La fiction utopique et dystopique est un genre de fiction spéculative qui explore les structures sociales et politiques. La fiction utopique dépeint un cadre qui s'accorde avec l'ethos de l'auteur, tout en ayant divers attributs d'une réalité alternative destinée à plaire au lectorat. La fiction dystopique propose le contraire : la représentation d'un décor en total désaccord avec la philosophie de l'auteur. Certains romans combinent les deux genres, souvent comme une métaphore des différentes directions que l'humanité peut prendre en fonction de ses choix, se retrouvant avec l'un des deux futurs possibles. Les utopies et les dystopies se retrouvent couramment dans la science-fiction et d'autres types de fiction spéculative.

Plus de 400 ouvrages utopiques en langue anglaise ont été publiés avant 1900, et plus d'un millier d'autres sont apparus au cours du . Cette augmentation est en partie associée à l'augmentation de la popularité de la fiction de genre, de la science-fiction et de la fiction pour jeunes adultes en général, mais aussi à un changement social à plus grande échelle qui a sensibilisé aux problèmes sociétaux ou mondiaux plus vastes, tels que la technologie, le changement climatique et la population humaine croissante. Certaines de ces tendances ont créé des sous-genres distincts tels que la fiction écotopique, la fiction climatique, les romans dystopiques pour jeunes adultes et les romans dystopiques féministes.

Sous-genres

Fiction utopique
Le mot utopie a été utilisé pour la première fois dans un contexte direct par Sir Thomas More dans son œuvre de 1516 L'Utopie. Le mot « utopie » ressemble à la fois aux mots grecs « outopos » (pas de lieu) et « eutopos » (bon endroit). Le livre de More, écrit en latin, expose la vision d'une société idéale. Comme son titre l'indique, l'œuvre présente une projection ambiguë et ironique de l'état idéal. La nature fantaisiste du texte peut être confirmée par le narrateur du deuxième livre dUtopia, Raphael Hythloday. La racine grecque du nom « Hythloday » suggère « expert en non-sens ».

Un exemple antérieur d'une œuvre utopique de l'antiquité classique est La République de Platon, dans laquelle il décrit ce qu'il considère comme la société idéale et son système politique. Plus tard, Tommaso Campanella, influencé par l'œuvre de Platon a écrit La Cité du Soleil (1623), qui décrit une société utopique moderne fondée sur l'égalité. D'autres exemples incluent Rasselas (1759) de Samuel Johnson et Erewhon (1872) de Samuel Butler, qui utilise une anagramme de « nowhere » (nulle part) comme titre. Ceci, tout comme une grande partie de la littérature utopique, peut être considéré comme une satire ; Butler inverse la maladie et le crime, avec une punition pour la première et un traitement pour le second.

Un exemple de la signification et du but du genre utopique est décrit dans Archéologies du futur de Fredric Jameson (2005), qui aborde de nombreuses variétés utopiques définies par leur programme ou leur impulsion.

 Fiction dystopique
Une dystopie est une société caractérisée par une focalisation de caractéristiques opposées à la philosophie de l'auteur, comme la pauvreté de masse, la méfiance et la suspicion du public, un État policier ou l'oppression. La plupart des auteurs de fiction dystopique explorent au moins une raison pour laquelle les choses sont ainsi, souvent par analogie avec des problèmes similaires dans le monde réel. La littérature dystopique sert à « fournir de nouvelles perspectives sur des pratiques sociales et politiques problématiques qui pourraient autrement être tenues pour acquises ou considérées comme naturelles et inévitables ». Certaines dystopies prétendent être des utopies. L' Erewhon de Samuel Butler peut être vu comme une dystopie en raison de la façon dont les malades sont punis comme des criminels tandis que les voleurs sont «guéris» dans les hôpitaux, ce que les habitants d'Erewhon considèrent comme naturel et juste, c'est-à-dire utopique (comme le raille Voltaire dans Candide).

Les dystopies extrapolent généralement des éléments de la société contemporaine et peuvent donc être lues comme des avertissements politiques.

La littérature eschatologique peut dépeindre des dystopies.

 Exemples
Le roman We de 1921 d'Evgeny Zamyatin dépeint un avenir post-apocalyptique dans lequel la société est entièrement basée sur la logique et modelée sur des systèmes mécaniques. George Orwell a été influencé par We lorsqu'il a écrit 1984, un roman sur Océania, un État en guerre perpétuelle, dont la population est contrôlée par la propagande. Big Brother et le quotidien  donnent le ton d'une autocensure généralisée. Le roman Le Meilleur des mondes d'Aldous Huxley de 1932 commence comme une parodie de fiction utopique et projette dans l'année 2540 les changements industriels et sociaux qu'il a perçus en 1931, conduisant au succès industriel d'une population manipulée de manière coercitive et divisée en cinq castes; l'État mondial tue toutes les personnes de plus de 60 ans ou plus. Le roman La Kallocaïne de 1940 de Karin Boye se déroule dans un état mondial totalitaire où une drogue est utilisée pour contrôler les pensées.

Le roman d'Anthony Burgess de 1962  L'Orange mécanique se déroule dans une future Angleterre qui a une sous-culture de violence extrême chez les jeunes et détaille les expériences du protagoniste avec l'État déterminé à changer son personnage à sa guise. La Servante écarlate (1985) de Margaret Atwood décrit  les États-Unis dans le futur, gouvernés par une théocratie totalitaire, où les femmes n'ont aucun droit,  et The Long Walk (1979) de Stephen King décrit un scénario totalitaire similaire, mais décrivant la participation d'adolescents à un concours meurtrier. Des exemples de fiction dystopique pour jeunes adultes incluent (tous publiés après 2000) la série Hunger Games de Suzanne Collins, la série Divergent de Veronica Roth, la série Le Pouvoir des Cinq d'Anthony Horowitz, la série Le Labyrinthe de James Dashner et la série Uglies de Scott Westerfeld. Les jeux vidéo incluent souvent aussi des dystopies ; des exemples notables incluent la série Fallout, BioShock et les derniers jeux de la série Half-Life.

 Histoire de la fiction dystopique
L'histoire de la littérature dystopique remonte aux  réactions suscitées par la Révolution française de 1789 et la crainte que le règne de la foule produise une dictature. Jusqu'à la fin du XXe siècle, le genre dystopique était généralement anti-collectiviste. La fiction dystopique est apparue comme une réponse à l'utopie. Son histoire ancienne est retracée dans Gregory Claeys. Dystopie : Une histoire naturelle (Oxford University Press, 2017).

Le début de la fiction dystopique technologique remonte à La machine s'arrête d'E. M. Forster (1879-1970). Forster est largement reconnu comme un « pionnier de la littérature dystopique ».  M Keith Booker déclare que The Machine Stops, Nous autres et Le Meilleur des mondes sont .

Une autre figure importante de la littérature dystopique est H. G. Wells, dont l'œuvre La Machine à explorer le temps (1895) est également largement considérée comme un prototype de la littérature dystopique. Le travail de Wells s'inspire de la structure sociale du 19ème siècle, fournissant une critique de la structure de classe britannique à l'époque. Après la Seconde Guerre mondiale, davantage de fiction dystopique ont été produites. Ces œuvres de fiction étaient entrelacées de commentaires politiques: la fin de la Seconde Guerre mondiale a fait craindre une troisième Guerre mondiale imminente et une apocalypse conséquente.

La fiction dystopique moderne s'inspire non seulement de sujets tels que les gouvernements totalitaires et l'anarchisme, mais aussi de la pollution, du réchauffement climatique, du changement climatique, de la santé, de l'économie et de la technologie. Les thèmes dystopiques modernes sont courants dans le genre littéraire des jeunes adultes (YA).

 Combinaisons
De nombreuses œuvres combinent des éléments d'utopies et de dystopies. En règle générale, un observateur de notre monde se rendra dans un autre lieu ou à un autre moment et verra une société que l'auteur considère comme idéale et une autre représentant le pire résultat possible. Habituellement, le message consiste à montrer que nos choix peuvent conduire à un monde futur potentiellement meilleur ou pire. La Vallée de l'éternel retour d'Ursula K. Le Guin répond à ce modèle, tout comme Une femme au bord du temps de Marge Piercy. Dans  de Starhawk, il n'y a pas d'observateur voyageant dans le temps. Cependant, sa société idéale est envahie par un pouvoir voisin incarnant une répression maléfique. Dans l'''Île d'Aldous Huxley, à bien des égards un contrepoint à son plus connu Le Meilleur des mondes, la fusion des meilleures parties de la philosophie bouddhiste et de la technologie occidentale est menacée par l'invasion des compagnies pétrolières. Comme autre exemple, dans la série Unwanteds de Lisa McMann, un paradoxe se produit où les parias d'une dystopie complète sont invités dans une utopie absolue. Ils croient que ceux qui ont été privilégiés dans ladite dystopie ont été les malchanceux.

Dans un autre modèle littéraire, la société imaginée voyage entre des éléments d'utopie et de dystopie au cours du roman ou du film. Au début de Le Passeur de Lois Lowry, le monde est décrit comme une utopie. Cependant, au fur et à mesure que le livre progresse, les aspects dystopiques du monde se révèlent.

Le livre Les Voyages de Gulliver de Jonathan Swift est aussi parfois lié aux littératures utopiques et dystopiques, car il partage la préoccupation générale de classification   de bonnes et de mauvaises sociétés. Des pays visités par , Brobdingnag et le Pays des Houyhnhnms se rapprochent d'une utopie ; les autres ont des aspects dystopiques importants.

 Fiction écotopique
Dans La Fiction écotopique, l'auteur postule un monde utopique ou dystopique tournant autour de la conservation ou de la destruction de l'environnement. Danny Bloom a inventé le terme « cli fi » en 2006, avec un coup de pouce donné sur Twitter par Margaret Atwood en 2011, pour couvrir la fiction liée au changement climatique, mais le thème existe depuis des décennies. Des romans traitant de la surpopulation, comme Soleil vert de Harry Harrison (adapté au cinéma sous le titre Soleil vert), étaient populaires dans les années 1970, reflétant la préoccupation généralisée concernant les effets de la surpopulation sur l'environnement. Le roman Nature's End de Whitley Strieber et  (1986) postule un avenir dans lequel la surpopulation, la pollution, le changement climatique et les supertempêtes qui en résultent ont conduit à un mouvement politique populaire de suicide de masse. Quelques autres exemples de dystopies écologiques sont les représentations de la Terre dans les films WALL-E et Avatar.

Alors que les éco-dystopies sont plus courantes, un petit nombre d'œuvres illustrant ce que l'on pourrait appeler l'éco-utopie, ou les tendances éco-utopiques, ont également été influentes. Il s'agit notamment dÉcotopie d'Ernest Callenbach, un exemple important de ce genre au XXe siècle. Kim Stanley Robinson a écrit plusieurs livres traitant de thèmes environnementaux, dont La Trilogie de Mars. Plus particulièrement, cependant, sa trilogie  oppose une éco-dystopie à une éco-utopie et à une sorte d'avenir intermédiaire. Robinson a également édité une anthologie de courtes fictions écotopiques, intitulée . Une autre œuvre emblématique de Robinson est New York 2140 qui se concentre sur les conséquences de la société après une inondation majeure et peut être vue à la fois sous un angle utopique et dystopique.

Il y a quelques dystopies qui ont un thème « anti-écologique ». Celles-ci sont souvent caractérisées par un gouvernement surprotecteur de la nature ou une société qui a perdu la plupart des technologies modernes et lutte pour sa survie. Un bel exemple en est le roman Enig Marcheur.

 Utopies féministes
Un autre sous-genre est constitué par celui des « utopies féministes » et la catégorie qui se chevauche de la science-fiction féministe. Selon l'auteure Sally Miller Gearhart, « un roman utopique féministe est un roman qui a. oppose le présent à une société idéalisée envisagée (séparée du présent par le temps ou l'espace), b. offre une critique complète des valeurs/conditions actuelles, c. considère les hommes ou les institutions masculines comme une cause majeure des maux sociaux actuels, d. présente les femmes non seulement comme au moins les égales des hommes, mais aussi comme les seules arbitres de leurs fonctions reproductrices ».

Les utopies ont exploré la ramification du genre comme étant soit une construction sociétale, soit un impératif câblé. Dans  de Mary Gentle, le sexe n'est pas choisi avant la maturité, et le sexe n'a aucune incidence sur les rôles sociaux. En revanche,  (1980) de Doris Lessing suggère que les valeurs des hommes et des femmes sont inhérentes aux sexes et ne peuvent être modifiées, ce qui rend essentiel un compromis entre elles. Dans My Own Utopia (1961) d'Elisabeth Mann-Borgese, le genre existe mais dépend de l'âge plutôt que du sexe — les enfants asexués deviennent des femmes, dont certaines finissent par devenir des hommes. Le roman de Marge Piercy, Une femme au bord du temps, conserve la biologie humaine, mais supprime la grossesse et l'accouchement de l'équation du genre en recourant à la technologie de procréation assistée tout en permettant aux femmes et aux hommes l'expérience enrichissante de l'allaitement.

Les fr=mondes unigenrés ou les sociétés à un seul sexe ont longtemps été l'un des principaux moyens d'explorer les implications du genre et des différences entre les sexes. Une solution à  ou aux problèmes sociaux dans la fiction utopique féministe est de supprimer les hommes, soit en montrant des sociétés isolées entièrement féminines comme dans  de Charlotte Perkins Gilman, soit des sociétés où les hommes ont disparu ou ont été remplacés, comme dans Joanna Russ. A Few Things I Know About Whileaway, où «le genre binaire toxique» s'est éteint. Dans la fiction spéculative, des mondes réservés aux femmes ont été imaginés sous l'action de la maladie qui anéantit les hommes, ainsi que le développement d'une méthode technologique ou mystique qui permet la reproduction parthénogénétique féminine. La société qui en résulte est souvent présentée comme utopique par les écrivains féministes. De nombreuses utopies féministes influentes de ce type ont été écrites dans les années 1970 ; les exemples les plus souvent étudiés incluent The Female Man de Joanna Russ et  de Suzy McKee Charnas. De tels mondes ont été dépeints le plus souvent par des autrices lesbiens ou féministes ; leur utilisation de mondes réservés aux femmes permet l'exploration de l'indépendance des femmes et de la libération du patriarcat. Les sociétés ne sont pas nécessairement lesbiennes ou sexuelles du tout — Herland (1915) de Charlotte Perkins Gilman est un des premiers exemples célèbres d'une société asexuée. Charlene Ball écrit dans Women's Studies Encyclopedia que l'utilisation de la fiction spéculative pour explorer les rôles de genre a été plus courante aux États-Unis qu'en Europe et ailleurs.

Les utopies imaginées par les auteurs masculins ont généralement inclus l'égalité entre les sexes plutôt que la séparation.

Les dystopies féministes sont devenues courantes dans la fiction pour jeunes adultes ces dernières années,  portant sur la relation entre l'identité de genre et l'adolescent. Par exemple, la trilogie Birthmarked de  se concentre sur une sage-femme adolescente dans un futur monde post-apocalyptique tandis que le deuxième roman de la série place l'héroïne adolescente Gaia dans un matriarcat.

 Impact culturel
L'œuvre d Étienne Cabet, Voyage en Icarie, a poussé un groupe d'adeptes à quitter la France en 1848 et à se rendre aux États-Unis pour lancer une série de colonies utopiques au Texas, en Illinois, en Iowa, en Californie et ailleurs. Ces groupes vivaient dans des cadres communautaires et ont duré jusqu'en 1898.

Au cours des premières décennies du  en Russie, la popularité de la littérature de science-fiction utopique a augmenté surtout parce que le lectorat souhaitait fantasmer sur le futur, au-delà du fait qu'il s'agissait d'un nouveau genre de littérature en plein essor. Pendant la guerre froide, cependant, la science-fiction utopique est devenue exceptionnellement importante parmi les dirigeants soviétiques. De nombreux citoyens de la Russie soviétique sont devenus dépendants de ce type de littérature car il représentait une évasion du monde réel qui n'était pas idéal à l'époque. La science-fiction utopique leur a permis de fantasmer sur la satisfaction qu'il y aurait à vivre dans un monde «parfait». L'étoile rouge d'Alexandre Bogdanov était un livre de science-fiction écrit sur une société sur Mars. Ce roman a été immensément critiqué par les dirigeants soviétiques pendant la guerre froide car le livre permettait à la classe ouvrière de rêver à son évasion de la réalité. La culture de la force de travail était détestée par Lénine, le dirigeant de l'Union soviétique à l'époque, car il ne voulait pas qu'ils s'attachent émotionnellement à une telle chose.

 Références

 Annexes
 Articles connexes
 La Cité du Soleil Liste d'œuvres littéraires dystopiques
 Liste de films dystopiques

 Anticipation (fiction)

 Bibliographie
 Applebaum, Robert. Literature and Utopian Politics in Seventeenth-Century England. Cambridge, Cambridge University Press, 2002.
 Bartkowski, Frances. Feminist Utopias. Lincoln, NE, University of Nebraska Press, 1991.
 Booker, M. Keith. The Dystopian Impulse in Modern Literature. Westport, CT, Greenwood Press, 1994.
 Booker, M. Keith. Dystopian Literature: A Theory and Research Guide. Westport, CT, Greenwood Press, 1994.
 Claeys, Gregory. Dystopia: A Natural History. Oxford, Oxford University Press, 2017.
 Ferns, Chris. Narrating Utopia: Ideology, Gender, Form in Utopian Literature. Liverpool, Liverpool University Press, 1999.
 Gerber, Richard. Utopian Fantasy. London, Routledge & Kegan Paul, 1955.
 Gottlieb, Erika. Dystopian Fiction East and West: Universe of Terror and Trial. Montreal, McGill-Queen's Press, 2001.
 Haschak, Paul G. Utopian/Dystopian Literature. Metuchen, NJ, Scarecrow Press, 1994.
 Jameson, Fredric.  Archaeologies of the future: the Desire Called Utopia and Other Science Fictions.  London, Verso, 2005.
 Kessler, Carol Farley. Daring to Dream: Utopian Fiction by United States Women Before 1950. Syracuse, NY, Syracuse University Press, 1995.
 Mohr, Dunja M. Worlds Apart: Dualism and Transgression in Contemporary Female Dystopias. Jefferson, NC, McFarland, 2005.
 Tod, Ian, and Michael Wheeler. Utopia. London, Orbis, 1978.

 Szweykowski, Zygmunt. Twórczość Bolesława Prusa [The Art of Bolesław Prus], 2nd ed., Warsaw, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.

 Liens externes
 Dystopias et Utopias, The Encyclopedia of Science Fiction  The Society for Utopian Studies
 Portail pour les médias liés à la Dystopie
 Dystopia tracker
 Modernist Utopias, BBC Radio 4 discussion avec John Carey, Steve Connor et Laura Marcus (In Our Time'', 10 mars 2005)
 Le genre Dystopia, traite de la popularité actuelle du genre dystopique.

Littérature de fantasy
Littérature utopique
Littérature dystopique
Pages avec des traductions non relues

Fiction utopique et dystopique


Der Fockenwaldgraben ist ein linker Zufluss des Afferbachs im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Fockenwaldgraben entspringt östlich des zu Johannesberg gehörenden Weilers Hagelhof am Fockenberg. Er fließt in südöstliche Richtung und mündet zwischen Ober- und Unterafferbach in den Afferbach.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Johannesberg, Bayern)
Geographie (Goldbach, Unterfranken)

Fockenwaldgraben


මාජරී බෝල්ටන් (උපත: 1924 වසරේ මැයි 7වන දින) ඉංග්රිසි සහ එස්පෙරාන්තො යන භාෂා ද්වයෙන් ලේඛණකරණයේ යෙදෙන ඉංග්රිසි ජාතික ගත්කතුවරියකි. තියුණු ලෙසෙ හැඟීම් ජනනය කරන, මානව හිතවාදී දෘෂ්ටියකින් හෙබි පරිණත ලේඛිකාවක් ලෙස ඇය ප්‍රකට වන්නී ය. කාව්‍ය නිර්මාණ, නාට්‍ය නිර්මාණ, කෙටිකතා, කතන්දර සහ රචනා යන අංශයන් ගෙන් ඇය නිර්මාණකරණයේ යෙදෙන්නී ය. එමෙන් ම ඇය පරිවර්තිකාවකි. 1949 වසරේ දී ඇය එස්පෙරාන්තො උගත්තා ය. 1967 වසරේ එස්පෙරාන්තො ඇකඩමියේ සාමාජිකාවක් වශයෙන් තේරී පත් වූවා ය. අන්තර්ජාතික එස්පෙරාන්තො සංගමයේ ගරු සාමාජිකත්වය ඇයට හිමි ය. කාත්-අමිකාරෝ (සුරතල් බළලුන් ඇති කරන එස්පෙරාන්තො භාෂකයන් ගේ සංගමයකි) සහ ODES (Oxford and District Esperanto Society - බ්‍රිතාන්‍යයේ ඔක්ස්ෆෝර්ඩ් හි ප්‍රාදේශීය එස්පෙරාන්තො සමාජය) හි  සභාපතිවරිය වශයෙන් කටයුතු කරයි. 1998 දී එස්පෙරාන්තො සංස්කෘතික සම්මානයක් වන ෆේම් සම්මානයෙන් (Esperanto-Kulturpreis der Stadt Aalen und der Fame-Stiftung für internationale Verständigung) පුදනු ලැබිණි.

නිර්මාණාවලිය

 කොන්ත්‍රාල්තෙ Kontralte ( කාව්‍ය නිර්මාණ, 1955)
 ක්වාර්පියේදා කමරාදො Kvarpieda kamarado (පූස් පැටවෙක් ගැන දින පොතක්, 1956)
 ත්සෙන්ත් ජෝයිකාන්තොයි Cent ĝojkantoj ( කාව්‍ය නිර්මාණ, 1957, නැවත මුද්‍රණය: 1977)
 Eroj kaj aliaj poemoj (1959)
 Virino ĉe la landlimo (කෙටි නාට්‍ය, 1959)
 Zamenhof, aŭtoro de Esperanto (චරිතාපදාන, 1962, දෙවන සංස්කරණය 1989)
 Dek du piedetoj (හාස්‍යෝත්පාදක කෙටිකතා, 1964)
 Okuloj (කෙටිකතා, 1967)
 Nia sango (වේදිකා නාට්‍ය, 1970)
 Ni aktoras (ප්‍රහසන ත්‍රිත්වයක්, 1971)
 Rimleteroj  (විලියම් ආල්ඩ් සමඟ කළ ලියුම් ගණුදෙණු, 1976)
 Poeto fajrakora: la verkaro de Julio Baghy (1983)
 Faktoj kaj fantazioj (1984, දෙවන සංස්කරණය 1993)
 Ne nur leteroj de plum-amikoj (el Retarkivo 2007): Esperanta literaturo – fenomeno unika (රචනා, 1984)
 Du el ( පෞල් තු(අර්)සන් (Poul Thorsen) සමඟ, 1985)

මූලාශ්‍ර

බාහිර වෙබ් අඩවි

එස්පෙරාන්තො සාහිත්‍යකරුවෝ

මාජරි බෝල්ටන්


මුළු ලොව පුරා ජනතාව විසින් කල්කටාවේ (කොල්කතාවේ)  තෙරේසා මව්තුමිය සිහිකරනු ලබන්නේ දුප්පත් ජනතාව වෙනුවෙන් ඕ තුමිය සිදු කල සේවාව වෙනුවෙනි.

ඇල්බේනියාවේදී තෙරේසා මව්තුමිය සිහිකිරීම
ඔක්තොම්බර් 19 දින පැවැත්වෙන තෙරේසා මව්තුමි දිනය (ඩිටා ඉ නීනේ තෙරේසස්) ඇල්ඩේනියාවේ රජයේ නිවාඩු දිනයකි.
 ඇල්බේනියාවේ අගනුවර වන තිරානාහී ගුවන් තොටුපොල, වන්නේ  තිරානා ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපොල  නීනෙ තෙරේස වන අතර, 2002 දී තෙරේසා මව්තුමිය සිහි කරනු පිණිස නම් කර ඇත.
 තිරානාහී විශාලතම චතුරස්‍රය වන්නේ ස්කාන්ඩර්බග් චතුරස්‍රය වන අතර, එහි දෙවන විශාලතම චතුරස්‍රය නම් කර ඇත්තේ තෙරේසා මව්තුමිය සිහි වනු පිණිසය.  තෙරේසා මව්තුමියගේ ස්මාරකයක්ද මෙහි දක්නට ඇත.
තිරානාහී විශාලතම සිවිල් රෝහල ඕ තුමිය සිහිවීම පිණිස නම් කර ඇත.

තෙරේසා මව්තුමිය සිහිකිරීම


Copinsay () is one of the Orkney Islands in Scotland, lying off the east coast of the Orkney Mainland.  The smaller companion island to Copinsay, Horse of Copinsay lies to the northeast.  The Horse is uninhabited, and is managed as a bird reserve. Copinsay is also home to a lighthouse.

Myths about the island include the story of the Copinsay Brownie.

For many generations, prior to the final inhabitants moving to the Mainland in 1958, Copinsay was full of life. This is evidenced by the large double story farmhouse, the Steading (or farm buildings) behind it for the farm tenants, a school with a schoolteacher, and up to three lighthouse keepers' families.

There is also an ancient burial site on the island.

In the earlier part of the 20th century, a weekly postal service provided contact with the Mainland, and there were fortnightly shopping trips to Deerness, allowing for weather.  The farm boasted working horses, cattle and sheep - all of which had to be transported on the "coo" or "cow" boat.  Bird's eggs provided a good supplement to the islanders' diet, and men were lowered over the cliffs on a special rope, or were rowed out to the Horse to bring back this addition.

Pigs were loosed in the Spring on the Horse for many years, and they fed on the bird's eggs.

Many interesting facts and accounts of life on Copinsay are still retold in the Deerness Community, with many members still remembering when the island was still home to loved ones.

Ecology
The island was bought by the ornithology charity RSPB in 1972 in memory of the naturalist James Fisher.
Although Copinsay today is uninhabited, some fields are still farmed at the behest of the RSPB, to try provide suitable conditions for Corncrake. As a result, a patchwork of yesteryear is returning to the island, even though the people have not.
Together with the three adjacent three islets (Corn Holm, Ward Holm and Black Holm), it is designated a Special Protection Area (SPA) under the European Union directive on the Conservation of Wild Birds due to the unimproved grassland vegetation and sheer sandstone cliffs providing ideal breeding ledges for seabirds.
There is a large colony of grey seals on the island. They usually pup in November each year. Puffins can be seen during July on the adjacent holms.

Notable residents
Edwin Muir, a famous poet

See also

 List of lighthouses in Scotland
 List of Northern Lighthouse Board lighthouses

References

External links
 Northern Lighthouse Board
 The Royal Society for the Protection of Birds

Royal Society for the Protection of Birds reserves in Scotland
Sites of Special Scientific Interest in Orkney
Uninhabited islands of Orkney
Former populated places in Scotland
Protected areas of Orkney

Copinsay


Brightline est une entreprise ferroviaire privée exerçant aux États-Unis. Le transport ferroviaire interurbain étant très peu développé aux États-Unis, Brightline se positionne sur des trajets "too long to drive, but too short to fly" (trop long pour conduire mais trop court pour voler), en y proposant une offre de desserte ferroviaire.

Brightline Florida
La seule ligne exploitée par Brightline en 2022 se situe en Floride et relie Miami à West Palm Beach. Cette ligne emprunte l'infrastructure d'une autre compagnie, la Florida East Coast Railway . Le trajet de  est parcouru au plus à  .

Brightline développe actuellement sa propre infrastructure pour relier la ligne existante à Orlando, au centre de l'État à partir de 2023 . La dernière phase de ce projet prévoit de relier Orlando à Tampa avec une mise en service prévue en 2028. À l'issue de ce développement, Brightline exploitera un réseau de 515 kilomètres en Floride . Certaines sections de ce réseau pourront être parcourues à une vitesse maximale de , ce qui en fera l'un des services ferroviaires les plus rapides du pays.

Brightline West
Brightline développe également un projet de ligne à grande vitesse entre Los Angeles et Las Vegas à l'ouest du pays . La ligne, telle que prévue, fait  et devrait être parcourue à une vitesse moyenne de  avec des pointes à  . Le service prévu est de 25 aller-retours quotidiens .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Grande vitesse ferroviaire aux États-Unis
 Gare de West Palm Beach
 Gare de Fort Lauderdale

Liens externes

Brightline


La saison 2021-2022 du Championnat de Tanzanie de football est la cinquante-huitième édition de la Ligi Kuu Bara, le championnat de première division en Tanzanie. Les seize meilleures équipes du pays sont regroupées au sein d'une poule unique où elles s'affrontent deux fois au cours de la saison, à domicile et à l'extérieur. En fin de saison, les deux derniers du classement sont relégués directement et remplacés par les deux meilleurs clubs de deuxième division. Les  et  jouent les barrages pour tenter de se maintenir en première division.

Le club de Simba SC est tenant du titre, à l'issue de la saison les Young Africans FC terminent à la première place et remportent le  titre de champion.

Qualifications continentales
La Tanzanie obtenant pour la prochaine saison deux places en Ligue des Champions et deux places en Coupe de la confédération, c'est le champion et le vice-champion de Tanzanie qui se qualifient pour la Ligue des champions de la CAF 2022-2023, tandis que le troisième et le vainqueur de la Coupe de Tanzanie obtiennent un billet pour la Coupe de la confédération 2022-2023.

Les clubs participants

Compétition
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

Classement

|width=50%|

|}

Le champion Young Africans gagne également la coupe de Tanzanie, donc le quatrième est qualifié pour la Coupe de la confédération 2022-2023.

Barrages de promotion relégation
Mtibwa Sugar () et Prisons SC () se rencontrent pour les barrages, le vainqueur se maintient et le perdant doit rencontrer le vainqueur des barrages de promotion de la deuxième division, JKT Tanzania, pour tenter de se maintenir.

Mtibwa Sugar remporte la double confrontation avec Prisons SC (3-1, 0-1) et se maintient en première division.

Prisons SC rencontre JKT Tanzania, et se maintient en première division (1-0, 1-1).

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Liens internes
 Championnat de Tanzanie de football

Liens externes
  Classements complets de la saison sur RSSSF

2021-2022
Tanzanie M1
2021 en Tanzanie
2022 en Tanzanie

Championnat de Tanzanie de football 2021-2022


| ölüm yeri          = [İstanbul],Türkiye
| ölüm_sebebi        = [Kalp krizi]
| ulus               = Türk
| çalgı              = Vokal, Gitar, Bağlama, Çello, Sitar
| tarz               = Rock
| meslek             = Müzisyen, Şarkıcı-şarkı yazarı
| etkin yıllar       = 1965-2001
| plak şirketi       =
| web sitesi         =
| eşi                = Şeyda Kızılok (1973)
Dicle Kızılok (1993)
| çocukları          = Yağmur Kızılok
}}

Münir Fikret Kızılok (10 Kasım 1946, İstanbul - 22 Eylül 2001, İstanbul), Türk rock müziği sanatçısıdır. Hafif Türk müziği için rock tınıları ve deneysel çalışmalarıyla yakın dönemin en önemli sanatçılarından biridir.

Hayatı

Çocukluğu
1946 yılında İstanbul'da doğdu. Öğrenim hayatına Galatasaray Lisesi'nin ilkokul kısmında başlayan Kızılok'un, müzikle de tanışması burada oldu. İlk enstrümanı, kendisine yaş gününde armağan edilen kırmızı bir akordeondu. İlk müzik derslerini sınıf arkadaşlarından birinin klarnetçi olan babasından aldı; ilk konserini de bir 23 Nisan kutlamasında Taksim Belediye Gazinosu'nda düzenlenen okul müsameresinde verdi. Kızılok ve sınıf arkadaşlarının oluşturdukları Fikret Kızılok ve Orkestrası adlı küçük müzik grubu çaldığı halk türküleri ile alkış alıyordu. Bu dönemdeki en büyük hitleri "Tamzara" türküsünün yorumuydu. Ortaokul ve lise yıllarında bu konserler sürdü. Lise yıllarında akordeonu bırakan Kızılok, Elvis Presley'den etkilenerek eline gitarı aldı. Kızılok'un o dönemdeki en büyük destekçileri ise üst sınıflarda okuyan Barış Manço ile Timur Selçuk'tu.

İlk plakları
Kadıköy'de oturan Fikret Kızılok, 1964'te arkadaşı olan Cahit Oben ile birlikte yeni bir atılım içine girdi. Yeni bir grup kurarak profesyonel hayata geçmeye karar verdiler. Yanlarına bas gitarist Koray Oktay ve davulcu Erol Ulaştır'ı aldılar; böylece Cahit Oben 4 doğdu. Kendilerini "daha ziyade Beatles tipi müzik yapan bir grup" olarak tanımlayan Cahit Oben 4, İlham Gencer'in işlettiği Çatı Gece Kulübünde programlar yapmaya başladı; bir yandan da mahalle konserlerini sürdürdü. Bu arada kendi bütçeleriyle iki 45'lik plak doldurdular. Bunlardan ilkinde iki yabancı şarkıyı yorumladılar: The Rolling Stones'ın söylediği bir The Beatles şarkısı "I Wanna Be Your Man" ve "36 24 36". İkinci plaklarında daha "kendilerine" döndüler. Plağın ilk yüzünde Silifke'nin Yoğurdu vardı; diğer yüzü ise bir besteydi: Hereke, aynı zamanda Kızılok'un plak olarak yayınlanan ilk bestesiydi. Cahit Oben 4, Hürriyet Gazetesi'nin düzenlediği Altın Mikrofon yarışmasının 1965 ayağına da "Makaram Sarı Bağlar / Halime" plağıyla katıldı. Grup bu plaklardan sonra, Oben'in müzik hayatına nişanlısı Füsun Önal ile devam etmek istemesi sebebiyle ayrıldı.

1965'te Kızılok, "Fikret Kızılok ve Üç Veliaht" adı altında ilk plağını yayınladı. Grup gitarda Harun Batıbaygil, basta Gökhan Targay, davulda Koral Tümay'dan oluşuyordu. "Belle Marie / Kız Ayşe" şarkılarından oluşan plağın iki şarkısı da Fikret Kızılok'a aitti. Fikret Kızılok, bu iki grupla çıkardığı plaklardan sonra Cahit Oben 4 ile çalışmalarını sürdürürken girdiği dişçilik yüksekokulundaki eğitimini sürdürdü. Bir süre sadece okuluyla ilgilendi.

Müzikten kopamayacağını anladığında ilk solo plağını doldurdu. Bu dört şarkıdan oluşan bir EP'ydi. Folk adını verdiği bölümde "Ay Osman" ve "Colours" şarkıları yer almaktaydı. Beat adını verdiği ikinci plakta ise The Beatles'ın All My Loving şarkısının Türkçe aranjmanı olan "Sevgilim" ve "Baby" şarkıları yer aldı. Bu plak o yıllarda fazla ses getirmedi. Bunun üzerine Kızılok okulunu bitirmeye karar verdi. Yine de zaman zaman arkadaşlarının kurduğu Kaygısızlar'la birlikte çalıştı; Barış Manço'ya eşlik etti. "Ay Osman" şarkısının Barış Manço ve Kaygısızlar olarak yeni bir yorumunda kaydetti. Ancak Barış Manço'nun ilk eşi Marie Claude ile aşk yaşamaya başladığı için ikilinin yolları ayrıldı.

Anadolu şarkıları
İstanbul Diş Hekimliği Yüksekokulu'nun son sınıfında okurken mahalleden arkadaşı Arda Uskan ile bir yolculuğa çıktı; bu müzik hayatını tümüyle etkileyecek bir yolculuktu. Bu yolculukta Aşık Veysel ile tanıştı. Dönüşte gitarını eline alan Kızılok stüdyoya girdi ve 1969'da Aşık Veysel'in Uzun İnce Bir Yoldayım türküsünü yeni bir düzenlemeyle kayda aldı. Bunu bir 45'lik olarak yayınladı. İkinci solo 45'liği Fikret Kızılok'un hayatında da önemli bir dönüm noktası oldu. Arka yüzünde sözlerini kendi yazdığı bir halk şarkısı, "Pınar Başından Bulanır" türküsünün bir bölümünü kullanan Benim Aşkım Beni Geçti yer aldı. O güne dek sürdürdüğü suskunluğu ve bunu bozmasının nedenini de plak kapağında şöyle açıkladı: "Piyasa, öylesine Türk benliğinden uzak melodilere kucak açmıştı ki, beni dinlemeyeceklerdi bile. Bugün ise durum büyük bir hızla değişiyor. Bu öz benliğimize dönüşte ben de üzerime düşen görevi yapmaya karar verdim..."

Kasım 1969'da yine Aşık Veysel'in yanına Sivrialan'a gitti. Kar yolları kapayınca üç ay ustasının yanında kaldı. Dönüşte "Yumma Gözün Kör Gibi / Yağmur Olsam", Kızılok'un asıl çıkışını yaptığı plak oldu. 1970 tarihli plaktaki iki şarkının da sözleri Aşık Veysel'e, besteleri Fikret Kızılok'a aitti. Plakta, gitar, tumba ve sazın yanında değişiklik olsun diye enstrüman olarak tahta ve taş kullandı. Şarkılar çok beğenildi, plak çok sattı ve sanatçı ilk altın plağını aldı.

Bu başarının ardından fazla ara vermeden bir 45'lik daha yaptı. Ancak bu kez kendisine ait bir şarkıyla ortaya çıktı: "Söyle Sazım". Plak kapağında, "Türk geleneklerine uygun 17 perdeli Hüseyni düzende üç değişik sazın batı anlayışında ve çoksesli olarak kullanıldığı" bir şarkı olarak tanımlanıyordu. Plağın arka yüzünde Kızılok'un Karacaoğlan'dan bestelediği Güzel Ne Güzel Olmuşsun vardı. Her iki şarkıda da kendisine Nedim Demirelli eşlik etti. Plak, listelerde de kendisini gösterdi ve haftalarca 1 numarada kalmış olan Barış Manço'nun Dağlar Dağlar'ını devirerek liste başı oldu.

1970 yılını bu iki plakla kapattı. Bu plaklar yıl sonunda Hey dergisi tarafından düzenlenen "Yılın Müzik Oskarları" anketinde görülmemiş bir başarıya imza attı: "Söyle Sazım", "Yumma Gözün Kör Gibi" ve "Güzel Ne Güzel Olmuşsun", Barış Manço'nun "Dağlar Dağlar"ının ardından sırasıyla ikinci, üçüncü ve dördüncü oldu. Fikret Kızılok da aynı ankette "Yılın Erkek Şarkıcısı" seçildi.

1970 yılının getirdiği başarıların ardından bir süre plak yapmayan sanatçı bu dönemde bir Anadolu turnesine çıktı. Turne sırasında Siverek yolunda donma tehlikesi geçirdi; bir kamyon şoförü tarafından kurtarıldı. Bu olayın ardından bir plak yaptı ve "Emmo" adlı bestesini bu kamyon şoförüne ithaf etti. Grafson şirketi ile anlaşan Kızılok'un 1971 tarihli firmadan çıkardığı ilk plağın arka yüzünde Ahmed Arif'in şiiri üzerine bestelediği "Vurulmuşum" adlı şarkı vardı. Kızılok, 1972'de bu şarkıyla Bulgaristan'da yapılan Altın Orfe Festivali'ne katıldı.

Bu dönemde Kızılok Bir Ali Var adlı bir oyun yazdı ancak bu oyun hiç sahnelenmedi. Bu oyunun şarkıları bu dönemde plak olarak yayınlandı. 1971'de "Gün Ola Devran Döne / Anadolu'yum" (Anadolu'yum şarkısının ilk kıtası Ahmed Arif'e aittir), 1972'de "Leylim Leylim (Kara Tren) / Gözlerinden Bellidir", 1973'te "Köroğlu Dağları / Tutamadım Ellerini" hep Bir Ali Var oyununun şarkılarıydı. Köroğlu Dağları şarkısı Türk müziğinde çok ender yer alan sitar ile başlamaktaydı. Bu oyunun diğer şarkılarından "Kime Sormalı"yı Dönüşüm eşliğinde Tansu, "Duyar Mısın"ı ise o dönemde ününün doruğunda olan Timur Selçuk yorumladı. Aynı yıl "Bacın Önde Ben Arkada / Koyverdin Gittin Beni" plağını çıkardı.

1973'te Aşık Veysel öldü. Kızılok cenaze törenine de katıldı. Bu ölüm üzerine daha sonra Kızılok sazını kırdı, bir süreliğine müziği bıraktı ve kendini tümüyle diş hekimliğine verdi. Bu dönemde ilk eşi Şeyda Kızılok ile evlendi. Fikret Kızılok 1974'te Tehlikeli Madde adını taşıyan yeni grubuyla uzunca bir Anadolu turnesine çıkana kadar ortalıkta gözükmedi. Grup klavyede Turhan Yükseler, gitarlarda Ataman Hakman ve Siret Yurtsever, bas gitarda Sahir Kayıhan, davulda Eser Sayıner'den oluşuyordu. Turnenin ardından İstanbul'da seri konserler verdi. Tehlikeli Madde ile folk motiflerinin rock ile harmanlandığı şarkılar yaptı. Giderek folk motiflerinin yerini daha alaturka sesler aldı. Yine Ahmed Arif'in şiirlerinden yararlandığı "Haberin Var mı / Kör Pencere / Ay Battı" bu dönemin en önemli plağı olarak dikkat çekti. Kör Pencere'ye bağlı olarak plağa alınan "Ay Battı" ise, popüler müziğimizin enstrümantal şarkıları arasında özel bir yere sahipti. Aynı yıl grupla ikinci ve son plağında "Aşkın Olmadığı Yerde" ve yine bir Aşık Veysel türküsü "İnsan Mıyım Mahluk Muyum Ot Muyum" şarkıları yer aldı.

Bu plaktan sonra yapılan "Anadolu'yum 75", daha önce yayınlanan aynı adlı şarkıya bir göndermeydi. Bu şarkıda Fikret Kızılok, ilk kez Nâzım Hikmet şiirinden yararlandı. B yüzünde "Darağacı" şarkısı yer aldı. Son 45'liği ise Mart 1976'da yayınlandı. Mahzuni Şerif'ten "Biz Yanarız" ve vazgeçemediği Veysel'den "Sen Bir Ceylan Olsan" adlı türküleri yorumladı sanatçı bu plağında. Plak "Fikret Kızılok'un kendini yenileyeceği günleri bekliyoruz" gibi ifadelerle eleştirildi. Kızılok, bütün bunlar üzerine ortadan kayboldu.

Müziğe verdiği ara

1977 ortalarında, 1971 - 1972 yıllarında yaptığı ancak o güne dek yayınlamadığı kimi kayıtları bir albüm olarak piyasaya sürdü. Not Defterimden adını taşıyan bu albümde Kızılok'un deneysel çalışmaları vardı: Atonal bir altyapı üzerine Nâzım Hikmet şiirini koydu ve kendi deyimiyle "şarkıcılığı değil, müzisyenliği" denedi. Ancak dönemin "nazik" siyasi ortamında bu çalışma fazla ortalarda gözükmedi. Plak çıktıktan kısa bir süre sonra toplatıldı. (Yeniden yayınlanması ise 1993'ü buldu.) Bu arada Varşova'da bu albümüyle iki ödül aldı. Ancak, plağın toplatılması onu etkiledi ve Fikret Kızılok, müziği bıraktığını açıkladı. O güne dek 13 altın plak ve çeşitli ödüller alan sanatçı, bundan sonra derin bir sessizliğe gömüldü. Buna gerekçe olarak da "hazırladığı yapıtların ticari olmadığı gerekçesiyle plakevleri tarafından geri çevrilmesini" gösterdi ve bir daha profesyonel olarak müzik hayatına dönmeyeceğini bildirdi. 1978'de oğlu Yağmur Kızılok doğdu.

Zaman Zaman
1983'te 5 senelik bir aradan sonra tabla, bas gitar, ney ve bendir eşliğinde kaydettiği Zaman Zaman albümünü yayınladı. En iyi albümlerinden biri olan Zaman Zaman'da, klibinde ud çaldığı albüme adını veren şarkı Zaman Zaman, daha sonra yeniden yorumlanacak Yeter Ki, Sevda Çiçeği, daha önce 45'lik olarak okuduğu Güzel Ne Güzel Olmuşsun şarkısının yeni yorumu ve daha birçok başarılı şarkı vardı. Albümün plağında Kızılok'un "Ege Şarkıları", "Veyselname" ve "İnsancıklar" adlı albümlerinin yayınlanacağı söylense de bu gerçekleşmedi. Bu albümdeki "Sevda Çiçeği"nin, Orhan Gencebay'ın "Tanrıya Feryat" şarkısından esinlendiği iddia edilmiştir. Ancak Kızılok şarkının bir Bektaşi nefesi tarzında olduğunu söylemiştir. Buna rağmen şarkının bestecisi resmi kayıtlara Gencebay olarak geçti.

Çekirdek Sanat Evi
Fikret Kızılok 1980'lerin başında Bülent Ortaçgil ile tanıştı. İkili Çekirdek Sanatevi projesine başladılar. Bu projede Türkiye'de popüler müziğin dışında kalan gruplar, burada dinletiler yapıyor, bu çalışmalar kaydedilerek sınırlı biçimde basılıp dağıtılıyordu. Kâr amacı gütmeyen bu projede, birçok sanatçı ilk sahne deneyimlerini yaşadı. Bu sanatçılar içinde Erkan Oğur, Yeni Türkü, Ezginin Günlüğü gibi birçok kişi vardı. Bu dönemde Fikret Kızılok diş hekimiliğini de bıraktı ve kendini sadece müziğe verdi. Fikret Kızılok, burada dağıtılan ürünlerde kayıtları yaptı. 1985'te Bülent Ortaçgil ile Biz Şarkılarımızı.. albümü kaydetti. 1986'da ise bandrollü albüm olan Pencere Önü Çiçeği albümünü çıkarttı. TRT'nin "Cumartesiden Cumartesiye" programı için çocuk şarkıları kaydettiler. Daha sonra yasalar nedeniyle albüm yayınlamak zorlaşınca, evin üretkenliği azaldı; daha sonra da Kızılok ve Ortaçgil'in uyuşmazlıkları baş gösterince ikili yollarını ayırdı.

Son stüdyo albümleri
Kızılok, Ortaçgil ile birlikte Sonay Tanrısever'in "Gecenin Üçünde" albümünün prodüktörlüğünü yaptı ve Ortaçgil'in "Mum" şarkısı dışında bütün şarkıları yazdı. 1988 yılında yine Ortaçgil ile birlikte Sibel Sezal'in "Bu Kalp Seni Unutur Mu?" albümünün yapımını üstlendi. Şarkıların çoğunu da Özkan Samioğlu ile yazdı. Temmuz 1989'da Yana Yana albümünü çıkardı. Bu albümde Erkan Oğur, Fuat Güner, Fahir Atakoğlu gibi sanatçılar, Kızılok'a eşlik etti. Bu albümde prodüktörlüğünü yaptığı Sonay ve Sibel Sezal albümlerinden iki şarkıyı doğrudan albümden alıp üstüne vokallerini kaydetti. (Sırasıyla Gecenin Üçünde ve Bu Kalp Seni Unutur mu? şarkıları) Eleştirel "Why High One Why" şarkısının geri vokallerinde Hıncal Uluç, Ferhan Şensoy, Grup Gündoğarken gibi isimler yer aldı.

1991'de Olmuyo Olmuyo albümü yayınlandı. Bu albüm Kızılok tarafından da eleştirilen, milletvekili seçimleri öncesine yetiştirilmek için aceleye gelmiş bir yapım olarak görülmektedir. Çekirdek Evi döneminden Ninni, Entelektüel, Alaturka Liberal, Düşler şarkıları da albümde yeni düzenlemeleriyle yer almaktaydı. 1993'te Ferhan Şensoy'un "Köhne Bizans Operası"nın müziklerini yaptı. Aynı yıl ikinci eşi Dicle Kızılok ile evlendi.

Politik çalışmalar
Bir süre yine müzik çalışmalarına ara veren Kızılok, 1995'te Demirbaş şarkısı ile geri döndü. Türkiye'deki en başarılı siyasal taşlamalardan biri olan "Demirbaş", Süleyman Demirel'in siyaset sahnesinden uzaklaşamamasını esprili bir dille anlatan bir şarkıydı. Bu şarkının içinde bulunduğu albümde "Ninni", "En Entelektüel", "Şarkıdaki Maymun" gibi eski taşlamaların yeni düzenlemeleri, "Uğur Mumcu" isimli bir şarkı, Zülfü Livaneli ve Ahmet Kaya'ya taşlamalarda bulunan "Pişşt Barmen" şarkısı vardı. Albüm Deniz Som'un "Vaziyetler" kitabı ile birlikte satılıyordu. Aynı yıl "Demirbaş" ve "Pişşt Barmen"in de yer aldığı, yeni şarkılardan oluşan Yadigar albümü çıktı. Bu albümden çıkan "Kalbim" şarkısı dikkat çekti.

Kızılok daha önce 25 Ağustos 1975'te Uğur Mumcu'nun yazdığı "Sesleniş" yazısını, 10 bölümde inceleyip senfonik şiir olarak bestelemiş, 1993'te Show TV'de bu çalışmanın bir bölümünü Derya Baykal okumuştu. Bu çalışma "Vurulduk Ey Halkım" adıyla albüm haline getirildi ve 1996'da yayınlandı.

1997'de Mustafa Kemal Atatürk'ün hayatını Atatürk'ün ağzından anlattığı, araştırmalarını, metin yazarlığını, söz ve bestelerini tamamen kendisinin yaptığı veda albümü Mustafa Kemal - Devrimcinin Güncesi ile destansı, lirik bir müzik yaptı. Albüm yanında konuyu anlatan bir kitapla piyasaya sürülmüştü. Bu albümden sonra "Suya Yazılan Şarkılar" adlı bir albüm çıkaracağını söylese de o albüm hiç yayınlanmadı

Son yılları
Devrimci'nin Güncesi sonrası Fikret Kızılok, şarkıcı olarak müzik dünyasından uzaklaştı. 1995'te Fuat Güner ile MFÖ hiti "Sakın Gelme" şarkısının sözlerini yazdı. 1999'da Fuat Güner'in solo albümü için 4 şarkının sözünü yazdı. Aynı yıl Ferhan Şensoy'un yazdığı, Derya Baykal'ın oynadığı "Şu An Mutfaktayım" oyununun müziklerini yaptı. 60'lı yıllardaki 45'liklerinin bir bölümü "Gün Ola Devren Döne" adıyla bir albümde toplandı. 2001'de Sertab Erener'e "Oysa" ve "Kumsalda" şarkılarını verdi ve Erener "Kumsalda"yı albümün ilk klip parçası yaptı.

Ölümü
Daha önce 1998'de kalp krizi geçiren Kızılok, Bodrum'da 2001 Temmuz'unda tekrar kalp krizi geçirdi. İstanbul'a getirilen Kızılok'un durumu bir süre düzeldi. Onu ölümden kurtaran hemşire Yıldız Atılgan için son bir şiir yazdı  Kalp pili takılsa da 22 Eylül 2001'de öldü.  Sanatçı, hayatının son yıllarını geçirdiği Bodrum'da defnedildi.

Hakkında Söylenenler
Ölümünden sonra daha önce şiirini bestelediği dönemin başbakanı Bülent Ecevit: "Değerli besteci ve yorumcu Fikret Kızılok'un zamansız aramızdan ayrılışından üzüntü duydum. Fikret Kızılok, birbirinden güzel besteleri ve eşsiz yorumculuğu ile her dönem büyük beğeni toplamış ve müzik tarihimizin öncü sanatçılarından olmuştur. Merhuma Allah'tan rahmet, ailesi ve sanatçı dostlarına başsağlığı dilerim." açıklamasını yaptı.

Cem Karaca: ''Fikret'in ölümünden sonra kala kala Erkin ve ben kaldık. Bizler gittikten sonra edilen lafların hepsi palavra. Böyle insanların değerleri öldükten sonra anlaşılıyor.''

Ferhan Şensoy: ''Söyleyecek sözü olmadığı için şarkılar yazardı. Dünyada eşi az görülen muhalif bir sanatçıydı. Kimilerinin yeri öldükten sonra kolay doldurulamaz. Fikret de böyle bir kişiydi"

Bülent Ortaçgil: ''Üzüntüm sonsuz. Ölüm karşısında maalesef söyleyecek bir şey yok. Fikret'le 80'li yılların başında tanıştım ve 90'a kadar birlikte hem müzik yaptık hem de dostluğumuzu paylaştık. Çalışmalarımıza son verdikten sonra onunla görüşemesek de kalplerimiz hep yakındı. Ölüm karşısında ne söylenir bilemiyorum. Çok üzgünüm. Bir zamanlar birlikte çalıştığımız iyi bir dostumdu. Hem iş ortağım, hem iyi arkadaşımdı. Son yıllarda kendisiyle fazla görüşme imkânımız olmadı ama onu her zaman, çok zeki ve iyi bir söz yazarı olarak herkes gibi ben de hatırlayacağım.''

Fuat Güner: 'Fikret benim çok yakın arkadaşımdı. Dün gece hastanede başındaydım. 5 gündür diyaliz makinesine bağlıydı, son gün de, "Rahatsız oluyorum, bağlamayın" demiş. Fikret, ben, Cahit Berkay, Barış Manço yıllarca beraber çaldık. Fikret'le mahalle arkadaşıydık, çocukluğumuz hep beraber geçti. Çok sık görüşürdük. Fikret mükemmel bir müzisyen ve dosttu. Şimdi ben onun eserlerini en iyi şekilde korumaya ve değerlendirmeye çalışacağım. Albümlerinin hepsi bende. Bana, "Kimse benim haklarımı yiyemez. Eğer bana bir şey olursa, sana vasiyetim, eserlerime sahip çıkman" demişti. Şimdi vasiyetini yerine getirmek için elimden geleni yapacağım.''Sezen Cumhur Önal: ''Anadolu müzik efsanesi bir ustasını kaybetti. Onun gitarında, sesinde ve mısralarında Anadolu'nun bağrıyanık feryadı ve isyanı vardı. Âşık Veysel okulunun önemli bir halkasıydı. Çok değerli bir saz şairiydi. Bir garip sebepten uzun yıllar görüşmedik ama müzikte dostluğumuz bakiydi. Herkese baş sağlığı diliyorum. Nur içinde yatsın.''

Edip Akbayram: ''Fikret Kızılok'un her zaman ülkesini seven biriydi. Yeri doldurulamayacak çok iyi bir dosttu'' dedi.

 Ölümünden sonra
Sanatçının ölümünden sonra adı Ankara'da bir parka verildi. Nisan 2002'de Sezen Aksu, MFÖ, Bülent Ortaçgil, Sertab Erener, Grup Gündoğarken, Cahit Berkay gibi sanatçıların katıldığı bir saygı konseri verildi. Denizi çok seven Kızılok 2004'te adına düzenlenen bir yelken yarışıyla da anıldı.

Son şarkısı "Aşk Var Ya", Demir Demirkan ve Fuat Güner tarafından okundu. 2002'de Dünden Bugüne adlı Fikret Kızılok toplaması yayınlandı. Bu albümde daha önce yayınlanmamış Ama Babacığım ve Kumsalda şarkısının Fransızca orijinal demosu Plage Egoiste bulunmaktaydı. 2007'de Bülent Ortaçgil ile Çekirdek yıllarında kaydettikleri çocuk şarkılarından oluşan "Büyükler İçin Çocuk Şarkıları" albümü yayınlandı. Dream TV'de "Bir Sanatçıyı Anlamak" adlı bir belgesel ile anıldı.

 Başkaları tarafından yorumlanan şarkıları

Fikret Kızılok'un birçok şarkısı yeniden yorumlandı. Bunlardan bazıları:
 "Yeter Ki" - Haluk Levent, Barış Akarsu
 "Gönül" - Leman Sam, Müslüm Gürses, Sibel Sezal
 "Bu Kalp Seni Unutur Mu?" - Çelik, Taner, Sibel Sezal , Barış Akarsu
 "Haberin Var Mı?" - Funda Arar, Edip Akbayram
 "Sevda Çiçeği" - Mor ve Ötesi
 "Leylim Leylim" - Hilmi Yarayıcı
 "Emmo" - Hilmi Yarayıcı
 "Tek Başına" - Feridun Düzağaç
 "Bir Harmanım Bu Akşam" - Erdal Çelik, Bora Duran, Mehmet Erdem
 "Farketmeden" - Demet Evgar
 "Zaman Zaman" - Duman
 "Vurulmuşum" - Can Bonomo
 "Gözlerim Denizde" - Zeynep Bakşi Karatağ

 Dünya görüşü
Kızılok son yıllarında kendini, "Ben Marksist'in daha ötesinde bir komünistim" diyerek tanımlamıştı. Aynı röportajda 28 Şubat Süreci'ni desteklediğini açıklamış, Süleyman Demirel'i "En büyük demagog", Bülent Ecevit'e "iyi şair ama siyasal hayatı zigzaglarla dolu", Devlet Bahçeli'ye "ılımlı ve dürüst", Necmettin Erbakan'a "Türkiye'yi dinamitleyen adam", Recep Tayyip Erdoğan için de "yenilikçi değil, o da oyunun bir parçası" yorumlarını yapmıştı. 2002'de oğlu Yağmur Kızılok'un girişimleriyle yayınlanan "Dünden Bugüne, 1965-2001" adlı en iyileri albümünün kapağında "Soldan doğdum, soldan uyandım, solda oturdum, insan olmanın haysiyetini solda buldum, hep solcu oldum, hep solcu kalacağım. Sebebi gayet basit; insanın soyutlarının ve somutlarının bir olduğudur. Güzelliklerin, kültürün ve sanatın satın alınamayacağıdır. Bir 'Akl-ı evvel'in yaratıp her şeyin ortasına koyduğuna inanmam. Mistik işlerle uğraşamam." sözleriyle solculuğunun yanı sıra ateist olduğunun altı çizilir.

Satışlarının en üst noktasındayken müzikten çekilmesini açıklarken "Dünya halklarının yüzde 80'i bilinçsiz, sadece üretim için yaşıyor, Amerika da dahil. Gerçek entelektüel yüzde 5'i bile bulmaz. Demek ki cahil olan yüzde 80'le ilişki kurup meşhur oluyorsun. Böyle meşhur olmak aslında utanılacak bir şey, ben utanırım. Değerli olmak önemli. Müziğim, sesim, şarkılarım tanınsın, ama ben tanınmayayım''." diyerek kitle problemine değinmiştir.

 Diskografisi
 Plakları Cahit Oben Dörtlüsü 1965: I Wanna Be Your Man / 36 24 36
 1965: Silifke'nin Yoğurdu / Hereke
 1965: Makaram Sarı Bağlar / HalimeFikret Kızılok ve Üç Veliaht 1965: Belle Marie / Kız AyşeFikret Kızılok 1966: Ay Osman - Sevgilim / Colours - Baby
 1969: Uzun İnce Bir Yoldayım / Benim Aşkım Beni Geçti
 1970: Yağmur Olsam / Yumma Gözün Kör Gibi
 1970: Söyle Sazım / Güzel Ne Güzel Olmuşsun
 1971: Vurulmuşum / Emmo
 1971: Gün Ola Devran Döne / Anadolu'yum
 1972: Leylim Leylim (Kara Tren) / Gözlerinden Bellidir
 1973: Köroğlu Dağları / Tutamadım Ellerini
 1973: Bacın Önde Ben Arkada / Koyverdin Gittin Beni
 1975: Anadolu'yum '75 / Darağacı
 1976: Biz Yanarız / Sen Bir Ceylan OlsanFikret Kızılok ve Tehlikeli Madde 1974: Aşkın Olmadığı Yerde / İnsan mıyım Mahluk muyum Ot muyum
 1974: Haberin Var mı / Kör Pencere / Ay Battı

 Albümler Solo Albümler: 1977: Not Defterimden
 1983: Zaman Zaman
 1989: Yana Yana
 1991: Olmuyo Olmuyo!
 1995: YadigarFikret Kızılok & Bülent Ortaçgil 1985: Biz Şarkılarımızı...
 1986: Pencere Önü Çiçeği
 2007: Büyükler İçin Çocuk ŞarkılarıToplama Albümler 1992: 68'ler
 1993: 68'ler 2
 1999: Gün Ola Devran Döne 68-71
 2002: Dünden Bugüne
 2005: Fikret Kizilok (Singles 1970-1974)

 Müzik videoları
 "Bu Kalp Seni Unutur mu"
 "Gönül"
 "Zaman Zaman"Kitaplı Kasetler 1995: Demirbaş
 1996: Vurulduk Ey Halkım...
 1997: Mustafa Kemal - Devrimcinin GüncesiYer aldığı albümler'''

 1972: Karışık Aranjmanlar (Emmo ve Vurulmuşum ile)
 2006: Bosporus Bridges - A Wide Selection of Turkish Jazz & Funk 1968-1978 (Ay Battı ile)
 2006: International Sad Hits - Volume One: Altaic Language Group (Yeter Ki, Güzel Ne Güzel Olmuşsun, Fark Etmeden, Anadolu'yum ile)
 2006: Edip Akbayram / Fikret Kızılok (Yumma Gözün Kör Gibi, Yağmur Olsam, Söyle Sazım, Güzel Ne Güzel Olmuşsun ile)

Dış bağlantılar
 Anatolianrock.com - Fikret Kızılok' un biyografisi
BBC Türkçe ile 1996 yılında yapılan röportaj

Kaynakça

Dış bağlantılar

1946 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
Anadolu rock müzisyenleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Dişhekimliği Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk ateistler
Türk komünistler
Taç Plak sanatçıları
Grafson Plak sanatçıları
Kalan Müzik sanatçıları
Ateist müzisyenler
2001 yılında ölenler
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Bodrum'da defnedilenler

Fikret Kızılok


Balaton Gölü (Macarca: Balaton; Latince: Lacus Pelso; Almanca: Plattensee; Sırpça: Blatno Jezero ya da Блатно Језеро), Slav Dilleri'nde Çamurlu göl anlamına gelir. Orta Avrupa'daki en büyük göldür. Macaristan denize kıyısı bulunmayan bir ülke olduğu için göl, bazen Macar Denizi olarak da adlandırılır. Zala Nehri, göle su sağlayan en büyük kaynaktır. Tuna Nehri'ne bağlanan ve yapay bir kanal olan Sio Kanalı ise gölden tek su çıkışını sağlar.

Balaton Gölü, 592 km²lik yüzölçümü ile pek büyük olmayan bir göldür. Kuzeydoğu - Güneybatı doğrultusunda bulunan gölün uçtan-uca uzunluğu 77 kilometredir. Genişliği ise 4 kilometre ile 14 kilometre arasında değişir. Gölün deniz seviyesinden yüksekliği 104 metredir.

Gölün hemen yakınında Balaton-felvidéki Nemzeti Park (Macarca, Balaton Yaylaları Milli Parkı) adında 56997 hektarlık bir korunan alan bulunmaktadır.

İklim

Göl, bulunduğu bölgenin yağış oranını arttırdığı gibi iklimini de büyük ölçüde yumuşatır. Gölün aldığı yıllık yağış miktarı, Macaristan'ınkinden çok daha fazladaır. Gölün çevresinde bulutlu günler daha az ve aşırı hava sıcaklığı/soğukluğu farkı daha az görülür. Göl kış aylarında buz tutar. Yaz boyunca ise göl suyunun ortalama sıcaklığı 25 °C olarak ölçülmüştür.

Turizm

Göl Macaristan içinde en fazla turist çeken alanlardan biridir. Göl suyu sıcaklığının yüzmeye elverişli olmasının yanında gölde balıkçılık, yelkencilik ve diğer bazı su sporları için de ülkedeki hemen hemen tek alandır. Gölün çevresinde birçok yazlık ev bulunur. Yaz aylarında tuttuğu nüfus kışa oranla çok daha fazladır. Yerli turistlerin yanı sıra, Balaton Gölü'ne çevre ülkelerden de birçok turist gelir. Gölün kuzeyinde bulunan Tihany Yarımadası tarihî öneme sahip bir alandır.

Kışın da göl -yaza kıyasla az olsa da- birçok turist çeker, buz tutmuş gölün yüzeyinde açılan deliklerden balık tutmak ve buz pateni, kızak kayma kışın yapılan etkinliklerdir.

Göle, hemen yakınındaki Sármellék Havaalanı sayesinde kolayca her yerden ulaşılabilir. Birçok ülkeden bu havaalanına doğrudan uçuşlar vardır.

Gölün kıyısındaki yerleşimler

Kuzey kıyıları

Doğudan Batıya:

Balatonfőkajár - Balatonakarattya - Balatonkenese - Balatonfűzfő - Balatonalmádi - Alsóörs - Paloznak - Csopak - Arács - Balatonfüred - Tihany - Aszófő - Örvényes - Balatonudvari - Fövenyes - Balatonakali - Zánka - Balatonszepezd - Szepezdfürdő - Révfülöp - Pálköve - Ábrahámhegy - Balatonrendes - Badacsonytomaj - Badacsony - Badacsonytördemic - Szigliget - Balatonederics - Balatongyörök - Vonyarcvashegy - Gyenesdiás - Keszthely

Güney kıyıları

Doğudan Batıya:

Balatonakarattya - Balatonaliga - Balatonvilágos - Sóstó - Szabadifürdo - Siófok - Széplak - Zamárdi - Szántód - Balatonföldvár - Balatonszárszó - Balatonszemes - Balatonlelle - Balatonboglár - Fonyód - Bélatelep - Balatonfenyves - Balatonmáriafürdő - Balatonkeresztúr - Balatonberény - Fenékpuszta

Galeri

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Balaton informational Web site
  Tourist Information
 Macarca Resim galerisi

Macaristan'daki göller

Balaton Gölü


Shotty ist ein Freeware-Programm zur Erstellung und Bearbeitung von Screenshots unter Windows. Neben der normalen Ausgabe gibt es auch eine Portable Version, die sich direkt mit dem Setup entpacken lässt.

Funktionen

Das Programm kann neben der Aufnahme von Screenshots auch die Fensterfarbe des Aero-Effekts für den Screenshot ändern und diese auch vor der Aufnahme anpassen. Dies ist jedoch nur unter Windows Vista und höher möglich. Außerdem besitzt es auch die Möglichkeit, vor der Aufnahme eine verstellbare Zeit festzulegen, sodass der Benutzer den Bildschirminhalt vorher noch verändern und Fenster aktiv oder inaktiv darstellen kann. Es lassen sich Ausschnitte aufnehmen, den gesamten Bildschirm oder einzelne Fenster. Shotty kann auch kleine Bearbeitung nach der Aufnahme vornehmen. Dazu gehören zum Beispiel die Funktionen Weichzeichnen, die das Verwischen einzelner Bildinhalte ermöglicht. Die erstellten Screenshots können in den Formaten .tif, .png, .jpg, .gif und .bmp gespeichert und auf Wunsch auch hochgeladen werden.

Geschichte

Der Entwickler Thomas Baumann kam auf die Idee, da ein Bekannter von ihm mit dem kostenpflichtigen Microsoft-Programm Window Clippings transparente Screenshots für einen Blog machte. Er kam auf die Idee, ein kostenloses Programm zu schreiben, welches ähnliche Funktionen hat, so entstand Shotty. Die erste Version gab es im März 2010, sie war nicht öffentlich und hatte keine grafische Oberfläche, so konnte sie nur mit Hotkeys gesteuert werden. Am 20. September 2010 wurde die erste Version veröffentlicht. Anfang Januar 2011 folgte Version 2.0, mit ihr enthält Shotty erstmals eine Ribbon-Oberfläche. Außerdem gibt es kleine neue Funktionen wie den Weichzeichner, welcher bestimmte Bereiche verschwimmen lassen kann und die Funktion Bereich, die einen bestimmten Bereich vom Bildschirm aufnehmen kann. Seit Version 2.0 kann Shotty auch den Windows-Aero-Effekt für die Aufnahme ändern.

Thomas Baumann plant, aus Shotty ein Open-Source-Programm (Freie Software) zu machen, damit mehrere Entwickler freiwillig an Shotty programmieren können.

Unterstützte Betriebssysteme

Shotty ist für Windows ab 2000 verfügbar. Zusätzlich benötigt es .Net-Framework 2.0.

Einzelnachweise

Grafiksoftware
Freeware
Windows-Software

Shotty


Mons Rumker (Planina Rumker) je izolirana vulkanska formacija koja se nalazi na sjeveru Mora Oluja, mjesečevog mora koje je velika bazaltna ravnica nastala kao posljedica udara prije 3.8 milijardi godina. Vulkanska formacija je velike visoravan, promjera 70 km koji se uzdiže do 1300 m iznad okolnih ravnica. Visoravan je djelomično omeđena liticom, što čini jasnu granicu s okolnim ravnicama.

Visoravan čine 22 pojedina humka, od kojih neki imaju kratere na vrhu. Izgled humaka je nalik štitastim vulkanima na Zemlji te su mogli nastati kao posljedica erupcija nakon kojih se lava sporo hladila. Ukupan volumen vulkanskog materijala u visoravni procjenjuje se na 1800 kubnih kilometara. Spektralni odaziv materijala na visoravni sličan je bazaltu iz okolnog "mora", što je dodatna potvrda kako je vulkanskog porijekla. Naime, vjeruje se kako su mjesečeva mora nastala kao posljedica izlijevanja lave iz unutrašnjosti nakon kolosalnih udara prije 3.8 milijardi godina. Starost visoravni se procjenjuje na oko 1.2 milijarde godine, što je čini mnogo mlađom od prosjeka površine Mjeseca, čija se starost procjenjuje na oko 3 do 4 milijarde godine. Zbog svoje relativne geološke mladosti kineska sonda Chang'e 5 spustila se na ravnicu sjeveoistočno od planine te prikupila uzorke tla i vratila ih na Zemlju.

Visoravan je ime dobila po njemačkom astronomu iz 19. stoljeća, Carlu Ludwigu Christianu Rümkeru.

Površinske karakteristike Mjeseca

Mons Rumker


The Danube–Black Sea Canal () is a navigable canal in Romania, which runs from Cernavodă on the Danube river, via two branches, to Constanța and Năvodari on the Black Sea. Administered from Agigea, it is an important part of the waterway link between the North Sea and the Black Sea via the Rhine–Main–Danube Canal. The main branch of the canal, with a length of , which connects the Port of Cernavodă with the Port of Constanța, was built in 1976–1984, while the northern branch, known as the Poarta Albă–Midia Năvodari Canal, with a length of , connecting Poarta Albă and the Port of Midia, was built between 1983 and 1987.

Although the idea of building a navigable canal between the Danube and the Black Sea is old, the first concrete attempt was made between 1949 and 1953, when the communist authorities of the time used this opportunity to eliminate political opponents, so the canal became notorious as the site of labor camps, when at any given time, between 5,000 and 20,000 detainees, mostly political prisoners, worked on its excavation. The total number of prisoners used as labor force during this period is unknown, with the total number of deaths being estimated at several tens of thousands. The construction works of the Danube–Black Sea Canal were to be resumed 20 years later, in different conditions.

Geography
The course of the canal follows mostly the course of the former river Carasu, originally a tributary of the Danube. Therefore, hydrographically it also has the function of conveying the runoff from a  drainage basin to the Black Sea.

The main branch extends from Cernavodă on the Danube to Poarta Albă. On this reach it goes near or through the settlements of Cernavodă, Saligny, Mircea Vodă, Medgidia, Castelu, and Poarta Albă. On this reach the canal is joined on the north bank by tributaries (from west to east): Valea Cișmelei, Valea Plantației, Agi Cabul, Castelu and Nisipari. On the south bank it is joined by tributaries (from west to east) Popa Nica and Medgidia.

At Poarta Albă the canal bifurcates into two branches. The main canal goes to the south, towards the Port of Constanța Sud Agigea. It passes near the settlements of Murfatlar, Cumpăna and Agigea. On its reach it is joined on the northeast bank by tributaries Valea Seacă and Lazu and on the southwest bank by the Siminoc, Șerplea, Potârnichea and Agigea.

The northern branch, the Poarta Albă–Midia Năvodari Canal, goes towards the Port of Midia. It passes near Nazarcea, Lumina, Ovidiu and Năvodari. On its reach it is joined by tributaries Cocoș, Nazarcea and Valea Adâncă.

Motivation
The main reasons for the building of the canal were to circumvent the Danube Delta which is difficult to navigate, shorten the distance to the Black Sea and several issues related to the loading and unloading of ships.

In its delta, the Danube is divided into three main branches, none of which is suited to optimal navigation: the Chilia branch is the deepest, but its mouths were not stable, which made navigation dangerous; the Sulina branch is not deep enough for maritime ships and it also used to be isolated from the railroad system; the Sfântu Gheorghe branch is shallow and sinuous.

At the time when the decision to build the canal was taken, it was officially announced that these works would also serve a secondary purpose, that of land reclamation, with the drainage of marshes in the area. Also during the construction period, the Danube–Black Sea Canal was advertised as a fast and direct connection between the Soviet Volga–Don Canal and Central Europe.

Dimensions

The  main branch reduces the distance by boat from Constanța to Cernavodă by ca. . It has a width of  and a depth of ; the northern arm has a length of , width of  and a depth of . The radius of its sharpest bends is  for the main branch, and , for the northern branch.

The waterway passes through the towns of Medgidia and Murfatlar, both of which have been turned into inland ports. It was designed to facilitate the transit of convoys comprising as much as six towed barges, up to 3,000 in tonnage each (respectively, a total of 18,000 in tonnage),  in length and  wide (ships of up to 5,000 in tonnage, as long as  and with as much as  in beam and  in draft can also pass through the canal). The structure is bound by four locks (in Cernavodă and Agigea, and in Ovidiu and Năvodari, respectively).

In its final phase, the canal took over nine years to construct;  of soil were excavated (greater than the amount involved in building the Panama and Suez canals), and  of concrete were used for the locks and support walls.

History

Precedents
The earliest plans for building this canal were drawn in the late 1830s. The 1829 Treaty of Adrianople canceled the trade monopoly of the Ottoman Empire in the Danubian Principalities of Wallachia and Moldavia, allowing these countries to build their own fleets by 1834. Both Romanian and non-Romanian ships used mostly the Danube port cities of Brăila and Galați, which saw an economic boom. But there were a number of barriers to this trade: the Ottomans controlled the navigation regime on the Danube, while the Russian Empire controlled access to the Black Sea in the Danube Delta, and there was little the Danubian Principalities could do to rectify this situation. Both countries welcomed the Austrian Empire's 1834 decision, endorsed by Count István Széchenyi, to extend the steamboat navigation to the maritime Danube. The Austrian initiative was received unpleasantly by the Russians, who considered their trade through Odesa and ports in the Crimea threatened by the development of Brăila and Galați. Without resolving to direct measures, the Russian Empire, who controlled the Sulina branch, started to show rigidity, instituting on February 7, 1836, a compulsory quarantine on the island of Letea, collecting taxes to cover the Russian financial deficit, and by not performing maintenance for the navigation on the Sulina branch to remove the continuous deposits of sand.

This gave the Austrians the idea to dig a canal to connect the Danube with the Black Sea at the shortest point before the Delta, between Rasova or Cernavodă (Bogaz Köi) and Constanța (Küstendjie), and a parallel railway. The Austrian project, however, was rejected by the Ottoman Porte. Western diplomats and newspapers accused the Russian government that through bribing and intimidation, it determined the Ottoman officials to reject the proposal of Szechenyi's company. In 1839, Széchenyi got the approval of his and Ottoman governments to ensure the transport of goods and people without getting to Sulina by a transshipment on dry land. Carts and coaches made a 7–8 hour trip from Cernavodă to Constanța, where people and goods were boarding other ships for Istanbul. The enterprise was scrapped after 4 years due to non-profitability because of a low number of passengers, high cost of transport, and poor conditions of accosting in the unfit roadstead of the port of Constanța.

In its place, a new Brăila–Istanbul route was established. However, by 1844, the depth of the Sulina branch had decreased to 7–9 feet, from 13–14 feet in 1836, due to lack of dredging by the Russian authorities which controlled the passage. The Austrian government made a new attempt to cut a canal, sending the military engineer Colonel Baron Karl von Bigaro to prospect the land. But the idea had to be abandoned again due to technical problem, first of all due to the unfitness of the port of Constanța for large international trade.

In 1850, the Moldavian scholar Ion Ionescu de la Brad proposed yet another project, supported by Ion Ghica and by the Scottish diplomat David Urquhart, the secretary of the United Kingdom's Embassy in the Ottoman Empire. Ghica lobbied Brad's project to Ahmed Vefik, who gave a negative response for fear of provoking Russia.

The Crimean War of 1854–1856, added a military and strategical dimension for this plan. The British and French allies landed at Varna in the summer of 1854, followed by the withdrawal of Russian troops from Wallachia and Moldavia and the advancement of Ottoman and Austrian ones. In 1855, the French government put forward an initiative, and the Ottomans approved it, for the cheapest solution: build a strategic road between Cernavodă and Constanța. Engineer Charles Lalanne was put in charge of these works, that started in the summer of 1855 and were finished by the year's end. According to the newspaper Zimbrul of Iași, the work was performed by 300 physically strong men of moderate character selected in Moldavia and Wallachia.

The building of the road did not eliminate, however, the need for a canal, and the Austrian government renewed its persuading efforts. According to Gazeta de Transilvania in July 1855, Baron Karl Ludwig von Bruck, the Austrian Finance Minister, founded a stock company to build the desired canal. According to an article in Zimbrul on July 23, 1855, the project was of interest to Britain, the French Empire and the Austrian Empire, who were asking the Ottoman government to allot the concession of the canal and the fitting of the port of Constanța to a consortium under the direction of the three countries. The Ottomans were to lease a league of land on each side of the canal for 99 years, where colonist could be settled. Goods were to travel freely, with ships having to pay only a per tone tax, significantly lower than the one on the Sulina branch. According to the newspaper Steaua Dunării from January 24, 1856, the Sultan issued a firman to the Anglo-French–Austrian consortium Wilson–Morny–Breda, represented by Forbes Campbell, authorizing it to build the canal which was to be called Abdul Medjid. The 12 articles of the Concession Act were published in Bukurester Deutsche Zeitung.

The construction plans for the canal took a different turn with the signing of the Treaty of Paris on March 30, 1856, ending the war. Russia ceded the Danube mouths to the Ottomans and southern Bessarabia (lately organised as the Cahul, Bolgrad and Ismail counties) to their vassal, Moldavia. The freedom of international navigation on the Danube was restored; passage taxes were canceled, police and quarantine rules were simplified; and the European Commission of the Danube was established, with representatives of seven powers: Britain, France, Austria, Russia, the Ottoman Empire, the Kingdom of Prussia, and the Kingdom of Sardinia. The commission was responsible for the clearing of the Danube mouths from deposits of the river, and when necessary with clearing natural barriers, with the goal of ensuring of good conditions for navigation. The effect was that Austria, Britain, and France changed their attitude to the project for a Danube–Black Sea canal. The newspaper Zimbrul announced on May 25, 1856 that the plan for building the canal was abandoned; instead a railroad line between Cernavodă and Constanța was to be built. After two and a half years of construction, the line was inaugurated on October 4, 1860. Following the opening of the line, goods were easily and inexpensively transported from Constanța by rail, so plans for a canal were again abandoned.

As the United Principalities of Moldavia and Wallachia (1859) remained formally Ottoman vassals, and moreover Dobruja was directly administered by the Ottomans, the idea to build the canal was not of interest to Romanians then. But following the Russo-Turkish War of 1877–1878, Romania acquired formal independence, lost again southern Bessarabia to Russia, but gained Dobruja. The idea to build a canal became a national issue, which could promote Romania's international trade. However, in the following years the development of trade was concentrated mainly on the Sulina Canal. Another project was consequently rejected by King Carol I after consultations with Grigore Antipa. During World War I, Austro-Hungarian authorities taking part in the occupation of southern Romania proposed a canal from Cernavodă to Constanța, passing through Murfatlar, of which 10 miles between Cernavodă and Murfatlar would be in a tunnel and the rest of 27 miles would be in the open.

In 1927, the Romanian engineer Jean Stoenescu-Dunăre drafted a new set of plans. Afterwards, because of the Great Depression, World War II, and political turmoil in Romania (see Romania during World War II), construction did not start until 1949, after the establishment of the Romanian Communist regime.

First attempt (1949–1953)

The idea of starting the construction of the Danube–Black Sea Canal seems to have been suggested to Romanian leader Gheorghe Gheorghiu-Dej by Soviet leader Joseph Stalin during a visit to the Moscow Kremlin in 1948. Gheorghiu-Dej's chief of staff stated that Stalin indicated the canal as a means of getting rid of the rich peasants and of the so-called "enemies of the people" and promised support to the authorities in identifying the people hostile to the regime and by providing construction equipment for the canal. He also stated that Gheorghiu-Dej was not convinced by Stalin's recommendations, suspecting that the canal was actually part of the Soviet Union's expansion strategy. It has since been found out that Stalin's initiative was based on a secret study, commissioned in 1947–1948, which recommended building a Soviet submarine base at the Port of Midia, which was suitable due to its proximity to the Bosphorus and because of the rocky foundation.

On May 25, 1949, the Politburo of the Central Committee of the Romanian Workers' Party was presented a report by Gheorghiu-Dej on the projected construction of a canal linking the Danube and the Black Sea and on the economic and cultural development of the neighboring area. Estimating that this important construction was an important component of the construction of socialism in Romania, the Politburo recommended that the project be submitted to the Council of Ministers for the approval of the immediate start of the preparatory work for the construction of the canal. On the same day Gheorghiu-Dej, at that time first vice-president of the Council of Ministers, presented his proposal to the council, presided by Petru Groza, which approved it immediately. Work started on June 29. In a speech held on August 22, 1949 Anna Pauker hailed the construction of the canal claiming "we are building the canal without the bourgeoisie and against the bourgeoisie". Banners with this slogan were set up in all construction sites of the canal.

In October 1949, the authorities established a General Directorate to oversee both the works and the penal facilities, answering directly to the national leadership. Its first head was Gheorghe Hossu a former mechanic and tractor driver who had been promoted first-secretary of the Romanian Worker's party in Tulcea County and administrator of the State Fisheries. He was replaced in 1951 by Meyer Grünberg, in turn replaced by Mihail Povstanschi under the name of Vasile Posteucă, who held the position from 1952 to 1953. According to historian Adrian Cioroianu, all three were insufficiently trained for the task they were required to accomplish. By 1952, the Directorate came under the direct supervision of the Internal Affairs Ministry, and the Securitate was allowed direct intervention on the construction site.

On July 18, 1953, the project came to a discreet halt (according to some sources, the closure had been ordered by Stalin himself, as early as 1952). From 1959, part of the works built between 1949 and 1953 was used for the Mircea Vodă irrigation complex, later developed into the Carasu irrigation system, while another part of the excavations was capitalized during the construction of the northern branch of the canal, 30 years later.

Forced labor and repression

Prison camps sprang up all along the projected canal route in the summer of 1949 and were quickly filled with prisoners brought from jails from throughout the country. These first arrivals were soon joined by newly arrested people who were sent to the canal in ever increasing numbers. By 1950 the forced labor camps set up along the length of the planned canal were filled to capacity; that year alone, up to 15,000 prisoners were held in those camps. In 1952, more than 80% of the workforce at the canal consisted of detainees. By 1953, the number of prisoners had swelled to 20,193, or 40,000, or as high as 60,000; other estimates put the number at 40,000 or 100,000 for the entire period. British historian and New York University professor Tony Judt assessed in his book, Postwar: A History of Europe Since 1945, that, overall, one million Romanians had been imprisoned in various prisons and labor camps, including those on the path of the canal.

The construction effort surpassed the resources available to the Romanian economy in the 1950s. The canal was assigned inferior machinery, part of which had already been used on the Soviet Volga–Don Canal, and building had to rely on primitive techniques (most work appears to have been carried out using shovels and pickaxes, which was especially hard in the rocky terrain of Northern Dobruja). Detainees were allocated to brigades, usually run by common criminals, which were encouraged to use violence against their subordinates. In parallel, the region's industrialization, destined to assist in the building effort, was never accomplished.

Sums allocated for prisoners' health, hygiene and nutrition declined dramatically over the years. Food rations were kept to a minimum, and prisoners would often resort to hunting mice and other small animals, or even consuming grass in an attempt to supplement their diet.

Starting in summer 1949, the commander of the Canal security troops was lieutenant colonel Augustin Albon. According to the 2006 report of the Tismăneanu Commission, Albon employed torture methods against the detainees, and personally killed many of them. Other security officers who used often cruel and deadly methods with the prisoners were senior lieutenant Liviu Borcea, at the Midia Camp; captain Petre Burghișan, at the Galeș and Peninsula camps; lieutenant Chirion at Peninsula; captain , director of the Securitate's Regional Directorate Constanța; and sergeant Grigore Ion Iliescu.

The prisoners were dispossessed farmers who had attempted to resist collectivization, former activists of the National Peasants' Party, the National Liberal Party, the Romanian Social Democratic Party, and the fascist Iron Guard, Zionist Jews, as well as Orthodox and Catholic priests. The canal was referred to as the "graveyard of the Romanian bourgeoisie" by the Communist authorities, and the physical elimination of undesirable social classes was one of its most significant goals.

According to Marius Oprea, the death rate among political prisoners at the canal was extremely high; for instance, in the winter of 1951–52, there were one to three detainees dying every day at the Poarta Albă camp, near Galeșu village. The Presidential Commission for the Study of the Communist Dictatorship in Romania presented an estimate of several thousand deaths among the political prisoners used in the project, significantly higher than 656 officially recorded by an official report from 1968. Journalist Anne Applebaum had previously claimed that over 200,000 had died in its construction, as a result of exposure, unsafe equipment, malnutrition, accidents, tuberculosis and other diseases, over-work, etc., while political analyst Vladimir Socor had estimated the number of deaths to be "considerably in excess of 10,000". According to Andrei Muraru, a historian and adviser to Romanian President Klaus Iohannis, the project became known as The Death Canal (Canalul Morții). It has also been called "a cesspool of immense human suffering and mortality". Investigations conducted by the Association of Former Political Prisoners of Romania (AFDPR) Constanța, based on death records from the villages found along the Canal route, indicate 6,355 "Canal workers" (a euphemism for detainees) died during the 1949–1953 period.

In parallel, authorities left aside sectors of employment for skilled workers, kept in strict isolation from all others, they were attracted to the site with exceptional salaries (over 5,000 lei per month), as well as for young people drafted into the Romanian Army and whose files indicated "unhealthy origins" (a middle-class family background). Their numbers fluctuated greatly (regular employees went from 13,200 in 1950 to 15,000 in 1951, to as little as 7,000 in early 1952, and again to 12,500 later in that year). At the same time, facilities meant to accommodate the projected influx of labor (including homes available on credit) were never actually completed. This was overlooked by the propaganda machine, which furnished Stakhanovite stories instead, according to which work quotas were surpassed by as much as 170%. Authorities also claimed the construction site was offering training to previously unskilled workers (as many as 10,000 in one official communiqué).

After the cessation of works, in 1953, the canal camps remained in existence for another year, and their prisoners progressively relocated, to similar conditions at other work sites in Northern Dobruja. Penal facilities on the canal site were shut down in mid-1954.

Trial
Blame for the debilitating and unsuccessful works was eventually placed on a group of alleged conspirators, who were indicted in a show trial in late 1952 on trumped-up charges of espionage, fraud, and sabotage. The inquiry was orchestrated by Iosif Chișinevschi.

Three people were executed (the engine driver Nichita Dumitrescu, and the engineers Aurel Rozei-Rozenberg and Nicolae Vasilescu-Colorado); others were imprisoned for various terms. Defendants in a second group, around the engineer Gheorghe Crăciun, were sentenced to various harsh penalties (including three life imprisonments). Torture was applied by a Securitate squad led by Alexandru Nicolschi, as a means to obtain forced confessions.

Construction (1973–1987)

In June 1973, the project, with a completely new design, was restarted by Nicolae Ceaușescu, who had previously ordered the rehabilitation of people sentenced in the 1952 trial, and who aimed to withdraw the Lower Danube from Soviet control (which had been established by the 1948 Danube Conference). In official propaganda, where the 1950s precedent was no longer mentioned, the canal was referred to as the Blue Highway (Magistrala Albastră).

The general designer of the works of the navigable canal and of the Port of Constanța Sud was the Design Institute of Road, Water and Air Transport (IPTANA) from Bucharest, while the Institute of Hydroelectric Studies and Design (ISPH) designed the works for the Danube and Cernavodă areas. New and large machinery, produced inside Romania, was introduced to the site. The southern arm was completed in May 1984, with the northern arm being inaugurated in October 1987.

The cost of building the canal is estimated to be around 2 billion dollars, and was supposed to be recovered in 50 years. However, as of 2005, it has an yearly income of only a little over 3 million euros.

In 2018, more than 32.9 million tonnes of cargo were carried over the Danube–Black Sea Canal (an increase of 4.7% compared to the previous year).

In art
For much of the 1950s, the Danube–Black Sea Canal was celebrated in agitprop literature (notably, in Geo Bogza's 1950 reportage Începutul epopeii, "The Beginning of the Epic", and in Petru Dumitriu's Drum fără pulbere, "Dustless Road"), music (Leon Klepper's symphonic poem Dunărea se varsă în mare, "The Danube Flows to the Sea"), and film (Ion Bostan's 1951 Canalul Dunăre-Marea Neagră, o construcție a păcii – "The Danube–Black Sea Canal, a Construction of Peace"). During the 1980s, the song "Magistrala Albastră" ("The Blue Freeway"), performed by Dan Spătaru and Mirabela Dauer and using the Canal as its setting, was frequently broadcast in official and semi-official contexts.

During the period of liberalization preceding the July Theses, literature was allowed to make several references to the Canal's penitentiary history. Examples include Marin Preda's Cel mai iubit dintre pământeni and, most likely, Eugen Barbu's Principele (by means of an allegory, set during the 18th century Phanariote rules). In 1973–1974, Ion Cârja, a former prisoner, wrote a book titled Canalul morții ("The Death Canal") detailing his sufferings during incarceration; it was first published in Romania in 1993, after the Revolution of 1989. In György Dragomán's 2005 novel, The White King, set in 1980s Romania, the main protagonist 11-year-old boy's father is deported to a labor camp to work on the Danube–Black Sea Canal.

Inmates of the labor camps

See also
Danube–Bucharest Canal
Bystroye Canal
Cernavodă Nuclear Power Plant
Mass killings under communist regimes
Tineretului Statue

Notes

References

Ship canals
Macro-engineering
Canals opened in 1984
Canals opened in 1987
Canals in Romania
Socialist Republic of Romania
Buildings and structures in Constanța County
Danube
Danube-Black Sea Canal
Danube-Black Sea Canal
Defunct prisons in Romania
Penal labour
Political repression in Romania
1987 establishments in Romania

Danube–Black Sea Canal


Eve Plenel, née en 1982 à Paris, est une militante et activiste française de la lutte contre le sida.

Jeunesse
Elle est la fille du journaliste Edwy Plenel et de la sociologue Nicole Lapierre. Elle grandit dans un milieu bourgeois et politisé. Du fait de l'engagement de ses parents, elle est amenée dès sa jeunesse à côtoyer des personnalités politiques importantes de la lutte contre le sida à l'instar d'Alain-Emmanuel Dreuilhe, ami de ses parents mort en 1987 auteur du livre Corps à corps, journal de SIDA, édité par Edwy Plenel. Mais c'est avant tout à partir de 1995 auprès de sa marraine, Isabelle Saint-Saëns, militante pour les droits des sans-papiers, qu'elle s'initie pour la première fois à l'engagement bénévole.

Engagement bénévole et associatif
Après l'obtention de son bac littéraire en 1999, elle intègre l'institut d'études politiques de Paris et adhère à Act Up-Paris en 2003, elle en devient la trésorière l'année suivante. À partir de 2006 elle travaille à la Cimade, puis au Centquatre, et de 2010 à 2011 au Comede. En 2012, elle prend la direction d'Arcat et du Kiosque Info Sida jusqu'à sa nomination en 2016 par la mairie de Paris à la tête de l'association nouvellement créée « Vers Paris sans sida ».

Cette nomination fait l'objet d'une polémique en 2017 dans le contexte de l'élection présidentielle. À la suite des révélations du Canard enchainé à propos des soupçons d'emplois fictifs concernant Penelope Fillon, épouse du candidat François Fillon, Eve Plenel est accusée par des proches du camp Fillon d'emploi fictif après une interview au journal Libération dans laquelle elle précise travailler à la mairie de Paris en télétravail depuis Berlin. En réponse à ces accusations, une tribune inter-associative d'organisations de lutte contre le sida prend la défense d'Eve Plenel à l'initiative de Jérôme Martin, président d'Act Up-Paris à l'époque où elle y était bénévole. La tribune reproche à ses détracteurs de s'en prendre à elle non pas pour son travail, mais en raison de son lien de parenté avec Edwy Plenel, président de Mediapart, dont le journal a été un important relais de l'affaire. Aucune poursuite n'a par la suite été engagée.

En 2020 à l'issue de la réélection d'Anne Hidalgo à la mairie de Paris; elle devient la conseillère de cabinet de la maire sur les questions relatives à la santé. Dans cette optique, elle a la charge de l'élaboration du projet par la mairie d'un « conseil scientifique » citoyen et économique pour faire notamment face aux nouvelles problématiques sanitaires liées à la pandémie de covid-19. Depuis la rentrée universitaire 2021, elle est également chargée d'un atelier professionnel à l'institut d'études politiques de Paris lié aux problématiques de santé publique dans les grandes villes.

Notes et références

Personnalité engagée dans la lutte contre le sida en France
Naissance en 1982
Naissance à Paris

Eve Plenel


Vittorio Sgarbi er ítalskur listagagnrýnandi, sjónvarpsmaður og stjórnmálamaður.

Heimildir

Ítalskir stjórnmálamenn
Ítalskir sjónvarpsmenn

Vittorio Sgarbi


1880 ජුනි 17 වැනි දින බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත යුගයේ අප රට කෲරතර පාලනයකට යටත්ව තිබිණි. බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයන් අප රටේ ආර්ථික සම්පත් රිසි සේ සූරාකෑමට අමතරව අප රටේ ජන ජීවිතය මෙන්ම අපේ අධ්‍යාපන රටාවෙන් පැවැති ස්‌වයංපෝෂිත ආර්ථික රටාවෙන් විශාල වෙනස්‌කම් කළා පමණක් නොව දිගුකාලීනව සිතා බලා මිෂනාරි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරන ලදී.

මෙවැනි පසුබිමක් යටතේ ඇමරිකානු ජාතික හෙන්රි ස්‌ටිල් ඕල්කොට්‌තුමා අප රටට පැමිණේ. එතුමා සමඟ අප රටේ නිදහස් අරගලයට කැප වී ක්‍රියා කළ භික්‍ෂූන් හා ගිහි උතුමන් රාශියකි.

බෞද්ධ පුනර්ජීවය පිණිස ඕල්කොට්‌තුමා කටයුතු රාශියක් කළ අතර 'පරම විඥනාර්ථ බෞද්ධ සමාගම පිහිටුවීම එහිදී ප්‍රධානම කරුණක් වේ."

උප වාර්තාකාර ලේකම් දමෝදර් කේ. මවලංකාර් නමින් 1880 මැයි 22 වැනි දින ගාල්ලේදී පරම විඥානාර්ථ සමාගම පිහිටුවා ගැනීමේ රැස්‌වීමේ කුඩා දැන්වීමක් පළ විය. එය මෙසේය.

"සියල්ලන්ගේම දැනගැනීම පිණිසයි. ලබන සඳු දින රාත්‍රි අටට මිනුවන්ගොඩ (නම සඳහන් නොවේ) නිවසේදී රැස්‌වීමක් පැවැත්වෙන බව මෙයින් දැනුම් දෙනු ලැබේ.

එම රැස්‌වීමේදී ඕල්කොට් සේනාධිපතිතුමන් විසින් පරම විඥනාර්ථ සමාගමේ බලාපොරොත්තු හා පරමාර්ථ ගැන ලුහුඬින් කරුණු දක්‌වනු ඇත. සමාගමට බැඳීමට කැමති මහතුන්ට ඉන්පසු ඒ සඳහා පිළියෙල වී ඇති පොතෙහි තම නාමයන් ලියාපදිංචි කරවා ගත හැකිය.

බුලත්ගම නායක හිමියන් මුලසුන හෙබවූ මෙම

රැස්‌වීමේදී මිගෙට්‌ටුවත්තේ ගුණානන්ද හිsමියන් කළ දේශනය කාගේත් ඇඟ කිලිපොලා ගිය දේශනයක් විය. මෙකල බෞද්ධයන් මිෂනාරිවරු අතර පැවති විවිධ විවාද තර්ක විතර්ක හා වාදවලදී උන්වහන්සේ ප්‍රමුඛත්වය ගෙන ක්‍රියා කළාහ. ඒ අතර "උදම්විට වාදය" "ගම්පල වාදය" පානදුරා වාදය" දැක්‌විය හැකි අතර ගුණානන්ද හිමියන්, ඕල්කොට් තුමා ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීමට ද මුල්වී ක්‍රියාකළ හිමිනමක් ලෙස දැක්‌විය හැකිය. එසේම සම්බුද්ධ ශාසනයත් ජාතියත්, රටත් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් බේරා ගැනීම සඳහා ගෙන ගිය සටනේ වැදගත් අවස්‌ථාවක් ලෙස පරම විඥනාර්ථ සමාගම පිහිටුවීම දැක්‌විය හැකිය.

මෙම රැස්‌වීමේදී හෙන්රි ස්‌ටිල් ඕල්කොට තුමා පැවැත්වූ කෙටි දේශනය කාගේත් සිත් ඇදගත්තේය. මෙම අවස්‌ථාවට රුසියානු ජාතික බ්ලැවැස්‌කි මැතිනිය ද සහභාගි වූවාය. පළමුවන සාමාජිකයන් එකොළොස්‌දෙනා බඳවාගෙන ඔවුන්ගෙන් ගාලු පරම විඥනාර්ථ සමාගමේ ශාඛාව පිහිටුවන ලදී.

එහි සභාපති ලෙස එස්. පී. සී. ද සිල්වා, ලේකම් වශයෙන් පී. පී. විජයරත්න ද පත්කර ගන්නා ලදී. බෞද්ධ මුදුන අරමුදලක් මෙහිදී පිහිටුවාගත් අතර ඒ සඳහා පළමු රුපියල් 100 ඕල්කොට්‌තුමා පරිත්‍යාග කරන ලදී.

එදින රාත්‍රි 10 වනතුරුම විවිධ ප්‍රදේශවල සැරිසරමින් ධීවරයන්, ගොවීන් ආදීන් මුණගැසුනි. එතැන් පටන් ගාල්ල, කළුතර, කොළඹ හා තදාසන්න ප්‍රදේශවල පරම විඥනාර්ථ සමාගමට සාමාජිකයන් ඒකරාශි කරමින් බෞද්ධ පුනර්ජීවනය පිණිස "පරම විඥනාර්ථ සමාගම" විශාල සේවාවක් ඉටුකළ බව සඳහන් කරනු වටී.

බෞද්ධ පරම විඥානාර්ථ සංගමය


Monkeystone Games was a video game developer and publisher founded by John Romero, Tom Hall, Stevie Case, and Brian Moon. After its inception in July 2001, Monkeystone published several titles on multiple platforms.

History
Romero and Hall were co-founders of Ion Storm, and had previously worked together at Id Software on commercially successful titles like Doom and Quake. Case, who was Romero's girlfriend at the time, had also worked at Ion Storm as a level designer. The three of them all worked on the commercially unsuccessful video game, Daikatana, which went through a turbulent development process before releasing in 2000 to negative reviews. Case left Ion Storm in January 2001, with Romero and Hall completing Anachronox before also leaving the company in July of that year.

Romero, Hall, and Case founded Monkeystone Games in Quinlan, Texas in August 2001, in order to explore the development of mobile games. According to Case, Romero became interested in the concept of mobile games towards the end of 1999, and wanted to see what was possible on handheld devices like the Pocket PC with a new company. Romero elaborated that he founded Monkeystone with the intent of directly working on programming video games full-time alongside Hall and Case. He noted, "At Ion we were mainly working in management, managing people, but not able to do what we really wanted to do, and we were kind of torn between it." Joining the three were former Ion Storm employee Lucas Davis, as well as chief financial officer and chief operating officer Brian Moon, who previously worked for Ensemble Studios as their CFO.

In October 2001, Monkeystone announced their first game, Hyperspace Delivery Boy!, a Pocket PC title which began development in August 2001 and was released on December 23 of the same year. They also announced a partnership with ZIOSoft to collaborate on a future title. Following this, the company completed 2003's Congo Cube, which was first released on Windows but later ported to BREW and J2ME. In August 2003, THQ Wireless announced that Monkeystone would develop a version of the 2001 console video game, Red Faction, for the Nokia N-Gage. It was completed in October 2003. Monkeystone also published titles developed by third parties, such as Bust'em, Argentum, and Baseball Mogul 2003, which were all released in 2002.

Romero recalled in a later interview that the reason he left Monkeystone was because he and Case ended their romantic relationship in the spring of 2003. Describing the breakup as the "worst experience" of his life, Romero sought to leave Texas to do something else. Hall decided to join his business partner, so they both left the company in October 2003, leaving Davis to run the company in their absence. Both Romero and Hall were hired at Midway Games the same month they left Monkeystone. During this time, Monkeystone worked on a game based on The Chronicles of Riddick for the N-Gage that was eventually cancelled. According to Romero, the company moved to Austin, Texas to assist Midway Studios Austin with programming the multiplayer mode for its first-person shooter game, Area 51, enabling Romero and Hall to pay Monkeystone's business loan off in full. After Area 51's release in 2005, Monkeystone Games closed, with Romero and Hall each taking half of Monkeystone's employees with them when they both left Midway.

Games
Their first in-house title, Hyperspace Delivery Boy! was first developed for the Pocket PC and released on December 23, 2001. The game was then ported to Windows, Mac, Linux and Game Boy Advance, although the Game Boy Advance version was never released. Monkeystone also published titles by third parties such as Argentum, Rocket Elite, Bust Em, Night Shift, and others.

Monkeystone's second in-house title was a puzzler called Congo Cube. They initially developed Congo Cube for Windows, then ported it to the Pocket PC, Java ME phones, and BREW phones.

Their third in-house title was a recreation of the PlayStation 2 hit Red Faction on Nokia's new gaming deck, N-Gage. It was completed in October 2003.

Hyperspace Delivery Boy! (2001)
Baseball Mogul 2003 (2002)
Red Faction (2003)
Jewels and Jim (2003)
Congo Cube (2003)
Dig It! (2003)
Cartoon Network: Block Party (2004)

Monkeystone Staff
John Romero  - Chief Executive Officer & Chief Technology Officer
Tom Hall - President & Chief Creative Officer
Stevie Case - Chief Operating Officer
Lucas Davis - Studio Director & Programmer
Jess Dominguez - Programmer
Eric Nava - Artist
Eric Seiler - Artist
Billy Browning - Artist

Closure
Brian Moon left Monkeystone sometime in 2002. Stevie Case left Monkeystone in mid-2003. Tom Hall and John Romero left Monkeystone in October 2003 to work at Midway Games. One of their colleagues, Lucas Davis, was left to run the day-to-day operations until company closed in January 2005.

References

External links
Official website

Video game development companies
Video game companies established in 2001
Video game companies disestablished in 2005
Defunct video game companies of the United States
Video game publishers
Defunct companies based in Texas

Monkeystone Games


René Thom () a fost un matematician și epistemolog francez. Este cunoscut în special pentru contribuțiile sale la topologia diferențială, în cadrul căreia a dezvoltat teoria singularităților și a elaborat teoria catastrofelor. A fost distins cu Medalia Fields în 1958.

Note

Bibliografie

 René Thom, la MacTutor History of Mathematics archive
 Rene Thom Biography, la World Biography

Legături externe

 René Thom, Mathematician, la Institut des Hautes Études Scientifiques

Nașteri în 1923
Decese în 2002
Matematicieni francezi din secolul al XX-lea
Specialiști în topologie
Absolvenți ai École Normale Supérieure
Laureați ai Medaliei Fields
Membri ai Academiei Franceze de Științe
Membri ai Academiei Americane de Arte și Științe

René Thom


Roboțelul de aur este un film românesc din 2015 regizat de Mihai Dragolea, Radu Mocanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Steluța Duță, Constantin Voicilaș.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme documentare românești

Roboțelul de aur


News First හෝ News 1st යනු  News 1st ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රවෘත්ති, රූපවාහිනී නාලිකා තුනකින් ( Sirasa TV, Shakthi TV, TV1, ගුවන්විදුලි නාලිකා පහක් ( Sirasa FM, Yes FM, Shakthi FM, Y FM සහ Legends FM), සිංහල, ඉංග්‍රීසි සහ දෙමළ භාෂාවලින් වෙබ් අඩවි තුනකින් සජීවීව විකාශනය කරයි. සහ සමාජ මාධ්‍ය වේදිකා (YouTube, Facebook, Twitter).

News First


جونيتشيرو تانازاكي (باليابانية: 谷崎 潤一郎 تانازاكي جونيتشيرو)؛ (24 يوليو 1886 - 30 يوليو 1965)، روائي ياباني وقد يكون أشهر روائي ياباني بعد ناتسومي سوسيكي. تمثل أعماله ديناميكية الحياة العائلية اليابانية في سياق التغيّرات السريعة في المجتمع الياباني في القرن العشرين، كما تمثل البحث عن هوية ثقافية يابانية في العالم الحديث. حصل على وسام الثقافة عام 1949.

روابط خارجية

مراجع

حاصلون على وسام الثقافة
خريجو جامعة طوكيو
روائيون يابانيون
روائيون يابانيون في القرن 20
كتاب من طوكيو
مواليد 1886
وفيات 1965
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في أتامي (شيزوكا)
كتاب أدب جنسي يابانيون

جونيتشيرو تانيزاكي


وزير التعليم العالي أحد وزراء مجلس الوزراء وتسمى وزارته «وزارة التعليم العالي» وهي نظريا مسؤولة عن جميع المؤسسات التعليمية بعد الثانوية العامة كالجامعات والمعاهد العليا وكليات المجتمع. كما أنها مسؤولة حول اعتراف الدولة بشهادات الجامعات في الدول الأخرى ومعادلتها مع مع مستوى الشهادات المعترف بها.

مراجع

تعليم عالي

وزير التعليم العالي


Die Pugwash Conferences on Science and World Affairs sind eine Tagungsreihe in Pugwash, Nova Scotia, Kanada.

Im Jahr 1957 organisierte und finanzierte Cyrus S. Eaton, angeregt vom Russell-Einstein-Manifest (1955), die erste Pugwash Conference on Science and World Affairs. Seither kamen dort einflussreiche internationale Wissenschaftler zu Sitzungen und Workshops zusammen, um einen Beitrag zu Fragen der atomaren Bedrohung, von bewaffneten Konflikten und Problemen der globalen Sicherheit zu leisten. Inzwischen veranstaltet die Organisation Pugwash International neben Jahrestagungen Workshops zu Themen wie nukleare Abrüstung, biologische und chemische Waffen, regionale Konflikte, der Verbreitung von Waffentechnologien und Verantwortung der Naturwissenschaftler.

1995, fünfzig Jahre nach den Atombombenabwürfen auf Hiroshima und Nagasaki, wurde Józef Rotblat stellvertretend für die Pugwash Conferences, die entscheidenden Anteil am Atomteststoppvertrag im Jahre 1963 und am Atomwaffensperrvertrag hatten, der Friedensnobelpreis verliehen. Bereits 1987 war die Pugwash-Bewegung mit dem Antonio-Feltrinelli-Preis ausgezeichnet worden.

Literatur

 Alison Kraft und Carola Sachse (Hrsg.): Science, (Anti-) Communism and Diplomacy. The Pugwash Conferneces on Science and World Affairs in the Early Cold War. Brill: Leiden/Boston (MA) 2019, ISBN 978-90-04-34015-2.

Weblinks

 Pugwash Conferences on Science and World Affairs Offizielle Webseiten.
 pugwash.de Pugwash-Gruppe Deutschland

Organisation der Friedensbewegung
Veranstaltung der Friedensbewegung
Tagung
Friedensnobelpreisträger
Organisation (Nova Scotia)
Gegründet 1957


Günkoru, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin bilinen eski isimleri Eyfeli ve Çolaklar'dır.  Samsun iline 90 km, Ladik ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Ladik'in mahalleleri

Günkoru, Ladik