'nde yaşamaktadır.

1917 Bolşevik ihtilali sonrasında bütün Kafkasya'da ve bu arada Karaçay-Malkarda da 1918'de çok kısa bir süre bağımsızlık heyecanı yaşandı. Fakat bu heyecan Beyaz ordu tarafından kanla bastırıldı. Ardından Kızıl Ordu saldırısı başladı. 1920'de Beyaz ordu Kızıl ordu tarafından bölgeden atıldı ve Karaçay-Malkar da "Sovyet" sistemine dahil oldu. Ocak 1921'de kuruluşu onanan Rusya SFSC'ne (RSFSC) bağlı Dağlı ÖSSC içinde 'Karaçay' ve 'Balkar' ulusal okrugları da yer aldılar. Bu özerk cumhuriyetten ayrılan Karaçay okrugu, Ocak 1922'de kuruluşu onanan 'Karaçay-Çerkes Özerk Oblastı'(il) içinde yer aldı. Oblast 1926'da, merkezi Karaçayevsk kenti olan RSFSC'ne bağlı 'Karaçay Özerk Oblastı' ve merkezi Çerkessk olan 'Çerkes Ulusal Okrugu' biçiminde ikiye bölündü. 'Çerkes Ulusal Okrugu', 1928'de 'Çerkes Özerk Oblastı' yapıldı. Ağustos 1942'de Alman ordusu Karaçay topraklarına girdi ve bölgede beş ay kadar kaldı. Karaçay-Malkarlıllar da 1943 yılı sonlarına kadar Sovyetler'e karşı mücadelelerini sürdürdüler. Bu arada Kafkasya'daki Rus karşıtı hareketlere de önderlik ettiler. Bu mücadeleler sırasında büyük nüfus kayıplarına uğradılar.

Bölge Ocak 1943'te Almanlar'dan temizlendi. 2 Kasım 1943 ve 8 Mart 1944'te Alman ordusuyla işbirliği yaptıkları gerekçesiyle Karaçay-Malkar nüfusunun tamamı Orta Asya'ya (Karaçaylılar Kazakistan'a,Balkarlar da Kırgızistan'a) sürüldü. Oysa, Karaçay-Malkarlılardan binlerce kişi Alman işgali sırasında Sovyet Ordusu saflarında da bulunuyordu.
Sürgün sırasında çok sayıda Karaçaylı hayatını kaybetti.
2 Kasım 1943 tarihinde Karaçaylılar, 8 Mart 1944 tarihinde de Malkarlılar yurtlarından çıkarılarak topyekün bir sürgüne, etnik temizliğe ve soykırıma tabi tutuldular.
Sürgün sırasında büyük bir kayıp verdiler. Gürcistan'a bağlanan eski Karaçay topraklarına da Gürcistan'dan getirilen Svanlar yerleştirildi.
Sürgünde 14 yıl kadar kalan Karaçay-Malkarlar'ın (Balkar) 1956'da saygınlıkları geri verildi. 1957'de, 1926 öncesinde olduğu gibi Karaçay-Çerkes Özerk Oblastı yeniden kuruldu, Balkarlar gibi Karaçaylar da geri getirilmeye başlandı. Oblast 3 Temmuz 1991'de RSFSC'ne bağlı bir özerk cumhuriyet oldu, ardından, Aralık 1991 sonunda oluşan Rusya Federasyonu içinde kaldı. Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nin 2002'de 739.470 olan toplam nüfusunun 169.198'i Karaçay (%63.5), 147.878'i Rus (%11.65), 11.3'i Çerkes (% 1.3;Kabartay ve Besleney), 22.346'sı Abaza (% 7.4) ve 54.873'ü Nogay (% 13.4) idi. Bu 5 topluluğa ait 5 dil de (Rus, Karaçay, Kabartay, Abaza ve Nogay dilleri), resmi diller statülerindedir.
17.yy. da bölgeye yapılan Nogay göçü ve Kırım Tatarları'nın gerçekleştirdiği temaslar Karaçayların İslamı tanımalarına yardımcı olmuştur. Ancak başka bir söylentiye göre, Karaçay-Malkarlıların İslamı kabul etmelerinde 18.yy.da yaşamış İshak Efendi isminde Kabartaylı bir din adamının çalışmaları belirleyici olmuştur. Karaçaylar Sünni hanefidirler ve Kuzey Kafkasya din işlerine bağlıdırlar. Sovyet yönetimi döneminde kapatılmış olan camilerin yerine bugün birçok yeni cami açılmış bulunmaktadır.

Karaçay-Malkar halkı bugün Kafkasya'da "Karaçay-Çerkesya" ve "Kabarday-Balkarya" adlarını taşıyan iki ayrı cumhuriyet de Rusya'ya bağlı olarak yaşamaktadırlar. 2005'te Karaçaylılar 218,403 Malkarlılar ise 112,924 nüfuslu idiler.

Bugünkü Türkiye'de yaşayan Karaçay-Malkar Türkleri'nden Onur Coşkun, Hasan Ülker, Adilhan Adiloğlu, Dr. Yılmaz Nevruz, Dr. Hayati Bice ve Doç. Dr. Ufuk Tavkul tarih, kültür, antropoloji, edebiyat sahalarında Karaçay-Malkar Türklüğü konusunda eser veren başlıca isimlerdir.

Kaynakça

 https://web.archive.org/web/20090902140538/http://geocities.com/haskaracay/index2.html

Dış bağlantılar
 Karacay.com - Karacay Chat, Radyo, Email, ...
 Karaçay-Malkar Türkiye
 Karaçay Malkar Web Portalı
 Kafkas.gen.tr

Karaçaylar
Rusya'daki etnik gruplar
Kafkasya'daki Türk halkları

Karaçaylar


ثانوية غلطة سراي (Galatasaray Lisesi) هي مدرسة ثانوية تركية تقع في إسطنبول، تعد الثانوية الأكثر شهرة في تركيا. تدرس المدرسة موادها باللغة الفرنسية. وهي من أقدم الثانويات في تركيا ، فقد أنشأها السلطان العثماني بايزيد الثاني سنة 1481 ولا تزال تقدم خدماتها التعليمية.

من أشهر الدارسين بها: باريش مانتشو.

مراجع

انظر أيضا
 التعليم في الدولة العثمانية

التعليم في الدولة العثمانية
التعليم في إسطنبول
العلاقات الفرنسية التركية
بك أوغلي
تأسيسات عقد 1480 في الدولة العثمانية
مدارس ثانوية في إسطنبول
مدارس داخلية في تركيا
مدارس في تركيا
هيئات تعليمية أسست في القرن 15

ثانوية غلطة سراي


Orten steht für:
 Helge Orten (* 1966), norwegischer Politiker
 Jiří Orten (1919–1941), einen tschechischen Dichter
 Ourton, eine französische Gemeinde, flämisch Orten

Orten


Bleniidele (Blenniidae) (din greaca blenna, blennos = mucozitate) sunt o familie de pești teleosteeni de talie mică din  ordinul  perciforme, în majoritate marini, care au corpul alungit și comprimat lateral, fără solzi, acoperit de o secreție mucoasă abundentă, ceea ce le permite să rămână pe o perioadă lungă pe uscat. Au ochii mari; deasupra lor adesea 1-2 perechi de tentacule supraorbitare, simple sau ramificate. Gura este terminală sau inferioară cu buze cărnoase. Au un singur rând de dinți incisiformi pe fiecare falcă; adeseori un dinte canin lângă comisura buzelor și uneori dinți pe cerul gurii (vomer); prevomerul și palatinele fără dinți. Înotătoarea dorsală unică sau dublă cu partea anterioară susținută de raze spinoase iar cea posterioară de raze moi. Înotătoarea caudală trunchiată sau rotunjită. Înotătoarea anala lungă, cu 2 spini. Înotătoarele ventrale în poziție jugulară, inserate sub operculi. Înotătoarele pectorale sunt rotunjite. Au o colorația vie, adesea marmorată sau cu dungi sau pete pe flancuri. Acești pești trăiesc în apele litorale ale tuturor mărilor, câteva specii sunt dulcicole. Familia cuprinde aproximativ 400 de specii, dintre care 10 se întâlnesc și în Marea Neagră. Peștii acestei familii sunt numiți blenie, corosbină, cățel de mare, cocoșel de mare, cocoș de mare.

Specii din Marea Neagră

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Sergiu I. Cărăușu. Tratat de ichtiologie. Editura Academiei Republicii Populare Române, Bucuresti 1952.
 Victor Pop. Curs de zoologia vertebratelor. Vol. I. Procordatele, caracterele generale ale vertebratelor, peștii și amfibienii. Litografia Învățământului, Cluj 1957.
 Z. Feider, Al. V. Grossu, St. Gyurkó, V. Pop. Zoologia vertebratelor. Autor coordonator: Prof. Dr. Doc. Al. V. Grossu. Editura Didactică și Pedagogică, București, 1967.
 Joseph S. Nelson. Fishes of the World. Fourth Edition. John Wiley & Sons, Inc., Hoboken, New Jersey, 2006.
 Васильева Е. Д. Рыбы Черного моря. Москва: Изд-во ВНИРО, 2007.
 А. Н. Световидов. Рыбы Черного Моря. Академия Наук СССР. Издательство «Наука», Москва 1964.

Legături externe
  Family Blenniidae - Combtooth blennies. FishBase
 I Blennidi (Blennidae). Associazione Ichthyos Italia

Blenniidae
Blennioidei

Bleniide


Amerikansk Samoa deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1988 i Seoul, og har siden deltaget i samtlige sommerlege. De deltog for første og hidtil eneste gang i vinterlege under Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Amerikansk Samoa har ikke vundet nogen medaljer.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Amerikansk Samoas OL-statistik  på Sports-reference.com

Amerikansk Samoa ved sommer-OL
Amerikansk Samoa ved vinter-OL
OL

Amerikansk Samoa ved OL


التجارب السريرية هي دراسات تهتم بتقييم التدخلات العلاجية أو الدوائية أو الجراحية أو الغذائية، وذلك عن طريق تقسيم المرضى أو الأشخاص الذين ستجرى عليهم التجربة إلى مجموعتين بشكل عشوائي، حيث يطلق على المجموعة الأولى: «مجموعة التجربة» والأخرى تكون مجموعة المراقبة (انظر

إذا كان الاختبار يتم لـ دواء على سبيل المثال فإن مجموعة التجربة ستقوم بأخذ الدواء الجديد المراد تجربته بينما تأخذ مجموعة المراقبة مادة غفل، بلا فعالية (خاملة المفعول، انظر غفل) ثم تقارن نتائج مجموعة التجربة مع نتائج مجموعة المشاهدة ولإزالة التحيز يتم في أغلب الأحيان اللجوء إلى أحد نظم التعمية السريرية

أمثلة للدَراسات السريريَة
 النَظر فيما إذا كان هذا الدواء أو ذاك صالحا لمعالجة مرض معيَن.
 النَظر فيما إذا كان استعمال مقدار إضافي من الدَواء يمكنه أن يبرئ العلَة ويشفي المريض.
 النَظر فيما إذا كان الدَواء المتوفَر في السَوق لمعالجة مرض ما يمكنه أن يساعد على علاج مرض آخر لم يكن معدَا له في الأصل.
 النَظر فيما إذا كان هذا الدَواء أو العلاج الموصوف لعلَة ما يمكنه أن يكون أجدى لحالة المريض من الدَواء أو العلاج العادي المستعمل له سابقا.
 المقارنة بين دواءين أو علاجين فأكثر للنظر في أيَها أجدى لعلاج مرض معيَن.

تاريخ التَجارب السَريريَة

إن مفهوم التَجارب السَريريَة قديم ومعروف منذ القرون الوسطى. وقد وقع النَظر فيه وتطبيقه من طرف الفيلسوف والطَبيب الفارسي ابن سينا بداية من الرَبع الأوَل من القرن الحادي عشر الميلادي. وقد تعرَض هذا العالم لتفاصيل هذه التَجارب في كتابه الموسوعي القانون في الطب.
و يعتبر ابن سينا رائد الطَبَ الحديث وعلم الصَيدلة. وفي كتابه القانون في الطب ضبط القواعد التَجريبيَة في هذا الخصوص وحصر العقاقير الطبيَة والأدوية المستعملة آنذاك في هذه التَجارب. وقد وضع لها دليلا دقيقا للكشف عن مدى نجاعتها في علاج الأمراض المستعصية في عصره.

و يمكن تلخيص بعض هذه القوانين والتَطبيقات في النَقاط التَالية:
 يجب أن يكون الدواء مفردا خالصا لا تشوبه شائبة غير مكتسبة.
 يجب أن يستعمل هذا الدواء لعلاج مرض مفرد لا لعلاج مرض مركَب.
 يجب أن يجرَب الدَواء على علَتين متضادَتين حتَى يتبيَن لنا أنَ الدَواء قد أبرأ العلَة لخصائصه الأصليَة وليس بصفة عرضيَة.
 خاصيَات الدَواء وقوَته يجب أن تقابل قوَة العلَة وبرودتها. ذلك أنَ لبعض الأدوية حرارة دون برودة العلل التي تعالجها، فلا تؤثَر فيها البتَة.
 يجب أن يراعى لكلَ تجربة وقتها، حتَى لاتتداخل التَأثيرات الأصليَة بالحادثة وتختلط علينا النَتائج.
 يجب أن تكون للأدوية والعقاقير المستعملة تأثيرات إيجابيَة دائمة في أغلب الحالات وإلاَ كان البرء بفعل المصادفة لا غير.
 أن تقع التجارب على الإنسان لأنَ تجربة دواء أو عقار على حيوان كالأسد والحصان لا تدلَ على أنَ التَأثير سيكون هو نفسه على جسم الإنسان.

و من بين التَجارب السَريريَة المشهورة في هذا الصَدد تجربة جيمس ليند الَذي أقام الدَليل سنة 1747 على أنَ عصير القوارص يشفي من مرض الأسكربوط.
فقد جرَب هذا الطَبيب على مجموعات من الملاَحين المصابين بهذا الدَاء عددا من المواد الحامضة انطلاقا من الخلَ حتَى عصير التَفَاح، وقد تبيَن له في النَهاية أنَ المجموعة الَتي تناولت عصيري اللَيمون والبرتقال قد تعافى أفرادها من هذا المرض بعد ستَة أيَام فقط من بداية العلاج.

أمَا فريدريك أكبر محمَد (1849-1884)والَذي كان طبيبا في مستشفى ڨاي مستشفى ڨاي بلندن، فقد نجح بفضل تجاربه السَريريَة من الفصل بين المرضى الَذين يعانون من الأوجاع المزمنة لمرض الكلى مع ارتفاع ضئيل في ضغط الشَرايين وبين المرضى الآخرين الَذين بعانون من ارتفاع حادَ في ضغط الدَم كما نعرفه الآن.
كما يعود فضل الرَيادة أيضا لهذا العالم، الذَي استطاع منذ ذلك التَاريخ، أن يضع سجلاَ جماعيَا مشتركا خاصَا بالمعلومات الَتي تهمَ المرضى، والَتي يرسل بها إليه زملاؤه المختصَون، المنتمون للرابطة الطبية البريطانية والعاملون خارج المستشفيات.

نظم التعمية السريرية
تستخدم للتخلص من التحيز الذي قد يحدث في التجارب السريرية بسبب المريض (أو الشخص الذي تجري عليه التجربة أو الذي يجري التجربة بنفسه.
و هناك ثلاثة أنواع من التجارب العمياء:
 التعمية المفردة Single Blind Experiment.
 التعمية المزدوجة Double Blind Experiment.
 التعمية الثلاثي Triple Blind Experiment

نظام التعمية المفردة

تقتصر التعمية على الافراد الخاضعين للتجربة فقط، بحيث لا يعلم المشاركين في التجربة ايهم في مجموعة التحربة أو المراقبة.

نظام التعمية المزدوجة

تشمل التعمية أفراد التجربة أنفسهم (مجموعتي المراقبة والتجربة)و الذي يقوم بالدراسة، وذلك للتقليل من التحيز الذي يكون لظروف خارجية تؤثر على الدارس والمجموعة التي تحت الدراسة. وهو النظام الأكثر استعمالاً

نظام التعمية الثلاثي
و هنا تمارس التعمية على افراد الدراسة والشخص الذي يقوم بالدراسة والشخص الذي يقوم بالتحليل واستخلاص نتائج الدراسة

تكلفة التجارب الدوائية
يتواجد 3 أطراف مهمة في التجربة الدوائية
 الممول وقد يكون شركة دوائية أو مؤسسة طبية أو غير ذلك
 المحققين وهم الأطباء الباحثين المتخصصين ومنسقين لعملية البحث الدوائي وقد يكون صيدلاني أو ممرض أو غير ذلك متخصص في البحث الدوائي
 المرضى أو المتطوعين الذين يوافقون على اجراءات التجربة الدوائية مع إعطاء التأمينات الطبية والصحية لهم حتى لو تم أخذ موافقتهم وتتم تحديد قيمة المبلغ المعطى لهم وقيمة التعويضات.

انظر أيضا
 مراحل التجارب السريرية
 مركز مراقبة أوبسالا
 تحديد الجرعة
 مراقبة ما بعد التسويق

مراجع

وصلات خارجية
 لقراة الكتاب: كتب القانون في الطب  - من موقع الإيمان.

أبحاث التمريض
أخلاقيات الطب
أساليب البحث
اكتشاف الدواء
إحصاء طبي
إدارة الغذاء والدواء
بحوث سريرية
تجارب سريرية
تصميم التجارب
صناعة دوائية
علم الأدوية السريري

تجربة سريرية


منطقة  إزرع منطقة سورية إدارية تتبع محافظة درعا  ومركزها مدينة إزرع، بلغ تعداد سكان المنطقة 246,915 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة  إزرع
ناحية مركز إزرع
ناحية تسيل
ناحية جاسم
ناحية الحراك
ناحية الشيخ مسكين
ناحية نوى

المراجع

منطقة إزرع
إزرع

منطقة إزرع


Grayson Hall (født Shirley H. Grossman; 18. september 1922, død 7. august 1985) var en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller. Hun blev bredt betragtet for sine avantgarde teaterforestillinger fra 1960'erne til 1980'erne. Hall blev nomineret i 1964 til en Oscar og en Golden Globe Award for John Huston filmen Fanget i natten.

Hun spillede flere fremtrædende roller i den gotiske sæbeopera Dark Shadows (1966-71) og optrådte på One Life to Live (1982-83). I 2006 blev en biografi af hendes liv udgivet med titlen Grayson Hall: A Hard Act to Follow.

Referencer

Filmografi
 Vampyren banker på (1970)
 Fanget i natten (1964)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Philadelphia
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Pseudonymer

Grayson Hall


L'Audi Urbansphere est un concept car de Monospace 100 % électrique et autonome du constructeur automobile allemand Audi présenté en 2022.

Présentation
L'Urbansphere concept devait être présenté au salon de l'automobile de Pékin 2022, mais celui-ci a été annulé en raison de la situation sanitaire locale liée au COVID-19. L'Audi Urbansphère concept est finalement dévoilé le .

L'Urbansphere est le dernier modèle du triptyque de concept cars d'Audi avec les Grandsphere et Skysphere présentés en 2021.

Le concept car a été développé en collaboration entre les studios de design d'Audi à Pékin (Chine), et le siège du constructeur à Ingolstadt (Allemagne). Ses  de longueur montrent en effet qu'il est plus adapté au marché chinois qu'européen.

Caractéristiques techniques
L'Audi Urbansphere est dotée de portes arrière à ouverture antagoniste et la structure de l'automobile est dépourvue de montant central. Associés à un empattement de , l'équivalent d'une Renault twingo de  génération, cela permet d'offrir un large espace intérieur entièrement accessible avec les portes ouvertes.

La calandre s'étend sur la totalité de la face avant du concept intégrant des leds appelées « Audi Light Canvas », qui dans leur disposition dessine en filigrane les contours de la calandre « Single frame » de la marque.

Motorisation

Notes et références

Voir aussi

 Audi Grandsphere Concept
 Audi Skysphere Concept

Liens externes
 www.audi.fr

Urbansphere
Automobile des années 2020
Automobile électrique
Monospace

Audi Urbansphere Concept


Acalypheae, tribus mlječikovki, dio je potporodice Acalyphoideae.

Poznatiji rod je Ricinus, a tipični akalifa.

Rodovi

 Acalyphoideae Beilschm.
 Acalypheae Dumort.
 Acalypha L.
 Adriana Gaudich.
 Avellanita Phil.
 Claoxylon A.Juss.
 Claoxylopsis Leandri
 Cleidion Blume
 Clonostylis S.Moore
 Discoclaoxylon (Müll.Arg.) Pax & K.Hoffm.
 Dysopsis Baill.
 Erythrococca Benth.
 Homonoia Lour.
 Lasiococca Hook.f.
 Leidesia Müll.Arg.
 Lobanilia Radcl.-Sm.
 Macaranga Thouars
 Mallotus Lour.
 Mareya Baill.
 Mareyopsis Pax & K.Hoffm.
 Mercurialis L.
 Micrococca Benth.
 Ricinus L.
 Rockinghamia Airy Shaw
 Sampantaea Airy Shaw
 Seidelia Baill.
 Spathiostemon Blume
 Wetria Baill.

Izvori

Acalyphoideae

Acalypheae


Benedict Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Benedict Township (Arkansas)
 Benedict Township (South Dakota)

Benedict Township


Edno Roberto Cunha (født 31. maj 1983) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Edno Roberto Cunha


Brendan Coyle (Corby, 2 de diciembre de 1962) es un actor británico-irlandés.

Primeros años
Coyle nació en Corby, Northamptonshire, de padre irlandés y madre escocesa; sus padres se mudaron a Corby de Strabane, Condado de Tyrone, Irlanda del Norte. Coyle tiene una ciudadanía irlandesa y británica. Es el sobrino del mánager Matt Busby. En septiembre de 2011, The Daily Mail tuvo un artículo mencionando a la esposa de Coyle; luego aclaró que se refería a su esposa ficticia en Downton Abbey.

Educación
Estudió en una escuela dramática en Dublín en 1981 y luego recibió una beca para Mountview Academy of Theatre Arts en Inglaterra en 1983.

Carrera
Coyle recibió un Premio Laurence Olivier en 1999 por su actuación en The Weir y ganó un Premio New York Critics Theater World por Debut en Broadway por la misma obra en su producción en Nueva York. En 2001, Coyle apareció en la película Conspiracy. Interpretó a Kaz Sweeney en True Dare Kiss, y Nicholas Higgins en North and South.  En 2010, comenzó interpretando a John Bates, en Downton Abbey. Fellowes escribió el papel para Coyle.

Filmografía

Series de televisión

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Reparto de Downton Abbey

Brendan Coyle


الغَرِيس (بالأمازيغية: ⴰⴳⵔⵉⵙ Agris) كان يسمّى سابقا قصر غريس وهو ريف يقع بولاية سيدي بوزيد من الجنوب الشرقي التونسي، على الطريق الوطنية رقم 14 الرابطة بين صفاقس وقفصة، شمال غربي مدينة المزونة وشرق مدينةالمكناسي وجنوب مدينة الرقاب.

كلمة الغريس أو غريس هي كلمة أمازيغية، أصلها «أغريس» وتعني «الجليد» باللغة الأمازيغية.

الجغرافيا
يعتبر " الغريس " أحد أكبر الأرياف في جهة الوسط والجنوب الغربي مساحة حيث تقدر بما يقرب 70 ألف هكتار. يقع ريف " الغريس " بين معتمديات المكناسي والمزونة وبئر علي والرقاب حيث ينقسم ريف " الغريس " إداريا إلى " الغريس الشرقي من معتمدية المزونة و" الغريس الغربي " من معتمدية المكناسي. توجد الكثير من التقسيمات للغريس في أدبيات السكان التي تطلق على نواحي من الريف مثل "راس الكاف" و"الكرمة"و"الكركمية"و"الجبل "و"الطّلحاية"و"النفاض"و"بخر" و"الخندق"...

التاريخ
شهد هذا الريف الذي يقع على أراضي وقف سيدي مهذب في غالبيته زحف أولاد عزيز بفرع البدور المنحدرون من قبيلة «الهمامة» من «زعب» من قبائل بني سليم العربية ومن جاء معهم من حلفائهم. كما ترجح روايات أخرى انحدارهم من فيض بني همَّام الأشراف المرتحل من المغرب نحو الشرق. وقد زحف «الهمامة» التي كانت منازلهم بين قفصة وقبلي وتوزر وتترامي منازلهم إلى غاية «وادي سوف» على جهة سيدي بوزيد التي كانت في الأصل منازل قبيلة «ماجر» البربرية. ينتشر في نواحي ريف «الغريس» العشائر العزيزية الهمامية بجوار عشائر أخرى في علاقة يغلب عليها التعايش السلمي. من أشهر العشائر (العروش): الغوانمية والخصائصية والمصابحية والفنادلية والقمامدية والزوارع والصعادلية وأولاد عمار وأولاد لافية والسعايديّة وأولاد بدر...

الاقتصاد
اقتصاديا، تعتبر سهول «الغريس» مصدرا مهما للمنتوجات الفلاحية رغم بعد المياه الجوفية في بعض نواحيه وضعف نسب التساقطات مقابل الجفاف المتواتر على الجهة. يهتم السكان بصفة عامة بتعليم أبنائهم رغم ما كان يمثل ذلك من تكلفة باهضة على مر عقود. تمسك السكان بالتعليم آتى أكله في العقود الأخيرة وظهر ذلك على تغير سريع في النمط المعيشي للعوائل وطرقهم الفلاحية رغم نزوح بعض العوائل للمراكز للاقتراب من المرافق حيث ظل الريف يفتقد للكهربة وللمياه الصالحة للشراب لعقود طويلة... تشهد المنطقة حركية كبيرة بعد تعبيد الطرق وإدخال الكهرباء للبيوت والآبار مما جعل «الغريس» يتحول كمنتجع للعوائل النازحة.

قرى ولاية سيدي بوزيد

الغريس


The Kassel World War II bombings were a set of Allied strategic bombing attacks which took place from February 1942 to March 1945. In a single deadliest raid on 22–23 October 1943, 150,000 inhabitants were bombed-out, at least 6,000 people died, the vast majority of the city center was destroyed, and the fire of the most severe air raid burned for seven days. The US First Army captured Kassel on 3 April 1945, where only 50,000 inhabitants remained, versus 236,000 in 1939.

Targets

As well as being the capital of the provinces of Hesse-Nassau and Kurhessen, Kassel had some important targets:
Fieseler aircraft plant
Henschel & Sohn facilities, maker of the Tiger I and King Tiger heavy tanks
 The Henschel & Sohn firm's locomotive plant
 engine plant
 motor transport plant
 railway works
 Military HQs at Wehrkreis IX, and Bereich Hauptsitz Kassel
 Central Germany HQ, highway & railway construction
 Regional Supreme Court

Bombing raids

See also
 List of strategic bombing over Germany in World War II

References

Sources
 Werner Dettmar: Die Zerstörung Kassels im Oktober 1943. Hesse, Fuldabrück 1983,
 Gebhard Aders: Bombenkrieg/Strategien der Zerstörung. licoverlag 2004

External links
 RAF bombing of Kassel (October 1943)
 USAAF bombing of Kassel (September 1944)

20th century in Kassel
World War II strategic bombing of Germany
Firebombings
Germany–United Kingdom military relations
Germany–United States military relations
1940s in Hesse

Bombing of Kassel in World War II


An Telipogon casadevalliae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nauray, A.Galán ngan Mamani. An Telipogon casadevalliae in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon casadevalliae


Amyne Hassam Ismail, né le  à Madagascar, est un dirigeant d'entreprise franco-malgache, d'origine indienne. Depuis 1998, il est directeur général de la société malgache Unima, spécialisée dans la pêche et l'aquaculture.

Biographie
Amyne Hassam Ismail est le fils d'Aziz Hassam Ismail, cofondateur de la société de textile La Cotonnière d'Antsirabe (Cotona), puis de la société d'aquaculture et de pêche à la crevette Unima, établie à Madagascar. Diplômé de l'ESSEC, une école de commerce parisienne, il rejoint en 1989 son père sur la Grande Île pour travailler comme contrôleur de gestion au sein de l'entreprise familiale Unima, dans laquelle l'Etat malgache possède des participations.

Amyne H. Ismail opère plusieurs levées de fonds pour transformer Unima en filière intégrée de la production crevettière et succède à son père à la direction générale d'Unima en 1998. Il développe notamment un centre de domestication et de sélection de géniteurs de crevettes, un centre de conditionnement et de cuisson en France, et inaugure la deuxième ferme aquacole d'Unima à Besalampy.

Engagements environnementaux
Sous l'impulsion d'Amyne H. Ismail, Unima s'engage dans un partenariat avec WWF pour la protection de l'environnement, renouvelé plusieurs fois par la suite et toujours en vigueur. Ce partenariat s'est notamment traduit par des actions de préservation des forêts et de la mangrove, avec 2,7 millions d'arbres plantés.

Amyne H. Ismail a de plus sollicité Jean-Marc Jancovici dès le lancement de l'outil de bilan carbone développé par ce dernier, faisant d'Unima l'une des premières entreprises dans le monde à bénéficier d'une comptabilité carbone. Un second bilan carbone, effectué en 2020, a conclu à une réduction de 35% des émissions de gaz à effet de serre entre les deux exercices, conduisant Jean-Marc Jancovici à ce commentaire : « Ce n'est pas la situation la plus courante parmi les clients de Carbone 4. Et nous sommes sûrs qu'il reste beaucoup de possibilités d'action ! ».

Notes et références

Voir aussi

Pages connexes
 Unima
 Économie de Madagascar

Liens externes

Naissance en novembre 1965
Naissance à Madagascar
Élève de l'ESSEC Business School
Chef d'entreprise français
Personne citée dans le scandale des Panama Papers
Personnalité malgache du monde des affaires

Amyne H. Ismail