Diljá Pétursdóttir (f. 15. desember 2001) er íslensk söngkona. Diljá hefur sungið í mörg ár, árið 2015 tók hún þátt í Ísland Got Talent aðeins tólf ára. Diljá gekk í Verzlunarskóla Íslands og söng mörg lög í videonefndinni Rjóminn ásamt því að taka þátt í söngvakeppninni Vælið. Árið 2023 tók hún þátt í Söngvakeppni sjónvarpsins með lagið "Lifandi inni í mér". Diljá sigraði keppnina með laginu "Power" ("Lifandi inni í mér" á íslensku) og kemur til með að keppa fyrir Íslands hönd í Eurovision 2023 í Liverpool. Diljá hefur dreymt að taka þátt í Söngvakeppni Sjónvarpsins frá 7 ára að aldri.

Heimildir

Íslenskar söngkonur
Þátttakendur í söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva

Diljá (tónlistarkona)


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1985:

الكبار

فردي رجال

 بوريس بيكر هزم  كيفن كورين, 6-3, 6-7(4-7), 7-6(7-3), 6-4

فردي سيدات

 مارتينا نافراتيلوفا هزم  كريس إيفرت, 4-6, 6-3, 6-2

زوجي رجال
 هاينز غنتهارد و بالازس تاروزيسي هزم  بات كاش و جون فيتزجيرالد, 6-4, 6-3, 4-6, 6-3

زوجي سيدات
 كاثي جوردان و إليزابيث سمايلي هزم  مارتينا نافراتيلوفا و بام شرايفر, 5-7, 6-3, 6-4

زوجي مختلط
 بول ماكنامي و مارتينا نافراتيلوفا هزم  جون فيتزجيرالد و إليزابيث سمايلي, 7-5, 4-6, 6-2

الشباب

فردي أولاد
 ليوناردو لافال هزم  إدواردو فيليس 6-4 6-4

فردي بنات
 أندريه هولايكوفا هزم  جيني بيرن 7-5 6-1

زوجي أولاد
 أوغستين مورينو و جايمي يزاغا هزم  بيتر كوردا و كايرل سك 7-6(7-3) 6-4

زوجي بنات
 لويس فيلد و جاناين تومبسن هزم  إيلنا رايناتش و جولي ريتشاردسن

مراجع

بطولة ويمبلدون 1985
أحداث 1985 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1985 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1985
أحداث يونيو 1985 الرياضية في المملكة المتحدة

بطولة ويمبلدون 1985


was a town located in Sakata District, Shiga Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,212 and a density of 285.46 persons per km². The total area was 42.78 km².

On February 14, 2005, Maihara, along with the towns of Ibuki and Santō (all from Sakata District), was merged to create the city of Maibara.

It has developed as a traffic junction. In Edo period, there were Samegai-juku and Banba-juku. During the Meiji period, a large train station opened in the town, but it was named Maibara, not Maihara (see rendaku). Many Japanese people confused the town's name and the station's name, to the point where eventually, Maibara was adopted as the official name of the new, merged city.

References

Dissolved municipalities of Shiga Prefecture

Maihara, Shiga


O Campeonato Sergipano de Futebol Feminino de 2021 é a 7ª edição deste campeonato de futebol feminino organizado pela Federação Sergipana de Futebol (FSF), o torneio teve início em 20 de novembro e terminará em 18 de dezembro.

Regulamento
O Campeonato Capixaba de Futebol Feminino de 2021 será realizado em três fases distintas:

 Na primeira fase, as nove agremiações serão divididas em dois grupos com cinco e quatro equipes que se enfrentarão em turno único entre si, as duas primeiras de cada grupo se classificarão.
 Nas semifinais, os duelos se tornarão eliminatórios, sendo disputados em partidas única, com mando para as equipes de melhor campanha. Nessa fase, o time com melhor desempenho na primeira fase terá vantagem do empate.
 A final, será disputada em jogo único no Batistão. O vencedor da competição ganhará uma vaga na Série A3 de 2022.

Critérios de desempate
O desempate entre duas ou mais equipes na primeira fase seguiu a ordem definida abaixo:

 Número de vitórias
 Saldo de gols
 Gols marcados
 Confronto direto
 Menor número de cartões vermelhos recebidos
 Menor número de cartões amarelos recebidos
 Sorteio

Participantes

Primeira Fase

Fase Final

Premiação

Classificação Geral

Ligações externas
 Site oficial da Federação Sergipana de Futebol

2021
Campeonato Sergipano de Futebol Feminino de 2021
Futebol de 2021 em Sergipe


Maria Scutti ( - ) est une athlète paralympique italienne qui a remporté , dont dix en or, lors des Jeux paralympiques d'été de 1960 à Rome.

Surnommée la  (en ) grâce à ces succès, Maria Scutti est l'athlète qui a obtenu le plus grand nombre de médailles en une seule édition des Jeux paralympiques. Elle a participé aux épreuves de
lancer de massue, de javelot, de lancer du poids, de natation, d'escrime et de tennis de table. Elle est aussi la deuxième athlète italienne pour le nombre total de médailles remportées, derrière Roberto Marson (26 médailles en 4 éditions).

Palmarès

Athlétisme
Jeux paralympiques d'été de 1960
 Médaillée d'or en lancer de massues A
 Médaillée d'or en lancer de massues B
 Médaillée d'or en lancer du javelot A
 Médaillée d'or en lancer du javelot B
 Médaillée d'or en lancer du javelot de précision A
 Médaillée d'or en lancer du javelot de précision B
 Médaillée d'or en lancer du javelot de précision C
 Médaillée d'or en lancer du poids A
 Médaillée d'or en lancer du poids B
 Médaillée de bronze en lancer de massues C
 Médaillée de bronze en lancer du javelot C

Natation
Jeux paralympiques d'été de 1960
 Médaillée d'or sur 50 mètres brasse C4
 Médaillée d'argent sur 50 mètres dos C4

Escrime
Jeux paralympiques d'été de 1960
 Médaillée d'argent en fleuret individuel féminin

Tennis de table
Jeux paralympiques d'été de 1960
 Médaillée d'argent en double dames B

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens externes

Athlète handisport italienne
Lanceuse de poids handisport italienne
Lanceuse de javelot handisport
Lanceuse de javelot italienne
Nageuse handisport italienne
Escrimeuse handisport italienne
Pongiste handisport italienne
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 1960
Escrimeuse aux Jeux paralympiques d'été de 1960
Nageuse aux Jeux paralympiques d'été de 1960
Pongiste (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 1960
Championne paralympique italienne
Médaillée d'argent paralympique italienne
Médaillée de bronze paralympique italienne
Championne paralympique d'athlétisme
Championne paralympique de natation
Naissance en août 1928
Naissance dans la province de Chieti
Décès en 2005

Maria Scutti


Juliette Boutant est une autrice et illustratrice de bande dessinée résidant à Bruxelles.

Biographie

Juliette Boutant étudie à l'École Européenne Supérieure d'Angoulême (EESI). Elle s'installe ensuite à Bruxelles, où elle expérimente la microédition.

En 2015, elle prend la suite de Thomas Mathieu sur Tumblr pour mettre en dessin des témoignages de harcèlement et de sexisme ordinaire dans le cadre du Projet Crocodile. Un album est édité en 2019 chez Casterman sous le titre Les crocodiles sont toujours là.

Une grande fresque Les crocodiles est inaugurée en octobre 2020 à Bruxelles contre le harcèlement de rue.

Publications
 Les crocodiles sont toujours là (dessin et couleur), avec Thomas Mathieu (scénario), Casterman, 2019
 Pink Floyd (dessin), album collectif, Petit à petit, 2022

Références

Annexes

Liens externes

Auteur français de bande dessinée
Illustratrice française

Juliette Boutant


Vila Kaufmann sau Fallingwater (Casa de pe cascadă) este o locuință proiectată de arhitectul Frank Lloyd Wright, construită la Mill Run în Pennsylvania (SUA).

Clădirea este considerată o capodoperă a arhitecturii organice.

Arhitectură organică
Frank Lloyd Wright

Vila Kaufmann (casa de pe cascadă)


An Mormodes oberlanderiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Carl Lehmann ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Mormodes oberlanderiana in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes oberlanderiana


Miconia amoena é uma espécie endêmica de arbusto da flora de Brasil pertencente à família Melastomataceae.

Distribuição geográfica
No Brasil ocorre nos estados de Alagoas, Bahia, Paraíba, Pernambuco, Sergipe e Espírito Santo, com concentração de registros do litoral norte do Espírito Santo (Aracruz, Linhares e Conceição da Barra).

Taxonomia
Miconia amoena foi nomeada por o botânico colombiano José Jerónimo Triana, descrito em Transactions of the Linnean Society of London 28(1): 115. 1871, e publicado em 1871.

Uso medicinal
Estudos na Universidade Federal da Bahia em 2022 indicaram potencial atuação do extrato é atóxico contra Artemia salina e induze a formação de corpos apoptóticos e morte celular da linha celular imortalizada de monócitos humanos THP-1. Para preparar o extrato, as folhas foram secas, pulverizadas manualmente e maceradas com hexano. Além disso, o extrato apresentou capacidades antioxidantes significativas.

Conservação
O Governo do Estado do Espírito Santo incluiu em 2005 M. amoena em sua primeira lista de espécies ameaçadas de extinção, por intermédio do Decreto nº 1.499-R, classificando-a como uma espécie vulnerável.

amoena

Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1872

Miconia amoena


Dangerous, pop müzik sanatçısı Michael Jackson'ın 26 Kasım 1991 tarihinde yayımlanan sekizinci stüdyo albümüdür. Albüm, sanatçının Amerikan albüm listesinde ilk haftasında bir numaraya yükselen ikinci albümü olduğu gibi bu listenin zirvesinde arka arkaya dört hafta yer aldı. Albüm, sonraki on yedi yıl içinde dünya çapında 32 milyon adet sattığı gibi, bu satışların yedi milyonu Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleşti. Albüm, "En İyi Tasarlanmış Albüm" dalında bir Grammy Ödülü elde ettiği gibi, tüm zamanların new jack swing türündeki albümler arasında en çok satan albüm oldu.

Genel
Albümün yeni sürümünde yazan bir nota göre, albümün kayıtları 25 Haziran 1990'da Los Angeles, Kaliforniya'daki Ocean Way/Record One'un ikinci stüdyosunda başlamıştır. Kayıtlar yine aynı stüdyonun Larrabee North şubesinde 29 Ekim 1991'de bitmiştir. Bu nedenle Jackson, olağanda altı ay harcadığı bir albüm kayıtları yerine bu albüme on altı aydan fazla harcayarak, en uzun süren albüm kaydına sahip oldu.

Mart 1991'de Jackson, Sony Music ile on beş yıl sürecek olan ve altı albüm içeren yeni bir anlaşma imzaladı. Bununla beraber Sony, sanatçıya bir milyar dolardan fazla para verdi. Bu da, Jackson'ı o dönemde iş dünyasında hatırı sayılır bir isim durumuna getiriyordu. Buna ek olarak Mart 2006'da kontrat süresi bitince, Jackson'a Sony tarafından 45 milyon dolar ödendi. Jackson'ın tekli, video, DVD gibi diğer satışları eklendiğinde bu rakamın 175 milyon doları aştığı düşünülmektedir.

Bu noktada Dangerous albümünün yapımı için, başta önceki albümlerde de çalışan Quincy Jones, new jack swing türünün muciti Teddy Riley ve Grammy sahibi Bill Bottrell önerilmekteydi. Ancak Quincy Jones, albümde yer almadı. Üstelik albüm, Jackson'ın klasik toplam elli dakika süren ve on şarkı içeren LP formatına son veren ilk albüm olup yetmiş yedi dakikadan fazla bir süreye ve on dört parçaya sahiptir. Bu nedenle tek CD olarak yayımlanan albüm, vinil formatında iki disk olarak yayımlandı.

Albüm, başta üzerinde sanatçının gözleri bulunan bir kutu seti halinde satışa sunuldu. Ayrıca yayımlanmasından önce albümün otuz bin kopyası, Los Angeles'ta birkaç hırsız tarafından çalındı.

Etki
Dangerous, 26 Kasım 1991 tarihinde satışa sunuldu. Albüm, ilk iki ayında Amerika Birleşik Devletleri'nde dört milyondan fazla satarak sanatçının en hızlı satılan albümü oldu. Albüm ayrıca Amerikan albüm listesinde ilk haftadan bir numaraya yükselerek bu hafta içinde 326,500 adet sattı. Yine albümün listelerde aşağıya inmeye başladığı dönemde Jackson'a albüm için verilen Grammy Ödülü ile beraber albüm altmış beşinci haftasında tekrar ilk ona yükseldi. Albümün ayrıca Jackson tarafından 1993'te Super Bowl'da sahne aldığı dönemde ve Oprah Winfrey ile söyleşinin yapıldığı dönemde satışları artış gösterdi. Sonuç olarak albüm listede, önceki albüm Bad'den otuz hafta fazla durarak listede 117 hafta geçirdi. Yine albümün yedi milyondan fazla satması nedeniyle Amerikan RIAA kurumu, albüme 7 kez platin plaket verdi.

İngiltere'de albüm bundan daha yüksek bir başarı elde etti. Ülkede albüm  U2'nun Achtung Baby adlı albümünü geçerek ilk haftasında bir numaraya yükseldi. Ancak Freddie Mercury'nin ölümü üzerine, Queen'in Greatest Hits II adlı albümü, albümü ikinci haftasında geçti. Yine de albüm yirmi üç hafta boyunca ilk onda yer aldı. Ayrıca yetmiş beş sıranın yer aldığı listede 96 hafta kaldı. Sonunda albüm, ülkede 2.1 milyondan fazla bir satış yakaladı ve İngiltere'de doksanlar boyunca en çok satan albümler arasında yer aldı.

Önceki albüm Bad'in satışlarının %48'i kadarı sadece İngiltere ve ABD'de satılmıştı. Ancak Dangerous, bu iki ülkede toplam satışının %33'ü kadarını sattı. Böylece Dangerous, önceki albüme göre küresel olarak daha yüksek başarılar elde etti. Ayrıca albümdeki şarkılar başta Avustralya ve İngiltere'de büyük başarılar elde etti. Ayrıca albümden yayımlanan tekli sayısının fazla oluşu, albümü bir bütün olarak önceki albümlere göre daha başarılı kıldı. Bunun yanında albüm, gelişmekte olan müzik marketlerinin bulunduğu Asya ve Güney Amerika'da da yüksek başarılar elde etti.

Michael Jackson tarafından yazılıp bestelenen "Black or White", albümün satışlarındaki önemli nedenlerden biriydi. Sanatçının 1982'deki "Billie Jean" şarkısından sonra en çok satan ikinci tekli olan şarkının yanında birçok başarılı şarkı da albümde yer almaktaydı. Dokuz şarkının tekli olarak satışa sunulduğu albümle aynı adı taşıyan "Dangerous" da onuncu tekli olarak planlanmaktaydı, ancak 1993'teki çocuk tacizi suçlamaları yüzünden iptal edildi. Böylece albümden yayımlanan tekli sayısı ile Bad albümünden yayımlanan tekli sayısı eşit oldu. Ancak "Dangerous" adlı şarkı, 2002 yılına kadar birçok konserde sanatçı tarafından söylendi. Ayrıca hayatındaki son performansında bu şarkıyla icra etmiştir. Yine albümdeki dokuz teklinin yedisi İngiltere'de ilk ona girdi ve bu ülkede önemli bir başarı elde etti. Ancak albümdeki sadece dört şarkı ABD'de ilk ona girdi. Bu bağlamda Dangerous, önceki albümle oranla bu ülkede daha az başarı elde etti.

Albümü izleyen dönemde, içinde Jackson'ın ilk ve tek Türkiye konseri de bulunan Dangerous World Tour başladı. Sonraki albüm HIStory'''nin yayımlanmasına kadar albüm dünya çapında yirmi iki milyon adet satmıştı. Albüm sonraki on yedi yıl içinde de otuz iki milyon adet sattı ve böylece önceki albüm Bad'e göre daha hızlı satmış oldu.

 Müzik videoları
Albümün klipleri, bilinen yenilikçi ve yüksek maliyetli Jackson klipleridir. Albümden yayımlanan kliplerin çoğunluğunda belli bir olay örgüsü ve dans gösterileri bulunmaktadır. "Jam" adlı şarkının klibinden Michael Jordan ile beraber basketbol oynayan ve dans eden sanatçı, "Remember the Time" adlı şarkının klibinde Antik Mısır'da oynamaktadır. Şarkının klibinde Eddie Murphy firavunu canlandırırken, model Iman Abdulmecid de kraliçeyi oynamaktadır. Herb Ritts tarafından yönetilen "In the Closet" videosunda model Naomi Campbell ve Jackson iki sevgiliyi oynarken, David Fincher tarafından yönetilen "Who Is It" şarkısının klibinde sonraki nesillere örnek olacak bir format bulunmaktadır.

İlk tekli olan "Black or White"ın videosu aslında on dakikanın üzerindeki bir kısa film tarzındadır. 14 Kasım 1991 tarihinde gösterime giren video, ayrıca müzik videoları tarihinde bilinen ilk morphing efektlerinden birini barındırmaktadır. Videonun son dört dakikası, Jackson'ın uyguladığı ve sokaklardaki arabalara da zarar verirken görüntülendiği şiddet görüntüleri ırkçılığa karşı ileti vermek amacıyla konulmuş olup, başta tepki çekmiştir. Daha sonraki sürümlerde videoya ırkçı bir grafiti eklenerek bu amaç daha belirginleştirilmeye çalışılmıştır. Videoda çocuk yıldız Macaulay Culkin oynarken, morphing efektleri arasında Tyra Banks'in de gençlikteki durumu yer almaktadır. Bu video, önceki videolardan Thriller'''ın da yönetmenliğini yapan John Landis tarafından yönetildi.

Ödüller
Amerikan Müzik Ödülleri:
 En İyi Pop/Rock Albümü, "Dangerous"
 En İyi Soul/R&B Teklisi, "Remember the Time"
 Dünya satışları ve insani yardımlardan ötürü Özel Uluslararası Sanatçı Ödülü
BMI Ödülleri:
 Yılın en çok çalınan şarkıları, "Black or White" ve "Remember the Time"
Grammy Ödülleri: Yaşayan Efsane Ödülü
Guinness Rekorlar Kitabı:
 25 Yılın Sanatçısı
 Göze Çarpan Video, "Black or White"
Soul Train Ödülleri:
 En İyi R&B Teklisi, "Remember The Time"
 En İyi R&B Albümü, "Dangerous"
Dünya Müzik Ödülleri:
 En Çok Satan Amerikalı Sanatçı
 Dünya'nın En Çok Satan Pop Sanatçısı

Albüm içeriği

Derecelendirme

Listeler

Kaynakça

1991 albümleri
Michael Jackson albümleri
Billboard 200'de bir numara olan albümler
Yapımcısı Teddy Riley olan albümler

Dangerous (Michael Jackson albümü)


Les Sanhadja du Haut Atlas sont une ancienne confédération tribale berbère du Moyen Âge. C'étaient des montagnards d'origine sanhadjienne. Ils occupaient tout le territoire atlasique à l'est des Haskoura, dans le Haut Atlas marocain (Deren), probablement jusqu'au Tafilalet et la vallée du Ziz.

Ils faisaient partie des « tribus almohades » fondatrices du mouvement, avec les Hargha, Ahl Tinmel, Hintata, Gadmiwa, Ganfisa, Haskoura et Ahl Qabail.

Les Sanhadja du Deren comptaient deux grands groupes, les In Gafû essentiellement représenté dans les Sanhadja Umalu (Sanhadja du Nord), ceux du nord, et celui des Settat, aussi présents parmi les Sanhadja Umalu, mais qui regroupaient sous leur seul nom, tous les Sanhadja esh Shems (Sanhadja du Sud).

Histoire

Les Sanhadja participent notamment à la prise de Marrakech par les Almohades en 1147. Selon l'ouvrage historique d'Al-Baydaq, après avoir ordonné la fabrication d'échelles pour les adosser aux remparts de la ville, Abd al-Mumin les partagea entre les différentes tribus. Pour l'assaut final, les Hintata et Ahl Tinmel entrent dans la ville du côté de Bab Doukkala, les Sanhadja et Abid Makhzen pénètrent du côté de Bab-al-Dabbagin, puis enfin les Haskoura et Ahl Qabail du côté de Bab Yintan.

Le , des contingents Sanhadja et Haskoura du Haut Atlas participent au siège de Silves, ville occupée par les Portugais. Le sayyid Yaqub ben Abou Hafs, gouverneur de Séville, échoue à s'emparer de la ville.

Sources

Notes

Sources bibliographiques

Références

Annexes

Bibliographie

Francophone

Tribu du Maroc
Almohades
Sanhadja

Sanhadja (Haut Atlas)


Hölder is a German surname. Notable people with the surname include:

 Otto Hölder (1859–1937), German mathematician
 Ernst Hölder (1901−1990), German mathematician, son of Otto

See also
 Holder (surname)

German-language surnames

Hölder (surname)


La autopista del Sur de Belice es una autopista de América Central que se comunica con la Autopista del Hummingbird. La misma recorre el sur de Belice hasta los pueblos de Dangriga y Punta Gorda. Actualmente se encuentra totalmente pavimentada, al concluirse los trabajos de pavimentación del segmento que une el Golden Stream con las Big Falls en el año 2008. Esta autopista brinda acceso a numerosas ruinas mayas y áreas naturales. Los sitios mayas de Nim Li Punit y Lubaantún se encuentran a pocos kilómetros al oeste de la autopista en el sur de Belice. Existen planes para unir esta autopista con la red vial centroamericana y con la carretera Panamericana.

Referencias

Carreteras de Belice

Autopista del Sur (Belice)


Et arkæologisk frilandsmuseum er et frilandsmuseum der indeholder rekonstruerede bygninger i naturlig størrelsesforhold. Bygninger er opført på baggrund af arkæologisk fund. De indeholder også immateriel kultur og der bliver ofte lavet fortolkning af, hvordan folk i fortiden levede og opførte sig ved såkaldt living history. Det foregår ligeledes på baggrund af historiske og arkæologiske kilder, og formålet er uddannelse og underholdning af de besøgende. Museerne kan også udføre eksperimentel arkæologi.

De arkæologiske frilandsmuseer adskiller sig fra de traditionelle frilandsmuseer, ved at bygninger er nyopførte frem for eksisterende gamle huse, der er blevet flyttet.
En stor del af verdens arkæologiske frilandsmuseer er organiseret i foreningen EXARC, der er tilknyttet International Council of Museums.

Eksempler
I Danmark findes en række arkæologiske frilandsmuseer heriblandt Bork Vikingehavn, Hjemsted Oldtidspark, Jernalderlandsbyen, Middelaldercentret, Sagnlandet Lejre, Stenaldercentret og Vikingelandsbyen.

Internationalt findes bl.a. Colonial Williamsburg, Biskupin, Butser Ancient Farm, Flag Fen, Pfahlbau Museum Unteruhldingen, Saalburg, Plimoth Plantation, West Stow Anglo-Saxon village, Havránok, Scottish Crannog Centre og Eindhoven Museum.

Referencer

Eksterne henvisninger
 ICOM
 ICOM Code of ethics for museums
 EXARC the international ICOM affiliated association of archaeological open-air museums and experimental archaeology

Frilandsmuseer
Museumstyper

Arkæologisk frilandsmuseum


Pausandra, biljni rod iz porodice mlječikovki smješten u podtribus Codiaeae, dio potporodice Crotonoideae. Postoji 8 priznatih vrsta koje su raširene po tropskoj Americi, od Hondurasa na sjeveru do Brazila i Bolivije na jugu .

Rod je opisan 1870.

Vrste
 Pausandra fordii Secco
 Pausandra hirsuta Lanj.
 Pausandra macropetala Ducke
 Pausandra macrostachya Ducke
 Pausandra martini Baill.
 Pausandra megalophylla Müll.Arg.
 Pausandra morisiana (Casar.) Radlk.
 Pausandra trianae (Müll.Arg.) Baill.

Izvori

Crotonoideae

Pausandra


On the Sublime (Greek:  ; Latin: ) is a Roman-era Greek work of literary criticism dated to the 1st century C.E. Its author is unknown, but is conventionally referred to as Longinus (;  ) or Pseudo-Longinus. It is regarded as a classic work on aesthetics and the effects of good writing. The treatise highlights examples of good and bad writing from the previous millennium, focusing particularly on what may lead to the sublime.

Authorship
The author is unknown. In the 10th-century reference manuscript (Parisinus Graecus 2036), the heading reports "Dionysius or Longinus", an ascription by the  medieval copyist that was misread as "by Dionysius Longinus." When the manuscript was being prepared for printed publication, the work was initially attributed to Cassius Longinus (c. 213–273 AD). Since the correct translation includes the possibility of an author named "Dionysius", some have attributed the work to Dionysius of Halicarnassus, a writer of the 1st century BC. There remains the possibility that the work belongs to neither Cassius Longinus nor Dionysius of Halicarnassus, but, rather, some unknown author writing under the Roman Empire, likely in the 1st century. The error does imply that when the codex was written, the trails of the real author were already lost. Neither author can be accepted as the actual writer of the treatise. Dionysius maintained ideas which are absolutely opposite to those written in the treatise; with Longinus, there are problems with chronology.

Among further names proposed, are Hermagoras of Temnos (a rhetorician who lived in Rome during the 1st century AD), Aelius Theon (author of a work which had many ideas in common with those of On the Sublime), and Pompeius Geminus (who was in epistolary conversation with Dionysius).

Dionysius of Halicarnassus
Dionysius of Halicarnassus wrote under Augustus, publishing a number of works. Dionysius is generally dismissed as the potential author of On the Sublime, since the writing officially attributed to Dionysius differs from the work On the Sublime in style and thought.

Cassius Longinus
Credited with writing a number of literary works, Longinus was a disciple of Plotinus, and considered "the most distinguished scholar of his day." He received his education at Alexandria and then went to Athens to teach. He later moved to Asia Minor, where he achieved the position of advisor to Zenobia, the queen of Palmyra. Cassius is a dubious possibility for author of the treatise because he wrote in the 3rd century, and no literature later than the 1st century AD is mentioned (the latest is Cicero, who died in 43 BC) and the work is now usually dated to the early 1st century AD. The work ends with a dissertation on the decay of oratory, a typical subject for the time when authors such as Tacitus, Petronius and Quintilian, who also dealt with the subject, were alive.  Cassius was executed by Aurelian, the Roman emperor who conquered Palmyra in 273 AD, on charges of conspiring against the Roman state. This was most likely because of what he had written for Queen Zenobia of Palmyra while she was still in power. Longinus is reported to have written answers for the Queen, which were used in response to Aurelian, the man who would soon rise to power as the Roman emperor.

Contents
On the Sublime is both a treatise on aesthetics and a work of literary criticism. It is written in an epistolary form and the final part, possibly dealing with public speaking, has been lost.

The treatise is dedicated to Posthumius Terentianus, a cultured Roman and public figure, though little else is known of him. On the Sublime is a compendium of literary exemplars, with about 50 authors spanning 1,000 years mentioned or quoted. Along with the expected examples from Homer and other figures of Greek culture, Longinus refers to a passage from Genesis, which is quite unusual for the 1st century:

Given his positive reference to Genesis, Longinus has been assumed to be either a Hellenized Jew or readily familiar with the Jewish culture. As such, Longinus emphasizes that, to be a truly great writer, authors must have "moral excellence". In fact, critics speculate that Longinus avoided publication in the ancient world "either by modesty or by prudential motives". Moreover, Longinus stresses that transgressive writers are not necessarily shameless fools, even if they take literary risks that seem "bold, lawless, and original". As for social subjectivity, Longinus acknowledges that complete liberty promotes spirit and hope; according to Longinus, "never did a slave become an orator". On the other hand, too much luxury and wealth leads to a decay in eloquence—eloquence being the goal of the sublime writer.

The sublime
Longinus critically applauds and condemns certain literary works as examples of good or bad styles of writing. Longinus ultimately promotes an "elevation of style" and an essence of "simplicity". To quote this famous author, "the first and most important source of sublimity [is] the power of forming great conceptions." The concept of the sublime is generally accepted to refer to a style of writing that elevates itself "above the ordinary". Finally, Longinus sets out five sources of sublimity: "great thoughts, strong emotions, certain figures of thought and speech, noble diction, and dignified word arrangement".

The effects of the Sublime are: loss of rationality, an alienation leading to identification with the creative process of the artist and a deep emotion mixed in pleasure and exaltation. An example of sublime (which the author quotes in the work) is a poem by Sappho, the so-called Ode to Jealousy, defined as a "Sublime ode". A writer's goal is not so much to express empty feelings, but to arouse emotion in her audience.

In the treatise, the author asserts that "the Sublime leads the listeners not to persuasion, but to ecstasy: for what is wonderful always goes together with a sense of dismay, and prevails over what is only convincing or delightful, since persuasion, as a rule, is within everyone's grasp: whereas, the Sublime, giving to speech an invincible power and [an invincible] strength, rises above every listener".

According to this statement, one could think that the sublime, for Longinus, was only a moment of evasion from reality. But on the contrary, he thought that literature could model a soul, and that a soul could pour itself out into a work of art. In this way the treatise becomes not only a text of literary inquiry, but also one of ethical dissertation, since the Sublime becomes the product of a great soul (, megalophrosunēs apēchēma). The sources of the Sublime are of two kinds: inborn sources ("aspiration to vigorous concepts" and "strong and enthusiastic passion") and acquirable sources (rhetorical devices, choice of the right lexicon, and "dignified and high composition").

Decay of rhetoric
The author speaks also about the decay of oratory, as arising not only from absence of political freedom but also from the corruption of morals, which together destroy that high spirit which generates the Sublime. Thus the treatise is clearly centred in the burning controversy which raged in the 1st century AD in Latin literature. If Petronius pointed out excess of rhetoric and the pompous, unnatural techniques of the schools of eloquence as the causes of decay, Tacitus was nearer to Longinus in thinking that the root of this decadence was the establishment of Princedom, or Empire, which, though it brought stability and peace, also gave rise to censorship and brought an end to freedom of speech. Thus oratory became merely an exercise in style.

Misleading translations and lost data
Translators have been unable to clearly interpret the text, including the title itself. The "sublime" in the title has been translated in various ways, to include senses of elevation and excellent style. The word sublime, argues Rhys Roberts, is misleading, since Longinus' objective broadly concerns "the essentials of a noble and impressive style" than anything more narrow and specific. Moreover, about one-third of the treatise is missing; Longinus' segment on similes, for instance, has only a few words remaining. Matters are further complicated in realizing that ancient writers, Longinus' contemporaries, do not quote or mention the treatise in any way.

Limitations of the writing
Despite Longinus' critical acclaim, his writing is far from perfect. Longinus' occasional enthusiasm becomes "carried away" and creates some confusion as to the meaning of his text. Furthermore, 18th-century critic Edward Burnaby Greene finds Longinus, at times, to be "too refined". Greene also claims that Longinus' focus on hyperbolical descriptions is "particularly weak, and apparently misapplied." Occasionally, Longinus also falls into a sort of "tediousness" in treating his subjects. The treatise is also limited in its concentration on spiritual transcendence and lack of focus on the way in which language structures determine the feelings and thoughts of writers. Finally, Longinus' treatise is difficult to explain in an academic setting, given the difficulty of the text and lack of "practical rules of a teachable kind."

Writing style and rhetoric
Despite its faults, the treatise remains critically successful because of its "noble tone," "apt precepts," "judicious attitude," and "historical interests". One of the reasons why it is so unlikely that known ancient critics wrote On the Sublime is because the treatise is composed so differently from any other literary work. Since Longinus' rhetorical formula avoids dominating his work, the literature remains "personal and fresh," unique in its originality. Longinus rebels against the popular rhetoric of the time by implicitly attacking ancient theory in its focus on a detailed criticism of words, metaphors, and figures. More explicitly, in refusing to judge tropes as entities unto themselves, Longinus promotes the appreciation of literary devices as they relate to passages as a whole. Essentially, Longinus, rare for a critic of his time, focuses more on "greatness of style" than "technical rules." Despite his criticism of ancient texts, Longinus remains a "master of candor and good-nature". Moreover, the author invents striking images and metaphors, writing almost lyrically at times. In general, Longinus appreciates, and makes use of, simple diction and bold images.

As far as the language is concerned, the work is certainly a unicum because it is a blend of expressions of the Hellenistic Koine Greek to which are added elevated constructions, technical expressions, metaphors, classic and rare forms which produce a literary pastiche at the borders of linguistic experimentation.

Influences
In reading On the Sublime, critics have determined that the ancient philosopher and writer Plato is a "great hero" to Longinus. Not only does Longinus come to Plato's defense, but he also attempts to raise his literary standing in opposition to current criticisms. Another influence on the treatise can be found in Longinus' rhetorical figures, which draw from theories by a 1st-century BC writer, Caecilius of Calacte.

Historical criticism and use of On the Sublime
10th century - The original treatise, before translation, is copied into a medieval manuscript and attributed to "Dionysius or Longinus."
13th century - A Byzantine rhetorician makes obscure references to what may be Longinus' text.
16th century - The treatise is ignored by scholars until it is published by Francis Robortello in Basel, in 1554, and Niccolò da Falgano, in 1560. The original work is attributed to "Dionysius Longinus" and most European countries receive translations of the treatise.
17th century - Sublime effects become a desired end of much Baroque art and literature, and the rediscovered work of "Longinus" goes through half a dozen editions in the 17th century. It is Boileau's 1674 translation of the treatise into French that really starts its career in the history of criticism. Despite its popularity, some critics claim that the treatise was too "primitive" to be truly understood by a "too civilized" 17th-century audience.
18th century - William Smith's 1739 translation of Longinus on the Sublime established the translator and once more brought the work into prominence. Longinus' text reaches its height in popularity. In England, critics esteem Longinus' principles of composition and balance second only to Aristotle's Poetics. Edmund Burke's A Philosophical Enquiry into the Origin of Our Ideas of the Sublime and Beautiful and Immanuel Kant's Critique of the Power of Judgment owe a debt to Longinus' concept of the sublime, and the category passes into intellectual discourse. As "Longinus" says, "The effect of elevated language upon an audience is not persuasion but transport," a fitting sentiment for Romantic thinkers and writers who reach beyond logic, to the wellsprings of the Sublime. At the same time, the Romantics gain some contempt for Longinus, given his association with the "rules" of classical poets. Such contempt is ironic, given the widespread influence of Longinus on the shaping of 18th-century criticism.
19th century - Early in the 19th century, doubts arise to the authorship of the treatise. Thanks to Italian scholar Amati, Cassius Longinus is no longer assumed to be the writer of On the Sublime. Simultaneously, the critical popularity of Longinus' work diminishes greatly; though the work is still in use by scholars, it is rarely quoted. Despite the lack of public enthusiasm, editions and translations of On the Sublime are published at the end of the century.
20th century - Although the text is still little quoted, it maintains its status, apart from Aristotle's Poetics, as "the most delightful of all the critical works of classical antiquity." Also see Neil Hertz's essay on Longinus in his book, The End of the Line. Hertz is in part responding to Thomas Weiskel's book The Romantic Sublime, probably the most influential recent account of British and German Romantic attitudes towards the Sublime of both Burke and Longinus. Laura Quinney treats the attractions grim demystification in analyses of Longinus, particularly Weiskel's. Jonathan Culler has an appreciation of Hertz on Longinus in "The Hertzian Sublime."  Anne Carson and Louis Marin have occasion to discuss Longinus as well and Harold Bloom and William J. Kennedy have significant accounts of his work. William Carlos Williams also uses three lines from the work as an epigraph to the Prologue to Kora in Hell.

German film director Werner Herzog claims to have an affinity with the work of Longinus, in a talk entitled "On the Absolute, the Sublime and Ecstatic Truth", presented in Milan. Herzog says that he thinks of Longinus as a good friend and considers that Longinus's notions of illumination has a parallel in some moments in his films. He quotes from Longinus: "For our soul is raised out of nature through the truly sublime, sways with high spirits, and is filled with proud joy, as if itself had created what it hears."

Notes

Further reading

 James I. Porter (2016). The Sublime in Antiquity. Cambridge University Press.
*

 Martin Fritz, Vom Erhabenen. Der Traktat 'Peri Hypsous' und seine ästhetisch-religiöse Renaissance im 18. Jahrhundert (Tübingen, Mohr Siebeck, 2011).

External links

Text of On the Sublime] (Ancient Greek, with Boileau's 1674 French translation in parallel)
English Translation of On the Sublime  by W. Hamilton Fyfe
Dr George P. Landow, "Longinus" "On Great Writing" and the 18th-century Sublime"

 Rhetores Graeci'', L. Spengel (ed.), Lipsiae, sumptibus et typis B. G. Teubneri, 1853, [https://archive.org/stream/rhetoresgraeci00spen#page/242/mode/2up vol. 1 pp. 243-296.

Ancient Greek rhetoricians
Literary theorists
Books of literary criticism
Platonism
Greek literature (post-classical)
Texts in Koine Greek
Literary critics
Aesthetics literature
Ancient Roman philosophical literature
Rhetoric
Ancient Greek aesthetics
Ancient Greek philosophical literature

ar:لونجينوس

On the Sublime


Harold Dwight Lasswell (Donnellson, 13. veljače 1902. - New York, 18. prosinca 1978.) bio je američki teoretičar komunikacije, poznat po studijama o osobnosti i politici, koji je svojim istraživanjima dao veliki doprinos političkim znanostima i komunikologiji.

Karijera
Lasswell je 1922. godine diplomirao filozofiju i ekonomiju, a 1926. doktorirao je na Sveučilištu u Chicagu, gdje je i predavao do 1938. Bio je voditelj istraživanja komunikacije u Američkoj kongresnoj knjižnici tijekom Drugog svjetskog rata. Nakon 1945. zaposlio se na Sveučilištu Yale, gdje je radio do 1970-ih.
U svojoj knjizi "Psihopatologija i politika" objavljenoj 1930. godine koristio je psihoanalizu kako bi objasnio zašto su neki politički vođe postali agitatori, dok su drugi postali administratori. Smatrao je da psihoanalitičke metode slobodnih asocijacija i produljeno intervjuiranje mogu pomoći politolozima da razumiju političke motivacije te da bolje razumiju donošenje nekih javnih politika. Bila je to prva empirijska studija o psihološkim aspektima političkog ponašanja.

Analiza sadržaja propagandnih poruka i komunikacijski model
Tijekom Drugog svjetskog rata analizirao je ratne propagandne poruke (pisane materijale i filmove) te prvi uveo istraživačku metodu analize sadržaja u komunikologiju. Još 1927. objavio je knjigu Propaganda Technique in the World War (Tehnike propagande u svjetskom ratu), koja se temeljila na analizi propagandnih poruka iz Prvog svjetskog rata.
Jedan od najvažnijih doprinosa komunikacijskim znanostima je Lasswellov komunikacijski model Who says what to whom in what chanell with what effects? Paradigma je postavljena na pet elemenata: tko - što - kojim kanalom - kome - s kakvim učinkom. Tvorac je obavijesti obilježen zamjenicom tko, a potom se sklopom što označuje sama informacija ili obavijesni sadržaj. Treći element: kojim kanalom bio bi medij što služi za prijenos obavijesnog sadržaja. Četvrtom sastavnicom kome određuje se primalac, odnosno subjekt prema kojem je informacija usmjerena, dok se posljednjim petim elementom paradigme naznačuje učinak samoga obavijesnog procesa.

Izvori

Američki znanstvenici
Komunikolozi

Harold Lasswell


Lego Ninjago: Filmul este un film de animație din 2017, realizat cu ajutorul tehnologiei stop motion, în regia lui .

Victor Slav, Amalia Enache și Pavel Bartoș asigură varianta în limba română a filmului.

Note

Legături externe

Filme Lego
Marea Aventură Lego
Filme din 2017
Filme de animație pe calculator
Filme Warner Animation Group
Filme de animație Warner Bros.
Filme Warner Bros.

Lego Ninjago: Filmul


Frans Eemil Sillanpää (d. 16 Eylül 1888 – ö. 3 Haziran 1964), Fin yazardır. 1936'da Helsinki Üniversitesi tarafından kendisine fahri doktora unvanı verildi. 1939'da Nobel Edebiyat Ödülüne layık görüldü. Taşra kızı ve Mukaddes Sefalet kitapları Türkçeye çevrilmiştir.

Hayatı
Frans Eemil Sillanpää 16 Eylül 1888 de doğdu. Helsinki üniversitesine kabul edildi. 1936'da Helsinki üniversitesi tarafından kendisine fahri doktora unvanı verildi. 1939'da Nobel edebiyat ödülüne layık gösterildi.

Eserleri

 Elämä ja aurinko (1916)
 Ihmislapsia elämän saatossa (1917)
 Hurskas kurjuus (translated as Meek Heritage) (1919)
 Rakas isänmaani (1919)
 Hiltu ja Ragnar (1923)
 Enkelten suojatit (1923)
 Omistani ja omilleni (1924)
 Maan tasalta (1924)
 Töllinmäki (1925)
 Rippi (1928)
 Kiitos hetkistä, Herra... (1930)
 Nuorena nukkunut (translated as The Maid Silja) (1931)
 Miehen tie (1932)
 Virranpohjalta (1933)
 Ihmiset suviyössä (translated as People in the Summer Night) (1934)
 Viidestoista (1936)
 Elokuu (1941)
 Ihmiselon ihanuus ja kurjuus (1945)

Fin roman yazarları
Fin yazarlar
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
1888 doğumlular
1964 yılında ölenler
Fin Nobel Ödülü sahipleri
Finlandiya'da ölenler
Helsinki'de ölenler

Frans Eemil Sillanpää


The Association of Baptist Churches in Israel (ABCI) is a Baptist association of churches in Israel. It is a member of the European Baptist Federation, the Baptist World Alliance and the Evangelical Alliance of Israel.

History
The Association has its origins in the founding of the first Baptist Church in Nazareth in 1911 by the Syrian Shukri Mosa. An American mission of the International Mission Board also established other churches in 1923. The Association was founded in 1965 by various Israeli Arab churches.

According to a denomination census released in 2023, it claimed 17 churches and 900 members.

Beliefs
The Association has a Baptist confession of faith. It is a member of the Baptist World Alliance and the Convention of Evangelical Churches in Israel.

Schools
The association is a partner of the Nazareth Baptist School founded in 1936, a K–12 school.

In 2007, it founded the Nazareth Centre for Christian Studies. In 2014, the Centre merged with the Galilee Bible college to establish the Nazareth Evangelical College.

References

External links
 Association of Baptist Churches in Israel - Official Web Site
 Baptist Twinning with Israel
 Jerusalem Baptist Church
 The Local Baptist Church - Nazareth
 Nazareth Baptist School - Official Web Site
 Nazareth Evangelical Theological Seminary
 Nazsem: the blog of Nazareth Evangelical Theological Seminary

Religious organizations established in 1965
Baptist denominations in Asia
Protestantism in Israel
Israel
Baptist denominations established in the 20th century
1965 establishments in Israel


Sergio Gómez Martín (født d. 4. september 2000) er en spansk professionel fodboldspiller, som spiller for Premier League-klubben Manchester City.

Klubkarriere

Barcelona
Gómez kom igennem ungdomsakademiet hos FC Barcelona. Han debuterede for reserveholdet i januar 2018.

Borussia Dortmund
Gómez skiftede i januar 2018 til Borussia Dortmund. Han spillede her hovedsageligt med reserveholdet.

Leje til Huesca
Gómez blev i august 2019 udlejet til SD Huesca for 2019-20 sæsonen. Efter at have imponeret, da Huesca rykkede op i La Liga, blev lejeaftalen forlænget til at inkludere 2020-21 sæsonen.

Anderlecht
Gómez skiftede i juni 2021 til Anderlecht på en fast aftale. Han imponerede i sin debutsæson, hvor han blev kåret som årets spiller i klubben.

Manchester City
Gómez skiftede i august 2022 til Manchester City.

Landsholdskarriere
Gómez har repræsenteret Spanien på flere ungdomsniveauer. Han var del af Spaniens trupper som vandt U/17-Europamesterskabet i 2017 og U/19-Europamesterskabet i 2019.

Titler
Huesca
 Segunda División: 1 (2019-20)

Spanien U/17

 U/17 Europamesterskabet: 1 (2017)
Spanien U/19
 U/19 Europamesterskabet: 1 (2019)

Individuelle

 Anderlecht Sæsonens spiller: 1 (2021-22)

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra FC Barcelona B
Fodboldspillere fra Borussia Dortmund
Fodboldspillere fra SD Huesca
Fodboldspillere fra RSC Anderlecht
Fodboldspillere fra Manchester City F.C.

Sergio Gómez


محمد كتو (-) هو عالم ومقرئ وفقيه مفتي، ومدرس واعظ جزائري.

الأصل، الميلاد، الوفاة
أصل عائلة محمد بن الشيخ أحمد بن محمد بن الحاج السعيد كتو من قرية تفريت ناث الحاج من قرى أزفون في منطقة القبائل الكبرى. هاجر والده الشيخ أحمد كتو لاجئا إلى تونس سنة 1890م فرارا من التجنيد العسكري للاحتلال الفرنسي، فاستقر بقرية بجاوة التابعة لمدينة ماطر التي تبعد عن العاصمة تونس بحوالي 60 كلم حيث ولد محمد كتو يوم 15 ديسمبر 1915م.

مرض الشيخ في أواخر حياته، فلزم بيته بمسكنه بالمرادية (الجزائر العاصمة) فترة يزوره أصدقاؤه وتلامذته إلى أن توفاه الله يوم 30 أكتوبر 1999م، وشيعت جنازته إلى مقبرة سيدي يحي بالعاصمة الجزائر، بحضور عدد كبير من العلماء..

الدراسة
تلقى تعليمه على العديد من الأساتذة والمشايخ:

 والده الشيخ أحمد كتو: زاول تعليم القرآن وكان من المداومين على تلاوته. حفظ عليه القرآن وهو ما يزال طفلا يافعا. كما أخذ عليه مبادئ اللغة والفقه، وحفظ بعض المتون. ثم التحق بجامع الزيتونة ليواصل دراسته على أساتذه وتخصص في القراءات والتجويد الذي ولع بهما ولعا شديدا.

من شيوخه في القراءات في الزيتونة:
 الشيخ عبد الواحد المرغني
 الشيخ البيجاني زفزون
 الشيخ علي التريكي
 الشيخ صالح الكسراوي

العودة إلى الجزائر
بالرغم من استقرار الأسرة في تونس وتكيفها مع الحياة وتطلعها إلى غد مشرق، لكنه آثر ان يعود إلى بلاده وبالضبط إلى مسقط راسه، وقد أصبح حديث أهل قريته بعد أن القى درسا بزاوية القرية (تيفريت نايت الحاج) باللغة العربية الفصحى، حيث ان الناس في تلك الأيام رغم أنهم أمازيغ لا يتكلمون إلا اللهجة الأمازيغية.

إجازاته

اجازه العديد من العلماء الاجلاء من تونس والجزائر بعد أن خبروه وامتحنوه. منهم:
 أستاذه العلامة الشيخ عبد الواحد المرغني المدرس بجامع الزيتونة الذي اجازه في علم القراءات.
 العلامة الشيخ الشاذلي النيفر الأستاذ بجامع الزيتونة الذي أجازه بكل مروباته.
 العلامة الشيخ علي بن خوجة مفتي الديار التونسية الذي أجازه برواية صحيح البخاري.
 العلامة الشيخ محمد بابا عمر الذي أجازه بالصحيحين وموطأ الإمام مالك. وهذا نص إجازته:

الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على رسول الله صلى الله عليه وعلى آله وسلم وبعد: فيقول العبد المعترف بالعجز والتقصير، أسير ذنبه، الملتجئ إلى ربه، محمد بن مصطفى بن محمد بن المدني بن الشيخ بابا عمر، إن أخانا في الله، المتمسك بسنة رسول الله صلى الله عليه وعلى آله وسلم، الطالب الأجل التالي لكتاب الله عز وجل، الفقيه النبيه، الأديب النزيه، السيد محمد بن أحمد بن محمد الحاج السعيد كتو قد لازمني مرارا عديدة، وجاورني أزمنة مديدة مباركة سعيدة، سمعت منه قراءة صحيح البخاري، واطلعت على ترتيل قراءته وحسن تأديته ونباهته ونجابته، تولى الله حفظه وسعادته، وأجمل سيرته وسيادته، فطلب من العبد الفقير اتصال سنده بطريق الإجازة ظنا منه بحسن طويتي الكمال، معتقدا ان العبد الحقير ممن يتعلق به في هذا المجال، حقق الله لنا وله ما نرجوه من الكريم المتعال. كتب بتاريخ 28 جمادى الأولى عام 1392 هـ.

أعماله
تنوعت اهماماته مع أن جلها انحصر في مجال النشاط الديني من وعظ وتدريس وافتاء، الخ.

 دروس الوعظ والإرشاد في المساجد والمصليات في كل مساجد القطر الجزائري.
 الدروس التي كان يلقيها تحت عنوان الحديث الديني في التلفزة والإذاعة الجزائريتين.
 تدريس علم القراءات والتجويد بمعهد تكوين الأئمة التابع لوزارة الشؤون الدينية الجزائرية.
 المشاركة بصفة شخصية أو ممثلا للجزائر في المؤتمرات والندوات والمسابقات الدينية التي بنظم في الدول الإسلامية.
 عضو بالرابطة العالمية الإسلامية للقراء والمجودين ليكون.

المراجع

قراء جزائريون
مواليد 1333 هـ
مواليد 1334 هـ
مواليد 1915
وفيات 1420 هـ
وفيات 1999

محمد كتو


Joseph Bates (n. 8 iulie 1792 – d. 19 martie 1872) a fost un marinar și teolog adventist. El a fost fondatorul adventismului sabatarian.

Joseph Bates s-a născut în Rochester, Massachusetts, pe 8 iulie 1792. Tatăl său, de asemenea, numit Joshep, a fost voluntar în Războiul de independență, iar mama sa a fost fiica lui Barnaba Nye de tip Sandwich, Massachusetts. În 1793, familia lui Bates s-a mutat în New Bedford, Massachusetts, care va deveni localitatea Fairhaven în 1812. În iunie 1807, Bates a navigat ca băiat de cabină pe o navă nouă comandată de Elias Terry, numit Fanny, la Londra. Acesta a fost începutul carierei de marinar a lui Bates.

În 1811, Bates a fost luat ca prizonier. După eliberare și-a continuat cariera, în cele din urmă devenind căpitan de vas. În timpul unei călătorii, el a citit o copie a Bibliei pe care soția lui i-a dat-o. De asemenea, el a fost un puternic susținător al abolirii sclaviei. În 1839, el a acceptat învățăturile lui William Miller care spunea că Isus vine în curând.

Bates a devenit cunoscut sub numele de "apostol al Sabatului" și a scris mai multe broșuri cu privire la acest subiect.

Joseph Bates a fost un susținător puternic al lui James White și a darului profetic, despre care credea că s-a manifestat în viziunile primite de tânăra Ellen G. White.

Joseph Bates a murit pe 19 martie 1872 în Battle Creek, Michigan. El este îngropat în Poplar Hill Cemetery in Monterey, Michigan.

Bibliografie
Cea mai bună resursă primară este: John Bates, Autobiografia (Battle Creek: Battle Creek Steam Press, 1868) și republicată și revizuită în 2004 de către Andrews University Press .

Vezi și
 Ellen G. White
 Adventist

Referințe
 George R. Knight, Joseph Bates: The Real Founder of Seventh-day Adventism. Review and Herald, 2004

Nașteri în 1792
Nașteri pe 8 iulie

Joshep Bates


Generalens Lysthus er et lille stråtækt hus i Tromnæs Skov på østkysten af Falster. Det blev bygget i 1786 af generalmajor Johan Frederik Classen, som også opførte den nærliggende herregård Corselitze.

Siden 1918 har det været fredet.

Beskrivelse
Huset ligger tæt ved havet for enden af vejen fra Corselitze herregård, der ligger mod vest. Det minder meget om et større stråtækt sommerhus kaldet Liselund på Møn. Det er tegnet af Andreas Kirkerup og det blev færdiggjort i 1786 i nyklassicistisk stil. Bygningen er i én etage og opført i bindingsværk, der er blevet hvidkalket. Foran er en overdækket veranda. Taget over den er støtte af træstolper. Der er mindre vinduer på alle sider af huset, men siden ud mod verandaen også har et større rundbuet vindue. Vinduer, døre og træværk er alle malet mørkegrønne.

Huset består af én stue. Lofterne er hvidmalet, mens gulvet er lagt i et heksagonalt mønster med røde og gule fliser.

Rokokointeriøret består af et stort rektangulært rum. Loftet er dekoreret med guirlander og medaljoner. I midten af loftet er en rosette og en blomstret krans. Inskriptionen over døren "Wer Ruhe hat Der findt sie her" (han som har ro finder det her). Væggene har paneler, og i det ene hjørne står et skab.

I begyndelsen af 1900-tallet blev bygningen brugt som traktørsted. Her kom folk bl.a. under første verdenskrig. I 1917 overtog et par skovfogedhuset lidt derfra, og sammen med det overtog de traktørstedet.
Huset blev fredet i 1918. Parret fortsatte med at drive det frem til 1956. I 2010 blev Generalens Lysthus restaureret, hvor bl.a. de udendørs træsøjler der holder taget over verandaen blev istandsat.

Se også
Corselitze
Johan Frederik Classen

Referencer

Litteratur
 Jensen, Ketty Lykke; Sønder Alslev og omegn i fortid og nutid (2011)
 Jørgensen, Harald; Det Classenske Fideicommis gennem 150 Aar (1991)

Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Guldborgsund Kommune
Bindingsværksbygninger i Danmark

Generalens Lysthus


Briç, oyun kartları ile yapılan taktiksel ve çözümsel düşünmeyi esas alan olimpik bir beyin sporudur.

Tarihi

Yeniden bazı çevrelerde "briç" yerine "hidiv" denmesinden yola çıkılarak Türk kökenli bir oyun olduğu iddia edilse de aslında İngilizlerin whist isimli oyunundan evrimleşerek bugünkü haline gelmiştir. Oyunun Türk kökenli olmasına dair bir başka iddia da "briç" kelimesinin Türkçe "bir-üç" ifadesinden bozulma olduğu varsayımına dayanır. "Bir-üç" ifadesinin kökeni olarak ise oyun sırasında, üç elin kapalı, bir elin açık olması şeklinde bir yorum getirilmektedir. Ancak önceki iddia gibi bu iddia da asılsızdır. Bir başka iddia ise, 1910'lu yıllarda İngiliz subayların, bugünkü Galata Köprüsü altındaki kahvehanelerde oynadıkları bu oyuna "Bridge" adını koymalarıdır. Bu iddianın da yersiz olma ihtimali büyüktür. Bugün en yaygın oynanan biçimi olan "Kontrat Briç" versiyonunun kuralları, 1920'lerde Amerikalı iş adamı Harold Vanderbilt tarafından oluşturulmuştur. 1920 ve 1930'lu yıllarda Ely Culbertson ve 1940 ve 1950'li yıllarda da Charles Goren yazdıkları kitaplar ve katıldıkları radyo ve televizyon programları aracılığıyla bu oyunu popülerleştirmişlerdir. Türkiye'ye Fransa yoluyla girmiştir. Bu nedenle Türkiye'de briçle ilgili deyimlerin Fransızca'sının kullanılması gelenektir.

Rober ve Duplike Briç Arasındaki Farklar

Rober ve Duplike Briç arasında oldukça büyük farklar vardır.

 Rober Briç, 4 kişiyle oynanır ve oyun roberlere bölünmüştür. Bir kez manş yapan taraf zona girer ve iki kez manş yapan taraf roberi kazanır, puan farkı hesaplandıktan sonra yeni bir robere başlanır. Rober briçte manş yapmak için aşağıdaki puanların 100'e ulaşması gereklidir. Taraflardan biri manş yaptığında alttaki puanların hepsi yukarı aktarılır ve taraflar altta sıfır puanla devam ederler. Duplike Briç'ten farklı olarak manşı birkaç elde yapmak mümkündür. Yani bir elde 2 trefl (alta 40 puan yazdırır) sonraki elde de 2 kör (alta 60 puan yazdırır) deklare edip manş kazanılır. Oyunlar, önceden anlaşılan sayıda rober oynandığında biter. Şans önemli bir faktördür ve bricin kumar olarak oynandığı durumlarda tercih edilen versiyonudur. Ayrıca fazla konvansiyon kullanılmasına izin vermez. (Konvansiyonlar aşağıda açıklanacaktır).
 Duplike Briç genelde 4 kişilik takımlar arasında maç veya en az 6 çift arasında turnuva şeklinde oynanır. Her (ikili veya dörtlü) takım değişik rakiplere karşı daha önceden belirlenmiş sayıda el oynar ve aynı eller başka takımlar arasında da oynanır. Alta ve üste yazılan puanlar toplanarak tek bir haneye yazılır. Daha sonra her takımın puanı, aynı elleri oynayan diğer takımların puanlarıyla karşılaştırılır ve her el için takımlara, turnuvanın çeşidine göre belirlenmiş, "maç puanı", "uluslararası maç puanı" veya "galibiyet puanı" verilir. Maçı veya turnuvayı en çok puanı kazanan takım alır. Zon durumu her el için önceden belirlenmiştir ve o ana kadar oynanmış ellerde alınan puanlardan bağımsızdır. Mesela ilk elde kimse zonda değildir, ikinci elde sadece kuzey - güney yönünde oturan çift zondadır gibi.

Duplike Briç'in Türlerine Örnekler

Duplike Briç'in kuralları üzerine kurulu çok çeşitli türde turnuva vardır. Bunlardan bazıları:

İkili Turnuva

İkililer arasında bir müsabaka şeklinde oynanır, turlara bölünmüştür. Genelde her turda çiftler, turnuvadaki bir başka çifte karşı iki veya üç el oynar. Turnuva sonunda her elde en iyi skoru alan "kuzey - güney"ler ve "doğu - batı"lar kendi aralarında sıralanırlar ve her ikiliye geçtikleri ikili sayısı artı berabere kaldıkları ikili sayısının yarısı kadar maç puanı verilir. Turnuva sonunda en yüksek maç puanını toplayan çift kazanır. Turnuva sonunda bir çiftin başarısını aldıkları maç puanının, mümkün olan en fazla maç puanının yüzdesi olarak ifade etmek gelenektir. Bir seans genelde 20 ila 27 el arasında oynanır, bazı turnuvalar birden çok seanslıdır, bu tür turnuvalarda ancak belirli bir başarı oranını yakalayan çiftler sonraki seanslara katılma hakkı elde ederler.

Dörtlü Takım Maçı

Dört, beş veya altı kişilik takımlar arasında oynanır ancak herhangi bir anda her takımdan dörder kişi oyuna katılır. Bir takım bir masada kuzey - güney yönünde otururken diğer tarafta doğu - batı yönünde oturur. Her seansın sonunda iki masada kazanılan skorlar karşılaştırılır ve eğer skorlar arasında eşitsizlik varsa daha çok skor kazanan tarafa, skor farkına karşılık gelen bir uluslararası maç puanı (IMP denir) verilir. Bu fark aşağıdaki tabloya göre hesaplanır:

 Puan Farkı            IMP
 0 - 10                 0
 20 - 40                1
 50 - 80                2
 90 - 120               3
 130 - 160              4
 170 - 210              5
 220 - 260              6
 270 - 310              7
 320 - 420              8
 370 - 420              9
 430 - 490             10
 500 - 590             11
 600 - 740             12
 750 - 890             13
 900 - 1090            14
 1100 - 1290           15
 1300 - 1490           16
 1500 - 1740           17
 1750 - 1990           18
 2000 - 2240           19
 2250 - 2490           20
 2500 - 2990           21
 3000 - 3490           22
 3500 - 3990           23
 4000 ve fazlası       24

Ayrıca bir lig usulündeki turnuvanın parçası olarak oynanan maçların sonunda IMP puanları farkı zafer puanlarına (İngilizcesi "victory points") çevrilip maçın sonucu olarak yazılır.

Varyasyonlar

Yukarıdaki en temel iki müsabaka türüne ek olarak bu ikisinin karışımından türetilen çok çeşitli turnuva formatları vardır. Bunlardan bazıları:

 IMP İkili: İkili turnuvaya benzer ama her el için maç puanı hesaplamak yerine her çiftin skoru aynı yönde oturan çiftlerin skorlarının ortalamasıyla karşılaştırılır ve de ikisi arasındaki farka karşılık gelen IMP hesaplanır.
 Her Bord Bir Maç: Dörtlü takımlar arasında bir maçtır. Eğer bir eldeki skorlar iki masada da aynıysa taraflar yarım puan kazanırlar, fark varsa daha çok puan kazanmış olan taraf 1 puan kazanır, diğer taraf puan kazanmaz.

Sistemler ve Konvansiyonlar

Puanlamadan da görüldüğü üzere taraflar alabilecekleri el sayısından fazlasını deklare ettikleri takdirde rakibe yüklüce bir puan kazandırma durumundadırlar özellikle de rakip kontratı konturlarsa. O yüzden belirli bir el kazanma potansiyeline sahip olmayan ellerle deklare vermek çok risklidir. Öte yandan yine puanlama tablosu incelenirse görülecektir ki, yeteri kadar güçlü ellerle biraz riski göze alıp yüksek düzeyli bir kontrat almak kazançlıdır.Özellikle de zon ve şlem düzeyindeki elleri. Bu nedenle açık arttırma sırasında ortakların birbirlerine ellerinin gücü ve ellerindeki renklerin dağılımı konusunda mümkün olan en fazla bilgiyi vermesini sağlayacak konuşma sistemleri geliştirilmiştir. Bu sistemler Bricin oyuncularının dili olarak düşünülebilir.

Konvansiyonlar ise özel bir durumda özel bir konuşmaya belirli bir anlam yükleme ilkeleridir. Yani konuşma sistemlerinden daha dar durumlar içindedirler ve bir veya birden fazla sistem içerisinde kullanılıyor olabilirler. Bu açıdan konvansiyonlar bir dilde kullanılan sözcüklere benzetilebilirler, bazı sözcükler birden çok dilde kullanılıyor olabilir.

Her sistem çeşitli durumlarda yapılan çeşitli konuşmalara özel anlamlar yükleme ilkelerinden oluşur. Doğal ve doğal olmayan olarak sınıflandırılan çok çeşitli sistemler vardır.Aralarındaki pek çok farka rağmen hemen hepsi Milton-Work puanlamasına dayanır. Bu puanlamada her oyuncu elinin gücünü ölçmek için elindeki her As için 4, Rua için 3, Dam için 2, Vale için bir puan ekler ve Onör puanı denen puanını hesaplar. Ayrıca bu puan üzerinde eldeki uzun ve kısa renkler ve bu renklerdeki Onör ölçüsü de göz önüne alınarak bir ayarlama yapılır. Daha sonra oyuncular ellerindeki renklerin dağılımı, ellerinin gücü ve o ana kadar ki konuşmalara bakarak sistem içerisinde ellerini en iyi anlatacak konuşmayı yapmaya çalışırlar. Konuşmaların anlamlarının rakiplere açık olması esastır. Yani bir oyuncu kurallara uygun bir şekilde sorulduğunda sistemlerindeki konuşmaların anlamlarını açıklamak ve ayrıca eğer bir konuşmanın anlamı geleneksel anlamından farklıysa rakipleri bu konuda uyarmak durumundadır. Bu uyarıya "alört" denir.

Doğal Sistemlere Örnekler

Doğal sistemler, çoğunlukla bu sistemi kullanan oyuncular ellerinin gücü elverdiği durumlarda ellerindeki en uzun renklerin adını anan bir deklere verdikleri için bu şekilde sınıflandırılırlar.

 Standart Amerikan: Charles Goren tarafından temelleri atılmış ve diğer Amerikalı oyuncular tarafından geliştirilmiş, en yaygın olarak da yine Amerikalı çiftler tarafından oynanan bir sistemdir. Bir renk açışı için 12 puanlık bir ele sahip olmak gelenekseldir. Eğer açış bir büyük(maça veya kupa) ise o büyükden elde en az beş kart olması gereklidir. Bu nedenle bu sisteme "Beşli Büyük" dendiği de olur. 22 puan ve fazlasını içeren eller 2 Sinek açılır, diğer iki açışları 5-9 puan ve açılan renkte 6 kart gösterirler. 1 Kozsuz açışı güçlü yani 15 - 17 puan içeren ellerle yapılır.
 Standart Fransız: Standart Amerikan'a benzer, ancak en güçlü açış 2 Sinekl değil 2 Karodur, 2 Sinek ise 2 Karo açacak elden biraz daha zayıfını gösterir.
 Akol: İngiltere'de ve Amerika dışındaki diğer İngilizce konuşulan ülkelerde yaygındır. Bir büyük açışları o büyükde dört kart belirtir. Bu nedenle bu sistem "Dörtlü Büyük" olarak da anılır. Bir Kozsuz zayıftır (12 - 14 puan). Ayrıca 2 Sinek dahil tüm iki açışları güçlüdür.

Doğal Olmayan Sistemlere Örnekler

Doğal olmayan sistemler, çoğunlukla, konuşmalar sırasında söylenen renklerin oyuncuların ellerindeki uzun renklere karşılık gelmemesi nedeniyle böyle anılırlar.

 Precision: Tayvanlı briççi C. C. Wei tarafından geliştirilmiş, dünyanın pek çok köşesinde izleyici bulmuş bir sistemdir. 16 puanın üzerinde bir güç içeren ellerin hepsi 1 Sinek açılır. Konuşmaların sonraki evrelerinde hemen her konuşma yapay, yani eldeki uzun rengin adını içermeyen bir konuşmadır.
 Forsing Pas Sistemleri: Açık arttırma sırasında bir oyuncu eğer ilk konuşacak oyuncuysa, veya ikinci konuşacak oyuncuysa ve de ilk oyuncu pas geçmişse bu oyuncunun pası güçlü el gösterir. Yani diğer pek çok sistemde zayıf eller konuşmaların ilk turlarında pas geçer, güçlü eller deklere verirken, forsing  pas sisteminde bu tam tersidir. Ana fikir güçlü ellerle en ucuz konuşma olan "Pas" konuşmasını yaparak, ileriki turlarda eşler arasında bilgi aktarımı için en fazla alanı serbest bırakmaktır. Çok yüksek düzey turnuvalar dışında kullanımı yasaklanmıştır.

Yaygın Konvansiyonlara Örnekler

Aşağıdaki konvansiyonlar pek çok sistemin parçası olarak yaygın kabul görmüşlerdir.

 Blackwood: Çoğu durumda 4 Sanzatu deklaresinin ortağa "Elinde kaç as var?" sorusunu sormak için kullanılmasıdır. Amerikalı briççi Easley Blackwood tarafından icat edilmiştir. Cevaplar, as olmayan elle 5 trefl, bir aslı elle 5 karo ve benzeri şeklindedir. As sorusunun devamında 5 sanzatu ile rua da sorulabilir. Dünyada şu an en çok "Roman Key Card Blackwood" denen, yukarıda anlatılandan biraz farklı bir versiyonu gözdedir.
 Stayman: Transfer konvansiyonuyla beraber dünyanın en çok kullanılan konvansiyonudur. En yaygın oynanan versiyonunda ortak 1 sanzatu açtıktan sonra 2 trefl dekleresi ortağa elinde dört kart içeren bir majör olup olmadığını sorar. 1 sanzatu açıcısı dörtlü majör içermeyen ellerle 2 karo, sadece körden veya her iki majörden de dört kart içeren ellerle 2 kör, sadece pikten dört kart içeren ellerle iki pik cevabı verir. İngiliz briççi Victor Mollo ve Amerikalı briççi Sam Stayman bu konvansiyonun yaratıcıları olarak anılan briççilerdendirler.
Transfer

Bazı olasılıklar
 Bir oyuncuya gelebilecek ellerin sayısı:
 Bir sonraki oyuncuya gelebilecek ellerin sayısı:
 Üçüncü ve dördüncü oyuncuya kalan ellerin sayısı:
 Alınabilecek olan ellerin sayısı: 52!/(13!)4 =
 Kuzey dağıtanken yapılabilecek artırımların sayısı: (Doğu-Batı hep pas geçerse 2 üzeri 36 - 1)
 Kuzey dağıtanken yapılabilecek artırımların sayısı: (Doğu-Batı hiç pas geçmezlerse)
 Her bir  oyuncuya tam bir renk gelme olasılığı: 'a 1
 Bir oyuncuya 37 onör puanı gelmesi olasılığı: (4 As, 4 Papaz, 4 Kız ve 1 Vale) = 'a 1
 Yarborough gelme olasılığı:  'ye 1

Önemli Turnuvalar

Aşağıdaki turnuvalar Briç oyuncuları için en prestijli müsabakalardandır.

 Bermuda Bowl: Ülkeler bazında dörtlü takımlar arası turnuvadır. Açık turnuvadır, yani kadın ve erkek oyunculara açıktır. İki yılda bir oynanır. Bu turnuvada en çok başarı gösteren ülkeler ABD ve İtalya'dır.
 Briç Olimpiyatları: Bermuda Bowl gibi bu da iki yılda bir düzenlenir ve ülkeler arası takım karşılaşmaları şeklinde oynanır. Bermuda Bowl'dan farkı daha çok sayıda ülkenin katılımıyla gerçekleşmesi ve ayrıca açık turnuvanın yanı sıra gençler, üniversiteler, kadınlar ve veteranlar gibi kategorileri de içermesidir. 2004 yılı Kasımı'nda İstanbul'da gerçekleştirilen son olimpiyatı açık kategoride İtalya kazanmıştır.
 Venice Cup: Bermuda Bowl'a çok benzer fakat sadece kadın oyunculara açıktır. Venice Cup'ta en çok başarı kazanmış ülkeler ABD, Almanya ve Fransa'dır.

İnternet'te Briç
İnternetin yaygınlaşmasıyla beraber, Briç de geleneksel olarak oynanageldiği briç kulüplerinin dışına çıkıp internetle tanışmıştır.

Dış bağlantılar
 Türkiye Briç Federasyonu
 Briç
Bu kadar yaygın olan bir beyin sporunun organizasyonu Dünya Briç Federasyonuna (http://www.worldbridge.org/ ) bağlı bölgesel yapılanmalar:
 Avrupa Briç Federasyonu (EBL)
 Kuzel Amerika Briç Federasyonun (ACBL)
 Orta Amerika ve Karaipler Briç Federasyonu (CAC)
 Güney Amerika Briç Federasyonu  (CSB)
 Asya ve Orta Doğu Briç Federasyonu (BFAME)
 Pasifik Asya Briç Federasyonu (PABF)
 Güney Pasifik Briç Federasyonu (SPBF)
 Afrika Briç Federasyonu. (ABF)
şeklindedir.
Bu bölgesel federasyonlar, kadınlar, gençler (çeşitli yaş grupları), üniversite, seniorlar (yürürlükteki uygulamalara göre 62 yaş ve üzeri) ve büyükler kategorilerinde gerek bricin geliştirilmesi, gerek Turnuva kurallarının günün şartlarına göre yeniden ayarlanması ve tüm dünyaya yayılan yüzlerce uluslararası turnuvanın organizasyonu ile ilgili olarak çalışmaktadırlar.

İskambil oyunları

Briç


Tanghetto est un groupe de neotango et electrotango argentin, originaire de Buenos Aires. Il est formé par Max Masri. Lauréat du Premio Gardel de La Música et quatre fois nommé pour un Latin Grammy. Leur musique est une fusion du tango argentin avec différents styles musicaux, à l'origine la musique électronique.

Au cours de son parcours, qui a commencé en 2003 dans la ville de Buenos Aires, Tanghetto compte neuf albums studio, trois albums live, un DVD et a effectué des tournées internationales dans plus de vingt pays d'Amérique du Sud, d'Amérique du Nord, d'Europe et d'Asie. Ils ont reçu de nombreuses nominations et récompenses, dont quatre nominations aux Latin Grammy et huit nominations aux Premios Gardel, ces dernières étant remportées à deux reprises. La principale caractéristique de leur musique, outre l'équilibre des sons électroniques et ethniques, est la forte présence de la mélodie et de la structure des chansons.

Biographie

Le groupe est formé en 2003 par le compositeur et producteur Max Masri. L'idée de Max Masri était de créer un groupe de tango instrumental avec de fortes influences de sons électroniques. Il a invité le compositeur et multi-instrumentiste Diego Velázquez, qui était membre du groupe 020, à le rejoindre. Leur premier album, Emigrante (electrotango), sorti fin 2003, est nominé pour les Latin Grammy en 2004 et a atteint des ventes de platine en Argentine. En 2004, les musiciens de Tanghetto commencent un projet parallèle également conçu par Max, appelé Hybrid Tango, qui deviendra leur deuxième album studio (et également nominé pour un Latin Grammy, en 2005). Dans Hybrid Tango, Tanghetto cherche à . À la fusion de la musique électronique et de la musique de Buenos Aires, ils ajoutent le jazz, le flamenco, le candombe et d'autres styles, rejoignant ainsi le courant du tango fusion et de la world music.

En , Tanghetto sort l'album , qui comprend des reprises des chansons Enjoy the Silence (de Depeche Mode) et Blue Monday (de New Order), à la fois instrumentaux et avec des arrangements et des sons de tango argentin. Après une série de tournées en Europe et Amérique, dont 19 dates au Mexique et des concerts importants comme le Festival Internacional Cervantino dans la ville de Guanajuato en 2007 le groupe enregistre son prochain album studio intitulé , qui doit son titre à l'essai classique d'Erich Fromm dont Max était un grand admirateur,  (1941). L'album sort le  et reçoit en juillet 2009 un Premio Gardel, l'équivalent argentin du Grammy. En , le groupe publie l'album , qui comprend neuf nouvelles chansons et trois reprises. En , ils publient le premier volume de leur album live, appelé  et au début de 2012 le second (VIVO Milonguero). Les deux albums sont enregistrés dans différentes villes du monde entre 2007 et 2010 et ont tous deux été nominés pour le Premio Gardel.  remportera finalement le deuxième Premio Gardel du groupe.

En 2012, Max pense qu'il est temps de sortir , un projet conceptuel de Tanghetto sur lequel ils travaillent depuis quelques années avec la participation spéciale du pianiste Aldo Di Paolo. En 2014, ils sortent , une suite de  sorti une décennie plus tôt. Cette année-là, ils avaient déjà effectué une tournée dans plus de vingt pays. En 2013, lors de la tournée , Tanghetto se produit dans des salles importantes du monde entier, comme la O2 Arena de Londres, la Feria de San Marcos d'Aguascalientes, au Mexique, ou le Mediolanum Forum de Milan, Italie (lors de la Latinoamericando Expo 2013). En ,  obtient la troisième nomination aux Latin Grammy, le gagnant de cette nomination étant Rubén Blades. Au début de 2015, ils commencent à enregistrer l'album , pour lequel Tanghetto est nominé une sixième fois aux Premios Gardel. En 2017, ils sont nominés une septième fois aux Premios Gardel avec un album live appelé , qui est une compilation de différents titres de la longue carrière de Tanghetto dans des versions plus acoustiques avec de touches de musique électronique.

En 2018, ils sortent l'album  et entament une tournée qui les mènera à l'intérieur de l'Argentine, en Europe et aux États-Unis, où ils débutent à New York au Lincoln Center. En , en pleine pandémie, ils sortent l'album , inspiré par le besoin de se réinventer, la déconstruction, le transgenre et en hommage à la communauté Trans d'Argentine avec la chanson .

Discographie
 2003 :
 2004 :
 2008 :
 2009 :
 2012 :
 2014 :
 2015 :
 2020 :
 2021 :

Notes et références

Liens externes

Groupe argentin de musique électronique
Groupe de tango
Groupe musical formé en 2003
Groupe musical des années 2000

Tanghetto


Aerodrom puede referirse a:
 Municipalidad de Aerodrom, una municipalidad en Macedonia del Norte;
 La palabra "aeródromo", escrita en el idioma rumano (aerodrom) o transliterada del ruso (аэродром, aerodróm).

Aerodrom


Bilješke
NK Partizan Plaški je kažnjen oduzimanjem 2 boda

Izvori

 NK Kupa Donje Mekušje: natjecanja

1986-87 1
Karlovac-1

1. općinska nogometna liga Karlovac 1986./87.


Joachim von Kortzfleisch () a fost general german din Wehrmacht, care a îndeplinit funcții de comandă în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. El a fost comandantul regiunii militare III (cu sediul la Berlin) și, prin loialitatea sa față de regimul nazist, a jucat un rol decisiv în eșecul tentativei de lovitură de stat după atentatul din 20 iulie 1944 împotriva lui Adolf Hitler, organizat de vărul îndepărtat al lui Kortzfleisch, colonelul Claus von Stauffenberg. A fost decorat cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier.

Biografie
Joachim von Kortzfleisch s-a născut într-o familie de aristocrați westfalieni din Braunschweig, Ducatul de Braunschweig, ca fiu al generalului-maior prusac Gustav von Kortzfleisch (1854-1910) și al lui Elsbeth Oppermann (1862-1937). S-a înrolat în armată în 1907 și  a luptat în Primul Război Mondial ca ofițer într-un batalion de mitraliori.

După război a fost păstrat ca ofițer în Reichswehr - mult redus ca urmare a prevederilor Tratatului de la Versailles - și a fost avansat la 1 ianuarie 1928 la gradul de maior. În anul 1933 a devenit comandant militar al orașului Oppeln (azi Opole) și în 1935 a preluat, cu gradul de colonel, comanda Regimentului 3 Infanterie din Deutsch Eylau (azi Iława). După avansarea sa la gradul de general-maior în 1937, a deținut timp de mai multe luni comanda Landwehr-ului din Allenstein (azi orașul Olsztyn din Polonia), înainte de a fi numit la 4 februarie 1938 comandant al Diviziei 1 Infanterie, în urma afacerii Blomberg-Fritsch. La izbucnirea celui de-al Doilea Război Mondial în toamna anului 1939 a condus Divizia 1 Infanterie în campania poloneză, unde a fost folosită ca parte a Armatei a 3-a.

La începutul lunii martie 1940 a fost avansat la gradul de general-locotenent și a comandat apoi Corpul XI Armată al Wehrmacht-ului în două rânduri (1 martie 1940 – 6 octombrie 1941 și 10 decembrie 1941 – 1 iunie 1942). A participat la Campania de pe Frontul de Vest și, în urma succeselor obținute cu Corpul XI Armată, a fost înaintat în august 1940 la gradul de general de infanterie și decorat la 1 septembrie 1940 cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier. Corpul XI Armată a participat în anul 1941 la Campania din Balcani și apoi la Campania din Rusia, ca parte a Grupului de Armate Sud. Generalul Kortzfleisch a fost decorat pe 19 septembrie 1941 cu Ordinul "Mihai Viteazul" cl. III-a "pentru destoinicia, devotamentul și bravura personală de care au dat dovadă în luptele contra bolșevicilor în colaborare cu trupele române". După ce s-a aflat temporar în vara anului 1942 (28 iunie - 15 august 1942) la comanda Corpului XXXXIII Armată, a fost trecut în rezerva de comandanți (Führerreserve) a Wehrmachtului până la începutul anului 1943.

În martie 1943 Kortzfleisch a fost numit comandant al Regiunii Militare III (Wehrkreiskommando III, cu sediul la Berlin). În această calitate a fost convocat de generalul Friedrich Fromm la 20 iulie 1944 la complexul militar de pe Bendlerstrasse. Când a sosit, a fost nedumerit să vadă că Fromm nu se mai afla la comandă și că fusese înlocuit cu Ludwig Beck. El a refuzat furios să ia parte la Operațiunea Valkyrie, nu a semnat ordinele de luptă emise pentru militarii Regiunii Militare III de unul dintre conspiratorii principali, generalul Friedrich Olbricht, și a continuat să strige: "Führerul nu este mort" și să facă referire la jurământul de loialitate față de Hitler. A fost arestat de complotiști și pus sub pază după ce a declarat că nu dorește să participe la lovitura de stat, deoarece era un militar care se supunea ordinelor superioare, nu era interesat de politică și voia doar să meargă seara acasă și să-și plivească grădina de buruieni. Conspiratorii l-au înlocuit în funcția de comandant al Regiunii Militare III cu generalul Karl Freiherr von Thüngen și i-au permis apoi să părăsească complexul Bendlerblock. Kortzfleisch l-a interogat ulterior în sediul comandamentului său pe maiorul Hans-Ulrich von Oertzen, care era un susținător al conspirației, și a fost șocat să afle mai târziu că ofițerul care organizase complotul era vărul său îndepărtat, Claus von Stauffenberg, cu care participase anul trecut la o nuntă.

Kortzfleisch a fost numit la 2 martie 1945 în postul de comandant al Capului de pod Rin din cadrul Grupului de Armate B, aflat sub comanda feldmareșalului Walter Model, și a luat parte la luptele purtate în bazinul Ruhrului. El a încercat la 20 aprilie 1945, împreună cu câțiva soldați, să ajungă la Berleburg, deplasându-se în spatele liniilor inamice. O patrulă americană din Batalionul 737 Tancuri al Armatei SUA i-a surprins la Schmallenberg-Wulwesort, Sauerland. Generalul s-a apărat cu un pistol mitralieră, dar a fost înconjurat de militarii americani și i s-a spus să-și ridice mâinile. După ce a refuzat să facă acest lucru și a executat în schimb salutul nazist, a fost împușcat în piept de un soldat american.

Viața personală
Kortzfleisch s-a căsătorit pe 17 noiembrie 1921 la Gut Loschen (Landkreis Preußisch Eylau, Prusia Răsăriteană) cu Edelgard von Saucken (n. 9 noiembrie 1901, Gut Loschen), fiica moșierului Siegfried von Saucken, proprietarul moșiilor Loschen și Gomthenen (aflate ambele în Landkreis Preußisch Eylau), și a und der Fredei Freiin von Hollen (Haus Hohenwalde). În 1929 s-a născut la Dresda singurul copil al cuplului, viitorul teolog și publicist Siegfried von Kortzfleisch.

Merită remarcat faptul că Kortzfleisch era un cumnat al verișoarei colonelului Stauffenberg, Olga von Üxküll (căsătorită cu Fredy von Saucken). La nunta lor, care a avut loc pe 28 octombrie 1943, s-au întâlnit cinci dintre conspiratorii antihitleriști de la 20 iulie 1944, respectiv Claus Schenk Graf von Stauffenberg, Berthold Schenk Graf von Stauffenberg, Nikolaus Graf von Üxküll-Gyllenband, Peter Graf Yorck von Wartenburg și Caesar von Hofacker. Generalul Joachim von Kortzfleisch și soția lui pot fi văzuți, de asemenea, în fotografii.

Decorații
 Crucea de Fier cl. a II-a și I (1914)
 Crucea pentru serviciu credincios (Schaumburg-Lippe)
 Crucea de Merit Militar (Austria) cl. III-a cu decorație de război
 Insigna argintie pentru răniți (1918)
 Cavaler onorific al Ordinului Sf. Ioan al Brandenburgului
 Crucea de onoare a Războiului Mondial 1914/1918
 Medalia pentru serviciu îndelungat în Wehrmacht cl. IV-I
 Medalia Memel
 Crucea de Fier cu barete cl. a II-a și cl. I (1939)
 Crucea de merit pentru război cu spade cl. a II-a și cl. I
 Crucea de Cavaler al Crucii de Fier (4 septembrie 1940) ca general de infanterie și comandant al Corpului XI Armată
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cl. III-a (19 septembrie 1941)
 Crucea Germană de argint (30 decembrie 1943)

Note

Bibliografie

Nașteri în 1890
Decese în 1945
Generali germani
Personal militar german al Primului Război Mondial
Decorați cu Crucea de Cavaler al Ordinului Crucea de Fier
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"

Joachim von Kortzfleisch


Évènements

 Procès du poète libertin Théophile de Viau. En fuite, il est brûlé en effigie devant la cathédrale Notre-Dame de Paris.

Notes et références

1623 en droit


En algunos sistemas operativos (por ejemplo, DOS, OS/2 y Windows) vol es un comando que se ejecuta desde intérprete de línea de comandos (shells) como COMMAND.COM y cmd.exe. Se utiliza para mostrar la etiqueta de volumen y número de serie de una unidad lógica, como así también una partición del disco duro o un disquete, si es que existen.

Sintaxis
 vol [Drive:]

Argumentos:
Drive: Este arguento especifica la capacidad del disco, muestra la etiqueta del volumen y número de serie.

Ejemplos

OS/2
[C:\]vol C:

El volumen de la undidad C es OS/2.
El número de serie del volumen es: 0815:1611.

Windows Vista
C:\Users\root>vol C:
El volumen de la undidad C es Vista
El número de serie del volumen es: 080F-100B

Enlaces externos
Microsoft TechNet Vol article

Comandos de MS-DOS

Vol (comando)


Sibila: list za zagonetke i ine zabavice bio je zagonetački list iz Zagreba, jedan od prvih hrvatskih enigmatskih listova. Prvi broj izašao je 17. veljače 1928. godine. Glavni urednik bio je Mavro Špicer.

Izvori

Zagrebački tisak
Hrvatski enigmatski tisak

Sibila (Zagreb)


Damendoppel der Olympischen Sommerspiele 2004.

Titelverteidigerinnen waren Venus und Serena Williams. Da Serena wegen einer Knieverletzung nicht antreten konnte, spielte Venus mit Chanda Rubin (ungesetzt). Das Finale bestritten Li Ting und Sun Tiantian gegen Conchita Martínez und Virginia Ruano Pascual, das Li und Sun in zwei Sätzen gewannen. Im Spiel um die Bronzemedaille gewannen Paola Suárez und Patricia Tarabini in zwei Sätzen gegen Shinobu Asagoe und Ai Sugiyama.

Setzliste

Zeichenerklärung

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)

Tennis-Damendoppel
2004
Tennisturnier 2004
Tennisturnier in Marousi

Olympische Sommerspiele 2004/Tennis/Damendoppel


Fantômas is an American heavy metal supergroup formed in 1998 in California. It features vocalist Mike Patton (Faith No More, Mr. Bungle), drummer Dave Lombardo (ex-Slayer), guitarist Buzz Osborne (Melvins) and bassist Trevor Dunn (Mr. Bungle, Tomahawk). The band is named after Fantômas, a supervillain featured in a series of crime novels popular in France before World War I and in film, most notably in the '60s French movie series.

History
Fantômas began just before the collapse of Faith No More, as a series of spasmic, avant-garde metal/grindcore songs composed by vocalist and bandleader Mike Patton. Patton then sent the demos to guitarist Buzz Osborne (of Melvins), bass guitarist Trevor Dunn (of Mr. Bungle) and drummer Igor Cavalera (of Sepultura), with the intention of forming a supergroup. Cavalera declined the offer, but recommended who he thought would be perfect for the project: Dave Lombardo of Slayer, who accepted. The band have released all of their albums through Patton's independent label Ipecac, however there was initially interest from several prominent record labels, primarily due to Patton's commercial success with Faith No More. He recalled "There was a whole lot of interest, at first. People from Geffen and stuff like this came out to the shows. But after the show, they disappeared into the woodwork. There were [also] indies that were interested, but none that I was interested in."

In mid-2005, the band toured Europe with Terry Bozzio on drums, as Lombardo was on tour with Slayer. Lombardo returned to the band for the final dates of the tour, which concluded on September 15, 2005.

On May 13, 2006, Patton revealed to Billboard.com that a fifth Fantômas album was being planned. Of the album, Patton says, "The next record is going to be an all-electronic affair. It's going to take some creative planning on how to record it and execute it, but there will be no acoustic instruments on it whatsoever. We're pretty much about to go into hibernation mode. I need to, once I have a little time, go back to the drawing board and start writing the next one." In November 2008, Rock-A-Rolla, a UK-based alternative music magazine, exclusively revealed on their website that the new album was currently being worked on and a tentative June 2009 release was possible, however, in the May 2009 issue of Rock-A-Rolla, in an interview with Greg Werckman, Werckman stated that Mike "hasn't even begun" recording the next Fantômas record.

On July 21, 2011, Rock-A-Rolla revealed that Fantômas would be releasing their December 31, 2008, performance at San Francisco's Great American Music Hall as a DVD and a standalone audio download, titled The Director's Cut Live: A New Year's Revolution. On September 16, 2014, Ipecac Recordings announced that on Record Store Day they would be releasing a boxset titled "Wunderkammer," which would contain all of the Fantômas albums on vinyl as well as a cassette featuring Mike Patton's original demos for the band.

In December 2014, Fantômas played their first shows in six years as part of the Rockout Festival in Santiago, Chile, however no plans have been announced to date regarding a new studio recording.

On June 24, 2017, Fantômas reunited to open for Tool's concert in San Bernardino, California. Due to his touring commitments with Suicidal Tendencies, Dave Lombardo could not perform at the show. Melvins' Dale Crover returned to take Lombardo's place for the performance.

Style

Though rooted in avant-garde metal, Fantômas' music touches on many different musical genres, making liberal use of experimentalism and noise. Fantômas' music is also noted for its absurdism and offbeat sense of humor; one critic dubbed their style "dada-metal", a reference to the "anti-art" dada movement of the early 1900s.

Patton rarely sings conventional lyrics with the group, preferring his own bizarre style of voice music or scat singing.

The band arrange albums around concepts or themes:

 Fantômas is based on science fiction comic books, with every song simply given a page number ("Page 1", "Page 2", etc.). The artwork was mainly taken from the Italian comic Diabolik.
 The Director's Cut is a series of reinterpretations of motion picture theme songs. Some versions are rather loyal to the sources (such as the eerie lullabye from The Night of the Hunter), while others offer radical takes on the music (such as the theme from The Godfather, tackled in part as an extreme metal song).
 Delìrium Còrdia is one extended song, with the concept of surgery without anesthesia.
 Suspended Animation is an album of twisted cartoon music, each track named after a day in the month of April 2005, and the limited-edition, first pressing of the album was itself (literally) a calendar of the month featuring the art of contemporary Japanese pop artist Yoshitomo Nara.

Non-album songs

Fantômas have recorded a few songs which do not appear on their albums:

 "Chariot Choogle" (1:51) – A cover of the song by T.Rex, featured on the Marc Bolan tribute album Great Jewish Music: Marc Bolan. Mike Patton recorded this cover and attributed it to Fantômas.
 "Zemaraim" (3:36) – A version of the song which John Zorn had originally written for his band, Masada, but never performed or recorded. To celebrate Masada's 10th Anniversary, John Zorn organized the release of an album known as The Unknown Masada; Fantômas contributed this song to the release. The song was arranged by Trevor Dunn, and is one of the only songs by Fantômas not to have been written or arranged by Mike Patton.
 Where Is the Line (Fantômas Remix) (5:28) – Released as a B-side on Björk's "Where Is the Line" vinyl release.
 "Animali in calore surriscaldati con ipertermia genitale" (0:44) – Released on the Fantômas / Melt-Banana split, through Unhip Records, in 2005. The cover art was drawn by Italian artist Igort.
 "SKETCHBOOK 1" -  This is rough demos of songs from the album Fantômas. These songs come from the same session as the Chariot Choogle cover and were largely used to send to the remaining members to learn the songs. Page 20, 16, 26, 9, 15, 2, 19, 25 and 7 were released on the Sugar Daddy Live split release with the Melvins. Page 1-30 were released on a cassette as part of the Wunderkammer box set.

Legacy
Progressive rock band Tool cited Fantômas as a major influence on their 2006 record 10,000 Days. In 2006, Mastodon cited several experimental bands, among them Fantômas, as an inspiration to expand their sound into new directions. Dan Briggs, bassist for Between the Buried and Me, called it "a big part of [his] musical background" and considers the Wunderkammer box set one of his most valuable records.

Nu metal band Slipknot was heavily influenced by Fantômas in its beginning. The whole band, who was already a fan of Mike Patton, attended one of their first shows in 1998 before Fantômas released any music and were astounded by their technical prowess, calling them the tightest band they had seen. Its drummer Joey Jordison said that the work of Dave Lombardo on Fantômas should be known by every drummer. Mushroomhead frontman Jason Popson called it his favorite band in 2000.

Other bands influenced by Fantômas are CKY, The Locust and Car Bomb. Known fans of it included actor Danny DeVito, writer Alan Moore and dance music artist Moby.

Members
 Current members
 Mike Patton – vocals, synthesizers, keyboards, melodica, sampling
 Buzz Osborne – guitar, vocals
 Trevor Dunn – bass guitar, backing vocals
 Dave Lombardo – drums, percussion

 Touring members
 Dale Crover – drums, percussion, backing vocals

 Former live members
 Terry Bozzio – drums, percussion

Discography

Studio albums

Live albums

Split releases

Video albums

Compilation albums

See also
List of ambient music artists

References

External links

American experimental rock groups
American alternative metal musical groups
Alternative metal supergroups
American avant-garde metal musical groups
Heavy metal musical groups from California
Musical groups established in 1998

Ipecac Recordings artists

Fantômas (band)


هيكتور مايسون (20 أبريل 1936 في لابلاتا)  لاعب كرة قدم أرجنتيني معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط . ساهم في تتويج نادي ليون ببطولة كأس فرنسا موسم 1966-1967 .

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو نيس
مواليد 1936
مواليد في لابلاتا

هيكتور مايسون


A Plinian Society ou em português Sociedade Pliniana era um clube da Universidade de Edimburgo para estudantes interessados em história natural. Foi fundado em 1823. Vários de seus membros passaram a ter carreiras proeminentes, principalmente Charles Darwin, que anunciou suas primeiras descobertas científicas na sociedade.

Fundação, atividades e associação
A sociedade foi iniciada e promovida por três irmãos de Berwickshire. John Baird, o irmão mais velho, foi o primeiro presidente da sociedade e na reunião inaugural em 14 de janeiro de 1823 ele fez uma declaração do plano proposto e objetivos da sociedade. Ele elaborou um elaborado código de leis para a sociedade, em dezoito capítulos. Os membros originais incluíam James Hardie e J. Grant Malcomson, que mais tarde se tornaram geólogos na Índia, e John Coldstream. O Professor Regius de História Natural, Robert Jameson, já havia estabelecido a Sociedade Werneriana de História Natural para graduados e professores. Ele recebeu o título de Membro Honorário Sênior pelos alunos, mas nunca frequentou a sociedade e não foi seu fundador.

Pela descrição de Darwin, a sociedade "compunha-se de estudantes e se reunia em uma sala subterrânea da universidade para ler artigos sobre ciências naturais e discuti-los". As atividades também incluíram excursões ao campo ao redor de Edimburgo.

As reuniões incluíam uma grande quantidade de procedimentos, com votações de moções e resoluções, e uma reavaliação anual das regras elaboradas. Naquela época, cada reunião contou com cerca de 25 membros, incluindo os cinco presidentes conjuntos, secretário, tesoureiro, "curador do museu" e cinco membros do conselho. Cerca de 150 membros passados e presentes estavam nos livros. A maioria eram graduandos de medicina, sendo três ou quatro graduados sendo referidos como "Dr" nas atas. Vários eram estudantes de direito ou de humanidades, e um bom número de estudantes da Inglaterra refletia o número de não- conformistas que foram impedidos de frequentar as universidades na Inglaterra que exigiam o anglicanismo, e em vez disso foi para a universidade na Escócia. Os professores não compareceram e, em dezembro de 1826, uma visita de Andrew Duncan secundus, que pretendia doar sua última publicação como livro de referência, foi recebida com indignação e um sarcástico jornal estudantil noticiou que "Esta é a primeira vez, diz nosso correspondente, que lembramos de vi um de nossos professores na Sociedade Pliniana".

A sociedade entrou em colapso em 1841.

Fontes

Links externos

 Anúncio do início das reuniões da temporada de verão da Sociedade Pliniana:

Sociedades científicas
Charles Darwin

Plinian Society


In programming languages, scientific calculators and similar common operator notation or operator grammar is a way to define and analyse mathematical and other formal expressions. In this model a linear sequence of tokens are divided into two classes: operators and operands.

Operands are objects upon which the operators operate. These include literal numbers and other constants as well as identifiers (names) which may represent anything from simple scalar variables to complex aggregated structures and objects, depending on the complexity and capability of the language at hand as well as usage context. One special type of operand is the parenthesis group.  An expression enclosed in parentheses is typically recursively evaluated to be treated as a single operand on the next evaluation level.

Each operator is given a position, precedence, and an associativity. The operator precedence is a number (from high to low or vice versa) that defines which operator  takes an operand that is surrounded by two operators of different precedence (or priority). Multiplication normally has higher precedence than addition, for example, so 3+4×5 = 3+(4×5) ≠ (3+4)×5.

In terms of operator position, an operator may be prefix, postfix, or infix.  A prefix operator immediately precedes its operand, as in −x.  A postfix operator immediately succeeds its operand, as in x! for instance.  An infix operator is positioned in between a left and a right operand, as in x+y. Some languages, most notably the C-syntax family, stretches this conventional terminology and speaks also of ternary infix operators (a?b:c). Theoretically it would even be possible (but not necessarily practical) to define parenthesization as a unary bifix operation.

Operator associativity

Operator associativity determines what happens when an operand is surrounded by operators of the same precedence, as in 1-2-3: An operator can be left-associative, right-associative, or non-associative. Left-associative operators are applied to operands in left-to-right order while right-associative operators are the other way round. The basic arithmetic operators are normally all left-associative, which means that 1-2-3 = (1-2)-3 ≠ 1-(2-3), for instance. This does not hold true for higher operators. For example, exponentiation is normally right-associative in mathematics, but is implemented as left-associative in some computer applications like Excel. In programming languages where assignment is implemented as an operator, that operator is often right-associative. If so, a statement like  would be equivalent to , which means that the value of c is copied to b which is then copied to a.  An operator which is non-associative cannot compete for operands with operators of equal precedence.  In Prolog for example, the infix operator  is non-associative, so constructs such as  are syntax errors.
Unary prefix operators such as − (negation) or sin (trigonometric function) are typically associative prefix operators. When more than one associative prefix or postfix operator of equal precedence precedes or succeeds an operand, the operators closest to the operand goes first. So −sin x = −(sin x), and sin -x = sin(-x).

Mathematically oriented languages (such as on scientific calculators) sometimes allow implicit multiplication with higher priority than prefix operators (such as sin), so that sin 2x+1 = (sin(2x))+1, for instance.

However, prefix (and postfix) operators do not necessarily have higher precedence than all infix operators. Some (hypothetical) programming language may well have an operator called sin with a precedence lower than × but higher than + for instance. In such a language, sin 2·x+1 = sin(2·x)+1 would be true, instead of (sin 2)·x+1, as would normally be the case.

The rules for expression evaluation are usually three-fold:
 Treat any sub-expression in parentheses as a single recursively-evaluated operand (there may be different kinds of parentheses though, with different semantics).
 Bind operands to operators of higher precedence before those of lower precedence.
 For equal precedence, bind operands to operators according to the associativity of the operators.

Some more examples:

Generalizations of Common Operator Notation
The use of operator precedence classes and associativities is just one way.  However, it is not the most general way: this model cannot give an operator more precedence when competing with '−' than it can when competing with '+', while still giving '+' and '−' equivalent precedences and associativities.  A generalized version of this model (in which each operator can be given independent left and right precedences) can be found at .

See also
Order of operations
Relational operator
Operator (computer programming)
Operators in C and C++

References

Computer arithmetic
Operators (programming)

Common operator notation


En el ámbito de la geografía se definen como polos cartográficos a determinados puntos fijos sobre la superficie de un planeta u otro cuerpo rotante en la ubicación aproximada de la zona en la que se desplazan y varían los polos geográficos (ver explicación en la sección siguiente). Estos polos cartográficos son los puntos en los cuales se intersecan los grandes círculos de longitud.  De esta manera se dispone de coordenadas exactas e invariables.

Variación de la ubicación de polos geográficos

Los polos geográficos son los dos puntos de la superficie terrestre en la superficie de un planeta que rota (u otro cuerpo rotatorio) que son atravesados por el eje de rotación. El polo norte geográfico de un cuerpo se encuentra a una latitud geográfica de 90 grados al norte del ecuador, mientras que el polo sur geográfico se encuentra a 90 grados al sur del ecuador. Al ser los puntos donde coinciden todos los meridianos, los polos no tienen longitud geográfica.

Es posible que los polos geográficos "se desplacen" un poco en forma relativa a la superficie del cuerpo a causas de perturbaciones en la rotación. Los polos norte y sur físicos reales de la Tierra varían cíclicamente de posición unos pocos metros a lo largo de un período de unos pocos años. Este fenómeno es distinto de la denominada precesión de los equinoccios de la Tierra, en el cual el ángulo del planeta (tanto el eje como su superficie, moviéndose al unísono) varia lentamente a lo largo de periodos del orden de decenas de miles de años.

No se deben confundir los polos geográficos y los polos cartográficos con los polos magnéticos, que pudiera tener un planeta u otro cuerpo.

Términos de geografía

Polo (cartografía)


Nobuo Matsunaga (6. december 1921 - 25. september 2007) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1954||3||0
|-
|1955||1||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Nobuo Matsunaga


Ian Melker Shering Wachtmeister af Johannishus (født 24. december 1932 på Nääs Sædegård i Bärbo ved Nyköping, død 11. november 2017) var en svensk greve, erhvervsleder, politiker og forfatter. Han var desuden partileder for Ny demokrati og medlem af riksdagen i 1991–1994.

Partiet Ny Demokrati
Partiet Ny Demokrati startede som en spøg. I 1990 udtalte pladeproducenten Bert Karlsson til damebladet Hänt i Veckan, at erhvervsmanden Ian Wachtmeister (1932–2017) burde være statsminister.

Den 25. november 1990 havde Karlsson og Wachtmeister en fælles artikel i Dagens Nyheter, hvor de præsenterede et partiprogram.

Partiet Ny Demokrati blev stiftet den 4. februar 1991, og Bert Karlsson blev partiets første formand

Ved riksdagsvalget den 15. september 1991 vandt partiet 25 mandater i Riksdagen, og posten som partiets formand blev overtaget af Ian Wachtmeister. Han var formand indtil april 1994.

Ian Wachtmeister kom i Riksdagen ved valget i 1991. Ved valget i 1994 mistede Wachtmeister og de andre repræsentanter fra Ny Demokrati deres pladser i Riksdagen.

Referencer

Svenske partiledere

Ian Wachtmeister


جورة ترمس (بالفرنسية : Jouret el Termos) هي قرية لبنانية من قرى قضاء كسروان في محافظة جبل لبنان.

الوقع الجغرافي
تقع القرية على مسافة نحو 40 كيلومترا من العاصمة بيروت. وتقع القرية على ارتفاع 1010 متر فوق مستوى سطح البحر وتغطي حوالي 122 قرية هكتار.

السكان
عدد سكانها حوالي 660 شخص (تقدير سنة 2004). وكان عدد الناخبين (بما في ذلك غير المقيمين) 728 ناخب (في انتخابات 2005). السكان من المسيحية حصرا ويقيمون الطقوس المارونية.

مراجع

أماكن مأهولة في قضاء كسروان
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

جورة ترمس


Conejo (pleme), pleme američkih Indijanaca iz grupe Concho, porodica Juto-Asteci
 Conejo (otok), otok u zaljevu Fonseca, sporan između Salvadora i Hondurasa
 Conejo, Kalifornija, neuključeno područje
 Conejo, Novi Meksiko, popisom određeno mjesto
 Conejo Valley, regija u Južnoj Kaliforniji

Conejo


Yıldızören, Refahiye - Erzincan ili Refahiye ilçesine bağlı köy
 Yıldızören, Çifteler - Eskişehir ili Çifteler ilçesine bağlı mahalle

Yıldızören