Harran, Şanlıurfa ilinin bir ilçesidir. Suriye sınırına yakın olan bir ilçedir. Şanlıurfa'ya 44 kilometre uzaktadır.

Dünyanın ilk bilim merkezlerinden (Atina, Mardin, Şanlıurfa gibi) biridir. Dünyada kurulan ilk üniversite buradadır. Şanlıurfa'daki Harran Üniversitesi'de adını bu ilçeden almıştır.

Kuzey Mezopotamya'nın kadim yerleşim yerlerindendir. İlçe halkının tamamına yakınını Arap kökenli Türk vatandaşları oluşturur. Dünya'nın hâlâ yaşanılan en eski kentlerinden biridir.

Harran, 1946 yılına kadar "ilçe" statüsüne sahipken, o yıl "bucak merkezi"ne dönüştürülerek Akçakale ilçesine bağlanmıştır. 1987 yılında ise 3392 sayılı Kanunla tekrar ilçeye dönüştürülmüştür.

Tarihçe
Şehrin adının ilk geçtiği buluntular MÖ 2250 yıllarına ait Ebla'da bulunan çivi yazılı tabletlerdir. Bu tabletlerde şehir "Ha-ra-an" olarak adlandırılmaktadır. MÖ 2. binyıl başlarına tarihlenen ve Kültepe'yle Mari'de bulunan çivi yazılı tabletlerde ise kentin adı "Har-ra-na" veya "Ha-ra-na" diye geçmektedir. Kentin adı Sümercede ve Akatçada "seyahat" veya "kervan" anlamına gelen "haran-u" sözcüğünden gelmektedir. Bazı kaynaklar ise bu sözcüğün "kesişen yollar" veya "şiddetli sıcak" anlamına geldiğini öne sürmektedir. Akdeniz ile Dicle Nehri civarındaki ovalar arasındaki konumu nedeniyle şehir bir ticaret merkezi olma özelliği kazanmıştır. Kent, ay tanrıçasına adanmıştır. Harran, hemen hemen tüm bilginler tarafından İncil'deki Haran (İbranice: חָרָן) ile ilişkilendirilir. Kur'an'da adı geçen Nuh'un kavmi olarak kabul edilen ve ehli kitaptan sayılan Sabii'lerin ana vatanı olarak kabul edilir. 11. yüzyılda Şii ayaklanması sırasında Sabii'ler kıtlık ve ayaklanmada tapınaklarını kaybetmişler ve yeryüzünden silinmişlerdir, yerlerine Arap Numayri kavmi yerleşmiştir.

İbni Teymiyye ve Battani gibi alim ve bilim insanının yetiştiği Harran, Haçlı Seferleri sırasında büyük zararlar görmüş ancak Zengiler ve Eyyubi dönemlerinde eski günlerine tekrar kavuşmuştur. Selçuklu Türkleri ve Osmanlılar tarafından yönetilmiştir. Bugün Harran'da yerleşik olan Arap aşiretleri Osmanlının 18. yüzyılda buraya getirip yerleştirdiği Arap aşiretlerine dayanmaktadır. Sözlü Arap geleneği ve kültürü hala etkisini göstermekte, koni şeklindeki 3.000 yıllık Mezopotamya evleri kültürü ise modern tarzda evlere karşı yok olma ile karşı karşıyadır. Miladi 11. yüzyılda çok geniş yeşil ve verimli bir Mezopotamya şehri iken zamanla çölleşmiştir ancak son zamanlarda Güneydoğu Anadolu Projesi sayesinde Mezopotamya'nın o eski verimli günlerine dönüş olmaya başlamış, tekrar verimli ve yeşil bir coğrafya halini almaya başlamıştır. Bilinçsiz şekilde yapılan vahşi sulama yöntemi yüzünden Harran Ovası tuzlanma problemi ile karşı karşıyadır. 2011 yılında drenaj sistemi yapılarak tuzlanmanın önüne geçilse de yerel halk hala bilinçsiz tarım faaliyetleri sürdürmektedir.

Nüfus

Galeri

Kaynakça

Harran


was a town located in Onsen District, Ehime Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 11,159 and a density of 100.66 persons per km². The total area was 110.86 km².

On September 21, 2004, Kawauchi, along with the town of Shigenobu (also from Onsen District), was merged to create the city of Tōon and no longer exists as an independent municipality.

External links
Tōon official website

Dissolved municipalities of Ehime Prefecture
Tōon, Ehime

Kawauchi, Ehime


John Kerr puede hacer referencia a las siguientes personas:

 John Kerr, actor estadounidense;
 John Kerr, físico escocés;
 John Kerr, futbolista estadounidense;
 John Kerr, escritor y editor estadounidense;
 Johnny Kerr (John G. "Red" Kerr), baloncestista estadounidense;
 John Kerr (patinador artístico), patinador artístico escocés;
 Sir John Robert Kerr, gobernador general de Australia.

John Kerr


El Dr. Mendel Stromm es un supervillano ficticio que aparece en los cómics estadounidenses publicados por Marvel Comics. El personaje también ha sido conocido como el Maestro Robot y Lúgubre.

Historial de publicación
Apareció por primera vez en The Amazing Spider-Man #37 (junio de 1966), y fue creado por Stan Lee y Steve Ditko.

Biografía del personaje ficticio
Mendel Stromm fue el profesor de colegio de Norman Osborn y más tarde se convirtió en socio de Osborn en Industrias Oscorp. Su primera investigación fue de un producto químico que proporciona una mayor fuerza en sus sujetos de prueba (y eventualmente transformaría a Osborn en el Duende Verde). Osborn, queriendo la fórmula para sí mismo, descubrió que Stromm había malversado fondos de Oscorp. Stromm explicó que él sólo tomó ese dinero prestado, pero Osborn lo entregó a la policía. Después de varios años de prisión, Stromm fue puesto en libertad y trató de matar a Norman Osborn en venganza con robots malos. Fue detenido por Spider-Man y al parecer murió de un ataque al corazón cuando casi recibió un disparo.

Stromm había hecho planes para su muerte, sin embargo, al acordar que sus ondas cerebrales fuesen trasladadas a un doble robot. Ahora haciéndose llamar Maestro Robot, Stromm regresó en Spectacular Spider-Man vol. 1, #68 (julio de 1982). Spider-Man derrotó y destruyó el doble robot.

En Spectacular Spider-Man vol. 1, #233 (abril de 1996), Stromm regresó de nuevo, esta vez como un cyborg llamado Lúgubre. Se reveló que sobrevivió a través de un traje cibernético fusionado a su cuerpo - conectado por ningún otro que Osborn. Osborn había descubierto que Stromm había sobrevivido a su ataque al corazón, gracias al Suero Duende, pero en un nivel de conciencia soportada solo por su traje. Con el tiempo, a través de Seward Trainer, fue curado de su necesidad del traje y volvió con un traje de armadura robótica grande, sólo para que sea destruido por Ben Reilly y Peter Parker a pesar del intento de Stromm para derrotar a los dos con dos robots voladores y tres androides con forma de niño atacando al mismo tiempo. Poco después, Norman Osborn lo noqueó con un disparo láser y lo dejaron creyendo que había muerto, pero sobrevivió y sólo tenía amnesia. Regresó en otro traje-robot, sólo para ser detenido por Spider-Man, una vez más.

En Peter Parker: Spider-Man vol. 2, #27 (marzo de 2001), Stromm trató de crear un robot sensible para matar a Osborn, pero se volvió contra él y destruyó su cuerpo, manteniendo viva su cabeza cortada. Esta inteligencia artificial entonces intentó asumir el control de la red eléctrica de la Ciudad de Nueva York, pero fue detenido cuando Spider-Man se abrió paso en su núcleo del procesador y le cargó un virus informático, poniendo tanto a la I. A. y a Mendel en un estado comatoso.

La inteligencia artificial se adueñó del cuerpo de Electro y trató de usar sus poderes para crear una horda de robots de auto-desove, pero después de la interferencia de Spider-Man, la I. A. alteró el sentido arácnido de Spider-Man, después de que Spider-Man derrotó a la I. A.

En Penitencia: Implacable, se revela que Spider-Man llevó a S.H.I.E.L.D. al paradero de Stromm y que pudieron rescatarlo del bucle suspendido en el que estaba atrapado. Se inscribió ansiosamente como parte de la Iniciativa. Más tarde, Penitencia va con ausencia sin permiso de los Thunderbolts y organiza un asalto a la casa de Stromm, amenazando con matarlo a menos que Stromm le diga cómo activar los códigos de lanzamiento nuclear que Penitencia ha robado en un intento para conseguir que Nitro fuese deportado de Latveria.

Durante la historia de Civil War II, Mendel Stromm se encuentra con Clayton Cole en el bar de los secuaces llamado Social Club de Moynihan durante su hora feliz. Le da a Clash una oferta para que trabaje para él en su plan de vengarse de Harry Osborn. Mientras lucía la nueva versión de su atuendo Choque que ordenó a Tinkerer, Clayton Cole llega al departamento de Mendel Stromm donde se encuentra con Stromm en su forma Robot Master y sus robots. Robot Master luego complementa el atuendo de Clash y afirma que Spider-Man no sabrá qué le pegó. Cuando Clash ataca a Robot Master diciendo que va a cuidar de sí mismo, Robot Master libera sus robots en Clash incluso cuando llega Spider-Man. Spider-Man se las arregla para robar Robot Master en el aire con una banda de espuma. Cuando Spider-Man estaba hablando de Clash para volver a la vida civilizada, Robot Master se levanta y los ataca. Mientras Clash vuela, Spider-Man derrota a Robot Master al desgarrar su mecánica de control remoto desde el interior de su cuerpo de robot, desactivando su ejército de robots.

Mendel Stromm más tarde obtuvo un Tri-Centinela del bunker de la Fundación de la vida en bancarrota, donde se enfrentó a un duplicado del Acelerador del genoma del isótopo. Después de que fue derrotado, Stromm rompió a llorar. Luego se le acerca un misterioso benefactor que se prepara para darle un molde maestro que se especializa en la creación de tres centinelas. Después de que Spider-Man toma el control de los Tri-Centinelas y los devuelve a su fuente, Stromm se enfrenta a su "benefactor", que es el mismo demonio que ayudó a Mysterio. Afirma que la utilidad de Stromm ha terminado y lo destroza. Cuando Spider-Man se restaura a una persona después de la lucha contra los Tri-Centinelas, encuentra a Stromm que cita "Adivina mi nombre" antes de apagarse.

Otras versiones

Ultimate Marvel
Aunque Mendel Stromm no tiene una encarnación de Ultimate Marvel, los elementos de su personaje se fusionan en la encarnación de Marvel definitiva del Doctor Octopus.

Spider-Verse (2015)
Durante la historia de Secret Wars, una versión de Mendel Stromm reside en el dominio Battleworld de Arachnia. Aparece como uno de los científicos de Oscorp en el que intenta descifrar la Web de Vida y Destino.

En otros medios

Televisión
Stromm (bajo el nombre de Wardell Stromm) apareció en Spider-Man episodio "Enter the Green Goblin" con la voz de Philip Abbott. Él es uno de los científicos que trabajan para Oscorp en el experimento que hizo que Norman Osborn se convirtiese en el Duende Verde. Stromm también es consciente de las conexiones de Osborn con Wilson Fisk, el Kingpin.

Películas
Mendel Stromm aparece en la película de 2002 Spider-Man interpretado por Ron Perkins. Esta versión es un científico empleado por Oscorp para desarrollar Human Performance Enhancers, aunque expresa dudas sobre la efectividad de los Enhancers debido a que los sujetos iniciales de la prueba con el ratón demostraron una locura violenta. A pesar de sus dudas, asiste al intento de Norman Osborn de usar el suero inestable en sí mismo. Luego, la personalidad resultante de "Duende Verde" de Osborn mata a Stromm al agarrarlo por la garganta y arrojarlo a través de una ventana de vidrio hacia algún equipo de laboratorio.

Videojuegos
 Mendel Stromm aparece en el videojuego Spider-Man con la voz de Peter Lurie.
 En Spider-Man: Edge of Time, hay periódicos sobre Mendel Stromm en ambas líneas de tiempo.
 Mendel Stromm aparece en el videojuego The Amazing Spider-Man (basado en la película del mismo nombre), pero su actor de voz no fue acreditado. Es un científico de Oscorp que es responsable de un experimento cruzado de especies con el nombre en código "Nattie" (basado en la investigación de Curt Connors) que es un híbrido piraña / humano de vientre rojo donde Mendel y los científicos con él inyectaron ADN humano en rojo piraña hinchada a Mendel Stromm y lo llamó Nattie debido al nombre científico del sujeto de Pygocentrus nattereri. En el juego, Mendel Stromm se encuentra entre los científicos infectados por el Virus de especies cruzadas. Cuando el Virus de las especies cruzadas comienza a hacerse cargo del cuerpo de Mendel, uno de los Centinelas de combate de Alistair Smythe detecta a Mendel y lo ataca.

Referencias

Enlaces externos
 Mendel Stromm en Marvel.com
 Dr. Mendel Stromm en Spiderfan.org

Cyborgs ficticios
Médicos ficticios
Personajes de cine
Ingenieros ficticios
Robots de ficción
Científicos ficticios
Villanos de Marvel Comics
Personajes creados por Stan Lee
Personajes creados por Steve Ditko
Personajes de Spider-Man
Mutados de Marvel Comics
Personajes de Marvel Comics con fuerza sobrehumana
Cyborgs de Marvel Comics

Mendel Stromm


Gorilla Glass es una marca de vidrio reforzado químicamente desarrollado y fabricado por Corning Inc. e introducido al mercado en 2008. Es una delgada lámina transparente de alta resistencia fabricada a partir de una combinación álcali-aluminosilicato y que se usa como una cubierta de gran resistencia contra fracturas y arañazos en dispositivos manuales con pantalla táctil. Este material fue creado a partir del conocimiento obtenido del diseño y fabricación de un producto anterior denominado Chemcor desarrollado en 1962, pero con distintos componentes y formulación.

Basado en investigaciones y desarrollos en la década de 1960 y lanzado en 2007, hacia 2010 Gorilla Glass había sido usado en aproximadamente el 20% de los dispositivos móviles a nivel mundial, alrededor de 200 millones de unidades.

Versiones
A mediados de 2012 apareció una versión nueva y mejorada llamada Gorilla Glass 2, permitiendo reducir hasta un 20% el espesor del vidrio manteniendo la misma resistencia.

Posteriormente, en el CES 2013, Corning presentó Gorilla Glass 3 incluyendo la tecnología NDR (Native Damage Resistance) con la que aseguran una resistencia hasta 3 veces superior ante rayaduras que Gorilla Glass 2.

En el CES 2015 se presentó el Gorilla Glass 4, anunciándose que duplica la resistencia a la rotura de los vidrios precedentes.

En julio de 2016 se presentó una nueva generación del producto, denominado Gorilla Glass 5, que se anuncia que tiene la capacidad de soportar sin romperse una caída desde 1,6 m de altura en el 80% de las ocasiones.

También en 2016 se lanzó al mercado un nuevo tipo de vidrio específico para dispositivos de pulsera, denominado Gorilla Glass SR+. En la página oficial de Corning, se anuncia que presenta una resistencia a sufrir daños un 70% superior a la de los materiales de lujo utilizados en relojería.

En julio de 2020 se presentó la última versión de su cristal el denominado Gorilla Glass Victus, mejorando el rendimiento ante caídas y arañazos. En concreto, resiste caídas de hasta dos metros sobre superficies duras.

Véase también
 Anexo:Dispositivos con Gorilla Glass
 Grafeno
 Dragontrail

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Corning Inc.

Materiales vítreos
Materiales sintéticos
Electrónica transparente

Gorilla Glass


Hans-Jürgen « Yogi » Ferdinand, né le  à Dernbach, est un ancien footballeur allemand.

Biographie
Il joue comme attaquant de 1966 à 1974 en Bundesliga et en Regionalliga Ouest pour Alemannia Aachen, interrompu par un passage de deux ans (1968-1970) en Suisse au FC Chiasso.

Lors de la saison 1966/67, Hans-Jürgen Ferdinand gagne le championnat de la Ligue régionale, et obtient la promotion dans la première ligue fédérale avec l'Alemannia. L'attaquant dispute 25 matchs de Bundesliga lors de la saison 1967/68 et marque 14 buts. Il est l'auteur de deux doublés cette saison là, face au FC Cologne et au Borussia Neunkirchen.

Après son retour de Suisse, l'attaquant s'avère être un buteur fiable à Alemannia, marquant 15 buts en 21 apparitions lors de la saison 1970/71 et 17 buts en 32 matchs la saison suivante. Cependant, le retour prévu en Bundesliga échoue, avec Aix-la-Chapelle, il se retrouve à la sixième et à la quatrième place du tableau final.

Yogi atteint avec Alemannia la demi-finale de la Coupe d'Allemagne en 1970, en étant éliminé par le FC Cologne.

Avant de rejoindre Alemannia, Ferdinand joue en faveur du TuS Neuendorf dans la Regionalliga Sud Ouest de 1964 à 1966.

Outre sa carrière de footballeur, Ferdinand est un homme d'affaires et un agent immobilier. Depuis 2002, il publie également plusieurs livres sur les problèmes locaux, l'histoire et la foi d'Aix-la-Chapelle.

Liens externes

 Archives des joueurs d'Alemannia Aix-la-Chapelle

Notes et références

Joueur du FC Chiasso
Joueur de l'Alemannia Aachen
Joueur du TuS Coblence
Naissance en août 1943
Naissance à Dernbach (Westerwald)
Naissance dans le Troisième Reich

Hans-Jürgen Ferdinand


Brufe adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Brufe - Terras de Bouro belediyesinde bucak.
 Brufe - Vila Nova de Famalicão belediyesinde bucak.

Brufe


Port de Pailhères (dansk: Palières passet) er et bjergpas (2.001 m.o.h.) i den østlige og franske del af Pyrenæerne i departementet Ariège. Passet passeres ad landevejen D25 fra Mijanès (sydøst) til Ascou og Ax-les-Thermes (vest), og er kun tilgængelig i en kortere periode om sommeren. Der er flere vintersportssteder i området omkring Pailhères-passet.

Siden årtusindeskiftet har passet ofte ingået i Tour de France-ruten. Ruten har indtil videre altid gået fra øst mod vest. Dette skyldes måske den meget spektakulære kløft Gorges st. George på strækningen fra Axat og frem til selve opstigningen.

 Fra Mijanes er distancen; 10,6 km med en gennemsnitlig stigning på 8,2% med et maks. på 10,2%.
 Fra Ax-les-Thermes. er distancen 18,6 km med en gns. stigning på 6,9%, hvor det stejleste stykke lige før toppen er på 10%.

Galleri

Tour de France

Kildehenvisninger

Eksterne Henvisninger

Tour de France-stigninger
Ariège
Bjergpas i Frankrig

Port de Pailhères


A rainbow is a meteorological phenomenon that appears as a multicolored arc that forms with the sunlight reflecting off water.

Rainbow may also refer to:

Art, entertainment, and media

Artwork
The Rainbow (painting), a 1878 oil painting by American artist George Inness
Rainbow (sculpture), a 1970 sculpture at the Lynden Sculpture Garden

Drama, film and television
The Rainbow (1929 film), an American film
Rainbow (1944 film), a Soviet war film
Rainbow (1978 film), an American made-for-television biographical film about Judy Garland
The Rainbow (1989 film), a 1989 British drama, adapted from the Lawrence novel
Rainbow (1996 film), a British-Canadian family adventure
Rainbow (2005 film), a Chinese drama
Rainbow (2008 film), an Indian film
The Rainbow (2016 film), a 2016 Sri Lankan Sinhala masala film directed by Nalin Rajapakshe
The Rainbow (BBC miniseries), a 1988 BBC miniseries based on the D.H Lawrence novel
Rainbow (musical), a 1928 Broadway musical
Rainbow (TV series), a 1972–1997 British children's programme
Rainbow: Nisha Rokubō no Shichinin, a 2003 manga and anime series

Fictional entities
Rainbow (Noon Universe), a planet
Rainbow, an organization in Tom Clancy's Rainbow Six novel series
Rainbow Johnson, a character in the American sitcom Black-ish and Mixed-ish
Rainbow Road (Mario Kart), a course that appears in the Special Cup in Mario Kart

Literature
"The Rainbow", also known as "My Heart Leaps Up", an 1807 poem by William Wordsworth
The Rainbow, a novel by D. H. Lawrence

Music

Albums
Rainbow (Boris and Michio Kurihara album), 2006
Rainbow (Mariah Carey album), 1999
Rainbow (Johnny Cash album), 1985
Rainbow (Miho Fukuhara album), 2009
Rainbow (Ayumi Hamasaki album), 2002
Rainbow (Dolly Parton album), 1987
Rainbow, a 1973 album by McGuinness Flint
Rainbow (Neil Diamond album), 1973
Rainbow (Kesha album), 2017
Rainbow (John Handy album), 1981
Rainbow (Sayaka Yamamoto album), 2016

Groups and labels
Rainbow (rock band), a British rock group led by Ritchie Blackmore
Rainbow (group), a South Korean girl group
Rainbow Records, a record label
L'Arc-en-Ciel (The Rainbow), a Japanese rock band

Songs
"Rainbow" (Curtis Mayfield song), 1962
"Rainbow" (Kacey Musgraves song), 2019
"Rainbow" (Russ Hamilton song), 1957
"Rainbow" (Sia song), 2017
"Rainbows" (Alice Nine song), 2008
"Rainbows" (Dennis Wilson song), 1977
"Rainbow", a song by Blackfoot from After the Reign
"Rainbow", a song by Colbie Caillat from her 2009 album Breakthrough
"Rainbow", a song by Émilie Simon from The Big Machine
"Rainbow", a song by Lynsey de Paul from the 1974 album Taste Me... Don't Waste Me
"Rainbow" (The Marmalade song), a song by the band Marmalade
"Rainbow", a song by Meghan Trainor from the 2022 album Takin' It Back
"Rainbow", a song by Robert Plant from the 2014 album Lullaby and... The Ceaseless Roar
"Rainbow", a song by Filipino band South Border from the 2004 album Episode III
"Rainbows", a song by Madvillain from the 2004 album Madvillainy
"The Rainbow", a song by Talk Talk from the 1988 album Spirit of Eden
"The Rainbow Song", a children's song sung on the television series Barney & Friends
"Rainbow Song", a song by America on the 1973 album Hat Trick
"Rainbow, Rainbow", a song by Peppa Pig on the 2019 album My First Album

Brands and enterprises
Rainbow, a water filter vacuum cleaner by Rexair
Rainbow Babies & Children's Hospital, a hospital in Ohio, United States
Rainbow Bar and Grill, a bar and restaurant in West Hollywood, California, United States
Rainbow Centre, Karachi, a building in Karachi, Pakistan
Rainbow Foods, a Minnesota grocery store
Rainbow Media Holdings, now AMC Networks, formerly a subsidiary of Cablevision
Rainbow Room, an upscale restaurant and nightclub in Rockefeller Center, Midtown Manhattan, New York City
Rainbow S.r.l., Italian animation studio
Rainbow Sandals, a footwear brand
Rainbow Shops, a fashion retail chain
Rainbow Stores, a supermarket chain owned by Anglia Regional Co-operative Society
Rainbow Ski Area, a ski resort in the Tasman Region of New Zealand's South Island
Rainbow Studios, a video game developer
Rainbow Theatre, a building in the Finsbury Park area of North London, UK

Computing
Rainbow 100, a microcomputer
Rainbow storage
Rainbow table, a data structure used in password cracking
Rainbow, an application using the Okapi Framework

Flags
Rainbow flag (LGBT), a symbol of diversity in the lesbian, gay, bisexual and transgender communities
Rainbow flags, flags used in various cultures and movements

Military
, a missile program
List of Rainbow Codes, a series of code names used for British military projects
Operation Rainbow, a 2004 Israel military operation in Gaza Strip
Rainbow, an L-class blimp given the US Navy designation L-7 in World War II
Project RAINBOW, a CIA project
Rainbow Sideboys, an honor guard used on aircraft carriers
Rainbow Herbicides, a form of herbicidal warfare
Rainbow Plans, a series of U.S. war plans
Republic XF-12 Rainbow, a 1940s military reconnaissance aircraft
Rainbow Division, another name for the 42nd Infantry Division of the United States Army National Guard

Organizations
RAINBO, an international non-governmental organization
Rainbows (Girl Guides), a youth organization in the UK
Rainbow (Greece), a Greek regionalist political party
Rainbow (Iceland), an Icelander eurosceptic and socialist party
Rainbow Family, a loosely affiliated group of individuals committed to principles of non-violence and egalitarianism
Rainbow Motorcycle Club, a gay men's motorcycle club based in San Francisco, California
Rainbow/PUSH Coalition, a US political organization

People
Rainbow (musician), member of the Birthday Massacre
Rainbow Rowell (born 1973), American author of YA and adult contemporary novels
Rainbow George Weiss (1940–2021), British politician
Jeramy "Rainbow" Gritter, member of Whitestarr
Bernarr Rainbow (1914–1998), organist and choir master
Randy Rainbow (born 1981), American comedian and singer
William Joseph Rainbow (1856–1919), Australian entomologist
Edward Rainbowe (1608–1684), Bishop of Carlisle
Rainbow Sun Francks (born 1979), Canadian actor and songwriter

Places

Inhabited places

United States
Rainbow, Alabama
Rainbow, California
Rainbow, Placer County, California
Rainbow, Ohio
Rainbow, Oregon
Rainbow, Texas
Rainbow, Virginia

Other inhabited places
Rainbow, Victoria, Australia
Rainbow, Alberta, Canada

Natural formations
Rainbow Range (Chilcotin Plateau), British Columbia, Canada
Rainbow Range (Rocky Mountains), British Columbia and Alberta, Canada
Rainbow Springs, Florida, United States

Ships
Rainbow (1837 ship), an iron paddle-wheel steamer, Birkenhead, England
Rainbow (clipper), the first extreme clipper ship to sail in the China trade (1845)
Rainbow (sternwheeler), a steamboat which operated in Oregon, United States
Rainbow (yacht), a J-class yacht involved in the America's Cup
, one of two Canadian warships
, one of nine British warships
, a Greek ship
, a ship of the United States Navy

Other uses
Rainbow (Netherlands), a 1989 alliance of Dutch political parties
Rainbow (ride), an amusement park ride
Rainbow BRTS, a bus rapid transit system in Pune and Pimpri Chinchwad, Maharashtra, India
The Rainbow (magazine), a 1981–1993 computer magazine

See also

Over the Rainbow (disambiguation)
Rainbow Coalition (disambiguation)
Rainbow Range (disambiguation)
Rainbow Road (disambiguation)
Rainbow skink (disambiguation)
Rainbow Warrior (disambiguation)
Rainbowman (disambiguation)
Rainbows in culture
Rainbows in mythology
Runbow, a 2015 video game

Rainbow (disambiguation)


المسجد الجامع (بالفارسي: ) هو المسجد الرئيسي في دلهي القديمة في الهند وأكبر مسجد في الهند حيث يتسع لخمسة وعشرين ألف مُصلِّ. أمر ببنائه الإمبراطور المغولي شاه جهان، باني تاج محل، واكتمل البناء في سنة 1658. هو أيضا يقع في بداية شارع شاندني شوك وهو شارع مزدحم وشعبي جدا في مركز مدينة دلهي القديمة.

أصل الاسم

مسجد جاما استوحى اسمه إشارة إلى صلاة الجمعة الإسبوعية للمسلمين التي تقام في جماعة، عادة في المسجد، لإقامة الصلاة وهكذا اتخذ المسجد اسمه الشعبي «مسجد الجمعة» أو المسجد الجامع.

عمارة المسجد
يمكن أن يتسع فناء المسجد حتى خمسة وعشرون ألف مصلي. للمسجد ثلاثة بوابات، كما يحتوي على فناء فسيح تقع وسطه بركة ماء للوضوء ويتضمن تصميمه ثلاث قباب على الطراز المغولي الإسلامي، كما أن له منارتان يشمل المسجد أيضا عدة آثار قريبة من البوابة الشمالية، فهي تتضمن نسخة القرآن مكتوبة على جلد الغزال.

مكانة المسجد
تقام في المسجد الجامع الصلوات الخمس بالإضافة إلى الجمعة، كما تقام فيه الدروس بين الحين والآخر، ويعد المسجد مكانا للعبادة والتأمل والخلوة والصلاة التطوعية وقراءة القرآن.

أئمة المسجد
 1) السيد عبد الغفور شاه بخاري شاهي إمام
 2) السيد عبد الشكور شاه بخاري شاهي إمام
 3) السيد عبد الرحيم شاه بخاري شاهي إمام
 4) السيد عبد الغفور شاه بخاري ثاني شاهي إمام
 5) السيد عبد الرحمن شاه بخاري شاهي إمام
 6) السيد عبد الكريم شاه بخاري شاهي إمام
 7) السيد مير جيوان شاه بخاري شاه إمام
 8) السيد مير أحمد علي شاه بخاري شاهي إمام
 9) السيد محمد شاه بخاري شاهي إمام
 10) مولانا السيد أحمد بخاري شاهي إمام
 11) مولانا السيد حميد بخاري شاهي إمام
 12) السيد عبد الله بخاري
 13) السيد أحمد بخاري
تاريخ أئمة المسجد الجامع، دلهي، الهند

معرض الصور

مراجع

تأسيسات سنة 1656
تأسيسات سنة 1656 في الهند
رموز الهند الوطنية
عمارة مغول الهند
فن إسلامي
مبان دينية اكتملت في 1656
مساجد اكتملت في عقد 1650
مساجد الهند
مساجد في دلهي
مساجد كبرى

المسجد الجامع (دلهي)


Town-class cruiser can refer to:

 Town-class cruiser (1910)
 Town-class cruiser (1936)

See also
 Town-class destroyer

Town-class cruiser


Hit the Deck este un film muzical american din 1955 regizat de Roy Rowland. În rolurile principale joacă actorii Jane Powell, Tony Martin și Debbie Reynolds.

Distribuție
Jane Powell — Susan Smith
Tony Martin — Chief Boatswain's Mate William F. Clark
Debbie Reynolds — Carol Pace
Walter Pidgeon — Rear Adm. Daniel Xavier Smith
Vic Damone — Rico Ferrari
Gene Raymond — Wendell Craig
Ann Miller — Ginger

Note

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1950
Filme MGM
Filme muzicale
Filme de comedie
Filme de dragoste
Filme regizate de Roy Rowland

Hit the Deck (film din 1955)


Haaretz (în ) (lit. "Țara [Israel]", inițial Ḥadshot Ha'aretz – ,  – "Știri din țară [Israel]") este un ziar israelian. El a fost fondat în 1918, fiind în prezent cel mai longeviv ziar care continuă să apară în Israel, iar acum este publicat în format Berliner atât în ediția ebraică, cât și în ediția engleză. Ediția în limba engleză este publicată și vândută împreună cu International New York Times. Atât ediția în ebraică, cât și cea în limba engleză pot fi citite pe Internet. În America de Nord, el apare ca un ziar săptămânal, combinând articole din ediția de vineri cu un breviar din restul săptămânii. Ziarul are un supliment economic săptămânal, The Market, care apare și ca magazin separat.

În ultimele decenii ale secolului al XX-lea si primele decenii ale secolului al XXI-lea cotidianul a devenit cunoscut pentru opiniile sale liberale și de stânga în chestiunile de politică internă și externă. Începând din 2016, ziarul a avut o rată de expunere pe zi lucrătoare de 3,9% în Israel.

Istorie și proprietari
Haaretz a fost publicat pentru prima dată în 1918 ca un ziar sponsorizat de administrația militară britanică din Palestina. În 1919 el a fost preluat de un grup de sioniști de orientare socialistă, proveniți în principal din Rusia. Ziarul a fost înființat oficial pe 18 iunie 1919 de către un grup de oameni de afaceri, printre care proeminentul filantrop Isaac Leib Goldberg, și a fost numit inițial Hadshot Ha'aretz ("Știri din țară"). Mai târziu, numele a fost scurtat la Haaretz. Secțiunea literară a ziarului a atras importanți scriitori evrei ai timpului.

Ziarul a fost publicat inițial la Ierusalim. Între 1919 și 1922 a fost condus de mai mulți redactori printre care și Leib Yaffe. Apariția sa a fost sistată o scurtă perioadă din cauza pierderilor financiare și redeschis în Tel Aviv, la începutul anului 1923 sub conducerea redactorului Moshe Glickson, care a deținut acest post timp de 15 ani. Primăria orașului Tel Aviv i-a acordat ziarului sprijin financiar prin plata în avans a viitoarelor reclame.

Salman Schocken, un evreu german sionist care deținea un lanț de magazine din Germania, a cumpărat ziarul în 1937. Fiul său, Gershom Schocken, a devenit redactor-șef în 1939 și a deținut această poziție până la moartea sa, în anul 1990.

Până în august 2006, familia Schocken a deținut 100% din acțiunile grupului Haaretz, dar atunci editorul german M. DuMont Schauberg a achiziționat 25% din acțiuni. Înțelegerea a fost negociată cu ajutorul fostului ambasador israelian în Germania, Avi Primor. Această afacere a fost considerată una controversată în Israel deoarece tatăl lui DuMont Schauberg, Kurt Neven DuMont, a fost membru al Partidului Nazist German, iar editura sa a promovat ideologia nazistă.

Pe 12 iunie 2011 s-a anunțat că omul de afaceri ruso-israelian Leonid Nevzlin a achiziționat o participație de 20% în grupul Haaretz, cumpărând 15% de la familia Schocken și 5% de la M. DuMont Schauberg. Aceasta înseamnă că familia Schocken deține acum 60% și M. DuMont Schauberg și Leonid Nevzlin câte 20% fiecare.

Management
Politica editorială a ziarului a fost definită de către Gershom Schocken, care a fost redactor-șef din 1939 până în 1990. I-a succedat în calitate de redactor-șef Hanoch Marmari. În 2004, David Landau l-a înlocuit pe Marmari și a fost urmat de Dov Alfon în 2008. Actualul redactor-șef al ziarului este Aluf Benn, care l-a înlocuit pw Alfon în August 2011. Charlotte Halle a devenit redactor al ediției în limba engleză în februarie 2008. Din perioada războiului din Liban (1982), ziarul a adoptat o poziție antimilitaristă și, ulterior, în materii economice - prin suplimentul The Market, în prezent sub redacția lui Guy Rolnik - o poziție favorabilă economiei de tip social-democrat scandinav.

Birouri
Clădirea ziarului Haaretz este situată pe strada Schocken din zona de sud a orașului Tel Aviv.

Jurnaliști și scriitori

Prezent

 Ruth Almog – literatură, publicist
 Merav Arlosoroff - comentator economic, în suplimentul The Marker
 Aluf Benn – redactor-șef
 Meron Benvenisti – editorialist politic
 Bradley Burston – editorialist politic
 Saggi Cohen - critic pe teme culinare
 Lily Galili
 Doram Gaunt – editorialist pe teme de alimentație
 Avirama Golan
 Amos Harel – corespondent militar
 Israel Harel – editorialist
 Danna Harman – scriitor
 Amira Hass – corespondent pe teme palestiniene
 Avi Issacharoff – corespondent militar
 Uri Klein – critic de film
 Yitzhak Laor – publicist
 Alex Levac – fotograf editorialist
 Gideon Levy – editorialist în chestiunea palestiniană
  Amir Mandel - critic pe teme de muzica clasică
 Merav Michaeli – comentator politic și cultural
 Amir Oren – chestiuni militare
  Sammy Peretz - comentator economic, în suplimentul The Market
 Anshel Pfeffer – chestiuni militare și politice
 Tsafrir Rinat – chestiuni ecologice
 Guy Rolnick - editorialist pe teme economice, redactor al suplimentului The Marker
 Doron Rosenblum – satirist, publicist
 Tom Segev – istoric, comentator politic
  Ben Shalev - critic pe teme de muzică ușoară
 Nehemia Shtrasler – publicist pe teme economice
 Simon Spungin – redactor-șef al ediției în limba engleză
  Gadi Taub - publicist
 Yossi Verter – reporter politic
 Esther Zandberg – arhitectură
 Benny Ziffer – redactorul suplimentului literar

Trecut

 Nathan Alterman
 Moshe Arens – editorialist
 Ehud Asheri
Gidi Avivi – critic de muzică populară
 Daniel Ben Simon
 Noam Ben Ze'ev – critic  de muzică
 Yoram Bronowski – critic literar, critic TV
 Arie Caspi
 Akiva Eldar – analist diplomatic
 Amos Elon – corespondent, editor, scriitor
 Boaz Evron
 Michael Handelzalts – critic teatral, editorialist
 Sayed Kashua – editorialist satiric
 Jerrold Kessel
 Tami Litani
 Aviva Lori
 Yoel Marcus – comentator politic, publicist
 Yossi Melman – fost corespondent pe teme de informații
 Ran Reznick – redactor pe teme medicale
 Natasha Mozgovaya – fost corespondent în SUA
 Daniel Rogov – critic culinar
 Danny Rubinstein – fost analist al chestiunii arabe
 Gideon Samet – comentator politic
 Yossi Sarid – politician, publicist
 Ze'ev Schiff – analist militar
 Ari Shavit – editorialist politic
 Yair Sheleg – chestiuni religioase iudaice
 Ruth Sinai – redactor pe teme sociale
Binyamin Tamuz - critic literar, scriitor, redactorul suplimentului literar
 Ze'ev Segal – redactor pe teme juridice
 Nadav Shragai
 Ze'ev Sternhell – comentarii politice
 Pavel Wolberg – fotograf

Referințe

Lectură suplimentară

Legături externe
 Haaretz en
 Haaretz he

Ziare din Israel
Ziare în limba ebraică

Haaretz


Feliciano de la Vega Padilla (1582 - dezembro de 1640) foi um prelado católico romano que serviu como arcebispo do México de 1638 a 1640, bispo de La Paz de 1633 a 1638 e bispo de Popayán de 1631 a 1633.

Ligações externas
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)

Nascidos em 1582
Mortos em 1640
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII

Feliciano de la Vega Padilla


Lars Teutenberg, nascido a 2 de setembro de 1970 em Mettmann, é um ciclista amador alemão reconhecido por superar o Recorde da hora em bicicletas especiais.

É irmão de Sven e de Ina-Yoko Teutenberg, ciclistas profissionais.

Palmarés

Notas e referências

Ligações externas

Ciclistas da Alemanha
Naturais de Colônia (Alemanha)

Lars Teutenberg


Osmaniye, Türkiye'nin Osmaniye ilinin merkezi olan şehirdir.

Anadolu'ya Türk akınları Abbasi Halifesi Harun Reşit zamanında yapıldı. Türklerden Hassa Orduları kuran Harun Reşit, Anadolu seferlerini Abbasi Ordularıyla beraber Türk askerlerine yaptırmıştır. Bölgede, eski adıyla Haruniye, şimdiki adıyla Düziçi olan ilçede Harun Reşit Kalesi olarak anılan bir kale hâlâ varlığını sürdürmektedir. Anadolu'ya gelen Türkler bu bölgeleri iklim ve coğrafi şekil olarak ilk anayurtları Orta Asya'ya çok benzediğini gördüler. Anadolu'da yurt edinecekleri yerleri keşfetmeye başladılar.

1071 Malazgirt zaferiyle Anadolu'nun kapıları Türklere açıldı. 1082 ve 1083 tarihlerinde Kutalmışoğlu, Süleyman Şah'ın komutanlarından Afşin Bey komutasında Anadolu'da fetih hareketleri başladı. Çukurova'ya kadar gelen Türkmen aşiretlerinden Ulaşlı aşireti, Nur Dağları'nın bulunduğu bölgeleri kendileri için yaşamaya en uygun bölge olduğunu görerek buraya yerleştiler.

Osmaniye'nin Haraz bölgesine yerleşen aşiretin geçim kaynağı hayvancılıktı. Yayla ile kışla arasında sürekli hareket eden aşiret Haraz'ı kışla, Nur Dağları'nı da yayla olarak kullanmaya başladı.

1517 yılında Toprakkale'nin doğusunda İpek Yolu'nun da içinden geçtiği yerde önemli bir ticaret merkezi ortaya çıktı. Fakuşağı, Dereobası, Karacalar ve Erzin'i de içerisine alan bu bölgeye Kınık adı verildi. Bu şehre Adana, Tarsus, Maraş ve Belen'den Bezirganlar ticaret mallarını getirerek İsneyn pazarında satıyorlardı. Pazar ve salı günü kurulduğu için adına isneyn denilmiştir. Kınık şehri, 5 mahalle, 12 köy ve 48 mezradan oluşmaktaydı. Ünlü seyyah Evliya Çelebi Seyahatnamesinde bu bölgeden Kınık Şehri olarak bahsetmektedir. Aslında Erzin ve Dörtyolu ve hatta Ceyhan ve Yumurtalığı da içine alan bölgenin adı Osmaniyedir.

Osmanlı Devleti'nin duraklama döneminde Anadolu'da çıkan Celali İsyanları, Nurlarda yaşayan Ulaşlı aşiretini de etkiledi. Osmanlı Devleti iç güvenliği ve siyasi istikrarı sağlamak amacıyla Derviş Paşayı Çukurova'da mecburi iskanı uygulamak üzere görevlendirdi. Derviş Paşa, Fırka-i Islahiye adı verilen askerlerle Osmaniye'nin Dereobası Köyünün yamacına 1865 yılında karargâhını kurdu. Ovada yaşayan Cerit, Akçakoyunlu, Tecirli aşiretlerini de ovada bulundukları bölgeye yerleştirdi.

1866 yılında Hacıosmanlı merkezli kurulan Osmaniye, Payas merkezli Üzeyir sancağına bağlandı. Üzeyir sancağı, Halep Eyaletine bağlıydı. Sancak merkezi, 1874 yılında Payas'tan Yarpuz'a (Cbel,Eski Osmaniye) taşındı ve Cebeli Bereket Sancağı adını aldı. Bu sancağa; Osmaniye, Payas, Erzin, İslahiye, Hassa, Bahçe, Ceyhan ve Yarpuz kazaları bağlandı.

1905 ve 1924 yılları arasında Cebeli Bereket Sancak olarak kaldı. 1908'de merkez Osmaniye'ye taşındı. 1924 tarihinden sonra sancaklar ile dönüştü. 1924'ten 1933 yılına kadar il olan Osmaniye, 1 Haziran 1933'te tekrar ilçeye dönüştürüldü. 26 Ekim 1996 tarihinde TBMM tarafından tekrar il olma hakkı tanındı. Ancak Osmaniye'nin doğal sınırları oluşmadı. Erzin, Dörtyol ve hatta Yumurtalık doğal Osmaniye sınırlarına dahil iken; Kadirli ve yeni ilçe Sumbas ise Kozan Sancağı'nın sınırlarıydı. İllerin ilçeye dönüştürülüp sonra tekrar il olmaları sınırlarda karışıklığa neden olmuştur.

Nüfus

Ekonomi
42 tesisi faaliyete geçmiş Organize Sanayi Bölgesi bulunmaktadır.

Yerel medya
Osmaniye'de yayın yapan yerel medya kuruluşları

TV kanalları
 Medyaport TV (İnternet Televizyonu)
 Kanal 80 (Karasal)
 Kanal 328 TV (İnternet Televizyonu)

Radyolar
 Radyo 2000 FM Osmaniye (90.6)
 Radyo Yakamoz (92.9)
 Radyo 80 (94.8)
 Radyo Meşale (96.3)
 Gönül FM (97.3)
 Radyo İhsan (101.3)

İlçelerdeki Yayınlar
 Düziçi Mega FM (93.8)
 Kadirli FM (99.7)

Gazeteler
 Osmaniye Başak Gazetesi
 Osmaniye Medya Gazetesi
 Aydın Osmaniye Gazetesi
 Osmaniye Takip Gazetesi
 Osmaniye Olay Gazetesi
 Elde Demokrasi Gazetesi
 Hasret Gazetesi
 Kınık Gazetesi
 Akdeniz Gazetesi
 Yurt Gazetesi
 Düziçi Sabır Gazatesi
 Kadirli Sıla Gazetesi
 Yeni Kadirli Gazetesi
 Kadirli Postası Gazetesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Osmaniye Belediyesi

Osmaniye


Kadirli, Akdeniz Bölgesi'nin Adana Bölümü'nde yer alan Osmaniye'ye bağlı bir ilçedir. Adana'nın doğusunda, Osmaniye'nin ise  Kuzeybatısında, denizden ortalama 96 m yükseklikte konumlanır. Kadirli, Osmaniye il merkezine 46 km, Adana iline ise 96 km uzaklıktadır.

Tarihçe
Antik dönemde Flavias ya da Flaviapolis adıyla anılmaktaydı. Kadirli ilçesi çok eski çağlardan beri çeşitli uygarlıkların yaşamış olduğu Çukurova'da kurulmuş olup, ilçenin tarihi ana hatları ile bu bölgenin tarihi ile paralellik arz eder. Aslantaş Baraj gölü kıyısında bulunan Domuztepe'deki Neolitik çağa, Son Kalkolitik çağa ve İlk Tunç çağına ait kalıntılar ile Kadirli-Kozan arasındaki Tırmıl Höyüğü, yörede bu dönemlerde insan toplum yaşantısının olduğunu göstermektedir.

İlçenin bulunduğu coğrafi alanda tarih boyunca sırasıyla Kızzuvatna Krallığı, Hititler, Asurlar, Kilikyalılar, Romalılar, Bizanslılar, Anadolu Selçukluları, Dulkadiroğulları ve Osmanlılar belli başlı uygarlıkları oluşturmuşlardır. Kadirli ara dönemlerde fazla sayıda el değiştirmelere konu olmuştur. Adana ovası Hükümdarı Asativatas MÖ 800 yıllarında ilçeye bağlı Karatepe-Aslantaş'ta bir uç kale kurmuştur.

Romalılar döneminde Flaviapolis adı ile görkemli bir kent olan Kadirli'de bu dönemi belgeleyen eserler bulunmaktadır. Bunlar İmparator Hadrianus'un anıtsal tunç heykeli, bugün şehrin altında kalmış bulunan 6-7 dönümlük alana yerleşik Roma Hamamı, MS 5. yüzyıla ait bir Roma Bazilikası olan Dulkadiroğulları tarafından da camiye çevrilen Ala cami ve yakın çevredeki birçok diğer eser ve anıtlardır.

Bölgeye 7. yüzyılda ilk Müslüman orduları, Abbasiler ve Selçuklular dönemlerinde de Türkmenler (Oğuzlar) girmişlerdir. 1515 yılında Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim Kadirli'yi Osmanlı topraklarına katmıştır. Konar-göçer Türkmenler, Avşarlar bu yöreyi kışlak olarak kullanmışlardır. Osmanlı döneminde Maraş Beylerbeyliğine  bağlı  bir sancak (Kars-ı Maraş, Kars-ı Zül Kadriyye) olan Kadirli 1865 yılına kadar Mütesellilik ile idare edilmiş, 1865 yılında ilçe haline getirilmiş ve 1872 yılında merkezde belediye kurulmuştur. Şehre Osmanlı döneminde " Kars-ak-eli", Pazaryeri" ve "Kars Pazarı" gibi değişik adlar verilmiş, İlçe 1928 yılında Kadirli adını almıştır.

Kadirli I. Dünya Savaşı sonunda 14 Mart 1919'da Ermeni ve Fransızlar tarafından işgal edilmiş, daha sonra halk örgütlenmesiyle(çete) 7 Mart 1920'de ise düşman işgalinden kurtarılmıştır. Kadirli Osmanlı döneminde ve Cumhuriyet döneminde 1926'ya kadar Kozan'a bağlıydı. Ancak 1926'da Kozan (Sis) İlinin Adana'ya bağlanmasıyla Kadirli Adana'ya bağlandı. En son Osmaniye'nin İl olmasıyla (1996) beraber Osmaniye'nin İlçesi olmuştur. Eski adi ise Kars ya da Kars'ul-Kadriye'dir.

Coğrafi yapı
Çukurova'nın kuzeydoğusunda ve Orta Torosların güneyinde yer almaktadır. Deniz seviyesinden yüksekliği ortalama 95 metre ve yüzölçümü 1071,3 km²'dir. Osmaniye İlinin en büyük ilçesi olan Kadirli; kuzeyinde Feke ve Saimbeyli ilçeleri, doğusunda Andırın ve Düziçi ilçeleri, güneyinde Osmaniye İl merkezi ve Ceyhan ilçesi, batısında ise Sumbas ve Kozan ilçeleri bulunmaktadır. İlçe arazilerinin üçte biri dağlık, üçte ikisi ise ovalıktır. Ceyhan ırmağı ile onun kolları olan Savrun çayı, Sumbas Çayı ve Keşiş çayı ilçenin muhtelif topraklarından geçmektedir. Kadirli' de Subtropikal Akdeniz iklimi egemendir. Yazları sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlı geçer. En yüksek noktada 2307 metreye varan dağlık kesimde iklim daha Karasal hale gelir. İlçede en yüksek sıcaklık ortalaması 36 °C ile Ağustos ayı, en düşük sıcaklık ise ortalaması 3 °C ile Ocak ayı olup, yıllık ortalama yağış miktarı m²'ye 1000 mm'dir. İlçede bitki örtüsü zengindir. Ovada çok çeşitli ziraat yapılırken, dağlık kesimlerde orman alanlar yer almaktadır. % 40'a varan yeşil alan ve ormanları ile Türkiye ve dünya standartlarının üzerinde bir yeşil alana sahiptir.

Ekonomi
İlçe halkının geçim kaynakları genelde tarım ve hayvancılıktır. Tarımı yapılan ürünler olarak buğday, mısır, arpa, soya, çeltik, pamuk, karpuz, kavun, turp ve yer fıstığı ilk sıralarda yer alır. Turp'un Türkiye'de doğduğu yer Göztaşı (Nürpet) köyüdür. Kadirli, Türkiye'nin turp ihtiyacının %75'ini karşılar. İlçede  çeşitli etkinliklerle "Turp Festivali" yapılmaktadır.

İklim
İlçede tipik Subtropikal Akdeniz iklimi görülür. Yazları sıcak ve kurak, kışları ise ılık ve yağışlı geçer. Yağışlar kışları ovada ve yüksek olmayan dağlık alanlarda yağmur şeklinde iken yüksek yerlerde kar yağışı olarak görülür. Sıcak ve kurak Akdeniz iklimi nedeni ile bazı ilçe sakinleri yaz aylarını yaylalarda geçirmektedirler. Andırın, Bağdaş, Maksutoluğu, Yoğunoluk, Beyoluğu, Göller ve Yirce yaylaları halkın en çok gittiği yaylalardır.

Eğitim ve kültür
İlçeden birçok kültür sanat insanı çıkmıştır. İlçenin en tanınmış sanatçısı Âşık Feymani'dir. Yaşar Kemal de bu ilçede uzun yıllar yaşamıştır.

Kadirlili sanatçılardan bazılarının isimleri şöyledir: Emre Karayel, Cezmi Yurtsever, Ali Püsküllüoğlu, Aşık-Pehlivan Mustafa Adil Özkale, Faruk Loğoğlu (siyasetçi), Taşkın Özkale, Dr. Kenan İzgi (Türkiye'nin ilk kanser araştırmaları uzmanı), Aşık Halil Karabulut, Aşık Abdulvahap Kocaman, Aşık Ayşe Çağlayan, Aşık Sefer Tuna, Aşık Yusuf Sıra ve Ağıtçı Hasibe Hatun gibi büyük değerleri yetiştirmiştir.

İlçede Osmaniye Korkut Ata Üniversitesi'ne bağlı Kadirli Sosyal ve Beşeri Bilimler Fakültesi, Kadirli Uygulamalı Bilimler Fakültesi ve Kadirli Meslek Yüksek Okulu  bulunmaktadır.

Nüfus
İlçe nüfusu 2013 yılı verilerine göre 120.119 kişiden oluşmaktadır. Kadirli ilçe nüfusu sürekli artış göstermektedir. Yüzde olarak ise: %49,99 erkek, %50,01 kadındır. Kadirli dağ köylerinden ve Kahramanmaraş'ın bazı ilçelerinden yüksek sayıda göç almaktadır. Kadirli; 60 köy ve 20 mahalleden oluşmaktadır. Yeni Mahalle, Bağ Mahallesi, Cemal Paşa Mahallesi, Şehit İbrahim Kundakçı Mahallesi, Şehit Mustafa Yağız Mahallesi, Şehit Mehmet Hallaç Mahallesi, Şehit Halis Şişman Mahallesi, Şehit Kansu Küçükateş Mahallesi, Şehit Vedat Kocadallı Mahallesi, Şehit Mehmet Delikuş Mahallesi, Şehit Orhan Gök Mahallesi, 7 Mart Mahallesi, Tufan Paşa Mahallesi, Derviş Paşa Mahallesi, Pazar Mahallesi, Yeşiltepe Mahallesi ve Dere Mahallesi Kadirli'nin başlıca mahallelerindendir. İlçeden yüksek sayıda şehit verilmiştir, mahalle isimleri buna göre şekillenmiştir

Karatepe (Asitiwatas, Asitawanda)
Kızyusuflu Köyü sınırları içerisinde, 638 rakımlı Karatepe'nin kuzeyindedir. Kadirli'nin güneydoğusunda olup ilçemize 22 km Osmaniye'ye 30, Adana'ya ise 130 km uzaklıktadır.

Karatepe Geç Hitit Çağı'nda (MÖ 8. yüzyıl) Asativatas tarafından, krallığını kuzeydeki vahşi kavimlere karşı korumak üzere, bir hudut kalesi olarak yaptırılmıştır. Kurucusundan dolayı Asativadaya adını alan bu yer, MÖ 725-720 tarihlerinde Asur kralı 5. Salamonsor veya MÖ 680 yılında Asarhaddon tarafından ele geçirilmiş, yakılıp, yıkılmıştır. Yıkılan kale sur duvarlarının kalınlığı 2 ile 4 metre genişliğinde, kalenin iç ve dış duvarları ise 4 ile 6 metre yüksekliğindedir. Kuru, harçsız yapılan çift duvar arasındaki boşluk taş, moloz ve toprakla doldurulmuştur.

Kalenin doğu-batı çapı 196 metre, kuzey- güney çapı ise 376 metredir. Kale, 18-20 metre aralıklarla tespit edilebilen 28, tespit edilemeyen 6 olmak üzere 34 adet dikdörtgen burçlarla desteklenmiştir.

Tepenin zirvesinde, saray olduğu tahmin edilen iki tane yanmış bina harabesi ve zahire kuyuları bulunmaktadır. Kalenin, biri güney-batısında, diğeri kuzey-doğusunda olmak üzere iki kapısı bulunmaktadır. Güney-batısındaki giriş kapısında kırık parçalarla ekli iki aslan heykeli vardır. Sağ ve sol yan odacıklarda esmer ve açık sarı, sert taneli bazalt taş bloklar üzerinde duvar kaplaması niteliğinde, o günün inanç ve yaşayışını sergileyen çeşitli figür rölyefleri (taş kabartmalar) ve aynı metin olmak üzere, karşılıklı Finike (çivi) ve Hitit hiyeroglif yazıları bulunmaktadır. Kapı içinde ise yaklaşık üç metre boyunda Fırtına Tanrısı'nın heykeli bulunmaktadır. Kuzeydoğu kapısında insan başlı, aslan gövdeli, karşılıklı iki sfenks vardır. Sağ ve sol odacıklarda Güneş Tanrısı rölyefi ve diğer çeşitli rölyefler ile karşılıklı aynı metin olmak üzere, Çivi yazılı ve Hitit hiyeroglif yazıları bulunmaktadır.
Karatepe, 1946 yılına kadar bilinmeyen bir yer iken, Saimbeyli'den koyun otlatmaya gelen çobanlarca tesadüfen bulunmuş ve öğretmen Ekrem Kuşçu tarafından Adana Müzesi Müdürü Naci Kum'a bildirilmiştir. 1946 yılında Alman arkeolog Bossert başkanlığında kazı çalışmalarına başlanmıştır. Hâlen bu çalışmalar Halet Çambel tarafından yürütülmektedir. Yıkılan kale duvarlarının bir örneği doğu-batı istikâmetinde yeniden inşa edilmiştir. Buradaki Çivi yazılı tabletler sayesinde, önceleri tam çözülememiş olan Hitit hiyerogliflerinin okunmasına olanak sağlayan bir anahtar ele geçirilmiştir. Dünya üzerindeki Hitit yazıları ilk defa burada okunmuştur. Bu yazıların çözülmesiyle Anadolu'da Karatepe-Aslantaş'taki eserler, mimari bir bütünün parçaları oldukları için yerlerinden sökülüp kapalı bir müzeye taşınmamıştır. Açık Hava Müzesi kurularak eserlerin burada sergilenmesi yoluna gidilmiştir.

Karatepe-Aslantaş Açık Hava Müzesi'nin bulunduğu yer, Anadolu'daki diğer ören yerlerinden çok farklıdır. Burası, Aslantaş Barajı'nın yapılmasıyla üç tarafı baraj golüyle çevrili olup baraj gölü ve Andırın Ovası'na hakim bir tepede bulunmaktadır.

Müze, bir yarımada şeklindeki burun üzerinde ve etrafı ormanlarla kaplıdır. Karatepe, Çukurova'yı Andırın-Göksun üzerinden İç Anadolu'ya bağlayan ve "Akyol" (Ağ-yol-Kocayol) diye anılan tarihi kervan yolunun üzerindedir. Bu yol; Hititlerden önce, Hititler döneminde ve Haçlı Seferleri sırasında kullanılmıştır. Yakın zamanlara kadar Yörüklerin göç yolu da olmuştur. Yerli halk, aslan heykellerinden dolayı buraya "Aslantaş" demektedir. Fakat Türkiye'nin diğer yerlerinde de pek çok Aslantaş vardır. Diğerlerinden ayırt edilmesi için, ören yerine en yakın topoğrafik noktanın "Karatepe" olmasından dolayı buraya "Karatepe-Aslantaş" denmesi daha uygun görülmüştür.

Ceyhan ırmağının doğu sahilindeki Domuztepe de Geç Hitit Çağına ait bir yerleşim alanıdır. Müzenin 2 km kuzeyindeki Kum Kalesi Haçlılar tarafından yaptırılmıştır. Kale, bugün baraj gölünün suları altında kalmıştır.

Kaynakça

Kadirli


ටෙල් අවිව්-යාෆො (, , ) හෝ ටෙල් අවිව් (, , ) ලෙස හැඳින්වෙන්නේ, ජෙරුසලෙමට අනතුරුව ඊශ්‍රායලයේ දෙවන විශාලතම ජනගහනයක් සහිත නගරය යි.  ක භූමි ප්‍රමාණයක් සහිත මෙම නගරයෙහි 426,138ක ජනතාවක් වාසය කරයි.
ගුෂ් ඩැන් ලෙසද හැඳින්වෙන ටෙල් අවිව් අගනුවර කලාපයෙහි කොටසක් සෑදෙන්නේ මෙම ටෙල් අවිව් නගරයෙන් වන අතර එය ඊශ්‍රායලයේ විශාලතම පරිපාලන ප්‍රදේශය යි. එහි ජනගහනය 3,464,100 ක් වන අත‍ර එය රටෙහි මුළු ජනගහනයෙන් 42% කි. එම පරිපාලන කලාපයෙහි විශාලතම සහ වඩාත්ම ජනාකීර්ණ කොටස ටෙල් අවිව්-යාෆො වෙයි.

නගරය පිහිටා ඇත්තේ බටහිර ඊශ්‍රායලයේ මධ්‍යදරණී වෙරළ සීමාවෙහි වන අතර රොන් හුල්ඩායිගේ ප්‍රධානිත්වයෙන් යුතු ටෙල් අවිව්-යාෆො නගර සභාව මගින් පාලනය කරනු ලබයි. බොහෝ විදේශ තානාපති කාර්යයාල ටෙල් අවිව් නගරයෙහි පිහිටා ඇත. ටෙල් අවිව් නගර වැසියන්ව හීබෲ භාෂාවෙන් පොදුවේ
ටෙල් අවිවිම් ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර පිරිමියෙකු සඳහා ටෙල් අවිවි යනුවෙන් සහ ගැහැණියක සඳහා ටෙල් අවිවිට් යනුවෙන්ද ඒක වචන පද භාවිත වෙයි.

යුදෙව් ප්‍රජාවන් විසින් ක්‍රි.ව. 1909  දී ජෆ්ෆා ( ) පුරාණ තොටුපළ නගරයට යාබදව ටෙල් අවිව් නගරය පිහිටුවන ලදී.  යුදෙව් සරණාගතයින්ගේ සංක්‍රමණයවීම්  නිසා ටෙල් අවිව් නගරය ඉක්මනින්ම, එකළ වැඩිවශයෙන් අරාබි ජනයා සිටි ජෆ්ෆා නගරය ඉක්මවා වර්ධනය විය. 1950 දී, එනම් ඊශ්‍රායල් ජනරජය පිහිටුවීමෙන් වසර දෙකකට පසුව ටෙල් අවිව් සහ ජෆ්ෆා තනි නගරසභාවක් යටතට ගෙන යන ලදී. ටෙල් අවිව්හි ධවල නගරය, 2003 දී යුනෙස්කෝ ලෝක  උරුම අඩවියක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

ටෙල් අවිව් විශ්ව පුරවරයක් වන අතර ලොව 25 වන වඩාත් වැදගත් මූල්‍ය කේන්ද්‍රස්ථානය ද වෙයි. අබු ඩාබි වලට පසු මැදපෙරදිග නගර අතුරින් දෙවන විශාලතම ආර්ථිකයට හිමිකම් කියන්නේද ටෙල් අවිව් නගරය යි. අන්තර්ජාතික සංචාරකයන් මිලියනයකට අධික ප්‍රමාණයක් වාර්ෂිකව මෙහි පැමිණෙයි. සජීවී නිශා දිවි පැවැත්මක්, උද්‍යෝගිමත් වාතාවරණයක් සහ 24-පැය සංස්කෘතියක් පවතින බැවින් ටෙල් අවිව් නගරය "කිසිදා නොනිදන නගරය" සහ "සාද අගනුවර" යන අන්වර්ථ නාමවලින් ද හඳුන්වනු ලබයි.

නිරුක්තිය
ටෙල් අවිව් යනු, නහුම් සුකොලොම් විසින් ජර්මන් බසින් හීබෲ භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලද  Altneuland (පැරණි නව භූමිය) නමැති කෘතියෙහි හීබෲ නාමය යි. සොකොලොව් එම නම නිර්මාණයේ දී ඊස්කීල් හී එන බැබිලෝනියාවට ආසන්න මෙසපොටේමියානු ප්‍රදේශයක් වන ටෙල් අබිබ් හි නම උපයෝගී කරගෙන තිබිණි. 1910 දී නාම යෝජනා කිහිපයක් අතුරින් ටෙල් අවිව් නාමය තෝරා ගන්නා ලදී. පුරාණ යුදෙව් ජන්මභූමියෙහි පුනර්ජිවයක් යන අදහස කැටි කරගත් බැවින් එම නාමය වඩාත් පිළිගැනීමට ලක්විය. හීබෲ භාෂාවෙන් අවිව් යනු "වසන්තය" යි. එය  නව ජීවය සංකේතවත් කරයි. එමෙන්ම ටෙල් යනු එකක් මතින් එකක් ගොඩනැගුණු ශිෂ්ටාචාරවල ස්ථර ඒකරාශී වීමෙන් සෑදුණු, මිනිසා විසින් සාදන ලද ගොඩැල්ල යන්නයි. එමගින් පුරාණ බව සංකේතවත් කරයි.

හීබෲ බසින් යාෆො හෙවත්, ජෆ්ෆා යන නාමයෙහි නිරුක්තිය පිළිබඳව විවිධ මත පවතී. ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ "ලස්සන" හෝ "සුන්දර" යන අරුත් ඇති හීබෲ වචන වන යාෆා හෝ යෝෆි මගින් එය ව්‍යුත්පන්න වූ බවයි. තවත් විශ්වාසයක් වන්නේ නෝවාගේ පුත්‍රයා වන ජාෆෙත් විසින් නගරය පිහිටුවණු ලැබූ බව සහ ඒ නිසාවෙන් ඔහුගේ නම අනුව යමින් නගරයට නම ලැබුණු බවයි.

ප්‍රවාහනය

පුළුල් පොදු ප්‍රවාහන ජාලයකින් සැපයුම ලබන ටෙල් අවිව්,  ප්‍රධාන ගමනාගමන කේන්ද්‍රස්ථානයක් වනඅතර  ජාතික ප්‍රවාහන ජාලයෙහි බොහෝ මාර්ග නගරය හරහා දිවෙයි.

ආශ්‍රිත

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
 Michael Turner, Catherine Weill-Rochant, Geneviève Blondiau, Silvina Sosnovsky, Philippe Brandeis, Sur les traces du modernisme, Tel-Aviv-Haïfa-Jérusalem, CIVA (ed.), Bruxelles 2004. (Hebrew and French)
 Catherine Weill-Rochant, L'Atlas de Tel-Aviv 1908–2008, Paris, CNRS Editions, 2008. (Historical maps and photos, French, soon in Hebrew and English)
 Catherine Weill-Rochant, Bauhaus " – Architektur in Tel-Aviv, L'architecture " Bauhaus " à Tel- Aviv, Rita Gans (éd.), Zürich, Yad Yearim, 2008. (German and French)
 Catherine Weill-Rochant, 'The Tel-Aviv School: a constrained rationalism', DOCOMOMO journal (Documentation and conservation of buildings, sites and neighbourhoods of the modern movement), April 2009.
 And:
 Catherine Weill-Rochant, Le travail de Patrick Geddes à Tel-Aviv, un plan d'ombre et de lumière, Saarbrücken, ةditions Universitaires Européennes, May 2010.
 Jochen Visscher (ed.): Tel Aviv The White City, Photographs by Stefan Boness, JOVIS Verlag Berlin 2012, ISBN 978-3-939633-75-4

බාහිර සබැඳි

 The official Tel Aviv municipality website
 The official Tel Aviv municipality website
 The official Tel Aviv municipality website
 The History of Tel Aviv
 visit-tlv.com - Tel Aviv-Jaffa Tourism Site
 The Tel Aviv Foundation
 Tel Aviv bus map

1909 establishments in the Ottoman Empire
Populated places established in 1909
Cities in Israel
Cities in Tel Aviv District
Jewish villages in the Ottoman Empire
Mediterranean port cities and towns in Israel
ඊශ්‍රායලය
ලෝක උරුම අඩවි
ලෝක උරුම
ආසියාව
විකිපීඩියා ආසියානු මාසය 2015

ටෙල් අවිව්


El sulfato de deshidroepiandrosterona (en inglés: dehypdroepiandrosterone sulfate, DHEA-S) es un metabolito de la deshidroepiandrosterona (DHEA) producido por la adición de un grupo sulfato, catalizado por las enzimas sulfotransferasas SULT1A1 y SULT1E1, que también producen sulfato de estrona de la estrona. El sulfato de DHEA también puede ser convertido de vuelta a DHEA a través de la acción de la sulfatasa esteroidea.

En la zona reticular de la corteza suprarrenal, el sulfato de DHEA es generado por SULT2A1. Esta capa de la corteza suprarrenal es pensada de ser la fuente principal de sulfato de DHEA. Los niveles de sulfato de DHEA disminuyen con la edad de una persona ya que la capa reticular disminuye en tamaño.

Véase también
 Síndrome de ovario poliquístico

Referencias

Metabolismo
Compuestos orgánicos

Sulfato de deshidroepiandrosterona


Barabar, Ruhi Su'nun 1994'te yayınlanan albümüdür.

Şarkılar
  Ele Geniş Olan Şu Yalan Dünya
 Seherde Bir Bağa Girdim
 Söğüt'ün Erenleri
 Sabahtan Kalkan Kızlar
 Çoban Türküsü
 Kaleden Kaleye
 Barabar
 Mecnun'um Leyla'mı Gördüm
 Üryan Geldim
 Güzel Aşık Cevrimizi
 Koyun Gelir
 Evlerinin Önü
 Tıpır Tıpır Yürürsün
 Ben Melamet Hırkasını

Ruhi Su albümleri
1994 albümleri

Barabar


Avenija Dubrovnik je avenija koja se nalazi u dijelu Zagreba, koji se zove Novi Zagreb. Uglavnom je široka šest ili osam traka kod raskrižja. Izgrađena je sredinom 1950-ih, proteže se 4 kilometra između kružnog toka koji se nalazi ispod južnog produžetka Mosta mladosti na istoku, što je sjeverni dio Sarajevske ceste i Remetinečkog rotora na zapadu Novog Zagreba. Njezinim središtem vodi tramvajska pruga. Najvažnija raskrižja su ona s Avenijom Većeslava Holjevca i  Ulicom Savezne Republike Njemačke. Kao glavna prometnica istok-zapad Novog Zagreba, dnevno njome putuje više od 40.000 putnika.

Avenija je izgrađena 1950-ih godina kao dio plana za stambeno naselje Novi Zagreb. Više-manje ju je omeđivao južni rub Zagrebačkog velesajma, čija je realizacija prethodila izgradnji stambenih naselja. U zapadnom dijelu, za vrijeme postojanja socijalističke Jugoslavije, zvala se Avenija Borisa Kidriča, a u istočnom dijelu zvala se Avenija VIII. partijske konferencije.

Građevine
Više paviljona u kojima se održava Zagrebački velesajam nalaze se na Aveniji Dubrovnik. Također, zgrada Prve gimnazije otvorena je na Aveniji Dubrovnik broj 36 krajem prosinca 1993. godine. Kod raskrižja s Avenijom Vječeslava Holjevca na broju 16, u ljeto 2007. godine, koncem kolovoza otvoren je trgovački kompleks Avenue Mall s robnim kućama i buticima s poznatim robnim markama, restoranima i kinom. Krajem 2009. godine na Aveniji Dubrovnik 17 otvorena je nova zgrada Muzeja suvremene umjetnosti. U studenom 2016. godine na sjeverozapadnoj strani raskrižja sa Stonskom ulicom otvoren je supermarket Kaufland - Središće.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Ulice u Zagrebu

Avenija Dubrovnik


In mathematics, particularly multivariable calculus, a surface integral  is a generalization of multiple integrals to integration over surfaces. It can be thought of as the double integral analogue of the line integral.  Given a surface, one may integrate a scalar field (that is, a function of position which returns a scalar as a value) over the surface, or a vector field (that is, a function which returns a vector as value). If a region R is not flat, then it is called a surface as shown in the illustration.

Surface integrals have applications in physics, particularly with the theories of classical electromagnetism.

Surface integrals of scalar fields
Assume that f is  a scalar, vector, or tensor field defined on a surface S.
To find an explicit formula for the surface integral of f over S, we need to parameterize S by defining a system of curvilinear coordinates on S, like the latitude and longitude on a sphere. Let such a parameterization be , where  varies in some region  in the plane. Then, the surface integral is given by

where the expression between bars on the right-hand side is the magnitude of the cross product of the partial derivatives of , and is known as the surface element (which would, for example, yield a smaller value near the poles of a sphere. where the lines of longitude converge more dramatically, and latitudinal coordinates are more compactly spaced).  The surface integral can also be expressed in the equivalent form

where  is the determinant of the first fundamental form of the surface mapping .

For example, if we want to find the surface area of the graph of some scalar function, say , we have

where .  So that , and .  So,

which is the standard formula for the area of a surface described this way.  One can recognize the vector in the second-last line above as the normal vector to the surface.

Because of the presence of the cross product, the above formulas only work for surfaces embedded in three-dimensional space.

This can be seen as integrating a Riemannian volume form on the parameterized surface, where the metric tensor is given by the first fundamental form of the surface.

Surface integrals of vector fields

Consider a vector field v on a surface S, that is, for each  in S, v(r) is a vector.

The integral of v on S was defined in the previous section. Suppose now that it is desired to integrate only
the normal component of the vector field over the surface, the result being a scalar, usually called the flux passing through the surface. For example, imagine that we have a fluid flowing through S, such that v(r) determines the velocity of the fluid at r. The flux is defined as the quantity of fluid flowing through S per unit time.

This illustration implies that if the vector field is tangent to S at each point, then the flux is zero because the fluid just flows in parallel to S, and neither in nor out. This also implies that if v does not just flow along S, that is, if v has both a tangential and a normal component, then only the normal component contributes to the flux. Based on this reasoning, to find the flux, we need to take the dot product of  v with the unit surface normal n to S at each point, which will give us a scalar field, and integrate the obtained field as above. In other words, we have to integrate v with respect to the vector surface element , which is the vector normal to S at the given point, whose magnitude is

We find the formula

The cross product on the right-hand side of this expression is a (not necessarily unital) surface normal determined by the parametrisation.

This formula defines the integral on the left (note the dot and the vector notation for the surface element).

We may also interpret this as a special case of integrating 2-forms, where we identify the vector field with a 1-form, and then integrate its Hodge dual over the surface.
This is equivalent to integrating  over the immersed surface, where  is the induced volume form on the surface, obtained
by interior multiplication of the Riemannian metric of the ambient space with the outward normal of the surface.

Surface integrals of differential 2-forms
Let

be a differential 2-form defined on a surface S, and let

be an orientation preserving parametrization of S with  in D. Changing coordinates from  to , the differential forms transform as

So  transforms to , where  denotes the determinant of the Jacobian of the transition function from  to . The transformation of the other forms are similar.

Then, the surface integral of f on S is given by

where

is the surface element normal to S.

Let us note that the surface integral of this 2-form is the same as the surface integral of the vector field which has as components ,  and .

Theorems involving surface integrals
Various useful results for surface integrals can be derived using differential geometry and vector calculus, such as the divergence theorem, and its generalization, Stokes' theorem.

Dependence on parametrization
Let us notice that we defined the surface integral by using a parametrization of the surface S. We know that a given surface might have several parametrizations. For example, if we move the locations of the North Pole and the South Pole on a sphere, the latitude and longitude change for all the points on the sphere. A natural question is then whether the definition of the surface integral depends on the chosen parametrization. For integrals of scalar fields, the answer to this question is simple; the value of the surface integral will be the same no matter what parametrization one uses.

For integrals of vector fields, things are more complicated because the surface normal is involved. It can be proven that given two parametrizations of the same surface, whose surface normals point in the same direction, one obtains the same value for the surface integral with both parametrizations. If, however, the normals for these parametrizations point in opposite directions, the value of the surface integral obtained using one parametrization is the negative of the one obtained via the other parametrization. It follows that given a surface, we do not need to stick to any unique parametrization, but, when integrating vector fields, we do need to decide in advance in which direction the normal will point and then choose any parametrization consistent with that direction.

Another issue is that sometimes surfaces do not have parametrizations which cover the whole surface. The obvious solution is then to split that surface into several pieces, calculate the surface integral on each piece, and then add them all up. This is indeed how things work, but when integrating vector fields, one needs to again be careful how to choose the normal-pointing vector for each piece of the surface, so that when the pieces are put back together, the results are consistent. For the cylinder, this means that if we decide that for the side region the normal will point out of the body, then for the top and bottom circular parts, the normal must point out of the body too.

Last, there are surfaces which do not admit a surface normal at each point with consistent results (for example, the Möbius strip).  If such a surface is split into pieces, on each piece a parametrization and corresponding surface normal is chosen, and the pieces are put back together, we will find that the normal vectors coming from different pieces cannot be reconciled. This means that at some junction between two pieces we will have normal vectors pointing in opposite directions. Such a surface is called non-orientable, and on this kind of surface, one cannot talk about integrating vector fields.

See also
 Divergence theorem
 Stokes' theorem
 Line integral
 Volume element
 Volume integral
 Cartesian coordinate system
 Volume and surface area elements in spherical coordinate systems
 Volume and surface area elements in cylindrical coordinate systems
 Holstein–Herring method

References

External links
 Surface Integral — from MathWorld
 Surface Integral — Theory and exercises

Multivariable calculus
Area
Surfaces

Surface integral


Der Skeleton-America's-Cup 2011/12 war eine von der Fédération Internationale de Bobsleigh et de Tobogganing (FIBT) veranstaltete Rennserie im Skeleton. Er wurde zum insgesamt zwölften Mal ausgetragen und umfasste acht Wettbewerbe auf drei verschiedenen Kunsteisbahnen.

Der America's-Cup gehörte, ebenso wie der Europacup, zum Unterbau des Weltcups und des Intercontinentalcups. Die Ergebnisse flossen in das FIBT-Skeleton-Ranking 2011/12 ein.

Startplätze
Die Quotenplätze für die einzelnen nationalen Verbände wurden anhand des FIBT-Rankings aus der Vorsaison vergeben. Bei den Frauen konnte der kanadische und US-amerikanische Verband jeweils vier Athletinnen, bei den Männern der kanadische, US-amerikanische, japanische und südkoreanische Verband jeweils vier Athleten einsetzen. Alle übrigen Nationalverbände aus Amerika, Asien und Ozeanien durften bis zu drei Athleten an den Start bringen, Verbände aus Europa und Afrika bis zu zwei Athleten.

Männer

Veranstaltungen

Gesamtstand

Frauen

Veranstaltungen

Gesamtstand

Weblinks

2011/12
Wintersport-Continental-Cup 2011/12

Skeleton-America’s-Cup 2011/12


සුල්තාන්ගන්ජ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ගුප්ත-පාල සංක්‍රාන්ති යුගයට අයත් බුද්ධ ප්‍රතිමාවකි. මෙම ප්‍රතිමාව මෙතෙක් හඳුනාගෙන ඇති විශාලතම, සම්පූර්ණ ඝන තඹ බුද්ධ ප්‍රතිමාව වේ. පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව ක්‍රි.ව. 500 සහ 700 අතර කාලයට අයත් යැයි කාලනිර්ණය කොට ඇත. මීටර 2.3ක් උසැති මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ පළල මීටර 1කි. ප්‍රතිමාවේ බර කිලෝග්‍රෑම් 500කට අධික ය. මෙම ප්‍රතිමාව සොයාගැනුණේ 1861දී උතුරු ඉන්දියාවේ බිහාරයේ භගල්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ සුල්තාන්ගන්ජ් නගරයෙනි. මෙය හමුවූයේ නැගෙනිහර ඉන්දියානු දුම්රිය මාර්ගයේ ඉදි කිරීම් කටයුතු අතරතුර ය. වර්තමානය වන විට, මෙම ප්‍රතිමාව එංගලන්තයේ බර්මිංහැම්හි බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

විස්තරය
සුල්තාන්ගන්ජ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව නිර්මාණය කොට ඇත්තේ පිරිපහදු නොකළ අමිශ්‍ර තඹ ලෝහයෙන් සීර් පර්ඩියු හෙවත් ඉටි මැකුම් තාක්ෂණය යොදා ගනිමිනි. සිටි බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් වන මෙහි ඉහළට ඔසවාගෙන සිටින දකුණු හස්තය මගින් අභය මුද්‍රාව (ආරක්ෂාව සංකේතවත් කෙරෙන) නිරූපණය වන අතර, අත්ල ඉදිරියට දිස්වන සේ වම් හස්තය යටිකුරුව තබාගෙන ඇත්තේ වර දානය සංකේතවත් කරමිනි. ප්‍රතිමාවේ චීවරයේ පොට මෙම වම් හස්තයේ මහපටැඟිල්ල සහ දබරැඟිල්ල අතර රඳවා ඇත. මෙම ලක්ෂණය වර්තමානයේ පවා ථෙරවාදී භික්ෂූන් විසින් අනුගමනය කරන පිළිවෙතකි.

අනාවරණය සහ පසුකාලීන ඉතිහාසය

දුම්රිය මාර්ග ඉංජිනේරුවරයකු වූ ඊ. බී. හැරිස් විසින් මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව සොයාග්නනා ල්දදේ සුල්තාන්ගන්ජ් දුම්රිය ස්ථානය අසල පුරාතන නටබුන් ස්ථානයක කැනීම් කටයුතු වලිනි. ඔහු සිය අනාවරණය පිළිබඳ භූමි සිතියමක් සහ ඡායාරූප සහිත සවිස්තර සම්පූර්ණ වාර්තාවක් සපයා ඇත. ඔහු විස්තර කරන්නේ බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ දකුණු පාදය හමුවූයේ පොළොව මට්ටමේ සිට අඩි දහයක් පමණ ගැඹු‍රින් වූ බිම් තට්ටුවකට පහළින් තිබී ය. ඔහු විශ්වාස කරන්නේ මෙම බිම් තට්ටුව බුද්ධ ප්‍රතිමාව තැන්පත් කර තිබූ ගෘහය ආවරණය කරමින් පවතින්නට ඇති බවත්, පසුව එය ඇදවැටෙන්නට ඇති බවත් ය. හැරිස් විසින් මෙම ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම් වෙත යවන ලදී. එංගලන්තය වෙත එය ප්‍රවාහනය කිරීම සඳහා වූ වියදම් දරන ලද්දේ බර්මිංහැම්හි යකඩ භාණ්ඩ නිෂ්පාදකයකු වූ සැමුවෙල් තොර්ට්න් විසිනි. බර්මිංහැම්හි හිටපු නගරාධිපතිවරයකු ද වූ තෝර්ට්න් 1864දී මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව කොට්ඨාස මණ්ඩලය වෙත ප්‍රදානය කරන ලද්දේ ඔවුන්ගේ යෝජිත කලා කෞතුකාගාරය වෙනුවෙනි. කර්මාන්ත දහසක් ඇතැයි වර්ණනාවන් ලද බර්මිංහැම් නගරය කලා කෞතුකාගාරයක් ස්ථාපනයට තීරණය කරන ලද්දේ දේශීය ලෝහ කර්මාන්තකරුවන් ඇතුළු කලා ශිල්පීන්හට ආදර්ශ ලබා දීමට සහ නිර්මාණකරණයට පෙළඹවීම සඳහායි.

වසර ගණනාවක් පුරා මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරය (BMAG) තුළ ප්‍රමුඛ ස්ථාන කිහිපයකම ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබිණි. වර්තමානය වන විට මෙම ප්‍රතිමාව කෞතුකාගාරයේ අත්‍යාවශ්‍ය ප්‍රදර්ශනාංගයක් බවට පත්ව ඇත. කෞතුකාගාරයේ එකතූන් වෙත ආධාර ලබාදීමට පදනම වූ මෙම ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරයේ ඇති වඩාත්ම වටිනා පුරාවස්තුව ලෙස සැලකේ. හැරිස්ගේ වාර්තාවෙහි වූ ඡායාරූපවල ඔහු මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව සහ තවත් කුඩා පුරාවස්තු කිහිපයක් සමග සිටිනු නිරූපණය වේ. මේ අතරට කුඩා ශෛලමය සිටි බුද්ධ ප්‍රතිමා ද්විත්වයක් ද වේ. මේ අතරින් එක් ප්‍රතිමාවක් වර්තමානයේ බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේත්, අනෙක සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝවේ ආසියානු කලා කෞතුකාගාරයේත් ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත. සුල්තාන්ගන්ජ්වලින් හමුවූ තවත් ශෛලමය බුද්ධ ප්‍රතිමා ශීර්ෂයක් වර්තමානයේ ලන්ඩනයේ වික්ටෝරියා සහ ඇල්බර්ට් කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත.

වර්තමාන පිහිටුම
1998 සිට 2015 තෙක් මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරයේ බුද්ධ ප්‍රතිමා සහ ඒ හා සම්බන්ධ කෞතුක භාණ්ඩ ගණනාවක් ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබූ ගැලරියේ ප්‍රධාන ප්‍රදර්ශනාංගය විය. බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය විසින් වාර්ෂික 'බුද්ධ දිනය' නම් දිනයක් ද පැවැත්වූ අතර, බටහිර මිඩ්ලන්ඩ් පාදක කරගත් බෞද්ධ ජනයා එහි පැමිණ ප්‍රතිමාවට පූජා පවත්වා ආශිර්වාදය හිමි කරගත්හ.

2015දී බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරය නගරයේ වූ විවිධ භක්තිකයින් ගණනාවක් සමග සාකච්ඡා කොට නව 'ඇදහීම් ගැලරිය' ස්ථාපනය කරන ලදී. අනතුරුව සුල්තාන්ගන්ජ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව එය පෙර පිහිටුවා තිබූ ස්ථානයෙන් රැගෙන යන ලදී. වර්තමානය වන විට බුද්ධ ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම්හි ජනයාගේ ඇදහීම්වලට පාත්‍ර වූ විශ්වාසයන් පිළිබඳ වන ගැලරියෙහි වැඩ හිඳියි.

මේවාත් බලන්න
 මීර්පූර්-ඛාස්හි බ්‍රහ්ම ප්‍රතිමාව

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බුදු පිළිම
බෞද්ධ කලාව
ගුප්ත අධිරාජ්‍යය
භගල්පූර් දිස්ත්‍රික්කය
බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරයේ එකතූන්
බිහාරයේ ප්‍රතිමා

සුල්තාන්ගන්ජ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව


Povijest Kiribatija predstavlja povijest otočja Kiribati, danas samostalne države, od prapovijesti do danas. Iako se smatra kako su otočje prvi naselili mikronezijski narodi prije više od 3 000 godina, najstariji arheološki nalazi koji svjedoče o naseljenosti kiribatskog prostora potječu iz 1300. godine, u vrijeme prodora melanezijskih i polinezijskih naroda.

Početkom 17. stoljeća, većinski narod I-Kiribati dolazi u doticaj s prvim europskim istraživačima. Prvi Europljanin koji je posjetio neki od kiribatskih otoka bio je portugalski pomorac u službi Španjolskog Carstva, Pedro Fernandes de Queirós. On je 1606. otkrio koraljne otoke Butaritari i Makin, koji je prozvao Buen Viaje (Dobro putovanje). Britanski pomorac Thomas Gilbert otkrio je 1788. otočje koje je po njemu prozvano Gilbertovim otočjem.

Naseljavanje je započelo tek nakon 1837., a 1892. Velika Britanija uspostavila je protektorat nad 16 atola u otočju Gilbert i 9 otoka Ellice. Godine 1916. otočje je postalo britanska kolonija Gilbert i Ellice, a postupno je obuhvatila i dio Linijskog otočja, a 1937. i Otočje Phoenix. Budući da je SAD zahtijevao otoke Kanton i Enderbury unutar Otočja Phoenix, 1939. nad njim je uspostavljena britansko-američka uprava.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata, otočje je bilo pod japanskom okupacijom, a nakon što je 1943. oslobođeno, obnovljena je britanska uprava nad otočjem Gilbert i Ellice te na većem dijelu Linijskog otočja, na kojem su pokuse s nuklearnim oružjem 1957. i 1958. izvodili Velika Britanija, a kasnije (1962.) i SAD. Otočje Ellice izdvojilo se 1975. pod nazivom Tuvalu, te je neovisnost ostvarilo tri godine kasnije.

Otočje Gilbert steklo je autonomiju potkraj 1976. te s većim dijelom Linijskog otočja ostvarilo neovisnost 12. srpnja 1979. pod imenom Kiribati. Za prvoga predsjednika izabran je Ieremia Tabai. U rujnu 1979. SAD je sporazumno odustao od zahtjeva za otočjem Phoenix i priznao ga Kiribatiju, a sporazum je ratificirao čeitiri godine kasnije. Iste godine Kiribati proglašavaju isključivi gospodarski pojas u širini od 200 milja. Članicom Ujedinjenih naroda postaju 1999. godine.

Izvori

Kiribati
Kiribati

Povijest Kiribatija


Louis Joseph Gay-Lussac (6 Aralık 1778 – 10 Mayıs 1850), Fransız kimyager ve fizikçidir. Genellikle gaz yasalarıyla ilgili çalışmalarıyla anılır. Bunun dışında, alkol-su karışımlarıyla yaptığı çalışmalarının ardından bir takım alkollü içkilerin alkol oranlarını ölçmüştür.

Yaşamı

Gay-Lussac, Haute-Vienne'deki Saint-Léonard-de-Noblat'da doğmuştur. Eğitimine orada başlayıp, 1794'te, babasının tutuklanmasının ardından, École Polytechnique'e girmek üzere Paris'e gitmiştir. 1797'de okula kabul edilip, üç sene orada okuduktan sonra, École Nationale des Ponts et Chaussées'ye geçmiştir. Bir süre sonra Claude Louis Berthollet'nin asistanı olarak atanmıştır. 1802'de Antoine François de Fourcroy'un yardımcılığını yaptı. École Polytechnique'de, 1809 yılında kimya profesörü oldu. 1808'den 1832'ye kadar Sorbonne'da fizik profesörlüğü de yaptı. Ancak bu görevi, daha sonra Jardin des Plantes'taki kimya kürsüsü için bıraktı. 1831'de doğduğu vilayet, Haute-Vienne'in temsilcisi olarak seçilmiş, 1839'da da Chambre des pairs'e katılmıştır.

1809'da, Gay-Lussac, Geneviève-Marie-Joseph Rojot'yla evlendi. Onunla ilk defa, bir çarşafçı dükkânının çalışanı olarak kimya kitabı okuduğunu gördüğünde tanışmıştı. Beş çocuklarından en büyüğü, Jules, Giessen'e giderek Justus Liebig'in asistanlığını yapmıştır. Jules'ün bazı çalışmaları, aynı baş harfleri yüzünden (J. Gay-Lussac), babasıyla karıştırılmıştır.

Gay-Lussac soyunun bir kısmı Brezilya'da, Güney Amerika'da (de Salusse Lussac/Lussac Do Coutto/Do Coutto Monni) ve Ontario'da yaşamaktadır.

Başarıları

Gay-Lussac, 1802'de, Jacques Charles'ın çalışmalarını kullanarak, günümüzde Charles yasası olarak bilinen yasayı formülize etmiştir.

1804'te, Jean-Baptiste Biot'yla birlikte, bir hidrojen balonu kullanarak 6.4 kilometreye kadar yükseldiler. Atmosferi araştırdığından, farklı yüksekliklerden hava örnekleri alarak sıcaklık ve nemlilikteki farklılıkları gözlemlemeye çalışmıştır.

Alexander von Humboldt'la birlikte, 1805'te, alçalan basınçla (yükseklikle), atmosferin basit yapısının değişmediğini keşfetmiştir. Aynı zamanda, suyun, iki hidrojen parçası, bir oksijen parçasından oluştuğunu da, Humboldt'la beraber keşfetmiştir.

1808'de, boru bulanlardan biriydi.

Sorbonne Üniversitesi'ne yakın bir sokak ve otele adını vermiştir. Aynı zamanda doğum yeri olan Leonard de Noblat'da bir meydan ve sokak da onun ismini taşır. Mezarı, Paris'teki ünlü mezar, Père Lachaise Mezarlığı'ndadır.

1778 doğumlular
Haute-Vienne doğumlular
1850 yılında ölenler
19. yüzyıl fizikçileri
Fransız kimyagerler
Fransız fizikçiler
Fransız ateistler
Fransa milletvekilleri
École Polytechnique'te öğrenim görenler
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Royal Society'nin yabancı üyeleri
Légion d'honneur sahibi yüksek rütbeli subaylar
Termodinamikçiler
Temmuz Monarşisi'nde kişiler
Paris'te ölenler
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler
Ateist fizikçiler
Ateist kimyagerler

Louis Joseph Gay-Lussac


Karahüseyinli, Samsun ilinin Alaçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1911 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Karahüseyinli; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 70 km, Alaçam ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaçam'ın mahalleleri

Karahüseyinli, Alaçam


Der Fußball-Club Dornbreite Lübeck von 1958 e. V., kurz FC Dornbreite, ist ein Fußballverein aus Lübeck, der innerhalb des Stadtteils St. Lorenz Nord im Bezirk Dornbreite beheimatet ist. Die erste Mannschaft spielte von 2012 bis 2015, von 2017 bis 2018 und seit 2020 in der Oberliga Schleswig-Holstein, der höchsten Amateurliga von Schleswig-Holstein.

Geschichte
Der Verein wurde im Jahre 1958 gegründet. Die erste Mannschaft stieg im Jahre 1973 erstmals in die Bezirksliga Süd auf und wurde auf Anhieb Vizemeister hinter dem NTSV Strand 08. Im Jahre 1977 stieg die Mannschaft in die Verbandsliga Süd auf, nachdem sich die Lübecker in einer Aufstiegsrunde durchsetzen konnten. Ein Jahr später gelang der Durchmarsch in die Landesliga Schleswig-Holstein, seinerzeit die höchste Spielklasse in Schleswig-Holstein. Nachdem der Klassenerhalt verfehlt wurde rutschte der Verein nach drei Abstiegen in Folge in die Kreisliga hinab.

Im Jahre 1984 gehörte der FC Dornbreite zu den Gründungsmitgliedern der Bezirksklasse und schaffte auf Anhieb den Aufstieg. 1989 folgte die Rückkehr in die mittlerweile Landesliga genannte zweithöchste Spielklasse des Landes. Nach dem Abstieg zwei Jahre später gelang 1994 der Wiederaufstieg. Im Jahre 1999 stieg der FC Dornbreite in die Verbandsliga Schleswig-Holstein auf, verpasste aber erneut den Klassenerhalt. Es folgten mehrere Jahre in der Bezirksoberliga Süd, wo die Mannschaft im Jahre 2004 in der Aufstiegsrunde scheiterte.

Zwei Jahre später gelang der Aufstieg in die Verbandsliga. Aus dieser stieg der FC Dornbreite im Jahre 2008 als Tabellenletzter wieder ab und spielte nach einer Ligenreform in der Verbandsliga Süd-Ost weiter. Nach der Meisterschaft im Jahre 2012 gelang dem Verein zum dritten Mal der Aufstieg in die höchste Spielklasse des Landes. Die folgende Saison 2012/13 in der Schleswig-Holstein-Liga schloss der FC Dornbreite als 9. Platz ab und sicherte somit den Klassenverbleib. Zwei Jahre später stieg der FC Dornbreite ab und schaffte 2017 den Wiederaufstieg, musste aber direkt wieder absteigen.

Der 2. Mannschaft des FC Dornbreite gelang in der Saison 2012/13 die Meisterschaft in der Kreisliga Lübeck, sodass sie die kommende Saison erstmals in der Verbandsliga Süd-Ost bestreiten wird.

Die A-Jugend des FC Dornbreite gewann im Jahre 1972 die Landesmeisterschaft und qualifizierte sich für die deutsche Meisterschaft, wo man in der ersten Runde am FV Lörrach scheiterte. Mit Dennis Kruppke brachte der FC Dornbreite einen Bundesligaspieler hervor.

Weblinks
 Offizielle Homepage

Einzelnachweise

Dornbreite
Verein im Schleswig-Holsteinischen Fußball-Verband
FC Dornbreite Lubeck

FC Dornbreite


يام بن نوح (الابن الرابع والكافر للنبي نوح حسب الديانة الإسلامية، مات غرقا في الطوفان).

يام (توضيح)


An Machaerina huttonii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Kirk, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Machaerina huttonii in nahilalakip ha genus nga Machaerina, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Machaerina

Machaerina huttonii


Ashenafi est un patronyme porté notamment par :

 Girma Ashenafi (1982-), joueur de football international éthiopien ;
 Meaza Ashenafi (1964-), avocate éthiopienne spécialiste du droit des femmes ;
 Remedan Ashenafi, un des 112 membres du Conseil de la Fédération éthiopien.

Ashenafi


Frotté er en type vævning, der bruges i industriel produktion af tekstiler. Det færdige tekstil bruges særligt til håndklæder, klude, badekåbe og lignende ting der skal kunne absorbere væske, eksempelvis efter et bad eller håndvask. Løkkerne som er centrale i denne væveteknik skabes ved dobbeltvævning. Frotté kan være skåret, det vil sige at løkkerne er klippet op for at få en fløjlslignende struktur. Normalt fremstilles frotté af bomuld.

Bomuldsfrotté er et bomuldstøj med frottéstruktur. Det har stor opsugningsevne og passer godt til badtekstiler.

Stretchfrotté er et elastisk bomuldstøj med frottéstruktur. Det fremstilles normalt af tyndere garn end bomuldsfrotté. Den bruges normalt i lagener. I 1970'erne var tøj i stretchfrotté også populært.

Vævede tekstiler

Frotté


In the United States before 1865, a slave state was a state in which slavery and the internal or domestic slave trade were legal, while a free state was one in which they were prohibited.  Between 1812 and 1850, it was considered by the slave states to be politically imperative that the number of free states not exceed the number of slave states, so new states were admitted in slave–free pairs. There were, nonetheless, some slaves in most free states up to the 1840 census, and the Fugitive Slave Act of 1850 specifically stated that a slave did not become free by entering a free state.

Slavery in what would become the United States was established as part of European colonization. By the 18th century, slavery was legal throughout the Thirteen Colonies, after which rebel colonies started to abolish the practice. Pennsylvania abolished slavery in 1780, and about half of the states had abolished slavery by the end of the Revolutionary War or in the first decades of the new country, although this did not always mean that existing slaves became free. Vermont – having declared its independence from Britain in 1777 and thus not being one of the Thirteen Colonies – banned slavery in the same year, before being admitted as a state in 1791.

Slavery was a divisive issue in the United States. It was a major issue during the writing of the U.S. Constitution in 1787, the subject of political crises in the Missouri Compromise of 1820 and the Compromise of 1850, and was the primary cause of the American Civil War in 1861. Just before the Civil War, there were 19 free states and 15 slave states. The most recent free state, Kansas, had entered the Union after its own years-long bloody fight over slavery. During the war, slavery was abolished in some of the slave state jurisdictions, and the Thirteenth Amendment to the United States Constitution, ratified in December 1865, finally abolished slavery throughout the United States.

Early history

Slavery was established as a legal institution in each of the Thirteen Colonies, starting from 1619 onwards with the arrival of "twenty and odd" enslaved Africans in Virginia. Although indigenous peoples were also sold into slavery, the vast majority of the enslaved population consisted of Africans brought to the Americas via the Atlantic slave trade. Due to a lower prevalence of tropical diseases and better treatment, the enslaved population in the colonies had a higher life expectancy than in the West Indies and South America, leading to a rapid increase in population in the decades prior to the American Revolution. Organized political and social movements to end slavery began in the mid-18th century. The sentiments of the American Revolution and the promise of equality evoked by the Declaration of Independence stood in contrast to the status of most blacks, either free or enslaved, in the colonies. Despite this, thousands of black Americans fought for the Patriot cause for a combination of reasons. Thousands also joined the British, encouraged by offers of freedom such as the Philipsburg Proclamation.

In the 1770s, enslaved black people throughout New England began sending petitions to northern legislatures demanding freedom. Five of the Northern self-declared states adopted policies to at least gradually abolish slavery: Pennsylvania in 1780, New Hampshire and Massachusetts in 1783, and Connecticut and Rhode Island in 1784. The Republic of Vermont had limited slavery in 1777, while it was still independent before it joined the United States as the 14th state in 1791. These state jurisdictions thus enacted the first abolition laws in the Atlantic World. By 1804 (including New York (1799) and New Jersey (1804)), all of the Northern states had abolished slavery or set measures in place to gradually abolish it, although there were still hundreds of ex-slaves working without pay as indentured servants in Northern states as late as the 1840 census (see Slavery in the United States#Abolitionism in the North).

In the South, Kentucky was created as a slave state from Virginia (1792), and Tennessee was created as a slave state from North Carolina (1796). By 1804, before the creation of new states from the federal western territories, the number of slave and free states was 8 each. By the time of Missouri Compromise of 1820, the dividing line between the slave and free states was called the Mason-Dixon line (between Maryland and Pennsylvania), with its westward extension being the Ohio River.

The 1787 Constitutional Convention debated slavery, and for a time slavery was a major impediment to passage of the new constitution. As a compromise, slavery was acknowledged but never mentioned explicitly in the Constitution. The Fugitive Slave Clause, Article 4, section 2, clause 3, for example, refers to a "Person held to Service or Labour." In addition, Article 1, section 9, clause 1 of the Constitution prohibited Congress from abolishing the importation of slaves, but in a compromise, the prohibition could be lifted by Congress in 20 years, and slaves were referred to as "Persons." The Act Prohibiting Importation of Slaves passed easily in 1807, effective in 1808. However, the ban on importation spurred an expansion in the domestic slave trade, which remained legal until slavery was banned entirely in 1865 by the 13th Amendment.
 In the late 1850s an unsuccessful campaign was launched by several southern states to resume the international slave trade, to restock their slave populations, but this met with strong opposition. However, there was large natural increase in the slave population throughout the late 18th and 19th centuries, while some illegal smuggling of African slaves continued via Spanish Cuba.

One of the other compromises of the Constitution was the creation of the three-fifths clause by which slave states acquired increased representation in the House of Representatives and Electoral College equivalent to 60 percent of their disenfranchised slave populations. Slave states had wanted 100 percent of their slaves to be counted, whereas Northern states argued that none should be.

New territories

The Northwest Ordinance of 1787, passed just before the U.S. Constitution was ratified, had prohibited slavery in the federal Northwest Territory. The southern boundary of the territory was the Ohio River, which was regarded as a westward extension of the Mason-Dixon line. The territory was generally settled by New Englanders and American Revolutionary War veterans granted land there. The 6 states created from the territory were all free states: Ohio (1803), Indiana (1816), Illinois (1818), Michigan (1837), Wisconsin (1848), and Minnesota (1858).

By 1815, the momentum for antislavery reform, state by state, appeared to run out of steam, with half of the states having already abolished slavery (Northeast), prohibited from the start (Midwest) or committed to eliminating slavery, and half committed to continuing the institution indefinitely (South).

The potential for political conflict over slavery at a federal level made politicians concerned about the balance of power in the Senate, where each State was represented by two senators. With an equal number of slave states and free states, the Senate was equally divided on issues important to the South. As the population of the free states began to outstrip the population of the slave states, leading to control of the House of Representatives by free states, the Senate became the preoccupation of slave-state politicians interested in maintaining a congressional veto over federal policy in regard to slavery and other issues important to the South. As a result of this preoccupation, slave states and free states were often admitted into the Union in opposite pairs to maintain the existing Senate balance between slave and free states.

Missouri Compromise
Controversy over whether Missouri should be admitted as a slave state resulted in the Missouri Compromise of 1821, which specified that territory acquired in the Louisiana Purchase north of latitude 36° 30', which described most of Missouri's southern border, would, except for Missouri, be organized as free states, and territory south of that line would be reserved for organization as slave states. As part of the compromise, Maine, on August 19, 1821, was admitted as a free state.

A Mississippi lawyer who made a speech about the Compromise Acts in 1851 did not use the term free states but rather spoke  of "non-slaveholding states".

Texas and the Mexican Cession

The admission of Texas (1845) and the acquisition of the vast new Mexican Cession territories (1848), after the Mexican–American War, created further north–south conflict. Although the settled portion of Texas was an area rich in cotton plantations and dependent on slave labor, the territory acquired in the Mountain West did not seem hospitable to cotton or slavery.

As part of the Compromise of 1850, California was admitted as a free state without a slave state pair; California's admission also meant there would be no slave state on the Pacific Ocean. To avoid creating a free state majority in the Senate, California agreed to send one pro-slavery and one anti-slavery senator to Congress.

Last battles
The difficulty of identifying territory that could be organized into additional slave states stalled the process of opening the western territories to settlement. Slave-state politicians made efforts to annex Cuba (see: Lopez Expedition and Ostend Manifesto, 1852) and Nicaragua (see: Filibuster War, 1856–57), with intentions to create new slave states. Parts of Northern Mexico were also coveted, with Senator Albert Brown declaring "I want Tamaulipas, Potosi, and one or two other Mexican States; and I want them all for the same reason – for the plantation and spreading of slavery".

Kansas

In 1854, the Missouri Compromise of 1820 was superseded by the Kansas–Nebraska Act, which allowed white male settlers in the new territories to determine, by vote (popular sovereignty), whether they would allow slavery within each territory. The result was that pro- and anti-slavery elements flooded into Kansas with the goal of voting slavery up or down, leading to bloody fighting. An effort was initiated to organize Kansas for admission as a slave state, paired with Minnesota, but the admission of Kansas as a slave state was blocked because its proposed pro-slavery constitution (the Lecompton Constitution) had not been approved in an honest election. Anti-slavery proponents during the "Bleeding Kansas" period of the later 1850s were called Free-Staters and Free-Soilers, and fought against pro-slavery Border Ruffians from Missouri. The animosity escalated throughout the 1850s, culminating in numerous skirmishes and devastation on both sides of the question. Nevertheless, the North prevented Kansas Territory from becoming a slave state, and when Southern members of Congress departed en masse in early 1861, Kansas was immediately admitted to the Union as a free state.

When the admission of Minnesota proceeded unimpeded in 1858, the balance in the Senate ended; this was compounded by the subsequent admission of Oregon as a free state in 1859.

Slave and free state pairs
The following table shows the balance between slave and free states that began in 1812. The Statehood columns provide the year the state either ratified the U.S. Constitution or was admitted to the Union.  The date ranges in the Abolition column for Free States indicate when gradual abolition laws were adopted and when slavery finally ended, except for states where slavery was outlawed in a specific year.

From 1812 through 1850, maintaining the balance of free and slave state votes in the Senate was considered of paramount importance if the Union were to be preserved, and states were typically admitted in pairs:

California was admitted as a free state in 1850 without an accompanying slave state, though certain concessions were made to the slave states as part of the Compromise of 1850. Three more free states were admitted in the final years before the Civil War, disrupting the balance that the slave states had tried to maintain.

Civil War

The American Civil War (1861–1865) disrupted and eventually ended slavery. Eleven slave states joined the Confederacy, while the border states of Delaware, Maryland, Kentucky, and Missouri—all slave states—remained in the Union, although Kentucky and Missouri also had competing Confederate state governments. In 1863 western Virginia, much of which had remained loyal to the Union, was admitted as the new state of West Virginia with a commitment to gradual emancipation. The following year Nevada, a free state in the West, was also admitted.

Special cases

West Virginia
During the Civil War, a Unionist government in Wheeling, Virginia, presented a statehood bill to Congress to create a new state from 48 counties in western Virginia. The new state would eventually incorporate 50 counties. The issue of slavery in the new state delayed approval of the bill. In the Senate Charles Sumner objected to the admission of a new slave state, while Benjamin Wade defended statehood as long as a gradual emancipation clause would be included in the new state constitution. Two senators represented the Unionist Virginia government, John S. Carlile and Waitman T. Willey. Senator Carlile objected that Congress had no right to impose emancipation on West Virginia, while Willey proposed a compromise amendment to the state constitution for gradual abolition. Sumner attempted to add his own amendment to the bill, which was defeated, and the statehood bill passed both houses of Congress with the addition of what became known as the Willey Amendment. President Lincoln signed the bill on December 31, 1862. Voters in western Virginia approved the Willey Amendment on March 26, 1863.

President Lincoln had issued the Emancipation Proclamation on January 1, 1863, which exempted from emancipation the border states (four slave states loyal to the Union) as well as some territories occupied by Union forces within Confederate states. Two additional counties were added to West Virginia in late 1863, Berkeley and Jefferson. The slaves in Berkeley were also under exemption but not those in Jefferson County. As of the census of 1860, the 49 exempted counties held some 6000 slaves over 21 years of age who would not have been emancipated, about 40% of the total slave population. The terms of the Willey Amendment only freed children, at birth or as they came of age, and prohibited the importation of slaves.

West Virginia became the 35th state on June 20, 1863, and the last slave state admitted to the Union. Eighteen months later, the West Virginia legislature completely abolished slavery, and also ratified the 13th Amendment on February 3, 1865.

Washington D.C.
In the District of Columbia, formed with land from two slave states, Maryland and Virginia, the trade was abolished by the Compromise of 1850. So as to avoid losing the profitable slave trading businesses in Alexandria (one was Franklin and Armfield), Alexandria County, D.C., requested that it be returned to Virginia, where the slave trade was legal; this took place in 1847. Slavery in the District of Columbia remained legal until 1862, when the walkout of all the Southern legislators permitted those remaining to pass the ban, which abolitionists had been seeking for decades.

Utah Territory
Although it did not become a state until 1896, as an organized territory, Utah legalized slavery under the 1852 territorial Act in Relation to Service and similar Act for the Relief of Indian Slaves and Prisoners.

Brigham Young and his group of Mormon pioneers had arrived in Utah in 1847, during the Mexican–American War, when Utah Territory was Mexican territory. They ignored the Mexican ban on slavery. They viewed slavery as consistent with the Mormon view on Black people.

On June 19, 1862, fulfilling a part of his 1860 campaign platform, President Lincoln signed the law ending slavery in Utah Territory and all other territories.

California

While California's state constitution outlawed slavery, the 1850 Act for the Government and Protection of Indians allowed the indenture of Native Californians. This law provided for "apprenticing" or indenturing Indian children to Whites, and also punished "vagrant" Indians by "hiring" them out to the highest bidder at a public auction if the Indian could not provide sufficient bond or bail. White settlers took 10,000 to 27,000 California Native Americans as forced laborers, including 4,000 to 7,000 children. In April 1863, after the declaration of the Emancipation Proclamation, the California legislature abolished all forms of legal indenture and apprenticeship for Native Americans.

End of slavery

At the start of the Civil War, there were 34 states in the United States, 15 of which were slave states. Eleven of these slave states, after conventions devoted to the topic, issued declarations of secession from the United States, created the Confederate States of America, and were represented in the Confederate Congress. The slave states that stayed in the Union — Maryland, Missouri, Delaware, and Kentucky (called border states) — retained their representatives in the U.S. Congress. By the time the Emancipation Proclamation was issued in 1863, Tennessee was already under Union control. Accordingly, the Proclamation applied only in the 10 remaining Confederate states. During the war, abolition of slavery was required by President Abraham Lincoln for readmission of Confederate states.

The U.S. Congress, after the departure of the powerful Southern contingent in 1861, was generally abolitionist: In a plan endorsed by Abraham Lincoln, slavery in the District of Columbia, which the Southern contingent had protected, was abolished in 1862.

In Southern states, the legal elimination of slavery typically followed Union control. The Emancipation Proclamation declared all enslaved people in areas then under Confederate control free, but, in practice, freedom required either slaves reaching Union lines or Union forces reaching their area. As Union forces advanced from January 1, 1863, to June 19, 1865, slaves were freed.

West Virginia did not abolish slavery in its first proposed constitution of 1861, though it did ban the importation of slaves. In 1863, voters approved the Willey Amendment, which provided for gradual abolition of slavery, with the last enslaved people scheduled to be freed in 1884. On February 3, 1865, the state legislature approved immediate abolition.

The Restored Government of Virginia — the Unionist government that governed the limited territory then under Union control that had not left to form West Virginia — voted to end slavery at a constitutional convention on March 10, 1864. Arkansas, part of which came under Union control by 1864, adopted an anti-slavery constitution on March 16, 1864.
Louisiana — much of which had been under Union control since 1862 — abolished slavery through a new state constitution approved by voters September 5, 1864.  The border states of Maryland (November 1, 1864) and Missouri (January 11, 1865) abolished slavery before the war's end.  The Union-occupied state of Tennessee abolished slavery by popular vote on a constitutional amendment that took effect February 22, 1865.

However, slavery legally persisted in Delaware, Kentucky, and (to a very limited extent, due to a trade ban but continued gradual abolition) New Jersey, until the Thirteenth Amendment to the United States Constitution abolished slavery throughout the United States on December 18, 1865, ending the distinction between slave and free states.

See also
 Border states (American Civil War)
 Golden Circle (proposed country)
 Quilombo
 Slavery in the colonial United States
 Slavery in the United States
 Wilmot Proviso
 History of slavery in the United States by state

References

Further reading
 Don E. Fehrenbacher and Ward M. Mcafee; The Slaveholding Republic: An Account of the United States Government's Relations to Slavery (2002)
 Rodriguez, Junius P. Slavery in the United States: A social, political, and historical encyclopedia (2 vol Abc-clio, 2007).

Political history of the United States
Geographic history of the United States
 Slave states
Expansion of slavery in the United States
Regional rivalries
Electoral geography of the United States
Slavery in the United States

Slave states and free states