Ernst Wilhelm Karl Maria Freiherr von Hoiningen-Huene (Unkel, 23. rujna 1849. – Darmstadt, 11. ožujka 1924.) je bio njemački general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je XIV. korpusom na Zapadnom bojištu, te obnašao dužnost guvernera Antwerpena.

Vojna karijera
Ernst von Hoiningen-Huene rođen je 23. rujna 1849. u Unkelu u pruskoj plemićkoj obitelji. Sin je pruskog vijećnika Anselma Augusta von Hoiningena i Marie Longard. Gimnaziju pohađa u Unkelu, nakon čega u siječnju 1868. stupa u prusku vojsku služeći u 1. rajnskoj inženjerijskoj bojnoj u Koblenzu. Od rujna 1870. nalazi se na službi u 3. inženjerijskoj inspekciji u Strasbourgu, nakon čega od rujna 1872. pohađa Artiljersku i inženjerijsku školu. Po završetku iste, od rujna 1874. služi u 4. inženjerijskoj inspekciji u Metzu, nakon čega od ožujka 1876. služi u tvrđavi Friedrichsort, a od studenog te iste godine u tvrđavi Koblenz. U međuvremenu je, u lipnju 1876., unaprijeđen u čin poručnika. Od listopada 1877. pohađa Prusku vojnu akademiju, da bi potom od srpnja 1880. bio raspoređen na službu u 3. inženjerijsku inspekciju. U travnju 1882. promaknut je u čin satnika, te raspoređen na službu u Glavni stožer. U Glavnom stožeru služi do prosinca 1883. kada je premješten u stožer III. korpusa u Berlinu.

U svibnju 1885. imenovan je vojnim atašeom u njemačkom veleposlanstvu u Londonu. Navedenu dužnost obnaša do listopada 1886. kada je imenovan na istu dužnost, ali u njemačkom veleposlanstvu u Parizu. Tog istog mjeseca je imenovan i pobočnikom cara Wilhelma I. U listopadu 1888. unaprijeđen je u čin bojnika, da bi potom, u ožujku 1891., bio imenovan načelnikom stožera 29. pješačke divizije u Freiburgu. U listopadu 1893. postaje zapovjednikom bojne u 132. pješačkoj pukovniji smještenoj u Strasbourgu, uz istodobno promaknuće u čin potpukovnika. U navedenoj pukovniji služi do kolovoza 1894. kada je imenovan načelnikom stožera XVI. korpusa sa sjedištem u Metzu. Čin pukovnika dostiže u ožujku 1897., a te iste godine postaje i zapovjednikom 1. tjelesne pješačke pukovnije u Darmstadtu.

U veljači 1900. imenovan je zapovjednikom 53. pješačke brigade sa sjedištem stožera u Ulmu. Istodobno s tim imenovanjem unaprijeđen je u čin general bojnika. Predmetnom brigadom zapovijeda tri godine, do travnja 1903., kada postaje zapovjednikom 30. pješačke divizije u Strasbourgu, uz istodobno promaknuće u čin general poručnika. U rujnu 1907. unaprijeđen je u čin generala pješaštva, te imenovan zapovjednikom XIV. korpusa sa sjedištem u Karlsruheu. Navedenim korpusom zapovijeda i na početku Prvog svjetskog rata.

Prvi svjetski rat
Na početku rata XIV. korpus kojim je zapovijedao Hoiningen nalazio se u sastavu 7. armije kojom je na Zapadnom bojištu zapovijedao Josias von Heeringen. Zapovijedajući navedenim korpusom sudjeluje u Bitci kod Mulhousea. Krajem rujna 1914. smijenjen je s mjesta zapovjednika XIV. korpusa na kojem mjestu ga je zamijenio Theodor von Watter, te premješten u pričuvu. Međutim, ponovno je reaktiviran u listopadu kada je imenovan guvernerom Antwerpena. Navedenu dužnost obnašao je do kraja rata.

Poslije rata
Nakon završetka rata, Hoiningen se povukao u Darmstadt gdje je i preminuo 11. ožujka 1924. godine u 75. godini života.

Vanjske poveznice
     Ernst von Hoiningen-Huene na stranici Prussianmachine.com
     Ernst von Hoiningen-Huene na stranici Deutschland14-18.de
     Ernst von Hoiningen-Huene na stranici Leo-bw.de

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Ernst von Hoiningen-Huene


Bodega Head is a small promontory on the Pacific coast of  northern California in the United States. It is located in Sonoma County at , approximately  northwest of San Francisco and approximately  west of Santa Rosa.

The peninsula, which is approximately  long and  wide, emerges from the coast to the north. It shelters the shallow, sandy Bodega Bay and the inner portion known as Bodega Harbor. Sonoma Coast State Beach comprises beaches and dunes along the south side of the promontory. The University of California, Davis runs an ongoing marine biology program at the Bodega Marine Laboratory. The laboratory is located on the grounds of Bodega Marine Reserve, which is part of the UC Natural Reserve System. The peninsula is considered a prime spot to observe the migration of whales. It is also one of the three points of the Red Triangle, a major feeding ground for great white sharks. A series of trails are a popular destination for recreational hiking.

Bodega Head State Marine Reserve & Bodega Head State Marine Conservation Area protect area waters. Like underwater parks, these marine protected areas help conserve ocean wildlife and marine ecosystems.

The peninsula was probably inhabited by the Coast Miwok people before the arrival of Europeans. Campbell Cove, on the east side of the promontory, is a candidate for  Sir Francis Drake's 1579 landing site.

Geology
Bodega Head lies just on the west side of the San Andreas Fault, which runs between the base of the promontory and the mainland. During the 1906 San Francisco earthquake, the promontory shifted approximately , displacing the harbor to the north relative to the mainland.

Geologically, the rocks of Bodega Head differ greatly from those on the mainland just to the east. Whereas the rocks of Bodega Head are exposed continental granite, the mainland rocks are of oceanic origin from the Franciscan Complex.  Bodega Head is the northern tip of a vast geologic province known as the Salinian Block whose core is of the same origins as the core of the Sierra Nevada Mountains.  The block was torn off the continent as the San Andreas Fault came into existence about 20 million years ago, and was transported northward hundreds of miles.  Other nearby examples of the Salinian Block are the Point Reyes Peninsula and the Farallon Islands.

A controversial attempt by Pacific Gas & Electric Company to construct a nuclear power plant on the peninsula was thwarted in 1964 due to environmental concerns and the susceptibility of the site to earthquakes.

See also
Point Reyes

References

External links

P.G. & E. Controversy in the 1950s

Headlands of California
Landforms of Sonoma County, California
Bodega Bay

Bodega Head


Jelena Kastaneti (Virovitica, 29. listopada 1990.) - višestruka hrvatska prvakinja u hrvanju i doprvakinja svijeta, prvakinja Hrvatske u  dizanju utega i književnica.

Jelena Kastaneti rođena je u Virovitici 29. listopada 1990. Do studija živjela je u Slatini.
Osim što od 11. godine aktivno piše, cijeli se život bavila i različitim športovima. Aktivno se bavila hrvanjem, taekwondo-om, powerliftingom, bilijarom i plesom. Postala je državna prvakinja u hrvanju u kategoriji do 59 kg 2011. te ponovno 2015. i 2016. godine. Jelena Kastaneti osvojila je mnogo turnira, ima više od 15 medalja sa službenih državnih prvenstava, nekoliko međunarodnih medalja, te srebrnu medalju na Svjetskom prvenstvu u hrvanju u pijesku u Fažani 2016. Iste godine postala je i državna prvakinja u dizanju utega u kategoriji do 57 kg.

Godine 2010. objavila je zbirku pjesama "Bez povratka" te napisala velik broj kratkih priča, a 2018. godine je objavila roman "(Moj) Dnevniče".

Izvori

Hrvatski hrvači
Hrvatski pjesnici
Životopisi, Slatina
Hrvatski književnici

Jelena Kastaneti


Retscheid ist ein Ortsteil von Aegidienberg, einem Stadtbezirk von Bad Honnef im nordrhein-westfälischen Rhein-Sieg-Kreis.

Geographie
Retscheid liegt in der Mitte der Gemarkung Aegidienberg, westlich der Bundesautobahn 3, auf einem flachen, in Nordwest-Südost-Richtung verlaufenden Bergrücken, an dessen nördlicher Seite auf etwa 260 m Höhe. Im Nordwesten fällt der Bergrücken in das Tal des Kochenbachs ab, im Osten in das des Retscheider und im Westen in das des Wintersberger Bachs, beides Zuflüsse des Kochenbachs. Im Süden befindet sich eine Bergkuppe, der sog. Retscheider Berg (). Die nächstgelegenen Orte sind Orscheid im Osten, Wintersberg im Südwesten, Siefenhoven im Westen sowie das Kirchdorf Aegidienberg im Nordwesten, welche sämtlich oberhalb Retscheid liegen.

Geschichte
Retscheid zählt zu den acht Honschaften, aus denen sich das Kirchspiel Aegidienberg spätestens seit Mitte des 18. Jahrhunderts bis zur Auflösung des Herzogtums Berg im Jahre 1806 zusammensetzte. Der bis 1858 erhobene Aegidienberger Pfarrzehnt umfasste die vier Zehntdistrikte Orscheid, Retscheid, Kirche (mit Siefenhoven) und Hövel. In einer Kircheneinkünfteliste aus dem Jahr 1578 lautete die Schreibweise des Ortsnamens Retterscheid und im Jahr 1673 Räterscheid, bis sich schließlich um 1700 die Schreibweise Retscheid durchsetzte. Im Volksmund wird der Ort "Rätschend" genannt, in früheren Zeiten "Berich Rätschend" (Bergisch Retscheid), weil der nahe liegende Ort Rederscheid ebenfalls "Rätschend" und zur Unterscheidung "Kölsch Rätschend" genannt wurde.

Im Jahr 1666 wurden für Retscheid vier "eidesfähige" und 1673 zehn "steuerpflichtige" Einwohner verzeichnet. 1803 umfasste der Ort acht Wohnhäuser bzw. Hausnummern. Bis zum Jahre 1858 befand sich in Retscheid das Aegidienberger Pfarrhaus. Es bestand aus Wohnhaus, Scheune, Kuh- und Pferdestall, Schuppen, Backhaus und einem Garten. Der Ort war bis in die 1970er Jahre vorwiegend landwirtschaftlich geprägt und bestand aus etwa zehn Gebäuden. Heute umfasst Retscheid mehr als doppelt so viele Gebäude und ist fast ausschließlich Wohnort.

Südlich des Ortes verläuft die Kreisstraße 6 (von Himberg über Orscheid, Wülscheid und Eudenbach nach Hennef-Dahlhausen). Die nächste Autobahnanschlussstelle (Bad Honnef/Linz) befindet sich südöstlich in etwa 1,5 km Entfernung.

Sehenswürdigkeiten
Als Baudenkmal unter Denkmalschutz steht ein von Dorfbewohnern errichtetes Wegekreuz aus dem Jahre 1911 an der Ecke Retscheider Straße/Im Becherfeld.

Wappen

2008 wurde durch den Künstler Richard Lenzgen eine Schiefertafel als Ortswappen von Retscheid geschaffen. Es zeigt in der oberen Hälfte das ehemalige Aegidienberger Pfarrhaus, stellvertretend für die früheren Hofanlagen bzw. Bauernhöfe des Ortes. In der unteren, zweigeteilten Hälfte des Wappens ist links für die ehemalige Bedeutung der Feldwirtschaft eine goldene Getreideähre auf rotem Grund abgebildet sowie rechts ein nordwestlich von Retscheid gelegener Steinbruch, in dem Grauwacke abgebaut wurde.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Bad Honnef
Aegidienberg

Retscheid


يضمن النظام القضائي الياباني بحسب دستور اليابان الذي وضع بعد الحرب العالمية الثانية على أن «جميع القضاة يجب أن يكونوا مستقلين في أفعالهم وأحكامهم وأن يعتمدوا على الدستور والقوانين فقط»، ولا يمكن إزالتهم من مناصبهم «إلا إذا تم توضيح عدم أهليتهم عقلياً أو فيزيائيا للقيام بأعمالهم» كما أنه لا يمكن إنزال العقوبات بهم من قبل السلطة التنفيذية. من الممكن فقط إزالة قاضي المحكمة العليا بأغلبية الاستفتاء الذي يجري بعد الانتخابات العامة بعد تعيين القاضي.

محاكم
يقسم نظام المحاكم في اليابان إلى أربع أنواع محاكم:

محاكم بسيطة
يوجد 438 محكمة بسيطة (簡易裁判所) موزعة في أنحاء اليابان تنظر في القضايا المدنية التي من الممكن حلها عن طريق النقاش، أو القضايا التي تتعلق بأمور تقل قيمتها عن 300 ألف ين، عادة يقوم على كل منها قاضي واحد.

محاكم عائلية
يوجد 50 محكمة عائلية (家庭裁判所) (بالإضافة إلى 203 فرع و 77 مكتب) تتعامل مع قضايا الطلاق ورعاية الأطفال والوراثة. عادة يقوم على المحكمة العائلية قاضي واحد، إلا أنه في القضايا الصعبة قد ينضم ثلاث قضاة للنظر في القضية.

محاكم محلية
يوجد 50 محكمة محلية (地方裁判所) (بالإضافة إلى 203 فرع) تتوزع كل منها في محافظة عدا هوكايدو التي تضم 4. تنظر عادة المحاكم المحلية في الجنايات والقضايا المدنية التي تتدعى قيمتها 1400,000 ين، بالإضافة إلى معالجة قضايا الإفلاس. عادة يقوم على المحكمة العائلية قاضي واحد، إلا أنه في القضايا الصعبة قد يتشكل مجلس قضاة للنظر في القضية.

محاكم عليا
يوجد 8 محاكم عليا (高等裁判所) (بالإضافة إلى 6 فروع وفرع للنظر في قضايا حقوق الملكية الفكرية) تتوزع في سابورو، سنداي، طوكيو، ناغويا، أوساكا، هيروشيما، تاكاماتسو وفوكوكا تخدم كل منها المنطقة المحيطة بها. عادة ما ينظر في القضايا مجلس من ثلاثة قضاة أو قد يزيد العدد إلى خمسة قضاة للحالات الصعبة.

محكمة دستورية عليا
يوجد محكمة دستورية عليا واحدة (最高裁判所) تقع بجانب مبنى البرلمان الياباني في طوكيو. يعين قضاء المحكمة الدستورية العليا من قبل مجلس وزراء وموافقة الإمبراطور (موافقة الإمبراطور هي موافقة رمزية). تعرض على هذه المحكمة القضايا المتعلقة بالأخطاء في تطبيق الدستور، أو أخطاء تفسير القوانين من قبل المحاكم العليا أو المحاكم المحلية.

نظام اليابان القضائي
حكومة اليابان
سلطة قضائية

نظام اليابان القضائي


Oltramarini (Fanti Oltramarini "Schiavoni") ili prekomorsko pješaštvo Mletačke Republike (Reggimenti Oltramarini/Oltremarini) bili su dalmatinski pješački korpus ustrojen unutar mletačke mornarice kao elitna pješačka postrojba Mletačke Republike.

Posebno su se istaknuli u borbama protiv Osmanskoga Carstva diljem mletačkih prekomorskih posijeda (Stato da Màr), ali i po službi u Terrafermi, mletačkim posjedima u zaleđu Venecije (Domini di Terraferma) u sjevernoj Italiji. Osim toga, obnašali su i dužnosti tjelesne garde, prvo providurove, a kasnije i kao osobna garda samoga dužda.

Ustroj

Oltramarini su primarno popunjavani s domaćim ljudstvom iz mletačkih posjeda na istočnoj jadranskoj obali, tj. slavenskim (kao i latinskim) stanovništvom iz Dalmacije tzv. Schiavonima, a kasnije su u nešto manjoj mjeri bili novačeni i pripadnici drugih naroda koji su došli u ove postrojbe, tj. kršćanske izbjeglice i prognanici iz Mletačke Albanije te grčkih zemalja pod mletačkom upravom (Jonsko vojvodstvo, Negropont, Moreja, Egejsko vojvodstvo, Kandija i Cipar).

Zapovjedništvo je bilo u Zadru, dok je u Veneciji na Rivi degli Schiavoni bio regrutni centar za nove generacija, po čemu je i sama riva dobila naziv.

U Veneciji su s dalmatinskim trgovcima i pomorcima 1451. osnovali Dalmatinsku bratovštinu ili Bratovština sv. Jurja i Tripuna (Scuola Dalmata di San Giorgio degli Schiavoni), koja je bila primarno okupljalište dalmatinskog/hrvatskog stanovništva u Veneciji, a koja i danas djeluje. Časnici oltramarina i cappelletta u Zadru 1675. godine osnivaju bratovštinu sv. Jeronima u Zadru.

Predvodili su ih domaći zapovjednici. Časničko je osoblje djelomice bilo uvježbavano po vojnim kolegijima diljem mletačke Terraferme, a od 1740. godine časnici se školuju na Vojnoj akademiji (Militar Collegio) u Zadru. Jezik kojim se zapovijedalo i govorilo u oltramarinima bio je dalmatinski (lingua illirica). Vojnici su se međusobno zvali "brate". Iako nadaleko poznati po svojoj žestini u borbi, nisu blistali disciplinom, tako da su na primjer, u gradu Padovi, gdje su vršili obrambenu službu, bili utaboreni izvan zidina zbog neprekidnih sukoba u kojima su sudjelovali.

Zbog trajnih sukoba s Turcima, mletačka uprava nikada nije imala problema s novačenjem novih oltramarina, tako da nikada nije bilo prisilne mobilizacije, u puku se pozitivno gledalo na profesionalnu službu jer ionako se moralo boriti protiv Turaka, a ovako bi se dobilo "lipo odilo, dobra plaća i spiza". Plaća vojnika iznosila je 31 mletačku liru (8 lira od te plaće odvajao je za odoru, a 2 lire za svečanu grimiznu tuniku, kasnije dolamu), za razliku od normalnih trupa, prema drevnom običaju kada su služili na brodovima, dnevni obrok keksa također je dodan plaći, umjesto kruha. Za upis je bila potrebna minimalna visina od 170 cm, što je bila vrlo respektabilna visina, ako se uzme u obzir tadašnji prosjek te čvrsta i otporna tjelesna građa. Zanimljivo je da su schiavoni su bili jedini korpusa mletačke vojske za koji je visina bila jedan od nužnih zahtjeva. Dob za upis bila je od 17 do 35 godina. Služba je trajala 6 do 9 godina. Obuka je trajala mjesec dana. Najbolji regruti služili su po Terrafermi i u tjelesnim gardama dužda i providura, ostali su služili po Dalmaciji, Levantu ili na brodovima, u doba rata pukovnije bi se okupljale u ekspedicijske snage od tri ili više pukovnija. Pukovnije su brojale od 500 vojnika u miru do 900 vojnika u doba rata. Osim pukovnija, često su se novačile i samostalne satnije koje bi se tek kasnije okupljale u pukovniju. U konačnici je bilo ustrojeno čak 11 pukovnija/regimenti oltramarina, koje su u zadnjim danima Republike bile raspoređene po Terrafermi i u samoj Veneciji u iščekivanje odlučujuće bitke s Napoleonovim vojskama.

Sargente generale Salibeni daje ovakav opis oltramarina:

Zbog svoje odanosti i hrabrosti, često su smatrani najvjernijim vojnicima svetog Marka. Najbolji primjer toga je Bokeljska pukovnija iz Perasta (pripadnici 12 peraških bratstava – kazada) kojoj je pripala čast čuvati glavnu ratnu zastavu Mletačke Republike sv. Križa (gonfalone).

Povijest

Zbog stalnih osmanskih prodora nakon pada Carigrada 1453. i razbuktavanja rata između Osmanskog Carstva i Venecije, slavensko stanovništvo Dalmacije, u kojoj se početkom 15. stoljeća konsolidira mletačka vlast sa središtem u Zadru, masovno pristupa u postrojbe mletačke mornarice među kojima i u korpus mornaričkog pješaštva.

Mornaričko pješaštvo mletačke mornarice ili Fanti da Mar ustrojena je još davne 1202. za vrijeme Četvrtog križarskog rata kada su bili ključ osvajanja Zadra i kasnije Carigrada. Slavensko stanovništvo Dalmacije, brojem uskoro premašuje pripadnike latinskog/mletačkog podrijetla, da bi krajem stoljeća fanti da mar bili isključivo novačeni iz Dalmacije, a naziv schiavoni postaje sinonim za mornaričke pješake.

Prvu zapaženu ulogu imati će u neuspjeloj obrani Negroponta 1470. tijekom Prvog mletačko-osmanskog rata, kada je cijela mletačka posada nakon grčevite obrane pobijena. Bailo Negropontea Paolo Erizzo pod svojim zapovjedništvom uz mletačke i grčke postrojbe imao je i kontigent mornaričkog pješaštva iz Dalmacije.

16. stoljeće

Tijekom Drugog mletačko-osmanskog rata (1499. do 1503.) oltramarini sudjeluju na dvije fronte. Pod zapovjedništvom Gonzala Fernándeza de Córdobe sudjeluju u jedinoj uspješnoj ofenzivi rata, kada mletačko-španjolska flota 1500. godine uspjeva zauzeti otoke Kefaloniju i Lefkadu. Na dalmatinskom bojištu služe kao jedina profesionalna vojska te s lokalnim milicijama vode teške borbe sa snagama Bosanskog sandžak-bega Skender-paše koji s konjicom provaljuje sve do Šibenika. Obalni gradovi se uspješno brane, ali je cijela Zagora opustošena.

Treći mletačko-osmanski rat

Godine 1538. stotine dalmatinskih oltramarina i mornara gubi život u tragediji kod Preveze kada je genoveško-mletačko-habsburška flota (Sveta liga Karla V.) od 300 brodova pod zapovjedništvom genoveškog admirala Andree Dorije porazila manja flota otomanskog admirala Hajreddina Barbarosse.

Uvodne borbe započinju 25. rujna kada na nagovor papinskog admirala i biskupa Marca Grimanija mletačke galije iskrcavaju 800 oltramarina i oko stotinu malteških vitezova pod zapovjedništvom Alessandra Tomassonija kako bi osvojili osmansku utvrdu na Prevezi. Suočen sa snažnom vatrom i brojčano slabiji, kapetan Tomassoni bio je prisiljen povući se. Sutradan, 26. rujna, Tomassoni još jednom vodi svoje Schiavone, no ishod je isti, povlače se uz teške gubitke. Neuspjeh ove akcije određuje i ostatak bitke, koja kulminira 28. rujna. Do kraja bitke, zbog nesposobnosti i neodlučnosti admirala Dorije koji se i sam kasnije povlači iz borbe, flota Svete lige gubi jednu polovinu brodovlja i ima više tisuća poginulih.

Ciparski rat

Schiavonski fanti tragičnu sudbinu podijeliti će s ostalim braniteljima Cipra tijekom opsade Famaguste. Bitci se pridružuju 26. siječnja 1571. pod zapovjedništvom kapetana Gianantonija Querinija i čine kontingent pješaka koji na mletačkim galijama probijaju osmansku blokadu i stižu u opkoljenu Famagustu. Herojska obrana će potrajati do ljeta kada je nakon punih 11 mjeseci zapovjednik obrane Marco Antonio Bragadin odlučio zatražiti primirje i predati se. Preživjelim braniteljima obećan je siguran prolaz, ali 4. kolovoza Osmanlije krše svoje obećanje te masakriraju civile i preostalih pet stotina preživjelih branitelja, a samog Bragadina zvjerski muče i nakon dva tjedna živog deru.

Bitka kod Lepanta

Herojski otpor Famaguste pružio je kršćanskim snagama dovoljno vremena, držeći ogromnu osmansku flotu okupiranom, da se okupi i organizira, ali i snažan motiv da se osveti samo dva mjeseca kasnije na Lepantu.

Sveta liga isplovila je iz luke u Messini sa snagom od 206 galija i 6 velikih galijaca (galeazza). Mletačka Republika sudjelovala je sa 109 galija i šest galijaca. Mornari i vojnici iz Dalmacije i Istre popunjavaju čak dvadeset galija mletačke flote, uključujući i Capitanu, mletački zapovjedni brod admirala (Capitàn da mar) Sebastiana Veniera, vrhovnog zapovjednika svih mletačkih snaga, čiju kompletnu posadu čine Zadrani uz dvanaest Peraštana gonfalonjera (gonfaloniere).

Uz Zadrane i Peraštane s Capitane, galije su poslale i sve dalmatinske komune i to:
 Otok Cres, galija Sv. Nikola (posada pobijena)
 Otok Krk, galija Uskrsli Krist  (potopljena)
 Otok Rab, galija San Giovanni
 Grad Šibenik, galija San Giorgio (potopljena)
 Grad Trogir, galija La Donna (posada pobijena)
 Otok Hvar (Vis), galija Zvir Sv. Jerolima
 Grad Kotor, galija San Trifone (potopljena)
 Grad Zadar, galija San Crisogono (potopljena)
Istriani popunjavaju komunalnu galiju grada Kopera, Leone of Capodistria

Također treba napomenuti kako je zadarska galija uništena kod Krfa u uvodnim borbama s alžirskim gusarima prije glavne bitke, dok je korčulanska galija, San Teodoro, uništena prilikom obrane Korčule mjesec dana ranije. Osim ovih galija koje su poslale i opremile dalmatinske komune, dalmatinci su popunjavali još deset mletačkih galija, a kao mornaričko pješaštvo su bili prisutni na gotovo polovici, dok su Istriani činili posade papinskih galija zajedno sa uskocima.

Zanimljivo je da su dalmatinskim fantima kao pojačanje pridodane jedinice španjolskog mornaričkog pješaštva Infantería de Armada, u čijem je sastavu u bitci sudjelovao i bio ranjen budući pisac Miguel de Cervantes, autor Don Quijotea.

Nakon četiri sata žestokih borbi flota Svete lige odnijela je pobjedu. Bitka kraj Lepanta bila je težak poraz za osmansku flotu, jer je 117 njezinih galija i 15.000 ljudi ostalo u rukama Svete lige (od toga je 12.000 veslača bilo oslobođeno), drugo je brodovlje bilo uništeno, a 25.000 do 30.000 ljudi je poginulo. Flota Svete lige izgubila je oko 15 galija; 7500 do 9000 ljudi je poginulo, preko pet tisuća iz mletačkog kontigenta, a 15.000 bilo ranjeno. Nakon Lepantske bitke prestala je osmanska pomorska premoć na Sredozemlju. Gubitici Dalmacije i Istre bili su ogromni, od oko 9000 do 10.000 mornara i vojnika, čak trećina se nije vratila.

17. stoljeće

Uskočki rat
Tokom Uskočkog ili Gradiščanskog rata dalmatinske profesionalne postrojbe pokazati će se ključnima u suzbijanju uskočih prepada. Sudjeluju u obrani Istre i Gorice kao laka pješadija, zajedno sa konjaničkim postrojbama, dok su na Dalmatinskom bojištu postrojbe oltramarina bile organizirane kao posade brzih brodica (Barche armate Croate ili Barche armate contro Uscocchi), ustrojno na razini satnija od 50 ljudi. Uskoci organizirani u male skupine pljačkali su u ime Austrije, Osmanske i Mletačke posjede, iako su vrlo rijetko napadali same Osmanlije, te njihova glavna meta postaju upravo mletački posjedi na Jadranu. Sam rat počeo je kao odgovor Venecije na sve učestalije uskočke prepade koji su krajem 16. stoljeća prerasli u organizirane pljačke Podvelebitskih i Kvarnerskih, otoka te Istarske obale, samo iz grada Paga uskoci su ubili 400 mladića u drugoj polovici 16. stoljeća, dok je Istra izgubila 30 - 50% stanovništva.

1615. Kao odgovor na ubijanje Paškog kneza Ante Zorzija i oko stotinu paških mladića, Venecija šalje flotu od 25 ratnih galija i 35 brzih brodica oltramarina pod vodstvom dalmatinskog providura Jakova Zanea, te na prepad osvajaju Karlobag i ubijaju ili zarobljavaju sve uskoke, a uskočkog poglavicu Petra Dančića osuđuju na smrt. Nakon što su Mlečani upali na austrijski teritorij, u tršćansku okolicu pristiže carska vojska vojska pod vodstvom generala Hrvatske krajine Vuka Krste Frankopana. Rat se vodio od Alpa do Dalmacije, a posebno teške borbe vodile su se u Istri, te na granicama mletačkih i austrijskih  stečevina.

Rat je završio 1617. Madridskim mirom, a glavni cilj Venecije je postignut, većina uskoka je pogubljena ili prognana u unutrašnjost, borbe u Istri potrajati će još godinu dana. Sam rat je na neki način bio uvertira u Tridesetogodišnji rat.

Kandijski rat

Za vrijeme Kandijskog rata oltramarini će ratovati na tri fronta; u obrani Dalmacije, u obrani Krete i kao mornaričko pješaštvo u pomorskim bitkama. Početkom rata 1645. pukovnije oltramarina uspješno odbijaju prvi turski napad na Split, kada zajedno sa splitskom posadom razbijaju tursku vojsku od oko 2000 vojnika. Godine 1647. za vrijeme oltramarini sudjeluju u obrani Šibenika. Pod zapovjedništvom njemačkog kondotjera baruna Christopha Martina von Degenfela čine profesionalni kontigent od 2500 pješaka. S oko 3000 Šibenčana mjesec dana odoljevaju napadima od oko 25.000 osmasnkih vojnika. Najžešće borbe vodile su se oko tvrđave sv. Ivana. Dana 11. rujna, nakon 25 dana borbi, u luku uplovljava providur Leonardo Foscolo s pojačanjima. Dana 16. rujna bosanski paša Husein-paša Tekelija je prekinuo opsadu, prikupio svu preostalu vojsku i vratio se k Drnišu, putem kojim je i došao. Poginulo je oko 4000 osmanskih vojnika.

Nakon obrane Šibenika, oko 2000 oltramarina sudjeluju u oslobođenju dalmatinskih utvrda Novigrad, Karin, Obrovac i Vrana. U ovim borbama posebno se istaknuo Trogiranin Zuanne Radoš kao jedan od zapovjednika (sopraintendante) oltramarina koji će za hrabrost u ovim bitkama biti odlikovan Redom vitezova svetog Marka. 1648. na južnom bojištu velika mletačka vojska pod zapovjedništvom dona Stipana Sorića od 3000 oltramarina, 2000 švicaraca, 600 konjanika, 200 draguna i oko 1000 černida (pod vodstvom Vuka Mandušića) oslobađa Drniš i Klis. Uskoro oslobađaju i Vrliku. U obrani Splita 1657. čine mali profesionalni kontigent te zajedno sa Splitskim dobrovoljicma uspješno odoljevaju Turskim napadima.

Mletačke pobjede u Dalmaciji biti će njezini jedini uspjesi ovog rata. Republika nakon 22 godine opsade gubi grad Kandiju, glavni grad i zadnje uporište na Kreti. Tijekom opsade, od bolesti i borbi gine 70 000 Turaka, 38 000 kretskih kmetova, kao i 29 088 kršćanskih branitelja grada, među kojima je bilo mornara i vojnika iz Dalmacije i Istre.

Prvi morejski rat

Venecija iskorištava osmanske poraze kod Beča u prvim godinama Velikog turskog rata, te godine 1684. na nagovor i pod zapovjedništvom admirala (Capitàn da mar) Francesca Morosinija kreće u osvajanje osmanskih posjeda u Grčkoj. Prva operacija rata za oltramarine bila je uspješno osvajanje utvrde Preveza koja pada u rujnu nakon kraće opsade, te će poslužiti kao velika psihološka pobjeda za cijelu armadu zbog svoje reputacije kao neosvojiva utvrda.

U prosincu 1684. dalmatinski oltramarini se s tri pukovnije pridružuju velikoj mletačkoj armadi od 6500 vojnika na Krfu. Mletačkoj vojsci pomoć od 6000 vojnika šalju Hanover i Saska, dok Papa Inocent XI. šalje pojačanje od 2000 vojnika, od kojih je najbitniji kontingent od nekoliko stotina Malteških vitezova i vitezova Reda Svetog Stjepana.

U ljeto 1685. snage admirala Morosinija kreću u oslobađanje Peloponeza. Prva utvrda koja pada bila je nekadašnji mletački kaštel Coroni, koji je osvojen na juriš nakon amfibijskog iskrcavanja mletačkih snaga 11. kolovoza. Grad Kalamata pada 14. rujna nakon što su dalmatinsko-njemačke snage pod pukovnikom von Degenfeldom porazile jaku posadu osmanskog generala Kapudana Paše.

U ljeto 1686. Morosini s flotom napada Modon koji nakon dva tjedna bombardiranja i žestokog pješačkog napada oltramarina pada. Dalmatinske trupe također su se istaknule u munjevitom osvajanju utvrde Arkadije (danas Kiparisija). Mlečani su tada usmjerili svoje napade prema Argu i Nauplionu, koji je tada bio najvažniji grad na Peloponezu.

Mletačka vojska odlučno napada osmansku vojsku poslanu u pomoć i zauzima grad Arg. Ovaj poraz osmanske vojske prisilio je posadu Naupliona na predaju 3. rujna 1686. Nauplion tada postaje glavna mletačka utvrda. U proljeće 1687. padaju i posljednje veće osmanske utvrde na Peloponezu, grad Patras i utvrde na ulazu u Korintski zaljev Rion i Antirion. Peloponez bio pod potpunom Mletačkom kontrolom. Vijest o velikoj pobjedi dočekana je u Veneciji s velikom radošću i slavljem. Morosiniju je data titula Peloponnesiacus, a 1688. izabran je za dužda Mletačke Republike.

Morejski rat vodio se i u Dalmaciji, Hercegovini i Boki kotorskoj. Kao profesionala vojska Venecije u Dalmaciji oltremarini i kapeleti, s potporom lokalnih neregularnih postrojbi černida, uspješno oslobađaju Sinj (30. rujna 1686.) i Knin (11. rujna 1688.). Ovim pobjedama zacrtana je buduća granica Dalmacije prema Bosni (planina Dinara).

18. stoljeće

Drugi morejski rat

Početak 18. stoljeća obilježiti će novi rat s Osmanlijama, koji u nastojanjima da vrate izgubljena područja u Morejskom ratu objavljuju rat Veneciji. Novi rat biti će poznat kao Drugi morejski rat ili Sinjski rat.

Kao i u Kandijskom ratu, stoljeće ranije, 1715. osmanska vojska iz Bosne napada Dalmaciju te u kolovozu  napada Sinj i drži ga pod dugotrajnom opsadom, poznatoj kao Opsada Sinja.

Opsada Sinja 1715.

Providur Angelo Emo očekivao je napad na Sinj koji je bio glavni strateški grad u dalmatinskom zaleđu, te je domaća vojna posada od stotinjak černida ojačana s regimentom ojačana regimentom od oko 700 profesionalnih vojnika, elitnih mletačkih grenadira, Abružana i domaćih oltramarina uglavnom iz sjeverne Dalmacije pod zapovjedništvom colonela Sentilera i kapetana Balbija (sinjski providur) te par satnija (compagnia) konjanika kapeleta pod zapovjedništvom kapetana Šurića koji su samoj bitci gine. Više tisuća osmanskih vojnika napalo je Sinj i njegovu malu posadu. Dva tjedna vode se žestoke borbe s velikim gubitcima. Nakon teške opsade i herojske obrane u noći između 14. i 15. kolovoza, Osmanlije su odustali te su bijegom u Livno potražili sigurnost. Za sobom su ostavili oko stotine poginulih i golem ratni plijen.

Uspješna obrana grada zaustavila je prodor Osmanlija prema dalmatinskoj obali i spriječila dovođenje važnih mletačkih gradova u Dalmaciji, poput Splita i Zadra, u nezavidan položaj.

Preživjeli branitelji pobjedu su pripisivali čudotvornom zagovoru Gospe Sinjske. U zahvalu za pomoći kapetan Balbi je s časnicima odmah skupio 80 zlatnika koje su poslali u Veneciju da se skuje zlatna kruna i križ i da se okruni Gospin lik.  Pri dnu krune urezali su u dva reda riječi: Zauvijek okrunjena slavi slavlje – godine 1715. – In perpetuum coronata triumphat anno mdccxv  Danas u čast veličanstvene pobjede nad Osmanlijama i obrane Sinja "dalmatinskog Termopila", Sinjani svake godine tradicionalno održavaju viteški turnir, poznat u cijelom svijetu kao Sinjska alka.

Opsada Krfa 1716.

Otomanska vojska od oko 30.000 pješaka i 3.000 konjanika, iskrcala se 8. lipnja 1716. na Krfu, najvažnijem mletačkom uporištu u Jonskom moru.

Obranu je vodio pruski grof Johann Matthias von der Schulenburg, sa oko 2000 vojnika sastavljenih od njemačkih plaćenika i mletačkih vojnika. U srpnju pomorsku blokadu probija mletački eskadron i iskrcava 1500 oltramarina, koji preuzimaju zadaću obrane glavnih položaja od njemačkih vojnika koje je pokosila bolest (1/3 je bila vojno sposobna).

Krajem srpnja kršćanska flota uspostavlja kontrolu nad lukom te nakon toga nesmetano dostavlja pomoć. Dalmatinci su herojski držali svoje položaje na utvrdi Monte d'Abramo do 3. kolovoza.

19. kolovoza 600 oltramarina i 300 oltramontana (Njemački vojnici u mletačkoj službi) ponovo osvaja Monte d'Abramo, u isto vrijeme pada utvrda Scarpone kada se 400 njemačkih vojnika povuklo pred napadom 3000 janjičara. Svjestan značaja gubitka utvrde Scarpone, Schulenburg naređuje očajnički juriš pukovniji oltramarina po zapovjedništvom Antonia Kumbata, 800 vojnika, ojačanih elitnim mletačkim grenadirima i jakom topničkom vatrom. Nakon 6 sati borbi Mleci izlaze kao pobjednici, 1200 janjičara izgubilo je život kao i polovina branitelja. Nakon gubitka najboljih postrojbi, i dolaska novih mletačkih pojačanja, 21. kolovoza Turci prekidaju sa napadima i 25. kolovoza se povlače s Krfa.

Mletačka ekspedicija u Tunisu

Od 1784. do 1792. godine, tijekom zadnjeg velikog mletačkog vojnog pohoda na Tunis, pod zapovjedništvom admirala Angela Ema, devetnaest satnija oltramarina bilo je ukupno unovačeno kao pješačka formacija mletačke flote koja je bombardirala i napdala gusarska uporišta cijelom obalom Tunisa.

Dalmatinci iz pukovnije Cernizza posebno su pohvaljeni prilikom zauzimanja berberskoga broda "Hanibal" kod rta Kartage. Ove operacije su uspješno zatvorile tunisku piratsku flotu u svoje luke, te prouzročile velike štete i žrtve po obalnim gradovima, admiral Emo postao poznat diljem Europe, gdje su slike njegovih noćnih bombardiranja poput vatrometa raspirivale maštu. No unatoč uspjesima Senat je odbio Emove zahtjeve za ekspedicijskom snagom od 10 000 vojnika kojom bi napali i zauzeli obalu Tunisa. 1792. Emo umire, a flota se vraća na Krf, gdje će ostati sve do pada Republike.

Pad Mletačke Republike

U pokušaju da ostane neutralna u ratu između Francuza i Austrijanaca, mletački senat odlučio se za politiku popuštanja. Francuske trupe nesmetano ulaze na teritorij Republike na opće nezadovljstvo mletačke vojske.

U strahu od francuske okupacije, mletačka vlast uvodi potpunu mobilizacija, svih jedanaest regimenti oltramarina raspoređeno je po Terrafermi, s izričitom zapovjedi da pod svaku cijenu izbjegavaju sukobe s Francuzima.

Jedan od prvih uvjeta generala Napoleona Bonapartea tijekom njegove kampanje u mletačkoj Terrafermi bio je raspuštanje regimente oltramarina u Veroni, koja je trebala postati njegova glavna utvrda u ratu s Austrijancima. Napoleon je smatrao Dalmatince preodanima mletačkoj vlasti i najvećom smetnjom mirnom zauzimanju Verone. U strahu od rata senat popušta i regimenta Medin napušta Veronu i odlazi u obližnju Padovu.

"Mirna" francuska okupacija mletačkih gradova ne prolazi mirno i ubrzo počinju protujakobinske pobune, najznačijni bio je u Veroni. Kako bi smirio situaciju u gradu, senat šalje Medinove oltramarine, no događa se upravo suprotno. Građani se  pridružuju dalmatinskim trupama u izbacivanju francuskog garnizona, događaj će ostati zapamćen kao Veronski Uskrs – Pasque Veronesi, tj. kao Le Massacre de Verone u francuskim izvorima. Nakon devet dana borbi, pod opsadom od novih 15 000 francuskih vojnika, 25. travnja Verona pada. Smrt pet stotina francuskih vojnika u Veroni i opće antifrancuske raspoloženje po cijeloj Terrafermi toliko je razbjesnila Napoleona da je izjavio:  Ne želim više Inkviziciju, nema više Senata, bit ću Atila države Venecije! Kao zadnji dokaz odanosti Mletačkoj Republici, tisuće dalmatinskih oltramarina i mornara bili su zadnja oružana sila voljna boriti se do kraja za Veneciju. Časnici oltramarina tražili su da se grad spremi za opsadu i da se brani. Glavni pristaša te ideje bio je duždev consigliere Francesco Pesaro koji je do zadnjeg dana molio dužda da ne predaje vlast jakobincima te da se povuće u Zadar, tada jako središte Mletačke Dalmacije. Također se računalo na netaknutu flotu koja je bila usidirena na Krfu.

Unatoč volji mletačkih i dalmatinskih časnika za očuvanje Republike, u strahu od razaranja grada, dužd Manin i večina plemstva nije udovoljila željama Dalmatinaca za borbu, te 12. svibnja 1797. predaju vlast Napoleonou, i time pada tisuću godina stara republika.

Prilikom ulasaka 4000 francuskih vojnika u grad, oltramarini su odbili predati oružje te su uz pucnjeve u zrak uzvikivali stoljećima star vojni poklič "viva san marco" dok su se ukrcavali na brodove koji su ih trebali odvesti u domovinu. 12. svibnja 1797. postrojbe oltramarina zadnji su put napustile Veneciju s Rive degli Schiavoni.

Pukovnije oltremarina nisu prihvatili francusku vlast ni prilikom dolasaka u Zadar. Zastave regimenti spustili tek kad je u Zadar ušla Austrijska vojska, koju su smatrali savezničkom. S dalmatinskim plemstvom, časnici i vojnici oltremarina prisegnuli su austrijskom caru Franji II, zastave su tada uz počasti položili u zadarsku katedralu 21. lipnja 1797.

Prilikom skidanja mletačke zastave u Perastu jedan od oltramarinskih zapovjednika bokeljski pukovnik conte Josip Visković održao je poznati govor u čast služenja Mletačkoj Republici:

Oltramarini nakon 1797.

Vojnička disciplina i izvrsna uvježbanost postrojbi Oltramarina nadživjeli su Mletačku Republiku. U vrijeme francuske uprave u Dalmaciji, bivši visoki časnik oltramarina Lujo Matutinović, rodom iz Dalmacije, zabilježio je kako u vojnim krugovima austrijske i francuske vojske živi sjećanje na te postrojbe:

{{citat|"Deset dana poslije (prestanka postojanja Republike), Dalmatinci su pozvani da polože prisegu vjernosti caru Franji II. Oni to učiniše, ali pod uvjetom da im se dopusti odavanje počasti svojim vojnim zastavama. Zastave su svečano položene u zadarskoj katedrali 21. lipnja 1797. godine. Jednako su učinili i Dalmatinci garnizona na Krfu. Njegova Carska Visost, princ potkralj, zadužen tada kao pobočnik u glavnom stožeru generala Bonaparte da generalu Gentillyju prenese vijest o miru u Campoformiju, divio se disciplini tih postrojba, a ja sam kao viši časnik imao zadovoljstvo iz njegovih usta čuti te pohvale... Dvije godine poslije, došavši u Veneciju, jedan je princ iz Austrijske carske kuće poželio vidjeti manevre dalmatinske mornaričke pukovnije; bio je njima toliko zadovoljan da je naredio da od toga dana pukovnijski bubnjevi udaraju grenadirski marš: ta je visoka čast bila namijenjena samo elitnim austrijskim regimentama."|Matutinović, Ogled o Ilirskim provincijama i Crnoj Gori}}

Lojalnost i hrabrost dalmatinskih pukovnija nije prošla nezapaženo ni austrijskim, a ni francuskim generalima. S uspostavom austrijske vlasti, odmah se krenulo s regrutacijom iskusnog časničkog i dočasničkog kadra oltramarinskih pukovnija, no nije bilo željenog odaziva.

Germanska vojnička stega i novi zapovjedni jezik nisu naišli na odobravanje kod dalmatinskog stanovništva, naviknuto na službu u mletačkoj vojsci pod svojim časnicima. Unovačene su tek tri bojne mornaričkoga pješaštva (Dalmatiner Marineinfanterie), svaka s oko 700 vojnika te su poslani na Talijansko bojište tijekom Rat treće koalicije.

Nakon poraza Austrije i pada Dalmacije pod francusku upravu, od ove tri bojne Francuzi osnivaju svoje dvije dalmatinske bojne, tzv. "Premier et Deuxième bataillon Dalmate".1808. primarno od časničkog kadra bivših oltramarina francuzi će osnovati Kraljevsku dalmatinsku pukovniju (Le régiment royal Dalmate), no zbog izrazitog negativnog stava prema francuskoj okupaciji u Dalmaciji, pukovnija nikada neće brojčano preći broj od 2300 vojnika raspoređenih u 4 bojne. Osamnaest satnija će 1812. krenuti u invaziju na Rusiju, od kojih će se, nakon brutalnih borbi, tek jedna vratiti iz Napoleonovog neuspjelog pohoda.

Konačno uspostavom Kraljevine Dalmacije od preostalih veterana oltramarina austrijska vlast će u sklopu mornaričkoga pješaštva ratne mornarice osnovati "Dalmatinsku laku bojnu" (Leichtes Dalmatiner Bataillon).

 Organizacija

Korpus je u miru brojao oko 6000 vojnika, te dvije pukovnije lakog konjaništva, oko 600 konjanika, za vrijeme rata broj se dizao na 9000 do 10 000 vojnika.
Pad republike oltramarini će dočekati formirani u čak jedanaest pukovnija/regimenti (reggimento). Osim pukovnija, ustrojavane su i veće postrojbe, točnije dvije pukovnije pod zapovjedništvom iskusnijeg kolunela/pukovnika nazivane su brigate/brigade, korištene su za vrijeme Morejskog rata.
Korpus se prvotno sastojao od samostalnih satnija/"kumpanija" koje bi osobno ustrojavali kapetani, a koje bi se onda formirale u veće borbene grupe ili ekspedicijske snage. Početkom Morejskog rata biti će novačene prve pukovnije dok će se već postojeće samostalne satnije također formirati u pukovnije.

Svaka pukovnija/regimenta (reggimento) uzimala je  ime svog kolunela/pukovnika (colonnello) koji bi po zapovjedi providura skupljao dobrovoljce za službu, te je bio njihovog porijekla, npr. Reggimento Cumbat ili Reggimento Fanfogna. Regimentu je činio veći broj satnija/kumpanija (compagnia), sedam do devet, ali nikad manje od pet. Svaka je compagnia, brojila u prosjeku oko pedeset do sedamdeset vojnika i časnika. Nerijetko su satnije ustrojavane ad hoc kao zasebne postrojbe, a ne kao dio veće pukovnije od nekoliko satnija.

Osim čina pukovnika (kolunela), određeni pukovnici korupsa oltramarina dobivali su visoke činove kao; Sargente Maggiore di Battaglia/"bojnik vojske" koji bi odgovarao modernom činu brigadnog generala, te čin brigadira/brigadiere, koji se koristio samo za zapovjednika svih konjaničkih postrojbi u Dalmaciji, nikad pješaštva. U iznimnim slučajevima određeni pukovnici dobivali su od mletačkog senata prestižan naslov Sopraintendante della Natione Oltramarina, tj. naslov nadintendanta (svih) profesionalnih postrojbi pješaštva i konjaništva oltramarina.Za vrijeme rata satnijama profesionalnih oltramarini dodavale bi se odabrane banderije teriotorijalnih postrojbi černida odnosno paesana. Na primjeru pukovnije Medin za vrijeme Napoleonove invazije na Terrafermu , broj vojnika po satnijama povećao sa 50-ak na čak 120 vojnika, pola od kojih su bili černide. Černide su služile kao ekspedicijske snage u Kandijskom ratu, Morejskom ratu, Drugom Morejskom ratu i u obrani Venecije za Napoleonve invazije na Italiju. Za vrijeme Kandijskog rata korpus oltramarina brojao je čak 17 000 vojnika.

Popis pukovnija/regimenti iz 1726. godine te njihovo područje djelovanja:

 Regimenta Fanfonja (Dalmacija) Regimenta Benja (Levant) Regimenta Kumbat (Levant) Regimenta Crnica (Levant) Regimenta Belafuža (Levant) Regimenta Dandria (Terraferma) Regimenta Carponese (Dalmacija) Regimenta Bubić (Dalmacija) Regimenta Progena (Dalmacija)

Ostali činovi u regimenti bili su potpukovnik (tenente colonnello), bojnik (sargente maggiore), te kapetani (capitano) zapovjednici satnija. Prvom satnijom, osobnom satnijom pukovnika (compagnia propria, compagnia colonnella ili samo colonella), zapovjedao je kapetan-poručnik (tenente capitano), druga i treća satnija, kojima su zapovijedali potpukovnik i bojnik, nekad su imale uz zastavnika (alfier) i poručnika (tenente), dok su ostale "linijske" satnije uz kapetana kao zapovjednika imale samo zastavnika.

Bili su tu još i kapelan (cappellano), najčešće redovnik iz reda benediktinaca ili franjevaca, kuhar (kogo), kirurg najčešće redovnik, puškar, kovač, brijač, glasnik (foriere), kadeti (cadetto) i drugi.

Sve kupmanije imale su približno sličan časnički i vojnički kadar. Osim zapovjednika, kapetana, u četama su još i zastavnik (alfier), narednici (sargente), dva (u prve tri satnije znala su biti i po 4 kaplara) kaplara (caporal), bubnjari (tamburo) i svirači frule (piffaro), satnije specijlazirane za pomorsku službu imale su po tri mornara (marineri).

 Barche armate Croate

Uz ovaj tradicionalni pješački ustroj, određene samostalne satnije (kumpanije) bile su organizirane kao Barche armate Croate (Barche armate contro Uscocchi), te su bile specijalizirane za obranu Jadrana od gusarskih napada, kako turskih tako i uskočkih, Generalni providur Dalmacije pod svojim zapovjedništvom raspolagao je s malom pomorskom eskadrom čiju su jezgru činili oko 20 do 30 manjih ratnih brodova, tzv. barche armate, svaki (nominalno) s posadom od jedne satnije do 50 ljudi iz korpusa oltramarina.

 Naoružanje

Naoružanje oltramarina bilo je raznoliko, iako su osnovani kao "pješaci s mora" (fanti da mar) za desantno-jurišne akcije na neprijateljske brodove i osiguranje mletačkih brodova, kroz dugu povijest obavljali su različite dužnosti; od osvajanja neprijateljskih utvrda i tjelesne garde dužda do posadnih jedinica isturenih utvrda po Mediteranu.

 Schiavona - teški mač široke duple oštrice s upečatljivom košarom na dršci koja je bila u obliku takozavne "mačje-glave". Mač se koristio sve do doba Francuske revolucije po cijeloj Europi, no ime i slavu stekao je upravo kao primarno oružje mletačkih oltramarina.
 Schiavonesca - stariji teški mač, kao i schiavona dobio ime po vlasnicima, ostao u ceremonijaloj službi (duždeva garde), najveća kolekcija ovih mačeva (oko 300 primjeraka) nalazi se upravo u oružarnici Duždeve palače.
 Kurtela - ratni noževi, za razliku od većih oružja koje se kovalo u Veneciji, kurtele su se proizvodile po dalmatinskim komunama, tako da su bile najstarije i najdostupnije oružje koje vežemo za schiavonske postrojbe. Novi su regruti vrlo vjerojatno u Veneciju dolazili već naoružani upravo kurtelama.
 Iatagan ili turski jatagan - dugi turski noževi s blago zakrivljenom oštricom, izrađeni isključivo za blisku borbu. Drška im je zbog stabilnijeg držanja račvasta, s dva uha, načinjena od drva ili goveđe kosti. Jatagani su predstavljali svojevrsan simbol iskustva, među ostalim vojnicima, uzimali su ih od poraženih muslimanskih vojnika, a poseban prestiž imali su  janjičarski  jatagani.
 Nadžak ili bojni čekić - nadžak je oružje s kljunom i čekićem. Vješao se na sedlo ili se zaticao o pojas.
 Buzdovan - oružje koje se sastoji od drvenog ili željeznog drška na koji je nataknuta željezna glava koja može biti različito oblikovana. Kasnije su se buzdovani zbog svojih dekorativnih oblika počeli upotrebljavati kao znak časti i vojničkog položaja.
 Samostrel - ostao u uporabi i nakon uvođenja vatrenog oružja zbog svoje pouzdanosti, pogotovo zbog borbe na brodovima
 Alabarda ili Helebarda – sastoji se od motke, metalnog šiljka te sjekire koja je s druge strane ima trorog ili kuku. Oltramarini je preuzimaju od švicarskih i njemačkih pukovnija (oltramontani). Kasnije se služi za ceremonijalne svrhe u sklopu duždeve garde, zastavnci satnija je koriste kao "kumpanijski" stjeg.

Oltramarini su vrlo brzo prihvaćali vojne inovacije, te su razna vatrena oružja koristili kroz povijest postojanja:

 Arkebuze - korištene kao obrambeno oružje, korištene su uz samostrel.
 Kubura - oružje časnika i dočasnika, često ukrašavano, proizvodili su ih domaći majstori po narudžbi, simbol časti.
 Mušketa -  odlukom senata 1715. sve pješačke pukovnije naoružane su mušketama. Mletačka vojna industrija nikada nije masovno proizvodila muškete, jedina dva poznata modela su "Tartagna" i "Gasperoni". Početkom druge polovice 18. stoljeća senat odlučuje da je kupovina austrijskih mušketa jeftinija i brža opcija. Pukovnije oltramarina razlikovale su se od ostalih u mletačkoj vojsci po ne nošenju bajuneta, tj. schiavone i kurtele ostati će njihov izbor za blisku borbu.

 Odora i oprema

U početku se dalmatinski vojnici najvjeorojatnije nisu razlikovali ni izgledom ni opremom od ostalih mletačkih vojnika, kao što možemo vidjeti iz grba obitelji Hreljanović iz 15. stoljeća u Šibeniku.

Zbog svoje službe na brodovima, oltramarini nisu nosili pune komplete oklopa, uglavnom su nosili željezne košulje od pletenih prstenova, tzv. verižan iznad kojeg bi nosili modri veštit ili kožne oklope s metalnim pločicama ili brigantina, koji su bili lakši za nositi, te manje opasni kod pada s palube u more, ali i jeftiniji za proizvesti. Ako su nosili kacige, nosili su lagane kacige tipa barbuta, a kasnije kacige tipa morion, spod kaciga su nosili krznene kape od kune, koje su nekad nosili i same. Krajem 16. stoljeća kacige će nositi samo oltramarini u gardističkim ulogama, kao dio svečane odore, dok će kape od kunine kože, tzv. magerke i modri veštit ostati će dio odore sve do kraja 18. stoljeća.

Glavno oružje je mač Schiavonesca koji će zamijeniti Schiavona krajem 16. stoljeća, ali vojnici često koriste više vrsta oružja kao što su samostreli i buzdovani.

Povećanje efikasnosti ručnog vatrenog oružja u 16. i 17. stoljeća, prouzrokovalo je napuštanje kompletnog oklopa u korist povećanja mobilnosti u cijeloj Europi. Ali su se oklopni prsluci i kacige još uvijek koristili tijekom čitavog 17. st., oklopi su nestali iz uporabe u 18. st., uglavnom zbog svoje cijene, ali i zbog svoje nedjelotvornosti protiv suvremenih oružja, i svoje težine.]]

Odore oltramarina tada postaju jedinstvene i prepoznatljive u mletačkoj vojsci. Početkom 18. stoljeća odora se sastojala od modre dolame, kratkog modrog veštita s crvenim reverima, te uskih modrih hlača. Oko struka su nosili zlatni ili plavi pojas s ramenom, na kojem su nosili glavna oružja, mač i bodež. Sredinom 18. stoljeća uveden je crveni kaput, dolama, za svečane prigode i službu po Terrafermi.

Na glavi su nosili već spomenutu krznenu kapu (kalpak/magerka) od kune s pokrivkom od crvene ili plave boje sa crnim vezom, uz to vojnici su češće nosili svoju inačicu dalmatinske barete, detalji su se razlikovali po pukovnijama. Časnici su često činove iskazivali s perima na kapi, što nalazimo i kod drugih postrojba toga vremena koje su popunjavali hrvatski vojnici. Kao dio odore, a i da bi neprijatelja još više zastrašili, nosili su dugu, kosu i puštali duge brkove. Časnici su se od vojnika razlikovali većim bogatstvom ukrasa i zapovjednim buzdovanom, simbolom čina i zapovjedništva, koji su uvijek nosili sa sobom.

 Konjaničke postrojbe: Croati a cavallo (Cappelletti)

Hrvatsko konjaništvo (Croati à cavallo, Cavalleria croata, Crovati, Cappelletti) bila je elitna konjanička postrojba Mletačke Republike. U početku su bili organizirani u sklopu korpusa dalmatinskih oltramarina kao lako konjaništvo za nadzor mletačke granice u Dalmaciji ali i kao policijska postrojba. Početkom 18. stoljeća i reorganizacijom mletačkih oružanih snaga, korpus cappelleta se ukida, kapeleti rodom iz Terraferme popunjavaju 6 pukovnija draguna i kirasira po 300 konjanika, dok se konjaničke satnije Crovata iz Dalmacije reorganiziraju u dvije pukovnije Hrvatskog konjaništva – Reggimenti Croati a Cavallo, također po 300 konjanika. Po opremi i načinu djelovanja najsličniji su husarima ostalih europskih država.

Za vrijeme Sinjske bitke, postrojba hrvatskih konjanika se i dalje naziva kapeletima tako da možemo smatrati da je ustaljeni naziv za dalmatinsku/hrvatsku konjicu i dalje ostao cappelletti.

Pukovnijom je kao i kod oltramarina zapovijedao kolunel/pukovnik (colonnello), činio ju je veći broj kumpanija/satnija (compagnia). Svakom je konjaničkom satnijom Croati a cavallo također zapovijedao kapetan, a podređeni su mu, pored vojnika, bili poručnik (tenente), trubač (cornetta) i dva kaplara (ponekad je ukonjaničkim satnijama bilo i nekoliko specijaliziranih vojnika kao što su, primjerice, glasnik (foriere), kapelan ili sedlar (seller). Jedna pukovnija bila je stacionirana u Dalmaciji, druga u Veneciji.

 Pomoćne pješačke postrojbe: paesani Fanti paesani (negdje nazivani i panduri) bili su još jedna vrsta profesionalne postrojbe Mletačke vojske u Dalmaciji i Boki. Riječ je o postrojbama koje je mletačka vojna administracija nazivala  paesani, odnosno compagnie de paesani. U vrijeme Morejskog rata koristio se isključivo prvi naziv, a s prvim godinama 18. stoljeća počinje se koristiti i naziv panduri, po opremi i obučenosti bili su između dobrovoljnih milicijskih postrojbi černida i profesionalnih postrojbi oltramarina.

Osnovna je namjena ovih postrojbi, zapravo jedina koju mletački službenici navode, bila čuvanje i nadziranje važnih položaja i mjesta (planinskih prijevoja, manjih utvrđenih položaja, važnih prometnih puteva i sl.). Na taj su način mletački zapovjednici mogli računati da će njihove najbolje redovne postrojbe (oltramarini i croati a cavalo) biti oslobođene ovih manje značajnih vojničkih zadataka, te da će ih u napadačkim i obrambenim operacijama moći koncentrirati na najvažnijim dijelovima bojišta. 1717. broje oko 1500 vojnika na području Dalmatinske granice raspoređenih u 20-ak satnija.

Kapetani kumpanija paesana bili su nagrađivani na način da bi njihova postrojba bila prebačena među redovne profesionalne postrojbe oltramarina, što bi u praksi značilo povećanje plaća časnicima i vojnicima, ali i službu izvan Dalmacije. Takvo je  priznanje za svoju službu 1696. godine providur Dolfin dodijelio kapetanu Filipu Sentiću. Njegova je satnija de paesani bila utemeljena s ciljem da čuva Klek na Neretvi, a providur je odobrio njegovu molbu da se ona uvrsti među oltramarine.

 Poznati pripadnici

 Josip Visković (tal. Giuseppe Viscovich), posljednji mletački kapetan Perasta, conte Antonio Kumbat (Pukovnik oltramarina)
 Brne Karnarutić (Satnik cappelletta i književnik)
 Stipan Sorić (zapovjednik mletačke vojske prilikom oslobađanja Drniša i Klisa, katolički svećenik)
 Vuk Mandušić (zapovjednik šibenskih černida i časnik cappelletta)
 Lujo Matutinović (časnik u pukovniji Cernizza, odlikovan u borbama s berberskim gusarima, kasnije zapovjednik bojne tijekom Napoleonskih ratova)
 Šimun Fanfogna (Pukovnik oltramarina, kasnije Sargente Maggiore di Battaglia)
 Lujo Detrico  (Kapetan oltramarina u Morejskom ratu, kasnije Sopraintendante Oltramarina) Vid Matasović (Pukovnik oltramarina i croata a cavalo u Ciparskom ratu)
 Tripun Štukanović (Pukovnik oltramarina u Morejskom ratu, oslobodio Herceg Novi)
 Zuanne Ivan Radoš (Pukovnik oltramarina, kasnije Conte, Sopraintendante Oltramarina i Cavaliere di San Marco, veteran Kandijskog rata)
 Šimun Bartolazzi (Pukovnik oltramarina i croata a cavalo) Galerija

 Povezani članci

 Povijest Dalmacije
 Dalmatinski gradovi-države
 Hrvatske zemlje pod mletačkom vlašću
 Dalmacija pod mletačkom upravom
 Sinjska alka
 Uskoci
 Hrvatsko konjaništvo (Mletačka Republika)
 Generalni providur Dalmacije
 Bitka kod Lepanta
 Hrvatska bratovština Bokeljska mornarica 809.

 Izvori

 Literatura

 David Nicolle, The Venetian Empire 1200-1670 (Men-at-Arms), Osprey, 1989.
 Roger Crowley, Empires of the Sea: The Siege of Malta, the Battle of Lepanto, and the Contest for the Center of the World, Kindle, 2008.
 Roger Crowley, City of Fortune: How Venice Ruled the Seas, Kindle, 2013.
 M. E. Mallett, The Military Organisation of a Renaissance State: Venice c.1400 to 1617, Cambridge University Press, 2003.
 Archivio di Stato di Venezia Museo dei Dalmati, Scuola dei Dalmati a Venezia Francesco Favaloro; Schizzi e disegni dell'esercito veneziano del 700 Eugenio Barbarich, La campagna del 1796 nel Veneto.''

Vanjske poveznice

 Generalni providuri za Dalmaciju i Albaniju (fond)
 U vihoru mletačko-turskih ratova
 Zemljovid Stogodišnjeg hrvatsko-turskog rata
 Šibenski plemić Nikola Divnić (1654. – 1734.), pukovnik hrvatske lake konjice (Cavalleria Croati)
 Iz hrvatske vojne povijesti – Croati a cavallo i Soldati Albanesi, njihova bratovština i gradivo o njezinu djelovanju od 1675. godine do sredine XVIII. stoljeća
 Zadarski patricij Šimun Nassi – pukovnik hrvatskih konjanika u mletačkoj vojsci (početak 18. stoljeća)
 Kotorski plemići Frano Buća, Gabrijel Vraćen i Nikola Paskvali – zapovjednici mletačkih prekomorskih vojnih postrojbi (prva polovica XVIII. stoljeća)
 Ivan iz Vrane – mletački admiral u Lepantskom boju (1571.)
 Bitka kod Lepanta 7. listopada 1571. godine

Mletačka vojna povijest
Povijest Hrvatske (1102. – 1527.)
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)
Povijest Dalmacije
Hrvatske povijesne vojne postrojbe

Oltramarini


El PFC Svetkavitsa Targovishte (búlgaro: ПФК Светкавица Търговище) es un club de fútbol búlgaro de Tărgovište y fundado el 6 de julio de 1922. El equipo disputa sus partidos como local en el Estadio Dimitar Burkov y juega en la B PFG, tras jugar por primera vez en su historia en la Liga Profesional de Bulgaria.

Historia
Fue fundado en 6 de julio de 1922 tras la fusión de los equipo Levski Targovishte y Botev Targovishte, 2 equipos de la ciudad de Targovishte y que jugaban en el mismo escenario, el cual sigue siendo el del Svetkavitsa desde 1971, y desde netonces solamente ha jugado en la Liga Profesional de Bulgaria en 1 ocasión. Su mayor logro ha sido el subcampeonato en la B PNG en 1974.

Palmarés
B PFG: 0
Sub-Campeón: 1
 1973-74

Jugadores

Referencias

Enlaces externos
 Svetkavitsa en bgclubs.eu
 Svetkavitsa en UEFA.com

Equipos de fútbol de Bulgaria
Equipos de fútbol fundados en 1922
Equipos de fútbol que se han fusionado y fusiones

PFC Svetkavitsa Targovishte


Ali Gaffar Okkan (24 Şubat 1952, Hendek, Sakarya – 24 Ocak 2001, Diyarbakır), faili hâlen meçhul olan bir suikast sonucu öldürülmüş eski Diyarbakır emniyet müdürüdür. Diyarbakır halkı tarafından "Gaffar Baba" olarak bilinir ve hatırlanır.

İlk yılları ve eğitimi
Ali Gaffar Okkan, 1952 yılında Sakarya'nın Hendek ilçesinde doğdu. 30 Eylül 1970'te Polis Kolejinden, 29 Eylül 1973'te Polis Akademisinden mezun olarak İzmir İl Emniyet Müdürlüğüne komiser yardımcısı olarak atandı.

Kariyeri
Gaffar Okkan, İzmir'de komiser rütbesine kadar çeşitli birimlerde görev yaptıktan sonra, 1983 yılında Şanlıurfa İl Emniyet Müdürlüğüne atandı ve 1985 yılında şube müdürlüğüne terfi etti. 1986'da Eskişehir İl Emniyet Müdürlüğü kadrosunda görev aldı. Eskişehir'de 1992'de emniyet müdür yardımcısı oldu. 6 Aralık 1993 tarihinde 1. Sınıf Emniyet Müdürlüğü'ne terfi ederek Kars il emniyet müdürü olarak atandı. Okkan'ın polis şefi olarak bir sonraki görev yeri, PKK ve Kürt Hizbullah gibi örgütler tarafından uzun süredir devam eden bir isyanın yaşandığı ve önemli ölçüde göçün görüldüğü güneydoğudaki Diyarbakır'dı.

Gaffar Okkan, 18 Kasım 1997'de Diyarbakır İl Emniyet Müdürü olarak göreve başladı. Bu arada da İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi kamu yönetimi bölümündeki lisans eğitimini tamamlayıp mezun oldu.

Diyarbakır'da hizmet süreci
Gaffar Okkan Kars emniyet müdürü iken, PKK ve Hizbullah örgütlerinden olumsuz etkilenen Diyarbakır halkına emniyet müdürü olarak atanmıştı. Türkiye'deki Hizbullah'ın kurucusu Hüseyin Velioğlu'nun 17 Ocak 2000 tarihinde İstanbul, Beykoz'daki villasına yapılan baskında öldürülmesinde çok büyük bir rolü vardı.

Gaffar Okkan, bir çatışma merkezi hâline gelmiş olan Diyarbakır'a gelişinden kısa bir süre sonra polis telsizinden bir anons yaptı:3310'dan (Okkan'ın rozet numarası) karargâha. İki gündür şehirde teftiş yapıyorum ve meslektaşlarımın görev bilincinin olmadığını görüyorum. Bu benim ilk ve son uyarım.Bu duyuru, onun diğer polis şefleri gibi olmadığının bir işaretiydi. Göreve gelmeden önceki ilk resmî faaliyetlerinden biri, güvenlik nedeniyle sivillerin girmesine yasak olan polis merkezinin önündeki sokağı kaldırmak oldu. Kısa süre sonra şehir içindeki güvenlik barikatlarını da kaldırdı ve suçları önlemek için şehrin kritik bölgelerine kameralar yerleştirdi. Gaffar Okkan, gece geç saatlere kadar ofisindeki dev monitörden Diyarbakır sokaklarını gözlemlerdi.

Okkan'dan önceki polis memurları, Diyarbakır'ın kaotik ortamında sokağa çıkmanın çok riskli görülmesi nedeniyle "masa başı işler" için ofislerinde kalmayı tercih ederdi. Okkan ise kadınlı erkekli tüm polisleri sokağa göndererek onlara şehrin vatandaşlarına nezaket ve şefkatle davranmaları talimatını verdi.

Sosyal aktiviteler
Kadın polisler Diyarbakır'da ilk kez onun emriyle sokağa çıktılar, trafiği yönettiler. Okkan, her birinde iki kadın memurun bulunduğu iki devriye polis arabası görevlendirdi. Biri, kaçak çocukları almak veya kayıp çocukları aramak ve onları ebeveynlerine teslim etmekle görevlendirildi. Diğer ekip ise yürüme engelli yaşlılara yardım etmekle görevlendirildi. Diyarbakır Havalimanı'nda kadın polisler, yaşlıların biniş işlemlerini üstlendiler ve çıkış kapısına kadar onlara eşlik ettiler. Okkan, havaalanı yetkilisini yaşlılar için tekerlekli sandalye satın alması ve hizmete sokması için ikna etti.

O sıralar Diyarbakırlılar, sokaklarda üniformalı polislerle karşılaşmaya alışkın değildi. Polisin genellikle çevik kuvvet araçları ve coplardan oluştuğunu düşünüyorlardı. Ancak yeni polis şefi Okkan, polisin iyi yanlarını göstermeye kararlıydı. Bu davranış çevredekileri çok şaşırttı. Eski emniyet müdürleriyle neredeyse hiç karşılaşmayan vatandaşlar, Okkan ile sık sık görüştü. Onu tanıdıkça daha çok sevdiler. Okkan kısa sürede güven oluşturmayı başardı ve hedefine halkı inandırdı. Sloganı, "Biz halktan yanayız. Vatandaşın canını, malını, namusunu korumam emredildi. İşte bunun için geldim." idi.

Gaffar Okkan, aynı zamanda ateşli bir Diyarbakırspor taraftarıydı. Okkan, kulübün evinde oynadığı tüm maçları kaçırmadan izlerdi. Maçlar boyunca polis şefi gibi değil de kulüp başkanı gibi hareket etti ve takımla yakından ilgilendi. Takımın attığı gollerin ardından oyunculara sarılır ve elinde kulüp bayrağıyla kutlama için sahada koşardı. Maçlarda "Gaffar Baba" sloganlarıyla ve tezahüratlarıyla karşılanırdı. Diyarbakır gençlerini ve çocuklarını terör örgütlerinden ve uyuşturucu şebekelerinden uzak tutmak için spora yönlendiren Okkan, amatör spor kulüplerine de malzeme yardımı yaptı.

Terörle mücadele
Gaffar Okkan'ın birincil hedefi, Lübnan'daki adaşı grupla bir ilgisi olmayan yasa dışı köktendinci İslam yanlısı Kürt Hizbullahı idi. Okkan, Hizbullah'ın çökertilmesinde çok önemli bir rol oynadı. 17 Ocak 2000'de, Türkiye'deki Hizbullah'ın lideri Hüseyin Velioğlu, İstanbul, Beykoz'daki villasında polis güçlerinin düzenlediği baskında öldürüldü. Okkan, yüzlerce grup üyesinin tutuklandığı Kürt Hizbullahı'na yönelik bu ve benzeri baskınlarda önemli rol oynadı. Ayrıca, pek çok faili meçhul cinayetin güvenlik güçleri yerine çoğunlukla Hizbullah isyancıları tarafından işlendiğini kanıtladı.

Bu girişimlerden sonra meslektaşları ve yakın arkadaşları, Okkan'ı zırhlı araca binmesi için uyarmaya başladı. Bu tür tavsiyeleri, "Ben zırhlı araca binsem vatandaş ne yapar?" sözleriyle reddetti. Ölümünden bir hafta önce düzenlediği basın toplantısında 26 Hizbullah tetikçisinin listesini yayımladı ve kendisine yapılan saldırıdan 45 dakika önce, bir gazeteciye verdiği röportajda Hizbullah'tan korkmadığını belirtti. Bir keresinde, Diyarbakır'da veya memleketi Hendek'te, kimsenin onu öldüremeyeceğini, çünkü vatandaşların onu koruyacağını söylemişti.

Suikast
24 Ocak 2001 günü akşam saatlerinde Gaffar Okkan, vali ile görüşmek üzere Genelkurmay Başkanlığındaki görev yerinden ayrıldı. Saat 17.40 sıralarında makamından valilik binasına makam aracıyla seyir hâlinde iken, Sezai Karakoç Bulvarı üzerinde, Et Balık Kurumu ile Eflatun Park arasında, kimliği belirsiz kişilerce pusuya düşürüldü. Saldırganlar, uzun namlulu tüfeklerle ateş açmaya başladılar. Okkan ve yanındaki beş polis memuru, açılan ateş sonucu olay yerinde hayatını kaybetti. Saldırıdan sonra Okkan'ın arabasının kapısını da açan silahlı kişiler, öldüğünden emin olmak için yakın mesafeden kendisine birkaç el ateş etti. Hızla kaçan saldırganlar arasında cep telefonu iletişimi yoktu.

Gaffar Okkan'ın kafasına 20'ye yakın mermi isabet ettiği bildirildi. Çıkan çatışmada ise saldırganlardan birinin yaralandığı bildirildi. Olay yerinde, 16 farklı tüfekten ateşlenmiş 469 boş Kalaşnikov kovanı bulundu. Polis, faili bulmak için bölgeyi kapsamlı bir şekilde aradı ve birkaç şüpheliyi gözaltına aldı. Bu cinayet hâlâ tam anlamıyla çözülmemiş olmakla birlikte, Hizbullah tarafından işlendiği düşünülmekte ve iddia edilmektedir.

Devlet yetkilileri, saldırının arkasında Hizbullah'ın olduğunu açıkladı ve yeni bir tutuklanma dalgası başladı. Hiçbir militan grup suikastın sorumluluğunu üstlenmedi. Ancak önceden ölüm tehditleri de alan Okkan'ın bu saldırısı, asıl şüpheli olarak Hizbullah'a atfedildi. Hüseyin Velioğlu'nun öldürüldüğü 17 Ocak 2000'deki Beykoz baskınında yakalanan Hizbullahçı bazı kişiler, mahkemede, cezaevinde kendilerine baskı olduğu takdirde o cezaevinin savcısını, müdürünü, o ilin emniyet müdürünü ve mahkeme heyetini Gaffar Okkan'ın yanına göndereceklerini söyleyerek tehditlerde bulundular.

Hatırası

Gaffar Okkan'ın suikasta uğraması, başta Diyarbakırlılar olmak üzere tüm ülkede büyük bir üzüntüyle karşılandı. Ertesi gün yas tutan binlerce Türk ve Kürt vatandaş, Okkan'ın suikastını ve ölümünü protesto etmek için şehirde toplandı ve saldırıyı kınayan sloganlar attı. Valilik binasına yürüyen halk, burada bir dakikalık saygı duruşunda bulunarak, öldürülen polislerin Türk bayrağına sarılı tabutları önünde gözyaşlarıyla saygı duruşunda bulundu.

Okkan için polis merkezine bir taziye defteri yerleştirildi. Diyarbakır'da bir pazarcı, kitapta şöyle yazmıştı.Hayatımızda ilk kez bir polis şefinin cep telefonunun numarasını verdiğine tanık olduk. Hiçbir sebep yokken onu ofisinde ziyaret ettiğimde, kendimi bir polis şefi olarak bu kadar rahat hissettiğimi hayal edebiliyor musunuz?Okkan cinayetinin ardından Diyarbakır'da birçok aile, yeni doğan erkek çocuklarının çoğuna "Ali Gaffar" ve "Ali Gaffar Okkan" isimleri verdi. 2011 yılında, Diyarbakır'dan adaşı olan 101 erkek çocuğu, "Yolculuk" adlı bir proje kapsamında, Gaffar Okkan'ın eşi ve kızının huzurunda ölümünün 10. yıldönümünde düzenlenen anma töreninde saygılarını sunmak için Sakarya'nın Hendek ilçesindeki mezarını ziyaret etti.

Hâlen daha Diyarbakırspor'un onursal başkanı olan Ali Gaffar Okkan'ın ismine 2017'de Sakarya'da hatıra ormanı yapıldı; ismi Atakum, Altınordu, Kirazpınar ve daha birçok cadde, sokak, sağlık ocağı, polis meslek eğitim merkezi gibi lokasyonlara verildi. Ayrıca Türk Polis Teşkilatının 177. kuruluş yıl dönümünde Gaffar Okkan'ın balmumu heykeli yaptırılıp Diyarbakır İl Emniyet Müdürlüğü içerisinde oluşturulan bölümde anısına sergilenmeye başlamıştır.

Kaynakça

1952 doğumlular
Hendek doğumlular
Polis Akademisinde öğrenim görenler
Türk polis müdürleri
2001 yılında ölenler
Diyarbakır'da ölenler
Sakarya'da defnedilenler
Suikast sonucu ölen Türk polisler
Türkiye'deki faili meçhul cinayetler
Türkiye'de ateşli silahtan ölenler

Gaffar Okkan


Pirozhki () are foremost, Russian baked or fried yeast-leavened boat-shaped buns with a variety of fillings. Pirozhki are a popular street food and comfort food in Eastern Europe.

Terminology
The stress in  is on the last syllable: .  (, singular) is the diminutive form of Russian pirog, which means a full-sized pie. Pirozhki are not to be confused with the Polish pierogi (a cognate term), which are called  in Ukrainian and vareniki Russian.

Variations
A typical pirozhok is boat- or rarely crescent-shaped, made of yeast-leavened dough, with filling completely enclosed. Similar Russian pastries (pirogs) of other shapes include coulibiac, kalitka, rasstegai, and vatrushka.

Pirozhki are either fried or baked. They come in sweet or savory varieties. Common savory fillings include ground meat, mashed potato, mushrooms, boiled egg with scallions, or cabbage. Typical sweet fillings are fruit (apple, cherry, apricot, lemon), jam, or tvorog.

Baked pirozhki may be glazed with egg to produce golden color. Also they may be decorated with strips of dough.

Pirozhki are usually hand-sized. A smaller version may be served with soups.

Regional varieties

The Americas
Varieties of pirozhki were brought to the Americas by Volga Germans. Known today as bierock, pirok or runza, they belong to several regional cuisines in the United States, Canada and Argentina.  The populous Russian diaspora which came to the Americas as a consequence of the Russian Revolution and Civil War brought with them the more classic Russian versions of piroshki.

The Balkans
The Greek variety  () is popular in parts of Greece, as brought by Pontic Greeks, and in most big cities, where they are sold as a type of fast food. The Greek  come fried with many different stuffings.

In Serbia the local variety are cylindrical pastries called / (). They are stuffed with fillings such as ground spiced meat mix of pork and veal or cottage cheese, and with kulen, tomato sauce and herbs. Alternatively they are made from breaded crepes with variety of fillings.

The Baltics
In Latvia crescent-shaped buns of leavened dough called  (literally, "fatback tarts") or  (often referred to in diminutive  or colloquially simply  or ) are traditionally filled with smoked fatback and onion. Other fillings are also possible. However the name  is not exclusive to these buns, but can refer to variety of other pastries, such as pies and turnovers.  were often eaten as lunch by farmers and shepherds working the fields.

Estonians (and Finns) too have this tradition. The  or  are fairly small in size and have regional variations in respect to fillings. They are usually made with puff pastry. Open pies covering the scale of whole baking tray are also popular, more similar to American pies. Many recipes exist, with meat, cabbage, carrots, rice, egg and other fillings and filling mixtures also being used. Sweet fillings are as popular as savory  with fillings like apple, various berries, marzipan, various spices and jam.

South Caucasus
The Russian variant of pirozhki is a common fast food in Armenia and Azerbaijan. In Armenia it often contains a potato or seasoned meat filling. In Azerbaijan it is usually made with jam, mashed potatoes, or ground beef.

Central Asia
Pirozhki are common as fast food on the streets of the Central Asian countries in Kazakhstan, Tajikistan, Uzbekistan, Turkmenistan, Kyrgyzstan, where they were introduced by the Russians.  They are also made by many Russians and non-Russians at home.

Finland
The Finnish version is the similar , a popular street food made with donut dough, minced meat and rice.

Iran

The Iranian version,  ( ), is often consumed as a appetizer or as a street food. It is commonly filled with pastry cream, but potato and meat fillings are also available.

Japan
The dish was introduced to Japan by White Russian refugees who sought shelter there after the Bolshevik Revolution of 1917. A localized Japanese version, called  (), are predominantly fried, use fillings such as ground meat, boiled egg, bean noodles, and spring onion, and are commonly breaded with panko before frying, in the manner of Japanese . Another popular variation is filled with Japanese curry and is quite similar to karē-pan, which is itself said to be inspired by pirozhki.

Mongolia
Pirozhki is also very common as fast food in Mongolia, and it is made throughout the country by families at home.

See also

Banitsa
Börek
Bougatsa
Cantiq
Chiburekki
Coulibiac
Empanadas
Fatayer
Knish
Lihapiirakka
List of Russian dishes
Pasty
Peremech
Pierogi
Pogača
Samosas
Turnover (food)
Uchpuchmak
Vatrushka

Notes

References

Sources

 Piroshki or Pirozhki in Larousse Gastronomique, The New American Edition (Jenifer Harvey Lang, ed.), Crown Publishers, New York (1988), p. 809.
 Piroghi or Pirozhki in Larouse Gastronomique, first English language edition (Nina Froud and Charlotte Turgeon, eds.), Paul Hamlyn, London (1961), p. 740-741.
 Pirog in The Oxford Companion to Food (Alan Davidson), Oxford University Press (1999), p.p. 609-610.
 Speķa rauši in "Latviska un Moderna Virtuve" (The Latvian and Modern Kitchen), Fischbach D.P. Camp, Germany, 1949; pg. 24, original in Latvian and translated into English

Russian cuisine
Ashkenazi Jewish cuisine
Russian desserts
Soviet cuisine
Greek cuisine
Serbian cuisine
Estonian cuisine
Iranian cuisine
Azerbaijani cuisine
Armenian cuisine
Central Asian cuisine
Mongolian cuisine
Japanese cuisine
Savoury pies
Snack foods
Street food
Stuffed dishes
National dishes
Street food in Russia
Foods with jam

Pirozhki


Türk edebiyatında roman, 19. yüzyılda ortaya çıkan bir yazım türüdür. Roman, Tanzimat'la başlayan batılılaşma sürecinin bir parçası olarak Türk edebiyatına girmiş olup, Fransız edebiyatından eserler başta olmak üzere ilk Türkçe örnekleri çeviri eserlerde gözlemlenmiştir. Şemseddin Sâmi'nin Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat adlı eseri sıklıkla "ilk Türkçe roman" olarak adlandırılsa da daha önce yazılmış başka romanlar da mevcuttur. Fransız romantizm akımından etkilenmiş ve ağırlıklı olarak aşk ve "yanlış batılılaşma" konularını ele almış ilk Osmanlı romanları genellikle oldukça zayıf olup, karakterler yüzeysel işlenmiş ve karikatüre benzeyen tipler ortaya çıkarmıştır. Servet-i Fünûn edebiyatı döneminde romanlar gelişmeye başlamıştır.

Cumhuriyet döneminin ilk romanları ulusçuluk akımını oluşturmuştur ve bunu "köy romanı" takip etmiştir. 1960 sonrasında sol eğilimlerin artmasıyla toplumcu romanlar yazılmaya başlanmıştır. Gerçekçi akımın etkisi 12 Eylül Darbesine kadar devam etmiştir. 1980 sonrası entelektüel durulmanın etkisi uzun bir süre devam etmiş, ancak 1990'larda daha özgün romanlar yeniden belirmeye başlamıştır.

Tarih

Çeviri eserler
Roman, Tanzimat'la başlayan batılılaşma sürecinin bir parçası olarak, kültürel birikimin doğal bir sonucu değil, bir çeşit sanat ithali şeklinde Türk yazınına girmiştir. Romanın tür olarak Türk edebiyatında görülmesi, Telamak'ı Fransızcadan çeviren Tahtaví'nın, Arapça tercümesinden Yusuf Kamil Paşa'nın yaptığı, Fenelon'un Telemak adlı eserinin çevirisi Terceme-i Telemak ile olmuştur. Daha sonra adı bilinmeyen bir çevirmen Victor Hugo'nun ünlü romanı Sefiller'i çevirmiştir. Bu dönemde Osmanlı İmparatorluğu Fransa ile yakın siyasi ve kültürel ilişkiler içinde olduğu için, özellikle Fransız romanının etkisi ön plana çıkmaktadır. Nitekim roman kelimesi de Türkçeye Fransızcadan doğrudan geçmiştir. Böylece bir süre Fransız romanlarının çeviri ve uyarlamaları okunmuş ve benzer örneklerin yazılması için zemin hazırlanmıştır. Özellikle 1860-1880 yılları arası yoğun bir şekilde çevirilerin yapıldığı bir dönem olmuştur.

İlk Türkçe eserler
1872-73 yılları arasında gazetede tefrika olarak basılan, 1875'te ise kitap olarak yayımlanan , ancak bu nitelendirme tartışmalıdır. 1873-1874 yılları arasında Recaizade Mahmud Ekrem'in ağabeyi Recaizade Mehmet Celâl tarafında yayımlanan Hayal-i Celâl'de ilk Türkçe roman olarak isimlendirilmiştir. Bu fikre destek olarak romanın Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'''ın aksine tefrika edilmemiş olması, yazarın kendisinin eserini roman olarak nitelendirdiği ilk örnek olması ve kitaplaştırılmasının Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'tan daha önce gerçekleştirilmiş olması gösterilmektedir. Buna karşın Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat Batılı romanları gösterdiği özellikler açısından daha yakındır.

Buna ek olarak Osmanlıda yaşayan azınlıklarca Türk dilinde yazılmış ama Osmanlı'da Türkçeyi yazmak için kullanılan Arap harfleri yerine azınlık alfabelerinin kullanılmış olduğu daha eski eserler bulunmaktadır. Vartan Paşa tarafından 1851'de Türk dilinde Ermeni harfleriyle yazılmış Akabi Hikâyesi Şemseddin Sâmi'nin eserinden yaklaşık 20 sene daha önce yazılmıştır ve bazı akademisyenlerce "ilk Türkçe roman" (ve "ilk Ermeni romanı") olarak sınıflandırılmaktadır. Aynı şekilde Anadolu Türkçesi konuşan Karamanlıların/Kapadokya Rumlarının dili olan Karamanlı Türkçesi kullanılarak Misailidis Efendi tarafından 1871'de Rum harfleriyle yazılmış Temaşa-i Dünya ve Cefakâr u Cefakeş eseri de Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'tan önce yayımlanmış başka bir romandır.

Osmanlı yazarları tarafından yazılan ilk romanlar, genellikle oldukça zayıftır. Bunda romanın tür olarak batıdan alınmasının büyük payı vardır. Bu çeşit bir düz yazı geleneği olmayan Türk yazarları özellikle karakter yaratmak konusunda yüzeysel kalmışlar ve karikatüre benzeyen tipler ortaya çıkarmışlardır. İlk yazılan romanlar, kimi zaman neredeyse birebir olacak şekilde, batılı örneklerin taklitleri olarak görülebilir. Bu ilk dönem yazarları daha çok Fransız Romantizm akımını örnek almışlardır. Taner Timur'a göre bunun öncelikli nedenlerinden biri bu dönemde Fransız romanında etkili olan Doğalcılık akımı ve bu akım doğrultusunda yazılan romanların toplumun en yoz ve kötü halini yansıtma eğiliminde olmalarıdır. Osmanlılar bu romanlarda anlatılan hikâyeleri bu nedenle beğenmemiş ve kendilerine uygun görmemişlerdir. Émile Zola gibi yazarların kötümser determinizmi yerine, dönemin değişen Osmanlı toplumuna daha çok hitap eden konuları tercih etmişlerdir. Bu durum, Taner Timur'un Ahmet Mithat Efendi'den yaptığı alıntıda şöyle geçmektedir:
Bu nedenle dönemin romanlarında daha çok romantik aşklar ve yanlış batılılaşma ana tema olarak ön plana çıkmaktadır. Dönemin bazı önemli romanları şunlardır: Recaizade Mahmud Ekrem'in Araba Sevdası (1896), Namık Kemal'in İntibah'ı (1878) ve Ahmet Mithat Efendi'nin Felatun Bey'le Rakım Efendi'si (1875).

Türk edebiyatında tarihi romanın ilk denemesi Ahmet Mithat Efendi'nin Yeniçeriler (1871) adlı romanı sayılabilir. Batılı anlamda ilk tarihsel Türkçe roman, Tanzimat Edebiyatı yazarlarından Namık Kemal'in Cezmi'sidir. Onun ilk basımı 1880'de yapılmıştır. Roman Türk edebiyatının ilk tarihi romanı olma özelliği taşır. Romanın sonunda 1. cildin sonu yazısı yer alsa da, kitabın 2. bir cildi yoktur.

Servet-i Fünûn edebiyatı döneminde ilk usta romanlar ve usta yazarlar kendilerini gösterdi. "Sanat sanat içindir" tezini savunan bu yazarlar aşk ve acıma gibi konuları işledi. Halit Ziya Uşaklıgil bu dönemin en önemli romancısı sayılır. Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu (1925) adlı romanı günümüzde de en başarılı Türk romanlarından biri olarak kabul edilir.

1910'dan sonra milli duyguların ağır basmasıyla birlikte Genç Kalemler'' dergisi çevresinde Türkçülük akımı gelişti. Milli romanların yazılması bu dönemde başladı. Halide Edip Adıvar'ın Vurun Kahpeye, Reşat Nuri Güntekin'in Çalıkuşu romanları bu dönemin örneklerindendir.

Cumhuriyet dönemi
Cumhuriyet döneminin ilk romanları ulusçuluk akımını oluşturmuştur. Çoğunlukla Türk Kurtuluş Savaşı'nı konu edinen romanları bu ilk örnekleri ise, ulusal modernleşme hareketinin etkisiyle, "köy romanı" takip etmiştir. 1960 sonrasında sol eğilimlerin artmasıyla toplumcu romanlar yazılmaya başlanmıştır. Gerçekçi akımın etkisi 12 Eylül Darbesine kadar devam etmiştir. 1980 sonrası entelektüel durulmanın etkisi uzun bir süre devam etmiş, ancak 1990'larda daha özgün romanlar yeniden belirmeye başlamıştır. Aygün Adıgüzel tarafından kaleme alınan "Vaterland" ise, 21. asırdaki en özgün ve başarılı Türk romanıdır.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk romanı kronolojisi 1872-1929

Roman

Türk edebiyatında roman


John Milford Rutter (London, 24. prosinca 1945.), engleski skladatelj, dirigent, glazbeni aranžer, urednik i producent, uglavnom koralne glazbe.

Poznat je po svojim obradama Magnificata, božićnih pjesama Deck the Hall, Joy to the World i We Wish You a Merry Christmas (Mi želimo sretan Božić), operi Bang! i svom glavnom djelu Mass of the children (Dječja misa).

Smatra se "najpoznatijim i najuspjšenijim skladateljem božićnih pjesama (carolsa) u Engleskoj".

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Johna Huttera pri www.johnhutter.com

Skladatelji
Dirigenti
Britanski glazbeni producenti

John Rutter


Izvorul Minunilor este unul dintre izvoarele minerale din România, aflat în stațiunea Stâna de Vale din județul Bihor. Izvorul este situat lângă un drum turistic ce pornește din Stâna de Vale, fiind vizibil de departe și foarte ușor accesibil. Se prezintă sub forma unui jet de apă cu debit mare ce își face apariția dintr-un bolovan, apoi coboară sub forma unor mici cascade și ajunge într-o baltă înconjurată de pietre, aflată lângă drum. Accesul la bolovanul de unde apa își face apariția se face pe două scări, de o parte și de alta a izvorului, iar accesul propriu-zis către izvor se face pe Valea Iadului, spre stațiunea Stâna de Vale, unde izvorul se află situat. Apa izvorului este una plăcută la gust, cu numeroase efecte terapeutice.

Vezi și
 Lista apelor minerale naturale din România

Izvoare din România

Izvorul Minunilor


Adolphe Trébuchet est un administrateur français né le  à Nantes et mort le  à Fontenay-aux-Roses.

Biographie
Adolphe Trébuchet est le fils d'Anne Marie Joseph Trébuchet et d'Anne Marie Liégaux. Il est le neveu de Sophie Trébuchet, la mère de Victor Hugo.

Après ses études de droit, se fait recevoir avocat à Paris et entre au cabinet du préfet de police de Paris. Nommé chef du bureau (1829), dans les attributions duquel sont placés le Conseil d'hygiène publique et de salubrité, il en devient membre et secrétaire.

Il publie plusieurs travaux de codification et de jurisprudence liés aux questions d'hygiène publique et de salubrité.

Le 25 mai 1858, il est élu associé libre de l'Académie de médecine. Il est également agent général de la Société d'encouragement pour l'industrie nationale.

Distinctions

Publications
Code administratif des établissements dangereux, insalubres ou incommoda. Paris, 1832
Jurisprudence de la médecine, de la chirurgie, et de la pharmacie en France, comprenant la médecine légale, la police médicale, la responsabilité des médecins, chirurgiens, pharmaciens, etc. [...]. Paris, 1834
Nouveau dictionnaire de médecine, en collaboration avec Élouin et Labat. Paris, 1834.
Rapports généraux des travaux du Conseil de salubrité de 1829 à 1839 (Annales d'hygiène, 1841, t. XXV, p. 61).
Falsification des farines de lin et de moutarde (Ibid., 1843, t. XXIX, p. 50).
Des brevets d'invention pour remèdes secrets (Ibid., 1843, t. XXIX, p. 203). ?
Recherches sur l'éclairage public de Paris (Ibid., 1843, t. XXX, p. 5 et 241; 1844, t. XXXI, p. 103).
Note sur le secret en médecine (Ibid., 1843, t. XXX, p. 180).
De la vente des poisons (lbid., 1847, t. XXXVII, p. 173).
Note sur les établissements insalubres; nomenclature générale (Ibid., 1848, t. XL, p. 341).
Statistique des décès dans la ville de Paris de 1809 à 1828 (Ibid., 1849, t. XLII, p. 350; 1850, t. XLIII, p. 5; 1850, t. XLIV, p. 71 et 322); de 1829 à 1838 (1851, t. XLV, p. 336); de 1839 à 1848 (1849, t. XLI, p. 5 et 295) de 1849 à 1850 (1852, t. XLVIII, p. 130); en 1852 (1857, 28 série, t. VII, p. 5); en 1853 (1858, 2e série, t. IX. p. 241).
Note sur l'organisation du Conseil d'hygiène publique et de salubrité du département de la Seine (Ibid., 1852, t. XLVII, p. 286).
Rapport général sur les travaux de la Commission des logements insalubres, avec M. Robinet (Ibid., 1853, t. XLIX, p. 440; 1858, 2° série, t. VIII, p. 467; 1860, 2e série, t. XIV, p. 440; 1864, 2e série, t. XXI, p. 201).
Rapports généraux du Conseil de salubrité pendant les années 1846, 1847, 1848 (Ibid., 1857, 2e série, t. VII, p. 303).
De la prostitution dans la ville de Paris, par Parent-Duchatelet. Troisième édition, complétée par des documents nouveaux et des notes, par A. Trébuchet et Poirat-Duval. Paris, 1857.
Rapport général sur les travaux du Conseil d'hygiène publique et de salubrité du département de la Seine depuis 1849 jusqu'à 1858 inclusivement. Paris, 1861, in-4, 626 pages; de 1859 jusqu'à 1861 inclusivement. Paris, 1864, in-4, 296 pages.
Rapport sur les cosmétiques (Bulletin de l'Académie de médecine, 1861-1862, t. XXVIII, p. 865, 926 et 928).
Salubrité des hôpitaux (Ibid., 1861-1862, t. XXVII, p. 511).
Opération césarienne post mortem (Ibid., 1860-18G1, t. XXVI, p. 622).

Notes et références

Sources
 Pierre Larousse, Grand dictionnaire universel du , Administration du grand dictionnaire universel, 1876 (15, part. 2, p. 449).
 Émilien Maillard, Nantes et le département au  : littérateurs, savants, musiciens, & hommes distingués, 1891.

Liens externes

Naissance en décembre 1801
Naissance à Nantes
Officier de la Légion d'honneur
Membre de l'Académie nationale de médecine
Maire de la Seine
Ordre de Vasa
Ordre de Dannebrog
Commandeur de l'ordre de l'Immaculée Conception de Vila Viçosa
Officier de l'ordre des Saints-Maurice-et-Lazare
Décès en octobre 1865
Décès à Fontenay-aux-Roses
Décès à 63 ans

Adolphe Trébuchet


The Rhins of Galloway, otherwise known as the Rhins of Wigtownshire (or as The Rhins, also spelled The Rhinns; ), is a hammer-head peninsula in Dumfries and Galloway, Scotland. Stretching more than  from north to south, its southern tip is the Mull of Galloway, the southernmost point of Scotland.

The principal settlements are Stranraer at the head of Loch Ryan and the small tourist village of Portpatrick on the west coast. Other villages are dotted up and down the peninsula, including Kirkcolm, Leswalt, Lochans, and in the South Rhins, Stoneykirk, Sandhead, Ardwell, and Drummore.

Herbert Maxwell defines "Rhinns" as rionn, rinn, meaning a point or promontory.

Geography and climate

The peninsula is bounded on its west coast by the North Channel and Loch Ryan and Luce Bay in the east.  With around 50 miles (80 km) of coastline running from Stranraer in the north to Torrs Warren in the south, the sea heavily influences the land. The coastal landscape varies: the west coast has steep, rugged cliffs and occasional inlets, but the calmer eastern coast has sandy beaches and a softer landscape.

The Rhins are exposed to the westerlies from the Atlantic and thus receive a lot of rainfall (around  per year); this has led to the peninsula being principally used for farming, with the relatively flat land offering good dairy and beef production. As the land is almost surrounded by sea, its temperature is significantly stabilised by the North Atlantic drift, which cools the land in summer and warms it in winter. Thus there are few severe frosts. This allows the survival of numerous tropical palms and flora which otherwise could not exist this far north. Examples of these tropical plants can be seen at the Logan Botanic Garden.

The natural geography of the Rhins has led directly to the use of the area for development: the entire peninsula acts as a huge breakwater against the currents of the North Channel and, to a lesser extent, the Atlantic. This creates relatively calm and safe navigable waters in Loch Ryan and Luce Bay. They are notably used by the ferries that sail to Belfast and Larne, which were originally based at Portpatrick. As the ships became larger, they required larger protective harbours, and the exposed Portpatrick was no longer suitable, so they moved to the shelter of Loch Ryan from where they still sail today.

The southernmost point of the Rhinns is also the southernmost point in Scotland, the Mull of Galloway. Here the land and rocky cliffs support a diverse range of animals and plants, with the Mull area designated a Site of Special Scientific Interest and also an RSPB nature reserve. Razorbills, guillemots, and puffins are three bird species that nest on the cliffs.

The land narrows significantly north of the Mull, south of Rhins, forming an isthmus dividing two bays (the East and West Tarbets). In ancient times boats were brought ashore and moved across the isthmus [citation needed] by human resources, with the aid of log rollers and lubrication—all this effort aimed to avoid navigating around the Mull with its dangerous currents.

The Southern Upland Way begins in the Rhins at Portpatrick and winds its way through the area on its long journey east across Scotland to its finish at Cockburnspath.

History and settlements
In the South Rhins the Britons were commemorated by the name of a farm, Drumbreddan, "the ridge of the Britons". Their chieftains lived in hill-forts, like that of Dunman, "fort of gables", Kirkmaiden,  above sea level; some in drystone brochs, like Doon Castle at Ardwell Point. They built substantial fortifications, like the one between East and West Tarbet, which defends the Mull of Galloway against marauders from the north.

Having been settled from ancient times, the area has a long history, forming part of the western kingdoms that collectively ruled most of western Scotland, parts of Ireland and the Isle of Man. The Novantae Celtic tribe was based in the Rhins area, which the Romans called Novantarum Peninsula. When Agricola was in Britain in 81 AD, a road was built from Dalswinton west to the Rhins, terminating at Stranraer on the southwestern tip of Loch Ryan, leading some to argue that if Agricola did attack Ireland, he would have done so from this location.

Subsistence, Crofting, lifestyles are likely to have been dominant throughout much of the peninsula's history.   Farming would have been practised to satisfy the needs of the tenants and, later on, the estates.  Fishing would have generally been practised on a local scale for local consumption rather than export. Due to the very sparse populations that lived in the area it was not until the Industrial Revolution that changes from a basic subsistence crofting lifestyle would be noted.

Resources in the area were traditionally used locally and increasingly exported.  Salt Pans on the western coast of the peninsula were used for centuries as a local source of salt.  Kelp harvesting became increasingly popular, both for local uses and also exported for use in chemical production.  Sands, silts and gravels, common to all glaciated alluvial areas were frequently quarried.

As communications improved the wealth of the area improved, with the sea links to Ireland, Glasgow & Liverpool both allowing the export of local farming produce (thus encouraging farming for production rather than subsistence) and also import of materials and goods not common to the area.  The importance of the area's proximity to Ireland led to significant infrastructure being developed, most notably the link to the railway network, which was laid to Portpatrick to ensure a fast passage for the mail boat to Donaghadee.  As the ships which served the North Channel route increased in size it became more difficult for Portpatrick to offer a safe harbour, with the shipping routes eventually moving in 1849 to the calmer waters of Stranraer Harbour in Loch Ryan.

During the Second World War the area became an important station for anti-U-boat activities, with flying boats operating from the Loch side of the peninsula at RAF Station Wig Bay, as well as RAF Station Stranraer.   RAF Corsewall operated north of Kirkcolm and was mainly used as a training school for flying boats.  The bombing range in Luce Bay was used extensively throughout the second world war, with facilities based at West Freugh and Drummore

In modern times the peninsula consists of a patchwork of farms running the full length of the land.  Increasingly the area is diversifying into tourism as small scale farming becomes less economically viable.  The natural environment of the area, with its long rugged coastline and numerous small bays attracts some tourism.  The relatively sparse population is also a key asset, in a time when many tourist locations are suffering over-popularity. The natural environment of the area saw the BBC deciding to film the drama Two Thousand Acres of Sky in the village of Port Logan.

Sites of interest in and around the Rhinns include:

Corsewall Lighthouse, sitting at the northern end of the peninsula, it is now a four star hotel
Lochnaw Castle near Leswalt which is the ancestral seat of Clan Agnew
West Freugh RAF station near Stoneykirk which was (and to a lesser extent still is) used by the RAF as an airfield for bombing target practice out in Luce Bay
Dunskey Castle near Portpatrick, built in the 16th century by the Adairs of Kilhilt, with now only the remains remaining
Port Logan village, where the BBC drama Two Thousand Acres of Sky was filmed, and the nearby Logan outstation of the Royal Botanic Garden, Edinburgh.
Ardwell House & Gardens near Ardwell, the estate house and gardens of Ardwell estates
Kirkmadrine Stones near Sandhead, earliest Christian activity on the peninsula, with the site established in the 5th century.
The Mull of Galloway, lighthouse and RSPB nature reserve

See also
 Kingdom of the Rhinns
 Stranraer railway station

References

External links
Mull of Galloway
Visit Stranraer and the Rhins
Stranraer

Peninsulas of Scotland
Landforms of Dumfries and Galloway

Rhins of Galloway


III. zona nogometnog prvenstva Hrvatske (kao i III Zona Zagreb, Zona Zagreb-Karlovac) je bila jedna od pet zonskih liga prvenstva Hrvatske u nogometu, ujedno i trećeg ligaškog ranga nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1947./48.
Sudjelovalo je osam klubova s područja sjeverne Hrvatske, a prvak je bio "Milicioner" iz Zagreba.

Ljestvica

 "Milicioner" (Zagreb) i "Naprijed" (Sisak) izborili su kvalifikacije i nastup u jedinstvenoj Hrvatskoj ligi u sljedećoj sezoni.
 "Zagreb" je također izborio nastup u Hrvatskoj ligi sljedeće sezone.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Završnica prvenstva Hrvatske 1947./48.
 II. zona prvenstva Hrvatske 1947./48.
 I. zona prvenstva Hrvatske 1947./48.
 V. zona prvenstva Hrvatske 1947./48.
 Nogometno prvenstvo Jugoslavije – 3. ligaški rang 1947./48.

Izvori
 exyufudbal.in.rs, sezona 1947./48.- Hrvatska , pristupljeno 8. siječnja 2017.

1947-48 III zona
1947-48 II zona
III. zona
1947-48 III

III. zona nogometnog prvenstva Hrvatske 1947./48.


وي كونكت 24  هي أحد ميزات جهاز وي تم الإعلان عنها للمرة الأولى في معرض إي ثري عام 2006 من قبل نينتندو.
وهذه الميزة تمكن بعض ميزات النظام من العمل أثناء وجود النظام في وضع الانتظار (Standby mode)، مثلاً من الممكن أن يزور صديق ما جهاز صديق آخر ويترك له رسالة بدون أن يوجد هذا الصديق.

انظر أيضاً

 وي

مراجع

خدمات لعب عبر الإنترنت
منتجات وخدمات توقفت في 2013
وي

وي كونكت 24


Le National Museum of the American Sailor (anciennement Great Lakes Naval Museum) est l'un des 10 musées américains officiels gérés par l'US Navy, sous la direction du Naval History & Heritage Command. La mission du musée national du marin américain est de sélectionner, de collecter, de préserver et d'interpréter l'histoire de l'US Navy en mettant particulièrement l'accent sur le marin enrôlé de la marine.

Collections et expositions
Avec plus de 40.000 artefacts et documents, les collections du musée actuel détiennent un document irremplaçable sur la marine américaine. Présentant des uniformes et des accessoires navals du début des années 1900 à nos jours, ainsi que les plus grandes archives de photographies liées aux camps d'entraînement du pays, la collection raconte l'histoire du marin américain dans la marine américaine. Les expositions permanentes du musée comprennent des expositions liées au camp d'entraînement de la marine, à l'histoire des femmes et à la diversité dans la marine, à l'histoire de la Station navale des Grands Lacs et à son impact sur la marine dans son ensemble. Le musée propose également une exposition liée aux riches traditions d'honneur et d'individualité tissées dans les uniformes de la marine enrôlée, ainsi que des expositions axées sur la vie quotidienne d'un marin enrôlé.

Histoire
Le musée a été fondé en 1991, au sein de la Naval Station Great Lakes, par la Great Lakes Naval Museum Foundation. En 2008, le musée a emménagé dans son emplacement actuel dans le bâtiment 42 nommé Hostess House, qui a été conçue en 1942 par l'éminent architecte Gordon Bunshaft du prestigieux cabinet d'architectes Skidmore, Owings and Merrill (SOM).

Pendant la Seconde Guerre mondiale, l'installation a servi de centre d'accueil pour près d'un million de marins qui sont entrés dans le camp d'entraînement avant de rejoindre la flotte. Après la guerre, le bâtiment a rempli diverses fonctions jusqu'à ce qu'il tombe en ruine et qu'il soit envisagé de le démolir. Cependant, il a été reconnu comme un exemple classique de l'architecture américaine moderne et réutilisé pour la création d'un musée qui a ouvert ses portes le 12 janvier 2009. En adoptant la Hostess House comme résidence, le National Museum of the American Sailor relie les marins enrôlés, les familles de la marine et le grand public à ce trésor architectural unique et au rôle central qu'il a joué dans l'histoire de la marine en temps de guerre.

En janvier 2009, il est devenu un musée officiel du département de la marine géré par le Naval History and Heritage Command (NHHC). Le 29 mai 2014, le secrétaire de la Marine Ray Mabus a publié SECNAVNOTE 5755, qui a officiellement changé le nom du Great Lakes Naval Museum en National Museum of the American Sailor. Ce nouveau titre reflète mieux le repositionnement stratégique d'un centre historique régional (station navale des Grands Lacs) à un musée qui capture toute l'expérience et l'histoire des marins des États-Unis et le rôle du musée en tant que source de formation patrimoniale pour les nouvelles recrues, les marins de la flotte, et des visiteurs civils de tout le pays ; mettant l'accent sur l'histoire de la transformation des civils en marins et de la contribution de ces marins à la protection de la nation.

Programmes et ressources du musée
Le musée propose également des visites guidées, une série de conférences, des concerts de musique militaire et des programmes éducatifs basés sur les STEM (Un corps de bénévoles actifs participant à toutes les fonctions du musée). La collection du musée est ouverte au grand public pour la recherche universitaire sur rendez-vous.

Voir aussi

Notes et références

Liens externes

  Intelligent Whale - Site Historic Naval Ships Association
  National Museum of the American Sailor - Foundation
 Naval Station Great Lakes

Liens internes

 Liste de musées aux États-Unis
 Naval Station Great Lakes

American Sailor
American Sailor
American Sailor
Édifice construit en 1942
American Sailor
Comté de Lake (Illinois)

National Museum of the American Sailor


Transparentpigmente sind Pigmente, die zur Herstellung von Klarlacken benutzt werden. In der Regel verwendet man transparente Substanzen, deren Brechungsindex dem Brechungsindex des Harzes gleicht, der die Hauptkomponente bildet. Die Durchlässigkeit in Bezug auf elektromagnetische Wellen, insbesondere des Lichts, wird dadurch deutlich verbessert.

Pigment
Malutensil

Transparentpigmente