In numerical linear algebra, the QR algorithm or QR iteration is an eigenvalue algorithm: that is, a procedure to calculate the eigenvalues and eigenvectors of a matrix. The QR algorithm was developed in the late 1950s by John G. F. Francis and by Vera N. Kublanovskaya, working independently.  The basic idea is to perform a QR decomposition, writing the matrix as a product of an orthogonal matrix and an upper triangular matrix, multiply the factors in the reverse order, and iterate.

The practical QR algorithm
Formally, let  be a real matrix of which we want to compute the eigenvalues, and let . At the -th step (starting with ), we compute the QR decomposition  where  is an orthogonal matrix (i.e., ) and  is an upper triangular matrix. We then form . Note that

so all the  are similar and hence they have the same eigenvalues. The algorithm is numerically stable because it proceeds by orthogonal similarity transforms.

Under certain conditions, the matrices Ak converge to a triangular matrix, the Schur form of A. The eigenvalues of a triangular matrix are listed on the diagonal, and the eigenvalue problem is solved. In testing for convergence it is impractical to require exact zeros, but the Gershgorin circle theorem provides a bound on the error.

In this crude form the iterations are relatively expensive. This can be mitigated by first bringing the matrix  to upper Hessenberg form (which costs  arithmetic operations using a technique based on Householder reduction), with a finite sequence of orthogonal similarity transforms, somewhat like a two-sided QR decomposition.  (For QR decomposition, the Householder reflectors are multiplied only on the left, but for the Hessenberg case they are multiplied on both left and right.) Determining the QR decomposition of an upper Hessenberg matrix costs  arithmetic operations.  Moreover, because the Hessenberg form is already nearly upper-triangular (it has just one nonzero entry below each diagonal), using it as a starting point reduces the number of steps required for convergence of the QR algorithm.

If the original matrix is symmetric, then the upper Hessenberg matrix is also symmetric and thus tridiagonal, and so are all the . This procedure costs  arithmetic operations using  a technique based on Householder reduction. Determining the QR decomposition of a symmetric tridiagonal matrix costs  operations.

The rate of convergence depends on the separation between eigenvalues, so a practical algorithm will use shifts, either explicit or implicit, to increase separation and accelerate convergence. A typical symmetric QR algorithm isolates each eigenvalue (then reduces the size of the matrix) with only one or two iterations, making it efficient as well as robust.

Visualization

The basic QR algorithm can be visualized in the case where A is a positive-definite symmetric matrix. In that case, A can be depicted as an ellipse in 2 dimensions or an ellipsoid in higher dimensions. The relationship between the input to the algorithm and a single iteration can then be depicted as in Figure 1 (click to see an animation). Note that the LR algorithm is depicted alongside the QR algorithm.

A single iteration causes the ellipse to tilt or "fall" towards the x-axis. In the event where the large semi-axis of the ellipse is parallel to the x-axis, one iteration of QR does nothing. Another situation where the algorithm "does nothing" is when the large semi-axis is parallel to the y-axis instead of the x-axis. In that event, the ellipse can be thought of as balancing precariously without being able to fall in either direction. In both situations, the matrix is diagonal. A situation where an iteration of the algorithm "does nothing" is called a fixed point. The strategy employed by the algorithm is iteration towards a fixed-point. Observe that one fixed point is stable while the other is unstable. If the ellipse were tilted away from the unstable fixed point by a very small amount, one iteration of QR would cause the ellipse to tilt away from the fixed point instead of towards. Eventually though, the algorithm would converge to a different fixed point, but it would take a long time.

Finding eigenvalues versus finding eigenvectors

It's worth pointing out that finding even a single eigenvector of a symmetric matrix is not computable (in exact real arithmetic according to the definitions in computable analysis). This difficulty exists whenever the multiplicities of a matrix's eigenvalues are not knowable. On the other hand, the same problem does not exist for finding eigenvalues. The eigenvalues of a matrix are always computable.

We will now discuss how these difficulties manifest in the basic QR algorithm. This is illustrated in Figure 2. Recall that the ellipses represent positive-definite symmetric matrices. As the two eigenvalues of the input matrix approach each other, the input ellipse changes into a circle. A circle corresponds to a multiple of the identity matrix. A near-circle corresponds to a near-multiple of the identity matrix whose eigenvalues are nearly equal to the diagonal entries of the matrix. Therefore the problem of approximately finding the eigenvalues is shown to be easy in that case. But notice what happens to the semi-axes of the ellipses. An iteration of QR (or LR) tilts the semi-axes less and less as the input ellipse gets closer to being a circle. The eigenvectors can only be known when the semi-axes are parallel to the x-axis and y-axis. The number of iterations needed to achieve near-parallelism increases without bound as the input ellipse becomes more circular.

While it may be impossible to compute the eigendecomposition of an arbitrary symmetric matrix, it is always possible to perturb the matrix by an arbitrarily small amount and compute the eigendecomposition of the resulting matrix. In the case when the matrix is depicted as a near-circle, the matrix can be replaced with one whose depiction is a perfect circle. In that case, the matrix is a multiple of the identity matrix, and its eigendecomposition is immediate. Be aware though that the resulting eigenbasis can be quite far from the original eigenbasis.

Speeding up: Shifting and deflation
The slowdown when the ellipse gets more circular has a converse: It turns out that when the ellipse gets more stretched - and less circular - then the rotation of the ellipse becomes faster. Such a stretch can be induced when the matrix  which the ellipse represents gets replaced with  where  is approximately the smallest eigenvalue of . In this case, the ratio of the two semi-axes of the ellipse approaches . In higher dimensions, shifting like this makes the length of the smallest semi-axis of an ellipsoid small relative to the other semi-axes, which speeds up convergence to the smallest eigenvalue, but does not speed up convergence to the other eigenvalues. This becomes useless when the smallest eigenvalue is fully determined, so the matrix must then be deflated, which simply means removing its last row and column.

The issue with the unstable fixed point also needs to be addressed. The shifting heuristic is often designed to deal with this problem as well: Practical shifts are often discontinuous and randomised. Wilkinson's shift -- which is well-suited for symmetric matrices like the ones we're visualising -- is in particular discontinuous.

The implicit QR algorithm
In modern computational practice, the QR algorithm is performed in an implicit version which makes the use of multiple shifts easier to introduce. The matrix is first brought to upper Hessenberg form  as in the explicit version; then, at each step, the first column of  is transformed via a small-size Householder similarity transformation to the first column of   (or ), where , of degree , is the polynomial that defines the shifting strategy (often , where  and  are the two eigenvalues of the trailing  principal submatrix of , the so-called implicit double-shift). Then successive Householder transformations of size  are performed in order to return the working matrix  to upper Hessenberg form. This operation is known as bulge chasing, due to the peculiar shape of the non-zero entries of the matrix along the steps of the algorithm. As in the first version,  deflation is performed as soon as one of the sub-diagonal entries of  is sufficiently small.

Renaming proposal
Since in the modern implicit version of the procedure no QR decompositions are explicitly performed, some authors, for instance Watkins, suggested changing its name to Francis algorithm. Golub and Van Loan use the term Francis QR step.

Interpretation and convergence
The QR algorithm can be seen as a more sophisticated variation of the basic "power" eigenvalue algorithm. Recall that the power algorithm repeatedly multiplies A times a single vector, normalizing after each iteration. The vector converges to an eigenvector of the largest eigenvalue. Instead, the QR algorithm works with a complete basis of vectors, using QR decomposition to renormalize (and orthogonalize). For a symmetric matrix A, upon convergence, AQ = QΛ, where Λ is the diagonal matrix of eigenvalues to which A converged, and where Q is a composite of all the orthogonal similarity transforms required to get there. Thus the columns of Q are the eigenvectors.

History
The QR algorithm was preceded by the LR algorithm, which uses the LU decomposition instead of the QR decomposition. The QR algorithm is more stable, so the LR algorithm is rarely used nowadays. However, it represents an important step in the development of the QR algorithm.

The LR algorithm was developed in the early 1950s by Heinz Rutishauser, who worked at that time as a research assistant of Eduard Stiefel at ETH Zurich. Stiefel suggested that Rutishauser use the sequence of moments y0T Ak x0, k = 0, 1, … (where x0 and y0 are arbitrary vectors) to find the eigenvalues of A. Rutishauser took an algorithm of Alexander Aitken for this task and developed it into the quotient–difference algorithm or qd algorithm. After arranging the computation in a suitable shape, he discovered that the qd algorithm is in fact the iteration Ak = LkUk (LU decomposition), Ak+1 = UkLk, applied on a tridiagonal matrix, from which the LR algorithm follows.

Other variants
One variant of the QR algorithm, the Golub-Kahan-Reinsch algorithm starts with reducing a general matrix into a bidiagonal one. This variant of the QR algorithm for the computation of singular values was first described by . The LAPACK subroutine DBDSQR implements this iterative method, with some modifications to cover the case where the singular values are very small . Together with a first step using Householder reflections and, if appropriate, QR decomposition, this forms the  DGESVD routine for the computation of the singular value decomposition. The QR algorithm can also be implemented in infinite dimensions with corresponding convergence results.

References

Sources

External links

 Notes on orthogonal bases and the workings of the QR algorithm by Peter J. Olver
 Module for the QR Method
 C++ Library

Numerical linear algebra

QR algorithm


Iancu Caracota () este un senator român, ales în 2016 pe listele PNL. Iancu Caracota este membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Republica Lituania, Republica Azerbaidjan și Republica Franceză-Senat.

Filmografie
 Pruncul, petrolul și ardelenii (1981)
 Iancu Jianu zapciul (1981)
 Iancu Jianu haiducul (1981)
 Comoara (1983)
 Să mori rănit din dragoste de viață (1984)
 Întoarcerea Vlașinilor (1984)
 Anotimpul iubirii (1987)
 Niște băieți grozavi (1988)

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Constănțeni

Iancu Caracota


Mallorca Challenge 2019 var den 28. udgave af cykelløbsserien Mallorca Challenge og blev arrangeret i perioden 31. januar til 3. februar 2019. Mallorca Challenge bestod af fire løb og var en del af UCI Europe Tour 2019 i kategorien 1.1.

Hold og ryttere

Resultater

Trofeo Ses Salines-Campos-Porreres-Felanitx

Trofeo Andratx-Lloseta

Trofeo Serra de Tramuntana

Trofeo Playa de Palma-Palma

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

UCI Europe Tour 2019
2019

Mallorca Challenge 2019


تل عباس الشرقي هي قرية لبنانية من قرى محافظة عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى السهل في عكار.

المراجع

سهل عكار
قرى لبنان

تل عباس الشرقي


.tj Tacikistan için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Tacikistan
tj

.tj


"So Why So Sad" is a song by Welsh rock band Manic Street Preachers, jointly released in February 2001 as the first single from their sixth studio album, Know Your Enemy (2001), alongside "Found That Soul". All three members of the band—James Dean Bradfield, Sean Moore and Nicky Wire—share the writing credits. The song reached number eight on the UK Singles Chart, one place above "Found That Soul".

Background
The song includes the line "burns an expressway to your skull", a reference to the final track on Sonic Youth's EVOL album and a Buddy Miles song. The song deals mainly with the paradoxical high rates of depression and anxiety experienced by those living in affluence and comfort. It has also been suggested that a reference to the Dead Sea scrolls and the line "dependent on above" imply that there is a religious connection, but there's no further support for this outside the chorus. The single version is shorter, with the phrase "So Why, So Why So Sad?" sung only three times instead of four at the end and the drums finish two bars earlier without a fill.

Exclaim! Canada called the track "an outstanding pop song" with a production style "scarily similar" to the Beach Boys. It was the only single from Know Your Enemy to be included on the 2002 compilation Forever Delayed, appearing as an edited version.

Release
The CD version of "So Why So Sad" includes versions of "Pedestal" and a remix of "So Why So Sad" by Australian outfit the Avalanches, whereas the cassette single includes a live version of "You Stole the Sun from My Heart". Issued on 26 February 2001, the same day as "Found That Soul", "So Why So Sad" was the Manic Street Preachers' first hit since "The Masses Against the Classes" thirteen months earlier.

The single reached number eight on the UK Singles Chart on 10 March 2001. Spending sixteen weeks on the chart, it is the second-longest charting Manic Street Preachers single in the UK, after "If You Tolerate This Your Children Will Be Next", which spent seventeen weeks on the chart. In Ireland, it peaked at number 16. In Finland, the single reached number four on the Finnish Singles Chart, spending three weeks on the ranking. In Sweden, it reached number 26, while in the Netherlands, it peaked at number 88. In Germany, it reached number 94.

Track listings
All tracks were written and composed by Nick Jones, James Dean Bradfield and Sean Moore.

UK CD single
 "So Why So Sad" – 3:55
 "So Why So Sad" (Sean Penn mix—Avalanches) – 4:58
 "Pedestal" – 4:50

UK cassette single
 "So Why So Sad" – 4:02
 "You Stole the Sun from My Heart" (live at Millennium Stadium, 31 December 1999) – 4:25

European CD single
 "So Why So Sad" – 3:55
 "So Why So Sad" (Sean Penn mix—Avalanches) – 4:58

Australian CD single
 "So Why So Sad" – 3:55
 "So Why So Sad" (Sean Penn mix—Avalanches) – 4:58
 "Pedestal" – 4:50
 "You Stole the Sun from My Heart" (live at Millennium Stadium, 31 December 1999) – 4:25

Charts

Release history

References

2000 songs
2001 singles
Epic Records singles
Manic Street Preachers songs
Song recordings produced by Dave Eringa
Songs written by James Dean Bradfield
Songs written by Nicky Wire
Songs written by Sean Moore (musician)

So Why So Sad


Maríustakkar (fræðiheiti Alchemilla) er ættkvísl fjölærra jurta af rósaætt (Rosaceae). Meirihluti 700 tegundanna vaxa í heimskautaloftslagi á norðurhveli, en nokkrar eru ættaðar frá fjöllum Afríku og Ameríku. Átta tegundir vaxa nú villtar á Íslandi eða sem slæðingar en a.m.k fimm frá fornu fari.

Valdar tegundir

Alchemilla abyssinica
Alchemilla alpina  — Ljónslappi
Alchemilla argyrophylla
Alchemilla barbatiflora
Alchemilla colorata  - Dvergamaríustakkur
Alchemilla crinita  - Hærumaríustakkur
Alchemilla diademata
Alchemilla epipsila  - Kákasusmaríustakkur
Alchemilla erythropoda
Alchemilla faeroensis  — Maríuvöttur
Alchemilla filicaulis  — Hlíðamaríustakkur
Alchemilla fulgens  - Glæsimaríustakkur
Alchemilla glabra  — Brekkumaríustakkur
Alchemilla glacialis  —
Alchemilla glaucescens  - Engjamaríustakkur
Alchemilla glomerulans  — Hnoðamaríustakkur
Alchemilla gorcensis  - Borgarmaríustakkur
Alchemilla hoppeana  - Giljaljónslappi
Alchemilla hungarica
Alchemilla japonica
Alchemilla jaroschenkoi
Alchemilla minima  - Álfamaríustakkur (nú undir A. filicaulis)
Alchemilla mollis  - Garðamaríustakkur
Alchemilla monticola  - Hjarðmaríustakkur
Alchemilla murbeckiana  - Nýrnamaríustakkur
Alchemilla nivalis
Alchemilla oxyodonta  - Kirtilmaríustakkur
Alchemilla saxatilis
Alchemilla sericata
Alchemilla speciosa
Alchemilla splendens
Alchemilla stricta
Alchemilla subcrenata  — Engjamaríustakkur
Alchemilla subnivalis
Alchemilla taernaensis
Alchemilla venosa
Alchemilla vestita  - Hlíðamaríustakkur
Alchemilla vulgaris
Alchemilla wichurae  — Silfurmaríustakkur
Alchemilla xanthochlora  - Fitjamaríustakkur

Íslenskar tegundir
Alchemilla alpina L. — Ljónslappi
Alchemilla faeroensis (Lange) Buser — Maríuvöttur
Alchemilla filicaulis Buser — Hlíðamaríustakkur
Alchemilla glabra Neygenf. — Brekkumaríustakkur
Alchemilla glomerulans Buser — Hnoðamaríustakkur
Alchemilla mollis (Buser) Rothm. — Garðamaríustakkur
Alchemilla subcrenata Buser — Engjamaríustakkur
Alchemilla wichurae (Buser) Stefánsson — Silfurmaríustakkur

Heimildir

Maríustakkar

Maríustakkar


Criza Agadir, Incidentul Agadir, A doua criză marocană ori Panthersprung în germană, a fost o criză internațională scurtă declanșată de desfășurarea unor forțe importante franceze în adâncimea teritoriului Marocului în aprilie 1911. Germania nu avea nicio obiecțiune la expansiunea franceză în zonă, dar dorea să primească compensații teritoriale pentru aceasta. Berlin a trimis în zonă o canonieră, iar pe plan intern a permis agitații naționaliste. Negocierile dintre Berlin și Paris au dus la rezolvarea crizei: Franța a preluat controlul asupra Marocului, care a fost transformat în protectorat, iar Germania a primit concesiuni teritoriale în Congo Francez, în vreme ce Spania a fost satisfăcută de modificarea graniței marocane. Guvernul britanic, în schimb, a fost alarmat de abordarea agresivă a guvernului german a neînțelegerilor cu francezii. David Lloyd George a ținut un discurs dramatic în care a denunțat acțiunea germană ca fiind o umilință intolerabilă. În rândul responsabililor politici și militari britanici au existat mai multe voci care cereau declanșarea unui război cu Germania, dar guvernul de la Berlin și-a calmat politica externă. Relațiile dintre britanici și germani au rămas în continuare încordate.

Contextul istoric

Întâietatea intereselor franceze în Maroc a fost susținută în cadrul Conferința din Algeciras din 1906, după încheierea primei crize marocane din 1905-1906.

Tensiunile anglo-germane erau foarte ridicate în acea vreme, în parte datorită cursei înarmărilor dintre Imperiul German și Regatul Unit – Berlinul încerca să creeze o flotă de suprafață care să aibă efective de cel puțin două treimi din cele ale britanicilor. Mișcarea germanilor a avut ca scop testarea solidității relațiilor dintre Regatul Unit și Franța și poate pentru convingerea britanicilor să negocieze o alianță cu Berlinul. În plus, Germania a emis cereri de despăgubire pentru acceptarea controlului efectiv francez asupra Marocului.

Desfășurarea evenimentelor

Rebeliunea marocană
În 1911, a izbucnit în Maroc o rebeliune împotriva sultanului Abdelhafid. Până la începutul lunii aprilie, sultanul ajuns să fie asediat în palatul său din Fez. Sub pretextul protejării vieții și averilor cetățenilor europeni, Franța s-a pregătit să trimită trupe care să înăbușe rebeliunea. Trupele franceze au fost trimise în Maroc la sfârșitul lunii aprilie. Pe 8 iunie, armata spaniolă a ocupat Larache, iar trei zile mai târziu, Alcazarquivir.

Intervenția navală germană
Pe 1 iulie, germanii au trimis în Maroc canoniera Panther, care a ancorat în portul Agadir sub pretextul protejării intereselor comerciale germane. Câteva zile mai târziu, canoniera a fost înlocuită de crucișătoarele Bremen și Berlin. Un cetățean german, Hermann Wilberg, aflat la 110 km nord de Agadir, a pornit în călătorie spre port, unde a ajuns la trei zile după ancorarea canonierei Panther. Francezii și britanicii au reacționat imediat la aceste mișcări navale.

Reacția britanică
Guvernul britanic a încercat fără succes să împiedice Franța să adopte măsuri pripite și să o descurajeze să trimită trupe la  Fez. În aprilie, ministrul afacerilor externe britanic Sir Edward Grey nota: "ceea ce intenționează francezii să facă nu este înțelept, dar noi, conform înțelegerii noastre,  nu putem să ne amestecăm". El considera că britanicii sunt cu mâinile legate și că trebuie să îi sprijine pe francezi.

Sosirea canonierei Panther în portul Agadir i-a neliniștit pe britanici. Royal Navy avea o bază navală în Gibraltar, iar sosirea germanilor în Maroc putea fi o tentativă pentru transformarea Agadirului într-o bază navală germană în Atlantic. Britanicii și-a trimis în Maroc câteva cuirasate, care să fie în zonă în caz de război. La fel ca în timpul primei crize marocane, sprijinul britanic pentru Franța a demonstrat trăinicia Antantei.

Criza financiară germană
În plină criză politică, Germania a fost lovită și de o criză financiară. Piața bursieră a scăzut cu 30% într-o singură zi, iar investitorii au început să își retragă banii și să cumpere aur, iar băncile au fost supuse unei mari presiuni. Reichsbank a pierdut o cincime din rezervele sale de aur într-o singură lună. Circulau zvonuri conform cărora ministrul de finanțe francez ar fi orchestrat întreaga criză. Confruntat cu posibilitatea ca Germanaia să fie obligată să renunțe la standardul aur, Kaiserul a cedat și permis Franței să preia controlul asupra Marocului.

Negocierile
Pe 7 iulie, ambasadorul german la Paris a informat guvernul francez că Germania nu are aspirații teritoriale în Maroc și că va negocia pentru un protectorat francez pe baza unor "compensații" pentru Germania în regiunea Congoului Francez și protejarea intereselor sale comerciale în Maroc. Termenii germanilor, așa cum au fost prezentați pe 15 iulie, prevedeau o ofertă de cedare a părții nordice a Kamerunului și Togolandului și pretindea francezilor cedarea întregului Congo francez de la râul Sangha până la mare. Mai târziu, germanii au adăugat o cerere pentru transferul drepturilor de preemțiune a francezilor asupra Congoului Belgian.

Pe 21 iulie, David Lloyd George a rostit un discurs la reședința oficială a primarului Londrei în timpul căruia a declarat că onoarea națională este mai prețioasă decât pacea: "Dacă Marea Britanie este tratată prost în cazul în care interesele sale sunt afectate în mod vital, ca și cum ea nu are nicio valoare în concertul națiunilor, atunci eu spun în mod explicit că pacea la acel preț ar fi o umilință intolerabilă pentru o țară mare ca a noastră". Acest discurs a fost interpretat în Germania ca un avertisment împotriva unei încercări de impunere Franței a unei înțelegeri lipsite de logică.

Pe 4 noiembrie, negocierile au dus la semnarea unui acord, prin care germanii acceptau poziția francezilor în Maroc la schimb pentru teritoriul Congoului Mijlociu din colonia Africa Ecuatorială Franceză (în zilele noastre Republica Congo). Acest teritoriu de 275.000 de km2, redenumit Neukamerun, a devenit parte a coloniei germane Kamerun. Zona este un ținut mlăștinos (afectată de boala somnuluii), dar asigura Germaniei o ieșire la fluviul Congo. Germania a cedat Franței o regine mică la sud-est de Fortul Lamy (azi parte a Ciad).

Urmări
După capitularea lui Abd al-Hafid și semnarea Tratatului de la Fez (30 martie 1912), Franța a instituit protectoratul complet asupra Marocului, punând capăt a ultimelor urme de independență a regatului.

În loc să îi sperie pe britanici și să îi facă să caute o alianță cu Germania, criza a dus la creșterea temerilor și ostilității Londrei față de Berlin și, implicit, la apropierea de Franța. Susținerea Franței de către britanici în timpul crizei a dus la creșterea încrederii în alianța celor două țări (și de asemenea cu Rusia), a adâncit falia dintre Anglia și Germania, care a culminat cu înfruntarea din Primul Război Mondial.

S-a spus la un moment dat că acest incident l-a făcut pe Winston Churchill să tragă concluzia că, dacă Royal Navy vrea să păstreze suprema navală, trebuia să își modifice sursa principală de combustibil de la cărbune la petrol. Până în acel moment, cărbunele, o resursă care putea fi obținută cu ușurință din minele britanice, a fost folosită în defavoarea petrolului importat (în special din Persia), dar viteza și eficiența oferită de petrol au fost cele care l-au convins pe Churchill să propună schimbarea. Mai târziu, premierul H. H. Asquith i-a oferit lui Churchill funcția de Prim Lord al Amiralității.

Criza i-a făcut pe britanici și francezi să negocieze un tratat naval prin care Royal Navy promitea să protejeze litoralul nordic al Franței împotriva unui atac german, în vreme ce Franța își concentra flota în vestul Mediteranei și se obliga să apere interesele britanice de acolo. Acest aranjament permitea Franței să își apere în mod eficient comunicațiile cu coloniile din Africa de nord, iar Regatului Unit să își concentreze mai multe forțe în apele teritoriale și să contracareze amenințarea flotei germane de suprafață.

Colonia germană Kamerun (împreună cu Togoland) au fost ocupate de aliați la începutul Primului Război Mondial.

Filozoful și istoricul Oswald Spengler a declarat la un moment dat că a fost inspirat de Criza Agadir să scrie Declinul Occidentului.

Vedeți și:
 Cauzele Primului Război Mondial

Note și bibliografie

Bibliografie suplimentrară
 Anderson, Frank Maloy and Amos Shartle Hershey, eds. Handbook for the Diplomatic History of Europe, Asia, and Africa 1870-1914 (1918) online.
 Barlow, Ima Christina. The Agadir Crisis (University of North Carolina Press, 1940).
 Barraclough, Geoffrey. From Agadir to Armageddon: anatomy of a crisis (1982).

 Brandenburg, Erich. (1927) From Bismarck to the World War: A History of German Foreign Policy 1870-1914 (1927) online.
 Carroll, E. Malcolm, French Public Opinion and Foreign Affairs 1870-1914 (1931). online pp 231–51.
 Carroll, E. Malcolm. Germany and the great powers, 1866-1914: A study in public opinion and foreign policy (1938) online; online at Questia  also online review, pp 643–99
 Clark, Christopher. Sleepwalkers: How Europe Went to War in 1914 (2012), pp 204–14.
 Gooch, G.P. History of modern Europe, 1878-1919 (2nd ed. 1956) pp 386–413. online, diplomatic history
 Somervell, D.C. The Reign of King George V, (1936) pp. 229–38.online free
 Spender, J.A. Fifty years of Europe: a study in pre-war documents (1933) pp 329–40.
 Wilson, Keith. "The Agadir Crisis, the Mansion House Speech, and the Double-Edgedness of Agreements." Historical Journal 15#3 (1972): 513-532.

Istoria Franței
Istoria Germaniei
Istoria Marocului
Istoria Regatului Unit

Criza Agadir


Georg Goldberg, né le  à Nuremberg et mort le  à Munich, est un graveur et pastelliste.

Biographie
Georg Goldberg naît le  à Nuremberg.

Il grave des copies d'après des maîtres anciens tels que le Tintoret et Rubens, mais il travaille surtout d'après des artistes de son époque tels que Liezenmayer, E. Kaiser, Pecht et Grützner. En 1883, il expose quelques portraits gravés et un portrait au pastel au Palais des glaces de Munich.

Georg Goldberg meurt le  à Munich.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1830
Naissance à Nuremberg
Décès en juillet 1894
Décès à Munich
Graveur allemand du XIXe siècle
Graveur sur cuivre
Aquafortiste allemand
Décès à 64 ans

Georg Goldberg


Sir Paul Vinogradoff (egentlig Pavel Gavrilovitj Vinogradov, russisk: Павел Гаврилович Виноградов, født 18. november 1854 i Kostroma, død 19. december 1925 i Paris) var en russisk-engelsk socialhistoriker og retsforsker.

Vinogradoff studerede historie ved universitetet i Moskva og retsvidenskab og historie under Brunner og Mommsen i Berlin samt under Schaefer i Bonn. Han blev 1884 ekstraordinær, 1887 ordentlig professor i historie i Moskva, men nedlagde på grund af kultusministerens holdning over for ham 1901 sit professorat. Han blev 1903 indehaver af sir Henry Maines og sir Frederick Pollocks lærestol som Corpus Professor of Jurisprudence i Oxford samt var 1907—1918 litterær leder af The Selden Society. I Rusland, hvor Vinogradoff i sit modersmål offentliggjorde værker om feudalismen i det longobardiske Italien (1881) og om engelsk middelalderlig socialhistorie (1887) og udgav lærebøger i verdenshistorien (I—III 1893 o. ff. og talrige senere udgaver) og i middelalderens historie (I—IV, 1896 o. ff. i flere udgaver), hørte hans storslåede personlighed til forgrundsfigurerne: i overvejelserne om reorganisation af landets undervisning tog han livlig del og var også på tale som kultusminister; Ruslands senere skæbne lå ham meget på hjerte, hvorom blandt andet skrifterne The Rusland Problem (1915), Self-Government in Russia (1916) og The Reconstruction of Russia (1919) bærer vidnesbyrd. Fra England, hvor han både som forsker og lærer udøvede en enestående indflydelse, stammer hans verdensry.

Hans viden var forbavsende, han kendte, som det paradoksalt er sagt, hele verdens ret og talte alle sprog; han brød nye veje indenfor studiet af engelsk social- og retshistorie og gjorde spørgsmålene om rettens teori og metode og læren om retskilderne til genstand for originale og dybtgående undersøgelser. Et af Vinogradoffs
hovedværker er Villainage in England. Essays in English mediæval History (1892), der blandt andet efterfulgtes af The Growth of the Manor (1905, 3. udgave 1920), English Society in the Eleventh Century. Essays in English mediæval History (1908), Roman Law in mediæval Europe (1909) foruden betydningsfulde bidrag til Cambridge mediæval History og til en række engelske, amerikanske, tyske og hollandske tidsskrifter og samleværker. Med Frank Morgan udgav han Survey of the Honour of Denbigh (1914). Mesterlige arbejder er Common-Sense in Law (1913 og 1927) og det ufuldendte Historical Jurisprudence I. Introduction. Tribal Law (1920; Introduction i særlig udgave 1923) og II. The Jurisprudence of the Greek City (1922). Fra Vinogradoffs seminar udgik Oxford Studies in Social and Legal History (I—VII, 1909-24). Han var F.W. Maitlands nærmeste værkfælle og har som Maitland sat dybe spor i senere tids
forskning. Af hans mange forelæsninger på universiteter og kongresser rundt om i verden, skal kun nævnes Custom and Right, som han 1924 holdt på "Institutet for sammenlignende Kultusforskning" i Kristiania og som 1925 udkom sammesteds. Vinogradoff var blandt meget andet medlem af Det Kongelige Videnskabernes Selskab og af Videnskabernes Selskab i Kristiania.

Kilder

Socialhistorikere
Retshistorikere
Historikere fra Rusland
Historikere fra England
Jurister fra Rusland
Jurister fra Storbritannien
Faglitterære forfattere fra Rusland
Faglitterære forfattere fra England
Russisksprogede forfattere
Engelsksprogede forfattere
Russere i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet

Paul Vinogradoff


Walter Viitala (født 9. januar 1992 i Helsinki) er en finsk fodboldmålmand, der siden januar 2017 har været på kontrakt hos den danske klub Viborg FF.

Historie
Før starten af 2015-sæsonen skiftede Viitala fra FC Honka til IFK Mariehamn, hvor han den første sæson var reservemålmand for Otso Virtanen, og kun spillede i otte kampe. Da Virtanen året efter blev solgt til skotske Hibernian, blev Walter Viitala klubbens førstemålmand. I sæsonen 2016 spillede han 33 kampe i landets bedste liga, Veikkausliiga, hvor han holdt målet rent i 18 kampe. IFK Mariehamn blev i 2016 også finsk mester for første gang i klubbens historie.

Efter at Viitalas kontrakt udløb ved udgangen af 2016, skiftede han på en fri transfer til den danske superligaklub Viborg FF, på en kontrakt gældende til 30. juni 2019.

Viitala debuterede for Viborg FF den 8. april 2017 mod AaB.

Titler
 Vinder af Veikkausliiga (2016)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Walther Viitala på danskfodbold.com
 Walter Viitalas profil på transfermarkt.co.uk

Personer fra Helsinki
Fodboldspillere fra Finland
Fodboldspillere fra FC Honka
Fodboldspillere fra IFK Mariehamn
Fodboldspillere fra Viborg FF

Walter Viitala


An Anthurium pulverulentum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Luis Aloysius, Luigi Sodiro. An Anthurium pulverulentum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. p. adsimile
 A. p. pulverulentum

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium pulverulentum


Poul Hagerup Tregder (21. juli 1815 i København - 20. maj 1887 på Frederiksberg) var en dansk rektor og filolog. Han læste humaniora på Københavns Universitet og vandt guldmedalje for universitetets filologiske prisopgave i 1837 med en opgave om det historiske og antikvariske i Demosthenes' "Aristocratea". I 1839 blev han magister. Han virkede der efter som lærer, først ved Sorø Akademi, senere Aalborg Kathedralskole hvor han endte som rektor og fik professortitel 1853. I 1863 vendte han tilbage til Sorø som rektor for Akademiets lærde Skole, hvor han blev til han trak sig tilbage i 1882.

Liv og gerning

Han dimitteredes 1832 fra det v. Westenske Institut og fik udmærkelse i alle fag ved artium samt universitetets sølvmedalje; ligeledes fik han udmærkelse ved anden eksamen 1833 og ved filologisk embedseksamen i 1838. For besvarelsen af universitetets filologiske prisopgave i 1837 (om det historiske og antikvariske i Demosthenes' "Aristocratea") vandt han guldmedaljen.

Fra efteråret 1839 virkede han som lærer i de gamle sprog ved det v. Westenske Institut. Han fik i 1839 magistergraden for en latinsk-grammatisk afhandling og holdt der efter som privatdocent forelæsninger ved universitetet i 3 vintersemestre over forskellige græske forfattere. I 1843 konstitueredes han som lærer i latinsk litteratur ved Sorø Akademi med forpligtelse til også at docere græsk litteratur. I 1845 forflyttedes han som rektor til Aalborg Kathedralskole og fik professortitel i 1853.

I 1857 blev han medlem af en kommission, ministeriet nedsatte til drøftelse af spørgsmål om forandringer i de lærde skolers undervisningsplan.

Fra Aalborg vendte han 1863 tilbage til Sorø som rektor for Akademiets lærde Skole og forblev her, til han på grund af svaghed afskedigedes den 31. juli 1882. Efter at være flyttet til København kunne han dog som gammel skolemand ikke opgive sin lærervirksomhed, men underviste som privatlærer i en skole på Frederiksberg, indtil han pludselig døde efter et apoplektisk anfald den 20. maj 1887. Han blev begravet på Sorø Gamle Kirkegård.

Forfatterskab

Han betydeligste videnskabelige arbejde var en udgivelse af Ciceros "Disputationes Tusculanæ" i 1841. Desuden skrev han en række skolebøger, således en "Anthologia Græca" i 1842, en for sin tid udmærket græsk formlære i 1844, en håndbog i græsk og latinsk litteraturhistorie i 1845, en "Udsigt over den græske Kunsts Historie" i 1846 og en håndbog i græsk mytologi i 1853. Enkelte af disse bøger blev meget benyttede i danske skoler og udkom i flere udgaver og blev også oversatte til tysk, hollandsk og svensk.

Privatliv
Den 8. august 1848 blev han gift med Charlotte Amalie v. d. Recke, yngste datter af kaptajnløjtnant Johan Adolph v. d. Recke, ejer af Sohngaardsholm ved Aalborg.

Eksterne kilder og henvisninger

Filologer fra Danmark
Personer fra København
Titulære professorer fra Danmark
Modtagere af Københavns Universitets guldmedalje
Danskere i 1800-tallet
Lærebogsforfattere fra Danmark
Skolefolk fra Danmark

Poul Hagerup Tregder


Bezirk Waidhofen steht für:

 Waidhofen an der Ybbs, Statutarstadt im Rang eines Bezirkes, Niederösterreich
 Bezirk Waidhofen an der Thaya, Niederösterreich

Bezirk Waidhofen


Adapidae is a family of extinct primates that primarily radiated during the Eocene epoch between about 55 and 34 million years ago.

Adapid systematics and evolutionary relationships are controversial, but there is fairly good evidence from the postcranial skeleton (everything but the skull, or cranium) that adapids were stem strepsirrhines (members of the group including the living lemurs, lorises, and bushbabies). In particular, the anatomy of the adapid wrist and ankle (e.g., position of the groove for the flexor fibularis tendon on the talus, the presence of a sloping talo-fibular facet) show derived similarities with those of living strepsirrhines. However, adapids lacked many of the anatomical specializations characteristic of living strepsirrhines, such as a toothcomb, a toilet-claw on the second pedal digit, and a reduction in the size of the promontory branch of the internal carotid artery.

There are two major branches of adapids, subfamily Adapinae (adapines) and subfamily Caenopithecinae (caenopithecines).  Caenopithecines are sometimes assigned to their own family, Caenopithecidae.

References

Prehistoric strepsirrhines
Eocene primates
Eocene first appearances
Eocene extinctions
Prehistoric mammal families
Primate families

Adapidae


Le Centre Viasna des droits de l'homme est la principale organisation de défense des droits de l'homme en Biélorussie. Fondée en 1996 par Alès Bialiatski, cette ONG recense notamment les violations commises depuis l'élection présidentielle de 2020 et liste les prisonniers politiques.

Historique
Viasna-96 voit le jour le 26 avril 1996 à l'occasion du rassemblement pour le dixième anniversaire de la catastrophe de Tchernobyl sévèrement réprimé par les forces de l'ordre. Des juristes, journalistes, écrivains, étudiants et universitaires s'associent pour aider les manifestants emprisonnés et communiquer sur les violations des droits de l'homme. Le 15 juin 1999, l'association est déclarée sous le nom de Centre des droits de l'homme Viasna.

L'association perd sa reconnaissance légale à la suite d'une décision de la Cour suprême du , pour non-respect de la procédure de désignation des observateurs lors de l'élection présidentielle de 2001. Pour Jean-Charles Lallemand et Virginie Symaniec, le procès de 2003 témoigne de « l'acharnement du pouvoir à liquider toute organisation importante de la société civile ». Les membres restent actifs et l'année suivante, Viasna devient membre de la Fédération internationale des ligues des droits de l'homme (FIDH).

Depuis 2021, sept de ses membres sont emprisonnés, dont son président-fondateur Alès Bialiatski.

Le 6 octobre 2022 Viasna reçoit le prix Nobel de la paix avec son président fondateur Ales Bialiatski et conjointement avec l'association russe Memorial.

Actions

Les principales actions de Viasna sont :

 Soutien juridique aux victimes de violations des droits de l'homme ;
 Recherche et suivi de la situation des droits de l'homme en Biélorussie ;
 Éducation aux droits de l'homme ;
 Campagne pour l'abolition de la peine de mort ;
 Surveillance des conditions de détention ;
 Observation des élections.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Peine de mort en Biélorussie

Liens externes

  Liste des prisonniers politiques

Droits de l'homme en Biélorussie
Association ou organisme pour la défense des droits et des libertés
Organisation non gouvernementale
Lauréat du prix des droits de l'homme des Nations unies

Viasna


Sezonul 2016-2017 a marcat al o sută șaselea an de existență al echipei de fotbal Torino FC. Echipa a debutat într-un meci amical cu Benfica pe 27 iulie 2016, câștigând la penaltiuri după ce, în timpul regulamentar, scorul a fost egal (1-1).

Pe 13 august Torino a disputat prima partidă oficială a sezonului cu Pro Vercelli în Coppa Italia, calificându-se cu scorul de 4-1.

Context

Echipa

Prima echipă

Schimbări în echipă

Veniri

Plecări

Competiți

Serie A

Rezultate

Coppa Italia

Rezultate

Meciuri amicale

Sezoane Torino FC
Torino FC
2016 în fotbal
2017 în fotbal
Sezoane Serie A

Torino FC în sezonul 2016–2017


مسرح غرومان المصري (بالإنجليزية:Grauman's Egyptian Theatre) في هوليوود بوليفارد، هوليوود كاليفورنيا، هو أحد أشهر دور العرض السينمائي في العالم، افتتح في العام 1922، وكان مقرًا لأول عرض رئيسي «بريميير» في افتتاحيات هوليوود، وهو مملوك من قبل شركة أمريكان سينماتك، وقد استغرق بناؤه نحو سنة ونصف، بتكلفة وصلت إلى 800 ألف دولار، وهو مصمم على طريقة العمارة الفرعونية.

تاريخ
المسرح المصري أو اختصارا «ذا إيجبشن»، بناه رجل الاستعراض سيد غرومان الذي بنى بعد ذلك مسرح غرومان الصيني في هوليوود بوليفارد. قبل ذلك كان غرومان قد بنى أحد أول دور العرض السينمائي في الولايات المتحدة وهي مسرح المليون دولار والذي افتتح في 1918 في «داون تاون لوس أنجليس» وسط لوس أنجليس. تكلف المسرح المصري 800.000$ دولار أمريكي، واستغرق 18 شهرا لبناءه. قام المعماريان «ميير وهولير» بتصميم المبنى فيما قامت ببناءه شركة ميلواكي للبناء. وروعي في التصميم الخارجي للمسرح طراز «احياء العمارة المصرية» "Egyptian Revival architecture".

المسرح المصري كان مسرحا لأول عرض افتتاحي رئيسي في تاريخ هوليوود. وكان لفيلم روبن هود من بطولة دوغلاس فيربانكس. وكان الافتتاح الكبير في يوم الأربعاء 18 أكتوبر 1922. الفيلم تكلف حوالي المليون دولار أمريكي، فيما كانت قيمة تذكرة حضور حفل فيلم روبن هود 5 دولارات. كان بالإمكان أن يحجز الفرد مقدما مقعد لمدة أسبوعين من تاريخ شراء التذكرة لحضور العرض اليومي.

العرض المسائي كان 75 سنتا، 1 دولار أو 1.5 دولار. الفيلم لم يكن يعرض في أي سينما في لوس أنجليس في ذلك العام.

في 1927 قام سيد غورمان بافتتاح مسرح آخر من ناحية الغرب من هوليوود بوليفارد، وتمشيا مع حالة الجمهور في تلك الحقبة والذي كان مولعا بالموضوعات العالمية أطلق على المتحف الجديد اسم المتحف الصيني. (في النهاية تخطت شهرته شهرة المسرح المصري بسبب ممشى المشاهير الخاص به.)

وحي لمسارح سينمائية أخرى
تخطيط وتصميم المسرح المصري كان ملهما ومحاكيا لدور عرض سينمائي أخرى في الولايات المتحدة الأمريكية، حيث تسمت باسم المسرح المصري الأصلي منها كمثال «مسرح بيري المصري» في أوغدن يوتاه الذي افتتح في العام 1924 حيث أصبحت تسمية المسرح المصري شعبية لعدد من دور العرض في الولايات المتحدة.

انظر أيضا
القاعة المصرية

مراجع

وصلات خارجية

 egyptiantheatre.com
 americancinematheque.com

تأسيسات سنة 1922 في كاليفورنيا
تاريخ وثقافة هوليوود
صالات أحداث أسست في 1922
عمارة مصرية قديمة
مسارح في الولايات المتحدة
نتفليكس
هوليوود (شارع)
مسارح اكتملت في 1922

مسرح غرومان المصري


An Disa sagittalis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné d.y., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Olof Swartz. An Disa sagittalis in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Disa

Disa sagittalis


Ronald E. "Ron" Feiereisel (nacido el  en Chicago, Illinois y fallecido en la misma ciudad el ) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA. Con 1,90 metros de estatura, lo hacía en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Blue Demons de la Universidad DePaul, donde promedió 13,7 puntos por partido. Fue el capitán del equipo en sus dos últimas temporadas, siendo elegido en 1953 en el mejor quinteto del torneo regional del Medio Este, y en el tercer equipo All-American para United Press International.

Profesional
Fue elegido en la decimoctava posición del Draft de la NBA de 1953 por Minneapolis Lakers, donde únicamente llegó a jugar 10 partidos, en los que promedió 3,0 puntos.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Vida posterior
Tras retirarse, cumplió con el servicio militar, y posteriormente se dedicó a la faceta de entrenador, primero en institutos, para posteriormente hacerse cargo en los años80 durante 4temporadas del equipo femenino de su universidad, DePaul. Entremedias, desempeñó la función de árbitro, primero en la ABA y posteriormente en la Big Ten Conference de la NCAA.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Chicago
Baloncestistas de Illinois
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Entrenadores de baloncesto de la NCAA
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los DePaul Blue Demons
Baloncestistas de los Minneapolis Lakers

Ron Feiereisel


هل تقصد:
 عصر الميوسين: أو العصر الميوسيني هو حقبة زمنية ضمن العصر الرابع بدأت قبل 16 مليون سنة تقريباً.
 الميوسين: مركب كيميائيّ.

ميوسين (توضيح)


Les élections législatives pakistanaises de 2024 se déroulent le  au plus tard afin de renouveler les élus de l'Assemblée nationale du Pakistan après la fin de son mandat de cinq ans reçus lors des élections législatives de 2018.

Les élections étaient un temps anticipée à la suite de la dissolution en avril 2022 de l'assemblée par le Premier ministre Imran Khan afin d'échapper à une motion de censure déposée par l'opposition. Cette dissolution est invalidée par la Cour suprême puis Imran Khan est remplacé par le chef de l'opposition Shehbaz Sharif.

Contexte

Victoire du PTI aux législatives de 2018 et formation du gouvernement

Pour les élections législatives de 2018, le Mouvement du Pakistan pour la justice fait partie des deux favoris avec le pouvoir sortant de la Ligue musulmane du Pakistan (N). Imran Khan établit d'ailleurs à l'occasion de celles-ci un virage plus conservateur, indiquant par exemple vouloir sauvegarder la loi interdisant le blasphème. Ses opposants lui reprochent de vouloir ainsi s'attirer le vote des conservateurs religieux. En revanche, son programme accorde une place signifiative à l'écologie et il promet des investissements dans l'éducation et la santé. Ses promesses relatives à la scolarisation des enfants ont été saluées par la lauréate du prix Nobel de la paix Malala Yousafzai.

Durant la campagne, le clan Sharif accuse la puissante armée pakistanaise de comploter contre lui et de favoriser le PTI, alors que certains médias et fonctionnaires notent une répression à l'encontre du parti sortant et dénoncent des censures. Le , il arrive largement en tête des législatives mais sans obtenir de majorité absolue, bien que ses rivaux dénoncent des fraudes électorales. Il entame alors des négociations pour former un gouvernement de coalition avec des petits partis et des indépendants.

Le , le PTI annonce avoir trouvé un accord en vue de former un gouvernement de coalition, ralliant des candidats indépendants, la Ligue musulmane du Pakistan (Q), le Parti baloutche Awami et la Grande alliance démocratique ainsi que le Mouvement Muttahida Qaumi. Imran Khan reçoit le  l'investiture de l'Assemblée nationale par  favorables, soit quatre de plus que la majorité requise. En arrivant au pouvoir, il interrompt l'alternance traditionnelle entre le Parti du peuple pakistanais et les factions de la Ligue musulmane du Pakistan, notamment celle de Nawaz.

Contestation d'Imran Khan par l'opposition
Fazal-ur-Rehman, dirigeant du parti islamiste JUI-F prend la tête d'une manifestation anti-gouvernementale de  partisans en novembre 2019.

Le Mouvement démocratique pakistanais est fondé le  à Islamabad. Il se place dans la lignée de coalitions d'oppositions comme l'Alliance nationale pakistanaise ou le mouvement pour la restauration de la démocratie. Il est mené par la Ligue musulmane du Pakistan (N) et le Parti du peuple pakistanais (PPP) et compte neuf autres partis de l'opposition parmi ses membres. Fazal-ur-Rehman est nommé à la tête de l'alliance, un choix consensuel alors qu'il évite de choisir entre les deux principaux partis.

Le mouvement mène différentes actions à travers les quatre provinces du pays, souvent dirigées par le chef du PPP Bilawal Bhutto Zardari et la vice-présidente de la Ligue Maryam Nawaz Sharif. Son premier rassemblement le 16 octobre 2020 à Gujranwala regroupe jusqu'à  sympathisants dans le stade de la ville. Un second rassemblement mené le 18 octobre à Karachi réunit entre  personnes selon les autorités et  selon le PPP. Le mouvement rassemble ensuite près de  personnes à Quetta le 25 octobre, sous la surveillance de , le pouvoir citant des menaces d'attentats. Le 22 novembre, c'est à Peshawar que le mouvement mène sa quatrième action en revendiquant  participants, malgré les tentatives du pouvoir de l'interdire, citant la pandémie de Covid-19. Le 30 novembre, un nouveau rassemblement à Multan est mené par Maryam Nawaz et Asifa Zardari, sœur de Bilawal.

Le mouvement démocratique pakistanais critique le pouvoir exorbitant des militaires au Pakistan, réclame des élections anticipées en 2021 et le départ du gouvernement d'Imran Khan, « choisi par l'armée » selon l'alliance. Il dénonce des fraudes lors des élections législatives de 2018. Si selon les observateurs internationaux, les militaires n'ont pas directement interféré dans le processus de vote, de nombreux analystes estiment qu'ils ont activement soutenu certains partis et isolé leurs détracteurs. Dans une charte en douze points, le mouvement demande notamment l'indépendance du Parlement et de la justice, la liberté de la presse, une réforme électorale et la fin de l'interférence de l'armée.

Imran Khan dénonce le mouvement comme un chantage de ses dirigeants, qui chercheraient selon lui à échapper aux poursuites pour corruption et à exercer un chantage afin d'obtenir une amnistie, à l'instar de l'ordonnance nationale de réconciliation de 2007. Le clan Sharif, dont Nawaz Sharif, son frère Shehbaz Sharif et sa fille Maryam Nawaz Sharif font ainsi l'objet de poursuites depuis les révélations des Panama Papers, alors que le premier est en « exil » à l'étranger et le second emprisonné.

Crise constitutionnelle de 2022

Fin mars 2022, la coalition au pouvoir perd la majorité absolue, et l'opposition, notamment la Ligue musulmane du Pakistan (N) et le Parti du peuple pakistanais, dépose une motion de censure à son encontre. Imran Khan accuse alors les États-Unis de souhaiter son départ du pouvoir pour s'être rendu en Russie dans le contexte de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Le 3 avril, alors que la motion est en passe d'être votée par l'opposition, le vice-président de l'Assemblée nationale, Qasim Suri, membre du parti du Premier ministre et qui préside la session, refuse qu'elle soit votée, en arguant qu'elle est  car elle serait soutenue par une . Imran Khan demande peu après au président de la République Arif Alvi de convoquer un scrutin anticipé, ce que ce dernier effectue dans la foulée. Ses fonctions devraient prendre fin dès la nomination d'un gouvernement intérimaire.

La Cour suprême examine du 3 au 7 avril un recours déposé par l'opposition. Le 7 avril, elle déclare inconstitutionnelle le rejet de la motion de censure et invalide par conséquent la dissolution. La Cour ordonne également à l'Assemblée nationale de se réunir le 9 avril pour voter la motion de censure.

Imran Khan est finalement renversé par la motion de censure, votée le lendemain peu après minuit par 174 députés, soit cinq voix de plus que le minimum requis. Ce vote fait suite à la démission du président et du vice-président de l'Assemblée. Alors que la session chaotique avait débuté la veille à 10 heures du matin, elle a été ajourné à plusieurs reprises, alors que des députés des deux camps se sont échangés des invectives et que des ministres ont retardé le vote par des discours-fleuve en guise d'obstruction parlementaire.

Gouvernement Shehbaz Sharif
Le , Shehbaz Sharif devient Premier ministre et reçoit la confiance de l'Assemblée nationale par 174 voix pour sur un total de 342 sièges, soit deux de plus que la majorité absolue. En plus de son parti, il réunit autour de lui le Parti du peuple pakistanais, l'islamiste Jamiat Ulema-e-Islam et divers petits partis. Les partisans d'Imran Khan boycottent la session, dénonçant les affaires de corruption entourant Sharif et pointant du doigt une « conspiration étrangère » contre le précédent gouvernement.

Du fait des tractations entre les partenaires de coalition, le gouvernement n'est annoncé que le 19 avril. Comme le Premier ministre, les membres du gouvernement sont assermentés par le président de la chambre haute.

Tentative d'assassinat puis emprisonnement d'Imran Khan

Imran Khan est cependant toujours populaire auprès de larges pans de la population et organise des manifestations contre ce qu'il présente comme un « complot étranger ». La police pakistanaise procède à l'arrestation dans la nuit du 23 au 24 mai de centaines de cadres de son parti avant une manifestation massive visant à contraindre le nouveau gouvernement à convoquer des élections anticipées. Son parti remporte en juillet une large victoire lors des élections provinciales partielles au Pendjab, la province la plus peuplée du pays ; il réitère sa demande d'élections anticipés nationales ce que refuse le pouvoir.
En octobre 2022, la Commission électorale du Pakistan interdit à Imran Khan de briguer une fonction élective au sein du gouvernement pendant cinq ans, invoquant sa tromperie en déclarant certains des cadeaux qu'il a reçus de dignitaires étrangers pendant son mandat de Premier ministre.

Le , il est victime d'une tentative d'assassinat à Wazirabad au cours de laquelle il est blessé par balle à la jambe. Il accuse Shehbaz Sharif d'en être responsable

Alors qu'il fait l'objet d'un mandat d'arrêt pour ses refus de se rendre au tribunal, la police échoue le 5 mars 2023 à l'arrêter dans sa résidence de Zaman Park après l'intervention de ses partisans. Elle échoue de nouveau le 15 mars. Après la suspension de son mandat d'arrêt, il se rend finalement à cette convocation. Visé par plusieurs affaires, il dénonce des manœuvres visant à l', l' et à l'empêcher de se présenter aux prochaines élections, un stratagème utilisé par plusieurs gouvernements précédents dans le pays pour persécuter l'opposition. Le 9 mai suivant, il est arrêté au tribunal alors qu'il comparaissait pour une affaire de corruption, quelques heures après une mise en garde de l'armée à son encontre au sujet de ses accusations répétées à leur égard. Son arrestation intervient deux jours après ses critiques d'un major-général de l'armée, qu'il accuse alors d'être responsable de sa tentative d'assassinat en novembre 2022. L'arrestation provoque immédiatement des manifestations de soutien. Les manifestants ont ciblé en particulier des bâtiments militaires, saccageant la résidence du chef de l'armée à Lahore et tentant de prendre le QG de l'armée à Rawalpindi, Des routes ont aussi été bloquées. Les autorités réagissent avec violence : huit personnes ont été tuées selon premier bilan provisoire et plus de 2 000 arrêtées. Les écoles sont fermées, l'accès à Internet restreint ou coupé pour empêcher les manifestants de s'organiser, et les rassemblements publics interdits. Les principaux dirigeants du Pakistan Tehrik-e-Insaf (Mouvement du Pakistan pour la justice, PTI), le parti d'Imran Khan, sont arrêtés, dont d'anciens ministres.

Son arrestation est déclarée illégale par la Cour suprême et un tribunal autorise sa libération sous caution le 12 mai. Le gouvernement, qui conteste la décision de la haute juridiction, s'est dit déterminé à trouver d'autres moyens pour arrêter son adversaire.

Condamné le 5 août à trois ans de prison pour l'affaire des cadeaux diplomatiques, il est emprisonné le jour même. Cette condamnation l'empêche de participer aux prochaines élections, ayant été déclaré inéligible pendant cinq ans. Il sera par ailleurs inéligible encore cinq ans après avoir purgé sa peine.

Abrogation de la disqualification de Nawaz Sharif
Fin mai 2023, le Parlement adopte une loi permettant de faire appel d'une disqualification à vie décidée par la Cour suprême, permettant à l'ancien Premier ministre Nawaz Sharif, condamné en 2017, de bénéficier d'une telle mesure. Fin juin, une autre loi, limitant la disqualification à cinq ans, est adoptée. Elle permet aussi à la commission électorale d'annoncer la date d'un scrutin sans consulter le président de la République. Les deux lois sont promulguées par le président de la République.

Entretemps, Shehbaz Sharif est réélu président du parti le 17 juin lors d'un congrès tenu sur injonction de la commission électorale sous peine de ne pas être autorisé à participer au scrutin. Shehbaz ayant volontairement reporté sa tenue depuis plus d'un an en attendant le retour de Nawaz. Il annonce qu'il transmettra les rênes du parti à celui-ci avant les élections.

Dissolution anticipée de l'Assemblée nationale
Le 17 juillet, le Premier ministre Shehbaz Sharif annonce la dissolution de l'Assemblée nationale peu avant son terme le 12 août 2023. Cette décision permettra de tenir le scrutin anticipé dans les 90 jours, soit le 10 novembre au plus tard si la dissolution est actée au dernier moment possible, au lieu de le tenir dans les 60 jours, soit le 12 octobre, dans le cas où la législature arrive à son terme.

Dans le même temps, deux anciens alliés d'Imran Khan, Jahangir Khan Tareen et l'ancien ministre de la Défense Pervez Khattak quittent le PTI pour former chacun un nouveau parti.

Le 5 août, le Premier ministre Sharif annonce que l'Assemblée sera dissoute le 9 août et que le scrutin aura lieu sur la base du nouveau recensement. Cette décision reporte le scrutin jusqu'en avril 2024. Comme prévu, le président Alvi signe le décret le 9 août. Le 12 août, le sénateur Anwar ul-Haq Kakar est désigné Premier ministre par intérim après un accord entre le Premier ministre sortant et le chef de l'opposition Raja Riaz Ahmad. Il prête serment le 14 août, au lendemain de sa démission de son parti et du Sénat.

Le 13 septembre, le président Alvi propose la date du 6 novembre. Le Premier ministre Kakar estime qu'il n'est pas dans ses prérogatives de fixer la date. Le 24 octobre, reprochant à la commission électorale d'avoir violé la Constitution en n'ayant fixé la date du scrutin dans les 90 jours et au président de la République de ne pas avoir fixé de date pour le scrutin, ni de l'avoir saisie à ce sujet, la Cour suprême donne dix jours au gouvernement et à la commission électorale pour fixer une date pour le scrutin n'excédant pas 90 jours.

Système électoral

Le Pakistan possède un régime politique parlementaire bicaméral de type Westminster. Le Parlement du Pakistan se compose de deux chambres, l'Assemblée nationale élue pour une grande partie au scrutin direct, et le Sénat dont les membres sont choisis par les membres des assemblées provinciales, elles-mêmes élues selon le même mode de scrutin que l'Assemblée nationale. Les élections législatives visent à choisir les seuls élus de l'Assemblée nationale.

Les candidats sont élus au suffrage universel direct uninominal majoritaire à un tour, c'est-à-dire que chaque électeur vote dans sa circonscription pour un candidat et celui arrivant en tête à l'issue d'un unique tour est élu, même avec une majorité relative de voix. Un candidat peut présenter sa candidature dans plusieurs circonscriptions, mais ne doit garder qu'un siège s'il en remporte plusieurs. Une élection partielle est alors organisée dans la circonscription dont le poste de député est devenu vacant. Les membres élus doivent ensuite procéder à l'élection des « sièges réservés ». Pour l'Assemblée nationale, les  élus directement élisent  réservés à des femmes et  réservés à des minorités religieuses. Ces sièges sont répartis à la proportionnelle entre tous les partis ayant remporté un minimum de 5 % des voix au scrutin direct, mais répartis en proportion du nombre de sièges déjà obtenus et non en proportion des voix, de manière à laisser inchangé le résultat du vote populaire.

Afin de parer la faible participation des femmes dans certaines régions très conservatrices : au moins 10 % de l'électorat doit être féminin dans chaque circonscription, sans quoi le candidat vainqueur peut voir son élection annulée.

Le nombre de sièges d'un parti utilisé pour la répartition des sièges réservés peut comprendre des candidats élus en tant qu'indépendants, si ceux-ci le rejoignent officiellement dans les trois jours suivants la publication des résultats des sièges élus au scrutin direct. Une fois la commission électorale informée, les candidats ne peuvent revenir sur ces ralliements avant l'élection des membres réservés, en accord avec l'article 92-6 de la loi électorale pakistanaise.

Notes et références

Voir aussi
 Élections provinciales de 2023 au Pendjab pakistanais
 Politique au Pakistan

2023
Pakistan

Élections législatives pakistanaises de 2024


La batalla de Petsamo se libró entre las tropas finlandesas y las soviéticas en el área de Petsamo, en el extremo norte de Finlandia, en 1939 y 1940. Las tropas finlandesas estaban ampliamente superadas en número y fueron finalmente obligadas a retirarse, aunque lograron contener a los soviéticos más de lo previsto y causarles serias bajas en su avance, gracias al terreno y el clima extremo.

Orden de la batalla

Finlandia
Las tropas de Finlandia consistió en la 10.ª Compañía Independiente (10.Er.K) en Parkkina y la 5.ª Batería Independiente (5.Er.Ptri) en Liinakhamari. Las compañía y la batería no pertenecía a ninguna división específica del Ejército finlandés y podría ser colocado en formaciones especiales. Las tropas formaban parte del Grupo de Laponia (Lapin Ryhmä) del Ejército finlandés, que tenía su sede en Rovaniemi. Las tropas fueron reforzadas más tarde con la 11.ª Compañía Independiente y una tercera compañía que no formaba parte de los planes de movilización original. También el pequeño 11.º Grupo de Reconocimiento (Tiedusteluosasto 11) se agregó a las tropas. Todas las tropas se unieron en el Destacamento Pennanen (Osasto Pennanen) tras poner a su mando al capitán Antti Pennanen.

Unión Soviética
La Unión Soviética tenía el 14º Ejército en la península de Kola, compuesto de tres divisiones, la 52.º, la 104.º y la 14º. Solo las divisiones 104.º y 52.º tomaron parte en las operaciones en Petsamo. Los soviéticos tenían una superioridad abrumadora de tropas de la zona.

La batalla
Elementos de la 104.ª División cruzaron la frontera el 30 de noviembre de 1939 y ocuparon la parte finlandesa de la Península Rybachi. El 242.º Regimiento de Infantería de la 104.ª División alcanzó Parkkina el 1 de diciembre. Las tropas finlandesas se retiraron a Luostari. La 52.ª División se trasladó a Petsamo en barco; La 52.ª se hizo cargo del ataque de la 104.º, y el Destacamento Pennanen retrocedió hasta Höyhenjärvi hasta que el ataque fue detenido el 18 de diciembre. Durante los dos meses siguientes, las fuerzas soviéticas se detuvieron. Durante este tiempo, las tropas finlandesas de reconocimiento y varios grupos guerrilleros hicieron incursiones tras las líneas enemigas. Después de la pausa de dos meses el avance soviético continuó y esta vez los ataques del 25 de febrero obligaron a las tropas finlandesas a retirarse a Nautsi, cerca del lago Inari. Aquí las tropas se mantuvieron hasta el final de la guerra.

La paz
En el Tratado de Paz de Moscú, Finlandia se vio obligada a ceder partes de su territorio a la Unión Soviética, incluyendo la península Rybachi (Kalastajasaarento) en el extremo norte de Petsamo. La Unión Soviética mantendría la zona de Petsamo hasta después de la Guerra de Continuación.

Véase también
Operación Platinfuchs

Enlaces externos

Finlandia en 1939
Finlandia en 1940
Petsamo
Petsamo
Petsamo

Batalla de Petsamo


Jacqueline Ruth "Jacki" Weaver (født 25. maj 1947) er en australsk teater- og filmskuespiller. Hun er hovedsageligt kendt i sit hjemland, hvor hun startede sin karriere i den australske new wave og filmdebuterede i Stork i 1971, men fik først sit internationale gennembrud i en relativ sen alder. Weaver har været nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle to gange; første gang var for Animal Kingdom i 2011 og den anden var for Silver Linings Playbook i 2013.

Filmografi (udvalg)
 1971 – Stork
 2010 – Animal Kingdom
 2012 – Silver Linings Playbook
 2013 – Stoker
 2014 – Magic in the Moonlight
 2019 – Poms - Dans for livet

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Australien
Personer fra Sydney
Australiere i 1900-tallet
Australiere i 2000-tallet
Personer tildelt Order of Australia
Oscar-nominerede skuespillere

Jacki Weaver


محمد فروة ولد بقابس بالجنوب التونسي. مؤرخ وأستاذ جامعي تونسي.

مساره العلمي
أحرز على الإجازة في التاريخ ثم على دكتوراه المرحلة الثالثة وعلى دكتوراه الدولة في التاريخ المعاصر. ويدور محور اهتمامه حول التاريخ والاقتصادي والاجتماعي.

مساره المهني
درّس بدار المعلمين العليا بسوسة ثم انتقل منها إلى كلية العلوم الإنسانية والاجتماعية بتونس حيث هو الآن أستاذ محاضر.

منشوراته
صدر لمحمد فروة العديد من البحوث في مجلات متخصصة، كما صدر له الكتابات التاليان:
 اليسار الفرنسي واحتلال تونس (1881-1914) (بالفرنسية)، باريس 2003.
 التجارة والتجار في تونس (1881-1956)، منشورات كلية العلوم الإنسانية والاجتماعية بتونس 2009، 736 ص.

مؤرخون تونسيون

محمد فروة


Petre-Florin Manole () este activist de drepturile omului, politician român și deputat român, ales în 2016 pe lista Partidului Social Democrat în București.

Educație și formare
În anul 2002 a absolvit Colegiul Național "Mihai Viteazul" din Slobozia, făcând parte dintr-o clasă cu profil de științe socio-umane. În 2006 a fost beneficiarul programului "Roma Political Participation" organizat de către National Democratic Institute for International Affairs în București.

În 2010 a absolvit cu diplomă de Licență Facultatea de Istorie din cadrul Universității din București. În același an a participat la cursul "Human Rights & Foreign Policy", organizat de către U.S. Department of State în cadrul programului "International Leadeship Visitors Program".

Experiența profesională în Protecția Drepturilor Omului
Cariera în protecția drepturilor omului a început în 2002, când, după absolvirea liceului a participat la stagiu de voluntariat timp de 2 ani la Centrul Romilor pentru Politici Publice "Aven Amentza" unde a avut responsabilități în organizarea de evenimente. Din 2006 a continuat în cadrul Agenției de Dezvoltare Comunitara "Împreună" ca și coordonator de proiecte până în 2008.

Din 2007 până în 2011 a fost angajat în cadrul Institutului Național pentru Studierea Holocaustului din România "ELIE WIESEL" unde a ocupat poziția de referent și a avut responsabilități în relații publice. Între 2011 și 2012 a fost colaborator al Roma Education Fund Romania ca expert, continuând activitatea în domeniul relațiilor publice.

În 2014 a ocupat poziția de Bursier Senior în domeniul cercetării istoriei romilor în cadrul Institutului pentru Studierea Problemelor Minorităților Naționale.

Din 2015 până la sfârșitul lui 2016 a fost membru în Colegiul Director al Consiliului Național pentru Combaterea Discriminării (CNCD).

Experiența politică
S-a înscris Partidul Social Democrat în 2009 .

În 2012 a fost ales pe listele aceluiași partid în funcția de consilier local în cadrul Primăriei Sectorului 5, poziție ocupată până în 2015.

A ocupat poziția de consilier al Ministrului delegat pentru Dialog Social în cadrul Ministerului Muncii, Familiei, Protecției Sociale și Persoanelor Vârstnice în perioadele 2012-2013, 2014- 2015.

În alegerile parlamentare din 11 decembrie 2016 a fost propus pe lista PSD București pentru un loc în Camera Deputaților. A fost ales ca deputat în circumscripția electorala nr. 42 București, fiind validat pe 21 decembrie 2016 prin HCD nr. 122/2016.

În prezent este Secretar al Comisiei pentru Drepturile Omului, Culte și Problemele Minorităților Naționale, Președinte al Subcomisiei antidiscriminare, membru în Subcomisia pentru minoritatea maghiară și membru în Subcomisia pentru respecta și apărarea drepturilor și libertăților cetățenilor români aparținând minorității rome. De asemenea, face parte și din Comisia specială comună a Camerei Deputaților și Senatului pentru ''coordonarea activităților parlamentare necesare pregătirii Președinției Consiliului Uniuni Europene din primul semestru al anului 2019'

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Oameni din Slobozia
Activiști români pentru drepturile omului
Români de origine romă

Petre-Florin Manole


An Ornithocephalus brachyceras in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustavo Adolfo Romero ngan Germán Carnevali. An Ornithocephalus brachyceras in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus brachyceras


Alberto Vera Aréjula OdeM (Aguilar del Río Alhama, Comarca de Cervera, Espanha, 8 de abril de 1957) é um religioso espanhol e bispo católico romano de Nacala.

Alberto Vera Aréjula ingressou no Seminário Mercedário de Reus e fez sua primeira profissão em 1975. A profissão perpétua ocorreu em 19 de março de 1981 no Convento El Puig, em Valência. Em 14 de maio de 1981 recebeu o Sacramento da Ordem.

O Papa Francisco o nomeou Bispo Titular de Nova Bárbara e Bispo Auxiliar de Xai-Xai em 30 de março de 2015. O Bispo de Xai-Xai, Lucio Andrice Muandula, sagrou-o bispo a 2 de Maio do mesmo ano. Co-consagradores foram o Arcebispo de Maputo, Francisco Chimoio OFMCap, e o Bispo de Nacala, Germano Grachane CM.

Em 25 de abril de 2018, o Papa o nomeou Bispo de Nacala.

Ver também

Bispos católicos de Moçambique

Alberto Vera Aréjula


أسماء
 سلوم حداد (1953 - ) ممثل سوري
 سلوم انجليل الدمشقي (1845 - 1918) موسيقي سوري
 سلوم مكرزل (1879 - 1952) ناشر وصحفي لبناني

أسماء عائلات
 جاكي سلوم مخرجة أفلام أمريكية من أصل فلسطيني
 إبراهيم خليل السلوم هو من شعراء الشعر الشعبي (المحكي) في المهجر

أماكن
 السلوم مدينة في غرب مصر
 محمية السلوم محمية طبيعية في مصر
 معبر السلوم معبر حدودي بين مصر وليبيا
 جبل سلوم جبل يقع بوسط غربي الجمهورية التونسية
 قصر سلوم أو طنوزة كما تعرف محليّاً، قرية سوريّة تتبع محافظة حلب

 سلم

سلوم (توضيح)


ශනිදා හෙවත් සනි දින යනු, කිවිදා සහ රිවිදා අතර දවස වේ. ශනිදා හිරු උදාවේ ඇරඹෙන මෙම දවස රිවිදා හිරු උදාව සමග අවසන වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සෙනසුරාදා

මූලාශ්‍ර

සූර්ය දවස්

ශනිදා


Raymond Redvers Briggs  (18 January 1934 – 9 August 2022) was an English illustrator, cartoonist, graphic novelist and author. Achieving critical and popular success among adults and children, he is best known in Britain for his 1978 story The Snowman, a book without words whose cartoon adaptation is televised and whose musical adaptation is staged every Christmas.

Briggs won the 1966 and 1973 Kate Greenaway Medals from the British Library Association, recognising the year's best children's book illustration by a British subject. For the 50th anniversary of the Medal (1955–2005), a panel named Father Christmas (1973) one of the top-ten winning works, which composed the ballot for a public election of the nation's favourite. For his contribution as a children's illustrator, Briggs was a runner-up for the Hans Christian Andersen Award in 1984. He was a patron of the Association of Illustrators.

Early life
Raymond Redvers Briggs was born on 18 January 1934 in Wimbledon, Surrey (now London), to Ernest Redvers Briggs (1900–1971), a milkman, and Ethel Bowyer (1895–1971), a former lady's maid-turned-housewife, who married in 1930. During the Second World War, he was evacuated to Dorset before returning to London at the end of the war.

Briggs attended Rutlish School, at that time a grammar school, pursued cartooning from an early age and, despite his father's attempts to discourage him from this unprofitable pursuit, attended the Wimbledon School of Art from 1949 to 1953 to study painting, and Central School of Art to study typography.

From 1953 to 1955, he was a National Service conscript in the Royal Corps of Signals at Catterick, where he was made a draughtsman. After this, he returned to study painting at Slade School of Fine Art, graduating in 1957.

Career
After briefly pursuing painting, he became a professional illustrator, and soon began working in children's books. In 1958, he illustrated Peter and the Piskies: Cornish Folk and Fairy Tales, a fairy tale anthology by Ruth Manning-Sanders that was published by Oxford University Press. They would collaborate again for the Hamish Hamilton Book of Magical Beasts (Hamilton, 1966). In 1961, Briggs began teaching illustration part-time at Brighton School of Art, which he continued until 1986; one of his students was Chris Riddell, who went on to win three Greenaway Medals. Briggs was a commended runner-up for the 1964 Kate Greenaway Medal (Fee Fi Fo Fum, a collection of nursery rhymes) and won the 1966 Medal for illustrating a Hamilton edition of Mother Goose. According to a retrospective presentation by the librarians, The Mother Goose Treasury "is a collection of 408 traditional and well loved poems and nursery rhymes, illustrated with over 800 colour pictures by a young Raymond Briggs".

The first three important works that Briggs both wrote and illustrated were in comics format rather than the separate text and illustrations typical of children's books; all three were published by Hamish Hamilton. Father Christmas (1973) and its sequel Father Christmas Goes on Holiday (1975); both feature a curmudgeonly Father Christmas who complains incessantly about the "blooming snow". For the former, he won his second Greenaway. Much later they were jointly adapted as a film titled Father Christmas. The third early Hamilton "comics" was Fungus the Bogeyman (1977), featuring a day in the life of a working class bogeyman.

The Snowman (Hamilton, 1978) was entirely wordless, and illustrated with only pencil crayons. The work was partly motivated by his previous book; Briggs wrote that "For two years I worked on Fungus, buried amongst muck, slime and words, so... I wanted to do something which was clean, pleasant, fresh and wordless and quick." For that work Briggs was a Highly Commended runner-up for his third Greenaway Medal.
An American edition was produced by Random House in the same year, for which Briggs won the Boston Globe–Horn Book Award, picture book category. In 1982, it was adapted by British TV channel Channel 4 as an animated cartoon, with a short narrated introduction by David Bowie. It was nominated for the Academy Award for Best Animated Short Film in 1982, and has since been shown every year on British television (except 1984). On Christmas Eve 2012 the 30th anniversary of the original was marked by the airing of the sequel The Snowman and the Snowdog.

Briggs continued to work in a similar format, but with more adult content, in Gentleman Jim (1980), a sombre look at the working class trials of Jim and Hilda Bloggs, closely based on his parents. When the Wind Blows (1982) confronted the trusting, optimistic Bloggs couple with the horror of nuclear war, and was praised in the House of Commons for its timeliness and originality. The topic was inspired after Briggs watched a Panorama documentary on nuclear contingency planning, and the dense format of the page was inspired by a Swiss publisher's miniature version of Father Christmas. This book was turned into a two-handed radio play with Peter Sallis in the male lead role, and subsequently an animated film, featuring John Mills and Peggy Ashcroft. The Tin-Pot Foreign General and the Old Iron Woman (1984) was a denunciation of the Falklands War.

Personal life
Briggs's wife Jean, who had schizophrenia, died from leukaemia in 1973, two years after his parents' death. They did not have any children.

At the end of his life, Briggs lived in a small house in Westmeston, Sussex. His long-term partner, Liz, died in October 2015 having had Parkinson's disease. Briggs continued to work on writing and illustrating books.

Briggs stated that he used to be a staunch supporter of the Labour Party, although he lost faith in the party under the leadership of Jeremy Corbyn.

Briggs died of pneumonia at Royal Sussex County Hospital in Brighton on 9 August 2022, aged 88.

Awards and honours

Briggs won the 1992 Kurt Maschler Award, or the "Emil", both for writing and for illustrating The Man, a short graphic novel featuring a boy and a homunculus. The award annually recognised one British children's book for integration of text and illustration. His graphic novel Ethel & Ernest, which portrayed his parents' 41-year marriage, won Best Illustrated Book in the 1999 British Book Awards. In 2016, it was turned into a hand-drawn animated film. In 2012, he was the first person to be inducted into the British Comic Awards Hall of Fame.

In 2014, Briggs received the Phoenix Picture Book Award from the Children's Literature Association for The Bear (1994). The award committee stated:

With surprising page-turns, felicitous pauses, and pitch-perfect dialogue, Briggs renders the drama and humour of child–adult and child–bear relations, while questioning the nature of imagination and reality. As a picture book presented in graphic novel format, Briggs's work was ground-breaking when first published and remains cutting edge twenty years later in its creative unity of text and picture.

The biennial Hans Christian Andersen Award conferred by the International Board on Books for Young People is the highest recognition available to a writer or illustrator of children's books. Briggs was one of two runners-up for the illustration award in 1984.

He has also won several awards for particular works.
1966 Kate Greenaway Medal, for The Mother Goose Treasury
1973 Kate Greenaway Medal, for Father Christmas
1977 Francis Williams Award for Illustration (Victoria and Albert Museum), for Father Christmas
1979 Boston Globe–Horn Book Award (US), for The Snowman
1979 Silver Pen Award (Netherlands)
1982 Children's Rights Workshop Other Award
1982 Francis Williams Award for Illustration, for The Snowman
1992 Kurt Maschler Award, for The Man
1992 Children's Author of the Year, British Book Awards
1998 Illustrated Book of the Year, British Book Awards, for Ethel & Ernest
2012 British Comic Awards Hall of Fame
2014 Phoenix Picture Book Award for The Bear
 Fee Fi Fo Fum (1964) and The Snowman (1978) were Commended and Highly Commended runners-up for the Greenaway Medal.
 Ug was silver runner-up for the 2001 Nestlé Smarties Book Prize.

The National Portrait Gallery, London, holds several photographic portraits of Briggs in its permanent collection.

Briggs was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2017 Birthday Honours for services to literature. A book about his life's work entitled Raymond Briggs: The Illustrators was written by Nicolette Jones and published in 2020.

Selected works
 Peter and the Piskies: Cornish Folk and Fairy Tales (1958), retold by Ruth Manning-Sanders and illustrated by Briggs
 The Fair to Middling (1959), by Arthur Calder-Marshall. Rupert Hart-Davis, London
 The Strange House (1961), by Briggs
 Midnight Adventure (1961), by Briggs
 Ring-a-ring o' Roses (1962), a collection of nursery rhymes
 Sledges to the Rescue (1963), by Briggs
 Fee Fi Fo Fum (1964) – a picture book of nursery rhymes
 The Mother Goose Treasury (Hamilton, 1966), from Mother Goose – winner of the Kate Greenaway Medal
 The Christmas Book (1968), by James Reeves
 Shackleton's Epic Voyage (1969), by Michael Brown
 Jim and the Beanstalk (1971), by Briggs
 Father Christmas (1973), by Briggs – winner of the Kate Greenaway Medal
 Father Christmas Goes on Holiday (1975), by Briggs
 Fungus the Bogeyman (1977), by Briggs
 The Snowman (1978)
 Gentleman Jim (1980), by Briggs
 When the Wind Blows (1982), by Briggs
 The Tin-Pot Foreign General and the Old Iron Woman (1984), by Briggs
 All in a Day (1986), written by Mitsumasa Anno, illustrated by Anno and others
 Unlucky Wally (1987)
 Unlucky Wally 20 Years On (1989)
 The Man (1992), by Briggs
 The Bear (1994), by Briggs
 Ethel & Ernest: A True Story (1998)
 Ug: Boy Genius of the Stone Age (2001), by Briggs
 The Adventures of Bert, by Allan Ahlberg (2001)
 A Bit More Bert, by Allan Ahlberg (2002)
 The Puddleman (2004)
 Notes from the Sofa (2014)

Adaptations

 The Snowman (1982)
 When the Wind Blows (1983) BBC radio adaptation with Peter Sallis and Brenda Bruce
 When the Wind Blows (1983) Little Theatre, Bristol and Whitehall Theatre, London.
 When the Wind Blows (1986) film adaptation with Peggy Ashcroft and John Mills
 Father Christmas (1991)
 The Bear (1998)
 Ivor the Invisible (2001)
 Fungus the Bogeyman (2004)
 Gentleman Jim (2008) BBC radio adaptation
 Father Christmas Stage adaptation by Pins and Needles Productions at the Lyric Hammersmith, 2012
 Fungus the Bogeyman (2015) A 3-part television adaptation, featuring Timothy Spall and Victoria Wood shown on Sky1 in December 2015.
 Ethel & Ernest (2016)

See also

Explanatory notes

References

Further reading
Barbara Baker, The Way We Write, (London: Continuum, 2006)
Nicolette Jones, Raymond Briggs: Blooming Books (Jonathan Cape, 2003). Extracts from the published works of Briggs with text commentary by Jones.
Richard Kilborn, The Multi-Media Melting Pot: Marketing "When the Wind Blows" (Comedia, 1986)
D. Martin, "Raymond Briggs", in Douglas Martin, The Telling Line: Essays on Fifteen Contemporary Book Illustrators (Julia MacRae Books, 1989), pp. 227–42
Elaine Moss, "Raymond Briggs: On British attitudes to the strip cartoon and children's book illustration", Signal (1979 January)
Anita Silvey (editor), The Essential Guide to Children's Books and Their Creators (Mariner Books, 2002)

External links

"Panel Borders: The Work of Raymond Briggs" radio interview broadcast 8 January 2009 (audio)
Search Raymond Briggs at Kirkus Reviews
Articles on Raymond Briggs at Comics Bulletin

1934 births
2022 deaths
20th-century British Army personnel
20th-century English male writers
20th-century English novelists
21st-century English male writers
21st-century English novelists
Alumni of Wimbledon College of Arts
Alumni of the Central School of Art and Design
Alumni of the Slade School of Fine Art
British Book Award winners
Commanders of the Order of the British Empire
Deaths from pneumonia in England
English children's book illustrators
English children's writers
English comics artists
English graphic novelists
English illustrators
Fellows of the Royal Society of Literature
Kate Greenaway Medal winners
People educated at Rutlish School
People from Lewes District
People from Wimbledon, London
Royal Corps of Signals soldiers
Writers who illustrated their own writing

Raymond Briggs


Die N187 war eine französische Nationalstraße, die 1824 zwischen Sèvres und Puteaux am Seineufer verlaufend festgelegt wurde. Ihre Länge betrug 7 Kilometer. 1933 erfolgte eine Verlängerung um 6,5 Kilometer südwärts bis Petit-Clamart. Von 1971 bis 1973 wurde dieser Südteil der N187 zu einer Schnellstraße ausgebaut mit leichter Änderung im Verlauf an den Enden. 1973 wurde die Schnellstraße zu Autoroute F18 umnummeriert und die N187 über ein Teil der Trasse der N189 und N189A zum Quai d'Issy am Boulevard Périphérique geführt. Die alte Trasse parallel zur Schnellstraße wurde zur N287. 1993 erfolgte die Abstufung der N187, sowie der N287. Die F18 wurde 1978 zur N118 umnummeriert.

N187a

Die N187A wurde 1933 als Seitenast der N187 zwischen Sèvres und Petit-Clamart festgelegt. Im gleichen Jahr noch wurde sie als Seitenast der N306 mit der Nummer N306A umgewidmet.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

187
Straße in der Île-de-France

Route nationale 187


Hipersonik, 5 Mach ya da daha yüksek hızlar için kullanılır. (1 Mach 15 santigrat derecede yere yakın yerlerde yaklaşık 1225 km/sa'tir.) Ayrıca 5 mach ve üzeri hızlarda uçmak için tasarlanmış uçaklara hipersonik uçaklar denir. North American Aviation tarafından üretilen X-15 ve NASA tarafından henüz geliştirilmekte olan X-43 bunlara örnektir. Bugüne kadar yapılan araçların tamamı deneyseldir.

Ayrıca bakınız
 Mach sayısı

Diğer ses hızı skalaları
 Sübsonik
 Transonik
 Süpersonik

Kaynakça

Aerodinamik (havacılık)

Hipersonik


de Byzance fut évêque de  Byzance de 237 à 242.

Contexte
 est le second évêque de Byzance mentionné par Venance Grumel dans la liste des Patriarches de Constantinople publiée dans son ouvrage, à qui il attribue un épiscopat de 240 à 265.

Bibliographie

Notes et références

Patriarche de Constantinople

Eugène Ier de Byzance


Hu (Arapça هو), Arapça "O" anlamına gelen ve kullanılan bir ifadedir. Sufi literatürde sıklıkla Allah'ı kastetmek için kullanılır. Ayrıca Ekankar'da Tanrı'ya söylenen sevgi şarkısının adıdır.

Türkçede kullanılan "Hayy'dan gelen Hu'ya gider" sözünde demek istenen de aslında Allah'tan gelenin Allah'a döneceği anlamını taşır ki Hayy, Allah'ın isimlerinden birisidir ve "diri, dirilten, yaşamın kaynağı olan" anlamına gelir.

Eskiden dervişler arasında kullanılan bir selamlaşma sözüdür.

Kur'an'da İhlas Suresinde geçer.

Dış bağlantılar
 "Hu" ve Açıklaması, Kadiri Tarikatı, gavsulazam.de

Hu


Françoise d'Eaubonne (Paris,  — ) foi uma escritora, ativista dos direitos trabalhistas, feminista e ambientalista francesa. Seu livro Le Féminisme ou la Mort (1974) introduziu o termo ecofeminismo. Françoise foi cofundadora da Frente Homossexual de Ação Revolucionária (FHAR), movimento homossexual revolucionário criado em Paris.

Vida e obra
A mãe de Françoise era professora e filha de um militante carlista. Seu pai era anarco-sindicalista e secretário-geral de uma companhia de seguros. Ambos eram membros do movimento político-religioso Le Sillon. Quando Françoise tinha 16 anos, a Guerra Civil Espanhola eclodiu. Posteriormente, ela escreveu seus sentimentos sobre este período de sua vida na obra Chienne de jeunesse (1965).

Filiada ao Partido Comunista Francês entre 1945–1957; em 1971 foi cofundadora  da Front homosexuel d'action révolutionnaire (FHAR), um movimento revolucionário homossexual estabelecido em Paris. Nesse mesmo ano, assinou o Manifesto das 343 declarando que fez um aborto. Ela é considerada a fundadora do movimento ecológico e social do ecofeminismo.

Em 1972, Françoise criou o Centro de Ecologia-Feminismo (Ecologie-Feminisme) em Paris. Em 1974, publicou o livro Le féminisme ou la mort (Feminismo ou morte), onde introduziu pela primeira vez o termo ecofeminismo. No livro, ela aborda uma conexão inerente que as mulheres compartilham com a natureza, além de incentivar o ativismo ambiental das mulheres. Ela cita a masculinidade tóxica como a causa do crescimento populacional, poluição e outras influências destrutivas sobre o meio ambiente. Muitos estudiosos compartilharam a visão de d'Eaubonne sobre a conexão inerente das mulheres com a natureza. Esses estudiosos incluem Sherry Ortner, Rosemary Radford Ruether, Susan Griffin e Carolyn Merchant .

Seguindo seu lema, "Nem um dia sem linha", Françoise d'Eaubonne escreveu mais de 50 obras, de Colonnes de l'âme (poesia, 1942) a L'Évangile de Véronique (ensaios, 2003). Seu romance histórico Comme un vol de gerfauts (1947) foi traduzido para o inglês como A Flight of Falcons, e trechos de seu ensaio Le féminisme ou la mort (1974) apareceram na antologia New French Feminiss (1974). Ela também escreveu romances de ficção científica, como L'échiquier du temps (1962) e  Le sous-marin de l'espace (1959) .

Obras publicadas

Romances
 Le cœur de Watteau, 1944
 Comme un vol de gerfauts, prix des lecteurs 1947
 Belle Humeur ou la Véridique Histoire de Mandrin,1957
 J'irai cracher sur vos tombes, 1959 (depois do filme I Spit on Your Grave)
 Les Tricheurs, 1959 (depois do filme Les Tricheurs)
 Jusqu'à la gauche, 1963
 Les Bergères de l'Apocalypse, 1978
 On vous appelait terroristes, 1979
 Je ne suis pas née pour mourir, 1982
 Terrorist's blues, 1987
 Floralies du désert, 1995
Biografias
 La vie passionnée d'Arthur Rimbaud, 1957
 La vie passionnée de Verlaine, 1959
 Une femme témoin de son siècle, Germaine de Staël, 1966
 La couronne de sable, vie d'Isabelle Eberhardt, 1967
 L'éventail de fer ou la vie de Qiu Jin, 1977
 Moi, Kristine, reine de Suède, 1979
 L'impératrice rouge : moi, Jiang King, veuve Mao, 1981
 L'Amazone Sombre : vie d'Antoinette Lix, 1983
 Louise Michel la Canaque, 1985
 Une femme nommée Castor, 1986
 Les scandaleuses, 1990
 L'évangile de Véronique, 2000

Ensaios
 Le complexe de Diane, érotisme ou féminisme, 1951
 Y at-il encore des hommes?, 1964
 Y a-t-il encore des hommes?, 1964** Eros minoritaire, 1970
 Le féminisme ou la mort, 1974
 Les femmes avant le patriarcat, 1976
 Contre violence ou résistance à l'état, 1978
 Histoire de l'art et lutte des sexes, 1978
 Écologie, féminisme : révolution ou mutation ?, 1978
 S comme Sectes, 1982
 La femme russe, 1988
 Féminin et philosophie : une allergie historique, 1997
 La liseuse et la lyre, 1997
 Le sexocide des sorcières, 1999
Poemas
 Columns of the soul, 1942
 Rutten, 1951
 Neither place nor meter, 1981

Ativistas dos direitos LGBT da França
Socialistas libertários
Esquerda política na França
Antifascistas da França
Ambientalistas da França
Feministas da França
Socialistas da França
Comunistas da França
Anarquistas da França
Anarcocomunistas
Mortos em 2005
Nascidos em 1920

Françoise d'Eaubonne


An Epidendrum rowleyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Leslie Withner ngan Charles Louis Pollard. An Epidendrum rowleyi in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum rowleyi


Kropsprog & fremsyn er en dansk eksperimentalfilm, der er instrueret af Mette Tine Bruun efter eget manuskript.

Handling
Mette Tine Bruun læser sine digte Kropsprog og Fremsyn fra digtsamlingen Natmasker op.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Eksperimentalfilm fra Danmark

Kropsprog & fremsyn


حالة الحفظ للنوع هي مؤشر لإمكانية بقاء النوع على قيد الوجود في الحاضر والمستقبل المنظور عبر دراسة إجمالي معدلات التزايد والتناقص للمجموعة بمرور الوقت ومهددات الوجود والتناسل وينشط في هذا المجال اتحاد الحماية العالمي الذي أصدر القائمة الحمراء للأنواع المهددة بالانقراض والذي وضع فيها 3 أصناف للأنواع المهددة بالانقراض وهي:
 معرض للخطر للغاية
 معرض للخطر
 غير محصن

أنظمة عالمية

القائمة الحمراء للأنواع المهددة بالانقراض الصادرة عن الاتحاد الدولي لحفظ الطبيعة
تُعد القائمة الحمراء للأنواع المهددة بالانقراض الصادرة عن الاتحاد الدولي لحفظ الطبيعة أفضل نظام إدراج وتصنيف معروف لحالة الحفظ في العالم. تُصنف الأنواع في القائمة الحمراء هذه إلى تسعة مجاميع وفقًا لمعايير مثل معدل التراجع وحجم السكان ومنطقة التوزيع الجغرافي ودرجة تفتت السكان وتوزيعهم.

تحتوي القائمة أيضًا على الأنواع التي انقرضت منذ سنة 500 ميلادية. يُستخدم المصطلح الرسمي «الأنواع المهددة بالانقراض» عند الحديث عن القائمة الحمراء من أجل وصف مجموعة مؤلفة من ثلاثة تصنيفات: أنواع مهددة بخطر انقراض أقصى، والأنواع المهددة بالانقراض، والأنواع المعرضة للانقراض.

 نوع منقرض (EX، أي EXtinct): لا توجد أفراد حية تابعة لهذا النوع.
 نوع منقرض في البرية  (EW، أي Extinct in the Wild): تبقى على قيد الحياة في الأسر أو في محمية طبيعية خارج مكان معيشتها الأصلي.
 نوع مهدد بخطر انقراض أقصى (CR، أي CRitically endangered): معرض لخطر الانقراض في البرية بشكل عالٍ للغاية.
 نوع مهدد بالانقراض (EN، أي ENdangered): معرض لخطر عالي للانقراض في البرية.
 نوع مهدد بخطر انقراض أدنى (VU، أي VUlnerable): معرض لخطر الانقراض من البرية.
 نوع قريب من خطر الانقراض (NT، أي Near Threatened): من المرجح أن يُصبح مهددًا بالانقراض في المستقبل القريب.
 نوع يعتمد على جهود حفظه (CD، أي Conservation Dependent): يجري حفظه كي لا يصبح مهدداً بالانقراض، إلا أن بعض الأحداث قد تؤدي إلى زيادة الخطر عليه.
 نوع غير مهدد بالانقراض (LC، أي Least Concern): الأدنى خطرًا للتعرض للانقراض؛ لا يرقى ليُصنف ضمن فئة أعلى خطورة. تحتوي هذه الفئة على تصنيفات واسعة ومتعددة.
 نوع ناقص البيانات (DD، أي Data Deficient): لا توجد بيانات كافية لعمل تقييم لخطر انقراض هذا النوع.
 نوع لم يُقيم (NE، أي Not Evaluated): لم تُقيم وفقًا لمعايير القائمة الحمراء.

معاهدة التجارة العالمية لأصناف الحيوان والنبات البري المهدد بالانقراض
تهدف معاهدة التجارة العالمية لأصناف الحيوان والنبات البري المهدد بالانقراض (يُطلق عليها اختصارًا سايتس) إلى ضمان عدم تسبب التجارة الدولية بعينات من الحيوانات البرية والنباتات بتهديد نجاة هذه الأنواع. تطلب العديد من البلدان تصاريح ساتيس عند استيراد النباتات والحيوانات الموجودة في قائمة سايتس.

أنظمة متعددة البلدان
تُعد توجيهيات الطيور والموائل في الاتحاد الأوروبي الأدوات القانونية التي تُقيم حالة الحفظ للأنواع والموائل في الاتحاد الأوروبي.

يُركز نظام حالة حفظ منظمة نايتشر سيرف على أمريكا اللاتينية والولايات المتحدة الأمريكية وكندا ومنطقة البحر الكاريبي ومحيطه. طُوّر هذا النظام من قبل علماء في منظمات نايتشر سيرف ومنظمة الحفاظ على الطبيعة وشبكة مراكز برامج وبيانات إرث الطبيعة. دُمج هذا النظام بتزايد مع نظام القائمة الحمراء للأنواع المهددة بالانقراض. تُصنف الأنواع فيه إلى الفئات التالية: نوع مفترض الانقراض (جي إكس) ونوع مُحتمل الانقراض (جي إتش) ونوع مهدد بالانقراض بشكل كبير (جي1) ونوع مهدد بالانقراض (جي2) ونوع معرض للانقراض (جي3) ونوع آمن نسبيًا (جي 4) ونوع آمن (جي5) . يُتيح النظام أيضًا رتبًا غامضة وغير مؤكدة مثل رُتب غير محددة الأرقام (على سبيل المثال جي2؟)، ورُتب نطاقية (على سبيل المثال جي2 جي3) التي تُستخدم عند عدم التأكد من الرتبة المحددة. يُضيف نظام نايتشر سيرف رتبة حبيس أو مصقول (سي)، التي تحمل نفس معنى تصنيف منقرض في البرية في القائمة الحمراء للأنواع المهددة بالانقراض.

يُستخدم نظام كتاب البيانات الأحمر لروسيا الاتحادية في لروسيا الاتحادية، ويُعد استعماله مقبولًا في أجزاء من أفريقيا.

الأنظمة الوطنية
يصف قانون حماية البيئة وحفظ التنوع البيولوجي لعام 1999 (قانون إي بّي بي سي) المُقر في أستراليا قوائم من الأنواع المهددة بالانقراض ومجتمعات بيئية وعمليات مُهدِدة بالانقراض. تُشابه فئات هذا القانون فئات نظام القائمة الحمراء ومعاييره للأنواع المهددة بالانقراض لعام 1994 (النسخة 2.3). استُخدم نظام أكثر سهولة قبل إقرار قانون إي بّي بي سي، الذي أُقر وفقًا لقانون حماية الأنواع المهددة بالانقراض في 1992. تمتلك بعض الولايات وحكومات الأقاليم أنظمة خاصة بهم لحالة الحفظ. توجد رموز نظام الحفظ الغربي لأستراليا ضمن قائمة النباتات النادرة ذات الأولوية المعلنة.

ينشر المعهد الفلمنكي لبحوث الطبيعة والغابات في بلجيكا مجموعة مؤلفة من أكثر من 150 مؤشر طبيعي على الإنترنت باللغة الهولندية.

تتألف لجنة حالة الحياة البرية المهددة بالانقراض في كندا (كوسويك) من مجموعة من الخبراء الذين يقيّمون ويعينون الأنواع البرية المعرضة لبعض خطر الاختفاء من كندا. يعود تحديد الجهة المسؤولة قانونيًا عن حماية الأنواع المقيمة من قبل كوسويك إلى الحكومة الفيدرالية، وذلك وفقًا لقانون الأنواع المعرضة للخطر (سارا).

حددت الدولة والمحافظات وبعض المقاطعات في الصين أنواع الكائنات البرية الرئيسة التي قررت حمايتها.

تقع الكثير من الأنوع تحت الحماية في فنلندا وفقًا لقانون حفظ الطبيعة وتوجيهيات الموائل والطيور في الاتحاد الأوروبي.

تنشر الوكالة الفيدرالية لحماية الطبيعة في ألمانيا «قوائم حمراء للأنواع المهددة بالانقراض».

تمتلك الهند قانون حماية الحياة البرية المُقر في 1972 والمعدل في 2003 وقانون التنوع البيولوجي المقر في 2002.

تنشر وزارة البيئة اليابانية كتابًا أحمر لبيانات الأنواع البرية المهددة في اليابان.

تنشر وزارة الزراعة والطبيعة وجودة الغذاء الهولندية قائمة بالأنواع المهددة بالانقراض ويُطبق حفظ الأنواع عن طريق قانون حفظ الطبيعة المقر في 1998. تُحمى الأنواع أيضًا من خلال توجيهيات الطيور البرية والموائل.

ينشر قسم الحفظ في نيوزيلندا قوائم نظام تصنيف التهديد النيوزيلندي. أُنيطت فئة من سبعة فئات بكل نوع مهدد بالانقراض بدءًا من يناير 2008: نوع شديد التهديد بالانقراض وطنيًا، ونوع مهدد بالانقراض وطنيًا، ونوع معرض للانقراض وطنيًا، ونوع متناقص، ونوع متعافٍ، ونوع غابر ونوع غير شائع وطنيًا. ينظر هذا التصنيف إلى الأنواع على المستوى الوطني فقط، إذ توجد العديد من أنواع الكائنات المختصة بنيوزيلندا فقط.

صدر الكتاب الأحمر لروسيا الفيدرالية في 2001، واحتوى على فئات تحدد حالة الحفظ لأنواع مختلفة من الكائنات الحية. يحتوي هذا الكتاب على 8 أصناف من البرمائيات و21 صنفًا من الزواحف و128 صنفًا من الطيور و74 صنفًا من الثدييات، وبهذا يُصبح مجموع الأصناف 231 صنفًا. إضافة إلى هذا، يوجد أكثر من 30 كتابًا أحمر في الأقاليم المختلفة، مثل الكتاب الأحمر المختص بمنطقة البلطيق الصادر في 1994.

تكون المؤسسة الوطنية للتنوع البيولوجي الوطني في جنوب أفريقيا، والمؤسسة وفقًا لقانون التنوع البيولوجي في 2004، مسؤولة عن إصدار قوائم للأنواع المصابة، ومتابعة تطبيق قرارات سايتس. يُتصور سهولة إبقاء القوائم الحمراء المتنوعة مواكبة للمستجدات من الناحيتين التقنية والمالية.

حدد قانون حماية الحيوانات البرية وحفظها في تايلاند 15 نوعًا محفوظًا من الحيوانات وفئتين من الأنواع المحمية التي يمنع القانون صيدها واستيلادها وحيازتها وتجارتها. يقع عاتق تنظيم هذه الفعاليات على الحدائق الوطنية التابعة لقسم حفظ النباتات التابع لوزارة الموارد الطبيعية والبيئة.

تُصدر وزارة حماية البيئة في أوكرانيا قائمة بالأنواع المهددة بالانقراض (مقسمة إلى سبع فئات من «0» - منقرض إلى «6» - معاد تأهيله) وتنشرها في الكتاب الأحمر الخاص بأوكرانيا.

أُنشئت قائمة الأنواع المهددة بالانقراض في أمريكا وفقًا لقانون الأنواع المهددة بالانقراض.

مراجع

انظر أيضًا

 حفظ

تصنيف علمي
حفظ البيئة
حيويات حسب حالة الحفظ
علم حفظ الأحياء
مصطلحات بيئية
مصطلحات علم الأحياء
NatureServe

حالة حفظ


The first Athlete of the Year award in the United States was initiated by the Associated Press (AP) in 1931. At a time when women in sports were not given the same recognition as men, the AP offered a male and a female athlete of the year award to either a professional or amateur athlete. The awards are voted on annually by a panel of AP sports editors from across the United States, covering mainly American sports. As a result, a large majority of the winners have been Americans. However, non-Americans are also eligible for the honor and have won on a few occasions.

AP Athlete of the Year

Multiple Awards

AP Athlete of the Decade

Footnotes

Notes
 Adapted from the article Associated Press Athlete of the Year, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

1931 establishments in the United States
American sports trophies and awards
Awards established in 1931
Most valuable player awards
United S
Sports trophies and awards
Associated Press awards

Associated Press Athlete of the Year


Starenje je sveprisutni i nezaobilazni proces u živom svijetu, prirodno-spontano progresivno mijenjanje u životnom ciklusu svake jedinke, koje se završava smrću. Glavnina tog procesa je uvjetovana genetički programiranim slabljenjem i otkazivanjem sustava održavanja homeostaze, tj. održavanja samobitnosti organizma, putem balansiranja svoje unutrašnje sredine u vječno promjenljivim uvjetima okoline.

Teorije starenja
Dosad je predloženo preko 300 teorija starenja, koje su pokušavale objasniti suštinu i prirodu ovoga višeslojno složenog procesa. Mnoge od njih se međusobno razlikuju tek u ponekom diskutabilnom detalju, ali u osnovi svake je pokušaj objašnjenja uzroka, programiranja, dinamike i mehanizama starenja na razini:
nukleinskih kiselina,
kromosoma,
stanice,
organa i
cijelog organizma.

Biološke teorije starenja koje imaju najširu podršku u suštini počivaju na promjenama na evolucijskoj, organsko-sistemskoj i staničnoj razini.

Razvojna biologija
Gerontologija
Ljudski razvoj

Starenje


L'Instinct de Résistance est un film français réalisé par Jorge Amat et sorti en 2014.

Synopsis
Quatre anciens résistants et déportés, dont trois dans des camps de concentration nazis, racontent leur lutte et leur reconstruction après la fin de la Seconde Guerre mondiale.

Fiche technique
 Titre : L'Instinct de Résistance
 Réalisation : Jorge Amat
 Musique : Jean-Louis Valero
 Production : Album Productions
 Pays d'origine :
 Genre : documentaire
 Durée :
 Date de sortie : France -

Distribution
 Féodor Atkine : voix
 Pierre Daix
 Armand Gatti
 Stéphane Hessel
 Serge Silberman

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Eithne O'Neill, Positif, , avril 2014,

Liens externes

Film français sorti en 2014
Film documentaire français
Film documentaire sur la résistance intérieure française

L'Instinct de Résistance