Le {{anglais|Woman's Peace Party}}  est une organisation pacifiste et féministe américaine née en janvier 1915 en réponse à la Première Guerre mondiale. Elle est considérée comme la première organisation pour la paix américaine à avoir utilisé des tactiques d'action directe telles que la manifestation publique. Le Parti féminin pour la paix devient plus tard, en 1915, la section américaine d'une organisation internationale connue sous le nom de Comité international des femmes pour la paix permanente (Committee of Women for Permanent Peace), groupe qui a ensuite changé son nom en Ligue internationale des femmes pour la paix et la liberté (Women's International League for Peace and Freedom).

Les précurseurs pacifistes américains
Avant la création du Parti féminin pour la paix, les trois principales organisations pacifistes américaines de stature nationale sont essentiellement des initiatives conservatrices, considérant le mouvement pour la paix comme un moyen d'étendre la stabilité, l'ordre et l'expansion de vénérables institutions américaines.

La première de ces organisations pacifistes préexistant au Parti féminin pour la paix est la Société américaine pour la paix (American Peace Society), créée en 1828. Ce groupement souffre de ce qu'un historien appelle « une accumulation de plus de sept décennies de victorianisme ». Caractérisée par la noblesse conservatrice de l'avocat d'entreprise Elihu Root, la Société américaine pour la paix se donne pour objectif de démontrer l'incompatibilité entre la guerre et le christianisme. Tout au long de son existence, elle reste une organisation mineure et inefficace. Lors de la Première Guerre mondiale, elle devient une simple filiale de la Fondation Carnegie pour la paix internationale (Carnegie Endowment for International Peace).

La fondation Carnegie est lancée par l'industriel Andrew Carnegie en 1910, avec une dotation de 10 millions de dollars. Elle devint une maison d'édition universitaire pour le mouvement pour la paix, se concentrant surtout sur la recherche universitaire et la publication.

La troisième des principales organisations pacifistes américaines de la première décennie du XXe siècle est la Fondation mondiale pour la paix (World Peace Foundation), créée en 1909 par l'éditeur millionnaire de Boston Edwin Ginn, d'abord sous le nom d'Ecole internationale pour la paix d'Edwin Ginn (Ginn's International School for Peace). Cette fondation est lancée avec une dotation de 1 million de dollars et poursuit ses activités d'édition sous le nom de Fondation mondiale pour la Paix en 1911. Comme la Fondation Carnegie, la Fondation mondiale pour la paix limite l'essentiel de ses activités à la recherche et à la publication, tentant d'influencer les idées des décideurs politiques plutôt que de peser sur l'opinion publique.

A l'instar du monde intégré des grandes entreprises de l'époque, le mouvement pour la paix se caractérise par les directions imbriquées de ses diverses organisations : quelques hommes - et aucune femme - exercent une influence décisive sur le mouvement. Le mouvement de paix américain fait en somme partie de l'establishment politique, avec des dîners-rencontres de la Société américaine pour la paix de New York qu'on compare parfois à « un banquet de la Chambre de commerce ».

Défilé des femmes pour la paix

Le Parti féminin pour la paix prend racine dans une marche de protestation de 1 500 femmes à New York, le 29 août 1914. Cette « parade de la paix des femmes » est organisée moins d'un mois après le début des hostilités de la Première Guerre mondiale. Elle prend la forme d'une procession silencieuse sur la Cinquième Avenue, derrière une banderole blanche portant une colombe.

La présidente du comité d'organisation de ce défilé des femmes pour la paix est Fanny Garrison Villard, une vétérane du mouvement pour la paix âgée de 70 ans. Son fils, Oswald Garrison Villard, décrit ainsi l'évènement :
« Il n'y avait pas de fanfares ; il y avait un silence de mort et la foule a regardé le défilé avec le même esprit que celui des marcheuses, avec sympathie et approbation. Le Président avait également approuvé, car les organisatrices, en totale adéquation avec ses déclarations publiques des premiers jours du conflit, lui avaient courtoisement demandé son accord. Il était particulièrement heureux de la décision des défilés de ne porter aucun drapeau à l'exception du drapeau de la paix et de ne pas prononcer de discours à la fin du défilé, mais de brèves allocutions informelles ont été faites à tous ceux qui le voulaient... Le silence, la dignité, les robes noires des marcheuses - celles qui n'avaient pas de robes noires portaient des brassards noirs - la solennité de la foule, tout cela a produit un effet profond sur les spectateurs ».

Le défilé des femmes pour la paix marque un changement de méthodes du mouvement pour la paix. Les organisations de paix américaines plus anciennes s'étaient en effet limitées à un travail en coulisses, essayant d'influencer la politique par des canaux politiques traditionnels. Le défilé de la paix, lui, utilise l'action directe, tentant de renforcer le soutien populaire à la paix par le biais de manifestations publiques, de la même manière que les organisations syndicales. Avec ce changement tactique, le défilé des femmes pour la paix et l'organisation qui en a émergé, le Parti féminin pour la paix, marquent le début du mouvement de paix moderne.

Au lendemain de la marche, Fanny Garrison Villard cherche à transformer en un groupe permanent l'organisation temporaire construite pour coordonner la marche. Elle cherche de l'aide auprès de l'une de ses anciennes concurrentes dans le mouvement des femmes, Carrie Chapman Catt, présidente de l'Alliance internationale pour le suffrage des femmes (International Woman Suffrage Alliance). Catt, ancienne alliée de Susan B. Anthony, est obsédée par la lutte pour le droit de vote des femmes ; elle ne considère pas la marche pour la paix comme un vecteur de changement de l'opinion publique ou de la politique nationale. Toutefois, elle est convaincue que le mouvement pour le suffrage américain gagnera en soutien et en stature, si les femmes peuvent jouer un rôle de premier plan dans la noble lutte pour mettre fin au bain de sang européen.

À la mi-décembre 1914, Catt se décide à tout mettre en œuvre pour le lancement d'une organisation nationale de femmes pour la paix. Elle écrit à Jane Addams, militante féministe et cofondatrice du centre d'œuvres sociales Hull House à Chicago, pour l'intégrer dans la future organisation et lui donner le rôle de leader. Addams croit depuis longtemps en une relation étroite entre la paix internationale, la réforme humanitaire nationale et le droit de vote des femmes, et elle est séduite par l'idée d'un mouvement national des femmes pour la paix. Le décor est donc planté pour le lancement officiel de la nouvelle organisation — un groupe qui prend le nom de Parti féminin pour la paix ( Woman's Peace Party).

Congrès de fondation
Le Parti féminin pour la paix est créé lors de la convention d'organisation qui se tient à Washington, DC les 9 et 10 janvier 1915, et rassemble plus de 100 déléguées représentant des organisations de femmes de tous les États-Unis.

Jane Addams est élue présidente. La nouvelle organisation est ouverte à tous les groupes désireux de se reconvertir en « cercle de la paix » et à toute femme payant une cotisation annuelle de 1 dollar. Son siège est établi dans la ville natale d'Addams, Chicago La direction du mouvement est composée de Lucia Ames Mead, secrétaire nationale, Harriet P. Thomas, secrétaire exécutive, Sophonisba P. Breckinridge, trésorière et Elizabeth Glendower Evans, responsable nationale.

La convention approuve une plate-forme de revendications : convocation immédiate d'« une convention des nations neutres dans l'intérêt d'une paix rapide », limitation des armements, opposition organisée au militarisme (ou à l'intervention militaire) en Amérique, démocratisation de la politique étrangère, suppression de la motivation économique de la guerre et élargissement du droit de vote des femmes. Le droit de vote des femmes est considéré comme faisant partie intégrante de la cause de la paix, en présumant que les femmes sont enclines par nature à viser l'épanouissement de la vie humaine.

La convention approuve également un « Programme pour une paix constructive » , demandant au gouvernement américain de convoquer une conférence des nations neutres et déclarant qu'à défaut, « le parti lui-même convoquera une conférence non officielle des pacifistes du monde entier ». Pour s'assurer que la guerre actuelle n'est pas simplement le prélude d'une autre, le programme appelle à une paix qui ne se fonde sur aucun transfert de territoire sans la volonté des personnes impliquées, sur aucune indemnité en dehors de celles prévues par le droit international, ni sur aucun traité établi sans la ratification des représentants des peuples.

La convention se termine par un meeting dans la salle de bal de l'hôtel New Willard, le dimanche 10 janvier. Le public vient si nombreux qu'une réunion complémentaire doit être organisée dans une autre salle et que quelque 500 personnes intéressées doivent être refoulées, faute de place. Des discours y sont prononcés, entre autres, par Jane Addams et les militantes féministes Emmeline Pethick-Lawrence d'Angleterre et Rosika Schwimmer de Hongrie.

1915 : Congrès international des femmes

À cause de la guerre en Europe, la convention biennale prévue à Berlin en 1915 par l'Alliance internationale pour le suffrage des femmes (International Woman Suffrage Alliance) est annulée. Le Parti féminin pour la paix en profite pour organiser son propre rassemblement international. Un appel est lancé pour que la convention se tienne dans les Pays-Bas, neutres. Le rassemblement doit être présidé par Jane Addams, présidente du Parti féminin pour la paix, sans doute la femme la plus respectée et la plus influente d'Amérique.

En avril 1915, 47 femmes, dont de nombreuses membres du Parti féminin pour la paix, ainsi que des représentantes d'autres organisations, montent à bord du navire de croisière néerlandais MS Noordam pour un dangereux voyage vers La Haye. Parmi celles qui font le voyage à travers les eaux jonchées de mines, se trouvent la travailleuse sociale Grace Abbott, l'épidémiologiste Alice Hamilton, la syndicaliste radicale Leonora O'Reilly et l'universitaire et future lauréate du prix Nobel de la paix Emily Balch.

Le voyage n'est pas sans susciter de controverses, malgré le statut officiellement neutre de l' Amérique. L'ancien président Theodore Roosevelt déclare que la mission des femmes est « stupide et vile » et que les participantes sont des lâches qui cherchent la paix « sans égard pour la justice ». Les femmes américaines ne renoncent pas et naviguent vers le danger avec une banderole bleue et blanche faite maison portant le seul mot « PAIX ».

Le Noordam est retenu pendant quatre jours dans la Manche par la Royal Navy, avant d'être finalement autorisé à se rendre à La Haye, où il arrive dans la soirée du 28 avril 1915, juste à temps pour le début du congrès de trois jours. Malgré la décision de certaines nations combattantes, comme la Grande-Bretagne, de refuser à leurs citoyennes les passeports qui leur auraient permis de participer au Congrès, le rassemblement rencontre un grand succès, rassemblant 1 136 déléguées et plus de 2 000 visiteurs.

Le congrès rédige une série de résolutions détaillant des plans pour une paix juste. Il appelle au désarmement général et à la suppression du motif de profit en nationalisant la production d'armements. Il affirme les avantages du libre-échange et de la liberté de navigation en haute mer. Une résolution appelant à une médiation continue des différends par une conférence de nations neutres, est adoptée, mais n'aboutit finalement pas. Une délégation dirigée par Addams est dépêchée dans les capitales des puissances belligérantes mais elle s'avère tout aussi inefficace.

Avant son ajournement, le congrès crée une nouvelle organisation internationale, nommée Comité international des femmes pour la paix permanente (International Committee of Women for Permanent Peace). Le Parti féminin pour la paix se transforme alors en section américaine de cette organisation.

Changement de nom
En 1921, le Comité international des femmes pour la paix permanente change officiellement son nom en Ligue internationale des femmes pour la paix et la liberté (Women's International League for Peace and Freedom).

Patrimoine
Les archives des dossiers du Parti féminin pour la paix de 1915 à 1920 se trouvent au Swarthmore College à Swarthmore, en Pennsylvanie, dans le cadre de sa collection de la paix (Peace Collection).

Membres éminents

 Jane Addams
 Fannie Fern Andrews
 Sophonisba P. Breckenridge
 Carrie Chapman Catt
 Laura Clay
 Alice Lorraine Daly
 Crystal Eastman
 Elizabeth Glendower Evans

 Charlotte Perkins Gilman
 Jessie Wallace Hughan
 Florence Kelley
 Freda Kirchwey
 Fola La Follette
 Lucia Ames Mead
 Jeannette Rankin

 Rose Schneiderman
 Anna Howard Shaw
 Harriet P. Thomas
 Fanny Garrison Villard
 Mary Heaton Vorse
 Lillian Wald
 Anna Walling

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Year Book of the Woman's Peace Party, 1916 -via Hathi Trust
  (distribué par le Parti féminin pour la paix)
 Mary Louise Degen, L'histoire du Parti féminin pour la paix . Baltimore : Johns Hopkins Press, 1939.
 Jean-Michel Guieu et Stéphane Tison (dir.), La paix dans la guerre. Espoirs et expériences de paix (1914-1919), éditions de la Sorbonne, 2022.
 Harriet Hyman Alonso, La paix en tant que problème de femmes : une histoire du mouvement américain pour la paix mondiale et les droits des femmes. Syracuse, NY : Syracuse University Press, 1993.

Articles connexes
 Liste des organisations anti-guerre
 Liste des militants de la paix
 Ligue internationale des femmes pour la paix et la liberté
 Fondation Carnegie pour la paix internationale
 Tentatives de paix pendant la Première Guerre mondiale

Liens externes
 « Parti féminin pour la paix », École Spartacus, www.spartacus.schoolnet.co.uk/
 Instrument de recherche pour la collection Woman's Peace Party, 1915-1920, Bibliothèque du Collège de Swarthmore, Swarthmore, PA.
The Women's Peace Parade, a moody anti-war protest in 1914, The boweryboys New York City History

Parti politique fondé en 1915
Féminisme pacifiste
Association ou organisme pour la défense des droits et des libertés aux États-Unis
Association ou organisme lié au féminisme aux États-Unis

Woman's Peace Party


Paulschulzia, manji rod slatkovodnih zelenih algi iz porodice Tetrasporaceae. Postoje tri priznate vrste

Vrste
 Paulschulzia indica M.O.P.Iyengar
 Paulschulzia pseudovolvox (P.Schultz) Skuja - tipična
 Paulschulzia tenera (Korshikov) J.W.G.Lund

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Chlamydomonadales

Paulschulzia


La Rambla (poznata i pod nazivima Les Rambles i Las Ramblas) je živopisna ulica i šetnica u središtu Barcelone. Povezuje Katalonski trg i Spomenik Kristofora Kolumba u Staroj luci, predstavljajući granicu između Gotičke četvrti na istoku i El Ravala na zapadu grada.

Španjolski pjesnik i dramatičar Federico García Lorca za La Ramblu je rekao da je to »jedina ulica na svijetu za koju ne bi(h) htio da završi«.

Izvori

Ulice u Španjolskoj
Građevine u Barceloni
Turizam u Barceloni

La Rambla (Barcelona)


Le Grand Bazar est un livre autobiographique de Daniel Cohn-Bendit, alors habitant en Allemagne, paru en 1975 en France aux éditions Belfond puis réédité chez Denoël la même année pour raconter son parcours pendant Mai 68 et au cours des années suivantes, qui a provoqué des polémiques pendant plusieurs décennies, en particulier en 2001, 2009 et 2019, en raison de son récit de scènes de pédophilie. Le titre reprend celui d'un film humoristique français, réalisé par Claude Zidi, sorti sur les écrans en 1973.

Ce livre fut la première publication de Daniel Cohn-Bendit face à un CRS devant la Sorbonne, une photo de Gilles Caron, cinq ans après son décès, utilisée en couverture.

Histoire

Le livre prend la forme d'une série d'entretiens avec Daniel Cohn-Bendit, réalisés par trois de ses amis en Allemagne, puis rédigés par eux à Paris au moment où l'auteur espère pouvoir revenir en France, par le biais d'une invitation à l'émission Apostrophes et d'un contrat d'éditeur. Les entretiens ont été réalisés avec Jean-Marc Salmon, Michel Lévy et Maren Sell sur le parcours de Cohn-Bendit.

C'est le deuxième ouvrage de Daniel Cohn-Bendit, sept ans après celui de 1968, trois ans avant les livres d'historiens qui sortiront pour le dixième anniversaire de Mai 68. Le livre est une autobiographie, écrite en langage parlé, qui tient de l'hagiographie autopromotionnelle tout en se voulant un catalogue des idées de Mai 68, refondu et rénové pour en donner une image compatible avec la fin annoncée du gauchisme, dont l'auteur se présente comme un .

Passages polémiques
Teinté de quelques passages sensationnalistes, le livre consacre ainsi un chapitre à la pédophilie et un autre au terrorisme, qui seront vertement critiqués pendant des décennies. Il n'obtient qu'une promotion et une diffusion limitées, avec des problèmes de calendrier dus à la difficulté de concrétiser l'invitation à l'émission Apostrophes, qui finalement ne suffira pas à lever l'interdiction du territoire de Daniel Cohn-Bendit.

Daniel Cohn-Bendit y raconte son métier d'éducateur dans un jardin d'enfants « alternatif » à Francfort au milieu des années 1970 :

Republication en août 1976
En août 1976, peu après le suicide d'Ulrike Meinhof, Daniel Cohn-Bendit publie un long article reprenant le chapitre controversé, sur la pédophilie, de son livre Le Grand Bazar, qui fait la couverture sensationnaliste du magazine mensuel Das dam, fondé en 1973 à Hambourg par , ex-mari d'Ulrike Meinhof, avec qui celui-ci dirigeait avant 1969 le réputé magazine culturel Konkret.

Peu après Cohn-Bendit devient entrepreneur : il fonde en octobre 1976 Pflasterstrand, qu'il présente comme un « magazine de référence du milieu anarchiste à Francfort () ».

Polémique de 2001
La publication de cet extrait par plusieurs journaux en 2001, a généré "un certain émoi en Allemagne, en France et au Royaume-Uni". L'ami de jeunesse de Cohn-Bendit, Joschka Fischer était alors vice-chancelier et ministre des Affaires étrangères d'Allemagne et des photos de lui brutalisant des policiers peu avant 1975, en compagnie du terroriste Hans-Joachim Klein, venaient d'être publiées dans la presse.

Les extraits du livre ont été ainsi publiés par la presse allemande (Bild), britannique (The Independent) et italienne (La Repubblica) par la journaliste allemande Bettina Röhl, dont la mère, Ulrike Meinhof, cofondatrice de la Fraction armée rouge, s'est suicidée quand elle avait . Les écrits pédophiles de Daniel Cohn-Bendit avaient été publiés aussi en 1976, peu après le suicide de cette dernière, dans le magazine culturel dirigé par son père, lui aussi accusé d'abus sexuels.

Défense de l'auteur
Pour sa défense l'auteur avait confessé ses "remords d'avoir écrit tout cela", dans L'Express en 2001, puis brandi "une lettre de soutien de parents et d'enfants des crèches alternatives dans lesquelles il a officié" et mis en avant dans une interview au Monde  un « besoin maladif de la provocation » et le contexte de l'époque, en estimant que ses propos étaient devenus « intolérable[s] » et que « plus personne n'écrirait cela ». Ces propos avaient été en substance repris en 1982 sur le plateau d'"Apostrophes".

Le 22 février 2001, il se confie à L'Express, Le Monde et Libération, pour évoquer  et des pages . L'écrivain Sorj Chalandon rédige le lendemain un mea culpa de Libération sur des pétitions oubliées datant des années 1970, et L'Express publie les entretiens de deux anciens signataires, Philippe Sollers faisant part de ses regrets et Bernard Muldworf assurant être déjà anti-pédophile à l'époque et de la juriste Françoise Dekeuwer-Défossez, qui croit savoir que . Pour atténuer sa responsabilité, l'article de Libération cite le slogan Il est interdit d'interdire !, mais pas son auteur Jean Yanne, et celui des situationnistes de 1966 en version tronquée, lui aussi interprété au sens sexuel, pour présenter , un , qui aurait été à lui seul  de .

Historiographie
Au delà du chapitre décrivant des abus sexuels sur enfants, Le Grand Bazar présente l'image marketing d'une première commémoration décennale sous la forme d'un Mai 68 devenu , selon l'historienne Isabelle Sommier.

Couverture photo
Il s'agit de la première publication à utiliser, en couverture, Daniel Cohn-Bendit face à un CRS devant la Sorbonne, une photo de Gilles Caron cinq ans après son décès, que le photographe, l'édition et la presse n'avaient jusque là jamais publiée, en raison d'une part de mise en scène de l'étudiant photographié.

Notes et références

Articles connexes
 Soixante-huitard
 Historiographie de Mai 68
 Mai 68
 Daniel Cohn-Bendit face à un CRS devant la Sorbonne

Essai français paru en 1975
Essai autobiographique
Événements de mai 1968
Livre libertaire
Histoire du socialisme

Le Grand Bazar (livre)


Patrice Tirolien (* 17. März 1946 in Grand-Bourg, Guadeloupe; † 23. November 2019) war ein französischer Politiker der Parti socialiste. Er war von 1995 bis 1997 Abgeordneter in der Nationalversammlung. 2009 bis 2014 war Tirolien Abgeordneter im Europäischen Parlament.

EU-Abgeordneter
Tirolien war Stellvertretender Vorsitzender in der Delegation in der Paritätischen Parlamentarischen Versammlung AKP-EU.

Er war Mitglied im Entwicklungsausschuss und in der Delegation im Parlamentarischen Ausschuss Cariforum-EU.
Als Stellvertreter war er im Ausschuss für regionale Entwicklung.

Weblinks
 Französische Nationalversammlung: Patrice Tirolien

Quellen

Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Mitglied der Nationalversammlung (Frankreich)
PS-Mitglied (Frankreich)
Franzose
Geboren 1946
Gestorben 2019
Mann

Patrice Tirolien


'Erhard Seminars Training (notée est, bien que souvent rencontrée sous les formes EST ou Est) est une organisation fondée par Werner Erhard en 1971 qui offre un cours de deux week-ends (six jours ou soixante heures) connu officiellement sous le nom de  (). Ce séminaire vise à . Le site internet d'EST affirme que la formation .

Ces séminaires sont dispensés de la fin de l'année 1971 à la fin de l'année 1984 et donnent naissance à un certain nombre d'ouvrages de 1976 à 2011. Le programme d'EST figure dans un certain nombre de films et d'émissions de télévision, notamment la série d'espionnage acclamée par la critique The Americans, diffusée en 2013. Le programme EST est un dérivé du Mouvement du potentiel humain qui se développe aux Etats-Unis à partir des années 1960.

Au fur et à mesure qu'EST a pris de l'importance, les critiques à son sujet se sont intensifiées. En 1977, sort le film Les Faux-durs qui parodie le séminaire alors populaire. Divers critiques accusent l'EST de contrôle mental, de former une armée autoritaire et d'autres le qualifie de .

Le dernier séminaire d'EST s'est tenu en 1984 à San Francisco. Les séminaires cèdent ensuite la place à des cours  offerts par Werner Erhard et ses associés baptisés  qui débutent en janvier 1985.

Le séminaire

Contenu

Résultats de certains participants

Histoire

Inspirations

Chronologie

Organisations connexes
 The Hunger Project
 Werner Erhard and Associates
 Landmark Forum

Références

Voir aussi

Liens internes
 Mouvement du potentiel humain

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Entreprise ayant son siège à San Francisco
Entreprise fondée en 1971
Entreprise disparue en 1984

Erhard Seminars Training


ඇස්පිරින් යනු වේදනා නාශක ඔසුවකි.එය නිෂ්පාදනය සහ වෙළදාම 1899 වසරේ සිට ඇරඹි ඇත.විලව්(Willow) සහ සැලිසිලේට් බහුල පැළෑටි භාවිතයෙන් මෙම ඖෂධය නිපදව ඇති අතර එම පැළෑටි ඊජිප්තුවේ බහුලවම දැකගත හැක. හිපපොක්රෙටස්(Hippocrates) වරුන් විසින් අතීතයේදී සලිසීලික් අඩංගු තේ පානය මගින් උන අඩු කර ගන්නා ලදී.හා අටවන සියවසේ මද භාගයේදී උණට,වේදනාවට සහ ඉදිමුම සහිත දැවිල්ලට විලව්(willow) ශාකයේ කෙදි සහිත පට්ටය විශේෂ ගුණයක් දෙන බව හදුනාගෙන තිබුණි.ලෙවිස් හා ක්ලාක්(Lewis  and clark)විසින් කියා සිටින අන්දමට විලව් ශාකයේ කෙදි මගින් සාදන තේ උණ රෝගය සදහා ප්‍රතිකර්මයක් ලෙස 1803 -1806  දි භාවිතා කර ඇත.19 වන සියවසේදී ඖෂධ වේදීන් විසින් සැලිසිලික් අම්ලය අඩංගු විවිධ රසායනිකයන් නියම කරමින් පර්යේෂණය කටයුතු සිදුකළේය.

වර්ෂ 1853 චාල්ස් ප්‍රඩ්රික් ගෙහඩ්ට් නම්  රසායන විද්‍යාඥ එතිල් ක්ලෝරයිඩ් සහ සෝඩියම් සැලිසිලේට් මගින් එතිල් සැලසිලික් අම්ලය නිපද විය හැකි බව සොයා ගන්න ලදී.19 වන සියවසේ දෙවන භාගයේදී වෙනත් ශාස්ත්‍රීය විද්‍යාඥයකු විසින් සංයෝගයක රසායනික ව්‍යුහයක් ප්‍රකාශයට පත් කල අතර වඩා හොද සංකලන ක්‍රමයක් සෝයගන්නා ලදී.
ඖෂධ හා ඩ්‍රයිවර්ග සම්බන්ධ සමාගමක් වූ බේයර්(Bayer) සමාගමේ විද්‍යාඥ  විසින් වර්ෂ 1897 දී සාමාන්‍ය සැලිසිලේට් ඖෂධය සදහා ආදේශකයක් ලෙස අඩු උත්දිපනයක් සහිත එතිල් සලසිලික් යොදා ගැනීම සදහා පර්යේෂණ ආරම්භ කරන ලදී.බේයර් සමගම විසින් වර්ෂ 1899 දී මෙම ඖෂධය
අස්පිරින් ලෙස නම් කර එය ලොව පුරා විකිණීම ආරම්භ කරන ලදී.අස්පිරින් යනු බේයර් සමාගමේ මෙම ඖෂධයට යොදන ලද සන්නාම නමය වේ.කෙසේ වෙතත් මෙම වෙලද නාමය ලොව පුර අනිකුත් රටවල්  මිලදී ගන්න ලදී.ඇස්පිරින් විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේදී ජනප්‍රසාදයට පත්විය.1918 දී ස්පඤඤ උන වසංගතයකට ඇස්පිරින් සාර්ථකව ක්‍රියත්මක විය.
අස්පිරින් මගින් ලැබෙන වෙළද වාසිය උග්‍ර තරගයකට මග පැදවිය.1918 දී ඇස්පිරින් විෂ වීම නිසා උණ රෝගීන් කීපදෙනෙක් මිය ගියේය.

1956 දී නිපදවන ලද paracetamol හා 1962 නිපදවන ලද ඉබුප්රෝටෙන් නිසා ඇස්පිරින් කෙරෙහි තිබු ජනප්‍රසාදය අඩු විය.1960 සහ 1970 ගණන්වල දී ජෝන් වෙන් විසින් සිදුකරන ලද සායනික  අත්හදා බැලීම් මගින් ඇස්පිරින් වලට ප්‍රති කැටිකාරකයක් ලෙස කියා කල හැකි බව අනාවරණය කරන ලදී.මෙය කැටිගැසීම් ආශ්‍රිත රෝගීන්ට මහත් පිටු වහලක් විය.
මේ නිසා විසිවන සියවසේ අවසන් දශකය තුල ඇස්පිරින්හි වෙළදාම නැවත වැඩිවිය.21 වන සියවසේදීත් ලොවපුරා හෟද රෝග සහ අඝතය වැලැක්වීමේ ඔසුවක් ලෙස මෙය භාවිත කරයි.

සැලිසිලේට් හි ඉතිහාසය

විලව් ශාකය හා අනිකුත් සැලිසිලේට් ඇති පැළෑටි මගින් මෙම ඖෂධය නිපදවීම ආදී Sumer වරුන් දක්වා ඇත අතීතයට දිව යයි.මේ පිලිබදව සෙල්ලිපි වලද සදහන්ව ඇත.එහි සදහන් වන අන්දමට willow හා myrtle(සදාහරිත ශාකයක්) නම් ශාක රුජ නාශකයක්,ප්‍රති උණ කාරකයක් ලෙස භාවිත කර ඇත.බටහිර වෛද්‍යා විද්‍යාවේ Maleria medica හි පිළිගත් කොටසක්
ලෙස විලව් පොතු සම්මිශ්‍රනය පස්වන සියවසේදී භාවිත කර ඇත.Hippocrates නම් ග්‍රීක විද්‍යාඥයා විසින් ගැබ් දැරීමේදී ඇති වන උණ  සදහා ඉහත මිශ්‍රනය නිර්දේශ කර ඇත.celsus නම්  වෛද්‍යාවරයා විසින් විලව් කොළ මගින් ඉදිමුම සහිත දැවිල්ල ලක්ෂණ වන රතුවීම ,උණුසුම ,ඉදිමුම සහ වේදනාව ඉවත් කරන බවට අදහස් කරන ලදී. Galen ගේ කාල වකවානුවේ විලව් රෝමය හා අරාබිය තුල බහුලව භාවිත කෙරිණි.

18 සහ 19 වන සියවස

1763 සැලිසිලේට්  හි ප්‍රධාන හැරවුම් ලක්ෂය ලෙස සටහන් කල හැක.Edward Stone නම් ඉංග්‍රීසි ජාතික දේවගැතිවරයා විසින් රාජකීය සංගමයට ඉදිරිපත් කල ලිපියකි. එහි අඩංගු වුවේ විලව් පොතු වල චම්චත්කාරජනක සුව කිරීමේ බලය ගැනයි.තවද එහි ගැහෙන උණ සුව කිරීමට ඇති හැකිය මෙන්ම වරින් වර පවත්නා උණ,වේදනාව සහ තෙහෙට්ටුව වැනි මැලෙරියාවේ රෝග ලක්ෂණ වලටද මෙය මනා ඖෂධයක් බව සදහන් විය.
ඔහු විසින් විලව් පොතු එකතු කර,වියලා කුඩුකර උණ සහ ගැහෙන උණ සහිත රෝගීන් විශාල පිරිසක් යොදා ගනිමින් පර්යේෂණ කළේය.මෙම ලිපිය මගින් Stone විසින් විලව් හි ගුණයට Peruvian පොතුවල ගුණයට සමාන බව ප්‍රකාශකර සිටියේය.මෙම නිසා 18 වන ශතවර්ෂයේ අග භාගයේදී විලව්  Peruvian වෙනුවට ලාභදායක අශදේයකයක් ලෙස මහත් ජනප්‍රසාදයට පත්‍රවිය.

19 වන ශතවර්ෂයේ යුරෝපයේ කාබනික රසායනයේ මැදි අවදියේ බොහෝ විද්‍යාඥයින් බොහෝ ඖෂධ වල කියාකාරී සංයෝග වෙනකොට දැක්වීමට උත්සුක විය.ඉතාලියානු ජාතික රසායන  විද්‍යාඥ Brugnatelli   සහ Fontana ගේ අසාර්ථක උත්සාහයෙන් පසුව 1828 දී Joseph Buchner
විසින් පිරිසිදු සැලිසික් ස්ඵටික ලබා ගන්න ආකාරයක් සොයා ගන්නා ලදී.1834 දී  Henri Leroux විසින් ප්‍රමාණවත් සැලිසික් ඵලයක් ලබා ගැනීමට ක්‍රමයක් සොයා ගන්න ලදී.ස්විස්ටලන්ත ජාතික Johann Pagenstecher වේදනාව අඩු කරන ඖෂධයක් සොයා ගන්න ලදී.1838 දී ඉතාලියානු ජාතික රසායන  විද්‍යාඥ  Raffaele Piria විසින්
විලව් හි ගුණ ඇති ප්‍රභල අම්ලය ලබා ගන්න ක්‍රමයක් සොයාගන්න ලද අතර එය සැලිසිලික් අම්ලය ලෙස නම් කරන ලදී.

19 වන සිය වැසේ මද භාගයේදී සලිසින්, සලිසිලික් අම්ලය සහ සෝඩියම් සැලිසිලේට් වැනි සැලිසිලේට් ඖෂධ වලට බලවත් ලෙස ඉල්ලුම වැඩි විය.මෙයට හේතුව වනුයේ  විද්‍යාඥයින් තුල මෙම ඖෂධය තුල ඇති වේදනාව අඩු කිරීම,උණ අඩු කිරීම සහ ඉදිමුම අඩු කිරීමේ ගුණයන් පිළිබද දැනුම වැඩි වීම හේතු විය.කෙසේ වෙතත් මෙහි ඇති අතුරු අබධයක් වූ අමාශික උද්දීපනය (gastric irritation) මගින් මෙම ඖෂධය වටිනාකම අඩු විය.

ASA හි සංශ්ලේෂණය
බේයර් සමගම 1890 දී ඖෂධ පර්යේෂණ කටයුතු පුළුල් විය.එම සමගම විසින් නව ඖෂධ නිපදවීම සදහා වෙනමම  කණ්ඩයම් පත් කෙරිණි.Arthur Eichengruin නම් විශ්ව විද්‍යාල රසයඥයගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ඖෂධ සදහා පර්යේෂණ කරන ලදී.වර්ෂ 1894 දී   Heinrich Dreser ප්‍රධානත්වය යටතේ තරුණ රසායන විද්‍යාඥFelix Hoffman
මෙම ඖෂධපර්යේෂණ කණ්ඩායමට එකතු විය.එතිල් සලසිලික් අම්ලය හෙවත් ඇස්පිරින් නිෂ්පාදනයේදී Dreser, Eichengrün හා Hoffman  ගේ ප්‍රධාන දායකත්වයක් දැක්විය.

20 වන සියවසට වඩා 21 වන සියවසේ ඇස්පිරින් නිෂ්පාදනයේ වගකීම වැඩි විය.ඇස්පිරින් හි අරඹය ශ්‍රස්ත්‍රීය පර්යේෂණ මත පදනම් විය.1987 දී  රසායන විද්‍යාඥ Felix Hoffman විසින් ඇස්පිරින් හි ක්‍රියාකාරී අඩංගු ද්‍රව්‍ය සංශ්ලේෂණය කරන ලදී.

ඖෂධ නාමකරණය

ඇස්පිරින් හි නමය ව්‍යුත්පන්න වුයේ ජර්මන් බසින් Acetylspirsäure  මගිනි.Aspirin හි a අකුර මගින් acetylation ද  spir මගින්  Spirsäure ද අවසානයේ ඇති in කියවීමේ පහසුව සදහාද වශයෙන් යොදන ලදී.

අයීතිය සහ විකිණීම

 ගේ මග පෙන්වීම යටතේ බේයර්  සමගම විසින් ඖෂධ සදහා වන ආචාර ධර්ම පේටන්ට් සභාව ඉදිරියේදී ඉදිරිපත් කරන ලදී.ප්‍රචාරණය ආචාරධර්ම වලට සෘජුවම පටගැනි වීමක් ලෙස බොහෝ ඖෂධ සමාගම් සලකන ලදී.මෙම නිසා බේයර් සමගම  වෛද්‍යාවරුන්ට  සෘජුවමකේ ඇස්පිරින් අලෙවිය සිමා කරන ලදී.1899 ඇස්පිරින් නිෂ්පාදනය අරඹනා විට බේයර් සමාගම විසින් ඖෂධ පැකට් වෛද්‍යාවරුන්ට,ඖෂධවේදීන්ට සහ රෝහල් වලට යැවීම මගින්
ඇස්පිරින් භාවිතය සදහා පාරිභෝගිකයන් උනන්දු කල අතර එමගින් මෙම ඖෂධයේ ඇති ගුණය හා කියකරිත්වය  පිලිබදව ඩ ප්‍රචාරයක් ලැබිණි.බේයර් සමාගමේ උත්සාහය සාර්ථක වෙමින් බලාපොරොතු වූ ආකාරයට රෝගීන්ගේ ආරක්ෂාව සලසමින් වෙළදාම සාර්ථක විය.එය බ්‍රිතානයට හා එක්සත්රජධානියට සදහා පේටන් බලපත්‍රය හිමි වුවද ජර්මනිය සදහා එය එසේ නොවිය.ASA අලෙවියේදී පවතී නිත්‍යනුකුල ව හා නිතී විරෝධි තරගයට මුහුණ දීම සදහා
බේයර් සමගම විසින් ඇස්පිරින් සහ බේයර් සමගම අතර සම්බන්ධය ඒකාබද්ධ කරන ලදී.එක් උපාය මාර්ගයක් ලෙස ඇස්පිරින් පවුඩර් හදුන්වා දෙන ලදී.වර්ෂ 1903 දී සමාගම ඇමරිකාවේ උප ශාඛවක් ඇති කිරීම මගින් ඇමරිකානු වෙළද පොළ සදහා ආනයනික බද්දකින් තොරොව ඖෂධ නිපදවන ලදී.
ජාවාරම්කරුවන්ට සහ පේටන්ට් අයිතීන් කඩකරන්නන්ට එරෙහිව 1903 දී බේයර් සමගම විසින් නඩු පවරන ලදී.

පළමු ලෝක යුද්ධය සහ බේයර් සමගම

වර්ෂ 1914 දී පළමු ලෝක යුද්ධයේ පැතිරීමත් සමග දේශීය ASA  වෙළද පොලේ සහ අනෙකුත් ජර්මන් ඖෂධ සමාගම් සමග බේයර් සමාගමට තරගයට මුහුණ දීමට සිදුවිය.බ්‍රිතාන්‍ය වෙළද පොළ ජර්මන් සමාගම් වලට වැසිගියේය.නමුත් බ්‍රිතාන්‍ය නිෂ්පාදකයින්ට නිසියාකාරව අවශ්‍යතාවයන්ට ලගාකර ගැනීමට නොහැකි විය.1915 පෙබරවාරි 05  වන දා බේයර් සමාගම එක්සත් රාජධානියේ  වෙළදනාමය අවලංගුකරන ලදී.එමනිසා ඇස්පිරින් යන වචනය ඕනෑම සමාගමකට   භාවිතා
කල හැකිවිය.එක්සත් රාජධානිය තුල බේයර් සමගම මගින් ජර්මන් පාලනය යටතේ පැවති අතර ,යුද්ධය මගින් ඇමරිකාවේ බේයර් සමගම සහ ජර්මනියේ බේයර්හි මුලස්ථානය අතර පැවති සම්බන්ධය කඩාකප්පල් කරන ලදී.

මුලාශ්‍ර
Diarmuid Jeffreys.  Aspirin: The Remarkable Story of a Wonder Drug.  New York: Bloomsbury Publishing, 2005.  ISBN 1-58234-600-3
Charles C. Mann and Mark L. Plummer.  The Aspirin Wars: Money, Medicine, and 100 Years of Rampant Competition.  New York: Alfred A. Knopf, 1991.  ISBN 0-394-57894-5

Peter Sheldon MD FRCP 'The Fall and Rise of Aspirin the Wonder Drug' Studley, Brewin Books, 2007 ISBN 978-1-85858-403-4 (paperback); ISBN 978-1-85858-281-8 (hardback)

බාහිර සබැදුම්

 The Recent History of Platelets in Thrombosis and other Disorders  - transcript of a "witness seminar" with historians and key figures in the development of aspirin therapy for thrombosis
 Aspirin Foundation  - Bayer-funded website with historical content
 The History of aspirin  - Bayer timeline of aspirin history
 The Aspirin Story - Multimedia presentation on the history of Bayer Aspirin

Aspirin
Aspirin
Aspirin

ඇස්පිරින් පිළිබඳ ඉතිහාසය


Monte San Pietrangeli (im lokalen Sprachgebrauch: Monsampietro) ist eine italienische Gemeinde (comune) in der Provinz Fermo in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 12 Kilometer nordwestlich von Fermo und grenzt unmittelbar an die Provinz Macerata.

Geschichte
Als kleines Dorf mit dem Namen Petraia war der Ort schon in Frühzeiten bekannt. Im 9. und 10. Jahrhundert stand der Ort unter der Herrschaft des Herzogtums Spoleto. 1537 kam dann der heutige Name auf Grund eines Wunsches von Papst Paul III. zustande. 1808 wurde die Gemeinde Teil der Provinz Macerata. Mit der Einheit Italiens war sie dann Teil der Provinz Ascoli Piceno, um dann 2005/2009 in die neugeschaffene Provinz Fermo überzugehen.

Söhne und Töchter der Gemeinde
 Romolo Murri (1870–1944), Priester und Politiker
 Andrea Sassetti (* 1960), Unternehmer und Formel-1-Rennstallbesitzer (Andrea Moda Formula)

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken

Monte San Pietrangeli


උණවටුන, ශ්‍රී ලංකාවේ ගාලු දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි වෙරලබඩ නගරයකි. උණවටුන ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන සංචාරක ආකර්ෂණයක් සහිත ප්‍රදේශයක් වන අතර වෙරළ සහ කොරල්පර සඳහා ප්‍රසිද්ධය. එය ගාල්ල නගරයේ සිට  ගිනිකොන දෙසින් කිලෝමීටර් 5ක් (සැතපුම් 3.1) සහ කොළඹට දකුණින් කිලෝමීටර් 108ක් (සැතපුම් 67) පමණ දුරින් පිහිටා ඇත. උණවටුන මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 5 (අඩි 16) ක උන්නතාංශයක පිහිටා ඇත. පසුගිය දශකය තුළ සැලකිය යුතු වර්ධනයක් සිදු වී ඇත. සාමාන්‍යයෙන් ලැජ්ජාශීලී වඳුරු විශේෂයක් වන වඳවීමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති සහ ආවේණික දම් පැහැති මුහුණැති ශ්‍රී ලංකා කළු වදුරා නිවහන වන අතර ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ වනාන්තරවල පමණක් දක්නට ලැබේ.

ගමට නම ලැබුනු හැටි

රාමායණයෙන්
වාල්මිකීගේ රාමායණ වීර කාව්‍යයේ වෙරළ පාරාදීසයන් පිළිබඳ විස්තරය උණවටුන වැනිය.

"දහස් ගණන් ගස්, පොල්, තල් ගස් ආධිපත්‍යය දරන මුහුදු වෙරළක්, වෙරළ තීරයේ නිවාස හා ආරාම, මිනිසුන් සහ ගාන්ධර්වයන්, සිදුහත්, තාපසයන් වැනි උත්තරීතර ජීවීන්, ඒවායේ වාසය කරන සහ වෙරළ තීරයේ ගැවසෙන අසංඛ්‍යාත ආකාශ නිම්ෆස්, වෙරළ තීරයට ස්වර්ගික ජීවීන්, දෙවිවරුන් සහ භූතයන් විසින් වරින් වර සංචාරය කරන ලදී.
උණවටුන එහි මූලයන් මහා කාව්‍ය රාමායණය වෙත යොමු කරයි. වීර කාව්‍යයේ, පැහැරගෙන ගිය සීතා කුමරිය බේරා ගැනීමට උත්සාහ කර තුවාල ලැබූ ලක්ෂ්මණ සුව කිරීම සඳහා හිමාලයෙන් මෘතසංජීවනී, විශාලාකරණී, ස්වර්ණකරණී සහ සන්ධානී යන ඖෂධීය පැළෑටි සතර ජම්බවන් විසින් රැගෙන ඒම සඳහා වඳුරු-රණශූර හනුමාන් ආපසු ඉන්දියාවට යවන ලදී. රාවණා යක්‍ෂ රජුගෙන්. හනුමාන්ට මෙම ඖෂධ පැළෑටි හඳුනා ගැනීමට නොහැකි වූ නිසා ඔහු මුළු කන්දම උස්සා යුද පිටියට ගෙන ගොස් ලක්ෂ්මන් බේරා ගැනීමට උත්සාහ කළ නමුත් එම ක්‍රියාවලියේදී එයින් කොටසක් "පහළට වැටුණේ" වර්තමාන උණවටුන පිහිටි ස්ථානයටය. ගම්මානය ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ "උන-වටුන" යන්නෙන් "වැටී" යන්නයි.

දැනට, රූමස්සල කන්දේ වරාය කෙළවරේ, මහායාන බුද්ධාගමේ ජපන් භික්ෂූන් විසින් ඔවුන් විසින් ඉදිකරන ලද සාම චෛත්‍යය අසල හනුමාන්ට ගෞරවයක් වශයෙන් ප්‍රාසාදයක් ඉදිවෙමින් පවතී.

තවත් මතයක්
පිටුවහල් කරන ලද ඉන්දියානු කුමාරයෙකු නැව මුහුදුබත් වූ අතර පෘථිවි දේවිය වන මණිමේකලායි අනුකම්පා කර ඔහුගේ ජීවිතය බේරා ගැනීම සඳහා පාෂාණ රාක්කයක් නිර්මාණය කළ අතර පසුව ඔහු උණවටුන වෙත ගියේය. ඔහු ගොඩට පැමිණීම වැළැක්වීමට පත්තිනි දේවතාවිය ගිනි පවුරක් නිර්මාණය කළ නමුත් යම් උත්තරීතර බලයක් ඇති අයෙකු වූ බැවින් ගින්න නිවා දැමීමට තම පාදයෙන් සුනාමියක් ඇති කර උණවටුන වෙරළට පා තැබුවේය.

උන් වහන්සේ උණවටුනේ විසූ බවත් මිනිසුන්ට නොයෙක් අයුරින් උපකාර කළ බවත් සඳහන් වේ. වසර ගනනාවක් තිස්සේ ඔහු වන්දනීය හා වන්දනාමාන කර ඇති අතර, වසර දහසකට වැඩි ඉතිහාසයක් ඇති බොක්කේ බටහිර කෙළවරේ පිහිටි කෝවිල (හෝ දේවාලය) මෙම දෙවොල් දෙවියන්ගේ වාසස්ථානය යැයි විශ්වාස කෙරේ.

යටත් විජිත සමය
මීගමුව කොටුවේදී පෘතුගීසීන් පරාජය කිරීමෙන් පසු ලන්දේසීන් දකුණට යාත්‍රා කර 1640 දී උණවටුනට ගොඩ බැස ගාල්ලට ගමන් කළහ.  පෘතුගීසීන්ට ලන්දේසි සොල්දාදුවන් මාගල්ලේදී (දැන් ක්ලෝසන්බර්ග් හෝටලය පිහිටා ඇත) හමු වී ඇති අතර දරුණු සටන් එහි සිදු විය.  ලන්දේසි සොල්දාදුවන් 400කට අධික සංඛ්‍යාවක් මිය ගිය අතර, යටත් වීමට පෙර දින හතරක් වටලනු ලැබූ ගාල්ලේ පිහිටි ඔවුන්ගේ බලකොටුව වෙත ආපසු යාමට හැකි වූයේ පෘතුගීසීන් 49 දෙනෙකුට පමණි.

ලන්දේසීන් උණවටුන ප්‍රදේශයේ ඔවුන්ගේ නිලධාරීන් සඳහා නිවාස ඉදිකරන ලදී.  මෙම ඉදිකිරීම් අතර Nooit Gedacht හෝටලය, උණවටුන රෝහල සහ මහරඹේ මන්දිරය ඇතුළත් වේ.  UBR හෝටලය පිහිටා ඇත්තේ "පෘතුගීසීන්ගේ දේශය" යන අරුත ඇති පරංගියාවත්ත නම් ඉඩමක වන අතර, ඒ අසල පිහිටි ප්‍රදේශය ජා-කොටුව ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, එය ඕලන්ද ජාතිකයන් ලෙස හඳුන්වන ජා හෝ ජාවානි ජනයාගේ ජනාවාස වූ බවට යෝජනා කරන අතර එය පැවතිය හැකිය.  සමහර බලකොටු.
ගාලු කුළුණ හෝ රූමස්සල කඳුකරයේ ඇති එඩ්වඩ්ගේ ස්ථම්භය පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ඉදිකරන ලද ව්‍යාජ ප්‍රදීපාගාරයක් බව විශ්වාස කෙරෙන අතර, එම ප්‍රදේශය බ්‍රිතාන්‍ය අද්මිරාල්ටි ගේ දේපළක් ලෙස පැරණි සමීක්ෂණ සිතියම්වල දැක්වේ.

සංචාරක ආකර්ෂණ
උණවටුන හා ඒ ආශ්‍රිත සංචාරක ස්ථාන,
 උණවටුන වෙරළ තීරය හා කොරල් පරය
 උණවටුන සාම චෛත්‍යය
 යටගල රාජමහා විහාරය
 කැස්බෑ සංරක්ෂණය (හබරාදුව)

උණවටුන එහි ජෛව විවිධත්වයෙන් පොහොසත් ය.  ජර්මානු හෝටල් ජාලයක් සඳහා හෝටලයක් සංවර්ධනය කිරීම සඳහා අර්ධ වශයෙන් හාරා පුරවන ලද වගුරු බිම් හෝ කඩොලාන, කඩොලාන, පාරිසරික සංචාරක ව්‍යාපාරය සඳහා එහි විශාලතම විභව ආකර්ෂණය විය.  සංවර්ධනය කිසි විටෙකත් සිදු නොවීය.  බොහෝ ප්‍රදේශවාසීන් විශ්වාස කරන්නේ එය වැල්ල දේවාලයේ දොරකඩ ඉදි කිරීම නිසා ශාපයට ලක්ව ඇති බවයි.

ටෙරල්ස්, එගිස්, හෙරොන්, සැන්ඩ්පිපස් සහ පිලිහුඩුවන් වැනි ආවේණික පක්ෂීන් හැටක්, මෙන්ම අඩු විස්ලිං තාරාවෙකු, සුදු පැහැති පියයුරු සහිත වෝටර්  Clive Byers නම් පක්ෂි විද්‍යාඥයා විසින් ප්‍රදේශයේ දී දැක ඇත.  මෙම පක්ෂීන් වැඩිපුරම දක්නට ලැබෙන්නේ ඉතිරි වගුරු බිම් ප්‍රදේශයේ සහ රූමස්සල කඳුකරයේ ය.

උණවටුන වෙරළට ඔබ්බෙන්, ඉන්දියන් සාගරයට යටින් කොරල්පර, නැව් සුන්බුන්, සහ මාළු සහ ඉබ්බන් විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත.  කැස්බෑවන් තවමත් ඔවුන්ගේ කූඩු සහ බිත්තර දැමීම සඳහා වෙරළට ඇවිදිමින් සිටින අතර, සමහර අවස්ථාවලදී, සංචාරකයින් විසින් ආක්‍රමණය කර ආපනශාලාවලින් පිරී ඇති වැලි වෙරළට පළමු හිමිකම් පෑමට මෙන්, වෙරළ ඉදිරිපස ආපනශාලා  තුළට පවා යනවා.

රූමස්සල කන්ද
ගාලු වරායේ නැඟෙනහිර කෙළවරේ ඇති රූමස්සල කොරල්පර කිමිදුම්කරුවන් ආකර්ෂණය කරයි, නමුත් හැකි වරාය සංවර්ධනය හේතුවෙන් දැන් වඳවීමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇත. රූමස්සල පඳුරු වනාන්තරයේ පරිසර චාරිකා ද තිබේ.
ශ්‍රී ලංකාවේ අතිශය දුර්ලභ කඩොලාන විශේෂයක් වන කෝන්තාලං ශාක කීපයක් ද වැල්ලේ දේවාල භූමියේ දැක ගත හැක.

සාම චෛත්‍යයය

උණවටුන සාම චෙෙත්‍යය - උණවටුන, රූමස්සල,පිහිටා ඇති සාම චෙෙත්‍යය, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉදිකොට තිබෙන  සාම චෙෙත්‍යය වලින් එකකි.
වැල්ලේ දේවාලය හෙවත් දෙවොල් දේව මන්දිරයට නුදුරින් පිහිටි කඳු ගැටය මත  බුදු ගෙයක් සහ ස්වේතමලී චෛතිය හෙවත් දාගැබ ඉදිකරන ලදී.  සෑම මසකම ඇසළ මෙම පූජනීය ස්ථානයට පූජාවන් පිරිනැමීමට වන්දනාකරුවන් දහස් ගණනක් පැමිණේ.  මෙම උත්සවය නව සහල් පිරිනැමීමක් වන බැවින් බොහෝ වගාකරුවන් තම අස්වැන්නෙන් කොටසක් ගෙන එන අතර නියමිත වේලාවට වර්ෂාව සහ බහුල අස්වැන්නක් ඉල්ලා යාච්ඤා කරති.  තවත් සමහරෙක් තම දෛනික ආහාර වේලෙන් බත් මිටක් ඉතිරි කර එම බත් පිරිනමනු ඇත, තවත් සමහරු පොල් සමඟ මිළ කිහිපයක් හෝ සහල් පිරවුම් ද මිලදී ගනී.

මෙම බත් තලා, පොල් කිරි සහ හකුරු සමඟ මිශ්‍ර කර කැඳක් සාදා එය දේවාලයේ දෙවියන්ට පූජා කර මෙම දානය හෝ මහා දේව දානය හෝ කිරි සඳහා දේවාලයට යන දහස් ගණන් බැතිමතුන්ට දානයක් ලෙස දෙනු ලැබේ.   ධීවර ජනතාව මුහුදට යන ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව පතා "ගොඩ කොටස" නමින් ඔවුන්ගේ ඉපැයීම්වලින් කොටසක් ඉතිරි කර පිරිනමති.

පිහිටා ඇති ආයතන
උණවටුන තැපැල් කාර්යාලය
උණවටුන රෝහල
උණවටුන මහා විද්‍යාලය
බොනවිස්ටා විද්‍යාලය
උණවටුන දුම්රිය ස්ථානය
උණවටුන ගුරු විද්‍යාලය

ගාල්ල
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

උණවටුන


Karlo Gagulić (15. rujna 2000.) je hrvatski filmski redatelj, kazališni i televizijski glumac.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Crno-bijeli svijet (televizijska serija)" kao Meštar, 2021.

Kratkometražni igrani filmovi
 "U svijetu anđela", 2019.
 "Brod u boci (2020.)"
 "Škola koja (ne) postoji", 2021.
 "Adio", 2022.
 "Ispit", 2023.
 "Šta će selo reć", 2023.

Izvori

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski filmski redatelji

Karlo Gagulić


Gabriele Reuter (8 Şubat 1859; İskenderiye, Mısır - 16 Ekim 1941; Weimar, Nazi Almanyası), Alman kadın edebiyatçı.

Aus guter Familie (İyi Aileden) (1895) ve Das Tränenhaus (Gözyaşı Evi) (1909) adlı romanlarında kadınların toplum içindeki hak ve durumlarını savunur.

İskenderiye doğumlular
1859 doğumlular
1941 yılında ölenler
20. yüzyıl Alman roman yazarları

Gabriele Reuter


Astrid Carøe Rasmussen (nascida a 7 de julho de 1994, em Copenhaga) é uma política dinamarquesa e membro do Folketing pelo Partido Popular Socialista. Ela foi eleita para o parlamento nas eleições legislativas de 2019.

Fundo
Carøe é filha dos agrónomos Henrik Rasmussen e Anita Carøe Henningsen.

Carreira política
Carøe concorreu ao conselho municipal do município de Sorø nas eleições locais de 2013. Ela recebeu 199 votos, apenas 24 votos a menos que Linda Nielsen, a outra candidata do Partido Popular Socialista. Nielsen ganhou um lugar no conselho municipal. Carøe não concorreu novamente nas eleições locais de 2017.

Em 2019 Carøe foi eleita para o parlamento nas eleições legislativas, com 2.550 votos.

Nascidos em 1994
Pessoas vivas
Políticos da Dinamarca

Astrid Carøe


الرقابة الفاعلة على جسم السيارة Active Body ControL ABC هو نظام في السيارة لمعادلة الطرد المركزي الذي يجبر السيارة على الميل في المنحنيات عند السير بسرعات عالية، ويكون ذلك باستخدام نظام استشعار وتحكم الكتروني لرفع مستوى السيارة في الناحية المنخفضة عن طريق أسطوانة هيدرولوكية في المخمّد (Damper) تتلقى أوامرها من الحاسب الآلي للسيارة (ECU)، وفائدة ذلك المباشرة ليس فقط راحة الراكب وإنما أيضاً ثبات العجلات بشكل أفضل على الأرض مما يزيد من الأمان في السيارة بشكل عام. يرتبط هذا النظام بشكل كبير مع نظام ESP.

مراجع

أجزاء السيارة
تحكم بالقدرة الميكانيكية
تقنيات أمان السيارات
مرسيدس بنز

رقابة فاعلة على جسم السيارة


الجامعة العربية المفتوحة هي فرع من فروع الجامعة العربية المفتوحة و التي تتواجد في المملكة الأردنية الهاشمية.

تعتمد الجامعة العربية المفتوحة نظام التعليم المفتوح، ولا تشترط الجامعة العربية المفتوحة الحضور اليومي للجامعة، ولاكنها تشترط الإفادة من جلسات المناقشة المباشرة عند حدوثها (وهي تشكل 25% من الوقت المخصص للمقرر) وتنفيذ الواجبات والأنشطة التي تتطلبها الدراسة واجتياز الاختبارات والامتحانات التي تنظمها الجامعة.

مواقع خارجية
 موقع الجامعة العربية المفتوحة - فرع الأردن

المراجع

جامعات في الأردن

الجامعة العربية المفتوحة (الأردن)


රඹකැන් ඔය ජලාශය ශ්‍රී ලංකාවේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ මහඔය පිහිටා තිබේ. ජලාශයේ සැලසුම් නිර්මාණය හා ඉදිකිරීම මහවැලි අධිකාරිය මගින් සිදුකොට තිබෙන අතර වර්ථමානයේ එහි කළමණාකරන කටයුතු වාරි මාර්ග හා ජල සම්පත් කළමනාකරණ අමාත්‍යංශය මගින් සිදුකරයි. මුන්දෙනි ඔය හරස් කොට මීටර 1225 ක පමණ දිගකින් යුත් පස් පුරවන ලද බැම්මක් නිර්මාණය මගින් මෙම ජලාශය ඉදිකොට තිබේ.

බහුකාර්ය වාරිමාර්ග ව්‍යාපෘතියක් සේ සැළකෙන රඹකැන් ඔය ජලාශ ව්‍යාපෘතිය, ප්‍රදේශයේ පානීය ජල අවශ්‍යතා සැපිරීමට හා වගා කටයුතු වෙනුවෙන් වුවමනා ජල ගැටළු විසදීම සඳහා දියත් කරන ලද්දක් වේ. මහවැලි සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියේ 10 කලාපයට අයත් වන ජලාශය බදුල්ල, මොණරාගල හා අම්පාර දිස්ත්‍රික්ක වලට මායිම්ව පිහිටයි.

ඉතිහාසය

ඈත අතීතය
රඹකැන් ඔය ජලාශයේ මුල්ම ඉදිකිරීම් ආරම්භ කල සමය සම්බන්ධව විවිධ මත පවතී. ගිරිඅභය නම් කුමරු මෙම ප්‍රදේශය පාලනය කල ක්‍රි.පූ. 3 වන සියවස් සමයේ මෙම ජලාශයේ ඉදිකිරීම් ආරම්භ වූ බව එක් මතයකින් පැවසේ. තවත් මතයකට අනූව මෙම ප්‍රදේශය පසුකාලීනව පාලනය කල සද්ධාතිස්ස කුමරු (ක්‍රි.පූ. 137-119) විසින් ජලාශය ඉදිකිරීම ආරම්භ කොට තිබේ. කෙසේ නමුදු පුරාවිද්‍යා සාධක වලට අනූව ඈත අතීත සමයේ මෙහි ජලාශයක් ඉදිකිරීමට යෙදුණු සාධක වර්ථමානයේදීද දැකගත හැකිවේ.

නටඹුන්

ජලාශයේ නව වේල්ල අසලම පැරණි වැව් බැම්මක නටඹුන් දැකගත හැකිවේ. ගොරිකනකන්ද හා ගල්කන්ද යා කරමින් සැතපුමක් පමණ දිගැති වැව් බැම්මක් මනා ලෙස ඉදිකල රළපනාවක් සමගම අතීතයේ මෙහි තිබෙන්නට ඇතැයි සාධක අනූව විශ්වාස කල හැකිය. කෙසේ වූවද පවතින පුරාවිද්‍යා සාධක වලට අනූව මෙම පැරණි ජලාශය කිසිවිටෙක ජලය පුරවාලීම දක්වා සංවර්ධනය කර නොමැති බව ප්‍රකාශ වේ.

පැරණි සෙරොව්ව ආසන්නයේම ක්‍රි.ව. 12-13 සියවස් වලට අයත් ශිලාමය ලේඛනයක් දැකගත හැකි අතර, එය රඹකැන් ඔය පුවරු ලිපිය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ඊට අනූව පැරණි ශිලා සොරොව් ඇළ, ගල් වැට ප්‍රදේශයේ විසූ ලියන නායකන් හා කනත්කන් වහන්සේ විසින් ඉදිකෙරූ බවට දක්වා ඇත.

මෑත කාලීන ව්‍යාපෘතිය
මෑතකාලීන රඹකැන් ඔය සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය 2007 පෙබරවාරි 12 වනදා දියත් කරනු ලැබූ අතර, වැඩ නිමකල ජලාශය විවෘත කිරීම 2013 වර්ෂයේ ජූලි 20 වන දිනදී එවක ශ්‍රී ලංකා ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සහභාගීත්වයෙන් සිදුකරන ලදී.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ ජල වේලි ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ ජලාශ
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

රඹකැන් ඔය ජලාශය


Jayarajadevi (fl. 1181), was the first queen consort of King Jayavarman VII of the Khmer Empire.

She was the daughter of 'kshatriyas, amongst the elite of the royal family', and the younger sister of Indradevi.  She and her sister were well-educated Buddhists. Indrani later stated that their father was 'Ja … ', descended from 'Rudravarman' and a woman entitled 'queen', and their mother was a descendant of
Rajendradevi.

Her spouse became king in 1181, making her queen. Her sister Indradevi are said to have 'initiated [Jayarajadevi] into the peace and tranquillity of the teachings of the Buddha, away from the fire of torment'.
After her conversion, queen Jayarajadevi became a teacher herself and:
'took for her own daughters members of a group of girls who had been abandoned by their mothers … [and] entered them in the religious life with clothes and gifts, according to the prescribed rites'.
She trained the students to perform scenes from the Jataka as a means of instruction to others. When Jayavarman VII succeeded to the throne, queen Jayarajadevi was praised for donating all her property to the poor.

Jayarajadevi died early on in her husband's reign. After her death, the king married her sister, Indradevi, who became the next queen. Queen Indradevi also took over her sister's schools and was appointed head of
Nagendratunge, Tilakottare and Narendraśrama, the three 'colleges' Buddhist doctrine and other sciences, which appeared to have been particularly for women and girls, maybe primarily from elite families.

References

External links
 History of Jayavarman VII

Year of birth missing
Year of death missing
Cambodian queens
Cambodian Buddhists
Khmer Empire
12th-century Cambodian women
Converts to Buddhism from Hinduism

Jayarajadevi


Gerard Sibbritt (* 1942 in Perth) ist ein australischer Balletttänzer und Tanzpädagoge.

Sibbritt begann seine klassische Ballettausbildung bei Norma Massara und setzte sie in Melbourne bei Kira Bousloff und Kathleen Gorham, später während seiner Zeit beim Australian Ballet bei Asef Messerer fort. Sein erstes Engagement hatte er in Walter Gores London Ballet, später trat er in das von Norman McDowell und Jack Carter geleitete London Dance Theater ein. Er tanzte Hauptrollen u. a. in den Uraufführungen von Jenny Charats Phaedra, Andree Howards The Tempest,  Jack Carters Stagioni und Rudi Van Danzigs Jungle.

Auf internationalen Tourneen mit dem Australian Ballet interpretierte er neben klassischen Rollen des 19. Jahrhunderts (u. a. in Schwanensee und Les Sylphides) Hauptrollen in Balletten von Robert Helpmann (Yugen, Electra, Hamlet, The Display), Frederick Ashton (The Dream, La Fille Mal Gardee) und John Cranko (Pineapple Poll, The Lady and The Fool). In den USA hatte er Rollen in George Balanchines Serenade und The Four Temperaments, Antony Tudors The Divine Horsemen und The Judgement of Paris, José Limóns The Moon's Pavane und Exiles und die Titelrolle in der nordamerikanischen Uraufführung von Jack Carters The Witch Boy.

Nach dem Ende seiner aktiven Laufbahn gründete Sibbritt in Sydney das Australian Choreocenter, daneben wirkte er als Ballettmeister in
William Forsythes Frankfurter Ballett, am Teatro Colón in Buenos Aires und am Tokyo Ballet Theatre.

Weblinks
 Office K&A Gerard Sibbritt (offline)

Balletttänzer (Australien)
Tanzpädagoge
Australier
Geboren 1942
Mann

Gerard Sibbritt


William IV (French: Guillaume Alexandre; 22 April 1852 – 25 February 1912) reigned as the Grand Duke of Luxembourg from 17 November 1905 until his death. He succeeded his father, Adolphe. Like his father, William mostly stayed out of politics despite being vested with considerable power on paper by the Constitution.

William was a Protestant, the religion of the House of Nassau.  He married Princess Marie Anne of Portugal, believing that a Roman Catholic country ought to have a Roman Catholic monarch. Thus his heirs have been Catholic.

At the death of his uncle, Prince Nikolaus-Wilhelm in 1905, the only other legitimate male in the House of Nassau-Weilburg was William's cousin, Georg Nikolaus, Count of Merenberg, the product of a morganatic marriage. So in 1907, William declared the Counts of Merenberg non-dynastic, naming his own eldest daughter Marie-Adélaïde (1894–1924) as heir presumptive to the grand ducal throne. She became Luxembourg's first reigning grand duchess upon her father's death in 1912, and upon her own abdication in 1919, was succeeded by her younger sister Charlotte (1896–1985). Charlotte's descendants reign until the present day.

To date, William is the last monarch of Luxembourg to die on the throne.

Marriage
On 21 June 1893 in Fischhorn Castle, Zell am See, he married Infanta Marie Anne of Portugal, daughter of former King Miguel I of Portugal and Princess Adelaide of Löwenstein-Wertheim-Rosenberg. The couple had six daughters:

Issue
 Marie-Adélaïde, Grand Duchess of Luxembourg (1894–1924) who remained unmarried and childless
 Charlotte, Grand Duchess of Luxembourg (1896–1985) who married her first cousin Prince Felix of Bourbon-Parma, a son of Marie Anne's younger sister.
 Princess Hilda (15 February 1897 in Berg Castle – 8 September 1979 in Berg Castle), married in Berg Castle on 29 October 1930 Adolf 10th Prince of Schwarzenberg (18 August 1890 in Frauenberg – 27 February 1950 in Bordighera), without issue
 Princess Antonia (1899–1954), who married Rupprecht, Crown Prince of Bavaria as his second wife
 Princess Elisabeth (7 March 1901 in Luxembourg – 2 August 1950 in Schloss Hohenburg), married in Schloss Hohenburg on 14 November 1922 Prince Ludwig Philipp of Thurn and Taxis (2 February 1901 in Regensburg – 22 April 1933 in Schloss Niederaichbach), son of Albert I, Prince of Thurn and Taxis, and had issue
 Princess Sophie (14 February 1902 in Berg Castle – 24 May 1941 in Munich), married at Schloss Hohenburg on 12 April 1921 Prince Ernst Heinrich of Saxony (9 December 1896 in Dresden – 14 June 1971 in Neckarhausen), youngest son of king Frederick Augustus III of Saxony, and had issue

Titles and honours

Titles and styles
Although the duchy of Nassau was annexed by Prussia after the Austro-Prussian war of 1866, the title of Duke of Nassau was retained by William and his heirs.

Foreign honours
  Duchy of Anhalt: Grand Cross of Albert the Bear, 1868
 : Grand Cross of St. Stephen, 1890
 :
 Knight of the House Order of Fidelity, 1885
 Knight of the Order of Berthold the First, 1885
 : Knight of St. Hubert, 1892
 : Grand Cross of Henry the Lion, 1873
 : Knight of the Elephant, 23 April 1876
 : Grand Cross of the Netherlands Lion
  Kingdom of Prussia: Knight of the Black Eagle, 14 December 1890
 : Grand Cross of the White Falcon, 1890
   Sweden-Norway:
 Knight of the Seraphim, 19 June 1889
 Grand Cross of St. Olav, 27 September 1897

Ancestry

Notes and references

External links
 Grand-Ducal House of Luxembourg

House of Nassau-Weilburg
Grand Dukes of Luxembourg
Members of the Council of State of Luxembourg
William IV of Luxembourg
Luxembourgian Protestants
Luxembourg, William IV of
Luxembourg, William IV of
People from Wiesbaden
Burials in the Royal Crypt of Weilburg Schlosskirche
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary

William IV, Grand Duke of Luxembourg


الشعب بكسر الشين، منطقة من مناطق محافظة حولي في الكويت, سميت بهذا الاسم نسبة إلى الشعاب التي كانت موجوده فيه، وكذلك كانت الشعاب تجري مع المياه وقت الأمطار, أول من سكن المنطقة كان الشيخ سالم المبارك الصباح الذي بنى قصر الشِعْب، وبعده أتى الشيخ حمد المبارك الصباح, تضم المنطقة كذلك منتزه الشعب الترفيهي.

المراجع

أماكن مأهولة في الكويت

الشعب (الكويت)


Adzopé es una ciudad situada al sur de la Costa de Marfil. La ciudad es la capital del departamento y de la subprefectura de Adzopé. Los pueblos indígenas Adzopé, Attié, se dividen en tres cantones: Anapa, y Ketín Tchoyi.

El actual alcalde del municipio de Adzope, León Emmanuel Monnet, es también ministro de Minas y Energía del régimen del expresidente Laurent Gbagbo.
El primer pueblo de los leprosos fue establecida Adzope por Raoul Follereau.

Referencias

Localidades de Costa de Marfil

Adzopé


Carolina-Dafne Alonso-Cortés Román (Madrid, 31 de enero de 1933) es una novelista española.

Varias de sus novelas son históricas, y versan sobre la vida de mujeres famosas: Urraca de Castilla, Lucrecia Borgia, Isabel la Católica... También sobre personajes tan controvertidos como el Conde de Villamediana y sobre la conquista de América.

Ha obtenido numerosos premios literarios, como el Álvarez Quintero, de la Real Academia Española.

Biografía

De madre andaluza y padre castellano, es nieta del académico de la R.A.E. Narciso Alonso Cortés, con quien vivió en Valladolid desde los nueve años hasta su boda con el poeta Juan Antonio Lázaro, con el que se trasladó a Madrid y tuvo seis hijos. Bibliotecaria, ha trabajado en el Archivo de Simancas y en la Biblioteca Nacional de España, trabajos con los que siempre ha compaginado el oficio de escritora. Actualmente está jubilada y vive en Madrid, donde continúa escribiendo.

Su primer libro, Núñez de Arce, treinta y cuatro, surge de los recuerdos de la autora acerca de la convivencia con su abuelo en el caserón vallisoletano que compartía con él. El libro, publicado en 1976, con prólogo de Francisco Javier Martín Abril, obtuvo excelentes críticas por parte de importantes escritores y filólogos como Gerardo Diego, Emilio Alarcos, Buero Vallejo, Antonio Tovar y Fernando Lázaro Carreter. Jorge Guillén dice del libro que es "Una obra original, moderna, con una riqueza increíble de elementos y expresiones que acreditan a esta autora como verdadera escritora".

En casi todas sus obras, incluso las de carácter histórico, se pueden vislumbrar pinceladas más o menos evidentes de su gusto por el relato de intriga, la principal pasión de esta autora.

Ha sido la primera y única investigadora en España sobre la novelista Agatha Christie, y sus libros de ensayo sobre esta autora, Anatomía de Agatha Christie, y Agatha Christie, la Reina del crimen, son reconocidos internacionalmente. En calidad de especialista en la materia, tomó parte activa en la conmemoración del centenario de la escritora policíaca, con intervenciones en TVE y en otros medios acerca del tema.

Premios y reconocimientos
 Ciudad de Jaca, 1982: Veinticuatro horas.
 Ateneo-Ciudad de Valladolid, 1983: Villamediana.
 Álvarez Quintero de la Real Academia Española, 1986: Villamediana.
 Castilla-La Mancha de Novela, 1985: Sota de copas, Reina de espadas.
 Ateneo de Santander, 1989: Tránsito.
 Castilla-La Mancha de Novela Corta, 1991: Los dioses y los caníbales.
 Miquel Adlert de Novela Corta, 1993: El aderezo.
 Juan Valera de Novela, 1996: La aventura increíble.
 Ciudad de Algeciras, 1997: Como el cristal de roca.
 Premio Amador de los Ríos, 1998: La dama hermosa de los ojos vacíos.
 Cáceres de Novela, 1999: La vuelta al mundo.
 Jaén de Relatos (Alfonso Sancho Sáez), 2005: El río de las Amazonas.
 Emilio Alarcos Llorach de Novela, 2007: Flores para Lucrecia Borgia.
 Ciudad de Toledo de Novela (Félix Urabayen), 2008: Las Generaciones.
 Premios de Cuentos: Hucha de Plata, Puerta de Bronce, etc.
 Finalista en los premios Villa de Bilbao, Planeta, Nadal, Plaza & Janés, etc.

Obras

Novela
 Núñez de Arce, treinta y cuatro. Madrid, Mayfe, 1976.
 Juegos del equinoccio de Septiembre. Madrid, Knossos, 1979.
 La memoria dormida. Madrid, Knossos, 1980.
 Veinticuatro horas. Zaragoza, Unali, 1982.
 Villamediana. Excmo. Ayuntamiento de Valladolid, 1983.
 Villamediana. 2ªed. Excmo. Ayuntamiento de Valladolid, 1992.
 Sota de copas, Reina de espadas. Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha, 1986.
 El jardín de los Borgia. Madrid, Knossos, 1990
 Los dioses y los caníbales. Caja Toledo, 1991.
 La aventura increíble. Cajasur, 1996.
 Muerte a pleno sol. Madrid, Knossos, 1997
 Como el cristal de roca. Ayuntamiento de Algeciras, 1998.
 La dama hermosa de los ojos vacíos. Ayuntamiento de Baena, 1999.
 La vuelta al mundo. Cáceres, Fundación Cultural El Brocense, 2000.
 La odisea de América. Madrid, Knossos, 2001.
 Último año. Madrid, Knossos, 2003.
 El río de las Amazonas. Madrid, Knossos, 2005.
 Flores para Lucrecia Borgia. Sevilla, Algaida, 2006.
 Las Generaciones. Toledo, Ayuntamiento, 2009.
 Gladiolos y rosas. Madrid, Knossos, 2010 (originalmente publicada en 1983).

Cuentos y relatos cortos
 Puerto Banús (cuentos). Madrid, Knossos, 1992.
 El refugio (cuento). Madrid, Knossos, 1993.
 El aderezo. Paterna (Valencia), 1994.
 Un encuentro (cuento). Madrid, Knossos, 1995.
 Cuentos de Intriga. Madrid, Knossos, 2005.
 Kaleidoscopio. Madrid, Knossos, 2010
 Micro Relatos. Madrid, Knossos, 2011

Ensayos y artículos
 Anatomía de Agatha Christie. Madrid, Knossos, 1981.
 La magia de Agatha Christie. Madrid, ABC, 1990.
 Agatha Christie, la reina del crimen. Madrid, Knossos, 2005.
 En torno a la creatividad. Madrid, Knossos, 2007.
 Mi vida literaria.

Bibliografía
 Diccionario de autores: Quién es quién en las letras españolas. Fundación Javier Sánchez Rupérez.
 Escritores de Castilla y León. José Manuel Parrilla, Anastasio F. Sanjosé. T. I.
 Isabel Paraíso. La literatura en Valladolid en el siglo XX (1939-1989)
 José María de Campos Setién. Carolina-Dafne Alonso-Cortés, Novelista.

Referencias

ENLACES DE PÁGINAS, PERIÓDICOS Y REVISTAS

http://montejaquees.wordpress.com/2009/12/21/el-hacho-n%C2%BA-19
http://www.biblio-zamoravicente.es/listados/a02.htm

NÚÑEZ DE ARCE, TREINTA Y CUATRO
http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1976/07/17/013.html.
http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1984/05/04/046.html.
http://www.elnortedecastilla.es/v/20110911/valladolid/casa-molinera-20110911.html
https://web.archive.org/web/20111121011741/http://www.diputaciondevalladolid.es/extras/extras_publicaciones/2008/revistas_argaya/38argaya.pdf

VILLAMEDIANA
http://elpais.com/diario/1987/04/01/opinion/544226405_850215.html
http://elpais.com/diario/1983/05/14/cultura/421711209_850215.html
http://www.elcultural.es/version_papel/LETRAS/1498/Capa_y_espada
http://hemeroteca.abcdesevilla.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/sevilla/abc.sevilla/1987/05/09/043.html
http://hemeroteca.abcdesevilla.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/sevilla/abc.sevilla/1987/04/08/044.html

AGATHA CHRISTIE
http://hemeroteca.abcdesevilla.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/sevilla/abc.sevilla/1990/09/22/089.html
http://www.redaragon.com/agenda/fichaevento.asp?id=1907
https://web.archive.org/web/20091103064908/http://www.teatrenacional.com/obra_teatre/diez-negritos.html
http://www.labsk.net/clubmartes/page/42

SOTA DE COPAS
http://www.worldcat.org/identities/lccn-n87-917859

GLADIOLOS Y ROSAS
http://elpais.com/diario/1981/11/12/cultura/374367606_850215.html
http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1981/11/13/043.html

LUCRECIA BORGIA

http://www.elcultural.es/noticias/LETRAS/500706/La_escritora_Carolina_Dafne_gana_el_premio_Alarcos_de_novela
http://www.lne.es/secciones/noticia.jsp?pRef=1531_31_487052__oviedo-Lucrecia-Borgia-victima-padre-hermanos-durante-toda-vida
http://www.lne.es/servicios/lupa/lupa.jsp?pRef=1752_31_554614&pIdFoto=1760219
http://www.lne.es/secciones/noticia.jsp?pRef=1752_31_554614__Oviedo-AlonsoCortes-Escribi-este-libro-para-limpiar-fama-Lucrecia-Borgia
http://www.elcomercio.es/prensa/20070129/sociedad/epoca-borgia-periodo-tremendo_20070129.html

VEINTICUATRO HORAS

LAS GENERACIONES

https://web.archive.org/web/20110908031635/http://www.acescritores.com/articulos-socios.php?pagina=2

CUENTOS DE INTRIGA

http://mibitacoradelecturas.blogspot.com.es/2010/05/cuentos-de-intriga.html

ENLACES DE LIBROS
 María Pilar Celma Valero. Miguel Delibes. Universidad de Valladolid, 2003 - 240 páginas
 http://books.google.es/books?id=UpNdAAAAMAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89 S&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=Z6emT66yKYS4hAeMsvCw Ag&ved=0CE8Q6AEwBTgo
 Santos Sanz Villanueva. Contribución al estudio del género histórico en la novela actual. dialnet.unirioja.es/servlet/dcfichero_articulo?código=1281064
 Revista de literatura, Volumen 55,Números 109-110. Instituto "Miguel de Cervantes." Instituto "Miguel de Cervantes" de Filología Hispánica., 1993
 http://books.google.es/books?id=gA0nAQAAIAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S &dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=Z6emT66yKYS4hAeMsvCw Ag&ved=0CGAQ6AEwCDgo
 Juan Antonio Hormigón, Inmaculada Alvear, Carlos Rodríguez. Autoras en la historia del teatro español. Asociación de Directores de Escena de España, 1996 - 1022 páginas
 http://books.google.es/books?id=ekcIAQAAMAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S &dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=Z6emT66yKYS4hAeMsvCw Ag&ved=0CEgQ6AEwBDgo
 El Libro español, Números 289-292. Instituto Nacional del Libro Español. Instituto Nacional del Libro Español, 1982
 http://books.google.es/books?id=YxjgAAAAMAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89 S&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=Z6emT66yKYS4hAeMsvCw Ag&ved=0CFUQ6AEwBjgo
 José Antonio Pérez-Rioja. La literatura española en su geografía. Tecnos, 1980 - 653 páginas
 http://books.google.es/books?id=_KYrAAAAMAAJ&q=inauthor:%22Jos%C3%A9+Antonio+P%C3%A9r
 ez-Rioja%22&dq=inauthor:%22Jos%C3%A9+Antonio+P%C3%A9rez-Rioja%22&hl=es&sa=X&ei=_KW mT-3zNtSEhQe5reS2Ag&ved=0CFAQ6AEwBA
 Cuadernos para investigación de la literatura hispánica, Números 8-9. Seminario "Menendez Pelayo.". Fundación Universitaria Española, Seminario "Menéndez Pelayo", 1987
 http://books.google.es/books?id=VHxdAAAAMAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89 S&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=Z6emT66yKYS4hAeMsvCw Ag&ved=0CEIQ6AEwAzgo
 Delibros: revista profesional del libro, Números 139-143. Delibros, S.A., 2001
 http://books.google.es/books?id=T5EnAQAAIAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S &dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&ei=AaSmT4-0DoPDhAf-x6nKAg&sa=X &oi=book_result&ct=book-thumbnail&resnum=2&ved=0CDoQ6wEwATgo
 Historia 16: Números 161-164
 http://books.google.es/books?id=hjwjAQAAIAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S &dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&ei=AaSmT4-0DoPDhAf-x6nKAg&sa=X &oi=book_result&ct=book-thumbnail&resnum=1&ved=0CDYQ6wEwADgo
 Manuel Alvar. Leer para el recuerdo, Volumen 2. Servicio de Publicaciones, Centro de Ediciones de la Diputación de Málaga, 1998 - 1360 páginas
 http://books.google.es/books?id=ZJBZAAAAMAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89 S&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=W6CmT_zKD8OGhQf56_n LAg&ved=0CF0Q6AEwCTge
 Isabel Paraíso de Leal. La literatura en Valladolid en el siglo XX (1939-1989). Ateneo de Valladolid, 1989 - 526 páginas
 http://books.google.es/books?id=DfEWAQAAMAAJ&q=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%8 9S&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=W6CmT_zKD8OGhQf56_ nLAg&ved=0CFEQ6AEwBzge
 José Antonio Pérez-Rioja Diccionario de personajes y escenarios de la literatura española. Ediciones Península, 1997 - 296 páginas
 http://books.google.es/books?id=37MYAQAAIAAJ&pg=PA240&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-C ORT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=Z6emT66yKYS4hAeMsvCwAg&ved=0CGUQ6AEwCTgo
 Silvia Cuevas Morales De la "A" a la "Z": diccionario universal bio-bibliográfico de autoras que escriben en castellano, siglo XX. Aconcagua Pub., 2003 - 445 páginas
 http://books.google.es/books?id=_agYAQAAIAAJ&pg=PA439&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CO RT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=3aumT4bnOciWhQei5fyiAg&ved=0CDsQ6AEwATgy
 The British Library general catalogue of printed books 1976 to 1982, Volumen 2. British Library. K. G. Saur, 1983 - 554 páginas
 http://books.google.es/books?id=Tg3hAAAAMAAJ&pg=PA44&dq=CAROLINA-DAFNE+ALONSO-CO RT%C3%89S&hl=es&sa=X&ei=3aumT4bnOciWhQei5fyiAg&ved=0CDUQ6AEwADgy
 Diccionario de autores: Quién es quién en las letras españolas. Fundación Javier Sánchez Rupérez.
 José Manuel Parrilla, Anastasio F. Sanjosé. T. I. Escritores de Castilla y León.
 José María de Campos Setién. Carolina-Dafne Alonso-Cortés, Novelista. ENLACES DE PÁGINAS, PERIÓDICOS Y REVISTAS

 http://montejaquees.wordpress.com/2009/12/21/el-hacho-n%C2%BA-19
 http://www.biblio-zamoravicente.es/listados/a02.htm

Enlaces externos

 Enlace con libros de la autora en Google Books.

 Ficha de la autora en la biblioteca digital Cervantes Virtual.

Novelistas de España del siglo XX
Novelistas de España del siglo XXI
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Nacidos en Madrid

Carolina-Dafne Alonso-Cortés


النجارية هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء صيدا في محافظة الجنوب.

الموقع
تطل بلدة النجارية على البحر، وتحيط بها بساتين الموز والحمضيات.

تقع بلدة النجارية في منطقة الزهراني على الساحل الجنوبي وهي تابعة إدارية إلى قضاء صيدا، وتنتشر في بلدة النجارية بساتين الحمضيات والموز.

تحدها مزرعة الداودية، وبلدة المروانية، والمصيلح، والحجة.

سكانها وعائلاتها
عدد سكانها حوالي 1500 نسمة. أما عائلاتها: آل حسين العائلة الكبرى في البلدة، وهم من القرى السبعة من قرية المالكية. وهناك عائلات: العلي، عياد، عباس، طرّاف، عثمان، مجلل، قشاقش، حلّال، مهدي.

دوائرها
لبلدة النجارية مجلس بلدي ينتخب كل ست سنوات. مختار ومدرسة رسمية . كما لبلدة النجارية نادي رياضي ثقافي المعروف باسم نادي المنهل بادارة المحامي الاستاذ وسام محمود عثمان.

المراجع

قرى جبل عامل
مدن لبنان

النجارية


An Pitcairnia chiapensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Faustino Miranda. An Pitcairnia chiapensis in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia chiapensis


O Owen Hart Foundation Tournament é uma série de torneios de wrestling profissional produzidos anualmente pela promoção americana All Elite Wrestling (AEW) em parceria com a Owen Hart Foundation. Consiste em dois torneios de eliminação simples, um para homens e um para mulheres, e os respectivos vencedores recebem um troféu chamado "The Owen". Estabelecidos em setembro de 2021, os torneios inaugurais foram concluídos no pay-per-view Double or Nothing em maio de 2022, onde Adam Cole e Dr. Britt Baker, DMD venceram os torneios masculino e feminino, respectivamente. É nomeado em homenagem a Owen Hart, que lutou principalmente na Stampede Wrestling, na World Wrestling Federation (WWF, agora conhecida como WWE) e na New Japan Pro Wrestling (NJPW) de 1986 até sua morte em 1999.

Conceito
Em setembro de 2021, a AEW anunciou o estabelecimento da Owen Hart Cup, um torneio anual para homenagear o legado de Owen Hart, um proeminente lutador durante as décadas de 1980 e 1990 que morreu no pay-per-view Over the Edge da WWF em 1999. O torneio foi estabelecido em colaboração com a Owen Hart Foundation. Em 17 de dezembro, a AEW revelou que haveria uma versão masculina e feminina do torneio, e os respectivos vencedores receberiam um troféu chamado "The Owen Cup" e relatórios especularam que os títulos do Owen Hart Cup seriam baseados no modelo do Stampede Wrestling North American Championship. Baseado nas cores da Família Hart rosa e preto, o vencedor feminino receberá uma faixa rosa e o vencedor masculino receberá uma faixa preta. Também foi confirmado que os torneios começariam em maio, culminando com as finais no Double or Nothing. Ao decidir por que haveria torneios masculinos e femininos, Tony Khan comparou-o ao Wimbledon, que também tem torneios masculinos e femininos.

No episódio de 26 de abril de 2023 do Dynamite, Khan anunciou que a cerimônia de abertura do torneio de 2023 ocorreria no PPV Double or Nothing daquele ano. Ele também disse que as lutas do torneio aconteceriam no Canadá, país natal de Owen, no PPV Forbidden Door, e o torneio terminaria na cidade natal de Owen, Calgary, Alberta, em 15 de julho.

Torneio

2022

Feminino

Masculino

Notas

Referências

2022 na luta profissional
AEW

Owen Hart Cup


Brejos do Assa, também conhecida como Brejo do Assa, é uma aldeia da freguesia e concelho de Palmela, distrito de Setúbal, em Portugal.

Em 1904, Brejos do Assa pertencia à freguesia de São Sebastião, no concelho de Setúbal.

Segundo dados do Censos 2011, nesse ano residiam aqui 735 pessoas, em 261 agregados familiares, e 319 habitações, 314 das quais de uso exclusivamente residencial. Apenas um dos edifícios era anterior a 1919, existindo outros dois construídos entre 1919 e 1945, sendo os restantes de construção mais recente.

Em março de 2010, foi construída a rede de drenagem de águas residuais domésticas e pluviais, representando um investimento de 630 mil euros. Foram construídos 5.014 metros de colector de drenagem, com 228 ramais domiciliários domésticos e 764 metros de colector pluvial, assim como duas estações elevatórias, uma das quais compacta, junto ao Kartódromo, com o objetivo de elevar o efluente da parte da rede de drenagem para a rede em alta, no Aceiro do Caçarino. O efluente da restante rede é drenado para outra estação elevatória. Em novembro de 2017, esta rede foi ligada à restante rede municipal.

Em 2016, Brejos do Assa era descrita como uma terra de casas modestas e cuidadas, e de grandes vivendas, com largos portões e jardins, por vezes com piscina.

Em 2017, existia na aldeia uma Área Urbanas de Génese Ilegal, com uma extensão de 7.100 m2, estando a ser reconvertida por loteamento.

Na localidade encontra-se a Escola Básica de Brejos do Assa, requalificada em 2019, e o Centro Jovem Tabor, uma Instituição Particular de Solidariedade Social sob a dependência da Diocese de Setúbal,  que acolhe cerca de duas dezenas de jovens com dificuldades de inserção na sociedade.

Brejos do Assa dispunha de um centro de saúde, que servia uma população de 947 utentes, todos sem médico de família. Em junho de 2021, esta unidade encerrou, indicando aos utentes que se deveriam dirigir à unidade de Águas de Moura, a mais de 15 quilómetros de distância.

Entre o comércio da aldeia conta-se o Café Ruby,  e o restaurante "Âncora & Serrano", cuja especialidade é bacalhau com Fogaça e castanhas.

Entre 2014 e 2015, esteve instalada numa casa e quintal da povoação a falsa seita da Verdade Celestial.

Aldeias do Distrito de Setúbal
Palmela (freguesia)

Brejos do Assa


La Vallbona (en español Valle bueno) es una subcomarca vinculada al Campo de Liria en la provincia de Valencia de la Comunidad Valenciana en España. Con el que se agrupa comarcalmente formando Campo de Turia junto con la Calderona o el Alto Carraixet.

Su nombre, evidentemente, es de importación catalana, por las muestras documentales de los siglos XIII i XIV, parece ser que este nombre quería substituir el nombre árabe de Benaguacil en plena reconquista cristiana, pero el cambio no se llegó a producir porque los musulmanes continuaron habitando Benaguacil hasta 1609. Existe una tradición o leyenda, pero sin fundamento histórico, que asegura que cuando el Rey Jaime I pasó por estos entornos y exclamó: «Vall bona per a poblarla de cristians», o también se dice que exclamó: «Quina vall més bona per a llaurar».

Este valle está regado en gran parte por las acequias de Benaguacil, así mismo por nórias y bombas hidráulicas y el aprovechamiento tradicional de les "clotxes"; Benaguacil y la Puebla tienen una acequia sometida a los «Pobles Castells».Las montañas del "Tos Pelat" separan la Vallbona de la cuenca del barranco del Carraixet en la subcomarca del Portaceli y Bétera.

La Vallbona está formada por los términos municipales de:

Benaguacil
Puebla de Vallbona
La Eliana
San Antonio de Benagéber (Una parte de su término municipal)
Ribarroja del Turia (Una parte de su término municipal)
Villamarchante (Una parte de su término municipal)

En toda la comarca era amplia zona de secano pero cada vez se ha ido intengrando el regadío hasta nuestros días. Es una zona amplia en masías, masets y caseríos por la abundancia de huerta. Como la Masía de Cerveret, Mas Nou, Torre de Baba o del Virrey, Pocopan, la Maimona, Masía del Pilar, l'Almassereta, Masía de San José o de Puseros, Masía de San Antonio, etc, como también otras desaparecidas como la Casablanca o la masía de Eliana, que tuvieron una buenas instalaciones agrícolas y pecuarias tanto tradicionales como modernas.

Referencias

Geografía de la provincia de Valencia
Campo de Turia

La Vallbona


Antiaromaticitea este o caracteristică a compușilor antiaromatici, care sunt compușii organici ciclici cu sistem electronic pi ce prezintă o energie crescută datorită prezenței în ciclu a unui sistem format din 4n electroni delocalizați. Spre deosebire de compușii aromatici, care respectă regula lui Hückel (au [4n+2] electroni π în ciclu), și care prezintă o stabilitate mărită, compușii antiaromatici sunt foarte instabili și extrem de reactivi. Pentru a evita instabilitatea, compușii antiaromatici pot să adopte alte conformații non-planare, renunțând la unele legături π.

Exemple de compuși antiaromatici sunt: pentalena, bifenilenul și cationul ciclopentadienil. Cel mai simplu compus care poate prezenta această proprietate este ciclobutadiena, însă mulți oameni de știință cred că antiaromaticitatea nu este factorul major care contribuie la instabilitatea compusului.

Ciclooctatetraena este un exemplu de moleculă care adoptă o geometrie non-planară pentru a evita instabilitatea datorată antiaromaticității. Dacă ar fi planară, molecula ar avea un singur sistem electroni pi, format din opt electroni, în jurul ciclului, însă prin adoptarea conformației "baie" () molecula dispune de patru legături pi individuale.

Definire
Conceptul de antiaromaticitate a fost propus pentru prima dată de către Ronald Breslow în anul 1967, definindu-l ca pe "o situație în care o delocalizare ciclică a electronilor este destabilizatoare". Criteriile IUPAC pentru ca un compus să fie antiaromatic sunt:

Molecula trebuie să fie ciclică.
Molecula trebuie să fie planară.
Molecula trebuie să prezinte un sistem conjugat de electroni π în interiorul ciclului.
Molecula trebuie să aibă 4n electroni π, unde n este numărul de electroni din sistemul conjugat π.

Diferența majoră față de compușii aromatici provine din cel de-al patrulea criteriu: moleculele aromatice au 4n + 2 electroni π în sistemul conjugat π, respectând regula lui Hückel. Compușii non-aromatici sunt ori aciclici, ori non-planari, ori nu prezintă sistemul conjugat π complet în nucleu.

Reactivitate
Compușii antiaromatici, fiind extrem de instabili, prezintă adesea o reactivitate mărită, care are ca scop obținerea unor stări sau conformații mai stabile. Ciclobutadiena, de exemplu, dimerizează rapid printr-o reacție de cicloadiție [2+2], formând triciclooctadiena. Deși caracterul antiaromatic al compusului este dezbătut, se crede că acest caracter este motivul pentru care reacția are loc:

Antiaromaticitatea poate avea de asemenea și un efect semnificativ asupra valorii pKa.

Note

Vezi și
 Aromaticitate
 Regula lui Hückel

Compuși ciclici

Antiaromaticitate


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0200
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0201
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0202
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0203
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0204
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0205
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0206
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0207
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0208
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0209
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0210
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0211
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0212
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0213
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0214
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0215
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0216
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0217
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0218
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0219
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0220
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0221
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0222
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0223
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 224
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 225
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0226
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0227
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0228
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0229
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 230
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0231
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0232
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0233
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0234
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0235
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0236
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0237
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0238
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0239
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0240
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0241
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0242
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0243
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0244
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0245
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0246
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0247
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0248
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0249
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0250
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0251
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0252
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0253
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0254
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0255
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0256
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 257
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0258
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0259
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0260
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0261
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0262
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0263
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0264
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0265
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0266
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0267
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0268
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0269
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0270
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0271
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0272
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0273
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0274
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0275
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0276
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0277
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0278
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0279
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0280
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0281
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0282
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0283
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0284
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0285
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0286
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 287
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0288
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0289
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0290
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0291
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 292
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0293
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0294
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0295
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0296
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0297
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0298
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 0299

انظر أيضا
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والتعليم والثقافة.
 منظمة الأمم المتحدة للطفولة.
 قائمة قرارات مجلس الأمن

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لموقع الأمم المتحدة على الشبكة
 موقع الأمم المتحدة باللغة العربية
 الهيكل التنظيمي لمنظومة الأمم المتحدة

مراجع

قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة

قرارات مجلس الأمن من رقم 200 إلى 299


Kazuaki Tasaka (født 3. august 1971) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1995||4||0
|-
|1996||0||0
|-
|1997||0||0
|-
|1998||0||0
|-
|1999||3||0
|-
!Total||7||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Kazuaki Tasaka


Josef Gočár (13 martie 1880, Semín, lângă Přelouč - 10 septembrie 1945, Jičín) a fost un arhitect ceh, unul dintre fondatorii arhitecturii moderne din Cehoslovacia.

Viața
Tatăl său era berar de meserie. Josef Gočár și-a început formarea sa profesională la Școala Tehnică de Stat din Praga. La vârsta de 23 de ani a plecat să studieze cu profesorul Jan Kotěra la Școala de Arte Aplicate din Praga (UPŠ). Timp de doi ani după aceea, în perioada 1906-1908, Gočár a fost angajat la biroul lui Kotěra. La acel moment, el a decis să se alăture Uniunii de Arte Frumoase Mánes, dar a părăsit-o în 1911 pentru a se alătura Grupului cubist de artiști vizuali, revenind în cadrul uniunii în 1917. Gočár a colaborat cu Pavel Janák, Josef Chochol și Odoln Grege la fondarea Atelierelor de Artă din Praga în 1912, punând bazele cubismului ceh, mișcare avangardistă ce a pregătit trecerea către funcționalism. În 1924, după moartea lui Kotěra, Gočár a devenit profesor la Academia de Arte Frumoase din Praga, activând acolo până la moartea sa.

După implicarea sa în cubism, Gočár a folosit în proiectarea clădirilor de la începutul anilor 1920 stilul rondocubist "național" ceh. Mai târziu el a adoptat abordarea funcționalistă a arhitecturii. Printre cele mai mari realizări ale sale este Pavilionul Cehoslovac de la Exposition internationale des arts décoratifs et industriels modernes din 1925 de la Paris. El a fost distins cu Marele Premiu pentru design. În 1926 Gočár a fost distins cu Ordinul francez Legiunea de Onoare.

Lucrări
 Magazinul Wenke, Jaromer (1909-1911)
 Casa Madonei Negre, Orașul Vechi din Praga (1911-1912)
 Villa Bauer, Libodřice, lângă Kolín (1912-1913)
 Banca anglo-cehoslovacă din Praga (1923–1924)
 Dům Zemědělské osvěty, Vinohrady, Praga (1924-1926)
 Biserica Sfântul Venceslau, Vršovice, Praga (1929-1930)
 O perioadă de 10 ani a lucrat în urbanism și construcția de clădiri pentru orașul Hradec Králové unde o stradă mare încă îi poartă numele și astăzi.

Imagini

Note

Legături externe

 Biography (in English)
 Short biography (in English)
 Biography (in Czech)
 List of works (in Czech)
 Photographs of his works (text in Czech)
 Fostinum: Czech Cubist Architecture -- Photographs of Gočár's cubist buildings

Nașteri în 1880
Decese în 1945
Arhitecți cehi

Josef Gočár


Fontes Portekiz'de Abrantes belediyesine bağlı olan, 28,48 km2 yüzölçümüne sahip, 819 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Abrantes

Fontes (Abrantes)


Matej Hrstić, né le  à Ljubuški en Bosnie-Herzégovine, est un handballeur croate du Limoges Handball et de l'équipe nationale croate.

Biographie
Matej Hrstić évolue d'abord au HRK Izviđač Ljubuški avec lequel il remporte le Championnat de Bosnie-Herzégovine en 2016. Il rejoint ensuite le club croate du RK Zagreb avec lequel il réalise trois doublés Championnat-Coupe de Croatie en 2018, 2019 et 2021.

En janvier 2022, il est recruté par le Limoges Handball pour pallier la blessure de Martin Lindell.

Avec l'équipe nationale croate, il participe notamment au Championnat d'Europe 2020 où il remporte une médaille d'argent. Il fait également partie de la pré-sélection Croate pour le Championnat d'Europe 2022.

Notes et références

Liens externes

Handballeur international croate
Naissance en août 1996
Naissance à Ljubuški
Joueur du HRK Izviđač
Joueur du RK Zagreb
Joueur du Limoges Handball

Matej Hrstić


الكَوْجَل أو الطَائِق
(بالسويدية: Struthätta)
، ، ب، أي قبّعة نعامة)

هو نوع من القبعات الشعبية ذي ذيل طويل، كان يلبس في القرون الوسطى بألمانيا. وهو مصمم ليناسب الرأس والأكتاف، وكان عادة من الصوف أو مادة loden وهي مادة مقاومة للماء تستخدم في الملابس الوطنية في النمسا، كان يرتديه في الأصل العامة من الناس، ثم أصبح مألوفًا لدى النبلاء منذ القرن الرابع عشر الميلادي وحواي العام 1360 تقريبا، هذا النمط من الكوجل تم ارتداؤه خارج ألمانيا، حيث أطلق عليه chaperon في فرنسا وcappucio «كابيشو» في إيطاليا، وفي حدود 1400 كان الطرف المدبب لهذا الزي يوضع بشكل وصف وقتها «بالسخيف».

مراجع

ملابس نسائية
ملابس

غوجل


Ratni izvjestitelj ili ratni reporter (prema eng. war reporter, iz starofr. reporter - izvijestiti) je novinar koji iz ratom pogođenih područja prikuplja informacije, podatke i svjedočanstva o ratnim zbivanjima te ih objavljuje u obliku članaka, videozapisa, televizijskih priloga, televizijskih, radijskih ili mrežnih "javljanja uživo" te inim oblicima priopćavanja.

Zbog prirode posla u znatnom su stupnju izloženi pogibelji, ranjavanju ili razvoju PTSP-a.

Novinarstvo

Ratni izvjestitelj


2000 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri 7 Kasım 2000 tarihinde Amerika Birleşik Devletleri'nin 50 eyaletinde yapıldı. Cumhuriyetçi Parti'nin adayı Teksas valisi George W. Bush, Demokratik Parti'nin adayı ise Başkan yardımcısı Al Gore idi. ABD tarihinde sonuçları birbirine en yakın Başkanlık seçimi olan bu seçimin kesin sonucu aylarca belli olmadı. Sonuçlar kesinleştikten sonra Al Gore'un daha yüksek sayıda seçmenin oyunu almış olmasına rağmen, ABD'nin her eyalette ayrı çoğunluk sağlama esasına dayanan seçim sisteminden dolayı 271 seçiciler kurulu kazanan George W. Bush Başkan oldu.

Resmî sonuçlara göre Florida eyaletinde sadece 537 oy farkla Bush'un kazanması üzerine, Gore oyların yeniden sayılması konusunda mahkemeye gitti. Florida'daki her oy sayımında farklı sonuçların bulunması üzerine oy sayımı davalık olunca sonuca ABD Yüksek Mahkemesi karar verdi. Seçim, 12 Aralık 2000'de 9 üyeli Yüce Mahkeme'nin 4'e karşı 5 oyla eyalette oyların yeniden sayılmasının durdurulmasına karar vermesiyle tamamlandı. 13 Aralık 2000'de Al Gore, mağlubiyetini kabul edip seçilen başkan George W. Bush'u tebrik etti.

Sonuçlar

Kaynakça

2000
2000'de Amerika Birleşik Devletleri
Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri


Giresun Üniversitesi, Türkiye Bakanlar Kurulu'nun 2006 yılı içerisinde aldığı bir kararla bağlı olduğu KTÜ'den ayrılarak Giresun ilinde açılan üniversite.

Tarihçe
Giresun Üniversitesi, 2809 sayılı Yüksek Öğretim Teşkilat Kanunu'na, 01. 03. 2006 tarihinde ve 5467 sayılı Kanun ile eklenen 65. Madde ile kurulmuştur. Üniversitenin temeli 1962 yılında Kız Öğretmen Okulu ile atıldı. 1976 yılında Eğitim Enstitüsüne dönüştürüldü, 1982 yılında iki yıllık Eğitim Yüksekokulu olarak KTÜ Fatih Eğitim Fakültesine bağlandı. 1992 yılında da Eğitim Fakültesi halini aldı. 1976 yılında MEB'e bağlı olarak açılan Meslek Yüksekokulu, 1982 yılında Karadeniz Teknik  Üniversitesi Rektörlüğü'ne bağlandı. Sağlık Meslek Yüksekokulu 1992 yılında ön lisans düzeyinde öğretime başlamış olup, 1996 yılında lisans düzeyinde KTÜ'ye bağlı Sağlık Meslek Yüksekokulu'na dönüştürüldü. Tirebolu Meslek Yüksekokulu, Karadeniz Teknik Üniversitesi Rektörlüğü'ne bağlı olarak 1994-1995 eğitim-öğretim yılında hizmete girdi. Fen-Edebiyat Fakültesi 1998 yılında KTÜ Rektörlüğü'ne bağlı olarak kuruldu. Şebinkarahisar Meslek Yüksekokulu, 1998 yılında Cumhuriyet Üniversitesi Rektörlüğü'ne bağlı olarak eğitim-öğretim faaliyetine başladı. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Mart 2003'te kuruldu. Alucra Meslek Yüksekokulu, 2005 yılında Cumhuriyet Üniversitesi'ne bağlı olarak eğitim-öğretim faaliyetine başladı. Tıp Fakültesi 27 Mayıs 2007 tarihinde kuruldu. Bu birimler 5467 Sayılı Kanun ile kurulan Giresun Üniversitesi'nin temellerini oluşturmuştur.

Akademik Birimler

Fakülteler
 Denizcilik Fakültesi
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen-Edebiyat Fakültesi
 Görele Güzel Sanatlar Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İslami İlimler Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Piraziz Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Tirebolu İletişim Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi
Spor Bilimleri Fakültesinin temelleri Eğitim Fakültesi bünyesinde 2012-2013 Eğitim Öğretim yılında kurulan Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği Bölümü olarak atılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'nın 5/2/2015 tarihli ve 1307733 sayılı yazısı üzerine, 28/3/1983 tarihli ve 2809 sayılı Kanunun ek 30 uncu maddesine göre, Bakanlar Kurulu'nca 16/2/2015 tarihinde alınan kararla Spor Bilimleri Fakültesi kurulmuş olup hâlen bir aktif olmak üzere dört bölüm ve 265 öğrenci ile Eğitim-Öğretim sürdürülmektedir. Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği, Antrenörlük, Spor Yöneticiliği, Rekreasyon bölümleri vardır.

Enstitüler
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü

Yüksek Okullar
 Görele Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Bulancak Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Şebinkarahisar Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Sivil Havacılık Yüksekokulu
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Devlet Konservatuvarı
 Giresun Üniversitesi Devlet Konservatuvarı

Meslek Yüksek Okulları
 Giresun Teknik Bilimler Meslek Yüksek Okulu
 Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Tirebolu Mehmet Bayrak Meslek Yüksek Okulu
 Şebinkarahisar Teknik Bilimler Meslek Yüksek Okulu
 Şebinkarahisar Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Alucra Turan Bulutçu Meslek Yüksek Okulu
 Eynesil Kamil Nalbant Meslek Yüksek Okulu
 Keşap Meslek Yüksek Okulu
 Espiye Meslek Yüksek Okulu
 Dereli Meslek Yüksek Okulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Piraziz Meslek Yüksek Okulu
 Bulancak Meslek Yüksekokulu

Araştırma ve Uygulama Merkezleri

 Artırılmış Gerçeklik Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Botanik Bahçesi ve Herbaryum Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Çevre Sorunları Temiz Üretim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Çocuk Hakları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Fındık Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Geleneksel ve Tamamlayıcı Tıp Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Giresun İli Uygulama ve Araştırma Merkezi
 İstatistik Danışmanlık Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kadın ve Aile Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (GÜKAM)
 Karadeniz Kültür Uygulama ve Araştırma Merkezi (KARAKUM)
 Karadeniz Turizm Uygulama ve Araştırma Merkezi (TAMER)
 Karadeniz Stratejik Araştırma ve Uygulama Merkezi (KARASAM)
 Kariyer Yönlendirme ve Bilgilendirme Uygulama Araştırma Merkezi (KAYBİMER)
 Merkezi Araştırma Laboratuvarı Uygulama ve Araştırma Merkezi (GRÜMLAB)
 Okul Öncesi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Psikolojik Danışma Ve Rehberlik Araştırma Ve Uygulama Merkezi
 Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Sürekli Eğitim Araştırma ve Uygulama Merkezi (GUSEM)
 Türk İslam Sanatları Mimarisi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Türkçe ve Yabancı Dil Uygulama ve Araştırma Merkezi (TÖMER)
 Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi (UZEM)
 Ağız ve Diş Sağlığı Uygulama ve Araştırma Merkezi

Dış ilişkileri
Kafkasya Üniversiteler Birliği'nin üyesidir.

Rektörler
 Prof. Dr. Aygün ATTAR
Prof.Dr. Cevdet COŞKUN
 Prof.Dr. Yılmaz CAN

İdari Birimler

 Genel Sekreterlik
 Bilgi İşlem Daire Başkanlığı
 Hukuk Müşavirliği
 İdari ve Mali İşler Daire Başkanlığı
 Kütüphane ve Dokümantasyon Daire Başkanlığı
 Öğrenci İşler Daire Başkanlığı
 Personel Daire Başkanlığı
 Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı
 Strateji Geliştirme Daire Başkanlığı
 Yapı İşleri ve Teknik Daire Başkanlığı

Koordinatörlükler

 Basın ve Halkla İlişkiler Koordinatörlüğü
 Akreditasyon, Akademik Değerlendirme ve Kalite Koordinatörlüğü
 İş Sağlığı ve Güvenliği Koordinatörlüğü
 Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinatörlüğü (BAP)
 Dış İlişkiler Koordinatörlüğü
 Meslek Yüksekokulları Koordinatörlüğü
 Erasmus Koordinatörlüğü
 Farabi Koordinatörlüğü
 Mevlana Koordinatörlüğü
 Uygulama ve Araştırma Merkezleri Koordinatörlüğü
 UNİP Koordinatörlüğü
 Bologna Süreci Koordinatörlüğü
 ÖYP Kurum Koordinatörlüğü
 YLSY Burs Programı Koordinatörlüğü
 Teknoloji Transfer Ofisi (TTO)
 Proje Destek ve Yönetim Koordinatörlüğü
 Bologna Koordinatörlüğü
 Fındık İhtisaslaşma Koordinatörlüğü

Birim ve Ofis Yönetimleri

 Teknoloji Transfer Ofisi
 Döner Sermaye İşletmesi Müdürlüğü
 Engelsiz Üniversite Birimi
 Uluslararası Öğrenci Ofisi
 İç Denetim Birimi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Giresun Üniversitesi , Ana sayfa

Türkiye'deki devlet üniversiteleri
Giresun ilinde eğitim
Giresun merkezli kuruluşlar
Giresun ilindeki yapılar
Kafkasya Üniversiteler Birliği
2006'da kurulan üniversiteler

Giresun Üniversitesi


Hippoloetis rufus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Hippoloetis.

Referencias

Enlaces externos
  Hippoloetis en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Stenolophina

Hippoloetis


O Centro de Treinamento da Juventus, conhecido simplesmente como JTC Continassa devido à área em que está localizado, é um centro esportivo em Turim de propriedade do clube de futebol italiano Juventus Football Club .

Largura cerca de , foi oficialmente inaugurado na primavera de 2018 pela primeira equipa feminina do clube e acolhe os treinos da primeira equipa masculina a partir do verão seguinte.

O centro de treinamento faz parte do complexo J-Village ao lado do Allianz Stadium .

História
Entre 1994 e 2002 Juventus, que naquela época jogava suas partidas em casa no estádio «desconfortável e nunca muito amado» dos Alpes, planejava construir um estádio próprio ainda na área de Continassa . Naqueles anos, o clube da Juventus, além de querer construir um novo estádio, pretendia mudar a sede da empresa para um local próximo, mais precisamente para dentro da fazenda Continassa, e criar um centro de treinamento adjacente.

O projeto Continassa foi proposto várias vezes (mesmo no biênio 1996-1998, quando foi sugerido como uma alternativa ao projeto Comunale ), no entanto, a Juventus não conseguiu chegar a um acordo com o Município, proprietário do Delle Alpi:  o clube piemontês gostaria de derrubá-lo e construir em seu lugar um estádio de 40 000 lugares, reservado exclusivamente para o futebol. A empresa, portanto, ameaça deixar Torino se a situação não mudar.

Finalmente chega o dia 18 de junho de 2002, quando a Juventus, na sequência de um acordo com a Câmara Municipal de Torino, obtém o direito de superfície na área de Delle Alpi por 99 anos, ao preço de 25 milhões de euros. O pacto será decisivo, não só para a construção de um novo estádio apto para o futebol, seguro e rentável, mas também para a criação de uma cidadela da Juventus na zona adjacente de Continassa para acolher diversas iniciativas dirigidas aos adeptos, empresas, museu, centro de treinamento, centro médico e sede social. Tudo isto, assim como na zona envolvente, também dentro do futuro estádio próprio.

Entre 2008 e 2009, o Delle Alpi foi em grande parte demolido para iniciar a construção do Juventus Stadium, então Allianz Stadium, concluído em 2011: esta foi a primeira instalação de propriedade exclusiva de um clube de futebol, na Itália. No seu interior encontram-se: o J-Museum, o J-Medical, a Juventus Megastore, uma área de hospitalidade e um restaurante. Além disso, próximo ao estádio está o Área 12, um shopping center com 60 lojas e uma ampla área de alimentação com bares e restaurantes.

Enquanto isso, em 11 de junho de 2010, a Juventus, após assinar o memorando de entendimento com o município de Turim, obteve o direito de superfície por 99 anos na área de Continassa, adjacente às futuras instalações de sua propriedade, mediante o pagamento de um milhão de euros nos cofres municipais . O clube da Juventus pretende dar continuidade ao projeto do Estádio, requalificando toda a área em cerca de 270 000 m2 :  o projeto, denominado J-Village, ocupa uma área de 148700 m² e inclui a sede social, o Centro de Treinamento da Juventus (JTC) reservado para o primeiro time, um hotel de luxo, uma escola internacional e uma loja conceito .

O Centro de Treinamento da Juventus foi inaugurado em 16 de abril de 2018 pela equipe feminina, que o testou por alguns meses, enquanto a primeira equipe masculina assumiu em 9 de julho de 2018; desde o mesmo verão, as instalações também foram ocasionalmente usadas pela segunda equipe masculina, normalmente sediada em Vinovo .

A seleção brasileira vai se preparar para a Copa do Mundo no Centro de Treinamento de Continassa, da Juventus.

Estrutura

Área de esportes
A área de treinamento inclui:

 uma campo de treinamento totalmente em grama natural, na qual são traçados:
 um campo de futebol regulamentado com arquibancada coberta com capacidade para 600 pessoas;
 mais três campos de futebol de tamanho normal;
 uma parte do edifício, dentro da qual são colocados:
 os vestiários;
 salas de fisioterapia ;
 uma academia;
 uma piscina.

Área de gestão
A área de gestão inclui:

 uma parte restante do edifício, dentro da qual estão localizados:
 os gabinetes do corpo técnico e médico;
 uma sala de conferências;
 o "media center", um segundo prédio menor, que abriga:
 uma sala para reuniões técnicas e visualização de vídeos;
 a sala de imprensa, com capacidade para 30 jornalistas, para conferências de imprensa;
 os estúdios de televisão da Juventus TV, canal temático do clube;
 as áreas reservadas aos patrocinadores .

Referências

Ligações externas

 Estádio Allianz (Turim)
 Estádio Alpino

Juventus Football Club
Centros de treinamento de futebol
Construções de Turim

Centro de Treinamento de Continassa da Juventus


Midjourney é um serviço de inteligência artifical desenvolvido pelo Midjourney, Inc., um laboratório de pesquisa independente baseado em São Francisco. O Midjourney gera imagens a partir de descrições em linguagem natural, chamadas de prompts (do inglês: roteiros), similar ao DALL-E da OpenAI e ao Stable Diffusion. Os textos são enviados ao Midjourney através do Discord. A ferramenta está em fase de testes beta abertos ao público desde julho de 2022.

De acordo com  David Holz, que lidera o laboratório, em agosto de 2022 o Midjourney já dava lucro.

Uso e controversas

O programa foi usado pela revista The Economist para criar sua capa de junho de 2022. O jornal Corriere della Sera, líder de audiência na Itália, publicou uma tirinha criada com o Midjourney e escrita por Vanni Santoni, em agosto de 2022. Já a revista norte-americana The Atlantic, através de um de seus escritores, Charlie Warzel, usou o Midjourney para criar uma imagem de Alex Jones, o que gerou controversa por parte de artistas que sentiram que seus empregos estavam ameaçados. O programa de televisão norte-americano Last Week Tonight with John Oliver também utilizou o Midjourney.

Uma imagem criada com o Midjourney chamada Théâtre d'Opéra Spatial ganhou o prêmio Colorado State Fair de arte digital de 2022. Jason Allen foi quem escreveu o roteiro que gerou a imagem. Outros artistas competidores manifestaram-se de forma contrária ao ocorrido. O Midjourney também foi usado para criar livros infantis, o que também gerou controversas.

Veja também

 Arte de inteligência artificial

Inteligência artificial
Aprendizagem de máquina
Aprendizagem profunda
2022 na ciência

Midjourney


Felaket belirtisi (crisis apparition) kişide ölüm, kaza veya aniden rahatsızlanma gibi hoş olmayan olaylardan birkaç saat kadar kısa bir süre önce oluşan normal-dışı ön belirtilere Parapsikoloji'de verilen adlardan biridir. Özellikle hassas denilen kişilerde nedensiz görünen bir iç sıkıntısından kısa süre sonra kendisinin, bir yakınının ya da bir topluluğun başına bir felaket gelmesi felaket belirtisi fenomeninin tipik bir örneğidir. Metapsişikçiler bu tür önseziler için felaket belirtisini de kapsamak üzere premonisyon terimini kullanırlar.

Ayrıca bakınız

 Premonisyon
 Durugörü

Kaynakça

 Dictionary of Mysticism, Nevill Drury

Parapsikoloji

Felaket belirtisi


සිතුවම් කිරීම සඳහා දිය සායම් යොදාගැනීම අලූත් සොයාගැනීමක් නොවේ. එය පැලියෝලිතික යුරෝපයේ ගුහා චිත‍්‍ර දක්වා දිවයන්නකි. ඊජිප්තු යුගයේදී මෙන්ම යුරෝපියානු මධ්‍යතන යුගයේදීද එය යොදාගනු ලැබ ඇති අතර සිතුවම් කිරීමේ මාධ්‍යක් ලෙස එහි අඛණ්ඩ ඉතිහාසය අරම්භ වන්නේ පුනරුදයෙනි. ජර්මානු චිත‍්‍ර ශිල්පියකු වූ ඇල්බෲෂ් ඩුරේ(ර්) (1471-1528) උද්භිද විද්‍යාත්මක ශාක සහ වනසතුන් රැසක්ම දියසායමෙන් ඇඳිනු ලැබූ අතර ඒවා එම මාධ්‍යයේ මුල්කාලීන ප‍්‍රකාශන ලෙසින් සලකනු ලැබේ. ජර්මනියේ බිහිවූ ප‍්‍රම්ඛතම දිය සායම් චිත‍්‍ර ගුරුකුලයක් හෑන්ස් බොල් (1532-1593) විසින් මෙයෙවනු ලැබිණී.

බැරක් ඊසල් සිත්තරුන්ද දිය සායම් සිය කටු සටහන්, පිටපත් කිරීම්, විකට චිත‍්‍රයන් ආදිය සඳහා යොදාගෙන ඇත. මුල් කාලීන දිය සායම් සිත්තරුන් අතරින් වෑන් ඩයික්, ක්ලෝඞ් ලොරේන්, ජියෝවානි බෙනඩිටෝ කැස්ටීගිලියොන් වැනි සිත්තරු ඉදිරියෙන්ම වෙති. කෙසේවෙතත් දිය සායම් සිතුවම් කලාවේ පැරණිතම සහ වඩාත් වැදගත් සම්ප‍්‍රදාය වන්නේ උද්භිද විද්‍යාත්මක හා වනසත්ව සිතුවම්ය. පුනරුද යුගයේදී උද්භිද විද්‍යාත්මක සිතුවම් ජනපි‍්‍රය වූ අතර ඒවා නිර්මාණය කළ අය වඩාත් නිවැරදි සහ පරිපූර්ණ සිත්තරු වූහ. අදද දිය සායම් එහි පවතින ඊටම සුවිශේෂී වූ සාරාංශ කිරීමේ හැකියාව, පැහැදිලිභාවය සහ පූර්ණ වර්ණ පරමාදර්ශී බව හේතුකොටගෙන විද්‍යාත්මක හා කෞතුකාගාර ප‍්‍රකාශනයන්හි උදාහරණයන් ඇඳීම සඳහා යොදාගනු ලැබේ. 19 ව සියවසේදී වනසතුන් ඇඳීම එහි හිණිපෙත්තට ළගාවූ අතර එහිදී ජෝන් ජේම්ස් ඔඩුබන් වැනි සිත්තරු ඉදිරියෙන්ම වූහ. වර්තමානයේදීද බොහෝ ස්වභාවික ක්ෂේත‍්‍ර මාර්ගෝපදේශයන්හි දියසායම් සිතුවම් දැකගත හැක.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Watercolor#History

දිය සායම් භාවිතයේ ඉතිහාසය


An Lycaste powellii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Lycaste powellii in nahilalakip ha genus nga Lycaste, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lycaste

Lycaste powellii