The Convair YB-60 was a prototype heavy bomber built by Convair for the United States Air Force in the early 1950s. It was a purely jet-powered development of Convair's earlier mixed-power B-36 Peacemaker.

Design and development

On 25 August 1950, Convair issued a formal proposal for a swept-winged version of the B-36 with all-jet propulsion. The Air Force was sufficiently interested that on 15 March 1951, it authorized Convair to convert two B-36Fs (49-2676 and 49-2684) as the B-36G. Since the aircraft was so radically different from the existing B-36, the designation was soon changed to YB-60.

The YB-60 had 72% parts commonality with its piston-engined predecessor. The fuselages of the two aircraft were largely identical although the radar and bombing systems were located in a removable nose section as a result of the poor reliability of the B-36 installation. For initial flight testing a more streamlined nose with an instrumented boom was fitted; a wedge-shaped insert was added just outboard of the main landing gear to increase wing sweep and the tail surfaces were swept to match. The swept wings also used many B-36 parts. A steerable tail wheel was added to prevent the aircraft tipping backwards. It was not necessarily extended when on the ground but depended on how the aircraft was loaded.

The YB-60's unofficial competitor for an Air Force contract was Boeing's B-52 Stratofortress. Convair's proposal was substantially cheaper than Boeing's, since it involved modifying an existing design rather than starting from scratch. Like the B-52, it was powered by eight Pratt & Whitney J57-P-3 turbojets mounted in pairs in four pods suspended below the wing. Prior to this engine configuration Convair had evaluated a six-turboprop design and one with 12 J47 engines.

The first YB-60 prototype's crew numbered five; the second prototype's numbered nine, as it did in the planned production B-60s. Production B-60s were to have defensive armament similar to those of the B-36.

Convair YB-60 serial number 49-2676 made its maiden flight on 18 April 1952, piloted by Beryl Erickson. The Boeing YB-52 beat the Convair aircraft into the air by three days. The YB-60 was approximately  slower than the YB-52 and also had significant handling problems, due to its controls having been designed for slower operating speeds. It did carry a heavier bomb load —  against  for the YB-52 — but the Air Force did not see the need for the extra capacity, given the YB-60's other drawbacks. Later, "big belly" modifications increased the B-52's bomb load to . The flight test programs were canceled on 20 January 1953, with 66 flying hours accumulated. The second prototype was nearing completion but its engines had not been installed and other equipment installations had not been completed. Since Convair completed their prototype contract satisfactorily, both YB-60s were formally accepted by the Air Force in 1954. The operational aircraft never flew again, and both airframes were scrapped by July.

The program cost was $14.3 million.

An airliner adaptation of the YB-60 was proposed by Convair, but its wingspan and weight would have required unacceptable airport infrastructure changes beyond those required for the upcoming Boeing 707. The company decided to pursue the Convair 880 series airliner instead.

Specifications (YB-60)

See also

References

 Jacobsen, Meyers K. and Wagner, Ray. B-36 in Action (Aircraft in Action No.42). Carrollton, TX: Squadron/Signal Publications, Inc., 1980. .
 Jenkins, Dennis R. Magnesium Overcast, The Story of the Convair B-36. Specialty Press, 2001. .
 Jones, L.S. U.S. Bombers, B-1 1928 to B-1 1980s. Fallbrook, CA: Aero Publishers, Inc., 1962 (second edition 1974). .
 Knaack, Marcelle Size. Post-World War II bombers, 1945-1973 Office of Air Force History, 1988.

External links

 Convair YB-60
 "Heavies of the U.S. and Russian air forces", Popular Mechanics, June 1952, p. 93.

B-60, Convair
B-60
Eight-engined jet aircraft
High-wing aircraft
Aircraft first flown in 1952
YB-60

Convair YB-60


«Take Care» —en español: «Cuídate»— es una canción del rapero canadiense Drake, de su segundo álbum de estudio del mismo nombre, Take Care. La canción cuenta con la voz invitada de la cantante Rihanna, y la música es tomada del remix «I'll Take Care of You» de Jamie xx. Tras el lanzamiento del álbum, «Take Care» debutó en el número 9 en el Billboard Hot 100, debido a las fuertes ventas de descarga digital de más de 162 000 copias. Tendrá un impacto en la radio rítmica el 21 de febrero de 2012 como el cuarto sencillo oficial del álbum.

Antecedentes y composición
«Take Care» se le atribuye a Drake, Jamie Smith y Shebib Noé, con una producción dirigida por los dos últimos, en producción con los nombres de Jamie xx y 40 , respectivamente. «Take Care» es un Cover del remix hecho por Jamie xx de la canción «I'll Take Care of You» versión de Gil Scott-Heron, una canción escrita por Brook Benton y originalmente interpretada por Bobby Bland.

La canción cuenta con la participación de Rihanna, siendo así la segunda vez que la pareja colabora en una canción, la primera es el número uno «What's My Name?» del quinto álbum de estudio de Rihanna, Loud.

Crítica

La canción ha recibido elogios en general de los críticos de la música. David Amidon de PopMatters elogió la colaboración entre Drake y Rihanna, así como la interpretación vocal de Rihanna, en relación con el contenido de la letra, escribiendo que Rihanna ofrece una voz muy, muy bonita de lo que uno podría esperar de sus labios, en esencia perdona a Drake y las promesas de la amistad de por vida. Tim Sendra de Allmusic también elogió la interpretación vocal de Rihanna, que calificó de típicamente grande y continuó escribiendo que «Take Care» es el sencillo más "único" del álbum. Glenn Gamboa de Newsday marcó la canción como magnífica, escribiendo que Rihanna levanta el estado de ánimo depresivo que está presente en la mayoría de las canciones de Drake. Gamboa también lo comparó la canción con «We Found Love» de Rihanna, el primer sencillo de su álbum Talk That Talk, al escribir que se trata de una contraparte dulce. Greg Kot del Chicago Tribune, fue crítico de la canción, así como la inclusión de Rihanna, la cantante Rihanna en «Take Care» silencia el tono, cargado de ritmos que en ocasiones abandonan por completo.

Desempeño comercial
Aunque «Take Care» no fue lanzado como sencillo, la canción tuvo una fuerte aceptación en el lanzamiento del álbum. La canción hizo su debut en la lista de los Estados Unidos, donde debutó en el número nueve en el Billboard Hot 100, con ventas de más de 162 000 copias. Se convirtió en la canción 21 de Rihanna en lograr entrar en el top diez en los Estados Unidos. Las fuertes ventas de la canción «Take Care» la hicieron debutar en el número cuatro en los EE.UU. Hot Digital Songs. La canción también entró en el Reino Unido Singles Chart en el número 12, y alcanzó el puesto número 9.
 El 27 de noviembre de 2011, la canción debutó en el número 67 en la lista Swiss Singles Chart.

Otras versiones y remixes
La banda británica de indie rock Florence and the Machine versionaron «Take Care». La banda hizo su versión de la canción el 25 de noviembre de 2011, durante el Live Lounge de BBC Radio 1. Antes de realizar la canción, la cantante Florence Welch anunció: «Esto es muy emocionante porque esta es una canción de uno de mis, bueno dos de mis, bueno tres de mis artistas favoritos». Amy Lee de The Huffington Post escribió: "Florence suena natural, conmovedora, triste, con una capa adicional de la épica banda. De hecho, 'Take Care' casi suena más a una canción de Florence and the Machine más que a un tema de Drake". David Greenwald de Billboard describe el cover como apasionado del rock. Describiendo su cover como impresionante, James Montgomery de MTV News, escribió que con el respaldo de una de las cuerda, la versión de Florencia and the Machine no es tan oscuro y espinoso como la original de Drake, en cambio, es etéreo y triste, con un inicio lento y con sueño. Montgomery también comentó que es el tipo de cover de dolor que te deja que desea en realidad que ambos pueden colaborar en un disco.

Los artistas de reguetón De La Ghetto y Jenny "La Sexy Voz", interpretaron la canción en español, siendo lanzada a través de Chosen Few Emerald Entertainment, Inc. titulado Si Me Dejaras.

Posicionamiento en listas

Semanales

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Drake

Sencillos de 2012
Sencillos de Drake
Canciones de 2011
Canciones de Rihanna
Sencillos de Rihanna
Baladas
Sencillos de rap
Canciones de rap
Sencillos de rhythm and blues
Canciones de rhythm and blues
Sencillos certificados de doble platino por la Australian Recording Industry Association
Vídeos musicales certificados por VEVO
Canciones en inglés
Composiciones en do menor
Sencillos de De la Ghetto

Take Care (canción)


Bournemouth Football Club  is an English football team currently playing in the , in the ninth tier of the English football league system. Their nickname is "The Poppies", and they are often known as Bournemouth Poppies to avoid confusion with the Premier League club AFC Bournemouth. The club plays at Victoria Park, Namu Road, in Bournemouth and are  founding members of the Hampshire FA and Bournemouth FA.

History
The club was founded as Bournemouth Rovers on 11 September 1875 at a meeting held in Abbotts Auction Mart in Old Christchurch Road. In 1878 on Tuesday 26 November the club participated in one of the first floodlit matches, when they played under experimental electric lights at Dean Park for "a grand exhibition of the new electric light". In 1888 the club moved to Dean Park, and changed their name to Bournemouth Dean Park. The club changed its name again to Bournemouth F.C. in 1889 when the club amalgamated with local side Bournemouth Arabs, and moved grounds a season later to Victoria Park. In 1896–97 the club became founder members of the Hampshire League.

The club won the West Division in 1905 and repeated this again in 1910, this time playing at their new home of Namu Road. Namu Road was given to the club in 1908 by Mr. Jack Joy, a local landowner and former member of the club. A year later a grandstand was erected and formally opened by the Mayor. The Poppies had more success in the early years becoming County Division Champions either side of the Great War in 1914 and 1922. However, in 1929 the club was relegated into the newly formed Division Two, but were promoted back to Division One as champions in 1932. After the war, the club entered the FA Cup for the first time in the 1946–47 season. The club achieved some success in other cup competitions in winning the Hampshire Intermediate Cup in 1950 and again in 1970 and 1972. In 1974 the stand that had been erected in 1909 was destroyed by fire.

The club at the end of the 1978–79 season were promoted back to Division one of the Hampshire League but could only last a season in the top division. This relegation was followed two seasons later by a further relegation putting the club back into Division Three. They would remain in this Division until joining the newly formed Wessex League in 1985. The club two seasons later made its Debut in the FA Vase losing to Bridport in the Extra Preliminary round in the 1987–88 season. The club has since remained in this division with its best performance being in the 1994–95 season when under manager Alex Pike, they finished as runners-up to Fleet Town.

In the 2010–11 campaign the club won the League Cup, winning the final 1–0 against Winchester City.

Club Officials

Ground
Bournemouth play their games at Victoria Park, Namu Road, Winton, Bournemouth BH9 2RA. The ground was sold to Bournemouth Council after the Second World War for £4,500, they now lease it to the club on a peppercorn rent. The clubhouse was opened in 1985. The ground features a 205-seater stand and several rows of bench seating replacing the stand that was destroyed by fire in 1974. The remaining three sides are flat standing separated from the playing area by a permanent metal barrier.

Honours
Wessex League Premier Division :
 Runners-up: 1994–95
Hampshire League Second Division :
 Runners-up: 1978–79
Wessex League Cup :
 Winners: 2010–11
 Runners-up: 2006–07
 Hampshire League Shield
 Winners 1913-14
Hampshire Intermediate Cup :
 Winners: 1949–50, 1969–70, 1971–72
Russell-Cotes Cup :
 Runners-up: 1995–96, 2001–02

Records

Highest League Position: 2nd in Wessex premier Division 1994–95
FA Cup best performance: second qualifying round 1949–50, 1990–91, 2011–12
FA Vase best performance: Quarter-finals 2011–12
Biggest win: 14–1 versus Tadley Calleva on 5 October 2010

References

External links

Sport in Bournemouth
Wessex Football League
Association football clubs established in 1875
Football clubs in Dorset
1875 establishments in England
Football clubs in England

Bournemouth F.C.


برونو إكويل مانغا ( في ليبرفيل)  لاعب كرة قدم غابوني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الثانية أنغرز الفرنسي منذ 2008 في خط الدفاع .

لعب مانغا في أندية ليبرفيل (2006) بوردو (2006-2008) روديز (2008) .

لعب مانغا مع منتخب الغابون 9 مباريات دولية منذ سنة 2007 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ليبرفيل
رياضيون غابونيون مغتربون في فرنسا
رياضيون غابونيون مغتربون في ويلز
رياضيون من ليبرفيل
غابونيون في القرن 21
فرنسيون متجنسون
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أنجيه
لاعبو بوردو
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو ديجون
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2010
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2012
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2015
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2017
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2021
لاعبو كرة قدم أولمبيون من الغابون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم غابونيون
لاعبو كرة قدم غابونيون مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم من ليبرفيل
لاعبو لوريان
لاعبو منتخب الغابون لكرة القدم
لاعبو نادي روديز
لاعبو نادي كارديف سيتي
لاعبو نادي ليبرفيل
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1988
مواليد في ليبرفيل

برونو إكويل مانغا


Jordansko-sirijska granica duga je 362 km, a proteže se od tromeđe s Izraelom na zapadu do tromeđe s Irakom na istoku.

Opis
Granica počinje na zapadu na tromeđi s Izraelom, iako je točna lokacija tromeđe trenutno nejasna zbog izraelske okupacije Golanske visoravni, na koju polaže pravo Sirija. De jure tripoint nalazi se istočno od izraelskog grada Sha'ar HaGolan, dok de facto tromeđa leži na graničnom spoju sa zonom UNDOF-a Ujedinjenih naroda jugoistočno od Metzara.

Granica između Jordana i Golanske visoravni prolazi uz rijeku Yarmouk, a ova se rijeka zatim nastavlja kao najzapadniji dio granice između Jordana i Sirije. Granica napusta rijeku samo istočno od Et Turra, te nizom nepravilnih i kratkim ravnim linija nastavlja prema jugoistoku, prolazeći između gradova Ar Ramtha i Daraa preko graničnog prijelaza Daraa i dalje prema graničnom prijelazu Nasib na cesti Amman - Damask. Na  skreće prema sjeveroistoku, teče pravocrtno preko Sirijske pustinje, te završava na iračkoj tromeđi na  .

Povijest
Početkom 20. stoljeća Osmansko je carstvo kontroliralo današnje države Jordan i Siriju. Tijekom Prvog svjetskog rata arapskim ustankom, podržanim od Britanije, uspjelo se ukloniti Osmanlije s većeg dijela Bliskog istoka. Kao rezultat tajnog anglo-francuskog sporazuma Sykes-Picot iz 1916., osmanski vilajet Sirije podijeljen je na dva dijela, pri čemu je Francuska dobila sjever, a Britanija jug. Francuski dio tada je organiziran u mandat za Siriju i Libanon. Britanski dio (otprilike, moderni zapadni Jordan) osporavan je između Britanije, novoosnovanog Arapskog kraljevstva Sirije, cionista u novom mandatu za Palestinu i južnije Ibn Sauda iz novog kraljevstva Saudijske Arabije, što je rezultiralo zbunjujućim razdobljem u kojem regija je u biti bila neupravljani prostor. Na kraju je 1921. Britanija proglasila formalni mandat nad regijom, stvarajući Transjordanski emirat pod poluautonomnom vlašću kralja Abdullaha I.

U razdoblju 1920. – 1923. Francuska i Britanija potpisale su niz sporazuma, zajednički poznatih kao Sporazum Paulet-Newcombe, kojim su stvorene moderne granice Jordana s Irakom i Sirijom, kao dopuna onoga što je u sporazum u Sykes-Picot označeno kao zona A. Detaljniji opis granice između Jordana i Sirije dogovoren je 31. listopada 1931.

Godine 1967. Izrael je u Šestodnevnom ratu zauzeo Golansku visoravan, čime je najzapadniji dio granice stavljen pod njihovu kontrolu. Bilo je više incidenata duž granice od početka Sirijskog građanskog rata 2011.

Naselja uz granicu

Jordan
 Et Tura
 Ar-Ramtha
 Sama
 Ed Dafyana

Sirija
 Al-Shajara
 Sahm al Julan
 Muzayrib
 Daraa
 At Tayyibah
 Dhibin
 Umm ar Rumman
 Al-Ghariyah al-Gharbiyah
 Rukban

Granični prijelazi
 Granični prijelaz Nasib
 Granični prijelaz Daraa

Izvori

Sirija
Granice Sirije

Jordansko-sirijska granica


تراروا بفتح التاء وضم الراء والواو، قرية زراعية عامرة ملاصقة لبادية كوخرد الجنوبية، تابعة لناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك في محافظة هرمزغان في جنوب إيران. منطقة زراعية شاسعة تقع أسفل هضبة كاد ممدي ومشهورة ببـرية (ترارو)، وهي مشهورة بالخصبة وغزارة المياه وكثرة أشجار السدر وأشجار السمر وأشجار السلم.

حدود تراروا

من الشمال: نهر مهران، ومن الجنوب سلسلة جبال الجنوب المعروفة بــ«كوه زير»، ومن الغرب كاد ممدي، ومن الشرق تنتهي بــ گلالة.

المزارع والبساتين

بها مزارع النخيل وأراضي شاسعة لزراعة البر والشعير، وكذلك بها عدد لاحصر له من البرك لحفظ مياه الأمطار، إذا سالت الأودية في الفصول الشتاء والربيع وأيام هطول الأمطار الموسمية، وبها وآبار عذبة، يَنبت في برية (تراروا) نبات الفقع بكثرة في فصل الشتاء بعد هطول المطر.
«تراروا» اشتهرت بكثرت المزروعات وأشجار النخيل، ومنها يحمل في الوقت الحاضر التمر ومشتقاته إلى كوخرد. ومنها: القسب(1)، والخشف(2)، والجرمة(3)، وغيرها من المنتوجات النخيل.
في القديم أصحاب المزارع والنخيل كانوا يسقون نخيلهم بالسجال(4).

آثار

هناك آثار لبيت قديم معروف لدى الأهالي بــ(بيت الحاج مبارك)، قيل أن هنا مسقط رأس الحاج مبارك الملاك المواشي المشهور في تلك الفترة، وقد بنيت في السنوات الأخيرة منزل للمسافرين ووالبدو الرحل على نفقة الحاج: يوسف بن مبارك، بجوار أطلال البيت القديم والذي يعرف بــ(بيت مبارك). كذلك بها
بعض البيوت القديمة مبنية من الطين والمدر(5) والمسلح بالتبن.

مراجع

  يقول الشاعر «راستي» في هذه الأبيات الجميلة بالفارسية :

  ويصف محمد محمديان المنطقة في هذه الأبيات قائلاً :

  القسب : تمر يابس يتفتت في الفم صلب النواة، وواحدة قسبة.
  الخشف : التمر اليابس، أو أردأ التمر أو اليابس السيء من التمر ويسمى باللهجة المحلية (كُنگِى) وهو طعام للمواشي.
  الجرمة : الجوء المقطوع من شجرة النخيل.
  السجال:  جمع سُـجُـل، وهو الدلو.
  اَلمَــدَر : قطع الطين اليابس، أو التراب المتلبد، يسمى بالعامية « كُـلام» بضم الكاف.

المصادر
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبي: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»،  چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزغان
 الادارية لمحافظة هرمزغان (بلده كوخرد)

بلدة كوخرد
جغرافيا هرمزغان

تراروا


Pterygopleurum es género monotípico  perteneciente a la familia Apiaceae. Su única especie Pterygopleurum neurophyllum. Se distribuye por el este de Asia.

Descripción
Son plantas que alcanzan un tamaño de 70 a 100 cm de altura. Las hojas basales son ovadas, de 10-15 × 8,4 cm; los últimos segmentos de 20-100 mm × 1,3. Las hojas superiores caulinarias son más pequeñas, tri-lobuladas o enteras, sésiles ampliadas en las vainas. Las inflorescencias son terminales en forma de umbelas de 3-5 cm de diámetro, con pedúnculos de 1-5 cm.

Chuang y Constanza (Univ. California Publ Bot 55:... 28-30, 1969) trata esta especie (y por lo tanto el género) como un caso atípico de Asia del género americano Perideridia, pero esta colocación tiene que ser confirmada.

Distribución y hábitat
Se encuentra en los arroyos y zonas húmedas de Anhui, Jiangsu, Zhejiang, Japón y Corea.

Taxonomía
Pterygopleurum neurophyllum fue descrita por (Maxim.) Kitag. y publicado en Botanical Magazine 52(607): 655, en el año 1937.
Sinonimia
Carum neurophyllum (Maxim.) Franch. - Sav.
Edosmia neurophylla Maxim.
Perideridia neurophylla (Maxim.) T.I.Chuang - Constance
Sium neurophyllum (Maxim.) H.Hara

Referencias

Enlaces externos
 Pterygopleurum en IPNI

Apioideae

Pterygopleurum


A quark is an elementary particle.

Quark may also refer to:

 "Quark", a nonce word in James Joyce's Finnegans Wake, and the origin of the particle name

Computing
 Quark (company), a software manufacturer
 Quark (kernel), a microkernel used in the MorphOS operating system
 QuArK or Quake Army Knife, a game editor
 Quark (hash function), a cryptographic hash function
 Intel Quark, a line of CPUs designed for small size and low power consumption
 Quarks, X resources representing strings using integers
 BlackBerry Quark, a line of smartphones

Entertainment

Music
 Quark Records, a former name of Emanem Records
 Quark, a 1980 album by Japanese jazz fusion artist Jun Fukamachi
 "Quark" (song), a 1994 song by German rock band Die Ärzte
 "Quark", a 1995 song by BT from Ima

Fictional characters
 Quark (Star Trek), in the television series Star Trek: Deep Space Nine
 Captain Qwark, a character in Ratchet & Clank video games
 Quark, in Valhalla
 Quark, a Marvel Comics character often associated with Longshot
 Quark, a type of robot from Doctor Who
 Quark, a white dragon from Lunar: The Silver Star and its remakes
 Quark, the family dog in Honey, I Shrunk the Kids
 Quark, in Zero Escape: Virtue's Last Reward

Other uses
 Quark/, four books of original short stories and poetry published in 1970 and 1971
 Quark (magazine), a 1970s popular science and puzzle magazine
 Quark (TV series), a short-lived 1977/1978 science fiction sitcom

Other uses
Quark (technical festival), an annual technical festival
 Quark (dairy product), a type of fresh dairy product similar to cottage cheese
 Peugeot Quark, a concept car

See also
 Quark, Strangeness and Charm, an album by Hawkwind
 "Quark, Strangeness and Charm" (song), the title track of this album
 Quirks & Quarks, a Canadian weekly science news program
 Quirk (disambiguation)
 Cark, a village in Cumbria, England

Quark (disambiguation)


Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu, kısaltması KESK olan 8 Aralık 1995'te kurulan memur sendikaları konfederasyonu.
İlk olarak 28 Mayıs 1990 yılında eğitim emekçileri EĞİTİM-İŞ'i (Eğitim İşkolu Kamu Görevlileri Sendikası) kurdu. Ardından EĞİTİM-SEN (Eğitim, Bilim ve Kültür Emekçileri Sendikası) ve TÜM BEL-SEN'den (Tüm Belediye Memurları Sendikası) başlayarak çok sayıda sendika kitlesel başvurularla kurulmaya başladı.

Üye sendikalar

Ödüller
 Sosyal Demokrasi Vakfı İnsan Hakları Demokrasi Barış ve Dayanışma Ödülü (2009)

Dış bağlantılar
 Kesk'e Dokunma! Kesk'e Destek Kampanyası Blogu
 Solidarity With KESK International Solidarity Campaign

Kaynakça

1995'te kurulan kuruluşlar


Die Swiss Open 1979 im Badminton fanden am 17. und 18. März 1979 in Lausanne statt.

Finalergebnisse

Referenzen
 Badminton-Sport 27 (1979) (6), S. 7–8

1979
Badminton 1979
Badmintonwettbewerb in Lausanne

Swiss Open 1979


El zoo de cristal (The glass menagerie) es una película estadounidense de 1950 del género de drama con guion de Tennesse Williams y Peter Berneis basado en la obra de teatro homónima escrita por el primero. La película fue dirigida por Irving Rapper, con actuación de Gertrude Lawrence, Arthur Kennedy, Jane Wyman y Kirk Douglas.

Sinopsis

Una madre obsesiva se esfuerza por sacar a su familia de la pobreza e intenta proteger por encima de todo a sus dos hijos, tanto de su pasado como de un futuro incierto.

Reparto

 Gertrude Lawrence: Amanda Wingfield.
 Arthur Kennedy: Tom Wingfield.
 Jane Wyman: Laura Wingfield.
 Kirk Douglas: Jim O'Connor.

Estreno
La película se estrenó entre 1950 y 1954:
En 1950 en
 Estados Unidos, el 28 de septiembre.

En 1951 en
 Finlandia, el 23 de febrero.
 Suecia, el 9 de abril.

En 1952 en
 Dinamarca , el 7 de enero.
 Portugal, el 7 de marzo.
 Filipinas, el 15 de julio.

En 1953 en
 Alemania Occidental.

En 1954 en
 Francia, el 6 de enero.

Títulos
 "The Glass Menagerie" (Estados Unidos). (título original).
 "Algemas de Cristal" (Brasil-Portugal).
 "Glasmenageriet" (Dinamarca-Suecia).
 "La ménagerie de verre" (Bélgica). (título francés) / Francia.
 "Üvegfigurák" (Hungría).
 "Die Glasmenagerie" (Alemania Occidental).
 "El zoo de cristal" (España).
 "Glazen speelgoed" (Bélgica). (título flamenco).
 "Gyalinos kosmos" (Grecia).
 "Het glazen beestenspel" (Bélgica). (título flamenco).
 "Lasinen eläintarha" (Finlandia).
 "Lo zoo di vetro" (Italia).
 "Menajeria de sticla" (Rumania).
 "Staklena menazerija" (Yugoslavia). (título informal literal) (Título serbio).
 "Szklana menazeria " (Polonia).

Referencias

Enlaces externos

Películas basadas en obras de teatro
Películas con música de Max Steiner

The glass menagerie (película de 1950)


Angre er en kortfilm instrueret af Oscar Wiedemann efter eget manuskript.

Handling

Peter lever i en indremissionsk familie og springer ud som homoseksuel. Faren står tilbage med valget mellem menigheden og sønnen. Et valg der er afgørende for familiens fremtid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Kortfilm fra Danmark
LGBT-relaterede film fra Danmark
Dansksprogede film

Angre (film)


පත්තිනි දේවී

පත්තිනි දේවී අහසින් වඩිනා
පත්තිනි සළඹින් ගිනිජල මවනා
පත්තිනි තෙදණින් දුදනන් මඬනා
පින්පෙත් ලබනා බුදුබව පතනා

නාරිසුරාවේ – වැටී මුලාවූ
ද්‍රෝහී ස්වාමී – පිළිගත් ළන්දු
තම හිමි බිලිගත් – පඬිරට ගිනිලා
පතිව‍්‍රත තාවේ – සත්‍යය කැන්දු

ජාති ජරාදී – අකාල ව්‍යාධී
යාදිනි පූජා – අසනා ළන්දු
වස්දොස් හරිමින් – සුවසෙත සාදා
පාරමිතාවේ – ධම්වැට බැන්දු

ගායනය – නන්දා මාලිනී
ගේය කාව්‍ය රචනා – ආචාර්ය ප‍්‍රණීත් අභයසුන්දර
සංගීතය – ආචාර්ය රෝහණ වීරසිංහ

පත්තිනි දේවී


Jackie Shroff  (Latur, 1. veljače 1957.) indijski je filmski glumac.

Biografija
Rođen je 1. veljače 1957. godine u gradu Latur. Njegov otac, Kakubhai Haribhai Shroff, bio je Gujarati, a njegova majka, Rita Hurinnisa, bila je Ujgur iz Kazahstana. Živjeli su u području Teen Batti na Malabar Hillu u Mumbaiju. Radio je kao model nekoliko puta.

Godine 1982. Jackie ima  glumački debi u filmu Deva Ananda: «Svami Dada». Godine 1983. Subhash Ghaj daje mu ulogu u filmu «Heroj» u paru s glumcem Minakshijem Sheshdarijem. Nastavio je glumiti u filmovima Subhasha Ghaja, kao što su: «Jaanoo» i «Kazneni svijet», koji su bili uspješni. Godine 1986. on je glumio u «Karmi», koji je postao  najuspješniji indijski film 1986. godine.

Privatni život
Oženio se svojom dugogodišnjom djevojkom Ayeshom Dutt, (koja je kasnije postala producentica filmova), na svoj rođendan 5. lipnja 1987. godine. Par vodi tvrtku za medije Jackie Shroff Entertainment Limited. Imaju dvoje djece, sina, bolivudskog glumca Tigera Shroffa i kćer Krishu.

Izabrana filmografija

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Sestrinski projekti

Indijski filmski glumci

Jackie Shroff


Onthophagus surdus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1925.

Referências

Ligações externas

surdus
Coleópteros descritos em 1925

Onthophagus surdus


Howard Dell (n. 4 aprilie 1962, Toronto) este un actor, cântăreț și sportiv canadian.

Biografie
Howard Dell s-a născut în Toronto, Ontario, Canada. Cu toate că s-a născut în Canada, mare parte din cariera sa de actor și sportiv și-a construit-o în Statele Unite ale Americii.

Ca sportiv, acesta a obținut 10 medalii de aur, una de argint la Jocurile Mondiale pentru persoanele cu tansplant, o medalie de bronz la Campionatul Național de Decatlon, locul trei la Campionatul Mondial de Bobsleigh și locul 12 la Olimpiada de la Calgari din 1988.
Debutul său în actorie a fost în serialul "A Different World", un serial de comedie despre studenți, unde a jucat alături de Halle Berry. Dell a jucat timp de 5 ani în arhicunoscutul serial, "Tânăr și neliniștit", în rolul detectivului Troy Hawkins. Dell a părăsit serialul după ce a fost diacnosticat cu colangită cronică sclerozantă, în 2005. Actorul a vândut tot ce a avut și a plecat în lume să caute vindecare pentru boala sa. În final, după un transplant și 17 operații, Dell a reușit să învingă boala.

În prezent, Dell locuiește în București, unde lucrează ca master trainer la un club pentru sport și relaxare și unde a terminat filmările la o peliculă cu Steven Seagal, în care a interpretat rolul negativ .

În septembrie 2016, Dell a participat la Balcaniada Veteranilor, unde a câștigat pentru România 5 medalii (100m, 200m, aruncarea discului, aruncarea săgeții și ștafeta de 4X100m).

Vocea României
În 2016, Dell a participat la audițiile pe nevăzute din cadrul emisiunii-concurs, Vocea României, intrând în echipa Loredanei.

Filmografie

Legături externe
Howard Dell Home

Referințe

Nașteri în 1952
Nașteri pe 4 aprilie
Actori canadieni
Sportivi canadieni
Canadieni în viață
Vocea României

Howard Dell


Diversas controversias en los videojuegos giran alrededor de asuntos como la violencia gráfica, escenas violentas y sangrientas, desnudez total o parcial, representación de conducta criminal, racismo y otro tipo de materiales que pueden resultar provocativos o desagradables. Los videojuegos son a menudo estudiados para saber si se vincula a la afición y la agresión. Los meta-análisis más tempranos (un análisis de varios estudios) estaban en desacuerdo. Un estudio de 2001, encontró que la exposición a estos medios violentos causa al menos un aumento temporal de la agresión y que esta exposición tiene correlación con la agresión en el mundo real. Una disminución en el comportamiento pro social (preocupando por el bienestar y los derechos de otros) también fue notada. Otros meta-análisis de 2001 que usa métodos similares junto a un estudio de 2009 más reciente que se enfoca expresamente en el comportamiento agresivo, concluye que la violencia del videojuego no está relacionada con el comportamiento agresivo en la vida real. A día de hoy se han propuesto muchos efectos potenciales positivos. Otras investigaciones sugieren que aún algunos juegos con alto contenido de violencia pueden tener un efecto de bienestar social en algunos contextos. Por ejemplo, el jugar en equipo.

Impacto social positivo
En cuanto a los efectos positivos, educadores y científicos del aprendizaje han debatido sobre cómo aprovechar la motivación de los estudiantes hacia los videojuegos para utilizarlos con fines educativos y pedagógicos. Malone, por ejemplo, explora las cualidades intrínsecamente motivadoras que los juegos tienen y cómo podrían ser útiles en el diseño de juegos educativos. Malone y Lepper (1987) recomendaron cuatro heurísticas principales: desafío, fantasía, curiosidad y control de los diseñadores de juegos e investigadores para mejorar la interfaz de interacción con el usuario.

Por otro lado, según una investigación realizada en el 2006 por parte de la Universidad de Salamanca, España, tenemos que los videojuegos pueden tener distintos enfoques positivos tomando como modelo el concepto de cerebro Triúnico. Algunos de ellos son: Mejoría de la agudeza en la percepción visual y los reflejos, aumento en gran medida de la autoestima, la seguridad personal y la capacidad de autosuperación.

En la misma investigación de la Universidad de Salamanca, se tiene que: "Los videojuegos constituyen una excelente herramienta de alfabetización digital a través del cual se transmiten formas, valores, maneras de comportamiento, de relacionarse con otros, así como también... los códigos y valores culturales y políticos predominantes en los países en los que se encuentran los mayores centros de producción y diseño de videojuegos, ubicados [por lo general] en los países desarrollados... ejerciendo de esta manera su influencia en sus propios países y en aquellos mayoritariamente "consumidores" de videojuegos."

Impacto social negativo
Existen numerosos ejemplos de los impactos negativos que los videojuegos pueden llegar a tener. La cuestión planteada con mayor frecuencia  por los medios de comunicación y el público en general tiene que ver con la violencia de los mismos. Los posibles efectos que los videojuegos jugados, en particular los que cuentan con elementos agresivos o violentos, podrían tener en los niños y jóvenes son la estimulación del comportamiento agresivo en los jugadores, según la teoría del aprendizaje social, ya que estos se convierten en un participante activo (en oposición a un observador pasivo como el caso de la agresión en el cine y la televisión). Por otra parte, la teoría de la catarsis implica que los videojuegos agresivos tendrían un efecto contrario al canalizar la agresividad latente, lo que resulta en un efecto positivo en los jugadores.

Por otro lado, según un artículo publicado en la Revista Internacional de Comunicación Audiovisual, Publicidad y Literatura en 2009, señala que los videojuegos pueden traer consigo efectos tales como la adicción, la agresión, el aislamiento social y ciertas conductas delictivas.

Un estudio hecho por Institute of Psychology, University of Innsbruck, Innsbruck & Austria analizó a individuos que al jugar videojuegos en línea con un cierto grado de violencia, estos reaccionaban a estímulos y emociones de agresividad y violencia por periodos de corto tiempo. Cabe mencionar que aquellos que jugaron en línea mostraban más niveles de agresividad, lo que les llevaba a concluir que los juegos violentos sacaban a relucir este tipo de actitudes agresivas y violentas.

Expertos en medicina y salud mental han mostrado preocupación por ello y la Organización Mundial de la Salud llegó a incluirlo como «juego patológico» en la undécima revisión de su Clasificación Internacional de Enfermedades entre otras adicciones a nuevas tecnologías. Sin embargo; otros expertos en la materia, entre los que se incluye la Asociación Estadounidense de Psiquiatría, han afirmado que no hay evidencias suficientes de que los videojuegos puedan producir tendencias violentas o inducir a un comportamiento adictivo, aunque están de acuerdo que los videojuegos típicamente hacen uso del «bucle de compulsión» en su diseño el cual puede crear dopamina y esta puede ayudar a reforzar el deseo de continuar jugando a través de ese bucle de compulsión y potencialmente llevar a comportamientos violentos o adictivos. La industria del videojuego reaccionó a la decisión de la OMS alegando que no hay consenso ni evidencias lo suficiente robustas como para tomar esa decisión. Otros medios han puesto de manifiesto que la inclusión es algo cuestionable dado que no todos los juegos presentan un diseño que incluya mecanismos etiológicos como sí lo hacen los juegos que incluyen cajas de botín por su similitud con los juegos de azar.

Funcionalidad de los videojuegos
Una investigación más sociológica ha tratado de alejarse de las ideas simplistas de juego, ya sea como "negativo" o "positiva", sino más bien trata de comprender su función y ubicación en las complejidades de la vida cotidiana. Por ejemplo, en su libro Life on the screen, Sherry Turkle exploró cómo las personas que participaron en los juegos multijugador en línea, tales como MUD , utilizan sus experiencias con el juego para explorar cuestiones personales de identidad

Una mayor comprensión de la correcta utilización de los videojuegos puede evitar las consecuencias negativas del medio, tales como el desarrollo de dificultades psicosociales en los niños y riesgos en la salud.

Una funcionalidad de los videojuego se ha podido ver en la educación primaria. Según la  International Journal of Technology and Educational Innovation tras una revisión se llegó a ver como en materias como matemáticas, lengua castellana y literatura, ciencias sociales, educación física, educación plástica y visual y música se vio que los niños mejoraban su motivación con juegos como portal 2, Wii music, entre otros.

Violencia en los videojuegos
Los porcentajes de violencia dentro de los videojuegos son altas ya que un 98% de los videojuegos contienen este tipo de violencia y no es un hecho que pase por alto.

Exponerse a corto plazo a videojuegos que incluyen violencia, incrementan la agresión a través sistema cognitivo primario incrementando el despertar, y la creación de un estado agresivo

Craig A. Anderson dice que ahora ya se puede demostrar que los videojuegos violentos sí afectan a los niños y los adolescentes que los juegan, ya que, en estos estudios, se han comprobado que después de que los niños y adolescentes juegan este tipo de videojuegos adoptan algunas actitudes agresivas. En Japón, en cambio, los estudios en cuanto a niveles de agresión fueron más bajos pero el estudio demostró que no sólo era en niños y adolescentes, sino también estos videojuegos afectaban a los adultos. En este estudio, las personas que se convirtieron en los objetos de estudio, meses después fueron tachados por sus profesores y compañeros como personas violentas.

Algunos videojuegos en la actualidad han sido más que cínicos en el uso de la violencia dentro del juego, según la CNN, algunos de los videojuegos más violentos de la historia han sido: Death Race (1976), Mortal Kombat (1992), Doom (1993), Grand Theft Auto entre otros, en estos juegos definitivamente se aprecia de una forma muy evidente violencia extrema.

Casos por violencia en videojuegos

La CNN reporta el caso de un niño de 8 años que le disparó a su abuela de 90 años por jugar un videojuego violento. Aunque al principio todo parecía un accidente, al interrogar al niño se descubrió que lo hizo a propósito tras haber jugado el famoso juego Grand Theft Auto IV.

Otro caso muy impresionante de violencia provocada por videojuegos es el de un hombre que asesinó a 77 jóvenes después de jugar videojuegos, en especial mencionó que estuvo jugando Call of Duty: Modern Warfare 2 y también menciona que paso 16 horas diarias jugando World of Warcraft, ante este acontecimiento se creó un gran debate en redes sociales sobre el tema de los videojuegos violentos. En este mismo artículo se menciona qué «La cuestión de que los videojuegos puedan incitar a la violencia es un debate antiguo tanto en el público como en la psicología clínica. Este tipo de discusión tiende a surgir siempre que se revela que un asesino de alto perfil los jugaba».

El Servicio Secreto de Estados Unidos y el Departamento de Educación han emitido un reporte que estudió 24 casos de violencia escolar y descubrió que: «Casi la mitad de los atacantes haya demostrado cierto interés en la violencia a través de películas, videojuegos, libros u otros medios».

Representación de la orientación sexual y la identidad de género

Los personajes de lesbianas, gais, bisexuales y transgénero (LGBT) se han representado en algunos videojuegos desde la década de 1980, con Caper in the Castro en 1989 como uno de los primeros juegos centrados en temas LGBT. El contenido LGBT ha estado sujeto a reglas y regulaciones cambiantes por parte de las compañías de juegos. Estas reglas son generalmente ejemplos de heterosexismo en el sentido de que la heterosexualidad se normaliza mientras que la homosexualidad está sujeta a censura o ridículo adicional. La orientación sexual y la identidad de género fueron significativas en algunos juegos de consola y PC, con una tendencia hacia una mayor visibilidad de las identidades LGBT, particularmente en la cultura popular japonesa y los juegos comercializados para consumidores LGBT.

Uno de los casos más recientes de una controversia sobre la representación de la orientación sexual en videojuegos fue en el videojuego The last of us part II, en la presentación de gameplay del 2018 se mostro una escena donde la protagonista besando a una chica, eso provocó una ola de odio hacia el estudio Naughty Dog creadores del juego. En su salida el juego recibió un boicot en la página de críticas Metacritic entre muchas cosas que fue criticado lo que más resaltaba era la sexualidad de varios personajes.

Casos en los que los videojuegos han ayudado
Diversos portales dedicados a las noticias del mundo de los videojuegos y el entretenimiento anunciaron en el año 2018 que una mujer llamada Jessica Prime, a través de su cuenta de Twitter, mencionó que su hijo le confesó su decisión por no suicidarse tras haber concluido Hellblade: Senua's Sacrifice desarrollado por Ninja Theory. La historia del juego nos relata la travesía de una mujer con problemas mentales para rescatar a su esposo del infierno nórdico. Cabe destacar que el juego contiene alto porcentaje de violencia, así como de crudeza por las diversas situaciones que la protagonista debe atravesar.

Véase también
 Combo (videojuegos)

Referencias

Enlaces externos

Controversia en los videojuegos


Lesley Cox, née Lesley Duncan le  à Stockton-on-Tees en Angleterre et morte le  sur l'île de Mull est une auteure-compositrice-interprète et choriste britannique, surtout connue pour son travail dans les années 1960 et 1970. Son titre  a été repris par David Bowie, Elton John et plus de 150 autres artistes. Malgré cinq albums et une vingtaine de , son trac sur scène et sa réticence au vedettariat l'ont tenue éloignée du grand succès commercial.

Biographie

Débuts
Leslie Anne Duncan naît à Stockton-on-Tees le . Elle quitte l'école à l'âge de 14 ans et est repérée par un éditeur de musique à 19 ans, alors qu'elle travaille dans un café-bar londonien. Moins d'un an plus tard, elle signe son premier contrat d'enregistrement avec EMI et apparaît dans le film .

À la fin des années 1960, elle s'intéresse à l'ésotérisme, à la méditation et aux tendances psychédéliques du moment. En 1966, elle fait la connaissance de David Bowie, son cadet de quatre ans. Elle en devient une petite amie occasionnelle entre 1968 et 1969, lui faisant partager son goût pour la musique de Jacques Brel et le phénomène des OVNI.

Elle épouse en 1970 le producteur de son premier album, Jimmy Horowitz, avec qui elle a deux enfants, Sam et Joe, avant de divorcer.

Love Song
Considérée comme l'une des premières auteures-compositrices-interprètes britanniques, elle se fait notamment connaître par ses chansons ,  et surtout .

Elton John contribue notablement à la célébrité de ce titre, enregistrant en duo avec elle une version très similaire à la sienne pour son album Tumbleweed Connection. C'est aussi ensemble qu'ils l'interprètent sur scène au Royal Festival Hall le  . Celui-ci décrit Love Song comme  chansons qu'il n'a pas co-écrites mais qu'il a incluses sur un album. Le morceau a également été repris par plus de 150 autres artistes, dont le premier est David Bowie, dès avril 1969.

Malgré cette réussite et les éloges de la critique, les quelques albums solo de Lesley Duncan n'obtiennent pas de succès commercial.

Choriste
En parallèle, Lesley Duncan est une choriste reconnue à partir du milieu des années 1960 : elle travaille ainsi auprès de Dusty Springfield de 1964 à 1972 (laquelle, en retour, intègre les chœurs pour plusieurs de ses enregistrements), avec Donovan en 1969 pour son titre à succès , et sur l'album Madman Across the Water d'Elton John en 1971. Elle co-écrit trois chansons avec Scott Walker et les chante en studio avec The Walker Brothers. Elle prend également part à l'enregistrement en studio de Jesus Christ Superstar.

Elle est une des choristes de The Dark Side of the Moon (1973) de Pink Floyd et chante  sur l'album Eve de The Alan Parsons Project.

Vie ultérieure
En 1978, Lesley épouse le producteur de disques . Le couple emménage en 1997 sur l'île de Mull en Écosse, où la plupart des habitants ignorent tout de sa carrière musicale. Elle y meurt le  d'une maladie neurovasculaire qui fait suite à une longue maladie.

Discographie

I Want a Steady Guy (sous le nom de 'Lesley Duncan and the Jokers') b/w Moving Away (1963) – Parlophone R5034
 You Kissed Me Boy b/w Tell Me (1963) – Parlophone R5106
 When My Baby Cries b/w Did It Hurt (1963) – Mercury MF830
 Just for the Boy b/w See That Guy (1965) – Mercury MF847
 Run to Love b/w Only the Lonely and Me (1965) – Mercury MF876
 Hey Boy b/w I Go to Sleep (1966) – Mercury MF939
 Lullaby b/w I Love You, I Love You (1968) – RCA 1746
 A Road to Nowhere b/w Love Song (1969) – RCA 1783
 Sing Children Sing b/w Exactly Who You Are (1969) – CBS 4585
 Love Song b/w Exactly Who You Are (1970) – Columbia 4-45354
 Sing Children Sing b/w Emma (1971) – CBS S 7493
 Earth Mother b/w Love Will Never Lose You (1972) – CBS S 8362
 Watch the Tears b/w Sam (1974) – GM GMS 016
 Everything Changes b/w Love Melts Away (1974) – GM GMS 022
 I Can See Where I'm Going b/w Heaven Knows (1975) – GM GMS 036
 Could've Been a Winner b/w Moonbathing (1975) – GM GMS 9040
 Maybe It's Lost b/w Another Rainy Day (1977) – GM GMS 9046
 The Sky's on Fire b/w Don't Worry 'Bout It (1977) – GM GMS 9048
 The Magic's Fine b/w Paper Highways (1978) – GM GMS 9049
 Sing Children Sing b/w Rainbow Games (1979) – CBS S8061 (Charity 45)
 Masters of War b/w Another Light Goes Out (1982) – Korova KOW 22
 Tomorrow b/w Paper Highway (1986) – R4 FOR 4

Albums
 Sing Children Sing (1971)
 Earth Mother (1972)
 Everything Changes (1974)
 Moon Bathing (1975)
 Maybe It's Lost (1977)

Compilations
 Sing Lesley Sing: The RCA and CBS Recordings 1968-1972 (2017)
 Love Song: Previously Unreleased 1977-86 (2018)
 Lesley Step Lightly: The GM Recordings Plus 1974-1982 (2019)

Références

Liens externes

 Site de fans de Lesley Duncan

Chanteuse britannique de folk
Chanteuse britannique du XXe siècle
Compositrice britannique
Naissance en août 1943
Naissance à Stockton-on-Tees
Décès en mars 2010
Décès dans l'Argyll and Bute
Décès à 66 ans
Mort d'un accident vasculaire cérébral

Lesley Duncan


Autumn Leaves, defalarca kere yorumlanmış bir klasik pop ve caz şarkıdır. Orijinal hali, 1945 yılında yazılmış "Les Feuilles Mortes" (Türkçe: Ölü Yapraklar) adlı Fransızca bir şarkıdır. Fransızcadan İngilizceye çevirisini Johnny Mercer yapmıştır.

Hem caz, hem de pop sanatçılarının ilgisini çekmesinin nedeni; parçanın her iki türe de uyum sağlayacak bir altyapıya sahip olmasındandır. Enstrümantal bir havada ilerlemesi ve sözlerinin derin anlamlar içermesi, parçayı birçok sanatçının gözünde değerli bir yere taşımıştır.

Bestesini Joseph Kosma'nın yaptığı parçanın Fransızca sözlerini ünlü şair Jacques Prévert yazmıştır. Amerikalı şarkı sözü yazarı Johnny Mercer de 1947 yılında şarkıya İngilizce sözler yazmıştı. Şarkı ilk kez 1946 yılında Marcel Carné'nin çektiği Les Portes de la Nuit filminde Yves Montand tarafından söylenince ünlü oldu. 1956 yılında ise ABD'de Robert Aldrich şarkı ile aynı adı taşıyan filmi çekti. Joan Crawford'un başrolünü oynadığı filmde ise şarkıyı Nat King Cole seslendiriyordu.

Parçayı seslendirenler
 Stan Getz - 1955
 Chet Baker
 Diana Krall
 Nat King Cole - 1956
 Edith Piaf - 1956
 Doris Day - 1957
 Louis Armstrong - 1958
 Paul Desmond - 1961
 Barbra Streisand - 1966
 Eva Cassidy
 Frank Sinatra
 Miles Davis
 Oscar Peterson - 1972
 Roger Williams
 Mireille Mathieu - 1985
 Wynton Marsalis - 1986
 Chick Corea - 2003
 Lale Belkıs, Bizim Şarkımız adıyla Türkçe olarak.
Joe Pass

 Eric Clapton - 2010
 Andrea Bocelli - 2006

Kaynakça

Pop şarkıları
Caz standartları
1945 şarkıları
İngilizce şarkılar
Fransızca şarkılar

Autumn Leaves


بيرريس  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 26 مايو، 1911.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لبيرريس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان بيرريس 36,189 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 9,652 أسرة وعدد العائلات 8,114 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 10,553 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 41.20% من البيض و15.88% من الأمريكيين الأفارقة و1.46% من الأمريكيين الأصليين و2.75% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.33% من سكان جزر المحيط الهادئ و32.55% من الأعراق الأخرى و5.82% من عرقين مختلطين أو أكثر و56.16% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 9,652 أسرة كانت نسبة 63.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 18.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 7.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 15.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.73، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.00.

بلغ العمر الوسطي للسكان 25.4 عاماً. وكانت نسبة 39.5% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 13.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 5.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.3 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.4 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 35,522 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 36,063 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 31,891 دولارًا مقابل 24,634 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 11,425 دولارًا. وكانت نسبة 18.1% من العائلات ونسبة 20.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 25.9% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 14.2% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان بيرريس 68,386 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 16,365 أسرة وعدد العائلات 14,347 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 17,906 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 42.31% من البيض و12.15% من الأمريكيين الأفارقة و0.86% من الأمريكيين الأصليين و3.60% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.42% من سكان جزر المحيط الهادئ و35.60% من الأعراق الأخرى و5.06% من عرقين مختلطين أو أكثر و71.77% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 16,365 أسرة كانت نسبة 66.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 59.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19.1% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 8.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 12.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 8.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 2.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.16، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.32.

بلغ العمر الوسطي للسكان 25.9 عاماً. وكانت نسبة 37% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 17.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 4.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.6% ذكور و50.4% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبيرريس:

أعلام
 إرفينغ أشبي
 ألفرد غرين
 إلمر ريغر

مراجع

بيرريس (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1885
أماكن مأهولة في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1885 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مقاطعة ريفرسايد (كاليفورنيا)

بيرريس (كاليفورنيا)


The Monster este un film de groază american din 1925, regizat de Roland West. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Lon Chaney, Johny Arthur și Gertrude Olmstead.

Rezumat

Distribuție
 Lon Chaney
 Johny Arthur
 Gertrude Olmstead

Note

Filme din 1925
Filme de groază
Filme americane
Filme alb-negru
Filme MGM

The Monster (film din 1925)


McKone ist der Familienname folgender Personen:

 Mike McKone, US-amerikanischer Comiczeichner
 Oskar Kraska McKone (* 2000), deutscher Schauspieler

McKone


Camp Claude est un groupe d'electro-pop français. La formation est composée de la photographe et vidéaste franco-américaine Diane Sagnier, du Suédois Leo Hellden et de l'Anglais Michael Giffts.

Biographie
Avant de rejoindre la formation Camp Claude, les deux membres Giffts et Hellden faisaient partie du groupe Tristesse Contemporaine. Ils se rencontrent en 2013 en travaillant sur un clip vidéo. La chanteuse principale, Diane Sagnier, est également photographe et vidéaste. Pendant que Sagnier chante, Hellden et Giffts travaillent sur la musique et les sons.

Accueil
Karoline Knappe estime dans Deutschlandfunk Kultur que le style musical est « basé sur des sons ludiques des années '80 et '90 - quelque part entre le rock, la pop, la cold wave et l'electro ».

Discographie

Albums studio
 2016 :  (Believe Recordings) ( des charts français)
 2019 :  (All Points by Believe Recordings)

Notes et références

Groupe français de synthpop
Groupe musical formé en 2013
Groupe français de pop rock

Camp Claude


Katoličko groblje na Husinu je objekt kulturno-povijesne baštine u ruralnom području Grada Tuzle. Katoličko groblje je pod zaštitom države. Zaštićena je baština.

Groblje je posvećeno Svim svetima. Na njemu su pokapani Husinjani i i župljani župe Morančani, kao i mještani naselja Kreke, Bukinja i Miladija, zbog čega je bilo vrlo popunjeno i potrebno je bilo novo groblje. Novo groblje je na lokaciji Cerovima i blagoslovljeno je na blagdan Duhova 2013. godine i posvećeno Duhu Svetom.

Izvori

Husino
Katolička groblja u Bosni i Hercegovini

Katoličko groblje Svi Sveti, Husino


Martin Andersen (født 1986) er en dansk fodboldspiller

Martin Andersen kan også referere til:
 Martin Adolf Andersen (1844–?) – norsk politiker
 Martin Andersen Nexø (1869–1954) – dansk forfatter
 Florida State Road 528 – også kendt som Martin Andersen Beachline Expressway

Martin Andersen (flertydig)


كوفينا  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 14 أغسطس، 1901.

أعلام

 جايسون فرانك
 بوب كلارك
 جيريمي ميلر
 إدموند جاي جيمس
 جيل روب ويلسون
 كورت ديفيس
 ريتشي ليموس
 ماي بيتي
 جين ستافورد
 إدوارد أندرسون

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1882
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1882 في كاليفورنيا

كوفينا (كاليفورنيا)

كوفينا (كاليفورنيا)


Kothmale

කොත්මලේ යනු කඳුකර ගම්මානයකි. එය මධ්‍යම පළාතේ නුවරඑලිය පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කටය අයත් ය. දැනට තේ වගාව හා සංචාරක කර්මාන්තයට මුලිකත්වය දී ඇති මේ ගම ඓතිහාසික වශයෙන් වැදගත් ප්‍රදේශයකි. ලංකාව නිශ්චිත ලෙසම ඉන්දියාවේ ආධිපත්‍යය මත සිය ගමන්මග සකස් කරගෙන ඇත. රාජ්‍ය පාලන ක්‍රම වල සිට සංස්කෘතිය දක්වා ද වර්තමාන දේශපාලනය තුළ ද මේ තත්වය දක්නට ලැබේ. ලංකාවේ ලිඛිත ඉතිහාසය තුළ කොත්මලේ ඇත.

කොත්මලේ ලංකාවේ ඉතිහාසයට එකතු වන අවස්ථා දෙකකි. එම අවස්ථා දෙකම ස්වදේශිකයින් ඉන්දියානු ආක්‍රමණ වලින් ස්වාධීන වූ අවස්ථාවන් ය. එකක් වන්නේ කොහොඹා යක් කංකාරියයි. එයින් අදහස් වන්නේ විජය ආක්‍රමණයෙන් පසුව යළිත් වතාවක් ස්වදේශික පාලකයින් විසින් සිය බලය තහවුරු කරගැනීමයි. දෙවන අවස්ථාව දුටුගැමුණු විසින් ලංකාවේ බලය ලබාගැනීමයි. මෙම අවස්ථා දෙකේදීම කොත්මලේ තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් සිදු කර ඇත. එය ලිඛිත මුලාශ්‍ර හා ජනප්‍රවාද වල ඇත.  මෙම අවස්ථා දෙකටම සම්බන්ධ ගම වන්නේ "කොටගේපිටිය" (Kotagepitiya) ගමයි. මෙම සිදුවීම් දෙක අතර පරතරය අවුරුදු සිය ගණනක් වුවද ඓතිහාසිකව ඒ සිදුවීම් දෙකම සිදුව ඇත්තේ "මාවෙල" (Mawela)  ගම මූලික කරගෙනය. මෙම සිදුවීම් ඹප්පු කිරීම සදහා වන සියළු සජීවී සාධක කොත්මලේ ඇත.

නිශ්චිත ගමක් කොත්මලේ කියා නොමැති අතර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයක් හා මැතිවරණ කොට්ඨාශයක් වශයෙන් පවතී.  මෙය වඩා ප්‍රසිද්ධව ඇත්තේ දුටුගැමුණු කුමරු වසර 20ක් සැඟව ජීවත්ව සිටි ප්‍රදේශය බවයි. අද වනි විට කොත්මලේ සිංහල , දෙමළ , මුස්ලිම් යන ජාතිකත්වයන් 3 ම වාසය කරයි. ප්‍රධාන පාසල වන්නේ හැදුණුවැව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයයි. ඊට අමතරව පාසල් 70 කට අධික ප්‍රමාණයක් කොත්මලේ ඇත. වර්තමානය වන විට පොලිස් ස්ථානයක්, රෝහලක් හා අවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ඇත.

කොත්මලේ ඓතිහාසික ප්‍රෙද්ශයකි. එහි ඓතිහාසිකත්වය ලංකා ඉතිහාසය පුරා ලියැවි ඇත.  දුටුගැමුණු රජු සැගව ජීවත් වූ ප්‍රදේශය අද කොටගේපිටිය වශයෙන් ජනප්‍රවාද හා පුරාවිද්‍යාත්මකව ඔප්පු වේ. ඒ සදහා වන වෙනත් අදහස් ද ඇත. එම අදහස් ඇතිව තිබෙන්නේ මහනුවර යුගයේ යළිත් වතාවක් දෙමළ (ඉන්දියානු) රජවරුන් විසින් ඇති කරන ලද ක්‍රියාකාරිත්වයන් නිසාය. එය කොත්මලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ ඇති පැරණිතම ගම වශයෙන් හඳුනාගැනේ. කොත්මලේ ඓතිහාසික වන්නේ දුටුගැමුණු රජුට පෙර සිටය.

යක්ෂ ගෝත්‍රිකයින්ගේ ගම්මානයක් වූ මෙම කලාපය පඩුවස් දෙව් රජුගේ කාලය දක්වා දිව යයි. පඩුවස්දෙව් රජුගේ දෝසය නැති කිරීම සදහා ආරම්භ කරන ලද කොහොඹා යක් කංකාරියේ සඳහන් වන "මලය" රට මේ කොත්මලයයි. දිවිදෝසය සදහා වන කංකාරිය සිදු කරන ලද්දේ කොත්මලේ දැනට "මාවෙල" නැමති ගමේ සිට පැමිණි යක්ෂ ගෝත්‍රිකයින් විසිනි. මෙම දිවිදෝසය මගින් සංකේතවත් කරනු ලබන්නේ විජය විසින් සිදු කරන ලද ඉන්දියානු ආක්‍රමණයයි. නැවත වතාවක් ස්වදේශිකයින් සදහා රට පාලන බලය අත් කරදීම සදහා සමස්ත රටේම ස්වදේශික ගෝත්‍රිකයින් විසින් බලවත් ක්‍රියාකාරකම් මාලාවක් සිදු කරන ලදී. එහි එක් අවස්ථාවක් වන්නේ කොහොඹා යක් කංකාරිය යි. එය ශාන්තිකර්මයක් බවට පත්වන්නේ පසුකාලීනවය.

එම කංකාරියෙන් පසුව පඩුවස්දෙව් රජුගේ හිස් පළඳනාවක් කොත්මලේ ජනයාට තෑගි ලැබුණි. (මේ සදහා ජනප්‍රවාද ඇත) එය තවමත් මාවෙල රාජකාරි කරන්නන් විසින් වසරකට වරක් මොරපේ කතරගම දේවාලයේ වඩම්මනු ලබයි. පණ්ඩුකාභය රජු රාජාභිෂේකයට සූදානම් කරනු ලබන ක්‍රියාවලියේ පූර්ව සූදානම (පරම්පරාවකට පෙර)  කොහොඹා යක් කංකාරියෙන් සිදු කරන ලදී.

කොත්මලේ දෙවන වර ලංකා ඉතිහාසයේ ලියැවෙන්නේ දුටුගැමුණු කුමරු වසර 20කටත් වඩා කාලයක් සැගව ජීවත් වූ ගම වශයෙනි. සැඟව සිටි ස්ථානය සීහල පේලි ගෙදර යි. එය මාවෙල බටහිර (https://firstname.lastname@example.com,80.6327318,16.5z/data=!4m2!2m1!6e1) රජ පිහිල්ල නැමැති ස්ථානයෙන් මීටර් 200ක් ආසන්නයේ පිහිටා ඇත. දුටුගැමුණු ගේ මැදිහත්වීම් ඇති රණමුන පිහිල්ල, දෙස්සහිටිය, අඹහිටිය, රජතලාවෙල, රජ ඇල, මඩමේ ගෙදර, හක්මඩ ගල, පට්ටියකුඹුර, ගලපිටගල, යන සියළු ස්ථාන කිලෝමීටරයක රවුමක පිහිටා ඇත. (මෙම සියළු ස්ථාන සදහා වන ජනප්‍රවාද හා ජනකථා මෙන්ම සජීවී වාසගම් මාවෙල ඇත.)  ඔහු විසින් ගණුදෙනු කරන ලද පුසුල්පිටිය පන්සල හා මාවෙල ගම අතර ඇත්තේ ඉතා කෙලින් වන පිහිටීමකි. ඔහු උදැල්ල තනාගත් කිරිවනාගොඩ කම්මල් ගම (ප්‍රධාන ගම්මානය නවංගම) පිහිටා ඇත්තේ ද මාවෙල ගමේ කොටසක් වශයෙන් කිලෝමීටරයක් තුළ ය.

දුටුගැමුණු විසින් ආරක්ෂාව පතා පැමිණියේ කොත්මලේ පැරණි යක්ෂ ගෝත්‍රික ගමකටය. දුටුගැමුණු ගේ මව අයත් වන නාග ගෝත්‍රිකයින් ද මේ ගම්මානයේ අතීතයේ වාසය කර ඇත. (ගොඩවැසි නාගයින් ජීවත් වූ කොටස මේ වන විට කොත්මලේ ජලාශයෙන් වැසී ඇත. "නයින් කෙලිනා තොට" මෙහි එක් ස්ථානයකි. ගැමුණු කුමරුගේ බිරිඳ වූයේ "කළූ" නැමැති ස්වදේශික ස්ත්‍රියකි. ඇය පාවිච්චි කල ළිඳ මෑතක දී වසා දමා ඇත. ඒ වන විටත් එයට කියා ඇත්තේ "කළුගෙ ළිඳ" කියාය. කළු සිටින අතරතුර ගැමුණු කුමරු නාග කන්‍යාවක් සමග ද ආදර සම්බන්ධයක් තිබී ඇත. (අනුරාධපුරයේ දී තිබූ සම්බන්ධතාවය නොවේ)

වර්තමාන කොත්මලේ කෝරළ සහ ග්‍රාම නිලධාරි වසම්

පල්ලෙපනේ කෝරලය

1 456       මාවෙල නැගෙනහිර

2 456A     නව කඩදොර

3 456B     මාවල බටහිර

4 456C    මාවෙල කන්ද

5 456D    නව මොරපේ

6 456E    රජඇල

7 457      මාස්වෙල

8 458      රන්වන්තලාව

9 459      කඩදොර

10 459A   කොටගේපිටිය දකුණ

11 459B   කොටගේපිටිය උතුර

12459C    නයාපාන

තිස්පනේ කෝරලය

13460      හපුගස්තලාව

14460A    දොරුවාදෙණිය

15460B    කොළපතන

16460C    රුවන්පුර

17460D    දඹගොල්ල

18460E    කළුදෑමඩ

19460F    මල්ලන්ද

20460G    කැටඹුලාව

21460H    හුණුගල්ඔය

22460I     තෙලිස්සාගල

23460J    ඉහල ගොරකඔය

24460K    පොල්වතුර

25460L    පහළ ගොරකඔය

26460M   කුවීන්ස්බේරි

27461      හරංගල

28461A    හරංගල දකුණ

29461B    කිරිමැටියාව

30461C    හල්ගොල්ල

31461D    වැරැල්ලපතන

32462A     තිස්පනේ කන්ද

33462B     ගොඩමඩිත්ත

34462C     කටුගොල්ල

35463        වටද්දර

මැදපනේ කෝරලය

36464        නවංගම

37465        කලපිටිය නැගෙනහිර

38465A      හැදුණුවැව

39465B      රොජසන්ගම උතුර

40465C      කලපිටිය බටහිර

41465C      රොජසන්ගම දකුණ

42465E      වෑතලාව

43465F      කොත්තුණුගොඩ

44465G     වීරසේකරපුර

45465H     දොඹගස්තලාව

46466        මෑතගම

47466A     මල්දෙනිය

48466B     කටාරන්දෙන

49467        රාවණාගොඩ නැගෙනහිර

50467A      විජයබාහුකන්ද

51467B      බෙරමාන

52467C      බෙරමාන දකුණ

53467D      බෙරමාන උතුර

54467E      රාවණාගොඩ බටහිර

55467F      උඩගම

56467G     වීරපුර

උඩපනේ කෝරලය

57468       මඩකුඹුර

58468A     කඩදොරපිටිය

59468B     දුණුකේදෙණිය

60468C     පූඩළුඔය දකුණ

61468D     බෝගහවෙල

62468E     පූඩළුඔය උතුර

63468F     කරගහයටතැන්න

64468G    කොස්ගහපතන

65468H    හාල්පොල

66468I      කිකිළියාමාන

67468J     ෂීන්ගම

68468K    උතුරු මැදකුඹුර

69468L     ඩන්සින්න වත්ත

70468M    ෂින්වත්ත

71469       කුඹල්ඔළුව

72469A     එගොඩවෙල

73469B     කිරිදිවෙල

74469C     මැදකන්ද

75470        නියම්ගම්දොර
රම්බොඩ කෝරලය

76470A      අඹතලාව

77471A      සංගිලිපාලම

78472        රම්බොඩගම

79472A      මල්හෑව

80473        පනම්ගම්මන

81473A      දෙළුන්තලාමඩ

82473B      වැවහින්න

83473C      ගොඹුරුඔය

84474        රම්බොඩ

85474A      කරගස්තලාව

86474B      කුඩාඔය

87474C      පලාගොල්ල

88474D      හෙල්සිරිගම

89474E      කටුකිතුල

90474F      ඩෙල්ටා ගැමුණුපුර

91474G      කොත්මල්ගම

92474H      සමන්එළිය

93474I        ලබුකැලේ

94474J       හෙල්බොඩ

95474L       වෙදමුල්ල

96474M      ප්‍රොටොෆ්ට්

කොත්මලේ


Le col de Châtillon ou col de Châtillon-sur-Cluses est un col de France situé en Haute-Savoie, non loin de la ville de Cluses. Le bourg de la commune de Châtillon-sur-Cluses est implanté au col. Franchi par la route départementale 902, il permet de faire communiquer les vallées de l'Arve et du Giffre et plus précisément la ville de Cluses avec celle de Taninges.

Références

Chatillon
Chatillon
Massif du Chablais
Massif du Giffre

Col de Châtillon


Polyporus umbellatus (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Elias Magnus Fries, 1821), din încrengătura Basidiomycota în familia Polyporaceae și de genul Polyporus, denumit în popor bureți iepurești, iepurași sau prepelecuț, este o specie saprofită de ciuperci comestibile. Ea se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord, dezvoltându-se în grupuri de multe exemplare, pornite dintr-un trunchi comun, mai ales pe cioturi de stejar și fag (mai rar) precum în apropierea pomilor, nu prea des, dar revenind anual acolo unde se dezvoltă. Apare din (iunie) iulie până în noiembrie.

Descriere
Specia se dezvoltă dintr-un sclerot subteran, asemănător unei trufe,  cu scoarță neagră și tramă albă de 10-15 cm lungime într-un singur trunchi, din care se formează o multitudine de ciupercuțe rotunjoare cu aspect general umbeliform ramificat. Corpul fructifer poate atinge până la 20-40 (50) cm în diametru cu o greutate de 2-10 kilograme.

Descrierea unei ciuperci solitare:
 Pălăria: are un diametru de (1) 2-4 (5) cm, este inițial cărnoasă, fragilă, cu suprafața convexă și rotunjoară, la maturitate plată, subțire, ombilicală în mijloc, căpătând la bătrânețe formă de pâlnie precum o margine ondulată și fisurată. Cuticula este la început fin scămoasă, dar foarte repede în plus striată radial, fiind de colorit variabil, de la palid galben peste galben-maroniu până la gri-brun.
 Tuburile și porii: Sporiferele sunt foarte scurte și decurente pe picior, nu rar până la baza aceluia, fiind de culoare albă. Porii, de asemenea albi, sunt inițial mici și rotunjori, devenind la bătrânețe unghiulari.
 Piciorul: este foarte scurt, cu o înălțime de 3-5 cm și o lățime de 0,5-0,8 cm, fiind alb până crem, fragil până fibros, plin, aproape mereu alipit central de pălărie și îngroșat spre trunchiul principal.
 Carnea: este albă și nu se decolorează după tăiere, fiind la început fragilă, devenind la maturitate din ce în ce mai fibroasă. Are un miros făinos, cu gust savuros ca de nuci în tinerețe, dar neplăcut și amar la bătrânețe. Ciuperca se strică destul de repede și emite atunci un miros dezgustător.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali, netezi și hialini (translucizi), cu o mărime de 8-11 x 3-4 microni. Pulberea lor este albă. Basidiile clavate cu 4 sterigme fiecare masoară 15-30 x 5-6 microni.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Datorită aspectului său buretele poate fi confundat numai cu puține alte specii neotrăvitoare cum sunt: Bjerkandera adusta (necomestibil), Grifola frondosa (comestibil), Grifola intybacea sin. Polyporus intybaceus (comestibil) sau Meripilus giganteus (comestibil).

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Bureții iepurești sunt de consumat numai în stadiu tânăr, pentru că cu bătrânețea devin fibroși cu gust neplăcut și amar. Ei pot fi preparați ca Pleurotus ostreatus (păstrăvul de fag), fiind însă mai aromatici, de asemenea în combinare cu șuncă afumată și cognac, asemănător foalelor vacii (Grifola frondosa).

În tradiția chineză (numite: Zhu ling, Hei zhu ling sau Zhu ling jun) și japoneză (numite: Chorei), sclerotul acestui soi este considerat folositor sănătății. Dar majoritatea comercianților vând preparate făcute din ciuperca nonsubterană, având astfel nici un fel de folos.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto vol. 1-3 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1978
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Polyporus umbellatus în natură, film

Polyporus
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1772 în știință

Polyporus umbellatus


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 30. Dezember 2016 wieder und umfasst fünfzehn Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Ingenried

|}

Erbenschwang

|}

Andere Ortsteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Ingenried

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Ingenried
Baudenkmaler Ingenried

Liste der Baudenkmäler in Ingenried


O Concílio de Agde foi um sínodo regional realizado em setembro de 506 em Ágata ou Agde, na costa mediterrânea a leste de Narbonne, na região da Septimania do Reino Visigótico, com a permissão do rei visigótico Alarico II.

O Concílio reuniu-se sob a presidência do Bispo Cesário de Arles. Estiveram presentes 35 bispos:
 Cesário de Arles
 Cipriano de Bordéus
 Claro de Elusa
 Tetrádio de Bourges
 Heracliano de Toulouse
 Sofrônio de Agde
 Sedatus de Nîmes
 Quintino de Rodez
 Sabino de Albi
 Boécio de Cahors
 Graciano de Aix
 Nicécio de Aux
 Suavis de Comminges
 Galactorius de Benarnum (Lescar)
 Gratus de Oloron
 Vigílio de Leitura
 Maternus de Lodève
 Petrus de Palatio
 Glicério de Couserans
 Cronópio de Périgueux
 Probatius de Uzès
 Agroecius de Antibes
 Marcelo de Senez
 Pentádio de Digne
 [Caprário de Narbonne]‡
 [Victorinus de Fréjus]‡
 [Aprus de Tarbes]‡
 [Eufrásio de Auvergne]‡
 [Juliano de Avinhão]‡
 [Sextílio de Bazas]‡
 [Marcelo do Apto]‡
 [Papolo]‡
 [Leonicus de Châlons-sur-Saône]‡‡
 [Verus de Tours]‡‡

‡ representado por um padre.
‡‡ representado por um diácono.

O Concílio de Agde promulgou 47 cânones sobre disciplina eclesiástica. Em geral, seus cânones esclarecem as condições morais do clero e leigos na região histórica da Septimania no início da transição da ordem social romana dentro da província romana de Gallia Narbonensis para a dos migrantes visigodos. Eles também são de alguma importância para o estudo de certas instituições eclesiásticas primitivas.

Seu cânon 7, proibindo eclesiásticos de vender ou alienar a propriedade da igreja da qual tiravam seu sustento, parece ser a indicação mais antiga do sistema posterior de benefícios. No cânon IX, o Concílio decidiu que, se os diáconos ou sacerdotes casados desejam retornar às relações conjugais, devem ser privados de todas as suas dignidades e ofícios eclesiásticos; aqueles, no entanto, que desconheciam a proibição, poderiam ser autorizados a manter seu cargo se se abstiverem no futuro. No Cânon X, um clérigo era proibido de visitar mulheres com as quais não era parente, e podia ter em sua casa apenas sua mãe, irmã, filha ou sobrinha. Um bispo não devia ordenar diácono quem ainda não tivesse vinte e cinco anos. Para ser ordenado sacerdote ou bispo, era preciso ter pelo menos trinta anos de idade. Se um jovem casado desejava ser ordenado, ele requeria o consentimento de sua esposa (Cânon XVI).

O casamento entre primos também era proibido.

Referências

Fontes

 Mansi, J.-D. (ed.), Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio editio novissima Tomus IX (Florence 1763).

Igreja Católica
Concílios

Concílio de Agde


Laurent Mazliak est un mathématicien, historien des mathématiques et historien des sciences français, né le .

Biographie
Laurent Mazliak est le fils du biologiste et historien des sciences Paul Mazliak.

Il est un élève des mathématiciens Jacques Neveu et Nicole El Karoui. Il a soutenu une thèse de mathématiques intitulée Contrôle partiellement observable et processus ponctuels: théorie et applications, sous la direction de Jacques Neveu, à l'Université Pierre-et-Marie-Curie, en 1990.

Il est historien des sciences à Sorbonne Université, spécialiste de l'histoire des mathématiques, et chercheur du Laboratoire de probabilités, statistique et modélisation (LPSM), spécialiste du contrôle stochastique. Il a soutenu une habilitation à diriger des recherches en 2000.

Il a notamment consacré des travaux aux mathématiciens Émile Borel, Maurice Fréchet, Paul Lévy, Vito Volterra, Maurice Janet, Gösta Mittag-Leffler et Andreï Markov.

Publications
 Paul Lévy-Maurice Fréchet: 50 ans de correspondance mathématique, avec Marc Barbut et Bernard Locker, Hermann, 2004.
 Mathematicians at war: correspondence between Volterra and his French colleagues during World War I, avec Rossana Tazzioli,  Springer, 2009.
 Des mathématiciens et des guerres, avec Antonin Durand et Rossana Tazzioli, CNRS-Alpha, 2013.
 Le carnet de voyage de Maurice Janet à Göttingen, Éditions Matériologiques, 2013.
 Paul Lévy - Maurice Fréchet : 50 years of mathematics, avec Marc Barbut et Bernard Locker, Springer, 2014.
 Images of italian mathematics in France: The Latin sisters from Risorgimento to Fascism, avec Frédéric Brechenmacher, Guillaume Jouve et Rossana Tazzioli, Springer, 2016.
 Mittag-Leffler and Volterra: 40 years of correspondence, avec Frédéric Jaëck, Emma Sallent del Colombo et Rossana Tazzioli, European Mathematical Society, 2019.
 Le calcul des probabilités à la portée de tous, de Maurice Fréchet et Maurice Halbwachs, édition critique avec Éric Brian et Hugo Lavenant, Presses universitaires de Strasbourg, 2019.
 Mathematical communities in the reconstruction after the Great War (1918-1928), avec Rossana Tazzioli, Springer, 2021.
The splendors and miseries of martingales: Their history from casino to mathematics, avec Glenn Shafer, Springer, 2022.

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1964
Mathématicien français du XXe siècle
Mathématicien français du XXIe siècle
Historien des mathématiques
Historien des sciences
Enseignant à l'université Pierre-et-Marie-Curie
Docteur de l'université Pierre-et-Marie-Curie

Laurent Mazliak


Valais, kanton smješten na jugu Švicarske
 Wallis (otok), otok koji čini dio Wallisa i Futune
 Wallis (ime)
 Wallis (prezime)

Wallis


الضوء الأحادي اللون هو ضوء ذو موجة واحدة، وعملياً هو ضوء ذو حزمة ضوئية ضيقة. الجسم الأحادي اللون هو الجسم الذي تكون ألوانه مكونة من أطياف لون واحد، وتعرف الصور أحادية اللون بشكل عام بأنها صور التدرج الرمادي أو صور الأبيض والأسود.

أحادي اللون يُصف في اللوحات، الرسوم, التصاميم، والصور الفوتوغرافية التي لها لون واحد أو تدرجات من هذا اللون. الصورة أحادية اللون لها ألوان وتدرجات محدودة. الصور التي تحوي فقد تدرجات من الرمادي (قد تحوي أو لا تحوي الأبيض والأسود) تسمى صور ذات تدرج رمادي أو أسود و أبيض. لكن من ناحية علمية الضوء الأحادي اللون يشير إلى جزء صغير من الضوء المرئي (ابحث في اللون الطيفي).

التطبيق
في الصور، يستخدم عادة مصطلح أحادي اللون ليشير إلى الأبيض والأسود أو التدرج الرمادي، ولكن يمكن استخدامه أيضا في الإشارة إلى تدرجات من لون واحد، مثل الأخضر والأسود أو الأخضر والأبيض.
في الحاسوب، أحادي اللون له معنيان:
 الأول وهو وجود لون واحد (معروف أيضا بالصورة ثنائية).
 والثاني وهو تدرجات من ذلك اللون، المعروف بالتدرج الرمادي.

في الحاسوب يمكن عرض أحادي اللون باستخدام لون واحد فقط، عادةً يكون أخضر, عنبري, أحمر، أبيض, أو تدرجات من ذلك اللون.

في الأفلام الفوتوغرافية، أحادي اللون يكون عادة في استخدام أفلام الأسود والأبيض. وهذا ما كان عليه الحال إلى أن اكتُشفت الأفلام الملونة في بداية القرن العشرين.
في التصوير الرقمي, يكون أحادي اللون يتكون من ظلال من اللون الأسود الذي تستقبله الكاميرا، أو بتحليل مسبق للون في الصورة لتمثل فقط السطوع الذي تستقبله الكاميرا وذلك عن طريق دمج قيم أكثر من قناة لون(عادة الأحمر، الأزرق, و الأخضر).
وفي بعض الأحيان يتم التركيز على قناة واحدة من الألوان وذلك لتحقيق نوع من الحس الجمالي والفني; في حالة اختيار اللون الأحمر فقط سيكون الأثر الناتج يشابه أثر استخدام مرشح أحمر على فلم بنكروماتي.
إذا أزلنا قناة اللون الأحمر ودمجنا تأثير القناة الزرقاء والخضراء عندها سيكون الناتج مشابهاً لما يعرف بالأرثوكروميك فلم أو استعمال فلير أزرق مع فيلم بنكروماتي. في النهاية يعطينا التدرج في استخدام القنوات المختلفة تنوع فني للصورة الأحادية اللون.
عند إنتاج الصورة ثلاثية الأبعاد يتم تحويل اللون إلى أحادي اللون وذلك لتبسيط عملية تحليل الصورة في الحاسوب.

انظر أيضاً
 تدرج رمادي
 رؤية أحادية اللون

مراجع

عمق لوني
لون

أحادي اللون


107393 Bernacca este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
107393 Bernacca este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cima Ekar în cadrul programului Asiago-DLR Asteroid Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,90 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 107001-108000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

107393 Bernacca


Jön Türkler () veya Genç Türkler, Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde ortaya çıkan meşrutiyetçi ve II. Abdülhamid döneminde muhalif olan "genç ve aydın" kuşağa verilen isimdir.

Etimolojisi
İlk defa 1828 yılında Charles Mc Farlane tarafından dönemin Genç Osmanlı nesline atıfta bulunarak kullanılmıştır. Daha sonra 1855'te Ubicenhi II. Mahmut dönemindeki reform hareketine katılan devlet adamlarını hem de Abdülmecit döneminin batılılaşma yanlısı Tanzimatçılarını tanımlamak için "jeuene turquie de Mahmut" ve "jeuene Turquie d'Abdul Medjid" ifadelerini kullanmıştır. Bu terimleri kavram olarak ilk kullanan kişi Hippolyte Castille olmuştur.

Genç Türkler kavramı yeni bir kavram değildir. Bu kavramların kullanımı daha çok Avrupa'da oluşan yönetime muhalif kesimlerin oluşturdukları partilerin bir benzeri gibi görünmek olduğu için kullanılmıştır. Almanya'daki genç Almanya akımı (ayrıca bu akım siyasi bir muhalif akımı olduğu kadar bir edebi akımdır), İtalya'da ortaya çıkan genç İtalya akımı, Polonya'daki genç Polonya akımıdır. Bu akımlar siyasi muhalif bir akım olduğu kadar edebiyat akımlarıdır da. Daha sonra Jön Türkler akımında ismi geçenlerden bahsederken ayrıntılı olarak edebiyatçılarına değinilecektir. Edebi düşünceleri siyasetle iç içe geçmiş kişilerdir.
Avrupalı yazarlar yeni Osmanlılara bu sıfat ve terimleri kullanmıştır. Yeni Osmanlılar ise "jevne Turqvie"yi eski Türk grubunun muhalifi olarak göstermişlerdir. Bu söylemi Yeni Osmanlılar cemiyetinin kuruluş belgesinde göstermiştir.

Tarihi

Bahsedilen Osmanlı dönemindeki bu Jön Türk grubu gibi olan muhalif kesimlere her dönemde buna benzer isimler verilmiştir. Her yenilikçi kesime "Genç Türkler, Genç Osmanlılar, Jön Türkler" gibi isimler verilmiştir. Özellikle 1800'lü yıllardan sonra bu akımlar güçlendiği için bu terimlere sıkça rastlanmıştır. Örneğin, 1890 yılında Georges Badis adlı bir şahıs sarayı Genç Türkiye adında Kanun-i Esasi yanlılarını çatısı altında toplayabilecek bir gazete kurmakla tehdit etmiştir.

Jön Türklerin ideolojisine bakıldığında ise bunların bakış açıları Fransa'daki burjuvazi kesiminin bakış açısıyla örtüştürülebilir. Nasıl Fransa'da burjuvazi gücünü arttırdıktan sonra yönetime sesini duyurmaya çalışmak için siyasi bir çekişmenin içine girdiyse, aynı şekilde Jön Türkler olarak adlanan kişiler de Avrupa'daki yeniliklerden etkilenip aydın kesiminin desteğiyle yönetimdeki kişilere karşı benzer bir mücadeleye girmiştir. Bu mücadele kanlı bir iç savaştan çok edebi yazılarla belli bir kesimi aydınlatıp biçimlendirme şeklinde olmuştur.

Jön Türkler adı altında bulunan kişilerin tek ortak siyasi görüşü, padişahlık yönetiminin altında bir de meclisin bulunarak yönetime katılmasıdır. Hiçbir zaman padişahlık rejimini yıkıp yerine cumhuriyet rejimini getirmeyi düşünmemişlerdir. Karşı oldukları durum Abdülhamid yönetiminin istibdat düzenidir. Baskı ve şiddet düzeninin yönetime ortak bir meclis kurulursa bu durumun düzeleceğini iddia etmişlerdir. Fakat hiçbir zaman padişah yönetimini reddetmemişlerdir. Sadece yönetimine denk bir meclis yönetimi istemişlerdir; ama Jön Türk cemiyeti altındaki kişilere tek tek bakıldığında siyasi görüşlerinin birbirinden çok farklı olduğunu görülebilir.

Jön Türkler cemiyetinde 2000'e kadar üye bulunduğu bilinmektedir. Bu isimler siyasi ortamdan dolayı Osmanlı'da fazla barınamamış ve yaşamlarının çoğunu Avrupa'da, ya da Mısır'da sürgün hayatı şeklinde yaşamıştır. Bu cemiyette öne çıkan, dikkat çekmekte olan isimler şunlardır: Abdullah Cevdet, Abdurrahman Bedirhan, Ahmet Rıza, Ahmet Fazlı, Ahmet Ferig, Ahmet Kemal, Ahmet Lütfullah, Ahmet Niyazi, Ahmet Saib, Ali Fahri, Ali Fehmi, Ali Haydar, Ali Şefkati, Bahaeddin Şakir, Derviş Hüma, Edhem Ruhi, Emir Şekib Arslan, Halil Ganem, Hüseyin Tosun, Hüsrev Sami, Hüseyinzade Ali, İbrahim Temo, İshak Sükûti, İsmail Canbulat, İsmail Enver Bey, İsmail Kemal, Mahmut Celaleddin Paşa, Mahir Said, Mehmet Ali Halim Paşa, Hacı İbrahim Paşazade Hamdi, Tarsusizade Münih, Tunalı Hilmi.

Dönemin Şartları

Jön Türkler cemiyetinin şahsiyetlerinin fikir yapısının oluşmasında dönemin şartları da önemli bir rol oynamaktadır. Dönemin önemli siyasi olayları şöyledir:
İsmen vergiye tabi Bulgaristan'ın kurulması.
Makedonya'da çözülemeyen anlaşmazlıklar.
Yunan çetelerinin faaliyetleri.
Girit'teki sık sık yaşanan ayaklanmalar.
Ermenilerin özerk devlet kurma fikirleri ve faaliyetleri.
Osmanlı'nın elindeki önemli toplumlardan biri olan Arnavutların Avrupa'daki anarşileri.
Arapların dini değil, siyasi yönde uyanışları.
Osmanlıdaki okulların sadece ceplerini doldurmak için bürolarda tembellik yapacak eleman yetiştirmesi.
Mithat Paşa döneminde bastırılan ulema sınıfının yeniden nüfuz kazanması.
II. Abdülhamid'in Osmanlı'yı eski ihtişamlı dönemine geri döndürme çalışmaları sebebiyle yaptığı faaliyetler

Bu siyasi karışıklıklar içerisinde Osmanlı devletinin çok kötü bir yere gittiği görülmektedir. Fakat bu kötü gidişe rağmen Osmanlı toplumunda yaşayan halk bu gidişi pek umursamamaktadır. Çünkü Osmanlı halkı denen ortak bir anlayış yoktu. Bu topraklarda yaşayan halk; din, dil, ırk farkı çok çeşitli olduğundan bu siyasi durumu çok fazla önemsemiyorlardı. Hristiyan halk, kendi dinlerini yaşayabileceği bir devletin himayesine girmek için çalışmalarda bulunuyordu. Ayrıca her ırk kendi millî devleti için bir takım çalışmalarda bulunuyordu.

Osmanlı'da Basın Hareketleri
Osmanlı aydınını ortaya çıkaran Batılılaşma olgusu Osmanlı Devleti'nin Tanzimat Fermanı'ndan beri izlemeye çalıştığı bir siyasetti. Osmanlı aydınları Batı'yı pek fazla bilmedikleri gibi padişahı da pek fazla eleştirmezlerdi. Yine de II. Abdülhamid döneminde etkili olan aydınlar eskisine göre daha bilinçliydi. Bu dönemde yurtdışında bulunan aydınlar Avrupa'yı yakından tanıma fırsatı bulmuşlar ve edindikleri fikri yayma fırsatı bulmuşlardır. II. Abdülhamid rejimine karşı örgütlenmiştir. Amaçları Kanun-i Esasi'yi yeniden yürürlüğe koyup meşrutiyeti getirmekti.

Avrupa'ya kaçan Jön Türkler bu dönemde birçok gazete ve dergi çıkartarak istibdat rejimi ile sıkı bir mücadeleye giriştiler. Yayınladıkları dergi ve gazeteler yabancı postalar aracılığıyla yurda giriyordu. Bu yayınlar 1900'lerden sonra daha da artmıştır. Bu nedenle hükûmet Jön Türkler ile yayınlarını durdurmak için pazarlığa bile oturmuş ve bu durum sıkıntı çeken Jön Türklerin işine gelmiştir. Değerinin kat kat fazlasına satılan yayınlar kapatılmış; ancak Jön Türkler bu faaliyetlerine başka bir isim altında devam etmişlerdir.

Jön Türkler 1889-1908 yılları arasında çıkardıkları gazeteler ve dergiler ile fikir hayatına yeni bir yön vermeyi başarmışlardır. Bu yayınlar ise Birleşik Krallık, Fransa, Avusturya, Bulgaristan, İtalya, Yunanistan, Romanya, İsviçre, Brezilya, Belçika, Amerika Birleşik Devletleri ve Kıbrıs olmak üzere 13 ülke ve bölgede Türkçe-yabancı dillerde olmak üzere 152'nin üzerinde gazete veya dergi yayınlamışlardır.

Jön Türk Yayınları

Meşveret

Aralık 1895'te Ahmet Rıza tarafından Türkçe ve Fransızca olarak yayınlanmaya başlanmıştır. Gazetesinde meşrutiyeti savunmuş, halkın politik görev bilincine varabilmesi için eğitilmiş gerektiğini ileri sürmüştür. Eğitim ve kültürün üzerinde durmuştur. Bunların yanı sıra çok ağır siyasi yazılar da yazmıştır. Daha sonraları iyice yazılarını ağırlaştıran Ahmet Cevdet'in Osmanlı aleyhine daha cüretkâr davrandığından Fransız savcı tarafından gazetesi kapanacaktı.

Meşveret ile aynı anda Mısır'da yayınlanan "Mizan" gazetesini gerekçe gösteren Ahmet Rıza aynı cemiyetin iki farklı Türkçe gazete çıkarmasının anlamsız olduğunu ileri sürerek Türkçe Meşveret'in yayınını durdurmuştur.

Ancak mizancı Murat'ın saray ile anlaşarak Mizan'ın yayınına son vermesi üzerine Türkçe Meşveret yeniden yayınlanmaya başlandı. Bu arada Cenevre'de Osmanlı gazetesinin yayınlanması üzerine Ahmet Rıza, Meşveret'i tekrar kapatmıştır. Meşveret, yüksek seviyede bir fikir gazetesi olmaktan öte sadece öncü bir gazete olmuştur.

Mizan

Ağustos 1886'da İstanbul'da Murat Bey tarafından çıkarılmıştır. Siyasi ve ekonomik özgürlüğe ilişkin yazılarıyla hükûmetin dikkatini çekmesi sonucu Murat Bey, Mısır'a kaçmıştır. İstanbul'da yayınladığı dönemlerde Mizan, iktisadi konulara yönelmiştir. Mısırda Murat Bey'in İstanbul'daki ilimler politikası yerine tahrikçi ve ihtilalci Murat kimliğini ön plana çıkarmış ve ittihatçıların görüşlerini savunmaya başlamıştır. Murat Bey yazılarında, basın özgürlüğünün yasal sınırlar içinde sağlanmasından, yargının iyileştirilmesinden, bir danışma kurulunun oluşturulmasından sorumlu bir hükûmet ve ayan meclisinin kurulmasına değinmiştir.

Murat Bey panislamisttir. En büyük ideali Halife aracılığıyla tüm Müslümanların yabancı boyunduruğundan kurtarılıp, büyük bir İslam imparatorluğu kurulmasıydı. Özellikle basın yoluyla mücadelesinde Namık Kemal'in etkisinde kaldığını ve yazılarında onu taklit ettiğini görmekteyiz. Mizancı Murat'ın fikir hayatı bazı dönemlerinde değişiklik göstermesi nedeniyle Ahmet Rıza ile araları açılmıştır. Bu yüzden Jön Türkler bu iki kişi etrafında toplanmıştır. Fikirlerinin değişmesi üzerine mizancı Murat yurda dönmüş ve Mizan'ı günlük çıkarmaya başlamıştır. Murat Bey burada ittihatçılara karşı bir tutum izlemesi ve 31 Mart ayaklanmasından sonra ise gazetesi kapatılmış ve gözaltına alınarak Rodos'a sürülmüştür.

Osmanlı Gazetesi

Osmanlı Gazetesi, Mizan'ın kapatılmasından sonra İttihat ve Terakki'nin ilk kurucuları İshak Sükûti, Abdullah Cevdet, Tunalı Hilmi gibi kişiler tarafından kurulmuştur. Fransızca, Almanca ve İngilizce dillerinde ilk Jön Türk gazetesidir. Ancak saray bu durumdan rahatsız olmuş ve Afrika'ya gönderilen Jön Türklerin serbest bırakılacağı karşılığında gazetenin kapatılmasını istenmiştir. Gazete bir süre kapatılmış; ancak saray sözünde durmadığından yeniden çıkarılmaya başlanmıştır (1897). Gazete, cumhuriyet yönetiminden bahsetmiştir. Yazılarında da halkı ayaklandırmaya çalışmışlardır. Fakat bu görüş diğer Jön Türklerce kabul görmemiştir. Bir süre sonra gazetenin basına Jön Türkler arasında yeni bir ayrılık ortaya çıkaracak olan prens Sebahaddin geçiyor. Prens Sabahaddin padişahı daha da sert eleştirmeye başlamıştır.

Şuray-ı Ümmet

Ahmet Rıza tarafından yayınlanmaya başlanmıştır. Merkeziyetçiliği savunmuştur. İlk sayıda gazetenin ilkeleri şöyle belirtilmiştir;
1876 Anayasasını tekrar yürürlüğe koymak.
Tüm Osmanlı uyruklarında ortak bir vatanseverlik duygusu yaratmak.
Padişahın hanedanlığını ve tahtını korumak.

Yazım kadrosunda, Selanikli Nazım, Ahmet Suip, Yusuf Akçura, Sami Paşazade Sezai, Ahmet Ağaoğlu gibi isimler vardı.

Merkeziyetçiliği savunan Ahmet Rıza karşısında Prens Sabahaddin ise adem-i merkeziyetçiliği tavsiye etmekte ve Terakki adlı Türkçe olarak küçük böyle bir gazete bu tekliflerini savunmuştur. Bu iki fikir meşrutiyetten sonra da devam edecek ve ittihatçılar meşrutiyetten sonra Ahmet Rıza'nın görüşlerini benimseyeceklerdir.

Bunların dışında Kanun-i esasi (1896, Mısır), "Hak" (1899), "Sade-i millet" (1898, Mısır), İkdam, Muhbir (1866), İbret (1870) gazeteleri de çıkmıştır.

Dergiler
Daha çok bilimsel nitelikli yazılar yayınlandı. Değişik yerlerde basılmıştır.
Şikaya Dergisi (1893, Şikaya).
Şark ve Garb (1896, Paris).
Musavve (1900).
Mecmua-i Kemal (1905).
İçtihat (1904).

İbrahim Şinasi Efendi
Batıyı örnek alan ilk şair, ilk oyun yazarıdır. Ayrıca o, Agah efendi ile beraber ilk özel gazetecidir.
İslami ilimler öğrenirken, bir Fransız yazarından da Fransızca öğrendi. Mustafa Reşit Paşanın himayesinde Paris'e gönderildi.

İstanbul'a döndüğünde eski görevine dönüp Meclis-i Maarif üyeliğine atandı. Fakat, hükûmete Mehmet Emin Ali Paşa gelince aralarında sorun oldu (sakal sorunu) ve sakal bahanesinden görevinden uzaklaştırıldı. Asıl sebep Mustafa Reşit'in adamı olmasıydı.

1860'ta Agah Efendi ile Tercüman-ı Ahval'i çıkardı. Şair Evlenmesi'ni yazdı.
Şinasi tasvir-i efkar'ı kurduktan sonra, Namık Kemal gazeteye dâhil oldu. Daha sonra Paris'e gitmek zorunda kaldı (Ali ile münasebetleri yüzünden). Daha sonra Fransa-Prusya savaşından dolayı İstanbul'a dönmek zorunda kaldı. Yalnızlık ve sefalet içinde öldü.

Şinasi'yi önemli yapan diğer bir faktörde batı uygarlığını benimsemesiydi. Akıl, bilim, insaniyetçilik ve adalet onun için büyük değerlerdi. Bu yüzden Namık Kemal ve onun kuşağındaki birçok isme yol gösterici oldu.

Meşrutiyetçi değildi. Siyasi rejimle sorunu yoktu.

Namık Kemal
Namık Kemal yenilikçi şairlerden biridir. Fakat Babiali tercüme odasına tercüman olarak girmeden önce divan şiiriyle de çok alakalıydı. Tercüme memurluğu sırasında Fransızca öğrendi ve tanıştığı batı kültürü çok ilgisini çekti. Daha sonra Şinasi ile tanıştı Tasvir-i Efkâr'da çevirileri yayınladı. Şinasi Fransa'ya gidince başyazar oldu. Artık daha çok fikirlerini yazabilme fırsatı buldu. Fakat, hükûmet Namık Kemal isminden rahatsız oluyordu. Bunun tek sebebi Tasvir-i Efkâr yazıları değildi. İttifak-i Hamiyet adlı gizli örgütle ilişkisi ortaya çıkınca hükûmet tarafından Erzurum vali yardımcılığına sürüldü. Burada barınamayacağını anlayınca Mustafa Fazıl Paşa'nın davetiyle Paris'e kaçtı. Fazıl Paşa'nın önderliğinde orada Yeni Osmanlılar Cemiyeti'ni kurdular. Tasvir-i Efkâr'da dış siyasetle ve bazı toplumsal sorunları yazan Namık Kemal, Avrupa'daki özgürlükten yararlanacak temel siyasi sorunları tartışmaya başladılar. Tabii bu durumu J. Locke ve J.J. Rousseau gibi aydınlar çok etkilemiştir.

N. Kemal ve arkadaşlarının siyasi muhalefeti padişaha değil daha çok Ali Paşa yönetimineydi. Avrupa'dan alınan kanunların doğrudan uygulanmasına karşıydı. N. Kemal uzun Avrupa macerasından sonra Ali Paşa ile anlaşarak gazetecilik yapmamak şartıyla memlekete çağrıldı. Ali Paşa öldükten sonra yazılarına devam etti. Daha sonra Mithat Paşa, N. Kemal'i İstanbul'dan uzaklaştırarak Gelibolu'ya sürdü. Fakat burada da yolsuzlukla mücadele ederek tekrar azledildi ve İstanbul'a geri döndü.

Bu dönemde yazdığı "Vatan yahut Silistre" büyük ses getirdi. Vatanseverleri coşturdu. Sokaklarda N. Kemal lehinde gösteriler yapılmaya başlandı. N. Kemal birden halk kahramanı oldu ve bir anda birçok grup galeyana geldi. Tabii bu durum N. Kemal'i tekrar potansiyel bir tehlike haline getirdi. Mağusa'ya sürgün edildi. Otuz sekiz ay burada yaşadı; daha sonra taht değişikliği nedeniyle (V. Murat) geri geldi.

II. Abdülhamid rejiminde Kanun-i Esasi'yi hazırlayan kurulda yer aldı. Fakat II. Abdülhamid'le arası açıldı. Rodos, Sakız, Midilli gibi Ege adalarında, hayatının geri kalanını çoğunda olduğu gibi sürgün geçirdi. Onun fikirleri şöyleydi: Eğitim Türkçe yapılmalı, Vatanın istikbali için eğitim ve kültür alanında çaba harcanmalıydı. Köylünün ağır vergi yükü hafifletilmelidir.

Ali Suavi
Kendini ulema saydığı ve kıyafetlerini benimsediği bilinmektedir. Muhbir gazetesinde Ali Paşa'yı eleştirel yazılar yazmış ve Mehmet Fazıl'ın birkaç yazısını gazetenin köşesinde yayınladığı için Yeni Osmanlıların arasına girmiştir. Bu durumlardan sonra Kastamonu'ya sürüldü. Birçok Yeni Osmanlı gibi hayati tehlikeden dolayı Paris'e kaçtı (M. Fazıl'ın çağrısı üzerine). Fakat sonraki dönemde bir mesele yüzünden anlaşmazlık yaşandı ve Muhbir gazetesini yayınlamayı durdurdu (Londra'da yayınlanıyordu).

Suavi; hırçın, aşırılıklarla dolu, uyumsuz, iddialı, dost tutamayan bir insandı.

Sonraki süreçte önce Fransa'da Ulûm gazetesini çıkarmaya başladı. Fakat sonraki süreçte koptuğu arkadaşlarının karşısına geçerek meşrutiyet yanlısı bir yayın olan "Muvakkaten, Ulûm Müşterilerine" gazetelerini çıkarmaya başladı. Tabii bu yanlı tutum II. Abdülhamid'le barışmasını sağladı ve geri döndü. Sonra Galatasaray'a müdür oldu. Fakat sonraki süreçte II. Abdülhamid'den kaynaklanan bir sebepten olacak ki II. Abdülhamid'in Çırağan Baskınında öldürülmüştür.

Genç Osmanlılar Suavi'den pek hazzetmediler. Bunun sebebi meşrutiyetçi tutumu olabilir. Hatta İngiliz ajanı olduğu bile iddia edilmiştir. Düşüncelerine gelecek olursak eğer tabii bu düşünceleri otorite yanlısı tutumu benimsemeden önceki düşünceler;
Cumhuriyet Dönemi'nde K. Atatürk'ün kurduğu yapıyı ilk olarak dillendiren kişilerden biridir.
Laikliği savunmuştur.
Halifelik konusundaki görüşleri (Halifelik kurum değildir).
Cumhuriyet yönetimini ortaya atmıştır (Sultan yine bulunur).
Fakat Suavi çok fazla Batıcı değildir. Ulemayı destekler (Askerden daha üstündür).
Türklerin yüksek nitelikli bir millet olduğunu ortaya atar.
İslamiyet'e en büyük katkının Türkler tarafından yapıldığını iddia eder.
Türkçenin büyük bir dil olduğunu söyler. Yabancı sözcük kullanımına karşı çıkar. Dış Türklerle yazın ilişkide olunmasını savunur.
Medreseler kapatılmalı, sarık kaldırılmalı, din dersi Türkçe verilmelidir.
Osmanlı'da bankalar kurulmalı ve fabrikalar açılmalıdır, der.

Ahmet Cevdet Paşa
Cevdet, paşa olarak Halep'e tayin edildi. Daha sonra 1868'de Divan-ı Ahkem-i Adliye reisliğine getirildi. Burada Fransız medeni kanunu kabul ettirmeye çalışan Mithat Paşa ve yandaşlarına karşı Mecelle'i yazarak kabul ettirdi. Bu süreçten sonra çeşitli devlet memurluklarında bulundu ve Abdulhamid'in önemli görevlerini, Ahmet Cevdet'e yaptırırdı. Mithat Paşayı tutuklatmak görevi de bunların arasındadır.

Cevdet'e göre Avrupa fetihlerinden önce Müslümanlar tek bayrak altında toplanmalı daha sonra Avrupa fetihleri başlamalıydı. Bu durumda devlet daha uzun ömürlü olabilirdi. Cevdet Bey, döneme daha uygun bir fikir olarak İslam birliğini destekliyordu. Cevdet Bey, kanun-i esasiyi gereksiz buluyordu çünkü Şeriat-i Garra zaten bir kanun-i esasiydi. Ayrıca Osmanlı'nın asıl gücünün Türklerden oluştuğunu belirtmiştir.

Ahmet Rıza

Ahmet Rıza Galatasaray'da eğitim gördükten sonra Fransa'ya tarım eğitimi almaya gitti. Burada pozitivizmi benimsedi ve August Comte'un öğrencisi olan Pierre Lafitte'in derslerine devam etti.
Pozitivizm, metafiziği reddeder, bilimin üstünlüğünü kabul eder.

Pozitivizm, onun için çekiciydi çünkü:
Hristiyanlıkla ilgisi yoktu ve dinin (İslamiyet) Osmanlı toplumu üzerindeki etkisinin farkındaydı (dayanışma esası).
Osmanlı padişahlarının keyfi şeklindeki yönetimine tâbiydi.
Büyük bir sarsıntı(siyasi çalkantı ya da savaş) durumunda devlet dağılıp gidebilirdi.
Topluma yön verecek olan uzmanlardı (Ahmet Rıza topluma tepeden bakan bir kişilikti).

Ahmet Rıza İttihat ve Terakki'ye girdi ve Mesveret'i çıkarmaya başladı. Fakat sonra Ayan Meclisi'ne girerek İttihat ve Terakki karşıtı oldu.

Ahmet Rıza'nın Osmanlı'nın ilerlemesi için ortaya diğerlerinden farklı bir fikirde yönetimin değil toplumun değişmesi gerektiğini savunmasıdır.

Abdullah Cevdet

Cevdet, Jön Türklerin içinde herhalde en entelektüellerden biri olduğu kadar en çalışkanlarından da biridir. Siyaset, toplum bilimi, psikoloji, edebiyat gibi konularda yazdığı pek çok kitap, makale ve yaptığı çeviriler önemini ve değerini göstermek açısından yeterli olabilir. Ateist olması fikirlerinin geniş kitlelere ulaşmasını engellemiştir.

Prens Sebahattin
Sebahattin'e göre istibdat toplumun şartlarının bir getirisiydi. Eğer toplum şartları değiştirilmezse, istibdat tekrar yaşanabilecek bir durumdur. Prens Sebahattin, Ali Rıza karşıtı gruplar Adem-i merkeziyetçiliği savunur.

1902 Jön Türk Kongresi adem-i merkeziyetçilik fikrini getiren Sebahattin bir bölünmeye yol açtı. Adem-i merkeziyetçiler olarak ayrılan grupta; Sebahattin, Nihat, Reşat, Dr. Rıfat, Miralay Zeki, Teşebbüs'ü şahsi gibi kişiler yer aldı.

Yusuf Akçura

1908'e kadarki dönemde Akçura, Meşveret ve Şüra-i Ümmet'te yazılar yazdı. Bu yazılardan en önemlisi "Üç Tarzı Siyaset" adlı makalesi olmuştur. Bu makaleyi yazarken etkilendiği önemli faktörler vardır:
Tatar ıslahatçılığı ve çağdaşçılığı (iktisadi ve siyasi gelişim sonucu). Kazanda İslamiyet çağdaşlaştırılmış, medreselerde müspet ilimler okutulmaya başlanmıştır.
İslam öncesi Türk tarihine önem vermek Türklüğü İslamiyet ile birleştirmemek. Çünkü İslami gelenek İslam öncesini küçümser ve reddeder.
Diğer etkilendiği faktör ise Fransa'daki öğrenim sürecinde bazı yaklaşımlardan etkilenmiştir; maddesi yaklaşımı sayesinde tarihe ve siyasete düşünce ve idealler yönünden değil de, iktisadi yönden bakmayı gerektiği görünüşü benimsedi. Toplumsal Darwinci görüşe göre ise gerçek olan hayat mücadelesidir.

Üç teşkilattan Millet teşkilatı İslam birliği, Türklerin birliği bahsedilir. Bu eserinde Akçura'nın asıl anlatmak istediği Osmanlı'nın tek bir millet olmasının imkânsızlığıdır.

Ayrıca bakınız
 Jön Türk Kongresi (1902)
 Jön Türk Kongresi (1907)
 Osmanlı İmparatorluğu'nda liberalizm
 Osmanlı İmparatorluğu'nda sosyalizm

Dipnotlar
 Ahmad, Feroz, İttihat ve Terakki (1908-1914), Sander Yayınevi, İstanbul. 1971.
 Akşin, Sina, Jön Türkler ve İttihat ve Terakki, İmge Kitapesi, Ankara. 2001 (3. Baskı).
 Akşin, Sina, Türkiye Tarihi, c. 3, Cem Yayınevi, İstanbul. 2009.
 Georgeon, Francois, Türk Milliyetçiliğinin Kökleri – Yusuf Akçura (1876 - 1935), Tarih Vakfı Yurt Yayınları, İstanbul. 2005.
 Hanioğlu, M. Şükrü, Bir Siyasal Düşünür Olarak Doktor Abdullah Cevdet ve Dönemi, Üçdal Nesriyat Yayınevi, İstanbul. 1981.
 Jorga, Nicolae, Osmanlı İmp. Tarihi, c. 5, Yeditepe Yayınları, İstanbul. 2009.
 Lewis, Bernard, Modern Türkiye'nin Doğusu, TTK, Ankara. 2000.
 Petrosyan, Y. Aşotoviç, Sovyet Gözüyle Jön Türkler, Bilgi Yayınevi. Ankara. 1974.
 Ramsaur, Ernest E. Jön Türkler – 1908 İhtilalinin Doğusu, Pınar Yayınevi, İstanbul. 2004.
 Ülken, Hilmi Ziya, Türkiye'de Çağdaş Düşünce Tarihi, Ülken Yayınevi, İstanbul. 1992.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Jöntürkler ve İttihat ve Terakki
 Jön Türkler

Jön Türkler
19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu
20. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Jön Türkler