Los compuestos de organoníquel son compuestos químicos que contienen enlaces químicos entre átomos de carbono y de níquel. La química de organoníquel es una rama de la química organometálica que se ocupa de las propiedades químicas y la reactividad de los compuestos orgánicos de níquel. Se utilizan como catalizadores, como componentes básicos en química orgánica y en la técnica de deposición química de vapor. Los compuestos de organoníquel también son de intermediarios de corta duración en algunas reacciones orgánicas.

El primer compuesto de organoníquel sintetizado fue el tetracarbonilo de níquel Ni(CO)4, en 1890, y rápidamente se empezó a utilizar en el proceso Mond para la purificación del níquel. Los complejos de organoníquel ocupan un lugar destacado en numerosos procesos industriales, incluyendo carbonilaciones, hidrocianuración, y el proceso SHOP (Shell Higher-Olefin Process) de oligomerización de etileno en α-olefinas.

Introducción
Los compuestos de organoníquel poseen estado de oxidación 0 o 2. La semejanza con los compuestos de organopaladio no es grande, aunque ambos metales sufren reacciones que implican etapas de eliminación reductiva y reacciones de adición oxidativa.

Complejos Ni-alqueno

Existen muchos complejos de níquel coordinados con un alqueno. En estos compuestos, el átomo de níquel tiene formalmente valencia cero Ni0 y la unión se describe con el modelo Dewar-Chatt-Duncanson. Un ejemplo común es el bis(ciclooctadieno)níquel (0) (Ni(COD)2), que contiene dos ligandos ciclooctadieno. Se trata de un compuesto con 18 electrones de valencia con 10 electrones proporcionados por el níquel en sí, y los 4x2=8 electrones adicionales suministrado por los dobles enlaces. Este sólido, que funde a 60 °C, se utiliza como catalizador.

Complejos de alilníquel

Los haluros de alilo reaccionan con el Ni(CO)4 para formar complejos de pi-alilo, (alil)2Ni2Cl2. Estos compuestos, a su vez son fuentes de alilo nucleófilos. En (alil)2Ni2Cl2 y en (alil)Ni(C5H5), al níquel se le asigna un número de oxidación 2, y el número de electrones es de 16 y 18, respectivamente.

Niqueloceno

El niqueloceno NiCp2 con Ni en estado de oxidación +2, y con 20 electrones de valencia, es el principal metaloceno de níquel. Puede ser oxidado por un electrón. En cambio, no se conocen los análogos paladoceno y platinoceno.

Complejos de níquel-carbeno
El níquel forma complejos metal de transición-carbeno, que formalmente poseen enlaces dobles C = Ni.

Compuestos de níquel con 12 electrones de valencia
Los compuestos de níquel del tipo NiR2 también existen con sólo 12 electrones de valencia. Sin embargo, en disolución, las moléculas de disolvente siempre interactúan con el átomo metálico para aumentar el número de electrones. Un compuesto real con 12 electrones de valencia es el di(mesitil)níquel formado a partir de (alil)2Ni2Br2 y el correspondiente reactivo de Grignard.

Reacciones

Oligomerizaciones de alquenos / alquinos
Los compuestos de níquel catalizan la oligomerización de alquenos y alquinos. Esta propiedad salió a la luz como parte del desarrollo de la catálisis Ziegler-Natta en la década de 1950. Se encontró que las impurezas de níquel procedente de un autoclave inhibían la reacción de propagación (Aufbau) en favor de la reacción de terminación con un alqueno terminal: la polimerización de etileno simplemente se detenía formando 1-buteno. Este llamado efecto níquel impulsó la búsqueda de otro catalizador capaz de dar esta reacción que resultó en el descubrimiento de nuevos catalizadores que realmente formaba polímeros de alto peso molecular (la actual catálisis de Ziegler-Natta).

Una aplicación práctica de oligomerización de alquinos es la síntesis de Reppe, por ejemplo, en la síntesis del ciclooctatetraeno:

Esta es una cicloadición [2+2+2+2] formal. La oligomerización del butadieno con etileno para dar trans-1,4-hexadieno fue un proceso industrial en su tiempo.

Las cicloadiciones [2+2+2] formales también tienen lugar en una trimerización de alquinos. Este trimerización se puede ampliar con la inclusión de bencino. El bencino se genera in situ a partir de un compuesto de benceno con sustituyentes triflato y trimetilsilil en posiciones orto- y reacciona con un di-ino como el 1,7-octadiino y con un sistema bromuro de níquel (II) / catalizador de zinc (NiBr2 bis(difenilfosfino)etano / Zn) para dar el correspondiente derivado de la naftalina.

En el ciclo catalítico, el zinc elemental sirve para reducir el níquel (II) al níquel (0) al cual se pueden coordinar dos enlaces alquino. Una etapa de ciclometalación es el paso siguiente al intermedio níquelciclopentadieno y luego la coordinación del bencino, que da un reacción de inserción C-H que forma el compuesto níquelciclopentatrieno. La eliminación reductiva libera el compuesto tetrahidroantraceno.

La formación de compuestos de organoníquel en este tipo de reacciones no siempre es evidente, pero en un experimento cuidadosamente diseñado se formaron de modo cuantitativo dos de tales productos intermedios.

Se observó en un estudio que esta reacción sólo funciona con el propio acetileno o con alquinos simples debido a la mala regioselectividad. A partir de un alquino terminal son posibles 7 isómeros que posiblemente difieren en la posición de los sustituyentes o las posiciones del doble enlace. Una estrategia para solucionar este problema emplea ciertos diinos:

Las condiciones de la reacción seleccionada también reducen al mínimo la cantidad formada del producto de cicloadición 2+2+2 competitivo del correspondiente areno de sustitución.

Reacciones de acoplamiento
Los compuestos de níquel producen reacciones de acoplamiento entre haluros de alilo y arilo. Otras reacciones de acoplamiento en las que participa el níquel en cantidades catalíticas son el acoplamiento de Kumada y acoplamiento de Negishi.

Carbonilación catalizada por Ni
El níquel cataliza la adición de monóxido de carbono a los alquenos y alquinos. La producción industrial de ácido acrílico en su momento consistía en la combinación de acetileno, monóxido de carbono y agua a 40-55 atm y 160-200 °C con bromuro de níquel (II) y un haluro de cobre.

Véase también
 Compuestos de carbono con otros elementos de la tabla periódica:

Referencias

Compuestos de níquel
Compuestos organometálicos

Compuesto de organoníquel


Alexander Van der Bellen (født 18. januar 1944) er en østrigsk nationaløkonom og politiker, der ved valget den 4. december 2016 blev valgt til Østrigs forbundspræsident. Han repræsenterer partiet Die Grünen.

I perioden fra 1976 til hen i 1990'erne underviste han som professor i nationaløkonomi på universiteterne i Innsbruck og Wien, nu professor emeritus. Han har været medlem af Nationalrådet 1994-2012 og fra 1997 til 2008 talsmand for Die Grünen samt formand for parlamentsgruppen i sit parti. Ved præsidentvalget i 2016 stillede han formelt op som uafhængig kandidat og opnåede næstflest stemmer ud af seks kandidater i første valgrunde, inden han i den afgørende valgrunde besejrede Norbert Hofer, kandidaten fra Frihedspartiet.

Referencer

Østrigs forbundspræsidenter
Nationaløkonomer
Østrigere i 1900-tallet
Østrigere i 2000-tallet

Alexander Van der Bellen


«Miss Nothing» —en español: «Señorita Nada»— es el segundo sencillo de The Pretty Reckless de su álbum Light Me Up que fue estrenado el 27 de julio de 2010 (sólo en Estados Unidos), siendo certificada por Interscope.

Lanzamiento
La canción se lanzó primero digitalmente el 27 de julio de 2010 en los Estados Unidos, y luego el 22 de agosto de 2010 en el Reino Unido. El sencillo, también, fue lanzado en un disco de vinilo 7" 45. La imagen del A-side muestra la portada del sencillo, mientras que el B-side tiene la misma imagen del EP.

Video musical
El video musical, dirigido por Meiert Avis, fue estrenado el 20 de julio en VEVO y fue filmado con una Canon 5D MkII dSLR. Éste se trata de diez personas (la banda incluida) sentados alrededor de una mesa (Imitando a la Última Cena). Taylor Momsen (como María Magdalena) empieza a gatear sobre la mesa, volcar la comida y derramar las bebidas; mientras ella canta, los demás miran. Después empieza a destrozar un ramo de rosas. La banda confirmó que representan lo que pasó después de la muerte de Cristo.

Presentaciones en vivo
«Miss Nothing» fue tocada en vivo varias veces, la primera vez fue el 20 de agosto de 2010 en "This Morning Show", y también en "The 5:19 Show". Estas presentaciones fueron seguidas por dos más en "Radio 1 Live Lounge" y en "Unplugged for NME", el 23 de agosto de 2010 y el 25 de agosto, respectivamente.

Significado
La vocalista, Taylor Momsen, dijo que la canción era sobre «María Magdalena después de Jesús sea crucificado. Se trata de cómo María se sentía en el duelo, pero creo que mucha gente puede relacionarse con ella.»

Formato y Lista de canciones
 Descarga digital de Estados Unidos
 "Miss Nothing"

 EP Digital y de Vinilo del Reino Unido
 "Miss Nothing"
 "Make Me Wanna Die" (Versión acústica)

Posición en las listas

Lanzamiento en el mundo

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de The Pretty Reckless

Canciones de 2010
Sencillos de 2010
Sencillos de post-grunge
Canciones de The Pretty Reckless
Canciones escritas por Taylor Momsen
Canciones en inglés

Miss Nothing


Harlem aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerler
 Türkçede Haarlem olarak da adlandırılan bir Hollanda kentidir.
 New York'ta:
 Harlem, adını Hollanda'daki Haarlem kentinden alan, ABD'deki New York kentinin bir bölümüdür. New York'taki bu ilçe ya da bölge Siyahların merkezi olarak bilinir.
 Harlem, Kaliforniya
 Harlem, Florida
 Harlem, Georgia
 Harlem, Montana

Müzik
 Harlem, a symphonic jazz piece by Duke Ellington
 Harlem Yu, a Taiwanese singer

Edebiyat
 Harlem, a one-issue publication by the Niggerati

Diğer
 Harlem Globetrotters - Basketbol gösteri takımı

Harlem (anlam ayrımı)


පළාත් මහ රෝහල - බදුල්ල, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි රෝහලකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ රෝහල්

පළාත් මහ රෝහල - බදුල්ල


العدد المخمسي هو عدد شكلي يمثل شكل مخمس.
يعطى العدد المخمس للعدد n بالعلاقة:

: <span style="color:grey">نص قابل للنسخ: n(3n-1)/2 = (3n²-n)/2 </span)>
 الأعداد الأولى من سلسلة الأعداد المخمسة هي:

1 - 5 - 12 - 22 - 35 - 51 - 70 - 92 - 117 - 145 - 176 - 210 - 247 - 287 - 330 - 376 - 425 - 477 - 532 - 590 - 651 - 715 - 782 - 852 - 925 - 1001 - 1080 - 1162 - 1247 - 1335 - 1426 - 1520 - 1617 - 1717 - 1820 - 1926 - 2035 - 2147 - 2262 - 2380 - 2501 - 2625 - 2752 - 2882 - 3015 - 3151 - 3290 - 3432 - ...
 كما إزداد ترتيب عدد مخمسي(n) بـ1. ازداد ب1+n3. الفروق بين عددين مخمسين متتالين الأوائل هي:1 - 4 - 7 - 10 - 13 - 16 - 19 - 22 - 25 - 28 - 31 - 34 - 37 - 40 - 43 - 46 - 49 - 52 - 55 - 58 - 61 - 64 - 67 - 70 - 73 - 76...
 العدد المخمسي pn ثلث العدد المثلثي ذا الترتيب 3n-1.
 يمكن تكوين عدد مخمسي بطرح عدد مثلثي من مجموع عددين مربعين (لهم نفس الترتيب). مثلا:P5 = 2S5 - T5 = 2*5²-(1+2+3+4+5) =2*25 + 15 = 50 - 15 = 35
 تكون الأعداد المخمسية على التوالي : فردي - فردي - زوجي - زوجي - فردي - فردي - زوجي - زوجي -...
كثافة الأعداد المخمسية أكبر من كثافة الأعداد المسدسية وأصغر من كثافة الأعداد المربعية، تبلغ كثافة الأعداد المخمسية بالنسبة إلى كثافة الأعداد المربعية .

اختبار عدد مخمس
من الممكن التأكد من أن عددا x هو عدد مخمس وذلك بالعلاقة التالية:

حيث يجب أن يكون n عددا طبيعيا، حتى يكون x عدداً مخمسياً.

انظر أيضا
 عدد مسدسي,
 عدد مثلثي
 عدد مخمسي مثلثي

مراجع

وصلات خارجية
ليونهارد أويلر: حول الخصائص المهمة للأعداد المخمسية (باللغة الإنجليزية)

أعداد شكلية

عدد مخمسي


البوتقة  عبارة عن إناء على شكل الفنجان يستعمل في المختبرات الكيميائية وذلك لكي يحوي العينات المخبرية عند تسخينها لدرجات حرارة مرتفعة، على سبيل المثال عند وضع العينات في المرمدة.

تستخدم البوتقة أيضاً من أجل سكب مصهور الفلزات.

يجب أن تكون البوتقة ثابتة تجاه الحرارة والمركبات الكيميائية، لذلك تصنع غالباً من السيراميك وفي بعض الأحيان من الفلزات.

غالبا يتم يستخدم غطاء مع البوتقة لمنع تطاير العينات منها، كما يستعما حامل معدني (ملقط) لتجنب تلامس البوتقة الساخنة أثناء إخراجها من الفرن.

مراجع

أدوات الخيمياء
تقانة علمية
كيمياء تحليلية
معدات مخبرية

بوتقة


The McGuire Sisters were a singing trio in American popular music. The group was composed of three sisters:
 Ruby Christine McGuire (July 30, 1926 – December 28, 2018)
 Dorothy "Dottie" McGuire (February 13, 1928 – September 7, 2012)
 Phyllis Jean McGuire (February 14, 1931 – December 29, 2020)

Among their most popular songs are "Sincerely" and "Sugartime", both number-one hits.

Early years
The McGuire sisters were born to Asa and Lillie (Fultz) McGuire in Middletown, Ohio, and grew up in Miamisburg near Dayton. Their mother, Lillie, was a minister of the Miamisburg First Church of God, where, as children, they sang in church at weddings, funerals, and revivals. When they started singing in 1935, the youngest sister, Phyllis, was four years old. Eventually, they sang at occasions outside church, and by 1949 were singing at military bases and veterans' hospitals, performing a more diverse repertoire than they had in church.

Career in show business
The McGuire Sisters signed with Coral Records in 1952. In the same year, they appeared on Arthur Godfrey's Talent Scouts, and Godfrey hired them for his other shows, where they remained for seven years. The November 1953 issue of Cosmopolitan called them "Godfrey's Merry McGuires". The sisters often were compared to the Andrews Sisters. Maxene Andrews said in an interview with Joe Franklin on WOR (AM) radio in 1979, "The McGuire Sisters were fine once they stopped imitating the Andrews Sisters." While working on the Godfrey show, the McGuires befriended singer Lu Ann Simms and attended her wedding to music publisher Loring Buzzell in July 1956. Buzzell's music publishing firm, Hecht-Lancaster & Buzzell Music (co-owned by Harold Hecht and Burt Lancaster) provided two songs for the McGuire Sisters, "May You Always", which became the best-selling 45 and sheet music of 1959, and "Theme from The Unforgiven (The Need for Love)", which became another big hit in 1960.

The McGuire Sisters were the Mystery Guests on the May 29, 1955 airing of What's My Line? Fred Allen guessed who they were. In 1958, their mother appeared as a guest challenger on the television game show To Tell the Truth.  In December 1958 they appeared and performed as themselves in Season 4, Episode 11 of The Phil Silvers Show, "Bilko Presents the McGuire Sisters".

The McGuire Sisters and the Andrews Sisters met several times during their careers. Phyllis credited Patty, Maxene, and LaVerne Andrews during a television interview with Maxene in the 1990s, hosted by Sally Jessy Raphael, saying that her sisters and she  met the Andrews Sisters in New York in the early 1950s and received important advice. The McGuires moved when they sang, often executing dance routines in lavish production numbers on countless television specials. The Andrews Sisters performed similarly in films in the 1940s, and were the first female vocal group to move when they sang, rather than just standing at a microphone. The sisters had mimicked that style, as well as those of the Mills Brothers and the Dinning Sisters ever since they were young, when they would perform short shows for family and friends in their parents' living room. Phyllis McGuire recounted that she and her sisters did not know any popular songs when they became famous, only the hymns taught to them by their mother. The trio imitated other singing groups long before their success.

They performed for five Presidents of the United States: Richard Nixon, Gerald Ford, Jimmy Carter, Ronald Reagan, and George H. W. Bush, and for Queen Elizabeth II. In London they performed a set for the Royal Variety Performance of 1961.

During the 1960s, the sisters maintained a busy television schedule, making frequent appearances on popular variety programs hosted by Ed Sullivan, Dean Martin, Danny Kaye, Milton Berle, Andy Williams, Perry Como, and Red Skelton. The trio was dressed and coiffed identically, and performed synchronized body movements and hand gestures with military precision. Their recordings of "Sincerely", "Picnic", and "Sugartime" all sold more than one million copies.

End to the group's public appearances
They retired from public appearances in 1968, giving their last performance that year on The Ed Sullivan Show. Phyllis McGuire continued to perform solo for a time. The demise of the group is often attributed to Phyllis' long-standing personal relationship with mobster Sam Giancana (although for years she claimed that their friendship was strictly platonic), which reportedly led to the group's blacklisting.

During one of his 1960s court appearances for which Phyllis was subpoenaed, Giancana told reporters outside the courthouse, "Phyllis knows everything" about the rumored unethical behaviors of John F. Kennedy and his brother Robert. Giancana was shot in 1975 by an unknown gunman thought to be Dominic "Butch" Blasi, his closest confidante and right hand man of sorts.

Phyllis resided for decades in a famously showcased mansion in Las Vegas, boasting its own beauty parlor, a swan moat, and a replica of the Eiffel Tower which actually rose through the home's roof. When asked by Barbara Walters during a 1980s ABC-TV 20/20 interview from within the mansion if any of the money to build the lavish home came from Giancana, Phyllis denied the innuendo, claiming that she invested heavily in oil when the sisters were at the height of their popularity. In the same interview, she acknowledged that her relationship with Giancana was in fact a love affair, saying, "When I met him, I did not know who he was, and he was not married, and I was an unmarried woman. And according to the way I was brought up, there was nothing wrong with that. And I didn't find out until sometime later really who he was, and I was already in love."

The sisters reunited in 1986, performing at Toronto's Royal York Hotel for the first time since their retirement. Numerous nightclub engagements followed in Las Vegas, Atlantic City, and New York City's Rainbow & Stars, showcasing the group and Phyllis' impersonations of Peggy Lee, Judy Garland, Pearl Bailey, Ethel Merman, and even Louis Armstrong.

Singing their greatest hits as part of their act, they were also featured performing specialty numbers such as the frantic "I Love a Violin", the a cappella "Danny Boy", and a segment during which Phyllis retired backstage as Christine and Dorothy shared the spotlight playing a concert arrangement of "The Way We Were" on twin pianos. Other highlights in the act were a comical Trinidad-flavored tune, a soft rendering of "Memory" from Broadway's Cats, and a "Money Medley", which they also performed live on the Jerry Lewis MDA Telethon in 1994. Since then, the sisters had made occasional public appearances together, including in 2004, when they reunited to perform in a PBS special Magic Moments: Best of '50s Pop. The sisters' command of their vocal cords and harmonious blend, perhaps the most impressive of any trio before or since, had not significantly diminished.

After their careers wound down, they opened a restaurant in Bradenton, Florida, calling it McGuire's Pub.

Legacy
They were inducted into the National Broadcasting Hall of Fame in 1994, and in 2001, they were inducted into the Vocal Group Hall of Fame. They also have been inducted into the Coca-Cola Hall of Fame and the Headliners' Hall of Fame. They were inducted into the Hit Parade Hall of Fame in 2009.

Family
Christine was married six times. Her first marriage to Harold Ashcraft (1942 until August 16, 1950) she had two children, Herold and Asa. Christine later married John Henry Teeter (December 30, 1952 until December, 18, 1962), Robert Hugh Spain (December 12, 1967 until 1970), Guy Marks (from 1975 until unknown), George Rosenfeld (from ?? until his death on August 23, 1996), and David Mudd (2002 until his death on August 19, 2011). All the latter marriages remained childless.

Christine's grandson, Army Cpl. Evan Asa Ashcraft, aged 24, was killed in Iraq in 2003, when the convoy he was traveling in came under fire.

On July 30, 1951, Dorothy married Sgt. John Henry Brown, whom she divorced on January 9, 1956. During their childless marriage, Dorothy was romantically linked with singer Julius La Rosa. On December 6, 1958, she married Lowell James Williamson, with whom she had two sons, Rex and David.

In November 1952, Phyllis married Cornelius (Neal) Anthony Burke Van Ells. They divorced in 1956. She had no children.

Deaths
On September 7, 2012, Dorothy McGuire died at her son's home in Paradise Valley, Arizona, after suffering from Parkinson's disease and age-related dementia; she was 84. Dorothy's husband of 54 years, Lowell Williamson, died six months later on February 25, 2013, after sustaining a fractured back from a fall; he was 89.

Christine McGuire died in Las Vegas, Nevada, on December 28, 2018, at the age of 92. No cause of death was given.

Phyllis McGuire, the last surviving member of the trio, died peacefully at her estate in Las Vegas, Nevada, on December 29, 2020, of natural causes; she was 89.

Discography

Phyllis McGuire solo singles

In popular culture
The McGuire Sisters, and most especially Phyllis McGuire, who lived in Las Vegas, were the subjects of the 1995 HBO movie Sugartime, which depicted a romantic relationship between Phyllis and mobster Sam Giancana. Giancana was played by actor John Turturro, and Phyllis was played by actress Mary-Louise Parker.

The Robert Altman film Come Back to the Five and Dime Jimmy Dean (1982) prominently features the music of The McGuire Sisters. Their number one single, "Sincerely", is lip-synced by the film's stars Cher, Karen Black and Sandy Dennis as "The Disciples of James Dean."

"Join the Club", the second episode of the sixth season of The Sopranos, references both The McGuire Sisters and Sam Giancana.

References

External links
 McGuire Sisters' page on the National Broadcasters Hall of Fame (NBHF) site
 McGuire Sisters' page on the Primarily A Cappella site
 McGuire Sisters' page on the Vocal Group Hall of Fame site
 Cincinnati Enquirer article on the sisters' home

 McGuire Sisters recordings at the Discography of American Historical Recordings

American women singers
American pop music groups
Coral Records artists
Deaths from Parkinson's disease
Family musical groups
American girl groups
Members of the Church of God (Anderson, Indiana)
Musical groups established in 1952
Musical groups disestablished in 1968
Musical groups from Ohio
People from Miamisburg, Ohio
People from Middletown, Ohio
1952 establishments in Ohio
1968 disestablishments in Ohio
Sibling musical trios
Traditional pop music singers
Vocal trios
20th-century American singers

The McGuire Sisters


İbn Cebirol (1021-1058) ya da Avencebrol, Yahudi şair ve filozof. İslam felsefesi içinde etkili olmuş Yahudi filozoflardan birdir. Hayatı hakkında tam bir bilgi olmamakla beraber, 11. yüzyılda Málaga'da doğduğu, Saragossa'da eğitim gördüğü ve Valentia'da öldüğü sanılmaktadır. Kitaplarını Arapça yazmıştır ve düşüncelerinde İslam filozoflarından etkilenmiştir. Bunlardan dolayı kendisi İslam felsefesinde etkili olmuş Yahudi filozoflar arasında sayılmıştır. İbn Meymun ile birlikte İslam dünyasında Yahudi filozofları başlığın da değerlendirildiği görülür.. Felsefe içerikleri olan etkileyici şiirler yazmıştır. Ve yazdıkları daha sonradan İbraniceye ve Latinceye çevrilmiştir. En önemli kitabı Yenbu'ül-hayat´tır (Hayatın Kaynağı). Burada Cebirol panteist eksenli felsefi düşüncelerini dile getirir. Muhta ül-cevahir kitabınıysa hem İbranice hem Arapça olarak yazdı.

Felsefesi
En önemli eserinden biri olan Hayat Kaynağı (Yenbu'ül-hayat) madde ve şekil kavramlarına açıklama getirme üzerine yazılmış, usta ile çırağı arasındaki bir diyalog şeklinde kaleme alınmış eseridir. Ona göre hem evrensel maddenin hem de evrensel şeklin varlığı genel olarak kanıtlanabilinirdir. Söz konusu yapıtta bunu belirtmek için önce çeşitli madde ve şekiller gösterilir, sonra bunlardan tümellere geçilir, buradan sonra kategoriler meydana getirilir. Maddenin ve şeklin belli özelliklerinin var olduğu belirtilir ve bunlar gösterilmeye çalışılır. Tikelden genele gitme yolu izlenir. Bütün varlık şekillerinin üstünde her şeyi bilgiyle kuşatmış olan zihin şekli vardır. Duyulara ait şeylerin tamamının tek bir evrensel maddesi olduğu gösterilmeye çalışılır ve bunun ardından evrenin cisimsel varoluşuna bu maddenin dayanak oluşu açıklanır. Hayat Kaynağı'nın dördüncü kitabı en önemlilerinden sayılır çünkü Orta Çağ felsefesinde etkili olan düşüncelere kaynaklık etmiştir; Cebirol hem ruhta hem de diğer tözlerde madde olduğunu ileri süren ilk filozoflardan sayılır. Cebirol bunu her yerde şeklin bir maddesi vardır düşüncesiyle ileri sürüyor. Madde ve şekilde gerçeklikte birbirine bağlıdır, bunları yalnızca düşüncemizde ayrı şeyler olarak düşünürüz; şekil maddeye hükmeder ve böylece ona varlık verir. Var olan her şey madde ve şekilden ibaretir; madde denilen kavram bunu ifade ederken, şekil denilen kavram birliği ifade eder. Bu ve benzer tezleri kanıtlamak için İbn Cebirol ayrıntılı bir tartışma ve kanıtlama çabasını yürütüyor. Akıldaki şeylerin evrenselliğini kanıtlama yönünde belirgin çabaya giriyor. Cebirol'un üzerinde Yahudi kelam felsefesi ile İslam kelam felsefesinden etkilendiği, bunun yanı sıra Farabi ve İbn-i Sina'nın ve dolayısıyla da Aristoteles'in kendisinde etkili oduğu ancak İslam felsefesi Platoncu yorumlara yöneldiğinden dolayı İbn Cebirol'da bu yönde bir etki de olduğu belirtilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Platon
 Platonculuk
 Yahudi felsefesi
 Kelam

Kaynakça

İslam felsefesi
Yahudi filozoflar

İbn Cebirol


Marinko Pejić (franjevac), predavač na Franjevačkoj teologiji u Sarajevu
Marinko Pejić (HNV)

Marinko Pejić


The String Quartet No. 1 in F major, Op. 18, No. 1, was written by Ludwig van Beethoven between 1798 and 1800, published in 1801, dedicated to the Bohemian aristocrat Joseph Franz von Lobkowitz. It is actually the second string quartet that Beethoven composed.

The quartet consists of four movements:

 Allegro con brio (F major)
 Adagio affettuoso ed appassionato (D minor)
 Scherzo: Allegro molto (F major)
 Allegro (F major)

According to Karl Amenda, Beethoven's friend, the second movement was inspired by the tomb scene from William Shakespeare's Romeo and Juliet. The quartet was heavily revised between the version that Amenda first received and the one that was sent to the publisher a year later, including changing the second movement's marking from Adagio molto to the more specific Adagio affettuoso ed appassionato. Of these modifications, Beethoven wrote: "Be sure not to hand on to anybody your quartet, in which I have made some drastic alterations. For only now have I learnt to write quartets; and this you will notice, I fancy, when you receive them."

The theme of the finale is almost directly borrowed from the finale of his earlier string trio, Op. 9, No. 3 in C minor; the themes are very closely related. The principal theme of the first movement echoes that of Mozart's Violin Sonata No. 32 K. 454 (1784) and Haydn's 1787 Opus 50, No. 1 quartet.

The "Amenda" manuscript, as it is sometimes known, was edited by Paul Mies and published by Bärenreiter around 1965, and by Henle-Verlag of Munich (perhaps also edited by Mies) in 1962. This early version of one of Beethoven's best-known works has been recorded perhaps fewer than a half-dozen times as of July 2014.

In popular culture

The second movement is used in the soundtrack to the 2015 film The Lobster.

Notes

References

  (Especially the essay by Michael Steinberg, pp. 150–155.)

Further reading

Whiting, Stephen M. (Fall 2018). "Beethoven Translating Shakespeare: Dramatic Models for the Slow Movement of the String Quartet Op. 18, No. 1." Journal of the American Musicological Society, vol. 71, no. 3, pp. 795–838.

External links

Programme notes on the Beethoven string quartets by the British broadcaster and composer Robert Simpson

String quartet 01
1800 compositions
Compositions in F major
Music with dedications

String Quartet No. 1 (Beethoven)


بطارية بغداد هو اسم شائع لعدة قطع صنعت في بلاد الرافدين، خلال فترة حكم الساسانيين أو پارثيا (سنوات قليلة بعد الميلاد). اكتشفت هذه القطع عام 1936 في قرية خوجوت رابه، قرب بغداد، العراق. أصبحت هذه القطع ذات أهمية كبرى في عام 1938، عندما انتبه لها مشرف المتحف العراقي العالم الألماني ويليم كونيگ. في عام 1940 حرر كونيگ ورقة يقول فيها أن البطارية تشبه في عملها خلايا جلفانية، وربما استخدمت في عملية الطلاء الكهربي لتحويل المواد الذهبية إلى فضية. وهذا التعبير مبني على الإمكانية الافتراضية. وإذا كانت النظرية صحيحة، فإنها ستمحي التاريخ المعروف لاكتشاف البطارية الحالي (الذي هو على يد العالم ألساندرو فولتا 1800 وهي خلية كهروكيميائية) لأكثر من ألف سنة من التاريخ الحالي.

القطع الموجودة تتكون من جرة ~133 مللي متر (~5 إنش) طول فخارية (حجم فاه الجرة إنش ونصف الإنش) وأسطوانة نحاسية، وهي غرفة لعصى حديدية. وفي الأعلى، تفصل العصا الحديدية عن الأسطوانة النحاسية بختم قاري أو قار، الأسطوانة والعصا تتناسب بشكل مريح داخل الجرة التي بها نتوء في الوسط. والأسطوانة النحاسية موصلة للماء. فإذا امتلئت الجرة بالسائل فإن العصا الحديدية سيصيبها السائل. وهذه المصنوعات تعرضت للطقس وعانت من التآكل، بالرغم من ذلك فقد ظهرت آثار زوجين كهروكيميائيين. وهذا الدليل أعطى الدارسين فكرة أن المواد الحامضية (كالليمون والخل) كانت تستعمل للتفاعل الكهروكيميائي بين معدنين.

أشار كونيگ أن البطارية يرجع تاريخها إلى الفترات پارثيا (250 ق.م-224م). لكن دكتور قسم الشرق الأدنى جون سمبسون، أشار إلى أنه ليس هنالك أدلة أو مدونات على وجودها في تلك الفترة، لكن تشكيلة الجرة تدل على أنها أنشئت في عهد الساسانيين (224-640م).

تخمين الوظيفة

كهربائية
النحاس والحديد ثنائي كهروكيميائي، ففي حال ظهور أي كهرل، فإن ذلك سينتج جهد كهربي. كونيگ أستظهر قطع فضية تبين من أنه يوجد عليها طبقة ذهبية خفيفة. وأوضح أن هذه القطع استخدمت خصيصًا للطلاء الكهروكيميائي.

القناة ديسكفري وبرنامجها الشهير "ميث باستر"، أوضح أن الناس القدماء استخدموا البطارية كوسيلة للطلاء الكهربي والتحليل الكهربي. على أي حال، فإن البطارية لم تنتج طاقة كبيرة واحتاج لوصلها في سلسلة من المراحل لاختبار النظرية.

لاكهربية
علماء الآثار المشككين يرون الاختبارات الكهربائية عائقا أمام العلم التطبيقي الآثاري؛ لأن مثل هذه التجارب توضح فقط بأن مثل هذا الشيء كان من الممكن فيزيائيًا أن يحصل. ولم يقول أي شخص منهم عن حقيقة ما يحدث بها. والأبعد من ذلك، هناك العديد من الصعوبات التي تحول بينها «كبطارية»:
 يغطي القار الأسطوانة بشكل كلي، يعزله عن الكهرباء، فلا يمكن توصيل الكهرباء بالنحاس إلا إذا تم تغيير هذه الهيئة.
 ليست هنالك أي أسلاك أو مواد موصلة مع القطع.
 لا أجهزة كهربائية مقبولة ترتبط بها (اقترح وضعها في دائرة ضوء دندرة الميثولوجي لكن النظرية هذه تعتمد على حجم الفولطات المستخدمة فيها).
 الختم القاري، ممتاز على المدى البعيد للخزن على المدى الطويل، وسيكون غير مناسب كخلية كهربائية، التي تتطلب زيادة متكررة في المنحل (إذا هم نووا استخدامها في ذلك).

يلاحظ آخرون أن لها استخدامات تشبه أدوات أخرى، أواني تخزن فيها النصوص المقدسة بالقرب من سلوقية بالقرب من دجلة، ليس هناك شبه بينها لكنها متشابهة نسبيًا. وبما أنه قد ذكر تعرضها للمناخ، فإنه ليس من المستغرب تعفن ورق البردي أو أوراق الكتابة، تاركًا بذلك أثرًا عضويًا حامضيا.

انظر أيضًا
 بطارية
 ضوء دندرة

مصادر

مذكرات

مصادر
 Wilhelm König (1938): Ein Galvanisches Element aus der Partherzeit?, Forschungen und Fortschritte, vol. 14. pp. 8–9. (pdf)
Dubpernell، G. "Evidence of the use of primitive batteries in antiquity". Selected Topics in the History of Electrochemistry، The Electrochemical Society، I-22 Princeton، NJ. 1978.
 Eggert، G. "The Enigma of the 'Battery of Baghdad". Proceedings 7th European Skeptics Conference. 1995.
 Eggert، G. "The enigmatic 'battery of Baghdad". Skeptical Inquirer، May-June 1996 V20 N3 PG31(4)
 MacKechnie، J. C. "An Early Electric cell?" Journal of the Institution of Electrical Engineers، 6:356-57. 1960.
 Paszthory E. "Electricity generation or Magic? The analysis of an unusual group of finds from Mesopotamia". MASCA Research Papers in Science and Technology 6:31-8. 1989.

مصادر أخرى
 Von Handorf، D E. The Baghdad battery - myth or reality?. Plating and Surface Finishing (USA). Vol. 89، no. 5، pp. 84–87. May 2002

وصلات خارجية
 '"Riddle of 'Baghdad's batteries" BBC article, 27 February, 2003.
 "Battery, Baghdad, 250 BC" at the Smith College Museum of Ancient Inventions
 "Baghdad Battery" at Skeptic World

أساطير بلاد الرافدين
إمبراطورية ساسانية
الإمبراطورية الفرثية
بطاريات كهربائية
تاريخ التقنية
تاريخ العراق
آثار العراق
علم الآثار الزائف
علوم زائفة
قطع أثرية في غير أماكنها
فن ساساني
اكتشافات أثرية في العراق

بطارية بغداد


Die Concordia ist ein von Dick Butler und Gerhard Waibel initiiertes, für den Wettbewerbseinsatz optimiertes Segelflugzeug der Offenen Klasse.

Geschichte
Das Entwicklungsziel des aus dem ebenfalls von Dick Butler vorangetriebenen "eta-biter"-Projekt 2002 hervorgegangenen Flugzeugprojekts war maximale Leistung für Segelflugwettbewerbe ohne Rücksicht auf Rentabilität, Serienfertigung und Eignung für Piloten mit geringer Erfahrung. Im Jahr 2003 konnte Loek Boermans von der Technischen Universität Delft für den Entwurf des Flügelprofils gewonnen werden. Ein Großteil der Arbeit hierfür wurde bis 2006 von einem seiner Studenten, Johannes Dillinger, im Rahmen einer Masterarbeit durchgeführt. Die Fertigung erfolgte mit Unterstützung durch Hansjörg und Christian Streifeneder.

Ihren ersten Einsatz hatte die Concordia bei der Segelflug-WM 2012 in Uvalde, Texas. Eine Serienfertigung ist nicht geplant.

Konstruktion
Die Concordia hat einen extrem schmalen Flügel mit 28 Metern Spannweite, der bei seiner außergewöhnlich geringen Fläche mit höheren Flächenbelastungen als die konkurrierenden Flugzeuge mit ähnlicher Spannweite geflogen werden kann. Im Bereich des Cockpits wird ein ASW-27-Rumpf verwendet. Auch der Rumpf-Flächen-Übergang wurde von diesem Flugzeugmuster abgeleitet, aber auf schnellen Vorflug optimiert. Der Leitwerksträger ist sehr schlank und kann aufgrund der geringen Flügelfläche etwas kürzer als bei vergleichbaren Flugzeugen ausfallen. Die errechnete beste Gleitzahl liegt bei über 70, bei 210 km/h soll immer noch eine Gleitzahl von etwa 50 erreicht werden. Die Formen für die Tragflächen stammen wie auch die der Nimeta von der Glasfaser-Flugzeug-Service GmbH Hansjörg Streifeneder.

Technische Daten

Vergleichbare Flugzeuge
 eta
 EB 28 edition/EB 29

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Segelflugzeug
Erstflug 2012

Concordia (Flugzeug)


Parque Nacional Gargantas del Río Negro  es un parque nacional en las colinas al suroeste de Mauricio. Fue creado el 15 de junio de 1994 y es administrado por el Servicio de Conservación y Parques Nacionales.

Descripción

El parque cubre una superficie de 67,54 kilómetros cuadrados. Incluye tierras altas de bosques húmedos, bosques de tierras bajas secas y matorrales pantanosos. Posee algunas instalaciones para los visitantes que incluyen dos centros de información, áreas de pícnic y 60 kilómetros de senderos. Hay cuatro estaciones de campo en el parque, que se utilizan para la investigación científica.

Imágenes

Véase también
Geografía de Mauricio
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos

Gargantas del Rio Negro
Áreas protegidas establecidas en 1994
Mauricio en 1994

Parque nacional Gargantas del Río Negro


ජොආන් කාල් ෆ්‍රෙඩ්රික් (ලතින් ගවුස්සින් "Carolus Fridericus Gauss) සංඛ්‍යාවාදය, සංඛ්‍යානය, විශ්ලේෂණය, අවකල්‍ය ජ්‍යාමිතිය , භූමිතික විද්‍යාව, ස්ථිති විද්‍යුතය, තාරකා විද්‍යාව සහ ප්‍රකාශ විද්‍යාව ආදී විවිධ ක්ෂේත්‍රවලට සැලකිය යුතු දායකත්වයක් දැක් වු ජර්මානු ජාතික ගණිතඥයෙකු හා විද්‍යාඥයෙකු විය. ඔහු ගණිතඥයින‍ගේ කුමරු (මෙය princeps mathematicorum හි සාමාන්‍ය පරිවර්තනය වන අතර ලතින් පසින් ප්‍රමුඛය යන්ට ද princes යන පදය යෙදේ) ලෙසත් ආදී කාලයට පසුව පහල වු ශ්‍රේෂ්ටතම ගණිතඥයා ලෙසත් ඇතැම් විට හැඳින්වේ. විද්‍යාවේ සහ ගණිතයේ බොහෝ ක්ෂේත්‍රවලට ගවුස් ගෙන් එල්ල වූ බලපෑම ඉතා විශාල වන අතර ලොව පහල වු වැඩිම බලපෑමක් එල්ල කළ ගණිතඥයන් අතරට ද ඔහු අයත් වේ.
ගෝස් කුඩා කළ පටන්ම අසාමාන්‍ය ලෙස බුද්ධිමත් විය. යන්තම් ඇවිදගත හැකි වයසට එලඹෙත්ම ඔහු පෙන්වූ වියත් බව පිළිබඳ කථා බොහෝ ඇත. ඔහු සිය පළමු වැදගත් ගණිතමය නව සොයා ගැනීම් සිදු කරන විට ගැටවර වියේ (13-19) පසුවිය. ඔහුගේ විශ්ෂිටතම ග්‍රන්ථය සේ සැලකෙන "Disquisitiones Arithmeticae," ලියා අවසන් කරන ලද්දේ 1798 වසරේදීය. එවිට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 21 ක් විය. කෙසේ නමුත් මෙම ග්‍රන්ථය පළ වූයේ 1801 වසරේ දීය. මෙම ග්‍රන්ථය සංඛ්‍යාවාදය විෂය පථයක් බව තහවුරු වීමට මූලික වශයෙන් හේතු වූ අතර වර්තමාන‍ය දක්වාම සංඛ්‍යාවාදය හැඩ ගැස්වීම සඳහා දායක වී තිබේ.

ගණිතය
චරිත කතා

කාල් ෆ්‍රෙඩ්රික් ගවුස්


An Pleurothallis prostrata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Pleurothallis prostrata in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis prostrata


Naoya Ishigami (født 2. marts 1985) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers, Cerezo Osaka, Shonan Bellmare, Oita Trinita, Tokyo Verdy, V-Varen Nagasaki og Giravanz Kitakyushu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoya Ishigami


OnMax DT Sri Lanka

ඔන්මැක්ස් ඩීටී (English: OnMax DT Sri Lanka) යනු ගුප්තකේතන මුදල් (cryptocurrencies) සඳහා වෙළඳ වේදිකාවක් ලබා දෙන බව කියන සමාගමකි. කෙසේ වෙතත් එය පිරමීඩ ජාවාරමක් බවට චෝදනා එල්ල වී තිබෙනවා.

ඔන්මැක්ස් ඩීටී 2022 දී සම්පත් සඳරුවන් සහ අතුල ඉන්දික විසින් ආරම්භ කරන ලදී. ඔවුන් පවසන්නේ ඔන්මැක්ස් ඩීටී යනු "ඩිජිටල් වත්කම් වෙළඳ වේදිකාවක්" වන අතර එමඟින් පරිශීලකයින්ට Bitcoin, Ethereum සහ Litecoin වැනි ගුප්තකේතන මුදල් වෙළඳාම් කිරීමට ඉඩ සලසයි.

ඔන්මැක්ස් ඩීටී හා සම්බන්ධ වීමට, පරිශීලකයන් පළමුව අවම වශයෙන් ශ්‍රී ලංකා රුපියල් 100,000 ($600 පමණ) ආයෝජනය කළ යුතුය. එවිට ඔවුන්ට නව සාමාජිකයින් යෝජනා ක්‍රමයට බඳවා ගැනීමෙන් මුදල් උපයා ගත හැකිය.

පරිශීලකයෙකු බඳවා ගන්නා පුද්ගලයින් වැඩි වන තරමට ඔවුන්ට උපයා ගත හැකි මුදල වැඩි වේ. මෙය සම්භාව්‍ය පිරමිඩ යෝජනා ක්‍රම ව්‍යුහය වන අතර, මුල් ආයෝජකයින් පසුකාලීන ආයෝජකයින් විසින් ගෙවන ලද ගාස්තු වලින් මුදල් උපයති.

ඔන්මැක්ස් ඩීටී හි ආයෝජනය කිරීමට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව මහජනතාවට අනතුරු අඟවා ඇති අතර එය "ඉක්මන් පොහොසත් වීමේ ක්‍රමයක්" ලෙස හඳුන්වයි. සමාගම සම්බන්ධයෙන් ද පොලිසිය විමර්ශනයක් ආරම්භ කර තිබේ.

අනතුරු ඇඟවීම් නොතකා ඔන්මැක්ස් ඩීටී ශ්‍රී ලංකාව තුළ දිගටම ක්‍රියාත්මක වේ. සමාගමට සමාජ මාධ්‍යවල විශාල අනුගාමිකයින් සිටින අතර, එහි ප්‍රවර්ධකයින් ගුප්තකේතන මුදල් සඳහා නවක පුද්ගලයින් ඉලක්ක කරන බව දන්නා කරුණකි.

ඔබ ඔන්මැක්ස් ඩීටී හි ආයෝජනය කිරීමට අදහස් කරන්නේ නම්, එහි ඇති අවදානම් පිළිබඳව දැනුවත් වීම වැදගත් වේ. පිරමීඩ යෝජනා ක්‍රම බොහෝ රටවල නීති විරෝධී වන අතර, ඔබේ ආයෝජන සියල්ල ඔබට අහිමි විය හැක.

ඔන්මැක්ස් ඩීටී පිරමිඩ යෝජනා ක්‍රමයක් බව පෙන්වන රතු කොඩි කිහිපයක් මෙන්න:

 සමාගම සුළු හෝ අවදානමක් නොමැතිව ඉහළ ප්‍රතිලාභ පොරොන්දු වේ.
 මුදල් ඉපයීම සඳහා නව සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමට සමාගම ඔබට අවශ්‍ය කරයි.
 සමාගම මුදල් උපයන ආකාරය හෙළි නොකරයි.
 සමාගමට ආයෝජකයින්ගෙන් පැමිණිලි ඉතිහාසයක් ඇත.

ඔබ කිසියම් cryptocurrency වෙළඳ වේදිකාවක ආයෝජනය කිරීමට අදහස් කරන්නේ නම්, පළමුව ඔබේ පර්යේෂණ කිරීම වැදගත් වේ. වෙනත් ආයෝජකයින්ගෙන් සමාලෝචන කියවීමට වග බලා ගන්න සහ සත්‍ය වීමට වඩා හොඳ යැයි පෙනෙන වේදිකා වළක්වා ගන්න.

ඔන්මැක්ස් ඩීටී


Telmatoblechnum, rod paprati iz porodice rebračevki (Blechnaceae) rasprostranjen po tropskoj Americi do Floride (jedna vrsta) i tropskoj Aziji i  Australiji (jedna vrsta)

Vrste
 Telmatoblechnum indicum (Burm.) Perrie, D.J.Ohlsen & Brownsey
 Telmatoblechnum serrulatum (Rich.) Perrie, D.J.Ohlsen & Brownsey

Sinonimi
 Blechnopsis Sect.Diafnia C.Presl

Izvori

Rebračevke

Telmatoblechnum


Carol Ann Jackson (apellido de soltera: Branning, previamente), es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretada por la actriz Lindsey Coulson del 16 de noviembre de 1993, hasta 1997, posteriormente regresó como invitada en 1999, más tarde el 8 de febrero del 2010 y su última aparición fue el 2 de octubre del 2015.

Antecedentes
Carol comenzó una relación con David Wicks cuando apenas tenía 14 años, Carol quedó embarazada de él, sin embargo debido a la interferencia de la madre de David, Pat Evans la pareja terminó y Carol nunca le dijo a David que estaba embarazada de Bianca Branning. Más tarde Carol tuvo tres hijos más Robbie con Gary Bolton, Sonia con Terry Cant y Billie con Alan Jackson. Carol terminó casándose con Alan y ella junto a sus hijos tomaron el apellido "Jackson".

Notas
 Entre sus historias más importantes están: haber quedado embarazada a los 14 años, haber comenzado una aventura con David Wicks, haberse enterado que su prometido Dan mantenía una aventura con su hija Bianca lo cual ocasionó que perdiera al bebé que esperaba con él, haber causado accidentalmente la muerte de su hijo Billie, haberse intentado suicidar con una sobredosis, haber comenzado una triángulo amoroso con Stanley el novio de Whitney y por haber golpeado a su nieto Liam Butcher.

Referencias

Enlaces externos
 EastEnders Official Website:: Character :: Carol Branning
 EastEnders > Characters > Who's Who > Carol Branning

Jackson, Carol

Carol Jackson


Rosa Bonheur (Bordeaux, 16. ožujka 1822. – Thomery, 25. svibnja 1899.) bila je francuska slikarica i kiparica.

Životopis
Rođena Marie-Rosalie Bonheur, iz umjetničke je obitelji. Njezin otac Raymond, njezina braća Auguste i Isidore te njena sestra Juliette također su bili poznati po slikarstvu ili kiparstvu. Prvi put je izlagala na Salonu u Parizu 1841., a 1848. nagrađena je prvorazrednom medaljom. Sljedeće godine izložila je sliku koja prikazuje oranje u Nivernaisu koju je naručila francuska vlada. Prvobitno je bila namijenjena muzeju u Lyonu, ali tamo nikad nije poslana, a sada se nalazi u zbirci Muzej d'Orsay.

Na Salonu 1853. izložila je djelo koje će postati njezina najpoznatija slika. Vrlo velika slika (244,5 x 506,7 cm), na njoj je istaknuto nekoliko konja u pokretu na sajmu u Parizu. Osim što je bila umjetnički cijenjena, slika je bila i financijski uspjeh za Bonheur, jer joj je 1855. Ernest Gambart za nju platio 40.000 franaka. Kasnije 1877. godine sliku će kupiti Cornelius Vanderbilt (1843. – 1899.), jedan od unuka Corneliusa Vanderbilta, i pokloniti je Metropolitanskom muzeju umjetnosti. U Nacionalnoj galeriji postoji manja verzija ove slike.

Zbog njene popularnosti čak su dvije njezine slike prikazane na velikoj umjetničkoj izložbi koja je održana u Manchesteru 1857. godine. Kao priznanje za njezina postignuća, 1865. je odlikovana Nacionalnim redom Legije časti, a 1894. promaknuta je u čin časnika.

Godine 1859. kupila je Château de By u općini Thomery i gdje će joj biti dom do kraja života. Umrla je 1899., pokopana je na groblju Père-Lachaise u koncesiji koja je pripadala obitelji njezine dugogodišnje suputnice Nathalie Micas. Jednu od ranih biografija njezina života napisala je američka umjetnica Anna Elizabeth Klumpke.

Izvori

Francuski slikari
Slikari realizma
Francuski kipari

Rosa Bonheur


Les coupes d'Europe d'escalade sont une série de compétitions organisées par la fédération internationale d'escalade depuis 2019.

Au cours de l'année, les grimpeurs Européens, en parallèle du circuit de Coupe du monde d'escalade, peuvent aussi participer à des étapes de coupe d'Europe, dans les disciplines de bloc, difficulté et vitesse. Ce sont des compétitions officielles organisées selon les règles dictées par la fédération internationale.

Coupes d'Europe de Bloc
La  coupe d'Europe de bloc de l'histoire de l'escalade s'est déroulée à Innsbruck en Autriche, du 2 au 4 mai 2019. Elle fut remportée chez les hommes par l'Autrichien Nicolaï Uznik, et chez les femmes par la française Luce Douady.En 2020, aucune étape n'aura lieu en raison de la pandémie du covid19.

En 2021, les coupes d'Europe font leur grand retour avec l'étape de Klagenfurt, en Autriche et de Cracovie, en Pologne.

En 2022, le programme prévisionnel pour les étapes de coupes d'Europe sont la coupe d'Europe à Prague, en République Tchèque, la coupe d'Europe de Brixen, en Italie, et la coupe d'Europe de Klagenfurt, en Autriche.

Coupes d'Europe de Difficulté
En 2020, les premières coupes d'Europe qui auraient dû avoir lieu à Belgrade, en Serbie et à Voronezh, en Russie furent annulés à cause de la pandémie de Covid-19.

La première coupe d'Europe de difficulté de l'histoire a donc eu lieu du 22 au 24 octobre 2021 à Laval, dans le département de la Mayenne, en France. Les vainqueurs de cette compétition furent chez les hommes le Belge Nicolas Collin et chez les femmes la Néerlandaise Lynn Van Der Meer.

En 2022, la fédération internationale d'escalade prévoit avait prévu une étape à Tioumen, en Russie, qui a été annulée à cause de  la situation de la guerre en Ukraine. Une étape à Arco, en Italie, et une étape à Zilina, en Slovaquie.

Coupe d'Europe de Vitesse
La première coupe d'Europe de vitesse de l'histoire de l'escalade s'est déroulée à Innsbruck, en même temps que la coupe d'Europe de bloc. Elle fut remportée par l'Ukrainien Danyil Boldyrev et l'italienne Anna Calenca.

En 2021, il y a eu 3 étapes de vitesses. La première à Innsbruck, la seconde à Gaflenz, deux villes autrichiennes. La dernière étape eu lieu à Laval, en France.

Le calendrier prévisionnel de 2022 prévoit 6 étapes. Arco, Innsbruck, Zilina, Mezzolombardo, Hamburg et Laval.

Coupes d'Europe Jeunes

Les Coupes d'Europe Jeunes sont une série d'étapes qui concerne les catégories d'âge inférieur à 19 ans. Les jeunes appartenant aux catégories U16, U18 et U20 peuvent participer. Il s'agit également de compétitions officielles où les règles de l'ifsc sont celles en rigueur.

Les Coupes d'Europe Jeunes ont lieu chaque année dans les trois disciplines. Bloc, vitesse et difficulté. A la fin de l'année, il est établi un classement général de toutes les étapes par chaque discipline. À partir de l'âge de 15 ans, en U18, les jeunes peuvent se surclasser et participer aux compétitions internationales en catégorie sénior, comme par exemple les coupes d'Europe adultes ou les coupes du monde.

Notes et références

Escalade

Coupe d'Europe d'escalade


Skallgång er en kortfilm instrueret af Susanna Lenken efter manuskript af Susanna Lenken.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Skallgång


La Magdalena penitente de la lamparilla,o Madeleine Terff, es un cuadro del pintor francés Georges de La Tour pintado alrededor de 1642-1644. Este óleo sobre lienzo presenta a la Magdalena penitente, como en varias pinturas del artista, pero en una pose más tranquila, delicada. Se conserva en el Museo del Louvre, en París.

El pintor representa a María observando una vela, impresionantemente realizada con texturas diferentes a medida que la llama asciende, una de las características del pintor que heredó de Caravaggio. Este detalle, junto a la calavera en las manos de la protagonista pudiera aludir a la observación del paso del tiempo. También se incluyen otros elementos propios de sus atributos iconográficos, como los libros sobre la mesa, reflejados a la perfección en el vaso, o el crucifijo.

En la cultura popular
Este cuadro aparece como parte de la decoración de la gruta secreta de Ariel en la película "La Sirenita", de Walt Disney.

Véase también
 Cultura de Francia
 Magdalena penitente (De la  Tour, Nueva York)

Referencias

Enlaces externos

Pinturas representando a María Magdalena
Cuadros de los años 1640
Pinturas del Museo del Louvre
Cuadros de Georges de La Tour
Cuadros del Barroco
Vanitas
Libros en el arte
Calaveras en el arte

Magdalena penitente de la lamparilla


Geir Sigurðsson (f. 1969) er íslenskur heimspekingur sem einkum hefur beint sjónum sínum að evrópskri meginlandsheimspeki og kínverskri heimspeki. Hann lauk BA gráðu í heimspeki og félagsfræði frá Háskóla Íslands árið 1994, MA gráðu í heimspeki frá National University of Ireland (University College Cork) árið 1997 og doktorsgráðu (PhD) í heimspeki frá University of Hawaii at Manoa árið 2004. Á námstíma sínum dvaldi hann einnig í skiptinámi við bæði Freie Universität og Technische Universität í Berlín (1993-1995), var styrkþegi í kínverskunámi (Sinologie) við Christian-Albrechts-Universität í Kiel (1997-1998) og sömuleiðis styrkþegi í kínversku- og heimspekinámi við Renmin háskóla í Beijing (2001-2003).

Geir var ráðinn til félagsvísinda- og lagadeildar Háskólans á Akureyri haustið 2005 og starfaði hann þar og í kennaradeild skólans til ársins 2007. Haustið 2007 var hann ráðin sem lektor við Hugvísindasvið (þá Heimspekideild) Háskóla Íslands og fengið það verkefni að setja á stofn námsleið kínverskra fræða sem hann hefur stýrt síðan. Hann kom einnig á fót Konfúsíusarstofnuninni Norðurljósum og var forstöðumaður hennar árin 2008-2012. Hann hefur verið prófessor í kínverskum fræðum við Háskóla Íslands síðan árið 2016.

Rannsóknir Geirs hverfast einkum um siðfræði, samfélagsheimspeki og heimspeki menntunar og nýtir hann sér þá jafnt vestrænar sem kínverskar nálganir. Hann hefur einkum einblínt á heimspeki konfúsíanismans en jafnframt á daoisma og kínversk herstjórnarfræði. Meginrit hans er bókin Confucian Propriety and Ritual Learning: A Philosophical Interpretation, sem kom út hjá State University of New York Press árið 2015 og fjallar öðru fremur um hið konfúsíaníska hugtak li 禮 sem mætti útleggja sem "siði" eða "helgiathafnir". Þar túlkar Geir hugtakið með hliðsjón af menntaheimspeki sem á fullt erindi við samtímann. Geir hefur einnig þýtt ritið Hernaðarlist Meistara Sun úr frummálinu (fornkínversku) og skrifað við það ítarlegar skýringar og inngang. Ritið kom út árið 2019 hjá Stofnun Vigdísar Finnbogadóttur og Háskólaútgáfunni. Hann hefur einnig birt á sjötta tug greina um ýmis heimspekileg efni, flest á ensku.

Tengill
Hvaða rannsóknir hefur Geir Sigurðsson stundað? - Vísindavefurinn

Íslenskir heimspekingar

Geir Sigurðsson


A forced confession is a confession obtained from a suspect or a prisoner by means of torture (including enhanced interrogation techniques) or other forms of duress. Depending on the level of coercion used, a forced confession is not valid in revealing the truth. The individuals being interrogated may agree to the story presented to them or even make up falsehoods themselves in order to satisfy the interrogator and discontinue their suffering.

For centuries the Latin phrase "Confessio est regina probationum" (in English: "Confession is the queen of evidence") justified the use of forced confession in the European legal system. When especially during the Middle Ages acquiring a confession was the most important thing during preparations before a trial, than the method used to get the confession seemed irrelevant, de facto sanctioning the use of torture to extract forced confession.

By the late 18th century, most scholars and lawyers thought of the forced confession not only as a relic of past times and morally wrong but also ineffective as the victim of torture may confess to anything just to ease their suffering.

Developments in the 20th century, notably the Universal Declaration of Human Rights, greatly reduced the legal acceptance of forced confessions. However, for most of legal history they have been accepted in most of the world, and are still accepted in some jurisdictions.

Modern-day usage

Bahrain

Mohamed Ramadan
Bahraini authorities refused for more than two years to investigate complaints regarding the torture of Mohamed Ramadan—a father-of-three on death row who was tortured into making a false confession.

In February 2014, Ramadan was arrested from Bahrain International Airport, where he worked as a police officer. He was accused of involvement in an attack on other police officers. There is no evidence tying him to the crime, according to Reprieve, who state that Ramadan is innocent and was arrested in retaliation for his attendance at pro-democracy demonstrations.

Following his arrest, Ramadan was tortured by police into signing a false confession. During his initial detention, police officers "told Mohammed outright that they knew he was innocent", but were punishing him as a traitor for attending pro-democracy demonstrations.

During his entire pre-trial detention, Ramadan was not allowed to meet with his lawyer. The day Ramadan's trial began was the first time he saw his lawyer's face. In that trial, he was convicted and sentenced to death almost solely on the basis of confessions extracted through prolonged torture.

2016 Reprieve report

In 2016, human rights organisation Reprieve published an investigative report which argued that seven Bahraini men facing the death penalty had been forced into confessing their crimes after being tortured during interrogations. The report also revealed that the Bahraini government was employing Northern Ireland Co-operation Overseas, a firm funded by the Foreign, Commonwealth and Development Office, to train its law enforcement personnel.

Sami Mushaima, Ali Al-Singace, Abbas Al-Samea (2017) executed
On 15 January 2017, Bahraini authorities executed three torture victims following authorization by King Hamad. Sami Mushaima (42), Ali Al-Singace (21) and Abbas Al-Samea (27) were executed by firing squad.

Bahrain security forces (a force that includes foreign national forces) arrested Sami Mushaima in March 2014 and held him incommunicado for at least 11 days. Security officials subjected Mushaima to beatings, electrocution, and sexual assault. His front teeth were severely damaged. Mushaima's family believes he was coerced into falsely confessing through the use of torture.

Sami Mushaima, Ali Al-Singace, and Abbas Al-Samea are all torture victims rendered stateless and condemned to death following unfair trials. Their executions have sparked widespread protests across the country.

Maya Foa, a director of the international human rights group Reprieve, said:

The European Union also condemned the sentences: "This case is a serious drawback given that Bahrain had suspended executions for ... (several) years, and concerns have been expressed about possible violations of the right to a fair process for the three convicted".

Brazil

Tainá Rape (2013)
Four men were arrested and confessed to raping and killing a girl named Tainá who was crossing in front of the theme park where they worked. Later the police found that the girl was not raped and that the four men were tortured. 13 policemen were arrested, and the police chief fled.

China

The People's Republic of China systematically employed forced televised confession against Chinese dissidents and workers of various human rights group in an attempt to discredit, smear and suppress dissident voices and activism. These scripted confessions, obtained with the person under duress and via torture, are broadcast on the state television. Notable victims includes Wang Yu, a female human rights lawyer, and Swedish citizen Peter Dahlin, an NGO worker and human rights activist. The owners of Causeway Bay BooksGui Minhai and Lam Wing-keewho were abducted by state security agents operating outside of Mainland China, also made such controversial confessions. Upon regaining his freedom, Lam detailed his abduction and detention, and recanted his confessions in Hong Kong to the media.

These televised confession and acts of contrition have been denounced as frauds by critics. Media organisations in China and in Hong Kong, including the South China Morning Post, which is owned by Alibaba, have been criticised for abetting the practice by circulating the "confessions" and in some cases even participating in them. Safeguard Defenders released a report in April 2018 in which 45 high-profile examples of the so-called confessions were broadcast between July 2013 and February 2018. More than half of the subjects were journalists, lawyers, and other individuals involved in promoting human rights in China. The confessions were mostly imposed on the subjects outside of the formal legal framework, in the absence of a trial, and without regard for the presumption of innocence under the Chinese law. Many of those forced to record confessions later explained in detail how the videos were carefully scripted and made under the watchful eyes of the agents of the security apparatus, demonstrating their powerlessness once they are within the opaque Chinese legal system.

Islamic Republic of Iran
According to at least two observers (Ervand Abrahamian, Nancy Updike), the government of the Islamic Republic of Iran has systematically used false confessions extracted by torture. They have been used on a much larger scale than in Stalin's Soviet Union because the confessions could be videotaped and broadcast for purposes of propaganda. During the 1980s, television "recantation" shows were common on Iranian state television.

Since eyewitness accounts were published documenting the use of torture in extracting confessions, the recantations and confessions have lost much (or some) of their propaganda impact. The practice of collecting confessions has continued, however, now used more to demoralize the opposition, gather information about them, and sow fear and distrust among the Iranian opposition as "recanters" accuse other opposition members. There were reportedly so many confessions coerced following the 2009 protest crackdown that "there's no way to film even a tiny percentage of them."

The public e'terafat in Iran are not simply confessions, but "political and ideological recantation(s)". They come in a variety of forms, "pretrial testimonials; in chest-beating letters; in mea culpa memoirs; press conferences, 'debates', and 'roundtable discussions, but most commonly in videotaped 'interviews' and 'conversations' aired on prime-time television." The standard form in the time of Ayatollah Khomeini began with an introduction hailing Imam Khomeini with all of his titles (Founder of the Islamic Republic, leader of the Islamic Revolution, etc.) The recanter "emphasised the interview was entirely voluntary and that the speaker had come forth willingly to warn others of the pitfalls awaiting them if they deviated from the Khatt-e Imam [line of the Imam] Then followed condemnation of the prisoner's organisation, beliefs, comrades. Ended with thanks to the wardens [for the opportunity to] see the light. It hoped that the sincere repentance and the Imam's compassion would pave the way for forgiveness, redemption, ... [however, if] the Imam chose not to forgive, that too would be understandable in light of the enormity of the crimes."

These recantations served as powerful propaganda not only for both the Iranian public at large but also for the recanter's former colleagues, for whom the denunciations were demoralising and confusing. From the moment they arrived in prison, through their interrogation prisoners were asked if they were willing to give an "interview". (mosahebah) "Some remained incarcerated even after serving their sentences simply because they declined the honour of being interviewed."

While the constitution of the Islamic Republic explicitly outlaws shekanjeh (torture) and the use of coerced confessions, other laws are employed to allow coercion. Up to 74 lashings can be administered for 'lying to the authorities', and a defendant may be found guilty of lying by a cleric in the process of interrogating the defendant. Thus "clerical interrogators can give indefinite series of 74 lashings until they obtain 'honest answers.

Techniques used to extract confessions included whipping, most often on the soles of the feet; deprivation of sleep; suspension from the ceiling and high walls; twisting of forearms until they broke; crushing of hands and fingers between metal presses; insertion of sharp instruments under the fingernails; cigarette burns; submersion under water; standing in one place for hours on end; mock executions; and physical threats against family members.

According to one defendant, "his interrogator kept on repeating throughout his torment 'This hadd punishment will continue until you give us a videotaped interview, "interview" being the term used for confession sessions.

In June 2020, FIDH and its member organization Justice for Iran (JFI), in a 57-page report titled "Orwellian State: The Islamic Republic of Iran's State Media as a Weapon of Mass Suppression", reported that between 2009 and 2019, Iranian state-owned media IRIB broadcast the forced confessions of about 355 individuals and defamatory content against at least 505 individuals. The report is the outcome of more than 1,500 hours of research and analysis of over 150 programs and 13 in-depth interviews with victims of forced confessions.

Khmer Rouge
In the 1970s, the Khmer Rouge used torture to force confessions and false implications from approximately 17,000 persons at the former Tuol Sleng high school. All but seven were either executed or died due to the mistreatment. The leaders of the interrogation and torture system of the Khmer Rouge were Mam Nai and Tang Sin Hean.

Soviet Union
In the Soviet Union, a series of show trials, known as the Moscow Show Trials, were orchestrated by Joseph Stalin during the Great Purge of the late 1930s. More than 40 high-level political prisoners were sentenced either to the firing squad or to labour camps. The trials are today universally acknowledged to have used forced confessions, obtained through torture and threats against the defendants' families, to eliminate any potential political challengers to Stalin's authority.

Spain

The Crime of Cuenca (1910)

Due to police torture, two men confessed to the murder of another man who had disappeared. Based solely on their confession, as no body had been recovered, they were convicted and sentenced to long jail terms. Years later the supposed victim reappeared in the small village, and it was proven that he had left voluntarily years before.

United Kingdom

Birmingham Six (1974)

The Birmingham Six were six men from Northern Ireland accused of carrying out the Birmingham pub bombings in 1974. After their arrest, four of the six confessed to the crime. These confessions were later claimed to be the result of intimidation and torture by police, including the use of dogs and mock executions. In 1991, after 17 years in prison, an appeal to their convictions was allowed. The evidence at hearing showed widespread police fabrication, suppression of evidence, and extreme irregularities in the relevant forensic evidence. All six individuals were released and awarded compensation of up to £1.2 million. As a result of this and other miscarriages of justice, a Royal Commission on Criminal Justice was established in March 1991 to create reforms and provide oversight to the process.

Guildford Four (1974)

As a result of the Guildford pub bombings carried out by Irish republican paramilitaries in 1974, four Irish individuals were charged and convicted of murder and terrorist activities. All had confessed to the crimes while in police custody but later retracted their statements. In their trial, they would claim that they had made false confessions, resulting from intimidation and torture by police. Seven relatives of one of the original four defendants were also convicted of terrorist activities in 1976. All of the individuals involved had their convictions quashed, by two rulings in 1989 and 1991, after having served up to 16 years in prison. These appeals investigations revealed large-scale deception and illegal activities undertaken by both the Metropolitan Police and the Crown Prosecution Service. In 2005 the Prime Minister of the United Kingdom, Tony Blair, issued a public apology for the imprisonment of these persons, describing it as an 'injustice' and stating that "they deserve to be completely and publicly exonerated".

United States

Since 2001, as part of its War on Terror the United States using the CIA operates a network of off shore prisons, called black sites, probably the most well-known of which is Guantánamo Bay detention camp. State officials have admitted to the press and in court to be using various torture techniques (authorised by the District attorney) to interrogate suspects of terrorism, sometimes after forced disappearance or extraordinary rendition by the United States.

When these systematic acts were made public by the international media, the European Union, United Nations, the international press and various human rights movements condemned their practice. The US Supreme Court did not discontinue their usage and repeatedly ruled against hearing from those that underwent forced confessions, even after they were found innocent, claiming that a trial would constitute a breach of national security.

A famous case is that of Khalid El-Masri. He appealed several times aided by different international human rights movements and lawyers, yet the US Supreme Court retained its usage of forced confession techniques, and denied a hearing of the evidence.

Brown v. Mississippi (1936)

The United States Supreme Court ruling in Brown v. Mississippi (1936) established conclusively that confessions extracted through the use of physical brutality violate the Due Process Clause. In this case, defendants Arthur Ellington, Ed Brown and Henry Shields (three black tenant farmers) had been convicted and sentenced to death in Mississippi for the murder of Raymond Stewart (a white planter) on 30 March 1934. The convictions had been based solely on confessions obtained through violence:

The Supreme Court concluded: "It would be difficult to conceive of methods more revolting to the sense of justice than those taken to procure the confessions of these petitioners, and the use of the confessions thus obtained as the basis for conviction and sentence was a clear denial of due process ... In the instant case, the trial court was fully advised by the undisputed evidence of the way in which the confessions had been procured ... The court thus denied a federal right fully established and specially set up and claimed, and the judgment must be reversed."

See also
 Castellania
 False confession
 Perjury
 Right to silence
 Struggle session (Maoist China)
 Forced Confessions
 Interrogational torture

References

External links
 The radio drama "Forced Confession", from Destination Freedom, depicts an American case

Torture
Ethically disputed judicial practices
Confession (law)

Forced confession


أسامة عباس (22 سبتمبر 1939 -)، ممثل مصري. حاصل على شهادة الليسانس في الحقوق من جامعة القاهرة دفعة العام 1961، كانت بدايته بالتمثيل في عام 1964 استطاع أن يمزج بين الأدوار الكوميدية والتراجيدية، وأن يتسع لنفسه مساحة واسعة بين الشخصيات على الشاشة.

من أعماله
 خيوط العنكبوت:1985
 خيانة في دور (سالم سلمان)
 أوقات خادعة في دور (سامي أحمد)
 الكرنك
الأنصار
الطاووس
خالتي فرنسا
بوابة الحلواني
 رأفت الهجان
الناس في كفر عسكر
 مسلسل سابع جار
 يا عزيزي كلنا لصوص
 هاللو أمريكا
 ليلة القبض على بكيزة وزغلول
 محمود المصري
 سنة أولى نصب
 يتربى في عزو
 حدائق الشيطان
 الواد محروس بتاع الوزير
 الدالي
 في ايد أمينة
 عبودة ماركة مسجلة
 ملك روحي
 سيقان في الوحل
 في الصيف لازم نحب
 للثروة حسابات أخرى
 رحيل مع الشمس
 أوبرا عايدة
 من يجنن من
 احترس من الخط
 عوالم خفية

من التمثيليات التلفزيونية
 الطفلة و العجوز - بدور مصطفى.
 أبو قلب دهب - بدور بهاء.
رأفت الهجان

المراجع

خريجو جامعة القاهرة
ممثلون مصريون
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939

أسامة عباس


Der Pfarrhof Hakenstedt ist ein denkmalgeschützter Pfarrhof in Hakenstedt in Sachsen-Anhalt.

Lage
Die Anlage befindet sich an der Adresse Witwengang 11 direkt gegenüber der südlich gelegenen evangelischen Sankt-Marien-Kirche.

Architektur und Geschichte
Das mit der Traufseite zur Straße stehende zweigeschossige Wohngebäude entstand im 17. Jahrhundert in Fachwerkbauweise. Im 18. Jahrhundert wurde es aufgestockt, leichte Veränderungen bei Fenstern und Türen erfolgten im 19. Jahrhundert. Das Fachwerk ist einfach, an den Gebäudeecken kommt die Form des Halben Manns vor. Stockschwelle und Traufgesims weisen Profilierungen auf. Bedeckt ist das Haus mit einem Krüppelwalmdach.

Zum Hof gehört auch ein Stall- und Scheunengebäude aus dem 18./19. Jahrhundert. Die Gebäude sind von einem großen Garten umgeben, auf das Grundstück führt eine historische Toranlage.

Die Gesamtanlage wird als im Zusammenhang mit der Kirche von hohem kunst- und kulturgeschichtlichem Rang, das Wohnhaus als architektonisch qualitätvoll beschrieben.

Literatur
Mathias Köhler, Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt, Band 10.1, Ohrekreis (I) - Altkreis Haldensleben, Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie Sachsen-Anhalt, Michael Imhof Verlag Petersberg 2005, ISBN 3-86568-011-9, Seite 105

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Erxleben (Landkreis Börde)
Hakenstedt
Erbaut im 17. Jahrhundert
Bauwerk in Erxleben (Landkreis Börde)
Wohngebäude im Landkreis Börde
Christentum in Erxleben (Landkreis Börde)

Pfarrhof (Hakenstedt)


Lucian Blaga (; 9 May 1895 – 6 May 1961) was a Romanian philosopher, poet, playwright, poetry translator and novelist. He was a commanding personality of the Romanian culture of the interbellum period.

Biography

Blaga was born on 9 May 1895 in Lámkerék (now Lancrăm), near Gyulafehérvár (now Alba Iulia), Kingdom of Hungary, Austria-Hungary, his father being an Orthodox priest. He later described his early childhood, in the autobiographical The Chronicle and the Song of Ages, as "under the sign of the incredible absence of the word".

His elementary education was in Hungarian at Szászsebes (now Sebeș) (1902–1906), after which he attended the "Andrei Șaguna" Highschool in Brassó (now Brașov) (1906–1914), under the supervision of a relative, Iosif Blaga (Lucian's father had died when the former was 13), who was the author of the first Romanian treatise on the theory of drama. At the outbreak of the First World War, he began theological studies at Nagyszeben (now Sibiu), where he graduated in 1917. He published his first philosophy article on the Bergson theory of subjective time. From 1917 to 1920, he attended courses at the University of Vienna, where he studied philosophy and obtained his PhD.

Upon returning to Transylvania, now a part of Romania, he contributed to the Romanian press, being the editor of the magazines Culture in Cluj and The Banat in Lugoj.

In 1926, he became involved in Romanian diplomacy, occupying successive posts at Romania's legations in Warsaw, Prague, Lisbon, Bern and Vienna. His political protector was the famous poet Octavian Goga, who was briefly a prime minister; Blaga was a relative of his wife. He was elected a titular member of the Romanian Academy in 1936. His acceptance speech was entitled Elogiul satului românesc (In Praise of the Romanian Village).

In 1939, he became a professor of cultural philosophy at the University of Cluj, temporarily located in Sibiu in the years following the Second Vienna Award. During his stay in Sibiu, he edited, beginning in 1943, the annual magazine Saeculum.

He was dismissed from his university professor chair in 1948 because he refused to express his support to the new Communist regime and he worked as a librarian for the Cluj branch of the History Institute of the Romanian Academy. He was forbidden to publish new books, and until 1960 he was allowed to publish only translations. He completed the translation of Faust, the masterpiece of Goethe, one of the German writers that influenced him most.

In 1956, he was nominated for the Nobel Prize for Literature on the proposal of Bazil Munteanu of France and Rosa del Conte of Italy, but it seems the idea was originally that of  Mircea Eliade.  Still, the Romanian Communist government sent two emissaries to Sweden to protest against the nomination, because Blaga was considered an idealist philosopher, and his poems were forbidden until 1962.

He was diagnosed with cancer and died on 6 May 1961. He was buried on his birthday, 9 May, in the countryside village cemetery of Lancrăm, Romania.

He was married to Cornelia (née Brediceanu). They had a daughter, Dorli, her name being derived from , a noun that can be translated, roughly, as "longing".

The University of Sibiu bears his name today.

Literature

Poetry
Mirabila samanta:
 1919 – Poems of Light (Poemele luminii)
 1921 – The Prophet's Footsteps (Pașii profetului)
 1924 – In the Great Passage (În marea trecere)
 1929 – In Praise of Sleep (Laudă somnului)
 1933 – At the Watershed (La cumpăna apelor)
 1938 – At the Courtyard of Yearning (La curțile dorului)
 1942 - Iron age (Varsta de fier)
 1943 – Unsuspected Steps (Nebănuitele trepte)
 1982 – 3 Posthumous Poems

Drama

 1921 – Zalmoxis, a Pagan Mystery
 1923 – Whirling Waters
 1925 – Daria, The Deed, Resurrection
 1927 – Manole the Craftsman (Mesterul Manole)
 1930 – The Children's Crusade
 1934 – Avram Iancu
 1944 – Noah's Ark
 1964 – Anton Pann – published posthumously.

Philosophy

His philosophical work is grouped in four trilogies:
 Filosofia cunoașterii (gnoseology) (1943)
 Filosofia culturii (culture) (1944)
 Filosofia valorilor (values) (1946)
 Filosofia cosmologică (cosmology) (1983 posthumously)

The fourth work, Cosmologica, was completed but not published at the time because of communist regime censorship. Before death, Blaga left an editorial testament on how his works are to be published posthumously

The novel Charon's Ferry is intended to be a companion to the philosophical trilogies. In it Blaga addresses some of the more problematic philosophical issues such as those pertaining to political, (para)psychological or occult phenomena, under the name of a fictive philosopher (Leonte Pătrașcu).

Philosophical works
 1924 - "The Philosophy of Style"
 1925 - "The Original Phenomenon" and "The Facets of a Century"
 1931 - "The Dogmatic Aeon"
 1933 - "Luciferian Knowledge"
 1934 - "Transcendental Censorship"
 1936 – "Horizon and Style" and "The Mioritic Space"
 1937 – "The Genesis of Metaphor and the Meaning of Culture"
 1939 – "Art and Value"
 1940 – "The Divine Differentials"
 1942 – "Religion and Spirit" and "Science and Creation"
 1943 – The Trilogy of Knowledge (The Dogmatic Aeon, Luciferian Knowledge, Transcendent Censorship; in 1983, On Philosophical Cognition and Experiment and the Mathematical Spirit was added posthumously according to his will)
 1944 – The Trilogy of Culture (Horizon and Style, The Mioritic Space, The Genesis of Metaphor and the Meaning of Culture)
 1946 – The Trilogy of Values (Science and Creation, Magical Thinking and Religion, Art and Value)
 1959 – Historical Existence
 1966 – Romanian Thought in Transylvania in the 18th Century
 1968 – Horizons and Stages
 1969 – Experiment and the Mathematical Spirit
 1972 – Sources (essays, lectures, articles)
 1974 – On Philosophical Cognition
 1977 – Philosophical Essays
 1983 – The Cosmological Trilogy (The Divine Differentials, Anthropological Aspects, Historical Existence)

Other works

1919 – Stones for My Temple, aphorisms
1945 – Discoblus, aphorisms
1965 – The Chronicle and Song of Ages, memoirs
1977 – The Élan of the Island, aphorisms
1990 – Charon's Ferry, novel

Presence in English language anthologies

Born in Utopia - An anthology of Modern and Contemporary Romanian Poetry - Carmen Firan and Paul Doru Mugur (editors) with Edward Foster - Talisman House Publishers - 2006 -
Testament – Anthology of Modern Romanian Verse / Testament - Antologie de Poezie Română Modernă – Bilingual Edition English & Romanian – Daniel Ioniță (editor and translator) with Eva Foster, Daniel Reynaud and Rochelle Bews – Minerva Publishing 2012 and 2015 (second edition) -
Testament - Anthology of Romanian Verse - American Edition - monolingual English language edition - Daniel Ioniță (editor and principal translator) with Eva Foster, Daniel Reynaud and Rochelle Bews - Australian-Romanian Academy for Culture - 2017 -
Testament - 400 Years of Romanian Poetry - 400 de ani de poezie românească - bilingual edition - Daniel Ioniță (editor and principal translator) with Daniel Reynaud, Adriana Paul & Eva Foster - Editura Minerva, 2019 - \
Romanian Poetry from its Origins to the Present - bilingual edition English/Romanian - Daniel Ioniță (editor and principal translator) with Daniel Reynaud, Adriana Paul and Eva Foster - Australian-Romanian Academy Publishing - 2020 -  ; LCCN - 2020907831

References

Bibliography
 Gridan, Simona. "Aforismele lui Lucian Blaga - Relaţia cu proverbele româneşti". The Central and Eastern European Online Library, no volume given, no. 2 (2019), pp. 44–48.
 Todoran, Eugen (1985), Lucian Blaga, mitul dramatic, Timișoara: Facla.
 Mihăilescu, Dan C. (1984), Dramaturgia lui Lucian Blaga, Cluj: Editura Dacia.
 Pop, Ion (1981), Lucian Blaga – universul liric, Bucharest: Cartea Românească.
 Gană, George (1976), Opera literară a lui Lucian Blaga, Bucharest: Editura Minerva.
  .
 Bălu, Ion (1986), Lucian Blaga, Bucharest: Editura Albatros.
 Micu, Dumitru (1967), Lirica lui Blaga, Bucharest: Editura pentru literatură.
 Iţu, Mircia (2007), Marele Anonim şi cenzura transcendentă la Blaga. Brahman şi māyā la Śaṅkara, in Caiete critice 6–7 (236–237), Bucharest, pages 75–83 .
 Todoran, Eugen (1981–1983), Lucian Blaga, mitul poetic, vol. I-II, Timișoara: Facla.
 Micu, Dumitru (1970), Estetica lui Lucian Blaga, Bucharest: Editura Științifică.
  Maciu, Andreea. MAN - OPENER OF MYSTERIES IN LUCIAN BLAGA'S POETRY. Globalization and Intercultural Dialogue: Multidisciplinary Perspectives, Section: Literature, pp. 237–242. (Abstract in English)

External links

Lucian Blaga – Poezii
Lucian Blaga, Philosopher and Poet
Lucian Blaga (1895–1961)
Internet Encyclopedia of Philosophy: Blaga, Lucian (1895–1961)

1895 births
1961 deaths
Academic staff of Babeș-Bolyai University
Gândirea
People from Sebeș
Romanian Austro-Hungarians
Romanian male poets
Romanian translators
University of Vienna alumni
Aphorists
Deaths from cancer in Romania
Male dramatists and playwrights
20th-century Romanian poets
20th-century Romanian dramatists and playwrights
20th-century translators
Titular members of the Romanian Academy
20th-century Romanian male writers
Translators of Johann Wolfgang von Goethe
20th-century Romanian philosophers

Lucian Blaga


An Habenaria montevidensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Spreng.. An Habenaria montevidensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Habenaria

Habenaria montevidensis


Octomeles, monotipski biljni rod, dio porodice Tetramelaceae. Jedina je vrsta O. sumatrana, veliko brzorastuće stablo rašireno po tropskoj Aziji i zapadnom Pacifiku, od otoka Sumatra, pa preko Bornea, Moluka i Nove Gvineje do Solomonovog otočja.

Može narastpo preko 60 metara visine, a po neprovjerenim izvještajima i preko 80 metara

Često raste uz rijeke, na visinama do 1 000 metara. Koristi se i u prehrambene i medicinske svrhe. Njegovi mladi listovi kuhaju se i jedu kao povrće, a od njih se radi i ekstrakt za liječenje trbuhobolje.

Stabla ove vrste koriste se i za stabilizaciju tla.

Sinonimi
 Octomeles moluccana Warb.

Izvori

Tetramelaceae

Octomeles


William Fitz Osbert (Londres, data desconhecida - Tyburn, 6 de abril de 1196), também chamado de "Longbeard" ("barba longa" em inglês) ou William "cum barba" ("com barba" em latim) por causa da sua barba marcante, foi um líder de uma revolta que ocorreu em 1196, em Londres. Foi descrito pelos cronistas como "versado em direito".

Vida anterior
Nasceu em uma família rica de funcionários públicos. Por volta de 1185, herdou as terras de seu pai, algumas das quais ele alugou para seu irmão mais velho. Com a renda do aluguel financiou uma peregrinação à Terra Santa. Tendo sido um dos principais organizadores do grupo de londrinos que participou da Terceira Cruzada, tendo, em 1190, ajudado a combater os mouros em território que atualmente pertence a Portugal.

Antecedentes da Revolta

No final do século XII, os dirigentes do município de Londres tinha autonomia para decidir como distribuir a carga tributária, desde que a soma exigida pelo Rei fosse reunida no final.

Desse modo, a cidade foi dividida em dois distritos fiscais, cada um com um Conselho Administrativo, que organizava reuniões nas quais era anunciado o valor dos pagamentos exigidos e os presentes buscavam entrar em acordo para saber quanto seria cobrado de cada setor da população e começavam a organizar a arrecadação.

Tanto o processo de deliberação quanto a eventual cobrança da taxa era uma atividade comunitária que exigia que um trabalho conjunto. A cada novo imposto, a forma como a contribuição dos cidadãos seria exigida tinha que ser decidida novamente em tais reuniões.

Desse modo, a tributação provocou conflitos entre vizinhos e exacerbou as tensões existentes, especialmente entre as camadas pobres e ricas da população.

Nas classes mais pobres, o ressentimento em relação aos impostos exigidos estava latente há muito tempo. Eles foram considerados injustamente distribuídos e se sentiram em desvantagem em comparação com a elite burguesa.

O problema se agrava quando ocorriam aumentos de impostos. Em fevereiro de 1188, o Rei Henrique II da Inglaterra passou a exigir um dízimo sobre aluguel que seria utilizado para financiar uma cruzada para recapturar Jerusalém, que, cinco meses antes, havia caído nas mãos das tropas lideradas por Saladino.

Maior parte dos ingleses reprovou essa cobrança que passou a ser apelidada pejorativamente como: o "Dízimo de Saladino " também foi usado no vernáculo.

O filho de Henrique, o Rei Ricardo I da Inglaterra, também conhecido como: Ricardo Coração de Leão sobrecarregou a população com mais tributos, pois precisava de fundos para participar da Terceira Cruzada.

Em 1193, passou a ser exigida uma contribuições dos ingleses para pagar pelo resgate de foram chamados a contribuir para o resgate do Rei Ricardo I, que havia sido aprisionado, no Castelo de Trifels, pelo Rei Henrique VI do Sacro Império Romano-Germânico.

Essa contribuição foi, provavelmente, exigida em duas altas parcelas.

Em abril 1194, teve início a cobrança de um imposto sobre a propriedade de terras aráveis.

A Revolta

No início de 1196, Osbert tornou-se o porta-voz de um grupo de cidadãos das classes mais pobres que estavam descontentes com as crescentes exigências tributárias.

Em seus discursos, Osbert criticava a distribuição desequilibrada da carga tributária, a forma como o governo de Londres era organizado. Os cronistas descreveram Osbert como um homem "moderadamente educado, mas extraordinariamente eloquente". Em poucas semanas, ele conseguiu reunir cada vez mais pessoas, com o tempo, manifestações em apoio às suas ideias nas ruas de Londres tornaram-se cada vez mais frequentes, inclusive com discursos emocionantes e incendiários na Catedral de São Paulo, ele conseguiu mobilizar as massas e também convencer numerosos membros da classe média de suas ideias. Posteriormente, seus adeptos passaram a fazer juramentos de fidelidade e logo tinha cerca de 52.000 seguidores.

Começaram a surgir tumultos cada vez mais violentos de modo que os manifestantes saquearam armas de depósitos por toda a cidade. Depois disso, começaram a saquear as casas das pessoas mais ricas, ergueram barricadas e destruíram, entre outras coisas, a nave da Catedral de São Paulo.

No entanto, Osbert não estava interessado em derrubar a monarquia. Prova disso é que ele fez uma viagem até a Normandia para se encontrar com o Rei Ricardo I.

Com o agravamento da situação, os cidadãos mais ricos recorreram a Hubert Walter, Arcebispo da Cantuária e o responsável pela garantia da lei e da ordem no reino durante a ausência do rei.

Inicialmente, Hubert procurou quebrar o apoio que alguns mercadores davam a Osbert, para isso emitiu ordens para prender comerciantes londrinos que também serviam mercados fora da cidade. Em decorrência dessas ordens, alguns comerciantes foram presos em Stamford Hill.

No entanto, a iniciativa não surtiu o efeito desejado, razão pela qual Hubert decidiu adotar métodos mais severos.

Por outro lado, Osbert não se sentiu intimidado e continuou a organizar reuniões e manifestações e passou se apresentava como um líder mais exaltado.

No início de abril, Hubert decidiu usar a força para acabar com a agitação, desse modo, enviou dois agentes para prender Osbert, no entanto os apoiadores de Osbert conseguiram impedir que a prisão se consumasse. O clima ficou tenso, e uma batalha de rua se seguiu quando mais homens armados, auxiliados por pessoas mais ricas marcharam para prender Osbert.

Os seguidores de Osbert montaram barricadas na torre da Igreja de Saint Mary-le-Bow. O grupo tinha armas e comida suficientes para resistir por vários dias. Mas os atacantes incendiaram o prédio e isso forçou os seguidores de Osbert a fugir da torre da Igreja, razão pela qual foram imediatamente dominados.

Nesse conflito, Osbert foi atacado com uma faca e ferido no abdômen. Ao mesmo tempo, mais e mais soldados tomavam posições na cidade para impedir que os cidadãos protestassem novamente.

Osbert foi preso na Torre de Londres e submetido a um interrogatório embaraçoso. Depois de alguns dias ele foi rapidamente condenado, arrastado pela cidade atrás de um cavalo e finalmente enforcado acorrentado no local de execução na aldeia de Tyburn junto com nove manifestantes considerados mais leais.

Osbert foi provavelmente o primeiro condenado a morrer neste local de execução oficial da cidade de Londres, que foi usado até 1783.

Legado

Aos olhos de muitos de seus seguidores, Osbert morreu como mártir, razão pela qual foi reverenciado postumamente de modo semelhante aos santos, tanto que seus seguidores guardavam relíquias ligadas ao seu martírio, como por exemplo a corda utilizada em sua execução. Por essa razão, as autoridades começaram a punir qualquer forma de culto à memória de Osbert.

Em 1259, Matthew Paris, na obra: "Matthaei Parisiensis, Chronica Majora" o descreveu, não mais como um criminoso, mas como um herói.

Sua memória inspirou muitos dos integrantes das camadas mais pobres e médias da população urbana de Londres a não mais se curvar às autoridades sem questionar suas decisões.

Fontes

Fitz Osbert, William. In: Encyclopædia Britannica.
G. A. Williams: "Medieval London – From Commune to Capital". The Athlone Press, Londres 1963.
G. W. S. Barrow: "The Bearded Revolutionary". In: History Today, Jahrgang 19, 1969, S. 679–687.
S. Reynolds: "The Rulers of London in the Twelfth Century". In: History. The Journal of the Historical Society., Jahrgang 57, 1972, S. 350.
C. N. L. Brooke, G. Keir: "London 800–1216: The Shaping of a City". Secker & Warburg, London 1975.
John McEwan: "William Fitz Osbert and the Crisis of 1196 in London". In: M. W. Labarg, B. Rowland, D. J. Wurtele: Florilegium. Vol 21, Canadian Society of Medievalists, 2004, S. 18.

Rebeldes
Reino Unido na Idade Média

William Fitz Osbert


හස්තීන් ලවා මරණ දඞුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම යනු,   දකුණු සහ  අග්නිදිග ආසියාවේ සහ, විශේෂයෙන්  ඉන්දියාවෙහි මරණීය දණ්ඩනය  පැමිණවීමෙහි ප්‍රචලිත ක්‍රමයක් විය. ප්‍රසිද්ධයේ සිදු කෙරුණු මරණ දඞුවම් පැමිණවීම් වලදී  පයින් තෙරපා දැමීම, අවයව ගලවා දැමීම හෝ, වධ හිංසා පැමිණවීම සඳහා   ආසියානු ඇතුන් භාවිතා කෙරිණි.  පුහුණු කරන ලද්දාවූ සහ මෙම සතුන් හට, ද‍ඞුවමට ගොදුරු වූවන් සැණෙන් මරා දැමීමට හෝ දිගු කාලයක් තුල වධ හිංසා පැමිණවීමට හෝ සමත් කම් ඇත්තාවූ වූහ.  මෙම කාර්යය සඳහා රාජකීයයන් විසින් යොදවනු ලැබූ මෙම හස්තීන්, පාලකයාගේ අපරිම බලය සහ වල් සතුන් පවා හැසිරවීමෙහි ඔහු සතු හැකියාව පිළිබිඹු කිරීමට භාවිතා කෙරිණි.

හස්තීන් ලවා සිරකරුවන් මරණයට පත්කිරීමේ දර්ශන දැක භීතියට පත් යුරෝපීය සංචාරකයන් ඒ පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ අතර, ඒ පිළිබඳ විස්තර සමකාලීන ජර්නල සහ ආසියානු දිවිය පිළිබඳ විස්තරයන්හී ප්‍රකාශයට පත්කොට තිබුණි. 18 වන සහ 19 වන සියවස්හිදී මෙම ප්‍රදේශයෙහි ජනවාස පිහිටවූ යුරෝපියානු අධිරාජ්‍යයන් විසින් මෙම ව්‍යවහාරය අත්‍යන්තයේදී නවතා දමන ලදි. ප්‍රාථමික වශයෙන් ආසියාවට සීමා වී තිබුණු මෙය, රෝමය සහ  කාර්තේජය වැනි බටහිර බලවතුන් විසින්ද සමහරවිට භාවිතා කර ඇත්තේ කැරලිකාර සොල්දාදුවන් අරභයා ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම සඳහාය.

සංස්කෘතික ස්වරූපය
හස්තීන් සතුවූ බුද්ධිය, හීලෑ කළ හැකි බව සහ, බහුනිපුණත්වය නිසා,   රෝමන්වරුන් විසින් වධය පමුණුවන්නන් ලෙසින් භාවිතා කළ සිංහයන් සහ  වළසුන් වැනි වනසතුන්ට වඩා මහත් වාසියක් අත්පත් කරදී තිබුණි. අශ්වයන්ට වඩා හික්මවිය හැකි බවක් හස්තීන් වෙත දක්නට ලැබිණි: සටනකදී පහර දීමට අශ්වයෙකු පුහුණු කළ හැකි වුවද, සතුරු සොල්දාදුවෙකු පයින් තෙරපා දැමීමට ඌ යුහුසුළු නොවන අතර, ඒ වෙනුවට එවැන්නතු මතින් පැන අනෙක් පසට යෑමට ලොල් බවක් දක්වනු ඇත. හස්තීන් විසින් ඔවුන්ගේ සතුරන් පාගා දමන අතර, එබැවින්ම  හැනිබල් වැනි සේනාධිපතීන් විසින් ප්‍රචලිත ලෙසින් යුද්ධ හස්තීන් භාවිතා කළ බව පෙනෙයි. විවිධ ක්‍රම අනුගමනය කරමින් සිරකරුවන් මරණයට පත් කරන අයුරු හස්තීන්ට පුහුණු කළ හැකි අතර,  වධ හිංසා පමුණුවමින් දඞයමට ගොදුරු වූ තැනැත්තේ හට මරණය සෙමින් ලඟා කර දීමට හෝ වැරදිකරුවූ තැනැත්තේගේ හිස පොඩි කරලීමෙන් ඔහු වෙත ඉක්මන් මරණයක් පැමිණවීමට හෝ ඌ පුහුණු කළ හැක.

ඓතිහාසිකව, දක්කන්නෙකු හෝ  ඇත්ගොව්වෙකුගේ නිත්‍ය හැසිරවීමට හස්තීන් නතුවී සිටි අතර, අවසන් මොහොතේ දඞුවම අතිහිටුවීමක් මගින් ඔහුගේ අනුකම්පාසහගත ගතිගුණ ප්‍රදක්ෂිණා කිරීමට පාලකයාට මේ නිසා හැකියාව ලැබෙයි. මෙසේ අභයදානය සිදුකළ අවස්ථා කිහිපයක් බොහෝ ආසියානු රාජධානි වෙතින් වාර්තා වෙයි. ඔවුන්ගේ හස්තීන් භාවිතයෙන් චූදිත පුද්ගලයා   "මහත් තුවාල සිදු නොවන පරිදී පොළොව මත සෙමින් පෙරැළීමට " උන් පුහුණු කිරීම සියමයේ රජවරුන් විසින් සිදු කර ඇත. මහා අක්බාර් මෝගල් අධිරාජයා විසින්  " 'කැරලිකරුවන්' මට්ටුකිරීමට මෙම ක්‍රමය අනුගමනය කළ බවත්,  අවසානයේදී බොහෝදුරට හික්මවුනු සිරකරුවන් වෙත ජීවිත දානය ලබා දුන් බවද " කියැවේ. එක් අවස්ථාවකදී, අක්බාර් විසින් එක් මිනිසෙකු හස්තීන් වෙත දමා පස් දිනක් විඳවූ පසුව අභය දානය දුන් බවට වාර්තා වෙයි. දුර්වේදනය මගින් විනිශ්චය වැන්නක් සඳහා හස්තීන් සමහරවිටෙක භාවිතා කර ඇති අතර මෙහිදී මරණයට තීන්දුවූ සිරකරුට නිදහස ලෑබී ඇත්තේ හස්තියාගෙන් දිවි ගලවා ගැනීමට ඔහු සමත් වුවහොත්ය.

මෙම ආකාරයට හස්තීන් භාවිතා කිරීම, මරණය හෝ ජීවිත දානය නියම කිරීමට තිබූ සාමාන්‍ය රාජකීය බලය ඉක්මවා ගිය එකක් විය. රාජකීය බල පරාක්‍රමයෙහි සංකේතයක් ලෙසින් බොහෝ කලෙක සිට හස්තීන් භාවිතා කර තිබුණි (ඇළි ඇතුන් ගරුත්වයෙන් සැලකෙන, තායිලන්තය වැනි, සමහරක් ස්ථානයන්හී තවමත්). රාජ්‍ය බලය විදහා දක්වන මෙවලම් වශයෙන් ඔහුගේ පූර්ණ අණ දීම යටතේ වූ උන් භාවිත කිරීම වෙතින් බලවත් පණිවුඩයක් යැවුණේ ඉතා බලවත් ජීවීන් මස්තකයෙහි පවා සිය ආධිපතිත්වය පැතිරවීමට පාලකයාට ඇති හැකියාව විය. මේ අනුව පාලකයා විදහා දැක්වුනේ, වල් සතුන් මත සිය සදාචාරාත්මක සහ අධ්‍යාත්මික ආධිපත්‍යය පතුරුවන්නෙකු ලෙසින් වූ අතර, තමන්ගේ යටත් වැසියන් අතර ඔවුන්ගේ ආධිපත්‍යය සහ ගූඨභාවය පැතිරවීමට වඩා එය අමතර විය.

භූගෝලීය විෂය ක්ෂේත්‍රය

හස්තීන් මගින් තෙරපා මරා දැමීම,  බටහිර සහ නැගෙනහිර  අධිරාජ්‍යයන් විසින් ලෝකයේ බොහෝ ප්‍රදේශ වලදී සිදු කර ඇත. මෙවැනි මරණ දඞුවම් පැමිණවීම් පිළිබඳ මුල්ම වාර්තා හමුවන්නේ  සම්භාව්‍ය යුගය තරම් ඈත කාලයේදීය. කෙසේවෙතත්, මෙම ක්‍රියා පිළිවෙත එකල වන විට හොඳින් තහවුරුව තිබූ අතර 19වන සියවස දක්වා අඛණ්ඩව භාවිතා වුනි.

ආසියානු ඇතුන්ට වඩා අප්‍රිකානු ඇතුන් ශරීර ප්‍රමාණයෙන් විශාල වුවද, අප්‍රිකානු බලවතුන් විසින් මෙම සතුන් යුද්ධ කටයුතු හෝ උත්සව කටයුතු හෝ වලදී එතරම් පමණ භාවිතා නොකළේ ආසියානු ප්‍රතිමූර්තියට වඩා අප්‍රිකානු ඇතුන් හීලෑ කිරීම මදක් දුෂ්කර වූ නිසාය. අප්‍රිකාවේ සමහරක් පුරාතන බලවතුන් විසින් හස්තීන් භාවිතා කළමුත්, ඔවුන් එසේ භාවිතා කළේ දැනට-නෂ්ට උතුරු අප්‍රිකානු උපවිශේෂය  ලොක්සොඩන්ටා  (ඇෆ්රිකානා) ෆරෝයෙන්සිස් (සමාලෝචනයක් සඳහා  යුද්ධ හස්තීන් පිළිබඳ ලිපිය බලන්න) විය. මෙලෙස,  හීලෑ හස්තීන් භාවිතය  බොහෝ ලෙසින් සීමා වන්නේ ආසියානු  හස්තීන් වෙතින් ගහණය වන  (හෝ පෙරදී ගහණය වුනු) ලෝකයේ ප්‍රදේශ වලටය.

ආසියානු බලවතුන්

බටහිර ආසියාව
මධ්‍යකාලීන යුගය අතරතුර බයිසන්ටයින්,සස්සනිඩ්,සෙල්ජුක් සහ තිමුරිඩ් යන අධිරාජ්‍යයන් ඇතුළු නොයෙක් බටහිර ආසියානු රාජකීය බලතල විසින් හස්තයන් මඟින් මරණ දඬුවම් භාවිතා කරන ලදී. භාර්යාවන් 3000ක් සහ ගැහැණු වහලුන් 12000 ක අන්තඃපුරයක් තිබූ සස්සනිඩ් රජු ඛෝස්රෝ II, ක්‍රිස්තියානි අරාබි නා'අමන් ගේ දුව වූ හදිකා ව තමා භාර්යාව ලෙස ඉල්ලා සිටි අවස්ථාවේදී නා'අමන් තම දුව එම අන්තඃපුරයට යාමට අවකාශ දීම ප්‍රතික්ෂේප කලේය; මෙම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සඳහා ඔහුව මරණය දක්වා හස්තියකු විසින් පාගා දැමීමට සලස්වන ලදී.

මෙම ක්‍රමය මැද පෙරදිග මුස්ලිම් ප්‍රදේශ වලද යොදා ගත් බව පෙනී යයි. 12 වන ශතවර්ෂයේ සංචාරකයෙකු වූ ගුරු පෙටාචියා, සෙල්ජුක් රජු විසින් පාලනය කරන ලද උතුරු මිසපොතෙමියාව(නූතන ඉරාකය) හි නවාතැන් ගත් කාලය තුල මෙවැනි මරණ දඬුවමක් වාර්තා කළේය.

දකුණු ආසියාව

ශ්‍රී ලංකාව
ඉන්දියානු උපමහාද්වීප සහ දකුණු පෙරදිග ආසියාවේ මරණ දඬුවම් ක්‍රමයක් ලෙස හස්තීන් බහුලව භාවිතා විය.1681 දී ලියමින් සිටි ඉංග්‍රීසි යාත්‍රිකයෙකු වූ රොබර්ට් නොක්ස්, ශ්‍රී ලංකාවහි සිරකරුවකුව සිටි අවස්ථාවේ, ඔහු විසින් දකිනා ලද හස්තියකු මඟින් මරණ දඬුවම දුන් ක්‍රමයක් විස්තර කර ඇත. ඔහු දකින ලද හස්තීන්ගේ දළ, "ගැටී 3කින් යුත් කෙවෙනියක් සහිත වූ මුවහත් යකඩයක්" සමඟ සවිව තිබූ බව නොක්ස් කියයි. හස්තියාගේ දළින් වරදකරයාව උල හින්දුවීමෙන් පසුව හස්තියා "එම ශරීරය කැබලි වලට ඉරා දමයි, පසුව අවයවයෙන් අවයවය විසි කර දමයි".

"හස්තියා කිසිම විටෙක තම දළ භාවිතා නොකළ නමුදු, තම පාදය බිම වැටී සිටින වරදකරුවාගේ ශරීරය මත තබා, ඔහුගේ ගාතයන් තම සොඬ වැලේ චලනයන් මඟින් පිලිවෙලින් ගලවා දැමූ බවට,  මෙවැනි සිදුවීම් වලට සාක්ෂිකරුවකු වූ මුලාදෑනිවරයකු සහතික කර තිබේ." යැයි 19 වැනි ශතවර්ෂයේ සංචාරකයෙක් වූ  ජේම්ස් එමර්සන් ටෙනෙට් විස්තර කරයි. නොක්ස් ගේ ග්‍රන්ථයෙහි මෙම මරණ දඬුවම් ක්‍රමය, ප්‍රසිද්ධ චිත්‍රයක්, "හස්තියෙකු මඟින් මරණ දඬුවමක්"(ඉහත බලන්න) මඟින් විදහා දක්වා ඇත.

මහනුවර අවසාන රජු වූ ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු විසින්, අපරාධකරුවන් මර්ධනය කිරීමට භාවිතා කරන ලද හස්තීන් ව බැලීමට යාමක් ගැන 1850 වසරේ ලියමින් සිටි බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික රාජදුතයෙකු වූ සර් හෙන්රි චාල්ස් ශීර් විස්තර කලේය. 1815 දී බ්‍රිතාන්‍යන් මඟින් මහනුවර රාජධානිය පරාජය කිරීමෙන් පසු, ඔවුන් විසින් හස්තීන් මඟින් පෑගීම අවලංගු කලද, රජුගේ හස්ති දණ්ඩනය ඒ වන විටත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබූ අතර පෙර වූ රාජකාරීන් ද පැහැදිලිවම වූයේය. ශීර් විස්තර කරයි:

ඉන්දියාව
ඉන්දියාවේ තේරීමක් ලෙස බොහෝ රටවල හස්තීන් වධකයන් ලෙස භාවිතා විය. හින්දු සහ මුස්ලිම් පාලකයෝ බදු මඟ හරින්නන්,කැරලිකරුවන්,සතුරු හමුදා භටයන් වැන්නවුන් ඇතුන් ලවා පාගවා මරණයට පත් කළහ. අපරාධ ගණනාවක් සඳහා ඇතුන් ලවා පාගවා මැරීම, මනු ස්ම්රිටි හෝ මනු නීති හි ලියා නිර්දේශ කොට ඇත. දේපල සොරකම් සඳහා, උදාහරණයක් ලෙස, "අල්ලාගත් එකදු සොරෙකු සිටීද, රජු විසින් ඔහුව හස්තියකු ලවා මරණ දණ්ඩනයට පත් කල යුතු විය." උදාහරණයක් ලෙස,1305 දී  දිල්ලි හි සුලතන්වරයා විසින් මොන්ගොලියානු ජාතික සිරකරුවන්ව ඇතුන්ලව පාගවා මැරීම මහජනයාගේ විනෝදය සඳහා විය.

මුඝාල් යුගය අතරතුර, අපරාධකරුවාව ඇතුන්ගේ පා මඟින් පාගවා මැරීම මරණ දණ්ඩන ක්‍රම අතුරින් සුලභ වූ ක්‍රමයක් විය. මුඝාල් පාලක ශා ජහන් රජු විසින් වරදකාරී හමුදා අණ දෙන්නෙකුව, නින්දාසහගත සහ දරුණු මරණයක් ලෙස සැලකූ, ඇත් උද්‍යානයට රැගෙන ගොස්,ඇතෙකු ලවා පාගවා මරණයට ලක් කිරීමක් ගැන 1727 දී ලියමින් සිටි කපිතාන් ඇලෙක්සැන්ඩර් හැමිල්ටන් විස්තර කළේය. තම රාජ්‍ය කාලය තුල ඉතා තීරණාත්මක වීමෙහි විශ්වාස කල හමායුන් මුඝාල් අධිරාජ්‍යයා ඉමාම් ඇතුන් ලවා පෑගීම නියම කළේය. සමහර අධිපතීන් මෙම මරණ දණ්ඩන ක්‍රමය තමාගේ විනෝදය පිණිස උපයෝගී කර ගන්න ලදී. තවත් මුඝාල් පාලකයෙකු වූ ජහන්ගීර් අධිරාජ්‍යයා අපරාධකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් තමාගේ විනෝදය පිණිස පෑගවීමට නියම කල බව සඳහන් වේ. මෙවැනි මරණ දණ්ඩන අත්දුටු ප්‍රංශ ජාතික සංචාරයෙකු වූ ෆ්‍රැන්කොයිස් බර්නියර්, මෙමා දරුණු දඬුවමින් රජතුමා අත්කරගත් සතුට දුටු අවස්ථාවේ තමා තුල හටගත් ත්‍රාසය සඳහන් කොට ඇත. ඇතුන් ලවා මැරවීමෙදී මුඝාල්වරු  යොදා ගත් එකම ක්‍රමය පෑගීම නොවේ; දිල්ලි හි මුඝාල් සුලතාන් රාජ්‍යය තුල, සිරකරුවන්ව කැබලි කිරීමට "උන්ගේ දළට සවි කල උල් වූ තල සමඟ" ඇතුන්ව පුහුණු කරවන ලදී. 1330 දී දිල්ලි හි සංචාරය කල මුස්ලිම් ජාතික සංචාරකයෙකු වූ ඉබන් බතුතා, මෙම අන්දමේ ඇතුන් මඟින් මරවන ක්‍රමය, ඇසින් දුටු විස්තරයක් ලෙස සඳහන් කොට ඇත.

අනෙකුත් ඉන්දීය ආණ්ඩුක‍්‍රමද හස්තයන් මඟින් මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කළහ.17 වන ශතවර්ෂයේ අග භාගයේ, මරද නිලධාරී අනජි දට්ටෝ ඇතුළුව, මරද චත්‍රපති සම්භාජි ද, කුමන්ත්‍රණකරුවන් සඳහා මේ අකාරයේ මරණ දඬුවම් පැනවූහ. තවත් මරද නායකයෙකු වූ සන්ටාජි සේනාධිපතිවරයා හමුදා විනය උල්ලංගනය කළවුන් සඳහා මෙම දඬුවම පැනවූහ. "සුළු වරදකට වුවද ඔහු [සන්ටාජි] මිනිසකුව ඇතෙකුගේ පා යටට දමයි." යයි සමකාලීන ඉතිහාසඥයකු වූ කාෆි ඛාන් වාර්තා කළේය.

ගෝවා හි රජු "අපරාධකාරයන් මර්ධනය සඳහා නිශ්චිත ඇතුන් සමූහයක් තබාගෙන සිටියි. මෙයින් එකෙකුව,අපරාධකරුවෙකු මරාදැමීම සඳහා ඉදිරියට ගෙන ආ විට,ඌගේ පාලකයා  වරදකරුවාව යුහුසුලුව විනාශ කිරීමට අපේක්ෂා කරයි නම්, මෙමෙ සද්ධන්ත සත්වයා එකෙණෙහිම පාගා ඔහුව තමා දෙපා යට සුනු විසුණු කොට දමයි; ඔහුට වධ හිංසා කිරීමට අපේක්ෂා කරයි නම්, ක්‍රමක්‍රමයෙන්  ඔහුගේ අවයවයන් කඩා දමයි." යැයි 19 වන ශතවර්ෂයේ මුල් කාලයේ රොබර්ට් කෙර් නැමැති ලේඛකයා පෙන්වා දෙයි. ස්වභාව විද්‍යාඥයෙක් වූ ජෝජ්ස්-ලුවිස් ලේක්ලාර්ක්, හස්තීන් සරල, ස්වභාවික සහජ බුද්ධියකින් යුක්ත වූවකුට අමතරව මිනිස් තාර්කික හැකියාවෙන්ද යුක්ත විය, යන්නට සාක්ෂියක් ලෙස මෙම අරමුණේ නම්‍යතාවය පෙන්වා දෙන ලද්දේය.

මෙවැනි මරණ දණ්ඩන නිතරම මහජනයා ඉදිරියේදී සිදු කරන ලද්දේ මෙවැනි උල්ලංගන කිරීමට පෙළඹෙන්නන්ට කරන අනතුරු ඇඟවීමක් ලෙසය. ඇතුන්ගෙන් බොහොමයක් විශේෂයෙන්ම දැවැන්ත වූ අතර ටොන් 9ක් ඉක්මවන ප්‍රමාණයේ බරකින් යුත් විය. මරණ දණ්ඩන බිහිසුණු වීමට අදහස් කරන ලද අතර, එය නිතරම එසේම විය. සමහර විටෙක ඔවුන් හට මහජනයා ඉදිරිපිට මුලින් වදහිංසා දෙනු ලැබූ අතර, දඬුවම් දෙනු ලැබුවේද මරණය සඳහා භාවිතා කල හස්තියා විසින්මය. 1814 දී බරෝදා හි මෙවැනි වදහිංසා පමුණුවා, මැරවූ මරණ දණ්ඩනයක වාර්තා පර්සි වෘතාන්ත වල සංරක්ෂණය වී ඇත:

19වන ශතවර්ෂයේ අග භාගය දක්වා වධකයින් ලෙස හස්තයන්ගේ භාවිතය කරගෙන යන ලදී. 1868 දී මධ්‍යම ඉන්දියාවේ ගවේෂණයක් අතරතුර, ලුවිස් රුස්සිලෙට් ඇතෙකු මඟින් අපරාධකාරයෙකු ඝාතනය කිරීම පැහැදිලි කළේය. මරණයට නියම වූ තැනැත්තාගේ හිස ප්‍රතිමාතලය මතින් තිබීමට බලකරමින්,සහ පසුව ඇතෙකු විසින් ඔහුගේ හිස පාගා දමන තෙක් එසේ සිටීම විදහා දක්වන,මරණ දණ්ඩනයේ දළ සටහනක් සකසන ලද්දේය. මෙම දළ සටහන ලී කැපුමකට නංවන ලද අතර, විශාල ලෙස බෙදා හරින ලද සංචාර සහ වික්‍රම ගැන වූ ප්‍රංශ සඟරාවක "ලෙ ටුවර් දු මොන්ඩේ" මෙන්ම හාර්පර්ගේ සතිපතා පත්‍රය වැනි සඟරා වලද මුද්‍රණය කරන ලදී.

බ්‍රිතාන්‍ය ආධිපත්‍යයහි වැඩි වෙමින් තිබූ බලය, ඉන්දියාව තුල හස්තීන් මඟින් මරණ දඬුවම් හීනවීම සහ එහි සමාප්තිය දක්වා ගෙන ගියේය. 1914 දී ලියමින් සිටි එලීනර් මැඩොක්, කාශ්මීරයහි යුරෝපීයන්ගේ සම්ප්‍රාප්තියේ පටන් "පැරණි චාරිත්‍ර වලින් බොහොමයක් නැති වී යමින් තිබේ- සහ මෙයින් එකක් වන්නේ 'ගුන්ගා රාවෝ' යන ආවේනික නමින් හඳුන්වන ලද, වධක පරමාර්ථය සඳහා පුහුණු කරන ලද ඇතෙකු මඟින් අපරාධකරුවන් ඝාතනය කිරීමේ දරුණු චාරිත්‍රයයි." යන්න සටහන් කළේය.

අග්නිදිග ආසියාව
ආදිකාලීන ඉතිහාසයේ පටන්ම, අග්නිදිග ආසියාවෙහි බුරුමය සහ මැලේසියාවේ මෙන්ම ඉන්දුචීන අර්ධද්වීපයේ චම්පා රාජධානියේ, ඝාතන සිදු කිරීමට විශාල ලෙස හස්තයින් භාවිත කල බව වාර්තා වේ. සියම්හි, හස්තයින්, දඩුවම් නියම වුවන් පාගා මරා දැමීමට පෙර ගුවනට විසි කිරීමට පුරුදු කර ඇත. ඇලෙක්සැන්ඩර් හැමිල්ටන් සියම්හි සිට පහත සදහන් වාර්තාව දක්වයි.

කොචින්චින[නූතන දකුණු වියට්නාමය] රාජධානියෙහි 1821, බ්‍රිතාන්‍ය රාජදුතයෙකු ලෙස සේවය කල ජෝන් ක්රෝෆර්ඩ්ගේ එහි තවත් හස්තියන් ලවා ඝාතනය කිරීමේ ක්‍රමයක් තම දින පොත වාර්තා කරයි. ඔහු මිනීමරුවා උල් ඉන්නකට බැඳ, හස්තියා ඔහු උඩින් දුවා ඔහුව මරා දැමීමේ සිදුවීමක් සිහිපත් කරයි.

බටහිර අධිරාජ්‍යයන්
රෝමානු, කාර්තගීනියානු සහ මැසදෝනියානු ග්‍රීක ජාතිකයින් යුධ හස්තයන් යුධ කටයුතුවලට භාවිත කල අතර ඉතාම ප්‍රසිද්ධ හැනිබල්ගේ උදාහරණයේ ලෙස ඇතැම්විට ඝාතන සිදු කිරීමටද භාවිත කරන ලදී. ත්යජකයින්, යුද සිරකරුවන් සහ හමුදා අපරාධකරුවන් හස්තයින් මගින් පාගා මරා දමා ඇති බව ආදිකාලීන ඉතිහාසකරු වාර්තා කරයි. ක්‍රි.පූ. 323දී, මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගේ මරණින් පසු මැසදෝනියාවහි උපරජ වූ පර්ඩිකස්, මෙලීගර්ගේ පිළෙහි සිටි කැරලිකරුවන් බැබිලෝන් නගරයේදී හස්තයින් ලවා පාගා මරා දමන ලදී. රෝමානු ලේඛක, කවින්ටස් කර්ටියස් රෆස්, ඔහුගේ  හිස්ටෝරේ අලෙක්සන්ද්රි මැග්නි හි මෙසේ සදහන් කරයි, "පර්ඩික්කස් අනුකම්පාවෙන් එම කැරලිකරුවන් ආබාධිතව ඇති බව දැක්කේය. ඔහු මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගේ මරණින් පසු තිබූ පළමු රැස්වීමේදී, මිලීගර්ව අනුගමනය කල 300 දෙනෙකු ප්‍රධාන මණ්ඩලයෙන් අස් කළේය. මුළු බල ඇණියම ඉදිරියේ ඔවුන්ව හස්තයින් ලවා මරණය තෙක් පාගා දමන ලදී.

එසේම, රෝමන් ලේඛක වැලේරියස් මැක්සිමස්, ක්‍රි.පූ. 167, පර්සියස් රජුට පසුව ජයගත්, සේනාධිපති ලුසියස් ඒමිලස් පෝලස් මැසදෝනිකස් ඒ සමාන වරදකට මිනිසුන් හස්තයින් මගින් පාගා මරා දැමීමට නියම කලේ කෙසේද යයි වාර්තා කරයි. මෙලෙස ශක්තිය සහ ආයුධ ස්ථාවරව පවතින නිසා, සැබවින්ම හමුදා විනයට මෙවන් දැඩි සහ අනපේක්‍ෂිත දඩුවම් අවශ්‍ය වේ. එය නිවැරදි මාර්ගයෙන් මගහැරුණු විට විපර්යාසයක් වේ.

පොදුජනයා සඳහා සරල ඝාතකයින් ලෙස හස්තයින් යොදාගැනීමේ වාර්තා කිහිපයක් තිබේ. මෙහි එක උදාහරණයක් ජෝසෆස් විසින් සහ 3 වන මැකබීස්ගේ ඩියුටරෝනික ග්‍රන්ථයහි, ඊජිප්තු යුදෙව්වන් සම්බන්දව සදහන් කර ඇත. කෙසේ වෙතත් මෙම කතාව අසත්‍ය ලෙස පෙනේ. 3 මකබිස්, ඩයනිසස් සංකේතය භාවිත කරමින් ඉගිප්තු යුදෙව්වන් යටත් කර ගැනීමට ටෝලේමි IV ෆිලෝපතෝර් ගත් උත්සහයක් විස්තර කරයි. බහුතරයක් යුදෙව්වන් විරෝධය පල කල විට, රතතුමා ඔවුන්ව එකතු කර හස්තයින් මගින් පාගා දැමීමට නියම කළේය. අවසානයේදී මෙම බහුතර ඝාතනය, සුරදුතයින්ගේ මැදිහත්වීමෙන් යයි හිතු ලෙස නිෂ්ප්‍රභා විය. මින්පසුව ටෝලේමි සහමුලින්ම වඩා අනුකම්පාසහගත ආකල්පයක් වැලදගනු ලැබිය.

ආශ්‍රිත

අලි අැතුන් ලවා මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම