شركة ديترويت الفوتوغرافية هي من كبريات الشركات التي تعمل في مجال التصوير الفوتوغرافي واعرقها، تأسست العام 1888 في مدينة ديترويت الأمريكية. وقد كانت شركة ديترويت تنتج الصور الفوتوغرافية من اجل استخدامها في الكتب والالبومات والمجلات والجرائد والبطاقات البريدية والاعلانات.

مع بدا نشاط الشركة في تزايد من خلال الأعمال القيمة التي انتجتها قام رجل الأعمال أ.ليفنغستون مع المصور ادوين ه. هشر في العمل بنوع جديد من التصوير هو التصوير الضوئي.

في العام 1897 ذهب ليفنغستون إلى مدينة زيوريخ السويسرية للحصول على الحقوق الحصرية لاستخدام العملية «الفوتوكرومية» في التصوير لتحويل الصور من الأبيض والأسود إلى صور ملونة وطباعتها بالطباعة الحجرية التصويرية.

دعا ليفنغستون المصور الشهير وليام هنري جاكسون للانضمام إلى شركته كشريك، فقبل العرض وزادت ارباح شركة ديترويت.

بلغت الشركة ذروة نجاحها وهي تجمع اليوم أكثر من اربعين شركة وتنشر في السنة أكثر من سبعة ملايين نسخة.

مراجع

تقنيات التصوير
شركات ترفيه
شركات تصنيع سابقة مقرها في ميشيغان
شركات سابقة مقرها في ميشيغان
شركات طباعة في الولايات المتحدة

شركة ديترويت للتصوير الضوئي


An Schismatoglottis zonata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hallier f.. An Schismatoglottis zonata in nahilalakip ha genus nga Schismatoglottis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schismatoglottis

Schismatoglottis zonata


Ronisia, de son nom complet Ronisia Mendes Morges, née le  à Tarrafal (Cap-Vert), est une chanteuse cap-verdienne active en France.

Biographie

Enfance
Elle nait le  à Tarrafal au Cap-Vert et grandit à Grigny, dans l'Essonne. Ronisia grandit dans l'amour de la musique. Fan de Rihanna, Alicia Keys, Nicki Minaj et Beyoncé, elle est aussi influencée par les goûts de sa famille. Son frère écoute Usher en boucle tandis que son père est un amateur de zouk, appréciant des artistes comme Fanny J, Kim, Nesly et La Compagnie créole. Sa mère, elle, reste fidèle à la musique capverdienne. Inscrite au collège Pablo Neruda, Ronisia prend des cours de danse à l'Espace Jeunes de sa ville.

Début et carrière musicale
Elle se lance dans la musique en 2019 en dévoilant au mois de mai son premier morceau Plus de peine. Elle enchaîne les singles jusqu'à la sortie de celui qui va lui permettre d'être remarquée par les labels : Atterrissage. Ce titre connaît un retentissement sur le réseau social TikTok avec le #AtterrissageChallenge, ayant permis au clip d'atteindre les 50 millions de vues fin 2021. Entre-temps, elle signe chez Epic Records France en octobre 2020.

En avril 2021, Atterrissage cumule les 36 millions de vues sur YouTube.

À la suite de ce succès, elle poursuit alors les sorties de singles jusqu'à la sortie de son premier album Ronisia le 28 janvier 2022, composé de seize titres dont trois featurings distincts avec Ninho, Eva Queen et Tiakola.

Le 9 décembre 2022, Ronisia dévoile la réédition de son premier album intitulée Ronisia (Deluxe) en collaboration avec Gazo et CKay.

Discographie

Albums

Singles
 2019 : Plus de peine
 2019 : Parano
 2019 : Désolée
 2020 : Pourquoi
 2020 : Loin de moi
 2020 : Atterrissage
 2020 : Atterrissage (Version acoustique) (feat. Alicia)
 2021 : Doucement
 2021 : Toxic
 2021 : Dans ça
 2021 : Comme moi (feat. Tiakola)
 2021 : Bonita
 2021 : Téco
 2022 : Suis-moi (feat. Ninho)
 2022 : Mélodie (Tatami)
 2022 : Longue vie (feat. Eva Queen)
 2022 : J'élimine
 2022 : 200 KH/M (feat. Gazo)
2023 : C'est toi
2023 : Joli coeur

Apparitions

 2020 : Doulkha feat. Ronisia - Abana
 2021 : Driks feat. Ronisia - Tic Tac (sur l'EP Hackcœur)
 2021 : Denzo feat. Ronisia - C'est comme ça (sur l'album La pépite)
 2021 : Joé Dwèt Filé feat. Ronisia - Jolie Madame (sur l'album Calypso)
 2022 : Dadju feat. Ronisia - Toko Toko (sur l'album Cullinan)
 2022 : Imen Es feat. Ronisia - Piqué (sur l'album Game Over Volume 3 - Terminal 1)
 2022 : 91 All Stars feat. Ronisia - Semblant (sur l'album 91 All Stars)
 2022 : CKay feat. Ronisia - lose you (sur l'album Sad Romance)
 2022 : Jahyanaï King feat. Ronisia - In Love (sur l'album Trafic Inter)
 2023 : Hatik feat. Ronisia - sous à faire (sur l'album Niyya)

Classements et certifications

Album

Singles classées

Autres chansons classées

Distinctions

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1999
Naissance à Santiago (Cap-Vert)
Chanteuse cap-verdienne
Chanteuse des années 2020
Naissance au Cap-Vert

Ronisia


Nedim Remili (født 18. juli 1995 i Créteil) er en fransk håndboldspiller, der til dagligt spiller for klubben Paris Saint-Germain Handball i Frankrig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Frankrig
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Olympiske medaljevindere i håndbold

Nedim Remili


Asirijski demokratski pokret (sirjački ܙܘܥܐ ܕܝܡܘܩܪܛܝܐ ܐܬܘܪܝܐ, Zawʻá Demoqraṭáyá 'Áṯuráyá, arapski الحركة الديمقراطية الآشورية ), popularno nazivan Zowaa (hrvatski Pokret), asirska politička stranka iz Iraka. Jedna je od glavnih asirskih stranaka u iračkom parlamentu (arapski مجلس النواب,, Majlis an-Nuwwāb al-ʿIrāqiyy; kurdski ئه‌نجومه‌نی نوێنه‌ران ). Asirski demokratski pokret tvrdi da mu je cilj uspostaviti jednaka građanska prava s ostatkom Iračana, bez diskriminiranja na osnovi nacionalnosti, vjerske pripadnosti, kulture, jezika i ostalih osobina autohtonih kaldo-asirsko-sirjačkih građana Iraka, da se prizna pokolje nad njima počinjene u prošlosti i da se osigura da se nikad više ne ponove. U Kurdistanskom parlamentu imaju jedno zastupničko mjesto.
Čelnik je Yonadam Kanna. Osnovana je 12. travnja 1979. godine. Sjedište je u Bagdadu. Studentsko krilo je Kaldo-asirijska studentska unija. Vojno krilo su Zaštitne postrojbe Ninivske ravnice. Ideologija im je "asirska prava i samoodređenje", iračko jedinstvo, demokracija i jednakost.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice (arapski)

Iračke političke stranke
Asirci

Asirski demokratski pokret


Santa Isabel, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,62 km2 yüzölçümüne sahip, 7.270 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

Santa Isabel (Lizbon)


Amblypygi යනු විස රහිත සත්ත්වයෙකි.දිග 1"-2" (2.5-5 cm) පමණ වන අතර පලළ 47"-. 98" (1.2-2.5 cm) පමණ වේ.නිවර්තන සහ උපනිවර්තන කලාපයන්හි දැකිය හැකි වන අතර බොහෝ විට උණුසුම් සහ තෙතමනය සහිත ස්ථානවල ගැවසේ.

පුස්සෝ

පුස්සෝ


Das Actor Model (deutsch Aktorenmodell, auch Aktormodell) ist in der Informatik ein Modell für nebenläufige Berechnungen bzw. Programme. Diese werden in nebenläufige Einheiten, sog. Aktoren, unterteilt, die ausschließlich über Nachrichtenaustausch kommunizieren. Es stellt somit eine mögliche Ausprägung des Message passings dar. Es wurde erstmals 1973 von Carl Hewitt, Peter Bishop und Richard Steiger beschrieben. Verwendung findet das Actor Model heute unter anderem in den Programmiersprachen Erlang, Io, D, Pony und Scala.

Funktionsweise
Aktoren sind nebenläufige Einheiten, die nicht über einen geteilten Speicherbereich verfügen, sondern ausschließlich über Nachrichten kommunizieren.  Die Kapselung des Zustandes des Aktors ähnelt dem Prinzip der Kapselung in der objektorientierten Programmierung. Jeder Aktor verfügt über einen Posteingang, eine Adresse und ein Verhalten.

Der Empfang einer Nachricht wird als Ereignis bezeichnet. Empfangene Nachrichten werden zunächst im Posteingang gespeichert. Der Aktor bearbeitet die darin enthaltenen Nachrichten nach dem FIFO-Prinzip. Das Verhalten des Aktoren beschreibt Reaktionen auf Nachrichten abhängig von deren Aufbau. Aktoren können drei verschiedene Reaktionen durchführen:
 Nachrichten an sich selbst oder andere Aktoren verschicken.
 Neue Aktoren erzeugen.
 Das eigene Verhalten ändern.

Der Nachrichtenaustausch erfolgt asynchron, d. h. der Sender einer Nachricht kann nach dem Abschicken sofort mit anderen Aktionen fortfahren und muss nicht warten, bis der Empfänger die Nachricht akzeptiert. Das Actor Model legt nicht fest, wie lange die Vermittlung einer Nachricht dauern darf. Es wird nur definiert, dass jede Nachricht nach endlicher Zeit beim Empfänger ankommen muss. Überdies müssen Nachrichten nicht zwingend in derselben Reihenfolge ankommen, in der sie versendet werden. Letzteres wird in vielen Implementierungen trotzdem garantiert.

Vorteile
Der Umstand, dass Aktoren zu einem Zeitpunkt nur eine Nachricht abarbeiten und kein anderer nebenläufiger Prozess den internen Speicherbereich eines Aktors beeinflussen darf, führt dazu, dass die Programmierung innerhalb des Aktors rein sequentiell ist. Vermutungen, die aufgrund des internen Zustandes des Aktors zu Beginn der Verarbeitung einer Nachricht getroffen wurden, behalten über die gesamte Abarbeitung der Nachricht weiterhin ihre Gültigkeit. Dies unterscheidet das Actor Model grundlegend von klassischen und verbreiteten Shared-Memory-Concurrency-Ansätzen, in denen alle nebenläufigen Threads auf einen gemeinsamen Speicherbereich zugreifen und dieser in Teilen über Locking-Primitive wie Semaphore, Mutexe und Signals geschützt wird.

Nachteile

Da Aktoren nicht über einen gemeinsamen Speicherbereich verfügen, stellen sowohl die Nachrichten, als auch der interne Speicherbereich eines anderen Aktors eine Kopie von bestimmten Werten dar. Somit liegt die gleiche Information mehrfach im Speicher vor, was zu einem erhöhten Speicherbedarf führt. Darüber hinaus steht das Versenden, in die Mailbox legen und Verarbeiten einer Nachricht im Actor Model, einem (im besten Fall statisch gebundenen) Funktionsaufruf bei der Shared State Concurrency gegenüber. Der Aufwand ist im Actor Model somit wesentlich erhöht.

Verbreitung

Das Actor Model ist stark bei funktionalen Programmiersprachen verbreitet. So stellt es das grundlegende Modell für Nebenläufigkeit in der Programmiersprache Erlang dar. Eine weitere Verbreitung erhält das Modell durch Sprachen mit gemischten Paradigmen wie Scala. Auch für klassisch imperative Programmiersprachen existieren Implementierungen des Actor Models, wie z. B. Theron als Actor-Bibliothek für C++.

Literatur

Weblinks

 Carl Hewitt erklärt die Grundlagen des Actor Modells

Einzelnachweise

Parallelverarbeitung

Actor Model


Daugbjerg-Mønsted-Smollerup Pastorat er et pastorat i Viborg Domprovsti i Viborg Stift. Tidligere var Daugbjerg-Mønsted-Smollerup også en sognekommune i Fjends Herred i Viborg Amt.

Sogne
Indtil 2007 hørte pastoratet til Skive-Fjends Provsti.

Pastoratet består af de tre sogne Daugbjerg, Mønsted og Smollerup.

De tre kirker i pastoratet er fra Middelalderen. Smollerup Kirke har Nordens ældste fungerende kirkeklokke, der er fra cirka år 1100. Desuden ligger Daugbjerg og Mønsted kirker i pastoratet.

Præstegården ligger i Daugbjerg.

Sognekommunen
Daugbjerg-Mønsted-Smollerup Sognekommune blev oprettet i 1842. I 1970 blev den tidligere kommune en del af Fjends Kommune, og i 2007 blev Fjends indlemmet i Viborg Kommune.

Seværdigheder
Primærrute 16 (hovedvejen mellem Viborg og Holstebro) går gennem pastoratet. Det samme gør Sekundærrute 186, der sammen med Primærrute 13 forbinder Skive med Vejle.

Området er kendt for Daugbjerg Kalkgruber og Mønsted Kalkgruber.

Kommuner i Viborg Amt (før 1970)
Pastorater i Viborg Domprovsti

Daugbjerg-Mønsted-Smollerup Pastorat


Hubert Tenbrink (* 31. Juli 1950) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Zur Runde 1972/73 war Tenbrink als Neuzugang von SuS Stadtlohn zur Elf vom Stimbergstadion gekommen. Für die SpVgg Erkenschwick war der Mittelfeldspieler von 1972 bis 1974 in der damals zweitklassigen Fußball-Regionalliga West aktiv, wo er es auf 50 Spiele und elf Tore brachte. Mit Erkenschwick schaffte er 1974 die Qualifikation zur neu eingeführten 2. Bundesliga Nord. Von 1974 bis 1976 machte er für Erkenschwick 62 Spiele und erzielte dabei 14 Tore. In der Saison 1976/77 kamen bei Bayer 04 Leverkusen unter Trainer Willibert Kremer und an der Seite der Mitspieler Fred-Werner Bockholt, Jürgen Gelsdorf und Dieter Herzog 16 Spiele mit zwei Toren hinzu. Beim 1. FC Bocholt absolvierte Tenbrink in der Runde 1977/78 seine letzten 17 Zweitligaspiele unter Trainer Friedel Elting. Insgesamt wird er von 1974 bis 1978 mit 95 Spielen in der 2. Bundesliga und 16 erzielten Toren geführt.

Literatur
 Achim Nöllenheidt (Hrsg.): Fohlensturm am Katzenbusch. Die Geschichte der Regionalliga West 1963–1974. Band 2, Klartext, Essen 1995, ISBN 3-88474-206-X.
 Matthias Weinrich: Zweitliga-Almanach. Alle Spieler. Alle Vereine. Alle Ergebnisse. AGON Sportverlag, Kassel 2001, ISBN 3-89784-190-8.

Weblinks

Fußballspieler (SpVgg Erkenschwick)
Deutscher
Geboren 1950
Mann
Fußballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Fußballspieler (1. FC Bocholt)

Hubert Tenbrink


Detroit (), bir milyona yaklaşan nüfusu ile ABD'nin en büyük 27. şehri ve Michigan eyaletinin en büyük şehridir. Etrafındaki banliyölerle birlikte Detroit şehrinin oluşturduğu Detroit Metro bölgesi ise 4.5 milyona yaklaşan nüfusu ve birçok Fortune 500 şirketine ev sahipliği yapmasıyla ABD'nin en önemli ekonomik merkezlerinden biridir.

Şehirde bulunan büyük otomobil fabrikaları (General Motors, Ford, Chrysler) nedeniyle dünyanın otomotiv başkenti olarak anılır. Yerli halkı şehre "Motor şehir" manasına gelen 'Motor City' ya da 'Motown' takma adlarını da kullanır. Dünyanın en büyük otomobil fuarı olan ve her sene ocak ayında düzenlenen Uluslararası Otomobil Fuarı'na ev sahipliği yapar. Büyük otomobil firmaları yeni modellerini sergilemek için genelde bu fuarı tercih ederler.

Turistik açıdan pek tercih edilmeyen şehir, şehir merkezinin yaklaşık bir kilometrekarelik kısmı hariç oldukça eski ve ürkütücü bir görünüme sahiptir.

Her mevsim yağış alan şehirde en çok yağış haziran-temmuz aylarında olur. Kışları sert ve yağışlıdır ve Türkiye'de pek görülmeyen bir yağış biçimi olan buz yağışı burada zaman zaman görülebilir.

Ülkenin en kuzeyinden en güneyine uzanan 75 numaralı otoyol Detroit'ten de geçmektedir. Şehirde toplu taşıma yok denecek kadar azdır, ancak şehri Ann Arbor'a ve havaalanına bağlayacak bir yolcu treni ve şehrin en önemli yolu olan Woodward Bulvarı üzerinden kuzey banliyölerine bağlayacak olan bir hafif tramvay hattı yapım aşamasındadır.

Şehrin en büyük eğitim merkezi dünyanın en başarılı ilk 300 sıralamasına da giren Wayne State Üniversitesi'dir.

Tarihçe
Şehir 1701 yılında Fransız kaşif Antoine Laumet de la Mothe, Sieur de Cadillac ve 51 Fransız tarafından kurulmuştur. Adı Fransızca su yolu ya da boğaz (dé troit) manasına gelmektedir. Çünkü Detroit şehrinin kurulduğu bölge Büyük Göller'den Erie ile Huron birleştiği bir geçit üzerindedir. Orijinal adı 'Fort Ponchartrain du Détroit' dir. Ancak şehir 1760 yılında Fransızlar ile Amerikan yerlileri arasındaki bir savaş sırasında İngilizler tarafından ele geçirilmiş ve İngilizler kısaca şehri Detroit olarak adlandırmışlardır.

Detroit 1805'ten 1847' ye kadar, Michigan bölgesinin başkenti olmuştur. Bu yıllarda genişleyen şehrin imar planları, o yıllarda Michigan bölgesi başyargıcı olan Augustus B. Woodward tarafından yapılmıştır. Detroit '1812 savaşları' sonunda 1813 yılında ABD tarafından ele geçirilmiş ve 1815 yılında ABD şehri olarak yapılandırılmıştır.

Spor
Şehri, NBA'de Detroit Pistons, ABD Ulusal Beyzbol Ligi'nde Detroit Tigers, ABD Ulusal Hokey Ligi'nde Red Wings, WNBA'de Detroit Shock temsil eder.

Kardeş şehir
Detroit'in resmen 7 tane kardeş şehri vardır:

Resimler

Ayrıca bakınız
 Michigan

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Detroit Şehri resmi websitesi
 DMOZ Open Directory Projesi "Detroit" maddesi
  Wiki Voyage websitesi "Detroit" maddesi
 Metropoliten Detroit Metro Konferans ve Ziyaretçi Burosu
 Detroit Bolgesel Ticaret Odasi
 Detroit Tarih Muzeleri ve Cemiyeti
 "Experience Detroit" turizm rehnberi
 Detroit Entertainment District
  Harabeye donmus Detroit Yves Marchand ve Romain Meffre fotolari

Michigan'daki şehirler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki liman kentleri

Detroit


Dinah Mezzomo (Passo Fundo, 25 de abril de 1920 — Rio de Janeiro, 19 de março de 2011) foi uma atriz brasileira. Era filha de Raymundo João Mezzomo e Thereza Zoletti, descendentes de italianos que emigraram para o Brasil no final do século XIX.

Filmografia

Cinema

Televisão

No teatro
O Pensamento (1954)
Conflito Sem Paixão (1953)
Pedacinho de Gente (1953)
A Desconhecida de Arras (1953)
Exaltação (1951)

Atrizes de cinema do Brasil
Atrizes de teatro do Brasil
Brasileiros de ascendência italiana

Dinah Mezzomo


Lists of companies traded on the London Stock Exchange by index:

 Constituents of the FTSE 100 Index
 Constituents of the FTSE 250 Index

See also
 FTSE 350 Index: the FTSE 350 index includes the constituent members of the FTSE 100 and FTSE 250, with the various constituents weighted according to market capitalisation
 FTSE All-Share Index
Alternative Investment Market

External links
 Companies on London Stock Exchange

Companies traded at FTSE

London

List of companies listed on the London Stock Exchange


Konkatedrala sv. Petra je drugostolna crkva Barske nadbiskupije. Nalazi se u Baru, Crna Gora. Posvećena je Svetom apostolu Petru.

Povijest
Kamen temeljac blagoslovio je kardinal washingtonski Theodore Edgar McCarrick 16. srpnja 2006., a gradnja je počela 30. lipnja 2010. godine. Posvećenje konkatedrale je obavljeno 3. rujna 2017. na misi koju je služio nadbiskup barski i primas Srbije u mirovini Zef Gashi, za čijeg je pontifikata počela gradnja konkatedrale. Svečanosti je prisustvovao i mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije koji je nadbiskupu barskom Rroku Gjonlleshaju poklonio ikonu Isusa i Bogorodice. Gradnja katedrale je koštala 3,500.000 eura, a donatori su bile razne crkvene organizacije i pojedinci iz Vatikana, Italije, Njemačke i SAD.

Projektanti su arhitekte iz Foggiae Nicola Danza i Rodolfo Mancano. Ulazna vrata, oltar, ambone, križ iznad oltara... djelo su Studija primijenjene umjetnosti Igino Legnaghija iz Verone. Izlivanje vrata od bronce vršeno je u radionici Pjerina Kolinikaja u Tirani. Zvona, postavljena na dva zvonika, izlivena su u Innsbrucku, od strane poznate tvrtke Grassmayr. Vitraji su djelo Rassoma Giorgia i Rolanda Tesadrija iz Italije, a izrađeni su tehnikom lasera na staklu, specijalno za ovu priliku, u Bolzanu. Mramor je iz Crne Gore a stolice za svećenike i klupe za koncelebrante i ministrante, rad su tvrtke Braća Đerđi iz Bibaja kod Uroševca. Lusteri u obliku pet križeva djelo su tvrtke rasvjete Dekor iz Zaboka, a ozvučenje je uradila tvrtka Strasser iz Stuttgarta.

Zanimljivosti
Ranokršćanski običaj gradnje crkva je bio takav da je oltar okrenut ka istoku, mjestu odakle dolazi svjetlost Sunca, pri izlasku. To je nastavak poganske tradicije i kulta boga Sunca. Istok, gdje Sunce ustaje je u crkvi simbol dobra, a zapad, gdje Sunce zapada, umire, gdje se svjetlost gasi, je simbol zla, Vraga i tame. Tako se u pravoslavnom obredu krštenja pri odricanju od Sotone, novokršteni u jednom trenutku okreće ka zapadu i tri puta uz pljuvanje (ili simbolično puhanje, umjesto pljuvanja), kaže da se odriče Vraga i svih djela njegovih. Pravoslavna crkva je do danas sačuvala ovaj običaj da su oltari okrenuti ka istoku, dok je rimokatolička crkva vremenom napustila obveznost ovog običaja. Tako su Barski trikonhos iz 5. ili 6. stoljeća kao i pravoslavna saborna crkva u Baru iz 21. stoljeća, oltarom okrenute ka istoku, dok su rimokatoličke crkve: konkatedrala Svetog Petra u Baru, Bazilika sv. Petra u Vatikanu i đakovačka katedrala Svetog Petra oltarom okrenuta ka zapadu.

Izvori

Petar

Konkatedrala sv. Petra u Baru


الكُفَير هي قرية من قرى الضفة الغربية دخلت حرب 1967 و تتبع محافظة جنين.

موقعها وسكانها
كفير تصغير "كفر"، وتعني القرية الصغيرة، تقع الكفير على بعد 15 كم جنوب مدينة جنين ، و 7كم شمال غرب طوباس وترتفع حوالي 426 م عن سـطح البحر،. وتحيط بها أراضي قرى رابا، وتلفيت، وصير، والزبابدة، وعقابا والجامعة العربية الأمريكية. بلغ عدد سـكانها 75 نسـمة ولكن حسـب الإحصاء الذي أجراه الجهاز المركزي للإحصاء الفلسـطيني للعام 1997 م هو 48 نسمة.

تاريخها
 تملك القرية "عائلة إرشيد" المنسوبة إلى جدها "ذيب عبد الرحيم إرشيد".

قرية الكفير من قرى "عائلة إرشيد" المقيمين في صير والتي تم بنائها من قبل "الحاج ذيب عبد الرحيم إرشيد". ومن أكثر من اشتهر بها "الحاج ذيب" والشهيدين "محمد" و"أحمد ذيب إرشيد" و"مصطفى ذيب إرشيد" المؤسس الحزب القومي السوري و"عبد اللطيف ذيب إرشيد" شيخ الأزهر.

مزوعاتها ومناخها
وتمتاز بأراضيها الزراعية الواسعة نسبيا والتي يزرع فيها شجر الزيتون بكثرة على اراضيها الجبلية والوعرة وفيها أنواع مختلفة من اشجار الزيتون ومن أفضل الأنواع على مستوى العالم وأيضا في اراضيها السهلية يزرع الحبوب وبعض الخضروات.يوجد بها ينبوع ماء، وتكثر بها الآبار.

مواصلاتها
في الكفير شارع حيوي وحيد ومهم يربط بين طوباس ونابلس بمحافظة جنين لكونها أول قرية بمحافظة جنين من جهة الجنوب الشرقي

جغرافيتها
هي عبارة عن تلة حادة نسبيا من جهة الشمال وسهلية من الجنوب وهذا يعطيها عدة تضاريس رغم مساحتها الصغيرة.

إدارتها
هي واقعة تحت إدارة السلطة الفلسطينية وتعد من مناطق (أ)، كما انهامن القرى التي وقعت تحت الاحتلال بعد حرب حزيران 1967 وبقيت هكذا حتى مجيء السلطة الفلسطينية.

العمران فيها
من خلال العمل الميداني الذي قام به مركز رواق العام 1997، تم تسجيل 16 مبنى قديماً في القرية، وتتميز المباني القديمة بالبساطة، وبخلوها من الزخارف، ويتكون 14 منها من طابق واحد، في حين أن مبنيين فقط يتكونان من طابقين هما: "قصر ذيب إرشيد" و"علّية العريس". القصر من أهم المباني في القرية وأضخمها، والعلّية من أقدم المباني كذلك. بعض مباني القرية متصلة وتشترك بساحة داخليـة، 9 مبـانٍ منها مسـتعملة بشـكل كلي، أما المباني الســبعة الباقية فهي مهجورة.

تعتبر الحالـة الإنشـائيـة لسـبعة مبانٍ جيدة، فـي حين أن 6 منها حالتها الإنشائية سيئة، وهناك 3 مبانٍ غير صالحة للاستعمال، ما يعني أن القرية تعاني من الإهمال في المحافظة على المباني القديمة. استعمل الحجر في بناء مباني القرية كلها. وسقفت 9 من مباني القرية بالعقد المتقاطع، ومبنيان بالعقد البرميلي، وهـناك 3 مبانٍ سقوفها مستوية.

تميزت الفتحات المعمارية بالبساطة، فهي مستطيلة يعلوها إما ساقوف وإما قوس موتور، وفي قصر إرشيد وجدت فتحات مستطيلة بساقوف يعلوه قوس مدبب مفتوح.

اما الآن زادت المباني وتم بناء بيوت جديدة وحديثة الطراز.
((موقع رواق للمباني التاريخية في فلسطين))

المراجع

المصادر

  |

وصلات خارجية
 فلسطين في الذاكرة/ الكفير
 موقع رواق للمباني التاريخية في فلسطين
 فلسطين في الذاكرة/ الكفير

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
بلديات دولة فلسطين

الكفير


«Single Blip» es el segundo sencillo editado de VCMG, el dueto conformado por los músicos Vince Clarke y Martin Gore, publicado el 27 de febrero de 2012 por la disquera inglesa Mute Records, de su álbum de larga duración Ssss de ese mismo año.

Listado de canciones

Créditos
Escrito y producido por: Martin L. Gore y Vince Clarke
Ingenieros de grabación: Sie Medway-Smith, Vince Clarke
Ilustración: Jan L. Trigg
Gerencia: Jonathan Kessler, Michael Pagnotta
Masterizado por: Stefan Betke

Referencias

EP de 2012

EP2 / Single Blip


Daniel Alejandro Sagüés Jiménez (20 de octubre de 1967) es un director de televisión chileno.

Carrera profesional

Comenzó su carrera en RTU, actual Chilevisión. En 1992 ingresó a Televisión Nacional de Chile (TVN), donde dirigió numerosos programas, varios de ellos conducidos por Felipe Camiroaga, con quien tuvo una reconocida amistad. En Pase lo que pase Sagüés y Camiroaga protagonizaron el sktech de «Las guaguitas», entre otros. Tras la muerte de Camiroaga en 2011, Sagües quedó sin proyectos en la emisora estatal, y sólo dirigió el programa de humor La dimensión Rossa. Finalmente, fue desvinculado de TVN en febrero de 2013.

Sagüés también dirigió los cierres de la Teletón Chile en 2011 y 2012, y el V Festival Verano de Iquique. En 2014 asumió como director audiovisual de la Presidencia de Chile. En 2016 regresó a TVN para dirigir Kamaleón, el show de Kramer.

En abril de 2017 Sagüés arribó a Mega para dirigir el matinal Mucho gusto. Renunció a ese canal en febrero de 2018, y se espera su debut como director de Bienvenidos de Canal 13 en marzo de 2018.

Programas

Referencias

Directores de televisión de Chile

Daniel Sagüés


Antonio Gude (Vigo, 19 de mayo de 1946) es un maestro de ajedrez, periodista, escritor y traductor. Ha sido secretario general y director técnico de la Federación Española de Ajedrez (1989-1991).

Biografía
En el año 1979 fundó en Vigo la revista El Ajedrez de la cual se publicaron 15 números.

De Vigo se trasladó a Madrid de la mano de Pablo Aguilera como director de la publicación Jaque, en la que continuó como articulista y columnista hasta su cierre. Finalmente abandonó esta publicación para dirigir la Revista Internacional de Ajedrez, cuya última edición fue en 1995.

Del 16 al 25 de septiembre de 2012, participó como ponente en la "Fiesta Internacional del Ajedrez 2012" que se celebró en la Universidad Autónoma de México, impartiendo conferencias sobre el 'Ajedrez en el mundo del cine'.

En 2013 participó en una serie de partidas de ajedrez simultáneas contra aficionados, junto a grandes maestros de ajedrez como Iván Salgado o David Lariño, en el marco del "Festival de Ajedrez - Bienvenida ECU", que se celebró en Vigo el 16 de septiembre de ese año. En las conferencias posteriores a las partidas simultáneas de este Festival, remarcó la importancia que tiene el ajedrez en el sistema educativo.

Actualmente Antonio Gude publica una columna de ajedrez en internet "El Cubo de Rubik", en la que trata diversos temas relacionados con el mundo del ajedrez.

Obra
Antonio Gude trabajó como columnista o articulista en El Pueblo Gallego (1965-1969), Faro de Vigo (1979-1982), TESA (suplemento dominical incluido en 15 diarios nacionales) (1991-1994) y en el periódico As (1990-1992). Asimismo, ha publicado una serie de libros relativos al ajedrez.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Antonio Gude

Ajedrecistas de España
Escritores de ajedrez
Escritores de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XXI
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Periodistas de España del siglo XX
Periodistas de España del siglo XXI
Traductores de España
Nacidos en Vigo

Antonio Gude


Cele două ghetouri din Oradea destinate evreilor au fost înființate la 3 mai 1944, ora 17, în aceeași zi și oră cu ghetourile din principalele orașe din Transilvania de Nord, acel teritoriu transferat Ungariei în urma Dictatului de la Viena.

Ghetoul mare din jurul Sinagogii ortodoxe a fost desemnat evreilor orădeni iar în cel mic pe malul stâng al Crișului au fost deportați evreii din provincie (localizarea celor două ghetouri pe harta atașată) . Cei aproximativ 33.000 de oameni din ghetouri au fost supuși timp de peste trei săptămâni aglomerației, foamei, torturii și intemperiilor (cei din ghetoul mic erau cazați sub cerul liber) până la deportarea cu ajutorul trenurilor la lagărul de concentrare Auschwitz între 25 mai și 3 iunie 1944.

Marea majoritate a celor deportați au fost uciși, după război întorcânduse aproximativ 2.000 de supraviețuitori.

Preliminariile. Ocupația maghiară
Ungaria, după primul razboi mondial, a fost aliatul natural al celui de-al treilea Reich. După colapsul Imperiului austro-ungar, în 1918, regatul ungar a devenit unul dintre marii perdanți ai războiului. După o primă apropiere lipsită de succes de democrațiile occidentale și de Liga Națiunilor, pentru a rectifica ceea ce era considerat ca nedreptatea de la Trianon, la jumătatea anilor 1930, Ungaria decide să își urmeze obiectivele revizioniste în tandem cu cel de-al treilea Reich și, profitând de ocuparea de către Germania nazistă a jumătății răsăritene a Europei, va smulge teritorii din țările vecine, fără ca populațiile respective să fie întrebate. Așa a ajuns Oradea sub ocupație maghiară între 1940 și 1944.

Zilele premergătoare ghetoizării
Ghetoizarea celor aproape 160 000 de evrei din Transilvania de Nord a fost încheiată, in linii generale, intr-o singură săptămână.  .

Cronologia unora dintre măsurile antisemite din Oradea:
 19 martie 1944 - Începând cu această dată, evreilor din Oradea  li se interzice să părăsească orașul, cei aflați în tranzit fiind arestați
 5 aprilie 1944 – Instituirea obligativității purtării semnului distinctiv al stelei galbene de către evreii orădeni
 6 aprilie 1944 – sunt întreprinse arestări masive în rândul evreilor, împreună cu sechestrarea tuturor averilor. Suma de bani pe care o poate deține un evreu este limitată la 3.000 de pengö. Au fost închise și sigilate toate magazinele evreiești, mărfurile fiind confiscate
 3 mai 1944 - orașul este împânzit cu  sute de afișe semnate de viceprimarul de atunci, Gyapay Lászlo, care anunțau populația evreiască despre înființarea ghetoului și limitarea ieșirii pe străzi la o oră pe zi, între orele 9 și 10 dimineața. Evreii sunt somați să-și părăsească căminele, putând să ia cu ei un bagaj de maximum 50 kg de persoană.
Organizarea ghetoului orădean are parte de "sprijin logistic" german. Pentru această operațiune a fost adus ofițerul  SS. Theodor Dannecker, unul dintre cei mai îndârjiți susținători ai strategiei "soluția finală", dovedind "abilități excelente" în organizarea ghetoului din Paris și "rezolvarea problemei evreiești" în Bulgaria și Italia.

Prin înființarea ghetoului din Oradea cei 30.000 de evrei a căror părinți, bunici sau străbunici creaseră minunatele clădiri cu care se mândresc azi orădenii: Palatul Vulturul Negru, Casele Adorjan I și II, Tipografia Sonnenfeld, Palatul Ullmann, Hotelul Pac, Palatele Moskovits și Moskovits Miksa, Casa Roth, Magazinul de sticlărie și Casa Deutsch K. I., Palatul Stern, Casa Markovits-Mathézer, Casa Ertler, Casa Darvas-La Roche, Moara Emilia, Moara Adria, Moara cu aburi Lederer și Kalman, Fabrica de spirt Mor Moskovits, Tesătoria Regner si Weisz, Fabrica de blănuri Joszef Leichner, Fabrica de ghete Carmen și multe altele, erau acum siliți să se îngrămădească ca vitele în câteva clădiri sau chiar sub cerul liber.

Viața evreilor orădeni în ghetou
Ghetoul desemnat evreilor orădeni avea o suprafață de 130 iugăre cadastrale și cuprindea zona din jurul Sinagogii ortodoxe, adică zona celui mai sărac și celui mai aglomerat cartier evreiesc. Această fâșie îngustă era cuprinsă între străzile Mezei Mihály sau Kert Utca (azi Avram Iancu), strada Capucinilor, (azi Prahovei), latura de sud a Pieței Mari (azi 1 Decembrie) și strada Liliom (azi Crinului), apoi, mai departe, strada Váradi Zsigmond (azi Kogălniceanu), și corpul de case de pe latura de est a fostei piețe de zarzavat, iar capătul ei era închis de strada Vămii (azi Sucevei).  Renumit mai apoi Ghetoul de la Oradea avea condiții de trai extrem de dificile și reguli severe, devenind al doilea ca mărime din Ungaria, după cel din Budapesta.                                                                                Împrejmuit cu un gard de scânduri de doi metri înălțime, ghetoul a fost închis și păzit cu strictețe, ieșirea de pe teritoriul său fiind interzisă și pedepsită prin împușcarea fără avertisment.  Spatiul Ghetoului era iluminat, dar locuințele nu beneficiau de curent electric. Aprovizionarea cu alimente se facea doar săptămânal. Regulile ghetoului erau severe :
 deșteptarea se făcea la ora 6,
 micul dejun era la 7,
 stingerea la ora 20,
 la ora stingerii, toți locuitorii ghetoului trebuiau să fie în camerele repartizate unde stăteau câte 15 persoane într-o cameră.
Un loc mut, dominat de teroare și care adăpostea o treime din populația orașului Oradea.

Încă din primele zile s-a clarificat că sosiseră în ghetou mulți oameni săraci, cu totul nepregătiți. Ei au fost nevoiți să recurgă, încă de la început, la serviciile cantinei comunității unde, în cea de-a opta zi a internării în gheou, mâncau deja 7000 de oameni. Și pe măsură ce proviziile de alimente scădeau, numărul celor nevoiți să recurgă la cantină creștea mereu. Mulți ajunseseră în ghetou grav bolnavi, iar în acele condiții de viață vitrege, numărul celor bolnavi a început să crească mereu, mai ales din momentul în care au intrat în funcțiune camerele de tortură ale jandarmeriei, după care a pornit o avalanșă de sinucideri.

Al doilea ghetou din Oradea, destinat populației evreiești din provincie
În Oradea a mai funcționat un al doilea ghetou mai mic, situat pe malul stâng al Crișului. Aici a fost deportată populația evreiască din provincie (orașele și satele înconjurătoare). Celor 8.000 de oameni deportați aici nu li s-a oferi spațiu de cazare, ei stând sub cerul liber.

Torturi ca în Evul Mediu
În strada Vámház (Sucevei), era o clădire numită "Dreher" sau monetărie, adică locul "baterii" monedelor. Numele se potrivea perfect cu ororile petrecute acolo, întrucât zilnic erau convocați acolo 100-200 de oameni pentru a li se stoarce numele prietenilor cărora le încredințaseră, eventual, valori sau pur și simplu obiecte cu valoare sentimentală. Au fost arestați toți membrii Consiliului Evreiesc: Leitner Sándor, președintele comunității evreiești ortodoxe, a fost torturat timp de 13 zile. Au încercat să-l silească – fără rezultat – să dea lista evreilor mai înstăriți. N-au fost scutite nici femeile: zile în șir au chinuit-o pe soția ziaristului BárdosLaszló, pe Steiner Puti, originară din Șimleul Silvaniei și pe soția rabinului șef de rit neolog, dr. Vajda István.
La "Dreher" răsuna fără încetare muzica pentru a acoperi țipetele de durere.

Jurnale ale victimelor
Câțiva evrei au avut puterea să țină un jurnal în aceste zile; este cazul faimoasei fetițe de 13 ani, Éva Heyman, supranumită și Anne Frank de Oradea. Ea a ținut în zilele ghetoului un jurnal recuperat și publicat la Budapesta imediat după război. Ca și toți ceilalți din ghetou, Éva a fost deportată la Auschwitz, unde Josef Mengele mai întâi a selectat-o pentru experimentele sale criminale, dar, văzând că fetița avea picioarele umflate din cauza tifosului, a trimis-o la camera de gazare. De curând, în Parcul Bălcescu din Oradea s-a înălțat un monument având în centru statuia fetiței.

Un alt jurnal este cel ținut de tânăra Magda Simon, tot în timpul zilelor petrecute în ghetoul orădean, înaintea deportării la Auschwitz în care vorbește de horrorul trăit de o treime din populația orașului, cea care contribuise din plin la măreția "micii Viene". La un moment dat exclamă:

Deportarea la Auschwitz – Birkenau
 25 mai 1944 – evreii ghetoului din Oradea încep să fie evacuați. La această dată, numărul evreilor din ghetou era de 19.021. Aceștia părăseau ghetoul pe Strada Vămii – (actuala Str. Sucevei) și intrau în Parcul Rhedey (actualul Parc Bălcescu), punctul de plecare. Între 25 mai și 3 iunie 1944, au fost ridicați în mod planificat, zilnic câte 2.500-3.000 de evrei. Probabil că destinația adevărată o aflau pe drum.
 După o călătorie de 4 zile erau predați germanilor din Kosice, și duși mai departe în lagărele de exterminare de la Auschwitz-Birkenau. Ajunși aici, doar aproximativ 10% din cei sosiți sunt selecționați – temporar – pentru muncă, restul sunt imediat gazați și arși. Evreii din Oradea au fost nimiciți spre sfârșitul perioadei de funcționare a Auschwitz-ului.
 După război s-au întors în Oradea aproximativ 2.000 de supraviețuitori ai lagărelor și ai detașamentelor de muncă, trimise încă în anii anteriori în Ucraina. În prezent, comunitatea evreiască orădeană numără aproximativ 800 de persoane.

Listă parțială a orădenilor uciși la Auschwitz
Listele cu numele celor deportați au fost distruse de autoritățile fasciste maghiare. După război s-au străns numele unora dintre cei uciși, fiind astfel întocmită o listă parțială publicată la Tel Aviv într-o carte în maghiară in 1981, apoi tradusă in engleză.

Note

Bibliografie
Studies on the Holocaust in Hungary, Randolph L. Braham, ed., New York, Columbia University Press, 1990
The Politics of Genocide. The Holocaust in Hungary,  editia a 2-a, New York, Columbia University Press, 1994
Vádirat a nácizmus ellen (Acuzarea nazismului), vol. I, Ilona Benoschofsky și Elek Karsai, eds., Budapesta, A Magyar Izraeliták Országos Képviselete, 1958-1967
Randolph. L. Braham, Genocide and Retribution. The Holocaust in Hungarian-Ruled Northern Transylvania, Boston, Kluwer-Nijhoff, 1983
The Hungarian Jewish Catastrophe: A Selected and Annotated Bibliography, 2nd edition, Randolph L. Braham, comp. and ed. (New York, Columbia University Press, 1984)
The Holocaust in Hungary: A Selected and Annotated Bibliography, 1984-2000, Randolph L. Braham, comp. and ed. (New York, Columbia University Press, 2001).
The Destruction of Hungarian Jewry: A Documentary Account, Randolf L. Braham, comp. and ed. (New York, World Federation of Hungarian Jews, 1963), documentele 267-279.
Mikulas Gaskó, Halálvonatok (Trenurile mortii), "Menora", Toronto, 1 iunie 1984

Legături externe
 A Tegnap Varosa: A nagyvaradi zsidosag emlekkonyve, Editors: Dezso Schon et al, Tel-Aviv, 1981, (maghiară): http://yizkor.nypl.org/index.php?id=2165
și versiunea tradusă în engleză:
 The City of Yesterday: Memorial Book of the Jews of Nagyvarad (Oradea, Romania), Translator and Project Coordinator: Susan Geroe- https://www.jewishgen.org/yizkor/Oradea/oradea.html.

Vezi și
 Holocaustul evreilor transilvăneni
 Transilvania de Nord
 Éva Heyman
 Holocaustul în România

Transilvania de Nord
Istoria evreilor în România
Antisemitism
Oradea
Holocaust
Holocaustul în Ungaria
Oradea

Ghetoul Oradea


مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة، المعروفة باسم جيلي، هي شركة سيارات صينية وتعد أول شركة سيارات خاصة في جمهورية الصين الشعبية. جيلى لصناعة السيارات تتبع شركة جيلى القابضة. يقع مقرها الرئيسي في.هانغتشو، تشجيانغ، الشركة مملوكة للقطاع الخاص من قبل رجل الأعمال الملياردير الصيني لي شوفو.  تأسست في 1986م ودخلت صناعة السيارات في 1997م بعلامتها التجارية جيلي للسيارات، تبيع سيارات الركاب تحت العلامات التجارية جيلي اوتو ولوتس ولينك آند كو وبروتون وفولفو، بالإضافة إلى المركبات التجارية فقط التابعة لشركة London EV وYuan Cheng Auto.  باعت المجموعة أكثر من 1.5 مليون سيارة في عام 2018.

الاسم
جيلي هو نقل صوتي لاسم الشركة الأصلي (吉利 : Jílì).

التاريخ
تم تأسيس شركة جيلي في عام 1986 كصانع ثلاجات بأموال مقترضة من العائلة، حول Li Shufu الشركة إلى نجاح بيع منتجات رخيصة للمستهلكين الصينيين في السنوات الأولى للشركة.

بعد شراء شركة حكومية فاشلة، صنعت جيلي دراجات نارية في منتصف التسعينيات.  بدأ إنتاج الشاحنات الصغيرة في عام 1998، وبعد عام، حصلت على موافقة الدولة لتصنيع السيارات.  بدأ إنتاج السيارات في عام 2002. شركة تابعة للمجموعة، جيلي أوتو، كان لها اكتتاب عام في بورصة هونغ كونغ في عام 2004.

كان لدى الشركة كشك في معرض فرانكفورت للسيارات 2005، وعرض عام 2006 في معرض ديترويت للسيارات.

اقتربت جيلي من شركة فورد في منتصف عام 2008 بشأن احتمال استحواذها على شركة سيارات فولفو. في 28 أكتوبر 2009، تم تسميتها كمشتري مفضل لفولفو من قبل صانع السيارات الأمريكي.  تم التوصل إلى اتفاق في أواخر مارس واكتمل في أوائل أغسطس 2010.

في عام 2010، بلغ إجمالي المبيعات التي تجاوزت 415000 وحدة مما أعطى الشركة ما يقرب من 2 ٪ من حصة السوق. كانت المبيعات أقل من 680,000 وحدة في الطاقة الإنتاجية المبلغ عنها في السنة.

في ديسمبر 2011، أُعلن أن جيلي ستبدأ في بيع السيارات المصممة والمصنعة في الصين في المملكة المتحدة في نهاية عام 2012، مع طرح الطراز الأول للبيع وهو Emgrand EC7. كما أعلنت الشركة عزمها على بدء المبيعات في إيطاليا.

في مايو 2017، أكدت جيلي خططها لشراء حصة مسيطرة بنسبة 51٪ في لوتس كارز من مالكها، DRB-HICOM (بروتون). بالإضافة إلى ذلك، تخطط جيلي لشراء حصة 49.9٪ في PROTON Holdings، لتسهيل نمو الصادرات المستقبلية في أسواق جهة السير.  تم النظر إلى الصفقات كخطوة مهمة لشركة صناعة السيارات الصينية في سعيها لتحقيق غزوات في منطقة الآسيان المربحة.

في يوليو 2017، اشترت الشركة تيرافوجيا ترانزيشن، صانع أمريكي للسيارات الطائرة.  في نوفمبر 2017، أعلنت جيلي عن الانتهاء من الاستحواذ على Terrafugia ، بما في ذلك الموافقة من جميع الجهات التنظيمية ذات الصلة.

في ديسمبر 2017، استثمرت جيلي 3.25 مليار يورو في شركة فولفو للشاحنات والإنشاءات السويدية، وهي شركة أم سابقة لشركة سيارات فولفو. جعلت الصفقة جيلي أكبر مساهم من حيث عدد الأسهم بحصة 8.2 ٪، والثانية من خلال حقوق التصويت، بنسبة 15.6 ٪.

في عام 2018، اشترت جيلي حصة 9.7٪ في دايملر إيه جي، مالكة علامتي مرسيدس بنز وسمارت.

في سبتمبر 2019، قادت جيلي جولة من التمويل الخاص لشركة فولوك كوبتر التي جمعت 55 مليون دولار للشركة.  يشمل مستثمرو فولوكوبتر الخاصون الآخرون أيضًا شركة Daimler AG التي تمتلك حصة في الشركة.

في أواخر يوليو 2020، أُعلن أن مجموعة Xingma قد وافقت على نقل 15.24٪ من أسهمها في شركة Hualing Xingma لتصنيع الشاحنات الثقيلة ومقرها مانشان إلى مجموعة جيلي للمركبات التجارية للطاقة، وهي شركة فرعية مملوكة بالكامل لشركة جيلي. بعد الصفقة، أصبحت مجموعة جيلي للمركبات التجارية للطاقة المساهم المسيطر بحكم الواقع في Hualing Xingma.

في سبتمبر 2020، بدأت جيلي محادثات مع شركات تصنيع السيارات المنافسة، بما في ذلك دايملر، لترخيص بنية جديدة طورتها لبناء السيارات الكهربائية.  توفر التكنولوجيا الجديدة نطاقات قيادة متزايدة تصل إلى 700 كيلومتر وسيارات أخف وزنًا.

العمليات
مقرها في الصين، تعمل مجموعة مجموعة تشيانغ جيلي القابضة في جميع أنحاء العالم من خلال العديد من العلامات التجارية الفرعية.  تقع الأنشطة التجارية الأساسية للمجموعة ضمن صناعة السيارات حيث تسيطر على مجموعات السيارات والعلامات التجارية التالية:

        مجموعة جيلي للسيارات التي تتكون من جيلي أوتو، والهندسة، ولوتس، وبروتون.
        مجموعة سيارات فولفو التي تتكون من شركة سيارات فولفو وبوليستار.
        جيلي للمركبات التجارية التي تتكون من شركة لندن للمركبات الكهربائية ويوان تشينغ أوتو (فريزون أوتو).
        تدار الشركات الأخرى غير المتعلقة بالسيارات تحت مجموعة جيلي (الأعمال الجديدة).  تمتلك المجموعة أيضًا أعمالًا ثقافية وتعليمية ضمن مجموعة Mitime Group.

الشركات التابعة والعلامات التجارية

مجموعة جيلي للسيارات
تدار سبع علامات تجارية تحت مجموعة جيلي أوتو، جيلي أوتو، ولينك آند كو، وبوليستار، وبروتون، ولوتس، وفولفو كارز.

جيلي أوتو -مُدرجة في قائمة جيلي للسيارات القابضة المحدودة في بورصة هونغ كونغ ويتم التحكم فيها من خلال ممتلكات في مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة.  جيلي أوتو هي العلامة التجارية الرئيسية لشركة ZGH وتباع بشكل أساسي في الصين وتختار الأسواق الخارجية.

لينك آند كو - مملوكة لـجيلي اوتو بنسبة 50٪ ، وشركة سيارات فولفو 30٪ ، ومجموعة تشيانغ جيلي القابضة بنسبة 20٪.  Lynk & Co هي علامة تجارية جديدة للسيارات الراقية ذات التركيز العالمي تعتمد على التكنولوجيا التي تم تطويرها بشكل مشترك من قبل جيلي أوتو وفولفو كارز.

Polestar تأسست Polestar بواسطة Polestar Racing ، التي تسمى الآن Cyan Racing ، كقسم سيارات الأداء في شركة سيارات فولفو لاستكشاف كيف يمكن تطبيق التكنولوجيا الكامنة وراء نجاحهم في السباقات على سيارات فولفو للطرق.  في عام 2017، أصبحت Polestar علامة تجارية مستقلة تحت إشراف شركة سيارات فولفو تركز على السيارات الكهربائية عالية الأداء، وفي عام 2018 تم دمجها في كيانها الخاص، الذي تسيطر عليه مجموعة تشيانغ جيلي القابضة بنسبة 50 ٪ و50 ٪ لشركة فولفو.

بروتون -تملكها مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة 49.9٪ و50.1٪ من قبل DRB-Hicom وتديرها مجموعة جيلي للسيارات. بروتون هي العلامة التجارية الوطنية للسيارات في ماليزيا التي تأسست في الثمانينيات بناءً على طلب من الحكومة وعادت لاحقًا إلى الملكية الخاصة بموجب DRB Hicom.

لوتس كارز -مملوكة بنسبة 51٪ لمجموعة تشجيانغ جيلي القابضة و49٪ لشركة Etika Automotive.  لوتس كارز هي شركة بريطانية لتصنيع السيارات الرياضية وسباق السيارات.  تم بناء أول سيارة لوتس في عام 1948 وفي يونيو 2017، أصبحت لوتس كارز مملوكة بالأغلبية لمجموعة تشجيانغ جيلي القابضة.

شركة سيارات فولفو -تخضع سيارات فولفو لسيطرة مجموعة تشجيانغ جيلي للسيارات بنسبة 99٪ من خلال شركات تابعة منذ شرائها من شركة فورد في عام 2010 مقابل 1.4 مليار دولار أمريكي تقريبًا. تعد فولفو واحدة من أكثر العلامات التجارية للسيارات الفاخرة شهرةً واحترامًا في العالم، حيث تتقدم على لكزس وإنفينيتي في استطلاع أجرته أخبار الولايات المتحدة عام 2019.

مجموعة جيلي للمركبات التجارية للطاقة الجديدة
بدأت مجموعة جيلي للمركبات التجارية للطاقة الجديدة بالاستحواذ الكامل على شركة طاكسي لندن من Manganese Bronze Holdings.  العلامات التجارية التابعة لمجموعة جيلي للمركبات التجارية للطاقة الجديدة هي شركة لندن للسيارات الكهربائية ويوان تشينغ اوتو.

شركة-لندن للسيارات الكهربائية قامت شركة طاكسي لندن، التي استحوذت عليها مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة في عام 2013، بتغيير اسمها إلى شركة لندن للسيارات الكهربائية في عام 2017 لتعكس مهمتها الجديدة في تطوير وإنتاج المركبات التجارية الكهربائية.  مع مصنع جديد في أنستي، كوفنتري، بدأوا في إنتاج جيل جديد من سيارات الأجرة الجديدة القادرة على إطلاق انبعاثات صفرية في أواخر عام 2017.

Yuan Cheng Auto تم تشكيل Yuan Cheng Auto أو Farizon Auto في عام 2016 للتركيز على تطوير مركبات تجارية جديدة للطاقة في الصين وقد أطلقت بالفعل العديد من حلول الشاحنات والحافلات طويلة المدى.

الشركات التابعة والعلامات التجارية غير المتعلقة بالسيارات

مجموعة جيلي (عمل جديد)
تم تطوير خدمة CAOCAO -CAOCAO من قبل شركة هانغتشو يوكسينج للتكنولوجيا وتمتلك معظمها مجموعة مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة إنها أول خدمة تنقل تركز على الطاقة الصينية الجديدة.

Terrafugia - تأسست Terrafugia في عام 2006. تم الاستحواذ على الشركة بالكامل من قبل مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة في عام 2017.

مرافق الإنتاج
يقع المقر الرئيسي لشركة جيلي في هانغتشو، تشجيانغ، ولديها قواعد إنتاج في لانتشو، قانسو (اكتمل في عام 2006، واستمر إنشاء جيلي في المنطقة اعتبارًا من أغسطس 2010 إما لتوسيع المنشأة الحالية أو لمصنع جديد شبه كامل)؛ شيانغتان وهونان موقع غير مسمى 40 دقيقة جنوب شنغهاي جينان وشاندونغ؛ وفي لينهاي ولوتشياو ونينغبو في تشجيانغ.

اعتبارًا من عام 2011، تم التخطيط لمصنعي تصنيع فولفو في داتشينغ وتشنغدو، وبدأ العمل في مصنع لصنع ناقل الحركة في تونغليانغ، تشونغتشينغ.

تقوم أربعة مصانع على الأقل في الخارج بتجميع نماذج جيلي على الأرجح من مجموعات شبه كاملة أو كاملة. هذه المرافق موجودة أو موجودة في إندونيسيا، (تم استيراد بعض إنتاجها إلى الصين)، سريلانكا (بالتعاون مع Micro Cars)،  ماليزيا، روسيا (تجميع تسيطر عليها شركة محلية ديرويز)، بيلاروسيا (بيلجي)، تونس، وأوكرانيا.  هذه المواقع ليست بالضرورة تابعة لشركة جيلي أو مملوكة لها.

منتجات

سيارات الركاب
تبيع ZGH سيارات الركاب تحت خمس علامات تجارية حاليًا: جيلي أوتو، لينك آند كو، بروتون، لوتس، فولفو، وبوليستار، شركة فولفو للمركبات الكهربائية.

استند العديد من منتجات جيلي المبكرة إلى Xiali ، وهو نوع من طراز ديهاتسو تشارادي لعام 1987.  نماذج مثل Haoqing خمسة أبواب، Merrie خمسة أبواب، Uliou أربعة أبواب، وUrban  Nanny (شاحنة صغيرة وشاحنة) لها تمثيلية القواعد، ولكنها تتميز بشبكة أكثر بروزًا من الكروم.

روح الدعابة تضفي على أسماء بعض سيارات جيلي.  واحدة من سيارات السيدان تسمى "كينغ كونغ"، ونموذج مبكر كان يسمى يو لي أوو، تلاعب بالكلمات التي تعني "أفضل من تيانجين إكسيالي أو بويك سيل"، وهما اثنان من منافسيها.

منتجات جيلي للسيارات
جيلي أوتو هي العلامة التجارية الأصلية للمجموعة. تنقسم منتجات جيلي أوتو إلى ثلاثة عصور من العصر 1.0 (1997-2007)، والعصر 2.0 (2007-2014)، والعصر 3.0 (2014 إلى الوقت الحاضر).  قبل عصر 3.0 الحالي، تم بيع منتجات جيلي اوتو أيضًا تحت علامات تجارية مختلفة، بما في ذلك Emgrand وEnglon وGleagle وShanghai Maple.  بعد دخول عصر 3.0، تم إيقاف جميع العلامات التجارية الأخرى وتم دمج بعض منتجاتها تحت العلامة التجارية جيلي أوتو

منتجات جيلي أوتو الحالية

 سلسلة موديل جديد

2015 -جيلي بوروي Geely Borui

2016 -جيلي بويو Geely Boyue Pro

2018 -جيلي بوروي Geely Borui GE

2018 -جيلي بينروي Geely Binrui

2018 -جيلي بينيو Binyue Geely

2019 – جيلي Geely Fastback

2019 -جيلي جياجي

2020 -جيلي ICON

2020 جيلي Haoyue

2020 -جيلي Xingrui

سلسلة Emgrand

2016 - Emgrand GS

2016 - Emgrand GL

2018 -سيارة سيدان مدمجة جديدة Emgrand

2018 - Emgrand GT

 سلسلة Yuanjing

2018 -جيلي فيجن Yuanjing FC3

2016 - Vision X6 (Yuanjing X6 SUV)

2017 - Vision X3 (Yuanjing X3)

2017 - Vision S1 (Yuanjing S1)

شبكة الموزعين
جيلي تشير إلى شبكة الوكلاء الخاصة بها على أنها متاجر 4S وتبيع أيضًا بعض الطرز عبر الإنترنت. في عام 2014، تم الإبلاغ عن 900 منفذ بيع بالتجزئة.

تصميم والبحث والتطوير
تمتلك مجموعة جيلي اوتو أربعة مراكز تصميم مستقلة في شنغهاي وجوتنبرج وبرشلونة وكاليفورنيا بالإضافة إلى أربعة مراكز للبحث والتطوير في هانغتشو، نينغبو، كوفنتري وجوتنبرج قادرة على البحث بشكل مستقل وإنتاج قطع غيار السيارات الكاملة والمحركات وناقل الحركة والأنظمة الكهربائية.  في جوتنبرج، أنشأت المجموعة CEVT، وهو مركز بحث وتطوير مشترك بين شركة فولفو للسيارات وجيلي أوتو لإنشاء بنية معيارية مدمجة رائدة في الصناعة.  استثمرت الشركة أيضًا في إنشاء كليات في جميع أنحاء الصين بما في ذلك جامعة بكين جيلي، ومدرسة تشجيانغ الفنية للسيارات، وهونان جيلي الفنية للسيارات.  لدى الشركة طلاب مسجلين في مدارسها بهدف تطوير المواهب الصينية في صناعة السيارات.  في عام 2013، بدأ 16 متدربًا من هذا البرنامج حياتهم المهنية في مجموعة جيلي.

مراجع

وصلات خارجية

تاي زهو
تصنيع السيارات في الصين
شركات أسست في 1986
شركات تداول عام في الصين
شركات تصنيع مركبات أسست في 1986
شركات تصنيع مقرها في هانغتشو
شركات صينية أسست في 1986
شركات متعددة الجنسيات مقرها في الصين
شركات مدرجة في مؤشر هانغ سنغ
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مقرها في تشيجيانغ
صناع ناقل الحركة
علامات تجارية صينية
ماركات سيارات
مصنعو السيارات في الصين

مجموعة تشجيانغ جيلي القابضة


Möbelmuseum Wien (tidligere Hofmobiliendepot) er et møbelmuseum i Wien og et af verdens største museer for indretning.

Museet udstiller hovedsageligt møbler fra det habsburgske monarki, lige fra bestik over stumtjenere, lysekroner og senge til kejsertroner. Også for nutiden mere kuriøse ting som de i sin tid obligatoriske spytbakker kan ses. Derudover giver museet et overblik over den historiske udvikling indenfor Wiens møbelkunst og indretning, fra de kejserlige hofleverandører til berømte kunstnere fra begyndelsen af det 20. århundrede som Adolf Loos, Josef Hoffmann og Otto Wagner, der har sat deres præg på Wiens (indretnings-)arkitektur.

Museet har til huse i Andreasgasse 7 i 7. Wiener Gemeindebezirk Neubau. Organisatorisk er det en del af Schloss Schönbrunn Kultur- und Betriebsges.m.b.H.

Historie
I 1747 fik den første hofmobilieninspektør til opgave at tage sig af pleje og transport af kejserinde Maria Theresias møbler. I 1809 fik denne stilling betegnelsen Hofmobiliendirektion og var også ansvarlig for nyindkøb af kejserlige møbler. I 1901 byggedes den nuværende bygning i Mariahilfer Straße 88 som centralt lager for møbler, der ikke aktuelt var i brug, med tilhørende værksteder og vognremise. Da habsburgerne indrettede deres residenser og slotte i tidens stil og efter egen smag, voksede samlingen efterhånden til 160.000 objekter. Det der ikke længere blev brugt havnede i depotet.

Efter monarkiets ophør i 1919 overgik den samlede kejserlige møbelbestand til den nye republik Østrig. En del af det blev og bliver brugt til repræsentative formål, for eksempel til forbundspræsidentens officielle lokaler. Desuden kan ministre låner møbler fra samlingen til deres kontorer. Også ambassader og filmselskaber gør brug af det. For eksempel blev der benyttet originale møbler til de tre Sissi-film (1955-1957), som der nu er en udstilling om på museet.

I 1991 fik arkitekterne Alessandro Alverá og Karl Stransky til opgave at give museets bygningskompleks en grundlæggende fornyelse.

Litteratur
 Marianne Zweig: Das Wiener Hofmobiliendepot (= Österreichische Kunstbücher. Bind 29). Hölzel, Wien (1920).
 Eva B. Ottillinger (forfatter), Lieselotte Hanzl: Kaiserliche Interieurs. Böhlau Verlag, Wien (2001).
 Wolfgang Freitag: 50 Meisterwerke der Möbelkunst. Aus 5 Jahrhunderten. Schätze des Wiener Hofmobiliendepots und ihre Geschichte (= Publikationsreihe der Museen des Mobiliendepots. Bind 36). Schloss Schönbrunn Kultur- und Beratungsges.m.b.H., Wien (2016), .

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Museer i Østrig
Wien
Etableret i 1747

Möbelmuseum Wien


Catedrala "Coborârea Sfântului Spirit" din Lugoj este catedrala Eparhiei de Lugoj. Edificiul a fost construit între anii 1843-1854 în stil neoclasic, după planurile arhitectului L. Oettinger.

Istoric
În anul 1948 episcopul Ioan Bălan a fost arestat, iar Catedrala din Lugoj a fost trecută în folosința Bisericii Ortodoxe Române. Protopopul ortodox Damaschin Daicoviciu, fratele istoricului Constantin Daicoviciu, a refuzat să facă parte din comisia de preluare a catedralei, așa încât a demisionat din funcție. Imobilul a fost preluat de preotul Jigorea. Aflat în catedrală în acel moment, preotul greco-catolic Ioan Ploscaru l-a întrebat pe acesta: "Părinte Jigorea, ați venit să ne luați biserica?" Jigorea i-a răspuns: "Ce să facem? Suntem siliți!"

Biserica Ortodoxă Română a folosit-o ca biserică parohială. După Revoluția din decembrie 1989 mitropolitul Nicolae Corneanu a dispus preotului paroh Damșa să predea fosta catedrală reprezentanților Eparhiei de Lugoj. Actul de predare-primire a catedralei a fost semnat la 20 ianuarie 1990. Preluarea oficială a catedralei a avut loc la 21 ianuarie 1990. În acea zi a avut loc o liturghie în limba română în Biserica Romano-Catolică din Lugoj, în cadrul căreia episcopul unit Ioan Ploscaru a mulțumit preotului paroh Elmar Kroner pentru faptul că i-a primit pe credincioșii greco-catolici români în biserica romano-catolică în cei 41 de ani de prigoană ai Bisericii Române Unite. A urmat o procesiune cu Sfântul Sacrament, purtat de episcopul Ioan Ploscaru, urmat de peste 2.000 de credincioși, ce a pornit de la biserica romano-catolică către catedrala unită. Episcopul Ploscaru a intrat în catedrală și a oficiat Sfânta Liturghie, împreună cu mai mulți preoți din dieceza Lugojului și alte orașe din țară (Cluj, Oradea, Arad și Alba Iulia).

Pictura
Pictura inițială a fost realizată în anul 1868 de pictorul Moritz Breyer. Între anii 1929-1934 pictura a fost restaurată de Virgil Simonescu și extinsă după planurile și pe cheltuiala episcopului Alexandru Nicolescu. Inaugurarea picturii refăcute a avut loc în ziua de 7 octombrie 1934 în prezența regelui Carol al II-lea și a membrilor guvernului.

Imagini

Note

Vezi și
 Lista catedralelor din România

Legături externe
 Fișă de monument

Lugoj
Fondări în 1843
Biserici greco-catolice din România
Catedrala
Biserici cu hramul Pogorârea Sfântului Duh

Catedrala Coborârea Sfântului Spirit din Lugoj


Ouégoa es una comuna de la Provincia Norte de Nueva Caledonia, un territorio de ultramar de Francia en el océano Pacífico.

Véase también
 Anexo:Comunas de Nueva Caledonia

Enlaces externos

Comunas de Nueva Caledonia

Ouégoa


Brian David Henderson Wilson  (born 13 December 1948) is a former Scottish Labour Party politician. He was Member of Parliament for Cunninghame North from 1987 until 2005 and served as a Minister of State from 1997 to 2003.

After standing down as a Minister prior to his departure from Parliament, he was asked by Tony Blair to act as the Prime Minister's Special Representative on Overseas Trade.  Having continued to take an interest in trade promotion, he was appointed to the newly re-established UK Board of Trade in 2017.  He is also chairman of Harris Tweed Hebrides, a director of Celtic Football Club and Visiting Professor at the University of Strathclyde.

Early life and career
Wilson was born in 1948 in Dunoon, Scotland and educated at the co-educational, comprehensive Dunoon Grammar School. He then studied at the University of Dundee and University College, Cardiff - where he was one of the first intake of 16 to the first-ever postgraduate journalism course in the UK, run by Tom Hopkinson of Picture Post fame. Wilson was the founding editor and publisher of the West Highland Free Press which he established along with three friends from Dundee University. In his student days, they had worked together promoting entertainment. In a BBC Alba documentary on his career, Wilson described promoting Pink Floyd in Dunoon in September 1968 as "the apex of my career". The early days of the West Highland Free Press were subsidised by revenue from entertainment promotion.

Founded in 1972, the newspaper was initially based at Kyleakin, on the isle of Skye, and continues to be published from Broadford, Skye. Its uniqueness lay in the radicalism of its political content, particularly on matters relating to the ownership of land, and its role as a local newspaper. It is credited with having exerted a strong influence over political debate in the Highlands and Islands, and - along with other concurrent initiatives such as the 7.84 production, The Cheviot, the Stag and the Black, Black Oil and publication of John MacEwen's book Who Owns Scotland? - restoring the land question to a place of prominence in Scottish politics. For his early work on the West Highland Free Press, Wilson was made the first recipient of the Nicholas Tomalin Memorial Award. He also wrote widely for national newspapers and, in 1977–78 he was involved in Seven Days, a political weekly in Scotland which folded after a few months.

Throughout the 1980s, one of his roles was as Scottish football correspondent of the Guardian, which led to him being invited to write the official history of Celtic FC, the team he had supported from childhood. He appeared in the influential 1980s LWT documentary in the Credo series which highlighted sectarianism in Scottish football when Wilson called for UEFA and FIFA to force the SFA to bring an end to Rangers' sectarian employment policy.

He was a member of the Scottish National Party for a short time in his teens, but shortly after the formation of the West Highland Free Press, which was launched in April 1972, joined the Labour Party and was soon invited to stand as its candidate in Ross and Cromarty which he contested in October 1974. He stood in two other Highlands and Islands constituencies - Inverness-shire and the Western Isles - in 1979 and 1983 respectively. An opponent of devolution, which he believed would work to the disadvantage of Scotland's more peripheral areas, in 1978 he was chairman of the  "Labour Vote No Campaign", which called for a "no" vote in the 1979 Scottish devolution referendum on whether to have a Scottish Assembly. Wilson was part of a group known as the "Highland Luxemburgists" (that included Margaret Hope MacPherson and Allan Campbell McLean), who attempted each year at the party conference to pass a resolution to bring the crofts back into common ownership. However, the Labour Party leadership ignored the resolution and supported right of crofters to purchase their land.

Political career

Wilson was selected to fight a more winnable seat and was elected to serve Cunninghame North constituency in 1987, winning the seat from the Conservative Party, and successfully held the seat in the 1992, 1997 and 2001 general elections. In opposition, Wilson was spokesperson on election planning (1996–1997), trade and industry (1994–1995), transport (1992–1994 and 1995–1996)—where he was recognised as an effective Parliamentary opponent of rail privatisation— and on Scottish affairs (1988–1992).

In his first ministerial role, as Scottish Office Minister for Education and Industry, he had responsibility for the Highlands and Islands which allowed him to deliver on some of the issues he had campaigned for over a long period. He established the Community Land Unit and the Fund on which community buy-outs of crofting estates was based. He was Scotland's first designated Minister for Gaelic, initiating the process which led to the establishment of a Gaelic television channel.  Along with the Irish President, Mary Robinson, he launched Iomairt Cholm Cille in an effort to bring closer together the Gaelic-speaking communities of Scotland and Ireland. As Scottish Education Minister, he took a particular interest in Special Educational Needs and established the Beattie Committee to bring forward proposals, many of which were subsequently introduced, to improve post-school provision and strengthen SEN links with Further Education colleges.

In 2001, Wilson briefly served at the Foreign and Commonwealth Office with responsibility for Africa. In 2003, he voted in favour of the Iraq War. As Energy Minister from 2001 to 2003, he was a strong supporter of both renewable energy—which he had long championed as a journalist—and nuclear power, not least because of his familiarity with Hunterston nuclear power stations in his own constituency. According to one's point of view, he is either credited or blamed for doing more than any other politician to "keep the nuclear option open" through the early years of the Labour government, when many of his colleagues were determined to kill it off once and for all in Britain. As Energy Minister, Wilson always advocated what he termed a "balanced" power generation policy—including nuclear, coal pollution mitigation, natural gas and renewables—which eventually became the catch-phrase of government after his departure. Speaking at the Institution of Civil Engineers in June 2008, he joked if he had remained in politics, he would have been "knocked down in the rush" as his former foes on the nuclear issue—including the likes of Gordon Brown and Margaret Beckett—adopted the same position.

As trade minister and subsequently, Wilson took a great deal of interest in Cuba which he visited on a number of occasions in an effort to improve political and trade links.  He has written extensively in defence of Cuba and about his meetings with Fidel Castro. Writing in The Guardian about Castro's decision to step down as Cuban President, Wilson said he had "outwitted the United States and its 50-year obsession one last time" by ensuring an orderly transition in government while he was still alive. While trade minister, Wilson was also closely involved in defending the Scottish cashmere industry in the face of hostile trade measures by the United States, during the so-called "Banana Wars" (1999–2000).

In August 2004, he announced his intention to step down from politics at the 2005 general election for family reasons.

Later career

Wilson holds directorships in a number of  businesses and continues to publicly comment on British Government energy policy, particularly on the subject of nuclear power, of which he is a supporter, and has written opinion pieces in national newspapers as well as appearing on television news programmes to air his views. Both as Energy Minister and subsequently, he has called for Britain to retain a balanced energy policy with contributions to our electricity needs from nuclear, renewables, coal pollution mitigation, and gas.  He was also chair of Flying Matters which advocated a pro-aviation response to climate change. In April 2008, Wilson became a Visiting Professor in Media and Government at Glasgow Caledonian University. In September 2009, he was awarded an Honorary Fellowship by the University of the Highlands and Islands. Between 2009, and 2013, he was chair of Britain's Energy Coast, the economic development agency for West Cumbria. In 2017, he became a Visiting Professor at the University of Strathclyde. He was appointed a UK Business Ambassador under the coalition government in a non-political capacity in 2013 and continues to hold the role.

He has been closely identified with regeneration of the Harris Tweed industry in the Isle of Lewis, where he lives, and is chairman of Harris Tweed Hebrides who were named Textile Brand of the Year at the Vogue.com Scottish Fashion Awards in both 2009 and 2011 as well as UK Textile Company of the Year at the UK Fashion and Textile Awards in 2013.  He is also a director of Celtic Football Club, which he has supported since childhood. Wilson wrote Celtic's official centenary history (Celtic, A Century With Honour, Collins Willow 1988) and more recently the Official History of Celtic to mark the club's 125th anniversary.  Having maintained connections with Cuba, he is now chairman of Havana Energy, a UK-based company promoting renewable energy in Cuba which secured the first ever joint venture with the Cubans to build power stations fuelled by biomass from the sugar plantations. In April 2017, Wilson was present at Ciro Redondo in Cuba for the inauguration of the first of four power plants to be built by the JV, named Biopower, Havana Energy having partnered with the Shanghai Electric Company in the face of challenges presented by the US blockade of Cuba.

For his work with Harris Tweed Hebrides, Wilson was named Global Director of the Year at the Institute of Directors Scottish awards ceremony in February 2011. He was then named UK Global Director of the Year at IoD Awards in September 2011.  Maintaining his long-standing interest in land reform, he was a director of Community Land Scotland, formed in 2010 as an umbrella body for community-owned estates covering 500,000 acres, mainly in the West Highlands and Islands. In 2013, he became a UK Business Ambassador and was asked by the Secretary of State for Scotland to carry out a review of Scottish exporting, which was published in 2014. He writes regular columns in The Scotsman and other publications. Up until July 2015, he wrote regular columns for the West Highland Free Press, which had been sold to its employees by the founders in 2008, and of which he had been the founding editor, but was controversially sacked when he defended fellow columnist Donald Macleod, who had written a piece about the spread of Islam in the UK. Wilson defended MacLeod's right to freedom of expression before he too was told in an e-mail from the editor his columns were no longer wanted. A third columnist, Maggie Cunningham, resigned in protest.

Wilson took an active role in opposing a "Yes" vote in the 2014 Scottish independence referendum and spoke at many rallies of the "Just Say Naw" campaign alongside George Galloway.

He was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2020 New Year Honours for services to charity and business in Scotland.

Personal life
Wilson lives in Mangersta in the Uig area of the Isle of Lewis, which is the home village of his wife, Joni Buchanan. They have three children - Mairi, Eoin and Ronan. Eoin has Down's Syndrome and Wilson has spoken out and written strongly against "the assumption" testing to identify the condition in pregnancy is "an undisputed good", particularly when it is not accompanied by balanced advice on options thereafter.

Positions held
 Privy Councillor (2003)
 non-executive director of Amec Foster Wheeler Nuclear (October 2005)
 non-executive director of Celtic plc
 Chair of the UK Operations Board of Airtricity
 Chair of Flying Matters (June 2007)
Chair of Harris Tweed Hebrides

References

External links

Brian Wilson profile in The Guardian
TheyWorkForYou.com—Brian Wilson MP

1948 births
Alumni of Cardiff University
Alumni of the University of Dundee
Celtic F.C. directors and chairmen
Commanders of the Order of the British Empire
Directors of football clubs in Scotland
Living people
Luxemburgists
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People educated at Dunoon Grammar School
People from Dunoon
Scottish Labour MPs
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
People associated with North Ayrshire

Brian Wilson (Labour politician)


Un simulador cuántico universal es un tipo de simulador cuántico que fue propuesto por Richard Feynman en 1982, extendiendo las ideas de la computación analógica a los sistemas descritos por la mecánica cuántica.
Feynman mostró que una máquina de Turing clásica que simulara fenómenos cuánticos tendría un coste exponencial, frente al que tendría otro sistema cuántico. David Deutsch en 1985 extendió estas ideas y describió un computador cuántico universal. En 1996, Seth Lloyd mostró que un computador cuántico estándar puede ser programado para simular eficientemente cualquier otro sistema cuántico local.

Un sistema cuántico de muchas partículas se describe matemáticamente por un espacio de Hilbert cuya dimensión crece de manera exponencial con el número de partículas. Por lo tanto, una forma simple de simular un sistema así en un ordenador clásico requerirá de un tiempo de cálculo que también será una función exponencial del número de partículas. Sin embargo, es concebible la simulación más eficiente de un sistema cuántico mediante un ordenador cuántico que use un número de qubits similar al número de partículas del sistema original, en un tiempo. Lloyd mostró que esto es cierto para la clase de sistemas cuánticos conocidos como locales. Posteriormente, esto se ha extendido a clases más amplias de sistemas cuánticos.

Recientemente se han realizado simulaciones de sistemas cuánticos con dispositivos cuánticos.

Referencias

Enlaces externos
 Deutsch's 1985 paper
 Richard P. Feynman, 1982, Simulating Physics with Computers
 Online Web-based Quantum Computer Simulator (University Of Patras, Wire Communications Laboratory)

Informática cuántica
Información cuántica

Simulador cuántico universal


Balkan Savaşları, Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlardaki 8 Ekim 1912 - 10 Ağustos 1913 arasında dört devlete karşı yaptığı savaşlardır. Çatışmaların temel nedeni Bulgaristan Krallığı ile Sırbistan Krallığı'nın Balkanlarda hızlanan yayılma faaliyetleridir.

Arka plan
1878 tarihli Berlin Antlaşması'nda umduğunu bulamayan Bulgaristan, 1908 yılında bağımsızlığını kazandıktan sonra Balkanlarda etkin bir politika izlemeye başlamıştı. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun yine 1908 yılında Bosna-Hersek'i ilhak etmesi ise Sırbistan Krallığı'nı aynı yönde bir politika izlemeye itti.

1912 yılında Rus İmparatorluğu bu iki devletin çıkarlarının çatışmaması için Bulgaristan ve Sırbistan arasında ara buluculuk ve düzenleyicilik yapmaya başladı. Osmanlı İmparatorluğu'na karşı yapılan ittifaka Yunanistan Krallığı ve Karadağ Krallığı da katıldı.

Rus İmparatorluğu'nun Balkan devletleriyle antlaşması: Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlardaki varlığına son vermek isteyen Yunanistan Krallığı, Bulgaristan Krallığı, Sırbistan Krallığı ve Karadağ Krallığı; Rus İmparatorluğu aracılığıyla aralarında anlaşarak Türkleri, Balkanlardan atmak istediler. Trablusgarp Savaşı da onları cesaretlendirdi.

I. Balkan Savaşı

8 Ekim 1912 - 30 Mayıs 1913 tarihleri arasında Bulgaristan Krallığı, Sırbistan Krallığı, Yunanistan Krallığı ve Karadağ Krallığı'ndan oluşan Balkan Birliği, Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlardaki topraklarının çoğunu ele geçirdi. Arnavutluk da bağımsızlığını kazandı.

Osmanlı'nın savaşı kaybetme nedenleri
 Trablusgarp Savaşı'nın çıkması (1911),
 Balkanlarda bir karışıklığın meydana gelmeyeceği fikriyle bölgeden, 200 taburluk (75.000 askerlik) bir kuvvetin terhis ettirilmesi,
 Ordunun teçhizatının düşman güçlerden çok daha üstün olmasına rağmen birliklerin sabotaj ve baskınlara açık ileri mevkilerde mevzilendirilmesi,
 Sırbistan'ın, Almanya'dan satın aldığı ağır silahların Selanik Limanı üzerinden geçirilmesine şaşırtıcı bir biçimde izin verilmiş olması ve dolayısıyla Balkan Devletleri'nin silahlanması hususunda kayıtsız kalınması,
 Askerlikle politikanın, birbiri içine dahil edilmesi neticesinde İttihat ve Terakki Fırkası ile Hürriyet ve İtilaf Fırkası mensubu subay ve generallerin, sırf siyasi görüş farklılıkları sebebiyle birbirine yardımdan yüz çevirmesi.

Çok kısa zaman zarfında:
 Osmanlı İmparatorluğu yüz binlerce asker ve yılların çabasıyla elde edilmiş binlerce top ile silah stoklarını kaybetti.
 Savaş, çok sayıda Türk, Pomak, Arnavut ve diğer Müslümanların birçoğunun katline ve mecburen göçüne yol açtı. Balkanlar'daki nüfus dağılımı büyük ölçüde değişti.
 Ordu tecrübesiz ve mesuliyet duygusundan uzak subaylarca idare edildiğinden Doğu ve Batı cephesi olarak iki tertipte savaşan Osmanlı Ordusu'nun ilk önce doğu kısmı Bulgarlar tarafından mağlup edilmiştir. Daha sonra Batı cephesiyle irtibatı kesilen Osmanlı Ordusu, Sırp ve Yunanlarla savaşan birliklerini de kaybetmiştir.
 Arnavutların çoğu Osmanlı tarafında savaşırken, 1910'daki olaylar ve 1911'deki ayaklanma nedeniyle Arnavutların bir kısmı Osmanlı devletinin karşısında yer almıştır.
 Trakya Türkleri ancak 45.000 civarında bir seferberlik çıkarabilmiştir.
 Öte yandan savaşın kısa sürmesi Osmanlı İmparatorluğu'nun Anadolu ve Arap Yarımadası'ndaki birliklerinin bölgeye nakledilmesine dahi fırsat tanımamıştır.

Osmanlı'nın kaybettiği topraklar
Bulgaristan ordusu, Çatalca'ya kadar ilerleyerek, İstanbul'u tehdit etmeye başladı. Sırbistan, Karadağ ve Yunanistan orduları, Makedonya'yı tamamen işgal ettiler. Diğer Balkan ülkelerini kendine karşı tehdit olarak gören Arnavutluk, mecburen bağımsızlığını ilan etti. Yunanistan, Gökçeada ve Bozcaada dışındaki Ege Adaları'nı işgal etti.

Taraflar arasında savaşı bitiren anlaşma 1913 yılı Mayıs ayında Londra'da imzalandı. Londra Antlaşması'na göre:

 Arnavutluk bağımsızlığını kazandı.
 Girit Adası Yunanistan'a verildi.
 Osmanlı İmparatorluğu'nun Trakya sınırı Edirne ve Kırklareli illerini dışarıda bırakacak şekilde Midye-Enez Hattı olmuştur.

II. Balkan Savaşı

Bulgaristan'ın daha fazla toprak almasını kabul etmeyen Yunanistan, Karadağ, Sırbistan ve I. Balkan Savaşı'na katılmayan Romanya Krallığı birleşerek, Bulgaristan'a karşı savaş açtılar. Bulgarların üst üste yenilerek Doğu Trakya'daki birliklerini batıya kaydırmasından faydalanan Osmanlı Ordusu, Midye-Enez çizgisini aşarak, Edirne ve Kırklareli'ni geri aldı.

II. Balkan Savaşı Ağustos 1913 tarihli Bükreş Antlaşması ile bitti. Bu antlaşma ile Bulgaristan; Dobruca'yı Romanya'ya, Kavala'yı Yunanistan'a vermiş ve Makedonya'dan ufak bir toprak parçası almıştır.

Osmanlı İmparatorluğu'nun yaptığı antlaşmalar
Bu antlaşmayı takiben Osmanlı İmparatorluğu yine 1913 yılında İstanbul Antlaşması'nı yaptı. Kırklareli ve Dimetoka, Osmanlı İmparatorluğu'na geri verildi. Batı Trakya ve Dedeağaç, Bulgaristan'da kaldı.

Osmanlı İmparatorluğu bu savaşın sonunda Yunanistan'la Atina Antlaşması'nı yaptı. Girit ve Ege Adaları, Yunanistan'a verildi. Yunanistan'da kalan Türklerin durumu da düzenlendi. Sırbistan ve Karadağ'ın, Osmanlı İmparatorluğu'yla sınırı kalmadığı için antlaşma imzalanmamıştır.

Osmanlı İmparatorluğu, Sırbistan ile de Bulgaristan'la yaptığından farklı bir İstanbul Antlaşması imzalamıştır.

Her üç anlaşmada da Balkan devletlerinin sınırları içinde kalan Türk topluluğunun durumuna ilişkin hükümler bulunmakta, Balkanlardaki Türk halkının din ve mezhep özgürlüğü, Türkçe öğretim yapan ilk ve orta okulların açılması gibi hususlara yer verilmektedir.

Elçiler Konferansı
İtalya ile Yunanistan'ın işgaline uğramış ve hukuken Osmanlı toprağı olan Ege Adaları konusunda bu anlaşmalarda herhangi bir hüküm yoktur. Bu konu ile Londra'da toplanmış bulunan "Elçiler Konferansı" uğraşıyordu. Konferans 1914 şubat ayında Meis adası dışında İtalya'nın işgal ettiği adalar İtalya'ya, Gökçeada ve Bozcaada dışında Yunanistan'ın işgal ettiği adalar ise Yunanistan'a bırakılması kararını aldı. Ancak, yine konferansa göre bu kararın hukuki değer kazanabilmesi için İtalya ve Yunanistan'ın Osmanlı Devleti ile ayrı ayrı birer antlaşma yapması gerekiyordu. Bu antlaşmalar imzalanamadan I. Dünya Savaşı patlak vermiştir.

Sonuçlar

Osmanlı son dönemde kaybettiği topraklardan birazını geri kazanmış, Balkan Savaşı sonrasında Osmanlı İmparatorluğu yeni kurulan devletler karşısında büyük bir yenilgiye uğramış, Meriç Nehri'nin batısındaki tüm topraklarını kaybetmiş, Ege Adaları'nın kaderini de büyük devletlerin eline bırakmak zorunda kalmıştır.

İlgili kitaplar
 "Balkan Harbi Tarihi", Aram Andonyan (Türkçeye çeviren: Zaven Biberyan), Sander Yayınları, İstanbul, 1975
 ''Yazılmamış Destanlar'', Mehmet Niyazi Özdemir (Yazan) Ötüken Yayınları, İstanbul 1990.
 Dimitris Michalopoulos, "The First Balkan War: What went on behind the Scenes", Osmanlı Devleti'nin Dağılma Sürecinde Trablusgarp ve Balkan Savaşları, 16-18 Mayıs 2011/İzmir. Bilderiler (Ankara: Türk Tarih Kurumu, 2013), p. 183-191(ISBN 978-975-16-2654-7)
 Necmettin Alkan, Ve Selanik Düştü. 1912-1913 Balkan Savaşı, Timaş Yayınları, İstanbul 2014. ISBN 978-605-08-1612-9

Ayrıca bakınız

 Proşçaniye Slavyanki
 Milunka Savić
 Balkan Savaşları Müzesi (Selanik)
 Balkan Savaşları'nda Yunanistan
 Balkan Savaşları sırasında yakılan yerler listesi

Kaynakça

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Balkan Savaşları


Tårer er en novelle skrevet og udgivet af Tove Ditlevsen i 1944. Novellen er udgivet i nogle af hendes novellesamlinger, men ses ofte anvendt i forbindelse med analyseopgaver i folkeskolen og gymnasiet.

Plot

Novellen handler om en dreng, der er forelsket i en pige og gerne vil flytte sammen med hende, hvilket gør hans mor meget ked af det. Han planlægger at bruge de penge, hans far havde sparet op til sønnens uddannelse, på at flytte hjemmefra. Moderen bliver rasende og græder, hvilket leder til at både sønnen og kæresten bor hos moderen, indtil en skønne dag, hvor kæresten tager deres fælles børn væk fra huset.

Eksterne henvisninger
 Forfatterweb: Tove Ditlevsen
 Litteratursiden: Tove Ditlevsen

Noveller
Noveller af Tove Ditlevsen

Tårer (novelle)


La rue Consolat est une voie marseillaise située dans les 1 et  de Marseille.

Situation et accès
Cette voie en ligne droite démarre square Stalingrad, traverse en ligne droite les quartiers du Chapitre, de Saint-Charles et des Cinq-Avenues et se termine boulevard Philippon.

Sur toute sa longueur, elle est parallèle aux boulevards Longchamp et de la Libération.

Origine du nom
La rue doit son nom à Maximin Dominique Consolat (1785-1858), homme politique français et maire de Marseille de 1831 à 1843.

Historique
La rue est classée dans la voirie de Marseille le 9 décembre 1856.

Elle porte son nom actuel par délibération du conseil municipal en date du 30 avril 1933. Elle s'appelait auparavant « vieux chemin de la Madeleine ».

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Au numéro 160 se trouve l'école maternelle Consolat-Abeilles.
 Au numéro 174 se trouvait les Petits Frères des Pauvres, ancien hôtel particulier des frères Brunon. Construit en 1886, par l'architecte Théodore Dupoux pour le compte du courtier Massillon. Au-dessus de la porte d'entrée, une rose surmontée d'une étoile. Prénom de sa femme Stella Rose. Au faîte du  étage, l'initiale M. L'immeuble est acheté en 1888 par Paul Brunon, négociant, d'origine rouennaise. Deux de ses enfants, Raoul et Jean Brunon y commencèrent, au début du siècle, une collection d'histoire militaire française. Jean revient seul de la Grande Guerre ; il poursuit l'œuvre entreprise en souvenir de son frère et transforme la maison en un grand musée privé sous le nom de Collection Raoul et Jean Brunon. Trop à l'étroit, il propose à la Ville de Marseille de créer un musée dans un des grands bâtiments de la cité. La municipalité refuse et, à la demande de la ville de Salon-de-Provence, les collections sont transportées dans cette ville pour y fonder le château-musée de l'Empéri, aujourd'hui célèbre.

Bibliographie
 André Bouyala d'Arnaud, Évocation du vieux Marseille, les éditions de minuit, Paris, 1961.
 Adrien Blès, Dictionnaire historique des rues de Marseille, Ed. Jeanne Laffitte, Marseille, 1989, .

Références

Consolat
Consolat

Rue Consolat


Carl Juel-Brockdorff er navnet på flere personer:

 Carl Juel-Brockdorff (1780-1859) – dansk lensbaron, kammerherre og officer
 Carl Juel-Brockdorff (1839-1900) – dansk lensbaron, kammerherre og officer (Carl Frederik Sophus Vilhelm Juel-Brockdorff)
 Carl Iuel-Brockdorff (1905-1989) – dansk lensbaron, kammerherre og hofjægermester (Carl Frederik Sophus Vilhelm Iuel-Brockdorff)

Carl Juel-Brockdorff


Kalmar FF er knattspyrnulið staðsett í Kalmar í Svíþjóð. Liðið var stofnað 15. júní 1910 og leikur í efstu deild í Svíþjóð, Allsvenskan.

Tenglar
 Kalmar FF

Sænsk knattspyrnufélög
Kalmar

Kalmar FF


Pluvialis  is a genus of plovers, a group of wading birds comprising four species that breed in the temperate or Arctic Northern Hemisphere.

In breeding plumage, they all have largely black underparts, and golden or silvery upperparts. They have relatively short bills and feed mainly on insects, worms or other invertebrates, depending on habitat, which are obtained by a run-and-pause technique, rather than the steady probing of some other wader groups. They hunt by sight, rather than by feel as do longer-billed waders.

Taxonomy
The genus Pluvialis was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760 with the European golden plover (Pluvialis apricaria) as the type species. The genus name is Latin and means relating to rain, from pluvia, "rain".  It was believed that they flocked when rain was imminent.

The genus contains four species:

The American and Pacific golden plovers were formerly considered conspecific as "lesser golden plover".

References

Bird genera

Pluvialis


Olaitan Ibrahim, née le , est une haltérophile handisport nigériane concourant en -67 kg. Elle est médaillée de bronze en 2020.

Carrière
Elle est vicitme de la poliomyélite durant son enfance.

Lors des Jeux paralympiques d'été de 2020, elle remporte la médaille de bronze en soulevant une barre à 119 kg. En 2019, elle avait remporté l'argent aux Mondiaux à Noursoultan.

Références

Liens externes

Haltérophile nigériane
Médaillée de bronze paralympique nigériane
Haltérophile (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Cas de poliomyélite
Naissance en février 1986

Olaitan Ibrahim


بلدية خيل غارثيا (بالإسبانية: Gil-García) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية خيل غارثيا 39 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية خيل غارثيا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

خيل غارثيا


William Penton Sears (born December 9, 1939), also referred to as Dr. Bill, is an American pediatrician and the author or co-author of parenting books. Sears is a celebrity doctor, and has been a guest on various television talk shows. Sears is a proponent of the attachment parenting philosophy, and is most well known for authoring The Baby Book, which popularized that style of parenting.

Early life

William Sears was born in Alton, Illinois, the son of Lucille and Willard Sears, an engineer. William's father left when he was one month old, after which Lucille moved back in with her parents. His mother raised him as a Catholic, which influenced his later career path and parental theories. After graduating high school, he studied to become a priest at University of St. Mary of the Lake/Mundelein Seminary, but dropped out due to his desire to raise a family.

After graduating from Saint Louis University in 1962, he enrolled in medical school and began teaching biology at a Catholic school. While studying medicine, he met his wife Martha, who at the time was a nurse at the university. The couple had a total of eight children, one of whom has Down syndrome. Sears cited his experience as a father as inspiration for many of his theories regarding parenting and infant development.

Career
Sears began writing while working as a small town pediatrician. In 1982, William and Martha published their first book on parenting, although this was later overshadowed by William's The Baby Book in 1993. The book makes many claims about the importance of attachment parenting, and advocates for breastfeeding and babywearing into toddlerhood. According to Sears, he came to the conclusion that babywearing was essential to promoting a healthy bond between mothers and infants after interviewing two women from Zambia at an international parenting conference. Sears later said that he developed many of his ideas after reading Jean Liedloff's 1975 book The Continuum Concept, which claimed that children raised among the indigenous peoples of South America were more well behaved than their Western counterparts due to be carried constantly during infancy.

After the success of the Baby Book, Sears was compared to pediatrician Benjamin Spock. Sears' advocacy of co-sleeping put him at odds with Richard Ferber who advised parents to their children self soothe by crying themselves to sleep. Both authors ended up taking more moderate stances in a 2006 Day to Day episode revisiting the dispute, where they conceded that different approaches worked for different parents.

Sears completed medical residencies at Children's Hospital Boston and the Hospital for Sick Children in Toronto. In 2004, he was an Associate Clinical Professor of Pediatrics at the University of California, Irvine.

He is a medical and parenting consultant for BabyTalk and Parenting magazines and the pediatrician on the website Parenting.com. Sears has been a guest on various television shows including: 20/20, Donahue, Good Morning America, Oprah Winfrey, CBS This Morning, CNN, Today Show and Dateline.

Sears and his family members are distributors and spokespersons for Juice Plus dietary supplements, which Sears promotes on his website. National Safety Associates (NSA), the company that markets Juice Plus, used testimonials from Bill Sears in advertisements promoting Juice Plus Gummies. In April 2005, the Better Business Bureau's National Advertising Division deemed that the ads misleadingly implied "that the Gummies are low in sugar and are a nutritional alternative to fruits and vegetables". As a result, NSA "promised to modify its ads" and stop calling Gummies "the next best thing to fruits and vegetables."

Sears operates a "health coach" certification website, The Dr. Sears Wellness Institute.

In 2012, Time ran a cover story about the life and legacy of Sears titled "The Man Who Remade Motherhood", which examined Sears' life and career.

Personal life
In 1997, Sears was diagnosed with Stage III colon cancer, which went into remission after treatment. Sears and his wife Martha, a registered nurse, have eight children. Three of their children have also become doctors: Jim (the oldest), who is a co-host of The Doctors, Bob (second oldest), and Peter.

As of 2009, Sears lives in San Clemente, California, and operates a private medical practice (Sears Family Pediatrics) in Capistrano Beach, California with his sons.

Reception
As of 2012, Sears had published over 40 works, which were translated into 18 languages. Sears' works promote the practice of attachment parenting, which emphasizes the importance of emotional availability and accessibility.

Sears has been criticized for recommending parenting techniques which are "burdensome" or demanding of parents, particularly mothers whom he recommends stay at home with their infants. Attachment parenting has also been described as a fad by some.

Selected works
 Nighttime Parenting (1985)
 The Baby Book (1993)
 The Discipline Book (1995)
 SIDS: A Parent's Guide to Understanding and Preventing Sudden Infant Death Syndrome (1996)
 The Complete Book of Christian Parenting and Child Care: A Medical and Moral Guide to Raising Happy Healthy Children (1997)
 The Attachment Parenting Book (2001)
 The Successful Child: What Parents Can Do to Help Kids Turn Out Well (2002)
 The Premature Baby Book: Everything You Need to Know About Your Premature Baby from Birth to Age One (2004)
 The Healthiest Kid In The Neighborhood (2006)
 The Pregnancy Book
 The Birth Book
 Parenting the Fussy Baby
 The A.D.D. Book
 The Breastfeeding Book
 The Family Nutrition Book

References

External links

Interview with Dr. William Sears about The Discipline Book, All About Kids! TV Series #201 (1995)

1939 births
Living people
Breastfeeding activists
University of California, Irvine faculty
People from Alton, Illinois
Physicians from California
American health and wellness writers
American pediatricians
People associated with direct selling
American health activists

William Sears (physician)


USS Vermillion Bay (CVE-108) was an  of the United States Navy. She was renamed Kula Gulf on 6 November 1943; laid down by Todd-Pacific Shipyards, Inc., Tacoma, Wash. on 16 December 1943; launched on 15 August 1944; sponsored by Miss Dorothy Mott; completed by Willamette Iron & Steel Corp., Portland, Oregon; and commissioned at Portland on 12 May 1945, Captain J. W. King in command.

Service history

World War II
After shakedown and night carrier training off the West Coast, Kula Gulf departed San Diego on 5 August for operations with the 7th Fleet in the Western Pacific. Steaming via Pearl Harbor and the Marshalls, she arrived Leyte Gulf, Philippines on 14 September. During the next two months she patrolled the East China Sea out of Okinawa and shuttled planes between Saipan and Guam. Assigned to "Magic-Carpet" duty, she departed Guam on 17 November with 600 veterans of the Pacific fighting embarked and steamed to San Francisco, arriving on 4 December. From 10 December 1945 – 10 January 1946 she returned to the Far East; and, after embarking 1,520 returning veterans at Tientsin and Tsingtao, China, she sailed to the West Coast, reaching San Diego on 26 January. She departed San Francisco for the East Coast 26 February, arrived Norfolk on 16 March, decommissioned at Boston on 3 July, and entered the Atlantic Reserve Fleet.

Korean War
When the Korean War brought an urgent need for a greatly expanded fleet throughout the world, Kula Gulf recommissioned at Boston on 15 February 1951, Captain Alden D. Schwarz in command. After shakedown out of Guantánamo Bay, Cuba, the escort carrier departed Norfolk on 6 August and carried a cargo of airplanes to Casablanca, French Morocco. Following her return to Norfolk on 1 September, she spent the next 15 months training pilots of helicopter, air-antisubmarine, and fighter squadrons to strengthen U.S. forces in Korea.

In May 1952, Kula Gulf supported Marine helicopter maneuvers on Vieques Island, Puerto Rico, and in October, she operated as ASW screen to troop transports bound for Labrador. Following a modernization overhaul from January–July 1953, she resumed air-antisubmarine maneuvers in the Caribbean and off the Atlantic coast.

From 1953 to 1955, Kula Gulf helped perfect ASW techniques by participating in search and kill exercises with ships of the Atlantic Fleet. She played an important role in the development of more effective antisubmarine warfare tactics that help the Navy control the seas. In addition to ASW development, she also aided the advancement of helicopter warfare tactics, which are now so important during the struggle to repel Communist aggression in South Vietnam. Kula Gulf supported Marine vertical assault landing exercises at Vieques Island between February and April 1955. After returning to Norfolk on 26 April, she entered Boston Naval Shipyard on 13 May and Philadelphia Naval Shipyard on 19 August for inactivation overhauls. She decommissioned at Philadelphia on 15 December 1955 and joined the Atlantic Reserve Fleet. She was reclassified AKV-8 on 7 May 1959.

Vietnam War
As Communist aggression in South Vietnam increased, the United States expanded efforts to protect the integrity and independence of the Republic of Vietnam (South Vietnam). This assistance posed vast logistic demands and created the need for additional sea power. Because of this urgent need, Kula Gulf was transferred to Military Sealift Command on 30 June 1965 for use as an aircraft ferry. In the summer of 1965, she carried helicopters and troops of the 1st Cavalry Division from the East Coast to Vietnam. She continued aircraft shuttle operations between West Coast ports and American bases along the coast of South Vietnam into 1967.

Kula Gulf was decommissioned on 6 October 1969, struck from the Naval Vessel Register on 15 September 1970, and sold for scrap in 1971.

Awards
 Asiatic-Pacific Campaign Medal
 World War II Victory Medal
 Navy Occupation Medal with "ASIA" and "EUROPE" clasps
 China Service Medal
 National Defense Service Medal with star
 Vietnam Service Medal
 Republic of Vietnam Campaign Medal

References

External links
  navsource.org: USS Kula Gulf
 hazegray.org: USS Kula Gulf
 http://www.battleships-cruisers.co.uk/commencement.htm

Commencement Bay-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Cold War aircraft carriers of the United States
Ships built in Tacoma, Washington
1944 ships

USS Kula Gulf


Mașinismul este un termen care a apărut la mijlocul secolului al XIX-lea pentru a desemna rolul în creștere al mașinilor în viața social-economică a oamenilor și în special în toate cele trei sectoare economice: agricultură, industrie și sectorul terțiar. El este un sinonim al cuvântului "mecanizare".

Încă de la începutul secolului al XIX-lea creșterea utilizării mașinilor în Marea Britanie a generat o teamă difuză în rândul populației față de aceste mașini, după cum o demonstrează luddismul, dar abia la începutul secolului al XX-lea i-a făcut pe intelectuali să-și pună o serie de întrebări cu privire la natura "progresul tehnic" și a semnificației cuvântului "progres".

Termenul "mașinism" a dispărut din terminologia științelor umaniste în a doua jumătate a secolului al XX-lea, când, odată cu apariția informaticii, mașinile au fost dotate cu un anumit grad de inteligență care le-a asigurat o anumită autonomie, făcând să fie desemnate cu numele de "tehnologii".

Originea cuvântului
În 1843 istoricul francez Jules Michelet avansa ideea că mașinile nu uzează doar trupurile, ci și spiritele oamenilor. Astfel el a scris următoarele în Le Peuple: "geniul mecanic, care a simplificat și lărgit viața modernă, într-o ordinea materială, nu se aplică spiritului, fără a-l slăbi și deranja. Din toate părțile, văd mașini intelectuale care vin în ajutorul nostru (și) vă fac să credeți că vă cunosc (...). Această populație nefericită aservită mașinilor cuprinde patru sute de mii de suflete sau ceva mai mult. (...) Extinderea mașinismului, pentru a desemna acest sistem printr-un cuvânt, ar trebui să producă teamă? Va deveni Franța, în acest sens, o Anglie?"

Critici
Mașinismul a făcut obiectul a numeroase critici începând din secolul al XIX-lea, dar acestea nu se referă la productivism, ci doar la capitalism. Astfel, în 1898, anarhistul Jean Grave afirma că mașinile ar putea contribui la fericirea oamenilor dacă acestea nu ar fi fost realizate de burghezie și apoi comandate de exponenții acestei clase sociale: "Dacă mașinile ar aparține tuturor în loc să aparțină unei minorități, le-ați face să lucreze fără pauză și fără odihnă și cu cât ele vor produce mai mult ați fi voi mai fericiți pentru că v-ați putea satisface toate nevoile".

În comparație cu cuvântul "mecanizare", care este un sinonim, cuvântul "mașinism" are, în general, o conotație peiorativă. De fapt, criticile aduse acestuia sunt cel mai adesea negative. Începând din anul 1819, economistul elvețian Jean de Sismondi considera nu doar că introducerea noilor mașini aducea beneficii numai patronilor, ci că era în general un fenomen periculos. În 1840, Villermé și Buret, doi observatori ai vieții sociale, au considerat procesul de industrializare ca fiind cauza principală a sărăciei clasei muncitoare, fiind urmați cinci ani mai târziu de Engels, cu puțin timp înainte de a se asocia cu Marx.

De la mașină la tehnică
În concepția lui Marx, mașinile sunt concepute ca parte integrantă a mijloacelor de producție sau a infrastructurii. Ulterior, majoritatea marxiștilor nu au criticat fenomenului producției în sine (inclusiv mecanizarea), ci doar pe cei care sunt proprietarii mijloacelor de producție, capitaliștii.

Timp de un secol, critica mecanizării a rămas, prin urmare, marginală în comparație cu critica la adresa capitalismului și apoi a dispărut treptat: singurii critici contemporani sunt unii intelectuali și activiști tehnofobi. Pe de altă parte, situația a evoluat după cel de-al Doilea Război Mondial, când a avut loc dezvoltarea roboticii și a informaticii, iar mașinile au fost echipate cu senzori și cu echipamente electronice, astfel încât să acționeze și mai ales să reacționeze în funcție de mediu până când să devină autonome și să fie considerate "inteligente": critica mașinismului a cedat treptat locul criticii tehnologiei.

Note

Bibliografie
 Thierry Pillon, Georges Friedmann, Problèmes humains du machinisme industriel, Ellipses, 2009
 François Vatin, Machinisme, marxisme, humanisme : Georges Friedmann avant et après-guerre, Sociologie du travail, , 2004
 Jean C. Baudet, De la machine au système: histoire des techniques depuis 1800, Vuibert, 2004
 Maurice Daumas, Histoire générale des techniques, tome 3 : L'Expansion du machinisme, 1725-1860, PUF, 1996
 Hélène Robert, Le machinisme et le travail féminin, 1980
 Charles Ballot, L'Introduction du machinisme dans l'industrie française, Slatkine, 1978
 Lewis Mumford, The Myth of the Machine, 1967-1970. Le Mythe de la machine, Fayard, 1967-1970
 Jean Fallot, Marx et le machinisme, PUF, 1966
 Maurice Daumas, Histoire générale des techniques: Les premières étapes du machinisme, PUF, 1962
 Antoine Mas, L'Introduction du machinisme dans le travail administratif, Duculot, 1956
 Jean Fourastié, Machinisme et bien être, Minuit, 1951
 Henri Vaysse, Plaidoyer pour le machinisme, les Éditions claires, 1948
 Siegfried Giedion, Mechanization takes command, 1948. Tr. fr. La Mécanisation au pouvoir, Denoël, 1948. Réed. 1983
 Georges Friedmann, Problèmes humains du machinisme industriel, Gallimard, 1946
 Pierre-Maxime Schuhl, Machinisme et philosophie, Félix Alcan, 1938
 Edmond Caraguel, Chômage et machinisme, 1935
 Lewis Mumford, Technics and Civilization, 1934. Tr. fr. Technique et civilisation, Le Seuil 1950; réed. Parenthèses, 2016
 Jacques Laffitte, Réflexions sur la science des machines, Bloud & Gay, 1932 ; Réed. Vrin, 2000
 Gina Lombroso, La Rançon du machinisme, Payot, 1931
 Louis Hoyack, Où va le machinisme?: Analyse sociologique des temps modernes, Librairie des sciences politiques et sociales, 1931
 Jean Nihon, Le machinisme et la classe ouvrière, L'Églantine, 1929
 Paul Jean Baptiste Maurer, Machinisme et automatisme, Gauthier-Villars, 1927
 Walther Rathenau, La mécanisation du monde, 1913. Tr. fr. Aubier Montaigne, 1992
 Max de Nansouty, Le machinisme dans la vie quotidienne, Pierre Roger & Cie, 1909
 Jean Grave, Le Machinisme, Les temps nouveaux, 1898; Rédition : Hachette, 2015

Legături externe
 Michelet et le machinisme , Alexandre Moatti, Altersciences, 10 iunie 2016

Istorie economică

Mașinism


Markedsliberalisme er et begreb indenfor liberal ideologi med to forskellige betydninger.

Specielt i USA bliver begrebet brugt som synonym for klassisk liberalisme. Markedsliberalisme forstås her som en politisk ideologi, der kombinerer markedsøkonomi med personlig frihed og menneskerettigheder. Markedsliberalisme bliver da en modsætning til socialliberalisme, som også støtter personlig frihed og menneskerettigheder, men går ind for et større element af blandingsøkonomi med flere offentlige tjenester.

I Europa og andetsteds bliver begrebet derimod som regel brugt som synonym for økonomisk liberalisme, altså en politik, der støtter de økonomiske aspekter ved liberalismen, uden at den nødvendigvis inkluderer - eller lægger vægt på - de øvrige aspekter ved ideologien.

Referencer

Se også
Laissez-faire
Libertarianisme
Nyliberalisme

Liberalisme
Libertarianisme
Politisk økonomi

Markedsliberalisme