Migren, nörolojik, gastrointestinal ve otonom sinir sistemindeki değişikler ile beraber meydana gelen, epizodik bir baş ağrısı bozukluğudur. Çoğunlukla otonom sinir sisteminde görülen orta şiddette ve şiddetli baş ağrısı ile karakterize kronik bir rahatsızlıktır. Kelimenin kendisi Yunanca ἡμικρανία (hemikrania), "başın bir tarafındaki ağrı"  (ἡμι- (hemi-), "yarım" ve κρανίον (kranion), "kafatası" ifadesinden türemiştir.

Normalde baş ağrısı doğası gereği unilateral (başın tek bir tarafını etkiler) ve atımlıdır ve 2 ila 72 saat sürer. İlişkili belirtiler arasında bulantı, kusma, fotofobi (ışığa karşı artmış hassasiyet), fonofobi (sese karşı artmış hassasiyet), denge bozukluğunda bulunabilir ve ağrı genellikle fiziksel aktivite ile şiddetlenir. Migren baş ağrısı çeken kişilerin neredeyse üçte biri, yakın bir zamanda baş ağrısının meydana geleceğinin sinyalini veren geçici duyusal, motor bozukluk, görme ya da konuşma kabiliyeti bozukluğu olan bir aura hisseder.

Migrenin çevresel ve kalıtımsal faktörlerin bir karışımına bağlı olduğu düşünülmektedir. Vakaların yaklaşık üçte ikisi aile içinde görülür. Değişen hormon düzeyleri de rol oynayabilir: Migren ergenlik öncesi yaşlarda erkekleri kızlara göre biraz daha fazla etkiler, ancak kadınları erkeklere göre iki üç kat daha fazla etkilemektedir. Migren eğilimi genellikle gebelik esnasında azalır. Migrenin gerçek mekanizması bilinmemektedir. Bununla birlikte, nörovasküler bir bozukluk olduğu düşünülmektedir. Başlıca teori, serebral korteksin uyarılabilirliğinin artması ve beyinsapındaki trigeminal çekirdekte bulunan ağrı nöronlarının anormal bir şekilde kontrol edilmesiyle ilişkilidir.

Tavsiye edilen ilk tedavi baş ağrısı için ibuprofen ve asetaminofen gibi basit ağrı kesiciler, bulantı için antiemetik bir ilaç ve tetikleyici durumlardan uzak durulmasıdır.Basit ağrı kesici ilaçların etkili olmadığı kişiler triptan ya da ergotaminler gibi özel ajanlar da kullanabilir. Dünya genelinde, toplumun %10'undan fazlası hayatlarının bir döneminde migrenden etkilenmektedir.

Belirtiler ve semptomlar
Normalde migren, otonomik semptomlar ile ilişkili bir süre devam eden, tekrarlayıcı şiddetli baş ağrısı ile kendini gösterir. Migrenli kişilerin yaklaşık %15-30'unda auralı migren ile karşılaşılır  ve auralı migreni olanların sık sık aurasız migreni de olur. Ağrının şiddeti, baş ağrısının süresi ve atak sıklığı değişir. 72 saatten uzun süren migren status migrenozus olarak adlandırılır. Migrende olası dört aşama bulunur ve bu aşamaların tümünün yaşanması gerekmemektedir:

 Prodrom; baş ağrısından saatler veya günler önce meydana gelir
 aura; baş ağrısından hemen önce oluşur
 Ağrı aşaması; baş ağrısı aşaması olarak da bilinir
 Postdrom; migren atağı sonrasında yaşanan etkiler

Prodrom aşaması
Migrenli kişilerin yaklaşık %60'ında prodromal ya da uyarıcı belirtiler meydana gelir ve ağrı ya da aura başlangıcından önceki iki saat ile iki gün arasında başlarlar. Bu belirtiler çok çeşitli olayları içerebilir; örn., değişmiş ruh hali, sinirlilik, depresyon ya da zindelik hissi, yorgunluk, bazı yiyecekleri çok isteme, gergin adaleler (özellikle boyunda), kabızlık ya da ishal ve kokulara ve gürültüye karşı hassasiyet. Bu belirtiler hem auralı migreni hem de aurasız migreni olan kişilerde meydana gelebilir.

Aura aşaması

aura, baş ağrısından önce ya da baş ağrısı esnasında meydana gelen geçici fokal nörolojik bir olaydır. Birkaç dakika içinde kademeli olarak ortaya çıkar ve genellikle 60 dakikadan daha kısa sürer. Belirtiler görsel, duyusal ya da motor tabiatta olabilir ve birçok kişide birden fazla belirtiyle karşılaşılır. Görsel etkiler en yaygın olanıdır ve vakaların neredeyse %99'unda görülür ve yarısından fazlasında tek belirti olarak meydana gelir. Görme bozuklukları çoğunlukla kıvılcımlı skotomdan (görme alanında titreşen kısmı değişiklik alanı) oluşur. Bunlar normalde görme merkezine yakın bir yerde başlar ve daha sonra tahkimat ya da kale duvarlarına benzediği söylenen zig zag çizgilerle yanlara doğru yayılır. Genellikle çizgiler siyah beyazdır ancak bazı kişiler renkli çizgi de görmektedir. Bazı kişiler hemianopsi olarak bilinen görme alanında kısmi kayıp yaşar, bazıları da bulanık görür.

Duyusal aura, auralı kişilerin %30-40'ında meydana gelen en yaygın ikinci aşamadır. Çoğunlukla el ya da kolda tek taraflı bir karıncalanma başlar ve aynı taraftaki ağız-burun alanına doğru yayılır. Hissizlik genellikle konum hissi kaybıyla birlikte ve karıncalanma geçtikten sonra başlar. Aura aşamasının diğer belirtileri konuşma bozuklukları ve konuşma kabiliyeti bozukluklarını, etrafın dönmesini ve daha az yaygın olarak da motor sorunları içerebilir. Motor belirtiler bunun hemiplejik bir migren olduğunu gösterir ve diğer auraların aksine halsizlik çoğunlukla bir saatten daha uzun sürer. Aura nadiren, nadiren ardışık baş ağrısı olmadan da meydana gelir; buna sessiz migren denir.

Ağrı aşaması
Klasik olarak baş ağrısı tek taraflıdır, zonklama şeklinde kendini gösterir ve yoğunluğu orta şiddetli ila şiddetli arasındadır. Genellikle kademeli olarak başlar  ve fiziksel aktiviteyle şiddetlenir. Bununla birlikte, vakaların %40'ından fazlasında ağrı çift taraflı olabilir ve çoğunlukla boyun ağrısı ile birliktedir. Çift taraflı ağrı özellikle aurasız migreni olan kişilerde yaygındır. Ağrı daha az yaygın olarak, esasen başın arka ya da üst kısmında meyana gelebilir. Yetişkinlerde ağrı genellikle 4 ila 72 saat  arasında sürer; ancak erken çocukluk döneminde çoğunlukla 1  saatten daha az sürer. Atak sıklığı değişkendir, yaşam boyu çok az olabileceği gibi haftada birkaç kez de olabilir. Ortalaması yaklaşık olarak ayda birdir.

Ağrıya çoğunlukla bulantı, kusma, ışığa karşı hassasiyet, sese karşı hassasiyet, kokulara karşı hassasiyet, yorgunluk ve sinirlilik hali eşlik eder.  Beyin sapı ile ilişkili ya da vücudun her iki tarafında nörolojik belirtilerin olduğu migren türü olan baziler migrende  yaygın etkiler şunlardır: etrafın dönmesi hissi, sersemlik hissi ve zihin bulanıklığı. Kişilerin %90'ında bulantı ve üçte birinde kusma meydana gelir. Bu nedenle birçok kişi karanlık ve sessiz bir oda arar. Diğer belirtiler şunlar olabilir: bulanık görme, burun tıkanıklığı, ishal, sık idrar çıkma, solgunluk veya terleme. Boyunda sertlik olabileceği gibi kafa derisinde terleme ya da hassaslık da meydana gelebilir. Yaşlılıkta, ilgili semptomlar daha az yaygındır.

Postdrom
Migrenin etkileri, ana baş ağrısı geçtikten sonraki birkaç gün devam edebilir. Bu duruma postdrom denir. Birçok kişi migrenin olduğu bölgede ağrı hissi ve bazı kişiler de baş ağrısının geçmesinden sonraki birkaç gün düşünce bozukluğu olduğunu bildirmiştir. Hasta kendini yorgun ya da "akşamdan kalma" hissedebilir ve kafasında ağrı, kavrama güçlüğü, mide-bağırsaklarda bazı belirtiler, ruh hali değişiklikleri ve güçsüzlük yaşamış olabilir. Bir özete göre, "Bazı kişiler olağandışı bir şekilde yenilenmiş ya da öforik belirtirken bazıları depresyonda ve keyifsiz olduklarını bildirmiştir."

Nedeni
Migrenin altında yatan nedenler bilinmemektedir. Ancak çevresel ve genetik faktörlerin karışımıyla ilişkili olduğu düşünülmektedir. Vakaların üçte ikisinde aile içinde migren vardır ve nadiren tek gen bozukluğuna bağlı olarak meydana gelir. Migren birkaç psikolojik durum ile ilişkilidir, örneğin: depresyon, kaygılanma ve bipolar bozukluk ve bunların yanı sıra pek çok biyolojik olay ya da tetikleyiciler.

Genetik özellikler
İkizlerle yapılan çalışmalar, migren baş ağrılarının meydana gelmesinde %34-51 oranında bir genetik etki olasılığına işaret etmektedir. Bu genetik ilişki, auralı migrenler için aurasız migrenlere göre daha güçlüdür. Birkaç özel gen varyantı, riski az ila orta miktarda artırır.

Migrene yol açan tek gen bozukluğu nadiren görülür. Bunlardan biri ailesel hemiplejik migren olarak bilinir ve kalıtım yoluyla otozomal dominant tarzda gelen bir auralı migren türüdür. Bu bozukluklar, iyonların taşınmasında görevli proteinleri kodlayan gen varyantları ile ilişkilidir. Migrene neden olan bir başka genetik bozukluk CADASIL sendromu ya da subkortikal enfarktüs ve lökoensefalopati ile birlikte serebral otozomal dominant arteriopatidir.

Tetikleyici faktörler

Migren tetikleyici faktörlerle başlayabilir ve bazı kişiler bu durumu vakaların çok azında  ve diğerleri çoğunda görülen bir etki olarak bildirebilir. Tetikleyici faktör olarak birçok şey sınıflandırılmıştır, bununla birlikte bu ilişkilerin kuvveti ve anlamlılığı belirsizdir.  Tetikleyici, semptomlar başlamadan önceki 24 saat içinde oluşabilir.

Fizyolojik unsurlar

Bildirilen yaygın tetikleyici faktörler stres, açlık ve yorgunluktur (gerilim tipi baş ağrılarında bu faktörlerin eşit şekilde payı vardır). Migrenin adet kanaması döneminde meydana gelmesi daha olasıdır. Menarş (ilk adet kanaması), oral kontraseptif kullanımı, gebelik, menopoz öncesi, sırası ve sonrası dönem ve menopoz gibi diğer hormonal etkiler de migrenin meydana gelmesinde rol oynar. Bu hormonal etkilerin aurasız migrende daha çok rol oynadığı görülmektedir. Migren normalde hamileliğin ikinci ve üçüncü trimester üçüncü dönemlerinde ya da menopozdan sonra meydana gelmez.

Beslenme
Beslenmeye bağlı tetikleyici faktörlerin incelenmesiyle, bulguların subjektif değerlendirmeye dayandığı ve özel tetikleyici faktörlerin kanıtlamaya ya da yalanlamaya yetecek kadar kesin olmadığı bulunmuştur. Özel ajanlarla ilgili olarak, tiraminin migren üzerine etkisine dair bir bulgu olmadığı görülmüş  ve monosodyum glutamatın (MSG) beslenmeye bağlı tetikleyici faktör olarak sık sık bildirilmiş olmasına rağmen bulgular bunu tutarlı bir şekilde desteklememektedir.

Çevre
Ev içi ve ev dışındaki olası tetikleyici faktörlerin incelenmesiyle genel bulguların yetersiz kalitede olduğu sonucuna ulaşılmakta, yine de migrenli kişilerin ev içindeki havanın kalitesi ve ışıklandırma ile ilgili bazı koruyucu önlemler alması tavsiye edilmektedir. Bir zamanlar üstün zekalı kimselerde daha yaygın olduğu düşünülse de bunun doğru olmadığı görülmektedir.

Patofizyoloji

Migrenin nörovasküler bir bozukluk olduğu düşünülmektedir. Çünkü migren mekanizmasının beyinde başladığını ve kan damarlarına yayıldığını destekleyen bulgular mevcuttur. Bazı araştırmacılar nöronal mekanizmanın daha büyük bir rol oynadığını, bazıları da kan damarlarının baş rolde olduğunu düşünmektedir. Başka araştırmacılar ise her ikisinin de benzer derecede önemli olduğunu düşünmektedir. Yüksek serotonin düzeylerinin (5-hidroksitriptamin olarak da bilinen bir nörotransmitter) de işin içinde olduğu düşünülmektedir.

Aura
Kortikal yayılan depresyon veya yayılan Leão depresyonu, inaktif bir dönem sonrasında meydana gelen nöron aktivitesi patlamalarıdır ve auralı migreni olan kişilerde görülür. Neden ortaya çıktığına dair dair, kalsiyumun hücreye girmesine yol açan NMDA reseptör aktivasyonu dahil çeşitli açıklamalar mevcuttur. Aktivite patlamasından sonra, etkilenen alanda bulunan serebral kortekse doğru olan kan akışı iki ila altı saat boyunca azalır. Depolarizasyonun beynin alt tarafında doğru ilerlediğinde baş ve boyundaki ağrıyı hisseden sinirlerin tetiklendiği düşünülmektedir.

Ağrı
Migren esnasında meydana gelen baş ağrısının mekanizması tam olarak bilinmemektedir. Bazı bulgular santral sinir sistemi yapılarının (örneğin; beyin sapı ve diensefalon) başlıca rolü olduğunu desteklemekte , diğer veriler de periferik aktivasyonun rolünü desteklemektedir (örneğin; baş ve boyunda bulunan kan damarlarını çevreleyen duyusal sinirler yoluyla). Olası aday damarlar şunlardır: dural arterler, piyal arterler ve kafa derisi damarları gibi ekstrakraniyal arterler. Ekstrakraniyal arter vazodilatasyonunun rolünün özellikle önemli olduğu düşünülür.

Tanı
Migren tanısı belirti ve semptomlara dayanır. Diğer baş ağrısı nedenlerinin hariç bırakılması amacıyla, bazen Görüntüleme testi yapılır. Bu hastalığın bulunduğu çok sayıda kişiye tanı konmadığı düşünülmektedir.

Uluslararası Baş Ağrısı Derneği'ne göre aurasız migren tanısı aşağıdaki "5, 4, 3, 2, 1 kriterlerine" göre konabilir:

Beş ya da daha fazla sayıda atak — "auralı" migren tanısı koymak için iki atak yeterlidir.
Dört saat ila üç günlük süre
Aşağıdakilerden ikisi ya da daha fazlası:
Unilateral (başın yarısını etkileyen);
Atımlı;
"Orta şiddette veya şiddetli ağrı yoğunluğu";
"Rutin fiziksel aktivite ile şiddetlenme ya da rutin fiziksel aktiviteden uzak durmaya neden olma"
Aşağıdakilerden biri ya da daha fazlası:
Bulantı ve/veya kusma;
Işık (fotofobi) ve sese (fonofobi) karşı hassasiyet

Bir hastada şunlardan ikisiyle karşılaşılırsa en muhtemel tanı migrendir: fotofobi, bulantı ya da bir gün boyunca çalışamama. Bir hastada şu beş durumdan dördü ile karşılaşılırsa migren olma olasılığı %92'dir: atımlı baş ağrısı, 4–72 saatlik süre, başın bir tarafında görülen ağrı, bulantı veya kişinin yaşamı ile etkileşen belirtiler. Bu belirtilerin üçünden daha azının görüldüğü kişilerde olasılık %17'dir.

Sınıflandırma
Migrenler ilk olarak 1988 yılında kapsamlı bir şekilde sınıflandırılmıştır. Uluslararası Baş Ağrısı Derneği en son 2014 yılında baş ağrısı sınıflandırmasını güncellemiştir. Bu sınıflandırmaya göre, diğerlerinin arasında, gerilim tipi baş ağrısı ve demet tipi baş ağrısı ile birlikte migrenler birinci derecedeki baş ağrılarıdır.

Migren yedi alt sınıfa ayrılmıştır (bazılarının kendi içinde de alt bölümleri vardır):

Aurasız migren ya da "yaygın migren"; auranın eşlik etmediği migren baş ağrılarını içerir
Auralı migren ya da "klasik migren"; genellikle auranın eşlik ettiği migren baş ağrılarını içerir. Daha az yaygın olarak, aura baş ağrısı olmadan ya da migren tipi olmayan bir baş ağrısıyla da meydana gelebilir. Diğer iki tür ailesel hemiplejik migren ve sporadik hemiplejik migrendir, burada kişide auralı migren vardır ve eşlik eden motor güçsüzlük görülmektedir. Yakın bir akrabada aynı durum mevcutsa, buna "ailesel" denir, aksi takdirde "sporadik" olarak adlandırılır. Bir diğer tür baziler tip migrendir, burada baş ağrısı ve auraya konuşma güçlüğü, etrafın dönmesi, kulak çınlaması veya beyin sapı ile ilişkili diğer birkaç belirti eşlik etmekte ancak motor güçsüzlük eşlik etmemektedir. Bu tip migrenin başlangıçta, beyin sapını besleyen arter olan baziler arterdeki kasılmalara bağlı olduğu düşünülmüştür.
Migrenin yaygın habercileri olan periyodik çocukluk sendromları şunlardır: periyodik kusma (ara sıra meydana gelen yoğun kusma dönemleri), abdominal migren (genellikle mide bulantısını eşlik ettiği karın ağrısı) ve benign paroksismal çocukluk vertigosu (ara sıra meydana gelen vertigo atakları).
Retina migreni, görme bozukluklarının ve hatta tek gözde meydana gelen geçici körlüğün eşlik ettiği migren baş ağrılarını içerir.
Migren komplikasyonları, genellikle uzun veya olağan dışı bir şekilde sık meydana gelen ya da nöbet veya beyin lezyonu ile ilişkili migren baş ağrılarını ve/veya auraları tanımlar.
Olası migren, migrenin bazı özelliklerine sahip olan ancak kesin olarak migren tanısının konmasına yetecek bulgunun olmadığı durumları tanımlar (eş zamanlı aşırı ilaç kullanımının varlığında).
Kronik migren bir migren komplikasyonudur ve "migren baş ağrısı" tanı kriterlerini karşılayan ve daha büyük bir zaman aralığında meydana gelen bir baş ağrısıdır (özellikle, 3 aydan daha uzun bir süre ayda 15 gün veya daha fazla).

Abdominal migren
Abdominal migren tanısının konması tartışmalıdır. Bazı bulgular, baş ağrısının olmadığı bir durumda tekrarlayıcı karın ağrısı epizodlarının bir migren türü ya da en azından migren habercisi olabileceğine işaret etmektedir. Bu ağrı epizodları prodrom gibi migreni takip edebilir veya etmeyebilir ve normalde dakikalar ila saatler sürer. Çoğunlukla tipik kişisel ya da ailesel migren geçmişi olan kimselerde meydana gelir. Haberci olduğu düşünülen diğer sendromlar şunlardır: periyodik kusma sendromu ve benign paroksismal çocukluk vertigosu.

Ayırıcı tanı
Migren baş ağrısına benzer belirtilere yol açabilen diğer durumlar şunlardır: temporal arterit, demet tipi baş ağrısı, akut glokom, menenjit ve subaraknoid kanama. Temporal arterit normalde 50 yaş üstü kimselerde meydana gelir ve kendini şakaklarda hassasiyet ile gösterir, demet tipi baş ağrısı kendini tek taraflı burun tıkanıklığı, gözyaşı ve göz çukurlarının etrafında şiddetli ağrı ile gösterir, akut glokom görme problemleriyle, menenjit ateş ile ve subaraknoid kanama çok hızlı bir başlangıç ile ilişkilidir. Gerilim tipi baş ağrıları normalde başın her iki tarafında meydana gelir, atımlı değildir ve daha az engelleyicidir.

Önleyici tedbirler
Önleyici migren tedavileri şunlardır: ilaç tedavileri, besin takviyeleri, hayat tarzı değişiklikleri ve ameliyat. Haftada 2 günden fazla baş ağrısı olan, akut atakların tedavisinde kullanılan ilaçları tolere edemeyen ya da kolaylıkla kontrol altına alınamayan şiddetli atak görülen kişilere önleyici tedbirler uygulamaları tavsiye edilir.

Burada hedef migrenin sıklığı, ıstırabı veya süresinin azaltılması ve başarısız olan tedavinin etkinliğinin artırılmasıdır. Önleyici tedbirler kullanmanın bir diğer sebebi aşırı ilaç kullanımına bağlı baş ağrısının önlenmesidir. Bu yaygın bir problemdir ve kronik günlük baş ağrısına yol açabilir.

İlaç tedavisi
Önleyici migren ilaçlarının, migren ataklarının sıklığı ya da şiddetini en az %50 azaltmaları durumunda etkili olduğu düşünülür. Kılavuzlar; topiramat, divalproeks/sodyum valproat, propranolol ve metoprololün birinci basamak kullanımda en yüksek kanıt düzeyine sahip olarak değerlendirilmesi konusunda epey tutarlıdır. Bununla birlikte, gabapentinin etkisi ile ilgili tavsiyeler farklılık göstermektedir. Migrenin önlenmesinde ve migren atağının sıklığı ve şiddetinin azaltılmasında timolol da etkilidir, halbuki frovatriptan adet kanamasına bağlı migrenin önlenmesinde etkilidir. Amitriptilin ve venlafaksin de muhtemelen etkilidir. Kronik migreni olan kişilerde botoks uygulamasının faydalı olduğu bulunmuştur ancak bu uygulama epizodik kronik migreni olan kişiler için faydalı değildir.

Alternatif tedaviler

Migren tedavisinde akupunktur da etkilidir.  "Gerçek" akupunkturun kullanılması taklit akupunkturdan daha etkili değildir, ancak hem "gerçek" hem de taklit akupunkturun rutin bakım uygulamasından daha etkili olduğu görülmektedir ve profilaktik amaçlı verilen ilaç tedavisine nazaran daha az istenmeyen etkiye sahiptir. Migren baş ağrılarını önlenmesinde kayropraktik manipülasyon, fizyoterapi, masaj ve gevşeme propranolol ya da topiramat kadar etkili olabilir; ancak, araştırma ile metodolojide bazı sorunlar görülmüştür. Bu ilk sonuçların doğrulanması amacıyla, daha iyi kalitede çalışmaların yapılması gerekse de magnezyum, koenzim Q(10), riboflavin, B(12) vitamini, ve koyungözü bitkisinin faydalarına dair deneysel bulgular mevcuttur. Alternatif ilaçlardan olan öksürük otu, kullanımıyla ilgili en iyi kanıta sahiptir.

Cihazlar ve ameliyat

Migrenin önlenmesinde biyogeribildirim ve nörostimülatör gibi tıbbi cihazların, özellikle yaygın migren ilaçlarının kontrendike olduğu durumlarda ya da aşırı ilaç kullanımı durumunda bazı avantajları vardır. Biyogeribildirim, kişilerin bazı fizyolojik parametrelerin farkında olmasına yardımcı olur. Böylece, bu parametreler kontrol altına alınabilir, kişi gevşeyebilir ve migren tedavisinde etkisi olabilir. Nörostimülasyonda (sinirlerin uyarılması), zor tedavi edilen kronik migren tedavisi için, kalp piline benzeyen ve cilt altına yerleştirilebilen nörostimülatörler kullanılır ve şiddetli vakalarda cesaretlendirici sonuçlar elde edilebilir. Baş ve boyun çevresindeki bazı sinirlerin dekompresyonunu içeren migren cerrahisi, ilaçla düzelmeye sağlanamayan bazı kişiler için bir seçenek olabilir.

Tedavi

Üç ana tedavi yaklaşımı mevcuttur: tetikleyiciden uzak durulması, akut belirtilerin kontrol altına alınması ve farmakolojik açıdan önleme. Erken atak döneminde kullanılmaları durumunda ilaçlar daha fazla etki gösterir. İlaçların sık kullanılması, baş ağrılarının daha da şiddetlendiği ve daha sık görüldüğü aşırı ilaç kullanımına bağlı baş ağrısına yol açar. Bu durum triptanlar, ergotaminler ve ağrı kesiciler, özellikle de narkotik analjezikler ile meydana gelir.

Ağrı kesiciler

Hafif ila orta şiddette belirtilere sahip kişiler için tavsiye edilen başlangıç tedavisi nonsteroidal antienflamatuvar ilaçlar (NSAİİ) gibi basit ağrı kesiciler ya da asetaminofen, asetilsalisilik asit ve kafein kombinasyonudur. Birkaç NSAİİ hakkında kullanımlarını destekleyecek bulgular mevcuttur. Kişilerin neredeyse yarısında ibuprofenin ağrıyı etkili bir şekilde giderdiği bulunmuştur. Diklofenakın da etkili olduğu ortaya konulmuştur.

Aspirin orta şiddette-şiddetli migren ağrılarını giderebilir ve etkisi sumatriptan ile benzerdir. Ketorolak, piyasada damar içine uygulanan bir formülasyon şeklinde mevcuttur. Parasetamol (asetaminofen olarak da bilinir), tek başına ya da metoklopramid ile birlikte kullanılan diğer bir etkili tedavidir ve istenmeyen etki riski düşüktür. Asetaminofen ve metoklopramid hamileliğin üçüncü trimesterine kadar NSAİİ'ler gibi güvenli kabul edilmektedir.

Triptanlar

Sumatriptan gibi triptanlar, kişilerin neredeyse %75'inde hem ağrı hem de bulantı için etkilidir. Orta şiddette-şiddetli ağrısı olanlar ya da daha hafif belirtileri olan ve basit ağrı kesicilere yanıt vermeyen kişiler için ilk olarak tavsiye edilen tedavilerdir. Pazarda mevcut farklı ilaç şekilleri şunlardır: oral, enjektabl, burun spreyi ve ağızda çözünen tablet. Genel olarak, tüm triptanların eşit derecede etkili olduğu ve benzer yan etkilere sahip olduğu görülmektedir. Bununla birlikte, kişiler bazılarına daha iyi yanıt verebilir. Cildin kızarması gibi çoğu yan etki hafiftir; ancak nadir miyokard iskemisi vakaları meydana gelmiştir. Bu nedenle bunlar kalp damar hastalığı olan kişilere tavsiye edilmez. Geçmişte baziler migrenli kişilere tavsiye edilmemelerine rağmen, bu popülasyonda bu uyarının verilmesini gerektirecek kadar, kullanımlarının zararlı etki oluşturduğuna dair spesifik bir bulgu mevcut değildir. Bağımlılık yapmazlar ancak ayda 10 günden fazla kullanılmaları durumunda aşırı ilaç kullanımına bağlı baş ağrısına neden olabilirler.

Ergotaminler

Ergotamin ve dihidroergotamin migren için halen reçete edilen eski ilaçlardır, dihidroergotamin burun spreyi ve enjeksiyonluk çözelti şeklindedir. Bu iki ilaç triptanlarla eşit derecede etkili gibi görünmektedir, daha ucuzdur, ve normalde iyi huylu olan istenmeyen etkilere neden olurlar. Status migrenozus gibi kişiyi güçten düşüren durumlarda en etkili tedavi seçeneği gibi görünürler.

Diğer

İntravenöz metoklopramid ya da intranazal lidokain diğer potansiyel seçeneklerdir. Metoklopramid, acil servise getirilenler için önerilen tedavidir. Tek doz damar içi deksametazon bir migren nöbetinin standart tedavisine eklendiğinde, takip eden 72 saat içinde nükseden baş ağrısında %26 azalma sağlar Sürmekte olan bir migren baş ağrısını tedavide spinal manipülasyon, kanıtlarla desteklenmemektedir. Opioidler ve barbitüratların kullanılmaması tavsiye edilir.

Prognoz

Migrenli insanlarda uzun süreli prognoz değişkenlik gösterir. Migrenli kişilerin çoğunun hastalıklarından dolayı verimden düştükleri dönemler olur, ancak, normalde durum oldukça tehlikesizdir  ve ölüm riskinin artmasıyla ilişkilendirilmez. Hastalığın dört ana biçimi vardır: Belirtiler tamamen ortadan kaldırılabilir, belirtiler devam edebilir ama zamanla gitgide azalır, belirtiler aynı sıklıkta ve şiddette sürebilir, ya da nöbetler kötüye gidebilir ve sıklaşabilir.

Auralı migrenler, iskemik inme  için riski iki katına çıkararak bir risk faktörü olarak görülmektedir. Genç bir yetişkin olmak, kadın olmak, hormonal kontrasepsiyon kullanmak ve sigara içmek bu riski arttırır. Ayrıca, servikal arter diseksiyonuyla da bir ilişkisi olduğu görülmektedir. Aurasız migren, bir faktör olarak görünmüyor. Kalp sorunlarıyla ilişkisi, arada ilişki olduğunu destekleyen yalnızca bir çalışma olması nedeniyle sonuca bağlanmamıştır. Ancak genel olarak migrenin, felç veya kalp hastalığından doğan ölüm riskini arttırdığı görülmemektedir. Auralı migreni olan kişilere uygulanan migren önleyici tedavi, bununla ilişkili felçleri engelleyebilir.

Epidemiyoloji

Dünya genelinde, migren insanların %10'undan fazlasını etkilemektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nde, erkeklerin %6'sı ve kadınların %18'i belirli bir yıl içinde migrene yakalanmaktadır;  hastalığın hayat boyu sürme riski erkeklerde %18, kadınlarda ise %43. Avrupa'da, yetişkin erkeklerin %6-15'i ve yetişkin kadınların %14-35'i yılda en az bir kez migrenden muzdarip olmaktadır; yani toplamda insanların %12-28'i hayatlarının bir noktasında migrenden etkilenmektedir. Migren oranları, Asya ve Afrika'da, batı ülkelerine nazaran biraz daha düşüktür. Kronik migren, nüfusun yaklaşık olarak %1,4'ünden %2,2'sine kadar görülür.

Bu rakamsal veriler, yaşa göre büyük ölçüde değişir: migren, en yaygın olarak 15 ile 24 yaş arasında başlar, en sık 35 yaş ile 45 yaşlarında görülür. Çocuklarda, 7  yaşındakilerin %1,7'sinde ve 7 ila 15  yaş arasındakilerin %3,9'unda migren görülür, ergenlik döneminden önce erkek çocuklarda biraz daha fazla yaygındır. Ergenlik çağında, migren kadınlar arasında daha yaygın hale gelir ve hayat boyu devam eder; yaşlı kadınlarda yaşlı erkeklere nazaran iki kat daha yaygındır. Kadınlarda aurasız migren, auralı migrenden daha yaygındır; ancak erkeklerde her iki tip de benzer sıklıkta görülür.

Perimenopoz sırasında, şiddeti azalmadan önce belirtileri sıklıkla daha kötüye gider. Belirtiler, yaşlıların üçte ikisinde ortadan kalkarken, %3 ila %10 arasında devam eder.

Tarihçe
[[Dosya:Cruikshank - The Head Ache.png|küçükresim|'Baş Ağrısı, George Cruikshank (1819)]]

Migren ile ilgili ilk açıklama, milâttan önce 1200  civarında antik Mısır'da yazılmış Ebers Tıp Papirüsü'nde yer alır. İsa'dan önce 200 yılında, Hipokrat tıp okulundaki yazılar, görsel auranın baş ağrısından önce geldiği ve kusma yoluyla kısmi rahatlama sağlandığını tanımlamıştır.  Aretaeus tarafından yapılan bir ikinci yüzyıl tanımı, baş ağrılarını iki türe ayırır: baş ağrısı, sefali ve heterokroni. Bergamalı Galen, hemikrani  (yarım baş) terimini kullanmış ve migren kelimesi buradan türemiştir. Galen ayrıca ağrının beyin omurilik zarları ve kafadaki kan damarların nedeniyle ortaya çıktığını ileri sürmüştür. Migren ilk olarak, 1887 yılında, Fransız bir kütüphaneci olan Louis Hyacinthe Thomas tarafından, şimdi de kullanılan iki türe ayrılmıştır – auralı migren (migraine ophthalmique) ve aurasız migren (migraine vulgaire).

Trepanasyon, kafatası içinde kasıtlı delik açma, milâttan önce 7,000  yılında uygulanmıştır. Bu işlemin uygulandığı bazı kişiler yaşasa da pek çoğu enfeksiyon nedeniyle ölmüştür. Bu işlemin "kötü ruhların kaçmasına izin vererek" işe yaradığına inanılırdı. William Harvey 17. yüzyılda, trepanasyonun bir migren tedavi yöntemi olarak kullanılmasını önermiştir.

Migren için birçok tedavi denenmiş olsa da ancak 1868'de, kullanılan bir maddenin etkili olduğu ortaya çıkmıştır. Bu madde, 1918'de içinden ergotamin izole edilen fungus ergo idi. Methysergide 1959 yılında ve ilk triptan olan sumatriptan 1988 yılında geliştirildi. 20. Yüzyılda yapılan daha iyi çalışmalarla etkili önleyici tedbirler bulundu ve onaylandı.

Toplum ve kültür

Migren, önemli derecede hem tıbbi masraflara hem de verimlilik kaybına neden olmaktadır. Yılda 27 milyar Euro'dan fazla maliyetiyle, Avrupa Topluluğundaki en masraflı nörolojik bozukluk olduğu tahmin edilmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nde, doğrudan masrafların 17  milyar dolar olduğu tahmin edilmektedir. Bu maliyetin yaklaşık onda biri triptan maliyetidir. Dolaylı masraflar yaklaşık 15 milyar dolar tutmakta ve bunun en büyük kısmını işgücü kaybı oluşturmaktadır. Migren ağrısı ile çalışmaya devam edenlerde ise yaklaşık üçte bir oranında iş verimliliği azalmaktadır. Ayrıca, kişinin ailesi için de olumsuz etkileri sık sık görülür.

Araştırma

Kalsitonin gen ilişkili peptidlerin (CGRP) migrenle ilişkili ağrıların patojenezinde rol oynadığı ortaya çıkmıştır. Olcegepant ve telcagepant gibi CGRP reseptör anatgonistleri, migren tedavisi için hem in vitro'' hem de klinik çalışmalarda araştırılmıştır. 2011 yılında Merck, araştırma aşamasındaki ilaçları telcagepant ile ilgili III. aşama klinik denemeleri durdurmuştur. Transkranial manyetik stimülasyon tedavisi umut vadeden tedavilerdendir.

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 Kocaeli Üniversitesi Migren Kliniği  -  Migraine Clinic, Kocaeli University

 Migraine Information from the US National Institute of Neurological Disorders and Stroke
 World Headache Alliance

Nörolojik bozukluklar
Baş ağrıları
Epizodik ve paroksismal bozukluklar

Migren


Belgrave ist der Name folgender Orte:
 Belgrave (Victoria), ein Stadtteil des australischen Melbourne
 Belgrave (Cheshire), ein Ort in Cheshire, England
 Belgrave (Leicester), ein Verwaltungsbezirk von Leicester, England
 Château Belgrave, ein Weingut in Saint-Laurent-Médoc, Frankreich

Belgrave ist der Familienname folgender Personen:
 Elliot Belgrave (* 1931), barbadischer Richter und Politiker
 Marcus Belgrave (1936–2015), US-amerikanischer Jazzmusiker

Belgrave bezeichnet:
 Belgrave (Automarke), ehemalige britische Automarke

Belgrave


Kamiel Bonneu (né le  à Hamont-Achel) est un coureur cycliste belge, membre de l'équipe Sport Vlaanderen-Baloise.

Biographie

Débuts et carrière amateur
Kamiel Bonneu participe à ses premières compétitions cyclistes en 2014, vers l'âge de quinze ans, après avoir pratiqué le football. L'année suivante, il obtient son premier titre en devenant champion du Limbourg chez les débutants . Il se spécialise ensuite dans les courses de côte, terminant notamment cinquième de La Philippe Gilbert Juniors en 2017. Ses trois premières années espoirs sont en revanche décevantes, marquées par diverses chutes et blessures.

En 2021, il court au sein de la Basso Team Flanders (ex-GM Recycling) pour sa dernière saison espoirs. Il se révèle dans les courses par étapes amateurs en terminant deuxième du Tour de Castellón et troisième du Tour de Vénétie. Lors du Tour de la Vallée d'Aoste, il termine neuvième de la première étape mais abandonne le lendemain, en raison d'une chute où il se fracture la cheville. À son retour en compétition, il parvient à prendre la septième place de Liège-Bastogne-Liège espoirs. Remarqué par ses performances, il signe son premier contrat professionnel avec l'équipe Sport Vlaanderen-Baloise pour les deux prochaines saisons.

Carrière professionnelle
Kamiel Bonneu réalise ses débuts professionnels en janvier 2022 lors des épreuves du Challenge de Majorque.

Palmarès

Palmarès amateur
 2015
 Champion du Limbourg débutants
 2017
  de l'Étoile des Ardennes flamandes
 2018
  du Grand Prix Color Code
 2021
  du Tour de Castellón
  du Tour de Vénétie

Palmarès professionnel
 2022
  du Sazka Tour
  du Tour de Grande-Bretagne

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste belge
Naissance en août 1999
Naissance dans la province de Limbourg (Belgique)

Kamiel Bonneu


The Morning After treći je studijski album njemačkog thrash metal sastava Tankard, objavljen u rujnu 1988. godine, a objavila ga je diskografska kuća Noise Records. Ponovno je objavljen 2011. godine, u setu s The Meaning of Life.

Popis pjesama

Osoblje
 Andreas "Gerre" Geremia — vokali
 Frank Thorwarth — bas-gitara
 Axel Katzmann — gitara
 Andy Bulgaropulos — gitara
 Oliver "O.W." Werner — bubnjevi
Ostalo osoblje
Karl-U. Walterbach — produciranje
Harris Johns — produciranje, miksanje
Martin Becker — fotografija
Buffo Schnädelbach — fotografija
Sebastian Krüge — omot albuma, dizajn

Izvori

Albumi iz 1988.
Albumi sastava Tankard

The Morning After


Tryvannshøyden eller Tryvannshøgda (529 moh.) er en ås i Nordmarka i den nordlige del af Oslo kommune.

Højdedraget er præget af Tryvannstårnet, der er et 118 meter højt fjernsynstårn. I 1923 blev Nordens første radioprogrammer udsendt fra en radiomast på Tryvannshøyden.

Tryvandshøiden Station var en planlagt jernbanestation på Holmenkollbanen. Stationen er dog aldrig blevet brugt til passagerer. I stedet har den nærliggende Frognerseteren Station fungeret som banens endestation siden 1916.

Bjerge i Oslo
Tårne i Norge

Tryvannshøyden


برونو مانويل رودريغيز سيلفا  (مواليد 5 أغسطس 1982 في ماتوسينهوس - البرتغال) لاعب كرة قدم برتغالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ريال مايوركا الإسباني منذ 2009 في مركز الوسط المدافع . .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ماتوسينهوس
رياضيون برتغاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من محافظة بورتو
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو ريو أفي
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو كرة قدم برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو نادي أكاديميكا كويمبرا
لاعبو نادي بيليننسش
لاعبو نادي ليشويش
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم برتغاليون
مدربو نادي فارزيم
مدربو نادي ليتشويس
مواليد 1982
مواليد في ماتوسينهوس

برونو مانويل رودريغيز سيلفا


Aliaksei Vasilievitch Katkavets (en ), né le , est un athlète biélorusse spécialiste du lancer du javelot.

Biographie
Médaillé d'argent aux championnats d'Europe juniors 2017 à Grosseto, il remporte le titre espoir de la Coupe d'Europe des lancers 2019. Lors de cette saison, il décroche la médaille de bronze des championnats d'Europe espoirs  à Gävle, et s'incline dès les qualifications lors des championnats du monde de Doha.

Il participe en 2021 aux Jeux olympiques de Tokyo où il se classe  de la finale avec un meilleur lancer mesuré à .

Le , lors de la Coupe nationale des lancers longs à Minsk, il établit un nouveau record de Biélorussie avec .

Palmarès

Records

Notes et références

Liens externes

Lanceur de javelot biélorusse
Athlète (homme) aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en juin 1998

Aliaksei Katkavets


Gizli El, Reşat Nuri Güntekin'in ilk olarak 1920 yılında yayımlanan romanı. Kitap Türk edebiyatının klasikleri arasında gösterilir. İlk olarak 1920'de Dersaadet Gazetesi'nde yayımlanmaya başladı. Romanda devlet adamlarına sataşıldığı gerekçesiyle sansür edildi ve gazetede yayımlanması durduruldu. Reşat Nuri de yapıtında değişiklik yapmak zorunda kaldı.

Gizli El yayınlandığında, Reşat Nuri yazdığı önsözde değişiklikleri açıkladı. Yönetim mekanizmasını eleştirmek istemiş ama sansürün baskısı karşısında romanın özünü aile ve geçim sıkıntıları sorunlarına kaydırmak zorunda kalmıştır.

1920 romanları
Reşat Nuri Güntekin romanları
Türkçe romanlar

Gizli El


Die Soochow-Universität (苏州大学, Pinyin: Sūzhōu Dàxué) ist eine staatliche Universität mit etwa 50.000 Studierenden und gut 1600 Professoren in Suzhou, Jiangsu, Volksrepublik China. Die Universität ist Mitglied im Projekt 211 des chinesischen Bildungsministeriums.

Geschichte
Die Universität wurde 1900 durch Methodisten durch die Vereinigung der Po-hsi Akademie der Kung-hsiang Akademie und der Chung-hsi Akademie gegründet. Sie war eine der ersten chinesischen Universitäten die einen Masterabschluss nach westlichem Vorbild angeboten hat. Nach mehreren großen Veränderungen (unter anderem Flucht einiger Professoren nach Taiwan nach dem chinesischen Bürgerkrieg, wo diese die noch heute bestehende gleichnamige Universität gegründet haben) und Zusammenschlüssen verschiedener Einrichtungen, besteht die Soochow-Universität seit 1982 in ihrer heutigen Form.

Unter dem Namen Deutsch-Chinesische Mittelstandsinstitut (DCMI) hat die Soochow-Universität in Kooperation mit der Fachhochschule des Mittelstands (Bielefeld) einen gemeinsamen Studiengang im Bereich internationale Betriebswirtschaft angeboten, der aus Mitteln des Bundesministeriums für Bildung und Forschung und durch den Deutschen Akademischen Austauschdienst gefördert wurde.

Standorte
Die Hochschule ist auf drei Hauptstandorte verteilt. Der Hauptcampus befindet sich im Stadtzentrum von Suzhou, der Campus mit den naturwissenschaftlichen Fakultäten im Suzhou Industrial Park (), des Weiteren gibt es noch einen Campus am Yangchengsee.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website (engl.)

Siehe auch
 Liste der Universitäten in der Volksrepublik China

Universität in der Volksrepublik China
Organisation (Suzhou, Jiangsu)
Gegründet 1900
Bildung in Suzhou (Jiangsu)

Soochow-Universität (Suzhou)


La Custodia de Tierra Santa (en latín, Custodia Terræ Sanctæ), también conocida como Custodia franciscana de Tierra Santa, es una Provincia de la orden franciscana, administrada por la orden de Frailes Menores.

De entre todos los territorios en los cuales los franciscanos tienen actividad, la Custodia de Tierra Santa es, sin dudas, uno de los más significativos desde el punto de vista histórico y simbólico. Sus funciones son la animación de la liturgia en los Santos Lugares a través de la coordinación de las iglesias locales, la recepción de los peregrinos provenientes de todas partes del mundo para orar en ellos, la asistencia en el sostenimiento de las estructuras que allí se encuentran, como así también actividades ecuménicas, docentes y de investigación bíblica-arqueológica, cuyas instituciones académicas de referencia son el Studium Biblicum Franciscanum de Jerusalén y el Instituto Arqueológico Franciscano (Monte Nebo, Jordania).

La «Custodia de Tierra Santa» en sus inicios

En 1219-1220, Francisco de Asís viajó a Oriente tras las huellas de Jesús de Nazaret. Sin embargo, no pudo satisfacer su esperanza de poder visitar los Santos Lugares, en particular aquellos sitios geográficos asociados con la vida y el mensaje de Jesús. Sus seguidores consideraron Tierra Santa como un territorio emblemático donde se podrían conjugar la devoción que sentían por esas tierras, el espíritu de diálogo y comprensión que Francisco inculcó en su Regla y el carisma pacificador que lo caracterizó.

Ya en vida del santo de Asís, el Capítulo general de 1217 que estableció las distintas «Provincias» de la orden, instituyó como expresión de la voluntad de Francisco la «Provincia de Tierra Santa», que fue de cierta forma confirmada por el Capítulo general de Pisa en 1263. Sin embargo, en este capítulo se redujo la provincia a entidades más pequeñas, llamadas «Custodias», a fin de mejorar las actividades de los franciscanos. Así se originaron las Custodias de Chipre, Siria y Tierra Santa.

Con la ayuda de los reyes Roberto I de Nápoles y Sancha de Mallorca, los frailes menores adquirieron de los musulmanes el lugar del Cenáculo en el Monte Sion, a la vez que pagaron por el derecho a oficiar en la basílica del Santo Sepulcro. La presencia franciscana en Tierra Santa, que con diversas vicisitudes se mantuvo desde aquellos tiempos, adquirió estabilidad y carácter oficial de parte de la Iglesia católica en 1342, año en que el papa Clemente VI promulgó dos bulas papales: la Gratias agimus y la Nuper carissimae, en las que encomendó a la Orden Franciscana la «custodia de los Santos Lugares».

Presencia franciscana en los «Santos Lugares»

Con el tiempo, la presencia franciscana se extendió a pesar de los obstáculos y los peligros que caracterizaron los parajes de Tierra Santa. En 1333, los reyes de Nápoles Roberto I y Sancha de Mallorca compraron el Cenáculo al sultán de Egipto y lo regalaron a los franciscanos, quienes construyeron allí su primer convento en Tierra Santa. En 1347, los frailes se establecieron junto a la basílica de la Natividad, en Belén. En 1485 adquirieron el lugar que, según la tradición cristiana, habría constituido el sitio del nacimiento de Juan el Bautista, en Ein Karem. Pero en 1523, tras la conquista de Palestina por los turcos, el Cenáculo fue transformado en mezquita, y en 1551 Solimán el Magnífico obligó a los frailes a abandonar definitivamente el convento en la que se consideró la situación más humillante y gravosa que atravesó la Custodia.

A pesar del grave revés, los franciscanos consiguieron el lugar de la Anunciación de Nazaret (1620) y del Monte Tabor (1631). Comenzaron a tratar la adquisición de la zona del santuario de Caná de Galilea en 1641, la que concluiría siglos más tarde, en 1879.

A continuación, administrando las colectas de cristianos de todo el mundo, los franciscanos adquirieron la zona de Getsemaní (1661); la iglesia de la Visitación, en Ein Karem (1679); la iglesia de la Flagelación (1838); Emaús (1867) donde se reedificó la iglesia en 1901; la capilla de la Gruta de la Leche (1872); Betfagé (1880), donde se construyó el actual santuario en 1883; el «Dominus Flevit» y la iglesia del Primado de Pedro junto al lago de Tiberíades (ambos en 1889); las ruinas de Cafarnaúm (1894); el «Campo y gruta de los pastores» junto a Belén (1909); el monte Nebo (1932). Inútilmente reclamaron los franciscanos el «Cenáculo» desde la expulsión de 1551, pero en 1936 consiguieron un lugar cercano al Cenáculo. En 1938, edificaron una capilla franciscana en el llamado «Monte de las bienaventuranzas». En 1950, completaron la adquisición del predio de «Betania», entre los muchos hitos que jalonaron la conservación de lugares considerados sagrados por la fe cristiana.

La «Custodia de Tierra Santa» en la actualidad

Actualmente la Custodia tiene su sede oficial en el convento de San Salvador en la misma Jerusalén, pero el Custodio sigue designándose con el título de «Guardián de Monte Sión». Desde el 15 de mayo de 2004 y durante 12 años, el custodio de Tierra Santa fue Pierbattista Pizzaballa, de nacionalidad italiana. Fray Francesco Patton, quien fue ministro provincial de los franciscanos en la provincia italiana de Trento, fue nombrado nuevo custodio de Tierra Santa en mayo de 2016. El custodio de Tierra Santa es nominado por el Definitorio General franciscano, con la aprobación definitiva de la Santa Sede.

Hoy, la «Custodia de Tierra Santa» es encargada:
 de la guarda de 49 lugares considerados bíblicos: 19 en Galilea, 27 en Judea, 2 en Siria (Damasco) y 1 en Jordania (Monte Nebo);
 del ejercicio pastoral en 29 parroquias y 79 iglesias y capillas;
 de la dirección de 16 escuelas con unos 10 000 alumnos —entre cristianos (60 %) y no cristianos—, y 400 profesores, 4 casas de hospedaje para peregrinos, 3 residencias de tercera edad y 2 orfanatos;
 de la acción ecuménica, cultural y científica en Tierra Santa, promovida desde el Instituto Bíblico Franciscano, el Estudio Teológico Jerosolimitano, la casa editorial Franciscan Printing Press, el Centro de Estudios Orientales Cristianos, etc.

Desde el nombramiento del padre Pierbattista Pizzaballa como custodio en 2004, la Custodia comenzó a subsanar la lejanía que aún subsistía respecto de la sociedad israelí, ya que hasta entonces la mayoría de los frailes no hablaban el idioma hebreo. Pizzaballa domina el hebreo de forma fluida, después de haber asistido a cursos de hebreo en Jerusalén y a un programa de estudios en el departamento de Biblia en la Universidad Hebrea. Así, Pizzaballa prestó especial atención a la apertura de su comunidad a la sociedad en general, consciente del abismo cultural que separa ambas religiones. Una de sus primeras iniciativas fue dar a los jóvenes religiosos la oportunidad de estudiar el idioma hebreo. Él animó los contactos con las instituciones israelíes con el fin de fomentar la cooperación en las áreas de turismo y peregrinación. Como ningún custodio antes que él, Pizzaballa ha tenido acceso a los ministros y altos funcionarios israelíes, desde el primer ministro al jefe de los Servicios de Seguridad General. Ha impartido una motivadora conferencia pública en idioma hebreo en la Universidad de Tel Aviv, reflexionando sobre la Iglesia católica y la Shoah. Plenamente consciente de la necesidad de vincularse con la opinión pública israelí, acogió a grupos judíos en la escuela monasterio de San Salvador, la sede de la Orden Franciscana en Jerusalén. También comenzó a integrar a los empleados árabes de la Custodia de Tierra Santa en el marco del Estado israelí. La Custodia, como empleador y sus trabajadores que son en su mayoría árabes, pagan regularmente sus respectivas cuotas de seguros nacionales y también abonan según el plan de jubilación sancionado por el Estado de Israel. Las escuelas administradas por la Custodia también han entrado en el sistema educativo financiado por el Estado.

Fray Pizzaballa se refirió a la Iglesia en Jerusalén en los siguientes términos:

La presencia de la orden franciscana en Tierra Santa es hoy considerada clave en el diálogo interreligioso.

Referencias

Enlaces externos
 Custodia Terraæ Santæ – Página oficial de los misioneros franciscanos servidores de Tierra Santa

Ordo Fratrum Minorum
Relaciones Israel-Santa Sede
Historia de Israel
Historia de Palestina
Misiones franciscanas

Custodia de Tierra Santa


Le Roman de Léonard de Vinci (ou La Résurrection des dieux. Le Roman de Léonard de Vinci ; ) est un roman historique de l'écrivain russe Dimitri Merejkovski sur Léonard de Vinci. Il est paru d'abord dans la revue Le Monde de Dieu en 1900, puis dans une édition séparée en 1901. Il est ensuite devenu la deuxième partie de la trilogie entre le premier ouvrage La Mort des dieux. Julien l'Apostat et le troisième Le Christ et l'Antéchrist. Pierre et Alexis (1895-1907).

Le roman de Léonard de Vinci est lié au premier et au troisième ouvrage de la trilogie et développe l'idée de l'auteur qu'il existe un « mouvement de l'histoire semblable à une lutte de la religion de l'esprit et de la religion de la chair ». Mais le roman de Léonard de Vinci possède aussi une pleine autonomie de sens et de finalité avec l'intrigue au centre de laquelle se place la vie de l'humaniste italien de la Renaissance, Léonard de Vinci (1452-1519).

Le premier roman de la trilogie prend son sujet dans la vie de Julien, empereur romain du  de notre ère, qui devait son surnom d'« apostat » à sa volonté de rétablir le polythéisme dans l'Empire romain, alors qu'il avait été élevé dans la religion chrétienne. Le troisième roman est basé sur le conflit entre  et son fils Alexis. L'empereur de Russie est prêt à tout pour réaliser son rêve européen de grandeur. Il fait bâtir Saint-Pétersbourg et conquiert la Baltique, éliminant tous ceux qui s'opposent à son projet, y compris Alexis son propre fils.

Histoire de la création
Comme l'écrit Оleg Mikhaïlov, le visage terrible et la sagesse de serpent de Léonard attirait avec une force particulière Dimitri Merejkovski, comme symbole de l'Homme-Dieu et de Dieu. En commençant le roman Léonard, l'écrivain cherche, outre à rassembler les sources, à être là où s'est passée l'action, et à voir et ressentir l'air et la nature du lieu de celle-ci. L'écrivain a procédé à une étude approfondie du sujet : c'est la partie principale de son entreprise. Comme l'a souligné un de ses critiques, sur des centaines de pages du roman sur Léonard de Vinci, pas moins de la moitié relève de journaux et documents contenant des extraits détaillés.

Merejkovski a commencé à travailler sur le roman de Léonard de Vinci directement après la fin de la réalisation de celui sur Julien l'Apostat : à ce moment-là, l'idée de sa trilogie s'était déjà formée dans son esprit. Il se plonge alors dans l'étude de l'époque de la Renaissance et en 1896, ensemble avec Zinaïda Hippius (et accompagné par Akim Volynski), il réalise un grand tour européen sur les traces de Léonard de Vinci.

Comme indiqué plus tard par les chercheurs, le voyage était d'une nature étrange. Surtout en raison du caractère de la liaison de Zinaïda Hippius, l'épouse de Merejkovski et d'Akim Volynski. Merejkovski, quant à lui, restait étranger à ces considérations, il rassemblait des documents en compagnie de sa femme et d'un ami. Selon l'écrivain, les voyageurs visitant Florence et Milan, devaient ensuite répéter exactement la route empruntée par Léonard de Vinci quand l'accompagna le roi de France  : Faenza, Forli, Rimini, Pesaro, Urbino, Ravenne, Mantoue, Pavie, Simplon. Le voyage devait se terminer à Amboise, où Léonard est décédé.

Les années de travail sur le roman ont été éclipsées par le scandale lié à une accusation de plagiat par Akim Volynski qui s'est intéressé à Léonard de Vinci et lui consacre un travail important en reprenant des notes de Merejkovski (A. Volynski, Léonard de Vinci, édition Marx, Saint-Pétersbourg, 1900 ;  Kiev, 1909 ; première parution dans le Journal du Nord, 1897-1898). L'espoir de publier l'ouvrage de Merejkovski sur Léonard dans la revue littéraire Le Messager du Nord disparaît.

Finalement, le roman La Résurrection des dieux. Léonard de Vinci, achevé en 1899, est écarté par les grandes éditions traditionnelles et est publié par la revue . Cela est rendu possible grâce aux liens amicaux et de longue date (depuis l'époque de l'ancienne revue Le Messager du Nord) entretenus pas Merejkovski avec la famille de l'éditrice  (encore étudiant, Merejkovski avait été amoureux de sa fille Lida). Le roman apparaissait clairement au public comme une publication étrangère dans une revue pour la jeunesse, suivant avec constance une ligne éditoriale libérale.

Contenu du roman
Dans ce deuxième roman de la trilogie de Merejkovski, « il peint à large coups de pinceau l'époque de la Renaissance avec ses contradictions entre le monachisme sévère du Moyen Âge et la nouvelle vision du monde humaniste, qui, par le retour aux valeurs de l'Antiquité, a fait apparaître les grands artistes et penseurs de cette époque ».

Le début du roman fait écho à la finale du premier roman de la trilogie , avec les mots prophétiques d'Arsinoé sur les futurs lointains descendants, les frères inconnus, qui déterreront les os sacrés de la Grèce antique, les fragments de marbre divin et prieront à nouveau et pleureront sur eux. En effet, dans l'une des premières scènes de Léonard de Vinci, une statue de Venus de Praxitèle est déterrée à l'endroit où le petit Julien avait pleuré dans le premier roman.

Selon Merejkovski, la confrontation des deux vérités crée des problèmes à l'époque de Léonard de Vinci, aussi insolubles que ceux de l'époque de Julien. L'artiste, à la recherche d' « une synthèse sur le chemin de la vérité scientifique », subit un échec ; il vit dans un état de déchirement, divisé, effrayant ses disciples en leur apparaissant comme un spectre de l'Antéchrist. Le deuxième roman de la trilogie ne résout donc pas les questions posées et va amener un changement de niveau des développements en déplaçant la vision de l'auteur de l'Ouest vers l'Est, avec la dernière partie de la trilogie : Le Christ et l'Antéchrist. Pierre et Alexis.

Sujet

Le marchand Buonaccorsi, collectionneur d'antiquités, découvre une statue de Vénus. Il invite Léonard de Vinci en qualité d'expert. Plusieurs jeunes gens (dont l'un est Giovanni Antonio Boltraffio) discutent de l'attitude étrange de l'artiste. Un prêtre chrétien, dom Faustino, qui voit le diable partout, fait irruption dans la maison où l'on fouille et brise la belle statue. Giovanni Boltraffio devient élève de Léonard. Ce dernier s'occupe de la construction d'un appareil volant, peint La Cène dans l'église Santa Maria delle Grazie, construit le Cheval de Léonard commandé par le duc de Milan Francesco Sforza.

Léonard est au service de Ludovic Sforza dit le More, le duc de Milan. Les projets des constructions de cathédrales, de canaux, semblent trop ambitieux au seigneur. Le More est impliqué dans la mort de Jean Galéas Sforza, ami de Léonard, que beaucoup soupçonnent d'hérésie et de sorcellerie. Pendant ce temps, Giovanni Boltraffio réfléchit au comportement de son maître Léonard : il lui semble alternativement se présenter comme un saint, puis comme l'Antéchrist. Influencé par les prêches de Savonarole, Giovanni Boltraffio quitte Léonard pour devenir novice dans un monastère. Savonarole rassemble une Armée sacrée dans une croisade contre le pape de Rome. Giovanni s'engage dans celle-ci. Mais cette armée saccage les palais, brûle des livres, détruit des statues, fait irruption dans les maisons des impies, brûle des tableaux de Léonard, comme celui de Léda et le Cygne. Giovanni, choqué par ce qu'il a vu, revient vers son maître Léonard. Savonarole perd de son influence et finit en prison puis sur le bûcher.

La première guerre d'Italie se déclenche avec l'arrivée des forces françaises à Milan. Léonard attend de nouveaux défis. Il entre au service de César Borgia comme ingénieur. Sur la route qui le mène vers son mécène, il rencontre puis accompagne Machiavel qui se rend également chez César Borgia. Léonard a l'occasion de réfléchir avec lui à l'autorité, au pouvoir de l'église, au danger de la connaissance. Léonard est reçu avec une politesse charmeuse par César Borgia. Ce dernier lui demande son opinion sur Machiavel. Léonard le présente comme « un des hommes les plus intelligents et perspicaces de notre époque… » Si bien que César lui donne audience. César Borgia est le fils du pape . Léonard a l'occasion d'assister dans le cabinet de travail du pape où se déroule l'arbitrage entre Portugais et Espagnols pour trancher la question de la possession des nouvelles terres découvertes par Christophe Colomb.

Des dangers inattendus se cachent ainsi que des conflits avec d'autres artistes comme Michel-Ange, mais d'autres liens se créent comme avec le jeune Raphaël.

Quand Léonard quitte Florence en 1507, il est nommé peintre de la cour du roi de France . Mais il le sert à Milan et ne reçoit pas d'appointements. Quand les troupes françaises approchent de Milan, il se rend chez un nouveau protecteur, Julien de Médicis. Enfin, en 1516, à soixante-quatre ans, il répond à l'invitation du roi  qui le convie à son service et l'installe dans le petit manoir du Cloux, près de la ville d'Amboise. C'est là qu'il s'éteint au printemps 1519, sans avoir pu construire sa machine volante et après perdu et son mécanicien Astro, qui a voulu essayer de voler avec son prototype et s'est écrasé au sol, ainsi que son élève Giovanni Antonio Boltraffio, qui s'est pendu à l'idée que le Christ et l'Antéchrist étaient la même chose.

Un Souvenir d'enfance de Léonard de Vinci

Merejkovski reprend dans le chapitre intitulé Les ailes seront les réminiscences de la première enfance de Léonard de Vinci notées par celui-ci et pleines de mystères prophétiques. Celles-ci ont été utilisées quelques années plus tard, en 1909, par Freud pour développer une analyse psychanalytique intitulée Un souvenir d'enfance de Léonard de Vinci à partir des notes de Léonard et de son tableau Sainte Anne, la Vierge et l'Enfant Jésus jouant avec un agneau.

Cette prophétie s'est accomplie et les ailes humaines sont devenues le dernier but de l'existence de Léonard. Il lui semblait « infiniment humiliant que les hommes ne fussent pas ailés ».

Critiques
Le roman a été reçu de manière ambiguë par la critique. Comme le remarque Alexandre Men, Merejkovski dépeint le prédicateur Savonarole comme un insensé, et Léonard de Vinci est décrit sur le modèle abstrait du binôme Apollon-Dionysos emprunté à Nietzsche. Les critiques modernes de Merejkovski notent aussi l'influence de Nietzsche qui « remplace la morale par l'adoration du pouvoir et place l'art de l'autre côté du bien et du mal ».

Comme le remarque Oleg Mikhaïlov, dans ce roman apparaît la renaissance des dieux antiques qui ressuscitent. Mais le principal reste non un principe abstrait mais la vie du héros, un grand et brillant artiste.

En exergue de l'ouvrage est placée cette phrase de Dostoïevski :

Bibliographie

Références

Liens externes
 Resurrected Gods. Leonardo da Vinci. Le texte original en langue russe.

Roman historique russe
Œuvre inspirée de Léonard de Vinci
Roman russe paru en 1900

Le Roman de Léonard de Vinci


Ekstremadura, İspanya'da özerk bölge. Yüzölçümü 41,634 km² nüfusu ise 1,083,879 kişidir. Başkenti Mérida şehridir. Önemli şehirleri Cáceres, Badajoz, Plasencia ve Mérida'dır. Bölge iki ile ayrılmaktadır. Badajoz ve Cáceres. Bu iki il İspanya'nın en büyük illeridir. Bölge Başbakanı İspanyol Sosyalist İşçi Partisi'nden Guillermo Fernández Vara'dır.

Tarih

Bölge Roma İmparatorluğu'nun Lusitania eyaletinin sınırları içerisindeydi.

Amerika'ya keşfe giden pek çok conquistador bu bölgeden yetişmiştir. Latin Amerika'daki pek çok şehre bu bölgede yer alan şehirlerin ismi verilmiştir. Şili'nin Başkenti olan Santiago şehri Santiago de Nueva Extremadura adıyla kurulmuştur.

Dil

Bölgede İspanyolca ağırlıklı olarak kullanılan dil olup, ayrıca Latin dillerinden Ekstremaduraca ve Portekizce de konuşulmaktadır.

İlleri

Extremadura Özerk Topluluğu içinde iki il bulunmaktadır.:

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Badajoz
Mérida

Dış bağlantılar

Ekstremadura Özerk Topluluğu hükûmeti resmi sitesi

Extremadura


آي أو.إس (eyeOS) هو تطبيق نظام تشغيل أو ما يسمى سطح مكتب على الويب، مكتوب بلغتي PHP وXML والجافاسكربت, يعتبر من أفضل التطبيقات في مجاله وهو يدعم اللغة العربية بشكل جيد، يحتوي على طقم متكامل من البرامج وعددها 67 منها محررات النصوص، مراسلة فورية، ألعاب. إلخ.
هذا البرنامج حر ويصدر تحت رخصة جنو العمومية الصغرى وشيفرته البرمجية متاحة للعموم.

الجوائر
حاز البرنامج على العديد من الجوائر من ياهو! وموقع سوفت بيديا وشبكة سي نت, وصف البرنامج بالمميز من قبل الكثيرين.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع البرنامج الرئيسي.
 موقع الخادم المجاني للبرنامج: حيث يمكن عن طريقه الحصول على نظام تشغيل متكامل على الويب عبر هذا البرنامج.
 مدونة البرنامج.

برمجيات تستخدم رخصة جنو أفيرو العمومية
حوسبة سحابية
نظم تشغيل حرة
ويب 2.0

آي أو إس (نظام تشغيل ويب)


A Batalha da Romênia na Segunda Guerra Mundial compreendeu várias operações dentro ou ao redor da Romênia em 1944, como parte da Frente Oriental, na qual o Exército Soviético derrotou as forças do Eixo (alemãs e romenas) na área, a Romênia mudou de lado e os soviéticos e romenos as forças levaram os alemães de volta à Hungria.

As tropas soviéticas entraram em território romeno durante a ofensiva Uman-Botoșani em março de 1944, capturando várias cidades no norte da Moldávia, incluindo Botoșani.

Segundo o historiador David Glantz, a União Soviética tentou invadir a Romênia durante a primavera de 1944, através do território da atual Moldávia. Entre 8 de abril e 6 de junho, o Exército Soviético lançou a primeira ofensiva Jassy-Kishinev, assim chamada em homenagem a duas grandes cidades Iași (Jassy) e Chișinău (Kishinev) na área. Uma série de combates militares ocorreu, com o objetivo de cortar as linhas defensivas vitais do Eixo no norte da Romênia, facilitando assim um avanço subsequente do Exército Vermelho em todos os Bálcãs.região. As forças soviéticas não conseguiram superar as defesas alemãs e romenas na região. Segundo Glantz, a operação ofensiva acabou falhando, principalmente devido ao fraco desempenho de combate das tropas soviéticas e à eficácia dos preparativos defensivos alemães.

O grande ataque da Batalha da Romênia - a segunda ofensiva de Jassy-Kishinev, entre 20 e 29 de agosto - foi uma vitória soviética. O Sexto Exército alemão foi cercado pelo ataque soviético inicial e foi destruído pela segunda vez (a primeira vez foi na Batalha de Stalingrado).

Em 23 de agosto, o rei Miguel da Romênia liderou um golpe de estado contra o primeiro-ministro Ion Antonescu; o novo governo rendeu-se aos Aliados e declarou guerra à Alemanha. O historiador romeno Florin Constantiniu afirma que isso encurtou a Segunda Guerra Mundial na Europa em seis meses.

A frente do Eixo desmoronou. No norte, o Oitavo Exército alemão recuou para a Hungria com pesadas baixas. Em outros lugares, muitos alemães foram isolados e capturados, como a grande força de segurança e antiaérea postada no campo petrolífero de Ploiești. Outros fragmentos das forças alemãs fugiram para a Hungria o melhor que puderam, lutando contra os romenos e as forças soviéticas, que invadiram as montanhas dos Cárpatos. (Várias passagens pelas montanhas foram mantidas por tropas romenas.)

A vitória soviética na Romênia fez com que a Bulgária se retirasse do Eixo em 26 de agosto e permitiu que as forças soviéticas a invadissem em 8 de setembro.

Em 24 de setembro, quase toda a Romênia estava sob controle dos Aliados.

Referências

Segunda Guerra Mundial

Batalha da Romênia


Kandinsky is a surname. Notable people with the surname include:

 Victor Kandinsky (1849–1889), Russian physician
 Wassily Kandinsky (1866–1944), Russian painter and art theorist

See also
 Bibliothèque Kandinsky
 Kandinsky Prize

Kandinsky (disambiguation)


Chinese ("kinesisk") er en militærbase i Ghormach-distriktet i Faryab-provinsen i Afghanistan.

Mindst 21 soldater døde, og den 13. august 2018 overgav de sidste 40 soldater - fra Afghan National Army - sig til Taliban, skrev The New York Times.

Tidliger hed militærbasen "FOB Ghowrmach" og "FOB Ghormach"; Den var underordnet ISAF; ISAF ophørte i desember 2014.

Etymologi: Navnet på militærbasen relaterer til a long-abandoned Chinese development project, skrev medierne.

Literatur
Nordmenn i krig, VG Helg, 14. august 2010, s. 16-28

Referencer

Afghanistan
Militærbaser
Krigen i Afghanistan (2001-nutid)

Chinese (militærbase)


Les Eustigmataceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Eustigmatophyceae et de l'ordre des  Eustigmatales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Eustigmatos, dérivé du grec , « bien, bon, normal » et , « marque, tâche », en référence à la couleur des cellules de cet organisme.

Description

Liste des genres
Selon  :
 Chlorobotrys Bohlin, 1901
 Eustigmatos D.J.Hibberd, 1981
 Tetragoniella Pascher, 1930
 Vischeria Pascher, 1938

Systématique
Le genre Chlorobotrys donna son nom à la famille des Chlorobotrydaceae Pascher, 1925.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Eustigmatophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Eustigmataceae


Stoudentcheskaïa (en  et en ) est une station de la ligne Leninskaïa du métro de Novossibirsk.

Mise en service en 1986, elle est desservie par les rames de la ligne Leninskaïa.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Stoudentcheskaïa, est une station de passage de la Ligne Leninskaïa du métro de Novossibirsk. Elle est située entre la station Retchnoï vokzal, en direction du terminus nord Zaïeltsovskaïa, et la station Plochtchad Marksa terminus sud de la ligne.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Stoudentcheskaïa est mise en service le . La station est due aux architectes V. Piterski, V. Kozliaev.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Stoudentcheskaïa est desservie par les rames de la ligne Leninskaïa.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transcription du russe en français
 Métro de Novossibirsk

Liens externes

 .

Station de métro mise en service en 1986
Station du métro de Novossibirsk

Stoudentcheskaïa (métro de Novossibirsk)


زينا  إحدى الشخصيات في مسلسل زينا: الأميرة المحاربة قامت بتأديتها الممثلة لوسي لاوليس.
وهذا كان في عام 1995 إلى عام 1999.

مراجع

أبطال خارقون
أمراء حرب خياليون
إناث خياليات
جنديات ومحاربات خياليات
سحاقيات خياليات
سيافون خياليون
شخصيات تلفزيونية ظهرت في 1995
شخصيات خيالية ظهرت في 1995
شخصيات مثليون خياليون في تلفاز
ممارسات فنون قتالية خياليون
يونانيون خياليون
شخصيات تلفزيونية اخترعت في 1995

زينا (شخصية)


L'Association des dames et jeunes filles royalistes désigne la double structure féminine où se regroupent les militantes de l'Action française. Les femmes notables, veuves ou mariées sont rassemblées au sein du groupe des Dames royalistes présidé par la marquise de Mac Mahon à partir de 1904. Les jeunes femmes se regroupent quant à elles dans l'Association des Jeunes Filles royalistes créée en avril 1906.

Historique

Fondation
Les ligues nationalistes de la première moitié du  ne sont pas ouvertes aux femmes qui de fait doivent se réunir entre elles. Les dames sont regroupées au sein d'un comité tandis que les jeunes filles possèdent le leur.

Dames royalistes et d'Action française

L'Association des Dames royalistes et d'Action française est l'héritière selon l'historienne Camille Cleret de la Ligue royaliste des dames née en 1904 qui s'était opposée à la loi relative à la suppression de l'enseignement congréganiste. Cette association se nomme en fait à l'origine le Comité central des dames royalistes de France, fondé en 1902 à l'initiative de Paul Bézine, chef du bureau politique du prétendant exilé, Philippe d'Orléans, qui porte le titre de duc d'Orléans. Ce comité était alors présidé par la duchesse de Mortemart. La marquise de Mac Mahon en prend la présidence en 1904 à la mort de cette dernière.

Au tout début, cette association née dans la mouvance des milieux aristocratiques orléanistes était indépendante de l'Action française mais la marquise de Mac Mahon se rallie rapidement au mouvement de Charles Maurras avec la bénédiction du duc d'Orléans. L'originalité de ce groupement féminin réside dans sa reconnaissance de la primauté du combat politique sur le combat religieux contrairement aux ligues féminines contemporaines.

Association des Jeunes Filles royalistes

Dans un bulletin de la ligue d'Action française publié en juillet 1906, seize jeunes femmes s'expriment dans un communiqué :

Ce petit cercle de femmes pose les fondations de l'Association des jeunes filles royalistes d'Action française. Les statuts de l'association sont les suivants :

Selon Léon Daudet, l'association est issue des efforts conjoints de  de Montlivaut à partir de juin 1905 dans le Loir-et-Cher et de militantes parisiennes lectrices de L'Action française. Formée en 1906, patronnée par la marquise de Mac Mahon, l'association donne sa première réunion en 1907, rassemblerait 1500 adhérentes en 1908.

Un maillage inégal
En 1904, la marquise de Mac Mahon fait une conférence devant un auditoire de trois cents femmes du côté de Poitiers. Mademoiselle de Clisson s'acharne à monter une section de jeunes filles royalistes et à tenir une bibliothèque à Poitiers. La Provence est quant à elle un milieu extrêmement masculin en dépit de l'investissement de la marquise de Mac Mahon qui vient deux fois à Marseille en 1906 et 1909 pour susciter un élan féminin. En 1926, la section d'Action française nantaise compte une centaine de dames et de jeunes filles. Dans le Languedoc, les dames de la noblesse languedocienne qui adhèrent au comité des dames et jeunes filles royalistes se retrouvent « pour des activités exclusivement pieuses et charitables ».

Condamnation de l'Action française par la papauté

La condamnation de l'Action française de 1926 fait du tort à la section féminine royaliste de la Mayenne. La fidélité à l'Église a primé sur l'engagement royaliste de certaines femmes tandis que d'autres résistent tant bien que mal. En 1927, certaines femmes affichent ostensiblement leur engagement. Le 21 janvier 1928 à Laval, les jeunes filles royalistes fidèles à l'Action française se voient refuser la célébration d'une messe à la cathédrale pour la mémoire de Louis XVI. En 1930, ces mêmes jeunes filles obtiennent cette messe mais en secret.

Idéologie

Conservatisme
Pour l'historienne Camille Cleret, les ligueuses concevaient « la restauration tant attendue comme un vecteur de promotion de la condition féminine visant à redonner aux femmes le rôle politique et social que la révolution leur avait injustement ôté ». Leur vision de la femme était conservatrice tout en revendiquant un rôle politique qui excluait le principe de la démocratie et le droit de vote féminin.

Les dirigeants de l'Action française s'opposaient à l'indifférenciation sexuelle en défendant un « modèle féminin conservateur idéalisé et essentialisé, associé à la douceur du foyer et surtout à la maternité ». La séparation des sexes était strictement respectée à l'Action française et l'autorité devait revenir à l'homme, « dans la nation comme dans la famille ».
Néanmoins, Maurice Pujo nuance cette vision conservatrice en expliquant qu'il ne s'agissait pas « de faire taire les politiciennes ».

Parallèlement à cela, les jeunes filles et dames royalistes se réapproprient la formule de Charles Maurras « politique d'abord » et s'identifient à la figure de Jeanne d'Arc. De plus, l'Action française récupère le discours misogyne républicain sur les prétendues mœurs licencieuses de la reine Marie-Antoinette et le retourne contre la figure de Marianne. Surnommée péjorativement « La Gueuse », Marianne incarne désormais une figure de décadence morale et de désordre sexuel.

Le vote des femmes
L'Action française mettait en avant un « engagement politique féminin anti-suffragiste, anti-égalitariste et antidémocratique ». Toutefois, Charles Maurras était favorable au droit de vote des femmes lorsqu'il ne s'inscrivait pas dans un système républicain.

Le rapport au féminisme
Henri Vaugeois, membre fondateur de l'Action française, dénonçait en 1910 la rumeur de l'entrée d'Anna de Noailles à l'Académie française qualifiant cela « d'erreur féministe » et même de « folie niveleuse » d'origine « juive et métèque ».

Au début du , les dames royalistes rejetaient catégoriquement les principes du féminisme. Au fil du temps, certaines militantes s'approprient le concept. Pierre Chardon, conférencière d'Action française dans les années 1930 classait ainsi les femmes royalistes dans la mouvance féministe. Certaines militantes entretenaient des relations avec des organisations féministes modérées à l'image de Suzanne Desternes, membre du comité directeur de l'Union nationale pour le vote des femmes. Pauline Sériot, présidente des étudiantes d'Action française affirmait que Jeanne d'Arc était « nationaliste » et « féministe » dans une lettre adressée à Charles Maurras.

En somme, l'Action française proposait un féminisme conservateur ambivalent taxé d'antiféminisme par Marie-Thérèse Moreau, présidente de la section féminine des Jeunesses patriotes, et pas assez réactionnaire pour la journaliste Marthe Borély qui s'en éloigna après la Première Guerre mondiale.

Activités

Les dames et jeunes filles royalistes ont une myriade d'activités de propagande. D'abord, elles s'occupent de la récolte de fonds à travers l'organisation de kermesses, de tombolas, de réunions mondaines, de bals et de réunions de charité. Elles distribuent également les tracts et les journaux du mouvement royaliste, s'occupent du service des abonnements, distribuent des vêtements, des layettes, de la nourriture et organisent des arbres de Noël. Leur engagement passe aussi par la préparation de manifestations à caractère religieux notamment des pèlerinages.  D'autres militantes fondent des bibliothèques comme Mademoiselle de Clisson. Les Dames royalistes et d'Action française proposent aussi des divertissements pour les plus jeunes comme des spectacles de guignol et des colonies de vacances. A la fin des années 1920, la duchesse de Guise propose des colonies de vacances pouvant accueillir entre 30 et 50 enfants à Lésigny dans la Vienne, au Château d'Eu en Seine inférieure, ou encore au château de Volhac dans le Massif central. Enfin, les dames et jeunes filles royalistes organisent des réunions politiques. Toutes ces femmes exerçaient une grande influence et « papotaient » par le jeu d'un « subtil commérage ». Les plus aisées construisaient de véritables réseaux par l'intermédiaire de leur salon. La comtesse de Courville en est un parfait exemple avec son salon dans son appartement de la rue du Cherche-Midi où elle accueillait des personnalités parisiennes des lettres et du nationalisme. Elle se noua d'amitié avec le couple Barrès et Charles Maurras et entretint des liens avec le bénédictin Dom Besse et des pères de la Compagnie de Jésus comme Louis Billot.

Des soupes populaires sont aussi organisées pour les nécessiteux comme l'illustre l'initiative de Marthe Daudet, surnommée « Pampille » et seconde épouse de Léon Daudet, qui fait part de son projet d'organiser des « soupes familiales » en 1935. Précédemment, les militantes d'Action française avaient soutenu les sinistrés lors des inondations de Paris en 1910.

Les militantes pouvaient aussi descendre dans la rue pour protester. Le lendemain du 6 février 1934, les jeunes filles royalistes interrompent une conférence de l'épouse de l'ancien ministre Joseph Caillaux à l'école du Louvre.

Structure
Toutes les fonctions officielles du mouvement sont exercées « par des représentantes de la noblesse dont le nom figure dans l'Annuaire des Châteaux ».

L'association des Dames royalistes et d'Action française est successivement présidée par la marquise de Mac Mahon de 1904 à 1923, puis par Marie Anne Isabelle de Mac Mahon désormais comtesse de Lur-Saluces de 1924 à 1928 et enfin par Marie Élisabeth de Mac Mahon, comtesse de Sieyès à partir de 1928, parente directe de la marquise de Mac Mahon décédée en 1923. La comtesse de Besse en devient la vice-présidente en 1928.  de Largentaye en devient la présidente en 1931.

L'association des Jeunes Filles royalistes est fondée en 1906 par Mesdemoiselles de Montlivaut et Louise de Courville. De 1924 à 1936, l'association des Jeunes Filles royalistes est présidée par Yvonne de Kerret, responsable de la section départementale du Morbihan, héritière d'un hôtel particulier à Hennebont. Elle est assistée par Hedwige de Cabrières et Yolande de Luynes en tant que secrétaires générales.

Les rapports entre la ligue d'Action française et les ligueuses sont entremêlés « de méfiance mais également d'admiration réciproque ». Cependant, certaines femmes se plaignent parfois de sifflements et de houspillements de la part des Camelots du Roi.

Sociologie

Les Dames royalistes et d'Action française proviennent généralement de la noblesse ou de la bourgeoisie et sont souvent épouses ou mères. Elles sont « heureuses de retrouver des connaissances et désireuses de poursuivre une action commune au service de l'Église et du Roi ». Leur engagement est parfois motivé par le désir « d'établir un lien personnel avec Charles Maurras en lui rendant compte régulièrement de leurs idées, de leurs sentiments et surtout de leur participation aux activités de la ligue ». Ces femmes engagées sont caricaturées en « duchesses douairières » et « demoiselles à dot » par la journaliste Andrée Viollis dans Le Populaire et considérées avec mépris par les adversaires de l'Action française.

Les Jeunes Filles royalistes stoppent leur engagement militant après leur mariage ou préfèrent poursuivre au comité des dames.

Le 28 mars 1908, un rapport signale un total de 1538 adhésions au sein des Dames royalistes et d'Action française. La même année, les Jeunes Filles royalistes rassemblent 1500 militantes. En novembre 1912, l'Action française revendique 115 sections réparties dans tout le pays ainsi qu'une organisation décentralisée avec 5 présidentes :  de Mathan pour le Nord-Ouest,  Picot pour l'Est,  de Lur Saluces pour le Sud-Ouest,  de Villeneuve en Lyonnais,  de Valady en Aquitaine.

À l'occasion d'un séjour de la duchesse de Guise, épouse de Jean III, au château de Castries en septembre 1926, seulement 468 sympathisantes et militantes d'Action française viennent rendre leur hommage à la duchesse contre 1555 hommes.

Presse

 Journal de l'Union royaliste des dames et des jeunes filles, mensuel publié à Lyon.

Notes et références

Bibliographie
 : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article.

Organisation d'Action française
Place des femmes en politique
Organisme fondé en 1904
Organisme fondé en 1906
Association ou organisme lié au féminisme en France


عباس سعد (من مواليد 1 ديسمبر 1967، في لبنان)، لاعب كرة قدم أسترالي من أصول لبنانية، لعب مع منتخب أستراليا لكرة القدم.

ولد في لبنان وانتقل إلى أستراليا وابتدأ هناك مهنة احتراف كرة القدم، لاعب وسط فذ، وقد عرف عنه تسجيله الأهداف في الظروف الصعبة التي تجتاح فريقه. وقد لعب في الدوري الماليزي لفريق جوهور وسنغافورة في بداية التسعينات، وقد لعب مع نادي سدني أولمبيك في موسم 1996-97، ومع نادي اتحاد سدني من سنة 1997 إلى 1999، ولعب لفريق نورثرن سبيرت في موسم 1999-2000. وقد تم اختياره لتمثيل المنتخب الأسترالي لكرة القدم في تصفيات كأس العالم 1998.

وهو الآن يدرب فريق اتحاد بينيرايث نيبيان في دوري نيو ساوث ويلز الممتاز.

مراجع

وصلات خارجية
 عباس سعد في موقع أوز فوتبول

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ماليزيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أستراليون متجنسون
أستراليون من أصل لبناني
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بعلبك
أعلام قضاء بعلبك
رياضيون أستراليون مغتربون في قطر
رياضيون أستراليون مغتربون في ماليزيا
رياضيون رجال من نيوساوث ويلز
رياضيون من أصل لبناني
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو سيدني تايغرز
لاعبو كرة قدم أستراليون
لاعبو كرة قدم أستراليون مغتربون
لاعبو كرة قدم لبنانيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم مغتربون في ماليزيا
لاعبو كرة قدم من سيدني
لاعبو منتخب أستراليا لكرة القدم
لاعبو نادي السد (قطر)
لاعبو نادي سيدني أوليمبيك
لاعبو نادي سيدني يونايتد 58
مدربو نادي سيدني أوليمبيك
مهاجرون لبنانيون إلى أستراليا
مواليد 1387 هـ
مواليد 1967
مواليد في بعلبك
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون مغتربون

عباس سعد


María Francisca Caballer Gil (Valencia, 25 de febrero de 1927 - Caracas, 22 de enero de 1999) fue una soprano española. Se desempeñó como cantante de ópera, opereta y zarzuela, siendo en este último género de teatro lírico donde obtuvo mayor fama y reconocimiento.

Biografía
Nació en el seno de una familia relacionada con la música: su padre, José Caballer Marco (nacido en Godella, Valencia) fue compositor, y su tía, Concha Gil, tiple de zarzuela y opereta. Perfeccionó su voz desde la adolescencia con el maestro de canto valenciano Enrique Marí, y estudió música en el Conservatorio Principal de Valencia. Debutó siendo muy joven en la radio, y posteriormente fue contratada por la compañía de Leopoldo Magenti para realizar giras por la provincia.Estrenó muchas obras líricas de gran popularidad, como es el caso de Las de Caín de Pablo Sorozabal en el Teatro de la Zarzuela de Madrid en 1958 y Viento Sur de Jesús Arámbarri en el Teatro Campos Elíseos de Bilbao en 1952.

Grabó para el sello Montilla en 1954 la ópera española Marina, del compositor Emilio Arrieta. Participó en la grabación de la opereta La viuda alegre de Franz Lehár y la zarzuela Agua, azucarillos y aguardiente. Posteriormente fue publicado un disco con grabaciones históricas en directo titulado María Francisca Caballer In Memoriam, editado por el Consejo Nacional de la Cultura de Venezuela, en el cual se rinde homenaje a su figura y a su esposo, el editor y productor artístico Agustín Lisbona Candial (nacido en Oliete, provincia de Teruel). Tuvo dos hijos, María Gloria Lisbona Caballer, pianista y musicóloga, y Agustín Lisbona Caballer, Bajo-barítono y director artístico.

Pasó muchos años de su vida en Caracas, donde presentó con su propia compañía cientos de funciones en los teatros Municipal y Nacional de la ciudad, o en otros auditorios de Venezuela como la Ópera de Maracay, el Centro de Bellas Artes de Maracaibo, Juares de Barquisimeto y Municipal de Valencia.

Durante su carrera profesional María Francisca Caballer trabajó con intérpretes como Plácido Domingo Ferrer, Pepita Embil, Antonio Martelo, Alfredo Sadel, Sergio Daniele, Alberto Aguilá, Lucy Ferrero, Miguel De Grandy, Mari Carmen Ramírez, Pablo Sorozabal, Enrique Belenguer Estela, Pilar Abarca, Rubén Domínguez, Enrique Fuentes, Evelio Esteve, Luis Quirós, Juan Antonio Donpablo, Tomás Álvarez, Francisco Kraus, María Dolores Marco, Rafael Carretero, Paloma Mairant, Graciela Saavedra, Luis Bellido, Cayito Aponte, Ramón Iriarte, Madalit Lamazares, Juan Tomás Martínez, Fina Gessa y Rosalinda García.

Premios
María Francisca Caballer recibió homenajes en múltiples países: España, Venezuela, México, Puerto Rico, Costa Rica, Estados Unidos, Panamá, Colombia, Perú, República Dominicana, Bolivia y Ecuador. Recibió el Premio Félix Antonio González, el Premio Ciudad de Córdoba (conjuntamente con el compositor Pablo Sorozábal y el bajo Esteban Astarloa) así como la Medalla al Mérito Artístico de Venezuela, conjuntamente con la soprano Pepita Embil.

Bibliografía

Enlaces externos

Cantantes de zarzuela
Sopranos de España
Músicos clásicos del siglo XX de España

María Francisca Caballer


Die Bombardier-Doppelstockwagen (englisch Bombardier Double-deck Coach) sind ursprünglich vom Waggonbau Görlitz konzipierte Doppelstockwagen, die nach dem Übergang zu Bombardier Transportation 1998 unter deren Marke weitergeführt wurden, und in den jüngeren Generationen auch unter dem Namen Bombardier Twindexx Vario vermarktet werden.

Begriffsbestimmung

Im deutschsprachigen Raum wird der Wagentyp vom Hersteller nur Bombardier-Doppelstockwagen genannt, da hier nur diese Typen im Einsatz sind. Die hier beschriebenen Bombardier-Doppelstockwagen sollten dabei nicht mit den BiLevel und den MultiLevel-Wagen (Mehr-Ebenen-Wagen) für die Märkte in Nordamerika verwechselt werden. Alle in den Produktbezeichnungen verwendeten englischen Begriffe BiLevel Coach (Zwei-Ebenen-Wagen), MultiLevel Coach (Mehr-Ebenen-Wagen) und Double-deck Coach (Doppelstockwagen) werden im Deutschen einheitlich mit Doppelstockwagen übersetzt. Zur Unterscheidung wird umgangssprachlich auch von Bombardier DD Doppelstockwagen gesprochen.

Geschichte

Die ersten Doppelstockwagen am Standort Görlitz wurden 1935 durch die Waggon- und Maschinenbau Görlitz (Wumag) für den Doppelstock-Stromlinien-Wendezug der LBE hergestellt. Wumag baute drei der insgesamt acht Wagen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden zwei- und vierteilige Doppelstockeinheiten nach dem Vorbild der LBE-Fahrzeuge sowie fünfteilige Doppelstockgliederzüge, jeweils in mehreren Versionen entwickelt. Aus den Erfahrungen mit den schlecht an schwankenden Bedarf anpassbaren, da im Betrieb nicht trennbaren mehrteiligen Einheiten entstand ab 1970 ein neuer Wagentyp, der »Doppelstock-Standard-Sitzwagen«. Zwei Prototypen wurden 1971 gebaut und auf der Leipziger Frühjahrsmesse 1972 der Öffentlichkeit vorgestellt. Bei diesen beiden Wagen lagen die Einstiege erstmals im Unterstock. Damit ergab sich bei einer Bahnsteighöhe von 550 mm ein stufenloser Einstieg, bei 380 bzw. 760 mm ist nur eine Stufe zu überwinden. Zusätzlich wurden außenlaufende Schiebetüren vorgesehen. Der dadurch mögliche Verzicht auf Trittkästen und Türtaschen vereinfachte die Kastenkonstruktion bei gleichzeitig erhöhter Steifigkeit und geringerer Korrosionsanfälligkeit. 1974 begann die Serienproduktion von Mittel- und Steuerwagen. Im Produktionszeitraum wurden sie kontinuierlich weiterentwickelt, beispielsweise erhielt die Deutsche Reichsbahn ab 1986 Wagen mit Scheibenbremsen. Die Wagen wurden auch in die Tschechoslowakei, nach Polen und Rumänien in größeren Stückzahlen exportiert.

Nach der deutschen Wiedervereinigung wurde bei Waggonbau Görlitz, nun als Teil der Deutschen Waggonbau AG (DWA), an den Nachfolgegenerationen gearbeitet.

Seit 2009 werden die Wagen unter dem Namen TWINDEXX Vario vermarktet. 2010 bestellten die Schweizerischen Bundesbahnen mit dem SBB RABe 502 die Hochgeschwindigkeitsvariante Twindexx Express.

Varianten

DR-Einzelwagen

Die erste Generation von Doppelstockeinzelwagen des Waggonbau Görlitz wurde in den Jahren 1974 (Vorserie, erkennbar an den Einstiegstüren mit asymmetrischen Kiekertschlössern) und 1976 bis 1991 gebaut, sie wurden an die Deutsche Reichsbahn und die Staatsbahnen Bulgariens, Polens, Rumäniens und der Tschechoslowakei geliefert. Steuerwagen wurden nicht exportiert. Die Wagen wurden in den ersten Baujahren mit Drehgestellen der Bauart Görlitz VI K-Do mit Klotzbremsen ausgeliefert, seit 1986 mit solchen der Bauart Görlitz VI S-Do und damit mit Scheibenbremsen.

Die Wagen besitzen Drehgestelle der Bauart Görlitz VI-S Do. Jedes Drehgestell verfügt eine separate Bremsanlage mit eigenem Steuerventil. Die zulässige Geschwindigkeit dieser Wagen beträgt abhängig von der verbauten Bremse (mit jeweils fester Bremsstellung P oder R) 120 oder 140 km/h. Die Energieversorgung erfolge bei den Wagen der Baujahre bis 1985 durch Achsgeneratoren, danach über die Zugsammelschiene. Wegen des Einsatzgebietes wurden nur Einspannungsspeisegeräte eingebaut. Die Luftheizung konnte elektrisch oder mit Dampf betrieben werden, mit der Umstellung auf die zentrale Energieversorgung entfiel die Dampfheizmöglichkeit.

Steuerwagen der BA 760

Nach der Wende wurde der VEB Waggonbau Görlitz privatisiert und als GmbH weitergeführt. Die mittlerweile fast zwanzig Jahre alte Konstruktion der Doppelstockwagen wurde überarbeitet. Zwischen 1992 und 1993 wurden 100 mit 140 km/h einsetzbare Steuerwagen für die Deutsche Reichsbahn und Deutsche Bundesbahn hergestellt. Diese Wagen entsprechen weitgehend den bisherigen Görlitzer Doppelstockwagen, erhielten aber eine ausgerundete Dachform anstelle der bisherigen schrägen Fensterleiste, die die Kopffreiheit der Fensterplätze im Oberstock deutlich verbesserte, sowie im geschlossenen Zustand außenwandbündige Schwenkschiebetüren für die bessere mechanische Außenreinigung.

Die Steuerwagen der Bauart 760 besitzen einen Führertisch nach dem Vorbild der DR-Baureihe 243 und  können sowohl mit konventioneller 34-poliger Wendezugsteuerung (KWS) als auch mit zeitmultiplexer Wendezugsteuerung (ZWS) eingesetzt werden. Bei Nutzung der ZWS steht die volle Funktionalität der Hauptsteuerung wie beim Fahren von der Lok aus – inklusive Geschwindigkeits- und Zugkraftvorwahl – zur Verfügung; bei Nutzung der KWS ist nur das Fahren per Hilfssteuerung möglich. Der Einsatz dieser Steuerwagen ist nur mit den Lokomotiven der Baureihen 112/114/143 zugelassen.

Dosto 93 / Schindler-Wagen
Die Deutsche Bundesbahn erhielt 1993 eine Serie von 75 Mittelwagen, die zwar ebenfalls vom Waggonbau Görlitz hergestellt wurden, aber anders als die kurz zuvor gelieferten Steuerwagen nicht auf den Görlitzer Doppelstockwagen, sondern auf von Schindler Waggon entwickelten Wagen der Zürcher S-Bahn mit Einstiegen in den Zwischenstock über den Drehgestellen basierten. Die Schindler-Wagen beruhen wiederum auf einer Lizenz der Talbot-Doppelstockwagen für die Niederländische Staatsbahn, womit Waggonbau Görlitz auch ein Kooperationsabkommen mit Talbot schließen musste. Auch diese Wagen erhielten einen gegenüber den DR-Wagen vergrößerten Wagenkastenquerschnitt und Schwenkschiebetüren.

Als Besonderheit laufen die Wagen statt auf Drehgestellen der Bauart Görlitz auf solchen des Schweizer Herstellers SIG. Eine weitere Besonderheit stellt das gesickte Dach dar, das die Wagen äußerlich leicht erkennbar macht.

Dosto 94

Nach dem Zusammenschluss der beiden deutschen Staatsbahnen zur Deutschen Bahn AG 1994 und die Übernahme der Waggonbau Görlitz GmbH durch die DWA AG 1995, wurden zwischen 1994 und 1997 89 Wagen für die DB hergestellt, davon 31 in verbesserter Ausführung mit Klimaanlage. Die Wagen basierten auf den zuvor gebauten Schindler-Wagen, erhielten aber wieder selbstentwickelte Drehgestelle des neuen Typs Görlitz VIII.

Zu dieser Serie gehören die Steuerwagen der Bauarten 761 und 762, die durch ihre zeittypisch kantige Kopfform auffallen. Sie erhielten, anders als jene der Bauart 760, nun einen DB-Einheitsführerstand und ausschließlich die Zeitmultiplexe Wendezugsteuerung.

Insbesondere für den Einsatz in Nordrhein-Westfalen entstanden Steuerwagen mit dem Einstieg im Unterstock, die auf eine Bahnsteighöhe von 76 cm ausgelegt wurden. Sie sind an einer zusätzlichen Klapptrittstufe zu erkennen.

Dosto 97
1997 wurde DWA durch Bombardier übernommen. Die in diesem Jahr entwickelten, teilweise durch den Einbau von Magnetschienenbremsen bis zu 160 km/h zugelassenen Wagen der Serie Dosto 97 wurden bis 2003 gebaut.

Besonders auffällig sind die Änderungen an den Steuerwagen (Bauarten 763 und 764), die eine neue, rundliche Kopfform und einen mittig angeordneten Führerstand erhielten.

Der Antrieb der Außentüren erfolgt nun nicht mehr mit Druckluft, sondern durch Elektromotoren.

Dosto 2003

Ab dem Jahr 2000 wurde die Konstruktion der Wagenkästen erneut geändert, dies ermöglichte schmalere Stege zwischen den Fenstern beider Geschosse.

Die Steuerwagen der Bauarten 765–767 sind den Vorgängern sehr ähnlich. Ab der Bauartnummer 766 erhielten die Führerstände statt der vorherigen analogen Anzeigen Displays.

Dosto 2010 / Twindexx

2008 führte Bombardier mit den in Deutschland  Dosto 2010 genannten Wagen eine neue Generation Görlitzer Doppelstockwagen ein. Sie erhielten unter anderem neue Drehgestelle der Bauart Görlitz IX und eine neue Kopfform der Steuerwagen. Neu sind seither auch angetriebene Endwagen erhältlich.

Der Hersteller bezeichnet Züge mit diesen Wagen als TWINDEXX Vario. Ein davon abgeleiteter Typ von Hochgeschwindigkeitstriebzügen wird als "TWINDEXX Express" bezeichnet, der mit modifizierten Wagenkästen für die Schweizerischen Bundesbahnen (SBB) entwickelt wurde und dort als RABe 502 eingeordnet ist.

Siehe auch

 Liste von Doppelstockwagen der Deutschen Bahn
 DB-Baureihe 670 – DWA Doppelstockschienenbus von 1996
 DB-Baureihe 445 – DWA Doppelstock-Experimentaltriebfahrzeug von 1998
 Bombardier Régio 2N – Doppelstocktriebzug-Variante für Frankreich von 2010
 SBB RABe 502 – Schweizer Doppelstocktriebwagen von 2013

Weblinks

Einzelnachweise

Reisezugwagen
Double-deck Doppelstockwagen

Bombardier-Doppelstockwagen


Opsada Sinja bitka je iz Drugog morejskog rata. Grad Sinj su 1686. godine, za vrijeme Prvog morejskog rata, Mlečani oslobodili od osmanske vlasti, koja je trajala gotovo 2 stoljeća.

Zbog svoje pozicije i strateškog značaja za sigurnost kršćanske Dalmacije, mletačka vlast grad je dodatno utvrdila i opremila za mogući osmanski napad. Kao i u Kandijskom ratu, stoljeće ranije, 1715. osmanska vojska iz Bosne napada Dalmaciju te u kolovozu  napada Sinj i drži ga pod dugotrajnom opsadom.

Suprostavljene snage
Turskoj vojsci od oko 20 000 vojnika, suprostavila se mala ali dobro obučena mletačka posada. Dalmatinski providur Angelo Emo i kapetan Balbi (sinjski providur) očekivali su napad na Sinj, pa je domaću vojnu posadu od 100-tinjak vojnika, moralaka iz Cetinske krajine, ojačao sa pukovnijom profesionalne vojske. Okosnicu obrane upravo je činio taj profesionalni kontigent mletačke vojske sastavljen od oko 700 do 900 vojnika pod zapovjedništvom pukovnika Sentilera;

 1 satnija/compagnia elitnih mletačkih grenadira
 2 satnije/compagnie talijanskog pješaštva "Abružana"
 4 satnije/kumpanije oltramarina (iz pukovnije Corponese)
 3 konjaničke satnije/kumapanije croati a cavallo (kapeleta) (Begna, Detriko i Divnić)
 1 konjanička satnija/compagnia mletačkih draguna

Uz njih je bio i kontignet cernida od nekoliko satnija splitskih i trogirskih cernida pod zapovjedništvom pukovnika Jeronima Katunarića (Cattunari), a tu je i mala topnička posada.

Bitka
Više tisuća turskih vojnika napada Sinj i njegov mali garnizon. Dva tjedna vode se žestoke borbe s velikim gubitcima. Prvog dana opsade, Turci pale dvije crkve (Gospina i sv. Frane) te uništavaju sinjsku Varoš. Idućeg dana Osmanlije su još silovitije napali tvrđavu i oštetili je na nekoliko mjesta pogocima iz lumbardi te kuglama iz topova. Branitelji tvrđave nastavili su žestoko uzvraćati iz mušketa i topova.

Nakon teške opsade i herojske obrane u noći između 14. i 15. kolovoza Turci su odustali te su bijegom u Livno potražili sigurnost. Za sobom su ostavili oko 100 poginulih i golem ratni plijen.

Providur Emo šalje pojačanje pod zapovjedništvom pukovnika Detricoa, koje se sastoji od pukovnije hrvatskog konjaništva, dvije pukovnije oltramarina i nekoliko stotina cernida.

Gubitci među braniteljima također su veliki, pogotvo u časničkom kadru. Oko stotinu vojnika gine ili kasnije podliježe teškim ozljedama. Oba zapovjednika profesionalnih postrojbi, pukovnik Sentilera i poručnik Šurić, gube život. Među poginulima je kapelan fra Stjepan koji je također poginuo u borbi.

Uspješna obrana grada zaustavila je prodor Osmanlija prema dalmatinskoj obali i spriječila dovođenje važnih mletačkih gradova u Dalmaciji, poput Splita i Zadra, u nezavidan položaj.

Preživjeli branitelji pobjedu su pripisivali čudotvornom zagovoru Gospe Sinjske. U zahvalu za pomoći kapetan Balbi je s časnicima odmah skupio 80 zlatnika koje su poslali u Veneciju da se skuje zlatna kruna i križ i da se okruni Gospin lik. Pri dnu krune urezali su u dva reda riječi:Zauvijek okrunjena slavi slavlje – godine 1715. – In perpetuum coronata triumphat anno mdccxvDanas u čast veličanstvene pobjede nad Turcima i obrane Sinja dalmatinskog Termopila, Sinjani svake godine tradicionalno održavaju viteški turnir, poznat u cijelom svijetu kao Sinjska alka. Muzej Sinjske alke ima rekonstrukciju bitke pod Sinjem iz 1715.

Galerija

Izvori

Hrvatske zemlje pod mletačkom vlašću
Hrvatsko-turski ratovi (nakon 1527.)
Mletačko-osmanski ratovi
Povijest Dalmacije
Osmanske opsade

Opsada Sinja 1715.


Ditlieb Felderer () este un revizionist istoric suedez.

Biografie
Felderer a venit în Suedia în anul 1949. În 1959 a început să facă cercetări referitoare la  martorii lui Iehova în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Acest cult religios a fost persecutat de cel de-al Treilea Reich și, potrivit lui Felderer, materialele propagandistice susțineau că 60.000 de membri au fost uciși pentru credința lor. Felderer a cercetat revista Treziți-vă! cu privire la perioada războiului și a descoperit că au existat doar 203 de decese în rândul martorilor lui Iehova. Acesta este numărul martorilor lui Iehova care au fost executați pentru obiecția de conștiință.

Astfel, Felderer a devenit sceptic față de istoria Holocaustului, în general. El a început să publice cărți revizioniste începând din anul 1977. Sub pseudonim, a contestat autenticitatea Jurnalului Annei Frank. El a vizitat mai multe lagăre de concentrare și a scris cartea Auschwitz exit. El s-a întâlnit cu Ernst Zündel în 1979 și a devenit membru al consiliului editorial al Institute for Historical Review.

Felderer a fost condamnat în 1983 la zece luni de închisoare cu suspendare pentru distribuirea de pliante antisemite. în 1988, el a depus mărturie în Canada pentru apărarea lui Ernst Zündel. În 1994 a fost pus sub acuzare din nou pentru incitare la ură rasială. El a trimis materiale pornografice antisemite la sute de persoane și organizații din Suedia și din străinătate. Pe tot parcursul ședinței, Felderer a purtat pantaloni albi și o cămașă albă în fața membrilor instanței. Tribunalul districtual l-a condamnat la un an de închisoare, dar curtea de apel i-a redus pedeapsa la 10 luni. În 2005 au fost dezvăluite relațiile lui Felderer cu Radio Islam.

Note

Nașteri în 1942
Oameni în viață
Antisemitism
Suedezi
Negarea Holocaustului

Ditlieb Felderer