Euine Fay Jones (January 31, 1921 – August 30, 2004) was an American architect and designer. An apprentice of Frank Lloyd Wright during his professional career, Jones is the only one of Wright's disciples to have received the AIA Gold Medal (1990), the highest honor awarded by the American Institute of Architects. He also achieved international prominence as an architectural educator during his 35 years of teaching at the University of Arkansas School of Architecture.

His Thorncrown Chapel was added to the National Register of Historic Places in 2000, 20 years after it was built, in recognition of its architectural significance. It also has received a Twenty-five Year Award from the American Institute of Architects and other professional recognition.

Early life
E. Fay Jones, (first name Euine, which is pronounced U-wan and is an old Welsh form of John), was born in Pine Bluff, Arkansas, on January 31, 1921. Jones became the only surviving child in his family after both of his sisters died at an early age.  His family moved to Little Rock, and later to El Dorado, Arkansas, where he worked in the family restaurant. Jones was a longtime member of the Boy Scouts of America and earned the rank of Eagle Scout.

Jones's interest in architecture began with the design of treehouses in grammar school and high school. One of his houses had a working brick fireplace and roll-up doors and screens. In 1938, after being inspired by a short film about the Johnson Wax Headquarters, designed by American architect Frank Lloyd Wright, Jones decided to pursue a career in architecture. Jones hoped to earn an appointment to the United States Naval Academy and took civil engineering classes at the University of Arkansas to improve his chances. While enrolled, he was a brother of Kappa Sigma fraternity. Jones's hopes were dashed after his congressman was defeated for reelection and was unable to offer an appointment.

Jones married Mary Elizabeth "Gus" Knox on January 6, 1943 in San Francisco. The couple had two daughters, Janis and Cami.

Military experience
At the outbreak of World War II, Jones joined the United States Navy and served in the Pacific theater of operations for fifteen months as a naval aviator piloting torpedo and dive bombers, though not in combat. He attained the rank of lieutenant.

Post-war period
Jones returned to Little Rock after the war, where he worked as a draftsman for an architectural engineering firm. His talents were noticed, and he was encouraged to return to the University of Arkansas in 1946 to enroll in the new architecture program started by John Williams. Jones obtained a bachelor's degree in architecture in 1950, aided by the GI Bill.

He had a graduate teaching fellowship at Rice University in Houston, Texas, where he obtained a master's degree in architecture in 1951. While in Houston, at the prompting of Williams, Jones attended the 1949 American Institute of Architects conference in hopes of catching a glimpse of Wright, who was receiving that year's Gold Medal. Jones was introduced to Wright at an after-convention party where he spent 30 minutes discussing Wright's views on architecture.

Bruce Goff offered Jones a teaching position at the University of Oklahoma, which he accepted from 1951 to 1953. Goff became a mentor and a friend to Jones, giving him another perspective on modern architecture. Jones applied for an apprenticeship at Wright's winter workshop, Taliesin West, near Scottsdale, Arizona. Later, Wright invited Jones' entire family to his home and design institute, Taliesin, in Spring Green, Wisconsin.

Jones returned to both Taliesin studios numerous times as both friend and apprentice, becoming a Taliesin Fellow in 1953. Jones greatly admired Wright, but soon established a private practice in the Ozark Mountains of northwest Arkansas.

He joined the faculty of the department of architecture at the University of Arkansas at Wright's suggestion, later serving as the first dean of the U of A School of Architecture. In 1984, the ACSA (Association of Collegiate Schools of Architecture) honored Jones with the ACSA Distinguished Professor Award.

Design career
Jones preferred the rural quiet of the Arkansas mountains to the urban landscape. He ignored architectural trends and developed his own organic aesthetic with materials found in The Ozarks and familiar traditional forms from his home region. Jones's work focused primarily on the intimate rather than the grandiose. His most renowned works were chapels and private homes, rather than skyscrapers.

Former President Bill Clinton wrote about one of Jones's homes in his 2004 autobiography My Life. Clinton had lived in Fayetteville in the 1970s while teaching at the University of Arkansas law school, and moved into a Jones home near the campus. Clinton called it a "perfect place to live, a beautiful little house."

Jones used Frank Lloyd Wright's principles, but made unique buildings. His most famous buildings were the Thorncrown Chapel in Eureka Springs, Arkansas; the Mildred B. Cooper Memorial Chapel in Bella Vista, Arkansas; the Pinecote Pavilion at the Crosby Arboretum in Picayune, Mississippi; and the Anthony Chapel located at Garvan Woodland Gardens in Hot Springs, Arkansas which was built by his partner, Maurice Jennings. These buildings were simple and transcendental creations of wood. In a poll of the membership of the American Institute of Architects, Thorncrown Chapel was ranked as the fourth most favored building.  Thorncrown was also selected as the best American building constructed since 1980.

Jones also designed the Marty Leonard Chapel in Fort Worth, Texas, which was built in 1990. In 1997, his John B. Begley Chapel was dedicated on the campus of Lindsey Wilson College in Columbia, Kentucky. The Begley Chapel was Jones's first all-brick chapel.

The architect was also known for creating unique designs for furniture and public art projects, such as the Fulbright Peace Fountain located at the University of Arkansas main campus.

Jones viewed architecture as
"the science and art of building, both of these things. But, it's more than mere construction or mere building or the technical putting together of things. It's more than mere accommodation, or, certainly not just stylistic notions; it must transcend these things, and it's something that the human spirit has to be involved with."

Jones was recalled as a gentle and unassuming man. His business partner, Maurice Jennings, stated that he had worked with Jones for 25 years without one instance of emotional conflict.

Death
On August 31, 2004, Jones died at his home in Fayetteville, Arkansas at the age of 83 from heart and lung failure, complicated by Parkinson's disease. He was survived by his wife and two daughters.

Legacy and honors
2009, the University of Arkansas School of Architecture was dedicated in Jones's honor. After a multi-million-dollar contribution from Don and Ellen Edmondson, the school is now known as the Fay Jones School of Architecture and Design.
1994, a retrospective of his work was produced for the Old State House Museum in Little Rock, Arkansas. It is available from the museum as a traveling exhibition. The University of Arkansas also published a driving tour of many of his residences and buildings in Northwest Arkansas.
1990, Jones received the American Institute of Architects Gold Medal.
1980, he was accepted as a Fellow of the American Academy in Rome.
1979, he was accepted as a Fellow of the American Institute of Architects.
Jones received honorary degrees from four institutions: Kansas State University, Drury College, the University of Arkansas, and Hendrix College.

Notes

Further reading

External links
 E. Fay Jones Guide Book by Craig W. Stevens
 Garvan Woodland Gardens
 Thorncrown Chapel
 Mildred B. Cooper Memorial Chapel
 Marjorie Powell Allen Chapel at Powell Gardens
 E. Fay Jones Chair in Architecture at the University of Arkansas
 The Architecture of Fay Jones: His Homes for Sale
 John B. Begley Chapel at Lindsey Wilson College
 University of Arkansas, Special Collection, Fay Jones Papers
 Marty Leonard Chapel at Lena Pope Home Includes short bio and picture.
 Flickr.com Group collection of photos of E. Fay Jones structures.
 Fay Jones and Frank Lloyd Wright: Organic Architecture Comes to Arkansas digital exhibit, University of Arkansas Libraries

Adapted from the article E. Fay Jones, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

1921 births
2004 deaths
20th-century American architects
American industrial designers
University of Arkansas alumni
Rice University alumni
People from Pine Bluff, Arkansas
Architects from Arkansas
United States Navy bomber pilots of World War II
United States Navy officers
Recipients of the AIA Gold Medal

E. Fay Jones


Natalie Wolfsberg Madueño (7. november 1987) er en dansk skuespillerinde, som medvirker i tv-serien Bedrag på DR1. Hun havde den kvindelige hovedrolle i opførelsen af Hamlet på Hamletscenen ved Kronborg i august 2017.

Filmografi

Film

TV

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Natalie Madueño


Príncipe  (; ) is the smaller, northern major island of the country of São Tomé and Príncipe lying off the west coast of Africa in the Gulf of Guinea. It has an area of  (including offshore islets) and a population of 7,324 at the 2012 Census; the latest official estimate (at May 2018) was 8,420. The island is a heavily eroded volcano speculated to be over three million years old, surrounded by smaller islands including Ilheu Bom Bom, Ilhéu Caroço, Tinhosa Grande and Tinhosa Pequena. Part of the Cameroon Line archipelago, Príncipe rises in the south to 947 metres at Pico do Príncipe. The island is the main constituent of the Autonomous Region of Príncipe, established in 1995, and of the coterminous district of Pagué.

History

The island was uninhabited when discovered by the Portuguese on 17 January 1471 and was first named after Saint Anthony ("Ilha de Santo Antão"). Later the island was renamed Príncipe ("Prince's [Island]") by King John II of Portugal in honour of his son Afonso, Hereditary Prince of Portugal (1475–1491). The first settlement, the town Santo António, was founded in 1502. Subsequently, the north and centre of the island were made into plantations by Portuguese colonists using slave labor. These concentrated initially on producing sugar and after 1822 on cocoa, becoming the world's greatest cocoa producer. Since independence, these plantations have largely reverted to forest.

The island's fortress named Fortaleza de Santo António da Ponta da Mina on a point inside Baía de Santo António (Santo António Bay) was built in 1695. In 1706, the city and the fortress were destroyed by the French. From 1753 until 1852, Santo António was the colonial capital of Portuguese São Tomé and Príncipe.

Príncipe was the site where Einstein's theory of relativity was experimentally corroborated by Arthur Stanley Eddington and his team during the total solar eclipse of May 29, 1919; photographs of the eclipse revealed evidence of the 'bending' of starlight, in accordance with Einstein's predictions (see Eddington experiment).

On April 29, 1995, the Autonomous Region of Príncipe was established, corresponding with the existing Pagué District.

Settlements

Príncipe has one town, Santo António, and an airport (IATA code: PCP, ICAO: FPPR). Some other smaller settlements are Sundy and Porto Real.

Demographics
Portuguese is the official and main language of the island. Portuguese creoles are also spoken: Principense or Lunguyê and, in some scale, Forro are also spoken.

In 1771, Príncipe had a population of 5,850: 111 whites, 165 free mulattoes, 6 mulatto slaves, 900 free blacks, and  4,668 black slaves. In 1875, the year when slavery was officially abolished in the archipelago, Príncipe's population had dropped to only 1,946, of whom 45 were Europeans, 1,521 were free natives, and 380 were freemen.

In 2018, Príncipe had a population of 8,420 people.

Nature
In 2006, the Parque Natural Obô do Príncipe was established, covering the mountainous, densely forested and uninhabited southern part of the island of Príncipe. There are numerous endemic species of fauna on Príncipe, including birds such as the Principe scops owl, the Príncipe kingfisher, Príncipe seedeater, Principe starling, Príncipe sunbird, Dohrn's thrush-babbler and the Príncipe weaver. The Príncipe white-eye also occurs on São Tomé. Geckos include the Príncipe gecko, frogs include the palm forest tree frog and the Príncipe puddle frog. Marine fauna includes Muricopsis principensis, a mollusc and the West African mud turtle.

Some endemic animals

Ecological reserve

UNESCO established the Island of Príncipe Biosphere Reserve in 2012 under the Man and the Biosphere Programme. The reserve encompasses the entire emerged area of the island of Príncipe, and its islets Bom Bom, Boné do Jóquei, Mosteiros, Santana, and Pedra da Galei, and the Tinhosas islands.

Notable people
Damião Vaz d'Almeida, former Prime Minister of São Tomé and Príncipe
João Paulo Cassandra, former autonomous president of the island
José Cassandra, current president of the island
Sara Pinto Coelho, colonial born Portuguese writer
Camilo Domingos, singer
Manuela Margarido, writer
Nuno Espírito Santo, association football goalkeeper and manager

Gallery

References

External links

 Map of Príncipe
 Principe portal
 "Príncipe: a haven on earth" Financial Times

Former Portuguese colonies
Islands of São Tomé and Príncipe
Volcanoes of the Atlantic Ocean
Autonomous regions

Príncipe


Begusarai (en hindi: बेगूसराय ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Begusarai, en el estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 45  a 126 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 251 136 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar
Localidades a orillas del río Ganges

Begusarai


Troels Kløvedal og Nordkaperen i det Indiske Ocean - Med nord-øst monsunen til Oman er en dokumentarfilm fra 1994 instrueret af Ulrik Bolt Jørgensen efter manuskript af Ulrik Bolt Jørgensen, Troels Kløvedal.

Handling
At indhente sine drømme, at opdage, at realiteterne svarer til forventningerne, er lykken, når realiteterne er Det Arabiske Hav, 13 grader nordlig bredde og 65 grader østlig længde, 1000 kilometer til nærmeste landkending og 4000 meter vand under kølen. Ti døgn har Nordkaperen været på vej mod Salalah i Oman, hvor man dyrker en blid form for islam. Det førhen så lukkede olieland tager pænt mod besætningen og byder den på en biltur i ørkenen, hvor Troels Kløvedal fortæller om beduiner, vandets betydning for ørkenlandskaber, og han oplever kamelvæddeløb og skibsbyggeri, før havet igen kalder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1994


Rådstueskriver kaldtes tidligere den embedsmand, som i købstæderne forestod magistratens virksomhed vedrørende skriverforretninger, både retsskriverforretningerne ved rådstueretten og det skriveri, som stod i forbindelse med dens øvrighedshandlinger.
Rådstueskriveren kunne være den samme som byskriveren.

Embedet eksisterede endnu ved retsplejelovens ikrafttræden 1919 i forskellige købstæder, dog ikke som noget selvstændigt embede, men forbundet med byfogedembedet, men det er siden forsvundet.

Kilde
 "Raadstueskriver" i Salmonsens Konversationsleksikon, bind 19, side 804 af professor P.J. Jørgensen

Eksterne henvsinger
 "Rådstueskriver" hos Ordnet.dk

Historiske embeder
Historiske Retspersoner
Danmarks historie

Rådstueskriver


Chrodoald était un noble bavarois de la maison des Agilolfings. Il est aussi connu sous le nom de Chrodoald de Lombardie.

Selon une analyse, ayant résolu d'émanciper son pays et de l'arracher à la domination de l'Austrasie, il fut assassiné à Trèves en 624 ou 625, à l'instigation de saint Arnoul de Metz et de Pépin de Landen.

La chronique de Frédégaire rapporte en revanche que Chrodoald, à la tête d'immenses richesses, envahissait les possessions de ses voisins, et que  résolut de l'éliminer. Ce voyant, Chrodoald s'envoit chez , père de celui-ci. et implora sa grâce. Toutefois, c'est Berthaire de Scharpeigne qui, peut-être de sa propre initiative, le décapita de son épée à la porte de la chambre du roi.

Son épouse a pu être Chlodesindis (563-594), et il eut comme enfants :
  ;
 Fara (586/611-641), allié de Radulf de Thuringe. Il mourut dans un conflit contre Angesingel, régent de .

Références

Agilolfinges
Personnalité du haut Moyen Âge par nom

Chrodoald


The hei-tiki () is an ornamental pendant of the Māori of New Zealand. Hei-tiki are usually made of pounamu (greenstone), and are considered a taonga (treasure) by Māori. They are commonly called tiki by New Zealanders, a term that originally refers to the first mortal. (The word hei in Māori can mean "to wear around the neck".)

Retailers sell tourist versions of hei-tiki throughout New Zealand—these can be made from jade, other types of stone, plastic, or other materials.

Origins and materials

One theory of the origin of the hei-tiki suggests a connection with Tiki, the first man in Māori legend. According to Horatio Gordon Robley, there are two main ideas behind the symbolism of hei-tiki: they are either memorials to ancestors, or represent the goddess of childbirth, Hineteiwaiwa. The rationale behind the first theory is that they were often buried when their kaitiaki (guardian) died and retrieved later to be placed somewhere special and brought out in times of tangihanga (mourning and associated activities). Because of the connection with Hineteiwaiwa, hei-tiki were often given to a woman by her husband's family if she was having trouble conceiving.

Robley, author of A History of the Maori Tiki, suggested a similarity of some tiki to images of Buddha, which were often fashioned in green jade. He believed they may have been a forgotten memory of these, in debased form.

The most valuable hei-tiki are carved from pounamu which is either nephrite or bowenite (Māori: tangiwai). Pounamu is esteemed highly by Māori for its beauty, toughness and great hardness; it is used not only for ornaments such as hei-tiki and ear pendants, but also for carving tools, adzes and weapons. Named varieties include translucent green kahurangi, whitish inanga, semi-transparent kawakawa, and tangiwai or bowenite.

A 2014 thesis by Dougal Austin supervised by Peter Adds, based on a survey of the collection of hei-tiki at Te Papa Tongarewa and early-contact examples in foreign collections, found that the mana of hei-tiki is derived from the "agency of prolonged ancestral use" and stylistically was  "highly developed ... from the outset to conform to adze-shaped pieces of pounamu."

Examples of hei-tiki are found in museum collections around the world. The Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa (over 200) and the British Museum (about 50) have two of the largest collections, many of which were exchanged or gifted to European travellers and sailors at the earliest point of contact between the two cultures.

Types

Traditionally there were several types of hei-tiki which varied widely in form. Modern-day hei-tiki, however, may be divided into two types. The first type is rather delicate with a head/body ratio of approximately 30/70 and small details such as ears, elbows and knees. The head is on a tilt, with one hand placed on the thigh, and the other on the chest. The eyes are relatively small. The second type is generally heavier than the first. It has a 40/60 head/body ratio, both hands are on the thighs, and the eyes are proportionately larger.

Manufacture

From the size and style of traditional examples of hei-tiki, it is likely that the stone was first cut in the form of a small adze. The tilted head of the pitau variety of hei-tiki derives from the properties of the stone - its hardness and great value make it important to minimize the amount of the stone that has to be removed. Creating a hei-tiki with traditional methods is a long, arduous process during which the stone is smoothed by abrasive rubbing; finally, using sticks and water, it is slowly shaped and the holes bored out. After laborious and lengthy polishing, the completed pendant is suspended by a plaited cord and secured by a loop and toggle.

Current popularity

Among the other taonga (treasured possessions) used as items of personal adornment are bone carvings in the form of earrings or necklaces. For many Māori the wearing of such items relates to Māori cultural identity. They are also popular with young New Zealanders of all backgrounds for whom the pendants relate to a more generalized sense of New Zealand identity. Several artistic collectives have been established by Māori tribal groups. These collectives have begun creating and exporting jewellery (such as bone carved pendants based on traditional fishhooks hei matau and other greenstone jewellery) and other artistic items (such as wood carvings and textiles). Several actors who have recently appeared in high-profile movies filmed in New Zealand have come back wearing such jewellery, including Viggo Mortensen of The Lord of the Rings fame who took to wearing a hei matau around his neck. These trends have contributed towards a worldwide interest in traditional Māori culture and arts such as Kiri Nathan including pounamu jewellery in her 2013 London Fashion Week exhibition.

The Captain of HMS New Zealand, a battle cruiser funded in 1911 by the government of New Zealand  for the defence of the British Empire and which took an active part in three battles of the First World War, wore into battle a hei-tiki (as well as a piupiu, Māori  warrior's skirt). The crew attributed to this the New Zealand being a "lucky ship" which sustained no casualties during the entire war.

In popular culture
The mockumentary film Hei Tiki was released in 1935, with a NY Times review describing the plot as being about a "chieftain's daughter who is declared tabu and destined to be the bride of the war god", attributing the title to mean "love charm" (a Hei-tiki pendant interpretation).

The crime writer Ngaio Marsh gives prominence to an amuletic hei-tiki (which she calls simply a tiki) in her 1937 novel Vintage Murder. She emphasises its aspect as a promoter of fertility.

See also
Hei matau
Manaia (mythological creature)
Lingling-o

References

 T. R. Hiroa (Sir Peter Buck), The Coming of the Maori. Second Edition. First Published 1949. Wellington: Whitcombe and Tombs 1974.

External links

 maori.info Further information about hei-tiki, with pictures
 Hei-tiki in the collection of the Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa
 Auckland War Memorial Museum hei-tiki collections
 Curator Tharron Bloomfield discusses some of the hei-tiki in Auckland War Memorial Museum's collection
 19th Century greenstone hei-tiki from museum collections
 Modern New Zealand Hei-tiki carving examples

Māori mythology
Māori art
Austronesian spirituality

Hei-tiki


The 1922 United Kingdom general election was held on Wednesday 15 November 1922. It was won by the Conservative Party, led by Prime Minister Andrew Bonar Law, which gained an overall majority over the Labour Party, led by J. R. Clynes, and a divided Liberal Party.

This election is considered one of political realignment, with the Liberal Party falling to third-party status. The Conservative Party went on to spend all but eight of the next forty-two years as the largest party in Parliament, and Labour emerged as the main competition to the Conservatives.

The election was the first not to be held in Southern Ireland, due to the signing of the Anglo-Irish Treaty on 6 December 1921, under which Southern Ireland was to secede from the United Kingdom as a Dominion – the Irish Free State – on 6 December 1922. This reduced the size of the House of Commons by nearly one hundred seats when compared to the previous election.

Background
The Liberal Party had divided into two factions following the ousting of H. H. Asquith as Prime Minister in December 1916. From then until October 1922 the Conservatives had been in coalition with a Liberal faction (which later became the "National Liberals") led by David Lloyd George. Following the Carlton Club meeting, Lloyd George resigned as Prime Minister and Bonar Law formed a Conservative majority government.

Although still leader of the Liberal Party and a frequent public speaker, former Prime Minister Asquith was no longer a particularly influential figure in the national political debate, and he had played no part in the downfall of the Lloyd George coalition. Most attention was focused on Law and Lloyd George. Asquith's daughter Violet Bonham-Carter, a prominent Liberal Party campaigner, likened the election to a contest between a man with sleeping sickness (Bonar Law) and a man with St Vitus Dance (Lloyd George).

Some of Lloyd George's National Liberals were not opposed by Conservative candidates (e.g. Winston Churchill, who was defeated at Dundee nonetheless), while many leading Conservatives (e.g. former parliamentary leaders Arthur Balfour and Sir Austen Chamberlain, and former Lord Chancellor Lord Birkenhead) were not members of Bonar Law's government, and hoped to hold the balance of power after the election (comparisons were made with the Peelite group—the ousted Conservative front bench of the late 1840s and 1850s); this was not to be, as Bonar Law won an overall majority.

It was the first election at which Labour surpassed the combined strength of both Liberal parties in votes and seats. The election was also notable for Labour in that it saw future Prime Minister Clement Attlee elected as MP for Limehouse.

Some Liberal candidates stood calling for a reunited Liberal Party, while others appear to have backed both Asquith and Lloyd George. Few sources are able to agree on exact numbers, and even in contemporary records held by the two groups, some MPs were claimed for both sides. By one estimate, there were 29 seats where Liberals stood against one another. This is thought to have cost them at least 14 seats, 10 of them to Labour, so in theory a reunited Liberal Party would have been much closer to, and perhaps even ahead of, Labour in terms of seats. However, in reality the two factions were on poor terms, and Lloyd George was still hoping for a renewed coalition with the Conservatives.

Neither of the leaders of the two main parties succeeded in enjoying their achievement in the election for very long; within less than a month of the election, Clynes was defeated in a leadership challenge by former Labour leader Ramsay MacDonald, while Bonar Law would only last a little over seven months as Prime Minister before being forced to step down due to a terminal illness, resulting in Stanley Baldwin succeeding him as both party leader and Prime Minister. As a result, Bonar Law was the shortest-serving UK Prime Minister of the twentieth century. Parliament was dissolved on 26 October.

Party platforms
The Conservative Party offered continuity to the electorate. Bonar Law's election address stated:

The Labour Party proposed to nationalise the mines and railways, to impose a levy on financial capital, and to revise the peace treaties. It promised a higher standard of living for workers, higher wages, and better housing.

Results

|}

Votes summary

Seats summary

Transfers of seats
 All comparisons are with the 1918 election.
 In some cases the change is due to the MP defecting to the gaining party. Such circumstances are marked with a *.
 In other circumstances the change is due to the seat having been won by the gaining party in a by-election in the intervening years, and then retained in 1922. Such circumstances are marked with a †.

†1 MP elected as an Anti-Waste League candidate at a 1921 by-election, but moved to the Conservatives for the 1922 election

See also
List of MPs elected in the 1922 United Kingdom general election
1922 United Kingdom general election in Scotland
1922 United Kingdom general election in Northern Ireland

Notes

References

Sources

External links
United Kingdom election results—summary results 1885–1979

Manifestos
1922 Conservative manifesto
1922 Labour manifesto
1922 Liberal manifesto

General election
General election
1922
November 1922 events
David Lloyd George
Bonar Law
H. H. Asquith

1922 United Kingdom general election


Göktepe, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 105 km, Çermik ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Göktepe, Çermik


Pelješki zvončić (lat. Campanula cremnophila) je biljka iz porodice zvončika (Campanulaceae). Raste jedino u Hrvatskoj raste na pelješkom poluotoku i otocima Olipa i Jakljan. Ime vrste 'cremnophila' znači 'ona koja voli pukotine stijena'.

Vrsta je otkrivena 2019.

Izvori

Zvončić

Pelješki zvončić


بلدية بوثانكو (بالإسبانية: Pozanco) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بوثانكو 62 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بوثانكو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

بوثانكو


Real Zaragoza, İspanya'nın Aragon bölgesinin Zaragoza şehrinin futbol takımıdır. 18 Mart 1932'de kurulan kulüp, La Liga 2'de mücadele etmekte ve maçlarını 34.596 kişilik La Romareda'da oynamaktadır.

Kulüp, tarihinin büyük kısmında La Liga'da yer almıştır. Real Zaragoza, 6 Copa del Rey, 1 UEFA Kupası ve 1 de Avrupa UEFA Kupa Galipleri Kupası sahibidir. Geleneksel forması, beyaz forma ve çorapla koyu mavi şorttur.

İspanya hükûmetinin 2007'de yaptırdığı araştırmaya göre İspanya halkının %2,7'si Real Zaragoza'yı desteklemektedir. Bu da Real Zaragoza'yı ülkede en çok destekçisi olan 7. takım yapmaktadır.

Tarihi

İlk yıllar
Real Zaragoza, Iberia SC ve Real Zaragoza CD adlı iki rakip kulübün birleşmesiyle kurulmuştur. 1939'da 12 takımlı ligde 7. olmasını takiben İspanya İç Savaşı nedeniyle liglere verilen üç yıllık aranın ardından Zaragoza, 1941'de ligde kalmak için oynadığı play-off'ta Castellon'a yenildi ve küme düştü. Ancak ertesi yıl Segunda División'da grubunu ikinci tamamlayarak La Liga'ya döndü. Fakat La Liga'ya döndüğü 1941-42 sezonunda yine küme düştü ve 1950-51 sezonuna kadar Birinci Lig'de mücadele edemedi. 2 sezon da 3. Lig'de de oynadı.

Real Zaragoza o tarihe kadar maçlarını yaptığı El Torrero'dan 8 Eylül 1957'de ayrıldı ve La Romareda'ya geçti.

Altın çağ
1960-61 sezonundan başlayarak yaklaşık 10 yıl boyunca Real Zaragoza, İspanya'nın en iyi oyuncularının oynadığı futbol kulübü oldu ve bu yönüyle kulübe Los Magníficos (Muhteşem takım) yakıştırması yapıldı. Bu yıllarda Real Zaragoza şampiyonluğu yakalayamasa da 1968-69 sezonuna kadar ligi hep ilk beşin içinde bitirdi ve iki üçüncülük kazandığı bu dönemi iki Copa del Rey şampiyonluğu ve 1963-64 Fuar Şehirleri Kupası şampiyonluğu ile geçti.

Zaragoza'nın ünlü forvet hattında o dönem Canário, Carlos Lapetra, Marcelino, Eleuterio Santos ve Juan Manuel Villa bulunuyordu. Kariyerine Real Zaragoza'da başlayıp daha sonra Barcelona tarafından transfer edilen Perulu Juan Seminario, Marca gazetesinin yılın en golcü futbolcusuna verdiği Pichichi Kupası'nı 1961-62 sezonunda, 30 maçta 25 golle kazandı. Zaragoza o sezonu 4. tamamladı.

1970'lerden 2000'lere

Zaragoza 1973-74 sezonunu 3. tamamladı ve bir sonraki sezon, Real Madrid'e şampiyonluğu son haftalarda kaybederek 3. oldu. Ayrıca takım 1976 Copa del Rey Finali'nde Atlético Madrid'e de 1-0 kaybetti. Bu yıllardaki önemli başarılardan sonra Zaragoza'nın ışığı bir süre sönük kaldı. Hatta 2. olduktan 2 sene sonra küme düştü ve ertesi yıl 2. Lig şampiyonu olarak La Liga'ya yükseldi.

1986'da Zaragoza üçüncü Copa del Rey'i Barcelona'yı 1-0 yenerek kazandı. Kulüp 1990-91 sezonunu 17. sırada bitirdi. Real Murcia ile ligde kalabilmek için iki maça çıkan Zaragoza 0-0 biten ilk karşılaşmanın ardından Romareda'da 5-2 kazandı ve ligde kalmayı başardı.

Víctor Fernández'in 1991'de takımın başına geçmesiyle Zaragoza yeniden bir toparlanma sürecine girdi. 10 Mayıs 1995'te, Kral Kupası'nda Celta Vigo'ya karşı kazandığı şampiyonluktan 1 yıl sonra Real Zaragoza 1994-95 UEFA Kupa Galipleri Kupası'da çeyrek finalde Feyenoord ve yarı finalde de Chelsea'yi eleyerek Prensler Parkı Stadı'nda oynanan finalde Arsenal'in rakibi oldu. Normal süresi 1-1 sona eren karşılaşmanın uzatma dakikalarında Nayim çok uzaklardan yaptığı vuruşla David Seaman'ı mağlup etti ve 2-1'lik sonuçla şampiyon Real Zaragoza oldu.

1995 UEFA Süper Kupası'nda ise o yılın Avrupa Şampiyonlar Ligi şampiyonu Ajax'la karşılaşan Zaragoza, ilk maçta rakibiyle evinde 1-1 berabere kalsa da Amsterdam'da oynanan ikinci maçı 4-0 kaybetti ve şampiyon Ajax oldu.

2000'den sonra

Real Zaragoza 2000'li yıllara Copa del Rey şampiyonluğuyla başladı. 2000-01 sezonunda Celta'yı yenerek Kral Kupası'nı kazanan Zaragoza ertesi sezon küme düştü. 2003-04 sezonunda yeniden La Liga'da başlayan Zaragoza, finalde Real Madrid'i uzatmalarda 3-2 yenerek bir kez daha Kral Kupası'nı müzesine götürdü. Mayıs 2006'da Agapito Iglesias Alfonso Solans'la birlikte İspanya ve Avrupa'nın en güçlü ekiplerinden birini kuracaklarının sözünü verdiler. İlk yılda Pablo Aimar, Valencia'dan 11 milyon avroya transfer edildi. ve teknik direktör Fernandez de yeniden takımın başına geçti.

Diego Milito'nun 23 gol atıp Altın Ayakkabı'nın kıyısından dönse de 2006-07 sezonunu, Real Zaragoza altıncı tamamladı ve UEFA Kupası'na 1. Tur'dan katılma hakkı kazandılar. Ertesi yıl, her nasılsa, küme düşen Zaragoza UEFA Kupası'ndan da ilk turda elendi; Teknik direktör Fernández Ocak 2008'de görevi bıraktı. Fernandez'in ayrılışıyla teknik direktör krizine giren Zaragoza; sezonun son maçında deplasmanda Mallorca'ya 3-2 kaybederek 42 puanla 18. sırada kaldı ve 43 puanlı Osasuna'yı geçemeyerek küme düştü.

Real Zaragoza ilk sezondan La Liga'ya dönme hakkını elde etti. 2. Lig'in son hafta maçında, Rayo Vallecano ile 2-2 berabere kalan takım ligi Xerez'in ardından ikinci bitirip 2009-10 sezonunda yeniden La Liga'da oynama hakkı kazandı.

Takip eden 4 yılda Zaragoza sezon sonlarında hep puan durumunun alt sıralarında kaldı. 2013 yılında da yeniden 2. Lige düştü.

Real Zaragoza 2013-14 sezonundan beri Segunda División'da mücadele ediyor.

Takım kadrosu

 (Kaptan)

Kiralık futbolcular

Sezonlar

Son yılların performans tablosu
{|class="wikitable"
|-bgcolor="#efefef"
! Sezon
! Lig.
! Sır.
! O
! G
! B
! M
! A
! Y
! P
!Kupa
!colspan=2|Avrupa
!Notlar
|-
|1997-98
|1.
|align=right |13
|align=right|38||align=right|12||align=right|12||align=right|14
|align=right|45||align=right|53||align=right|48
||Yarı final
|||||
|-
|1998-99
|1.
|align=right |9
|align=right|38||align=right|16||align=right|9||align=right|13
|align=right|57||align=right|46||align=right|57
||3. tur
|||||
|-
|1999-00
|1.
|align=right |4
|align=right|38||align=right|16||align=right|15||align=right|7
|align=right|60||align=right|40||align=right|63
||Son 16
|||||
|-
|2000-01
|1.
|align=right |17
|align=right|38||align=right|9||align=right|15||align=right|14
|align=right|54||align=right|57||align=right|42
|bgcolor=gold|Şampiyon
||UEFA|||1. tur
|
|-
|2001-02
|1.
|align=right |20
|align=right|38||align=right|9||align=right|10||align=right|19
|align=right|35||align=right|54||align=right|37
||1. tur
||UEFA|||2. tur
|Küme düştü
|-
|2002-03
|2.
|align=right |2
|align=right|42||align=right|20||align=right|12||align=right|10
|align=right|54||align=right|40||align=right|72
||2. tur
||
|
|Üst lige çıktı
|-
|2003-04
|1.
|align=right |12
|align=right|38||align=right|13||align=right|9||align=right|16
|align=right|46||align=right|55||align=right|48
|bgcolor=gold|Şampiyon
|||||
|-
|2004-05
|1.
|align=right |12
|align=right|38||align=right|14||align=right|8||align=right|16
|align=right|52||align=right|57||align=right|50
||2. tur
||UEFA|||Son 16
|
|-
|2005-06
|1.
|align=right |11
|align=right|38||align=right|10||align=right|16||align=right|12
|align=right|46||align=right|51||align=right|46
|bgcolor=silver|Finalist
|||||
|-
|2006-07
|1.
|align=right |6
|align=right|38||align=right|16||align=right|12||align=right|10
|align=right|55||align=right|43||align=right|60
||Çeyrek finalist
|||||
|-
|2007-08
|1.
|align=right |18
|align=right|38||align=right|10||align=right|12||align=right|16
|align=right|50||align=right|61||align=right|42
||Son16
||UEFA|||1. tur
|Küme düştü
|-
|2008-09
|2.
|align=right |2
|align=right|42||align=right|23||align=right|12||align=right|7
|align=right|79||align=right|42||align=right|81
||2. tur
||
|
|Üst lige çıktı
|-
|2009-10
|1.
|align=right |14
|align=right|38||align=right|10||align=right|11||align=right|17
|align=right|46||align=right|64||align=right|41
||Son 32
|||||
|-
|-
|2010-11
|1.
|align=right |13
|align=right|38||align=right|12||align=right|9||align=right|17
|align=right|40||align=right|53||align=right|45
||Son 32
|||||
|-
|-
|2011-12
|1.
|align=right |16
|align=right|38||align=right|12||align=right|7||align=right|19
|align=right|36||align=right|61||align=right|43
||Son 32
|||||
|-
|-
|2012-13
|1.
|align=right |20
|align=right|38||align=right|9||align=right|7||align=right|22
|align=right|37||align=right|62||align=right|34
||Çeyrek finalist
||
|
|Küme düştü
|-
|2013-14
|2.
|align=right |14
|align=right|42||align=right|13||align=right|14||align=right|15
|align=right|49||align=right|53||align=right|53
||2. tur
||
|
|
|-
|2014-15
|2.
|align=right |6
|align=right|42||align=right|15||align=right|16||align=right|11
|align=right|61||align=right|58||align=right|61
||2. tur
||
|
|
|}

Tüm sezon performansları

58 sezon La Liga
16 sezon La Liga 2'de
4 sezon İspanya 3. Ligi'nde

Başarıları

Ulusal turnuvalar
 Copa del Rey: 1963-64, 1965-66, 1985-86, 1993-94, 2000-01, 2003-04; Finalist (5): 1962-63, 1964-65, 1975-76, 1992-93, 2005-06
 Supercopa de España: 2004; Finalist (2): 1994, 2001
 Segunda División: 1977-78

Avrupa kupaları
 UEFA Kupa Galipleri Kupası: 1994-95
 Fuar Şehirleri Kupası: 1963-64; Finalist (1): 1965-66
 UEFA Süper Kupası: Finalist (1): 1995

Rekorlar

Takım
En iyi La Liga derecesi: 2. (1974-75)
En kötü La Liga derecesi: 20.
Tüm zamanların La Liga puan durumu sıralaması: 9.
Evinde en farklı zaferi: Real Zaragoza 8-1 Espanyol (1978-79), Real Zaragoza 8-1 Sevilla (1987-88)
Rakip sahada en farklı zaferi: Elche 2-7 Real Zaragoza (1960-61)
Evinde en farklı yenilgisi: Real Zaragoza 1-7 Real Madrid (1987-88)
Rakip sahada en farklı yenilgi: Athletic Bilbao 10-1 Real Zaragoza (1951-52)

Oyuncu
En çok maça çıkan: Xavier Aguado (473)
En çok süre alan: Xavier Aguado (33,480 dk.)
En golcü: Marcelino (117)
Bir sezonda en çok gol atan: Ewerthon (28, 2008-09)
En çok maça çıkan yabancı futbolcu: Gustavo Poyet (239)
En çok kırmızı kart gören oyuncu: Xavier Aguado (18)

Kaynakça

Dış bağlantılar

İspanya'daki futbol kulüpleri
1932'de kurulan futbol kulüpleri
Copa del Rey şampiyonları
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

Real Zaragoza


دنيا القوي، مسلسل كويتي عرض في رمضان عام 2004.

فريق الممثلين وشخصياتهم

مراجع

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2004
مسلسلات رمضان 1425 هـ

دنيا القوي (مسلسل)


مجيد الآغا أو سفيان عبد الله الآغا (15 أبريل 1945 – 27 أبريل 2007) سياسي فلسطيني، كان عضوًا في المجلس التشريعي الفلسطيني عن محافظة خان يونس وعضوًا في المجلس الوطني الفلسطيني وعضوًا في المجلس الثوري لحركة فتح. شغل منصب محافظ محافظة رفح.

حياته
ولد في مدينة خان يونس جنوب قطاع غزة وتلقى علومه المدرسية فيها، ثم أنتقل إلى القاهرة لمتابعة دراسته الجامعية لدراسة الاقتصاد والعلوم السياسية. وإبان دراسته في جامعة القاهرة تعرف إلى حركة التحرير الوطني الفلسطيني والتي أبصرت النور في العام 1965، والتحق بصفوفها الطلابية والتنظيمة. وتوجه بعدها للعمل الاستخباراتي المتمركز في الاغوار عام 1968 ليساهم هناك في تأسيس نواة جهاز الرصد الثوري بالأردن مع الشهيد صلاح خلف أبو اياد وهو الجهاز المنوط به رصد العدو في الضفة الغربية وفلسطين المحتلة. وكان قد تلقى تدريباته الأولى بمعهد العلوم الإستراتيجية بالقاهرة ومن بعدها في فيتنام والصين.

في نهايات العام 1970 عمل ركنا للاستخبارات العسكرية في سوريا والأردن، اولي الشهيد أبو جهاد لمجيد تشكل القوة الخاصة، ذراع النخبة المقاتلة المتكفل بالعمليات الفدائية داخل فلسطين المحتلة، والتي تمكن عناصرها من القيام باهم العمليات ضد العدو في تلك الفترة، كعملية فندق السافوي وعملية دلال المغربي.
كما عرف مجيد الاغا كمفكر عام، يناقش أمور ثقافية وسياسية وفنية وأدبية بشكل دائم من خلال اللقاءات والندوات، رغم انطوائيتة وبعده عن الاضواء. ومن خلال تجربته الشخصية كفلسطيني ترعرع في فلسطين ما بعد النكبة، دافع مجيد عن حق العودة الفلسطيني، وعن إنشاء دولة فلسطين كما انتقد العديد الأنظمة العربية والإسلامية

العمل السياسي
شارك في عدة وفود ومهمات رسمية إلى البلدان الأوربية والآسيوية والأفريقية والعربية. بتكليف من الأخ الرئيس الراحل ياسر عرفات أبو عمار عمل ممثلا لحركة فتح في المملكة العربية السعودية. عمل مستشارا للرئيس عرفات للشؤون الأمنية والمعلومات. أنتخب كعضو مجلس ثوري في الموتمر الخامس المنعقد بتونس في العام 1989. اُنتخب نائبا لرئيس الرقابة المالية لحركة فتح. وعمل عضوا في المجلس الأعلى للأمن القومي الفلسطيني. ومقرراً للجنة الأمنية في المجلس الثوري. ومحافظا لمحافظة رفح حتى 3/1/2006. وعضو المجلس التشريعي الحالي عن حركة فتح.

وفاته
توفي مجيد الاغا يوم 27 أبريل 2007 وهو يبلغ من العمر 62 عاما، مخلفاً وراءه زوجتة واولاده؛ سامر وعبد الله وأُبَي وعَديّ وفرات. شيعت جنازتة بعد صلاة العصر من المسجد الكبير بخان يونس، ليدفن في مقبرة العائلة غرب خان يونس. شارك في تشيعه وجنازتة عموم الناس والفرقاء الساسيين، والعديد من الممثلين الدبلوماسيين في فلسطين.

مراجع

أشخاص من خان يونس
أعضاء المجلس التشريعي الفلسطيني 2006
أعضاء المجلس الثوري لحركة فتح
أعضاء المجلس الوطني الفلسطيني
أعضاء حركة فتح
خريجو جامعة القاهرة
محافظو محافظة رفح
مسلمون سنة فلسطينيون
مواليد 1945
مواليد في خان يونس
وفيات 2007

مجيد الأغا


Kamenolom je rudarski pogon u kojem se eksploatira građevinski kamen. U pravilu su površinski osim kod skupocjenih vrsta koje se vade u podzemnim kopovima.

S obzirom na namjenu, način eksploatacije i opremi dvije su osnove vrste:
 U prvoj vrsti vadi se kamen u blokovima. Taj kamen je za klesarstvo, kiparstvo i završne građevinske radove
 U drugoj vrsti vadi se lomljeni i proizvodi drobljeni kamen za potrebe građevinarstva.

Kamen se vadi, odvaja odnosno reže posebnim žičnim pilama, odlama od stijene pneumatskim čekićima, bušilicama, klinovima i polugama.

Primjenjuje se i eksploziv. To je kod stijena gdje nije važna finoća. Taj kamen služi za gradnju cesta i nasipa te kao betonski agregat. Proizvod ovih kamenoloma je lomljeni i drobljeni kamen. Proizvodi ga se razbijanjem stijena jakim nabojima eksploziva ili kidanjem stijena batovima, maljevima, trnokopima, klinovima i polugama. Često prateće postrojenje i oprema jest za usitnjavanje i frakcioniranje kamenoga materijala, koja imaju rotacijska ili vibracijska sita, uređaje za unutarnji prijevoz i silose za uskladištenje proizvedenog agregata po frakcijama. Ovakvi se kamenolomi se nerijetkom samo privremeno otvaraju. Otvara ih se uz velika gradilišta, poput velikih gradilišta auto-cesta.

Kod tvrdih eruptivnih stijena rabi se slabi eksploziv koji se ne rasprskava i ne oštećuje blokove. Kamenolomi koji proizvode ovakav kamen kod kojih je bitan fini oblik, opremljeni su snažnim dizalicama za prijenos grubo obrađenih blokova. Odvoze ih teretnim vozilima ili u sklopu kamenoloma često imaju radionice za daljnju obradbu kamena, gdje kamen strojno režu u ploče, zrnčaju, brazdaju, bruse i glačaju.

Izvori

Vanjske poveznice

Rudarstvo

Kamenolom


La isla Orolukhttp://www.geographic.org/geographic_names/name.php?uni=-4972352&fid=1821&c=federated_states_of_micronesia es uno de los islotes del atolón de Oroluk,  que es parte del Estado de Pohnpei, en los Estados Federados de Micronesia. Oroluk está deshabitada y tiene una superficie aproximada de . Estuvo habitada anteriormente, siendo las industrias principales la agricultura y la pesca.

Historia
El atolón de Oroluk fue descubierto en 1565 por el navegante español Alonso de Arellano, al mando del patache San Lucas, quien lo cartografió como Mira Cómo Vas. Fue visitado más tarde, el 7 de abril de 1773, por el oficial español Felipe Tompson, quien lo cartografió como Bajo Triste , debido a su «aspecto horrible» en sus propias palabras. La isla Oroluk fue cartografiada por Tompson como San Agustín.

Véase también
Isla Nugent
Isla Nuuluk
Isla Old Jerusalem
Isla Oreja

Referencias

Enlaces externos

Islas del estado de Pohnpei
Descubrimientos geográficos de España en el siglo XVI
España en 1564

Isla Oroluk


Le Grand Prix moto de la Communauté valencienne 2022 est la vingtième et dernière manche du championnat du monde de vitesse moto 2022.

Cette  édition du Grand Prix moto de la Communauté valencienne s'est déroulée du  au  sur le Circuit de Valence Ricardo Tormo à Valence.
A l'issue de ce grand prix, Francesco Bagnaia et Augusto Fernández ont été respectivement sacrés champions du monde de MotoGP et de Moto2.

Classement MotoGP

Classement Moto2

Classement Moto3

Classement provisoire au championnat

MotoGP

Moto2

Moto3

Notes

Références

2022
Sport en Espagne en 2022
Sport en novembre 2022
Valence


Caquot a fost un tip de balon captiv de observație, de fabricație franceză, folosit de armata română în timpul Primului Război Mondial, ca platformă pentru culegerea de informații și reglare a tirului artileriei.
Balonul Caquot a fost dezvoltat de francezi pornind de la modelul german Drachen. Balonul avea o formă cilindrică, era umplut cu hidrogen, principal îmbunătățire fiind introducerea unui stabilizator cu trei cârme fixe, de tip balon umplut cu aer, montat în partea posterioară.

Note

Bibliografie
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Aviația română în Primul Război Mondial
 Aviația în Primul Război Mondial
 Listă de aeronave militare ale Antantei
 Listă de aeronave militare ale Puterilor Centrale
 Balon de observație

Aeronave din înzestrarea Armatei României din Primul Război Mondial
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Balon captiv „Caquot”


Harborough es un distrito no metropolitano del condado de Leicestershire (Inglaterra). Fue constituido el 1 de abril de 1974 bajo la Ley de Gobierno Local de 1972 como una fusión del distrito urbano de Market Harborough y los distritos rurales de Market Harborough, Lutterworth y Billesdon.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Harborough tiene una superficie de 591,78 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Harborough tenía 76 559 habitantes (49,59% varones, 50,41% mujeres) y una densidad de población de 129,37 hab/km². El 20,15% eran menores de 16 años, el 72,61% tenían entre 16 y 74, y el 7,24% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,55 años.

Según su grupo étnico, el 97,86% de los habitantes eran blancos, el 0,64% mestizos, el 1,04% asiáticos, el 0,19% negros, el 0,16% chinos, y el 0,1% de cualquier otro. La mayor parte (96,22%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,76% de la población, mientras que el 0,63% había nacido en África, el 0,78% en Asia, el 0,34% en América del Norte, el 0,06% en América del Sur, el 0,2% en Oceanía, y el 0,02% en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 77,98%, el budismo por el 0,14%, el hinduismo por el 0,47%, el judaísmo por el 0,13%, el islam por el 0,23%, el sijismo por el 0,3%, y cualquier otra religión por el 0,14%. El 14,04% no eran religiosos y el 6,56% no marcaron ninguna opción en el censo.

El 38,8% de los habitantes estaban solteros, el 47,78% casados, el 1,82% separados, el 5,71% divorciados y el 5,89% viudos. Había 30 849 hogares con residentes, de los cuales el 23,97% estaban habitados por una sola persona, el 6,95% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 67,76% por parejas (58,3% casadas, 9,46% sin casar) con o sin hijos dependientes, y el 1,32% por múltiples personas. Además, había 1318 hogares sin ocupar y 74 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial del Ayuntamiento de Harborough (en inglés).

Harborough

Distrito de Harborough


{{Filmski umjetnik
|ime             = Richard Kind
|slika           = Richard Kind at the 2010 Independent Spirit Awards.jpg|mini|Richard Kind
|opis slike      = Kind 2010.
|rodno ime       = Richard Bruce Kind
|pseudonim       = Richard Bruce Kind
|rođenje         = 22. studenoga 1956.
|mjesto rođenja  =  Trenton, New Jersey, SAD
|smrt            =
|mjesto smrti    =
|godine rada     =
|web             =
|supruga         =
|suprug          =
|važnije uloge   =
|važniji filmovi =
|oscar           =
|emmy            =
|tony            =
|zlatni globus   =
|bafta           =
|cesar           =
|goya            =
|afi             =
|olivier         =
|saturn          =
|ostale_nagrade  =
}}Richard Bruce Kind''' (Trenton, 22. studenoga 1956.), američki je glumac.

Vanjske poveznice
 Richard Kind na IMDB-u

Američki filmski glumci

Richard Kind


Papineau ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Ville-Marie an der Kreuzung von Rue Sainte-Catherine und Avenue Papineau. Hier verkehren Züge der grünen Linie 1. Im Jahr 2019 nutzten 3.285.013 Fahrgäste die Station, was dem 37. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk
Die vom Architekturbüro Bolduc et Venne entworfene Station entstand als relativ nüchtern gestalteter Tunnelbahnhof, mit Fliesen in hellbraunen Farbtönen. In 21,6 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Eine darüber liegende Verteilerebene führt zu langen Treppen an die Oberfläche. Der ursprüngliche Eingangspavillon war von Anfang an als Provisorium gedacht und wurde 1999 durch einen von Mario Bibeau entworfenen Neubau ersetzt. Im selben Jahr ersetzte man den um den Stationseingang liegenden Parkplatz durch eine Grünanlage. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 495,00 Meter bis Beaudry und 1157,57 Meter bis Frontenac. Es bestehen Anschlüsse zu sechs Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal.

Kunst

Eine Serie von drei Wandbildern schmückt den Bogen über dem Zugang zur Bahnsteigebene, ähnlich einem Triptychon. Das Werk Les Patriotes de 1837-1838 von George Juhasz und Jean Cartier erinnert an die Niederkanada-Rebellion in den Jahren 1837 und 1838. Im zentralen Bild sind rund um den Rebellenführer Louis-Joseph Papineau Aufständische, britische Soldaten und eine Landkarte des Südwestens von Québec abgebildet. Die Bilder an den Seiten stellen eine Zeitleiste der Ereignisse der Rebellion dar.

In der Grünanlage um den Eingangspavillon steht seit 2003 die Aluminiumskulptur Révolutions von Michel de Broin. Dabei ist eine für die Reihenhäuser Montreals typische Wendeltreppe zu einer Endlosschleife in Form eines Kleeblatts verknüpft.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 14. Oktober 1966, zusammen mit dem Teilstück von Atwater her. Papineau gehört zum Grundnetz der Montrealer Metro und war für etwas mehr als zwei Monate die östliche Endstation der grünen Linie, bis diese am 19. Dezember 1966 nach Frontenac verlängert wurde. Namensgeber der Station ist die Avenue Papineau. Diese ist nach dem Quebecer Politiker Joseph Papineau (1752–1841) benannt, dem Vater von Rebellenführer Louis-Joseph Papineau.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Papineau (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Papineau (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1960er Jahren

Papineau (Metro Montreal)


Onthophagus setoculus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Krikken & Huijbregts em 1987.

Referências

Ligações externas

setoculus
Coleópteros descritos em 1987

Onthophagus setoculus


Suzidil (Sûz-i Dil, Farsçadan), Klasik Türk müziğinde birleşik bir makam.

İlgili bağlantılar
 Suzidilara makamı.
 Abdülhalim Ağa.

Dış bağlantılar
 Sûz-i Dil (notalar)

Klasik Türk müziği makamları

Suzidil


Susie King Taylor (6 de agosto de 1848 - 6 de outubro de 1912) é conhecida por ser a primeira enfermeira negra durante a Guerra Civil Americana. Além de apenas sua aptidão em cuidar dos feridos do 1º Regimento de Infantaria Voluntária da Carolina do Sul, Taylor foi a primeira mulher negra a publicar suas memórias por conta própria. Ela foi a autora de Reminiscences of My Life in Camp with the 33rd United States Colored Troops, Late 1st SC Volunteers. Ela também foi educadora para os negros anteriormente ligados no Sul pós-guerra, abrindo várias escolas na Geórgia. Taylor também faria parte da organização do 67º Corpo de Socorro Feminino em 1886.

Links externos

 Susie King Taylor Institute (em inglês)
 Susie King Taylor at the Library of Congress (em inglês)
Guerra Civil Americana

Susie King Taylor


Alina Bronsky (pseudônimo)  é uma escritora alemã nascida na Rússia. Seus livros foram publicados em mais de 15 países, incluindo Estados Unidos e Itália, tanto em formato impresso quanto em áudio. Seu romance de estreia Scherbenpark (2008), ou Broken Glass Park (2010), recebeu ampla aclamação da crítica.

Vida
Bronsky nasceu em 1978 em Yekaterinburg, Rússia Soviética, cidade industrial no sopé dos Montes Urais na Rússia central, e passou sua infância em Marburg e Darmstadt . Depois de abandonar a faculdade de medicina, Bronsky trabalhou como redatora publicitária e editora de jornais. Alina Bronsky é viúva e mora com o namorado, o ator Ulrich Noethen, em Berlim. Ela tem três filhos do primeiro casamento e, desde agosto de 2013, uma filha com Noethen. Bronsky disse que se vê como duas pessoas separadas: o eu falante de alemão lida com seus assuntos profissionais e ocupacionais, enquanto o eu falante de russo lida com questões familiares e emocionais. Ela estabeleceu um pseudônimo para facilitar essa persona.

Obras
As obras de Alina Bronsky foram gerenciadas por conhecidos agentes literários de Frankfurt. Quando terminou seu primeiro romance, ela enviou um e-mail a três professores, e todos os três solicitaram o manuscrito. Dois deles finalmente concordaram com a publicação, o que significa um reconhecimento precoce verdadeiramente excepcional nos dias de hoje.

Temas principais
As características da prosa de Bronsky levaram muitos críticos a atribuí-la ao grupo literário da "virada oriental" na literatura alemã, sucedendo o que às vezes foi chamado de "virada turca" – uma literatura distintamente preocupada com "uma literatura alemã vibrante e internacionalizada ganhando novo ímpeto de se reconectar com seus vizinhos orientais após as divisões da Guerra Fria." Embora a experiência migratória e o amadurecimento não sejam seus únicos focos, Bronsky se diz parte desse fenômeno, privilegiando a "dupla perspectiva, condicionada por suas experiências de mudança histórica em suas antigas pátrias e a busca de identidade no novo". Tendo experimentado a vida em uma comunidade pequena e periférica, sofrendo de desvantagem econômica, deslocamento cultural e marginalização lingüística, ela mesma admite se valer parcialmente das próprias experiências.

Livros

 Scherbenpark. Roman, Kiepenheuer & Witsch, Köln 2008, . (Auch als Hörbuch, )
 Parque do Vidro Quebrado. Trad. por Tim Mohr . Edições Europa, Nova York. (30 de março de 2010),
 Die schärfsten Gerichte der tatarischen Küche. Roman, Kiepenheuer & Witsch, Köln 2010,
 Os Pratos Mais Gostosos da Cozinha Tártara. Trad. por Tim Mohr . Edições Europa, Nova York. (26 de abril de 2011),
 Spiegelkind. Jugendbuch, Arena Verlag, Würzburg 2012,
 Apenas me chame de super-herói. Trad. por Tim Mohr . Edições Europa, Nova York. (4 de novembro de 2014),
 Baba Dunjas letzte Liebe. Köln : Kiepenheuer & Witsch, 2015, 1. Aufl.
 Und du kommst auch drin vor. Romano. dtv, Munique 2017, .
 Nenn mich einfach Superheld. Köln : Kiepenheuer & Witsch, 2015, 1. Aufl.
 Ditja zerkala: Moscou : Clever Izdat., 2014, Literaturno-chudožestvennoe izd.
 Apenas me chame de super-herói. Nova Iorque : Europa Ed., 2014
 Mein Bruder soll nicht Pepsi heißen. Francoforte, M. : Hansisches Dr.- und Verl. -Haus, 2014
 Najljuća jela Tatarske kuhinje. Zagreb : Nakl. Ljevak, 2014.
 Exilado. Milão : Corbaccio, 2014.
 Rozbité zrcadlo. Praga : CooBoo, 2014, 1. vyd.
 O wraak de Sasja. breda : Geus, 2014
 Scherbenpark. – Estugarda : Klett Sprachen [Mehrteiliges Werk] Teil: [Hauptbd.]., 2014.
 Scherbenpark. Munster : Spaß-am-Lesen-Verl., 2014
 Spiegelkind. Wurtzburgo : Arena, 2014, 1. Aufl. como Sonderausg. V
 Cam kırıkları parkı. Kadıköy, Istambul : İthaki, 2013, 1. Baskı
 Spiegelriss. Wurtzburgo : Arena, 2013, 1. Aufl.
 Cozinha tatare et descendance. arles : Actes Sud, 2012, 1. ed.
 De allerbeste oma van de weld en de beste moeder, echtgenote, gastvrouw en mooiste vrouw óóit (volgens haarzelf). breda : Geus, 2012
 I piatti più piccanti della cucina tatara. Roma : Ed. eo, 2011
 Los platos más picantes de la cocina tártara. Madri : Ed. Siruela, 2011
 Nejostřejší pokrmy tatarské kuchyně. BRONSKI, Alina. – Bruno : Jota, 2011, Vyd.
 Parque rozbitków. Para correr : C&T, 2011, Wyd. 1
 Parḳ ha-resisim. Ou Yehudah : Kineret, 2011
 Sascha. Buenos Aires : Blatt & Rios, 2011
 Os pratos mais quentes da cozinha tártara. Nova York, NY : Europa Ed., 2011
 Parque de vidro quebrado. Nova York, NY : Europa Ed., 2010
 A vingança de Sasha. Roma : Ed. eo, 2010

Pessoas vivas
Nascidos em 1978
Escritoras da Alemanha
!Páginas com links a conteúdo que pede subscrição

Alina Bronsky


Idy Hegnauer (12. rujna 1909. – 19. studenog 2006.) bila je švicarska medicinska sestra i mirovna aktivistica koja je radila za organizaciju Service civil international.

Život
Hegnauer je rođena u Obfeldenu u Švicarskoj. Bila je kći Marie i Jakoba Häberlinga, koji je radio kao stolar. Bila je kveker. Umrla je 2006. u Affolternu na Albisu u Švicarskoj.

Karijera
Tijekom Španjolskog građanskog rata Hegnauer se prijavila u Service civil international (SCI) i radila je u Valenciji. U Španjolskoj je upoznala budućeg supruga Ralpha Hegnauera, koji je također bio uključen u SCI.

Nakon Drugog svjetskog rata, Hegnauer je surađivala s American Friends Service Committee tijekom Izraelsko-palestinskog sukoba. Pomagala je seljanima u Tur'anu u Izraelu, pružajući im medicinsku pomoć.

1960. godine održala je prezentaciju o alžirskim izbjeglicama u Tunisu, dok je radila u toj zemlji tijekom Alžirskog rata. Hegnauer je pomogla prikupiti 900 000 švicarskih franaka za SCI.

Nakon Drugog svjetskog rata Hegnauer je radila u Grčkoj, Indiji, Austriji i Jugoslaviji. Od 1980. do 1984. radila je u dječjoj bolnici u Affolternu na Albisu u Švicarskoj.

Izvori

Švicarski mirovni aktivisti
Medicinske sestre

Idy Hegnauer


The World of Abbott and Costello este un film de comedie american din 1965. În rolurile principale joacă actorii Bud Abbott și Lou Costello.

Distribuție
 Bud Abbott
 Lou Costello

Subiect
Acest film este o compilație de scene din optsprezece filme pe care Abbott și Costello le-au făcut pentru Universal Pictures între 1941 și 1955. Comediantul  a oferit narațiunea pentru film, care încorporează scene din următoarele filme:

Abbott and Costello Go to Mars
Abbott and Costello in the Foreign Legion
Abbott and Costello Meet Frankenstein
Abbott and Costello Meet the Keystone Kops
Abbott and Costello Meet the Mummy
Buck Privates
Buck Privates Come Home
Comin' Round The Mountain
Hit The Ice
In Society
In The Navy
The Wistful Widow of Wagon Gap
Little Giant
Lost in Alaska
Mexican Hayride
The Naughty Nineties
Ride 'Em Cowboy
Who Done It?

Note

Legături externe

Filme din 1965
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1960
Filme de comedie americane
Filme de comedie

The World of Abbott and Costello


François Touvet (Paris, França, 13 de maio de 1965) é um clérigo francês e bispo católico romano de Châlons.

Depois de se formar na escola militar de Saint-Cyr, François Touvet treinou como oficial da Marinha Francesa. Ingressou então no seminário de Paray-le-Monial. A formação posterior teve lugar em Besançon e no Institut Catholique de Lyon, onde obteve a licenciatura em teologia em 1992. Em 28 de junho de 1992 recebeu o Sacramento da Ordem para a diocese de Dijon.

Além de várias tarefas na pastoral paroquial, foi pároco diocesano do movimento juvenil eucarístico de 1996 a 2004. De 2002 a 2004 foi Vigário Episcopal para a região pastoral de Seine et Tilles e depois Vigário Geral da Arquidiocese de Dijon até 2010. Assumiu o cargo de pároco da Catedral de Langres, na diocese vizinha de Langres. Em 2012 tornou-se também vigário episcopal para a pastoral da região sul. Em 2014 foi nomeado Vigário Geral da Diocese de Langres.

Em 23 de dezembro de 2015, o Papa Francisco o nomeou Bispo de Châlons. O arcebispo de Reims, Thierry Jordan, o consagrou bispo em 28 de fevereiro do ano seguinte. Co-consagradores foram o Bispo de Langres, Joseph de Metz-Noblat, e seu antecessor Gilbert Louis.

Ver também

Bispos católicos da França

François Touvet


Dongguan (kineski: 东莞 市) je grad na razini prefekture u središnjoj provinciji Guangdong u Kini.

Kao važan industrijski grad u Delti Biserne rijeke, Dongguan graniči s glavnim gradom provincije Guangzhouom na sjeveru, Huizhouom na sjeveroistoku, Shenzhenom na jugu i Bisernom rijekom na zapadu. Dio je Delte Biserne rijeke s više od 44,78 milijuna stanovnika prema popisu stanovništva iz 2010. godine, na području devet administrativnih cjelina (uključujući Makao) na površini od 17,573 četvornih kilometara.

Grad ima mnogo izravnih stranih ulaganja. Dongguan je jedan od vodećih kineskih gradova po izvozu. U njemu se nalazi i drugi najveći trgovački centar na svijetu South China Mall", koji bilježi povećane aktivnosti. Najveći je u Dubaiju. Većina suvremenog stanovništva govori mandarinski zbog velikog priljeva ekonomskih migranata iz drugih dijelova Kine. U gradu se nalazi nekoliko sveučilišta, uključujući Sveučilište za znanost i tehnologiju Guangdong, Medicinsko sveučilište Guangdong i Tehnološko sveučilište Dongguan.

Povijest
Iako se najraniji tragovi ljudskog stanovanja na tom području protežu 5000 godina unatrag, pojava Dongguana kao pravog grada nedavna je pojava.

1839. godine, na početku Prvog opijumskog rata, velike količine zaplijenjenog opijuma uništene su u Humenu, gradu koji danas pripada Dongguanu. Na ovom se području vodilo nekoliko glavnih ratnih bitaka.

Tijekom Drugog svjetskog rata, grad je služio kao baza za gerilski otpor protiv japanske okupacije.

Budući da je prije bio okrug prefekture Huiyang, dok je njegovo gospodarstvo zasjenilo glavni grad prefekture Huizhou, Dongguan je 1985. stekao status grada, a tri godine kasnije nadograđen je na status grada prefekture. Tijekom tog razdoblja grad je promijenio fokus iz poljoprivrednog u proizvodno središte, s prosječnim godišnjim rastom do 18%.

Grad je zauzeo 13. mjesto na popisu najinovativnijih kopnenih gradova po časopisu "Forbesu" u Kini, kao i 18. mjesto na popisu najdinamičnijih gradova na svijetu po časopisu "Foreign Policy".

Izvori

Gradovi u Kini

Dongguan


An Skeptrostachys paranahybae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Skeptrostachys paranahybae in nahilalakip ha genus nga Skeptrostachys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Skeptrostachys

Skeptrostachys paranahybae


Sant'Anna Arresi (sardisk: Arrèsi) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 77 meters højde og har 2.737 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 36,68 km² og grænser til kommunerne Masainas og Teulada.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Sant'Anna Arresi


Olaylar

Doğumlar
 Nevevî, Arap hadis ve fıkıh bilgini (ö. 1277)
 Viterbolu Rosa, ünlü İtalyan mistik ve azize (ö. 1252)
 İbn Manzur, Libyalı dilbilimci (ö. 1311)

Ölümler
 IV. Boemondo, Antakya Prensliği prensi (d. 1172)
 Ali İbnü'l-Esîr, Arap kökenli İslam tarihçisi (d. 1160)
 İoannis Apokaukos, Bizans kilise adamı ve ilahiyatçısı (d. y. 1155)
 Muzaffereddin Gökböri, Sultan Selahaddin Eyyubi'in önde gelen emir ve generallerinden (d. 1154)
 Seyfüddin Amidî, Diyarbakır'lı Kürt filozof, İslam bilgini ve yazar (d. 1156)
 Terken Hatun, Harezmşah Alâeddin Tekiş'in eşi, Alâeddin Muhammed'in annesi, Celâleddin Harezmşah'ın babaannesi

1233


Keita Kanemoto (født 13. juli 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima og Oita Trinita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keita Kanemoto


An Yushania weixiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi. An Yushania weixiensis in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Yushania

Yushania weixiensis


Bukayo Saka (Ealing, 5. rujna 2001.) engleski je nogometaš koji može igrati na poziciji lijevog beka, središnjeg veznog ili krila. Trenutačno igra za Arsenal.

Klupska karijera

Arsenal

Rana karijera
Igrao je za Watford prije nego što je kao sedmogodišnjak postao član Arsenalove akademije.

Sezona 2018./19.
Dana 29. studenog 2018. ostvario je svoj profesionalni debi za Arsenal i to u utakmici UEFA Europske lige protiv Vorskla Poltave koja je izgubila 0:3. Saka je tada zamijenio Aarona Ramseya u 68. minuti. Prvog dana 2019. debitirao je u Premier ligi zamijenivši Alexa Iwobija u 83. minuti utakmice odigrane protiv Fulhama koji je izgubio 1:4. Tada je postao prvi igrač koji je rođen u 21. stoljeću, a da je imao nastup u Premier ligi.

Sezona 2019./20.
Na utakmici Europske lige odigrane 19. rujna 2019. protiv Eintracht Frankfurta koji je poražen 3:0, Saka je postigao svoj prvi gol za Arsenal te je također asistirao za druga dva gola. Svoj prvi ligaški gol za Arsenal postigao je 4. srpnja 2020. protiv Wolverhampton Wanderersa koje je Arsenal pobijedio 0:2.

Sezona 2020./21.
Dana 28. kolovoza 2020. asistirao je za jedini gol Arsenala u utakmici Community Shielda protiv Liverpoola kojeg je Arsenal dobio 5:4 na penale. Dana 6. ožujka 2021. ostvario je svoj 50. ligaški nastup te je time postao drugi najmlađi igrač u klupskoj povijesti koji je ostvario to postignuće. Imenovan je igračem sezone Arsenala za sezonu 2020./21.

Sezona 2021./22.
Saka je postigao dva gola u utakmici protiv Norwich Cityja koji je izgubio 0:5 te je time postao drugi najmlađi igrač u povijesti kluba, nakon Nicolasa Anelke, koji je postigao 10 golova u Premier ligi. Bio je najbolji strijelac Arsenala u toj sezoni. Drugi put zaredom imenovan je Arsenalovim igračem sezone. Time je postao prvi igrač Arsenala koji je dvaput zaredom imenovan igračem sezone od Thierryja Henryja koji je imenovan igračem sezone 2003. i 2004.

Sezona 2022./23.
U ožujku 2023. prvi puta je imenovan igračem mjeseca Premier lige.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere nastupao je za selekcije Engleske do 16, 17, 18, 19 i 21 godine. Za A selekciju Engleske debitirao je 8. listopada 2020. u prijateljskoj utakmici protiv Walesa kojeg je Engleska dobila 3:0. Svoj prvi gol za A selekciju postigao je 2. lipnja 2021. u prijateljskoj utakmici protiv Austrije koju je Engleska dobila s minimalnih 1:0. Saka je u finalu Europskog prvenstva 2020. izveo posljednji penal kojeg je obranio Gianluigi Donnarumma. Italija je tako postala europski prvak dobivši Englesku 4:2 na penale. Imenovan je igračem godine Engleske za sezonu 2021./22. Time je postao prvi igrač Arsenala koji je dobio to priznanje. Na Svjetskom prvenstvu 2022. postigao je dva gola protiv Irana u prvoj utakmici grupne faze koja je završila 6:2 te jedan gol u utakmici osmine finala protiv Senegala kojeg je Engleska dobila 3:0. Svoj prvi hat-trick za reprezentaciju postigao je 19. lipnja 2023. u kvalifikacijskoj utakmici za Europsko prvenstvo 2024. u kojoj je Sjeverna Makedonija izgubila s visokih 7:0.

Priznanja

Individualna
 Engleski igrač godine: 2021./22.
 Igrač mjeseca Premier lige: ožujak 2023.
 Igrač sezone Arsenala: 2020./21., 2021./22.
 Član IFFHS-ove momčadi svijeta do 20 godina: 2021.
 Mladi igrač godine Londona: 2023.

Klupska
Arsenal
 FA kup: 2019./20.
 FA Community Shield: 2020., 2023.
 Finalist UEFA Europske lige: 2018./19.

Reprezentativna
Engleska
 Europsko prvenstvo (finalist): 2020.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil, Arsenal
 Profil, Engleski nogometni savez

Engleski nogometaši
Nogometaši Watforda F.C.
Nogometaši Arsenala
Aktivni nogometaši

Bukayo Saka


An Aechmea pittieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Aechmea pittieri in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea pittieri


Berberidoideae, potporodica biljaka, dio porodice žutikovki. Sastoji se od dva tribusa trajnica i grmova s desetak rodova od kojih su poznatiji žutika (Berberis), stopa (Leontice), difileja,  gimnospermijum, bongardija i druge.

Tribusi
 Berberideae Rchb.
 Berberidinae
 Berberis L.
 Ranzania T.Ito
 Epimediinae
 Achlys DC., ahlis
 Bongardia C.A.Mey.
 Diphylleia Michx.
 Epimedium L.
 Jeffersonia Barton
 Plagiorhegma Maxim., plagijoregma
 Podophyllum L.
 Vancouveria C.Morren & Decne., vankuverija
 Leonticeae (Spach) Kosenko
 Caulophyllum Michx., kolofilum
 Gymnospermium Spach
 Leontice L.

Izvori

Žutikovke

Berberidoideae


Blažena Paulina Marija Jaricot, pravim imenom Pauline Marie Jaricot (Lyon, 22. srpnja 1799. – Lyon, 9. siječnja 1862.), francuska katolička misionarka, utemeljiteljica Papinskog misijskog djela za širenje vjere i promicateljica pobožnosti krunice.

Život i djelo
Rođena je u Lyonu, u obitelji industrijalaca svile, koja joj je pružila obrazovanje i život u visokom društvu. Zbog koketnosti i nemorala u društvu u kojemu se kretalaosjetila je, kako je sama kasnije napisala, »nemir srca« zbog kojega se kao sedamnaestogodišnjakinja, na Božić 1816., zavjetovala na djevičanstvo. Saznavši preko svoga brata Philéasu, sjemeništarca u pariškom Saint Sulpiceu za teško stanje u misijama, odlučila je pokrenuti molitve i prikupljanje darova za potrebe misija. Poradi širenja molitvene i donatorske mreže za misije, osniva 3. svibnja 1822. u rodnomu Lyonu Djelo za širenje vjere, čiji su članovi molitvama i malim, ali redovitim prilozima pomagali misije. Djelo ubrzo nailazi na podršku u Francuskoj te se širi diljem Europe, toliko da ga zbog raširenosti podrške sto godina kasnije papa Pio XI. proglašava papinskim i uključuje u Papinska misijska djela. Naknadno tu odluku učvršćuje traktatom Placet Achilleo, upućenom Rimskoj kuriji. God. 1826. osniva i »Družbu žive krunice«, čiji bi članovi petnaest otajstava krunice međusobno podijelili i dnevno razmatrali. Osobno je molila pobožnost Presvetomu Srcu Isusovu te se preporučivala sv. Filomeni.

Štovanje
Papa Ivan XXIII. priznaje joj 1963., nakon duge i iscrpne istrage Crkvenih tijela, junačke krjeposti i proglašava ju časnom službenicom Božjom.

O 150. godišnjici njezine smrti, u jubilejskoj 2012., dogodilo se čudo ozdravljenja djevojčice Mayline Tran po zagovoru Pauline Jaricot. Naime, Tran se s tri i pol godine starosti ugušila hranom i pala u komu zbog teška oštećenja mozga. Unatoč zadovoljavajućem radu dišnoga i krvožilnoga sustava, živčana aktivnost mozga smanjivala se do nestanka neurosignala. Tranina majka odbila je isključivanje aparata za održavanje na životu i prestanak hranjenja te počela moliti devetnicu Paulini Jarocit za njezino ozdravljenje. U danima majčine molitve Mayline se počela oporavljati sve do potpuna ozdravljenja i napuštanja bolnice u prosincu 2012. Nakon višegodišnjeg istraživanja, Lyonska je nadbiskupija na Nadbiskupijskomu crkvenomu sudu uručila završno izvješće medicinskog vijeća za istraživanje čuda Kongregaciji za kauze svetaca, u kojemu liječnički savjet nije mogao medicinski objasniti Maylino ozdravljenje. Papa Franjo krajem svibnja 2020. priznaje zaključke vijeća i autentičnost ozdravljenja, zaključujući time beatifikacijski postupak. Proglašena je blaženom 22. svibnja 2022. u Lyonu. Svečano euharistijsko slavlje proglašenja blaženom predvodio je prefekt Kongregacije za evangelizaciju naroda Luis Antonio Tagle. Sudjelovalo je i 120 ravnatelja Papinskih misijskih djela sa svih kontinenata, kao i obitelj Myline Tran, koja je po zagovoru Pauline Jaricot medicinski neobjašnjivo ozdravila. U svom Angelusu na dan proglašenja papa Franjo spomenuo se novoproglašene blaženice: "Ta vjernica laikinja, koja je živjela u prvoj polovici devetnaestoga stoljeća, bila je hrabra žena, pozorna na promjene vremena, s univerzalnom vizijom poslanja Crkve. Neka njezin primjer u nama probudi želju za sudjelovanjem, molitvom i milosrđem u širenju evanđelja u svijetu."

Posmrtni ostatci iskopani su i preneseni 1922. u transept crkve sv. Nicetija u Lyonu.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 www.hkm.hr – Pauline Marie Jaricot : Učenica-misionarka koja svojim suosjećanjem i danas inspirira mnoge
 www.nedjelja.ba – Paulina Maria Jaricot, djevojka iz Lyona
 Pauline Jaricot : Love and Serve

Životopisi, Lyon
Francuski katolički misionari
Francuski blaženici

Paulina Jaricot


est un film japonais réalisé par Yōji Yamada et sorti en 1979. C'est le  film de la série C'est dur d'être un homme.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : C'est dur d'être un homme : L'Américain
 Titre original :
 Réalisation : Yōji Yamada
 Scénario : Yōji Yamada, , Yoshitaka Asama et
 Photographie :
 Montage :
 Musique : Naozumi Yamamoto
 Décors : Mitsuo Degawa
 Producteur : Kiyoshi Shimazu
 Société de production : Shōchiku
 Pays de production :
 Langue originale : japonais
 Format : couleur — 2,35:1 — 35 mm — son mono
 Genres : comédie dramatique ; romance
 Durée : 104 minutes (métrage : huit bobines - )
 Dates de sortie :
 Japon :

Distribution
 Kiyoshi Atsumi : Torajirō Kuruma / Tora-san
 Chieko Baishō : Sakura Suwa, sa demi-sœur
  : Ryūzō Kuruma, son oncle
  : Tsune Kuruma, sa tante
  : Hiroshi Suwa, le mari de Sakura
 Hayato Nakamura : Mitsuo Suwa, le fils de Sakura et de Hiroshi
 Kyōko Kagawa : Keiko Takai, la mère de Megumi
  : Megumi Takai, la professeure d'anglais de Mitsuo
 Herb Edelman : Michael Jordan / Maiko
  : Shigeru, le charpentier, un ami d'enfance de Tora-san
  : Kensaku Yanagida
  : le directeur de la troupe de théâtre
  : Sayuri Ōzora, sa fille
 Taiji Tonoyama : vieil homme dans la salle de spectacle
  : Umetarō Katsura, le voisin imprimeur
  : Genko
 Chishū Ryū : Gozen-sama, le grand prêtre

Distinctions
Kiyoshi Atsumi et Chieko Baishō sont nommés respectivement pour le prix du meilleur acteur et pour celui de la meilleure actrice dans un second rôle pour les deux films de la série C'est dur d'être un homme sortis en 1979, C'est dur d'être un homme : Tora-san ange gardien et C'est dur d'être un homme : L'Américain, lors des Japan Academy Prize de 1980.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 C'est dur d'être un homme (série de films)

Liens externes

  Site web officiel

Film japonais sorti en 1979
Comédie dramatique japonaise
Film en japonais
Film de Shōchiku
Film se déroulant à Tokyo
Film se déroulant à Kyoto
Film se déroulant dans la préfecture de Wakayama
Film se déroulant dans la préfecture de Shizuoka
Film réalisé par Yōji Yamada
Suite de film japonais
Film C'est dur d'être un homme

C'est dur d'être un homme : L'Américain


سفيان قد تعني:

 سفيان: بلدية بولاية باتنة بالجزائر.
 سفيان بن عوف: صحابي كبير
 سفيان بن عبد الله الثقفي: صحابي كبير
 سفيان الثوري: تابعي جليل
 سفيان علودي:  لاعب كرة قدم مغربي
 سفيان الوهبي: خطاط
 سفيان حركات: لاعب كرة قدم جزائري
 سفيان فغولي: لاعب كرة قدم جزائري
 سفيان خليلي: لاعب كرة قدم جزائري
 معنى سفيان (اسم)

سفيان (توضيح)


Joško Gvardiol (Zagreb, 23. siječnja 2002.) hrvatski je nogometaš i reprezentativac, koji trenutačno nastupa za Manchester City. Igra na poziciji braniča.

Klupska karijera
Gvardiol je u mlađim kategorijama nastupao za Trešnjevku i Dinamo Zagreb.

Dinamo Zagreb
Prvi seniorski nastup upisao je 18. kolovoza 2019. za drugu momčad Dinama kao 17-ogodišnjak. Za prvu momčad Dinama debitirao je 18. studenog 2019. godine u pobjedi (2:4) nad Goricom. Prvi pogodak za seniorski sastav postigao je 2. studenoga 2019. godine u domaćoj pobjedi (1:0) nad Interom. U lipnju 2020. godine, Gvardiol je potpisao novi petogodišnji ugovor s Dinamom.

RB Leipzig
U ljeto 2020. godine potpisao je za njemački RB Leipzig, koji je za njega isplatio 16 milijuna eura. RB Leipzig i Dinamo dogovorili su da Gvardiol ostane na jednogodišnjoj posudbi u zagrebačkom klubu.

Prvi nastup za momčad upisao je 20. kolovoza 2021. godine, u ligaškoj pobjedi (4:0) nad Stuttgartom. Dana 15. rujna 2021. godine, Gvardiol je upisao svoj prvi nastup u Ligi prvaka, u porazu (6:3) od Manchester Cityja. Prvi pogodak u dresu Leipziga, upisao je 11. prosinca 2021. godine, u ligaškoj pobjedi (4:1) nad Borussijom Mönchengladbach. Do kraja sezone, Gvardiol je sa svojim Leipzigom osvojio njemački kup i plasirao se u polufinale Europske lige. To je prvi veliki trofej u povijesti ovoga kluba.

Dana 1. rujna 2022. godine, Gvardiol je produžio ugovor sa RB Leipzigom do 2027. godine, nakon što je klub odbio ponudu Chelseaja od 90 milijuna eura. Dana 25. listopada 2022. godine, Gvardiol je postigao svoj prvi pogodak u Ligi prvaka u pobjedi (3:2) nad Real Madridom. Dana 22. veljače 2023., Gvardiol je zabio u remiju (1:1) protiv Manchester Cityja, u šesnaestini finala Lige prvaka. Sa 21 godinom i 30 dana, postao je najmlađi Hrvat ikada koji je zabio u nokaut fazi Lige prvaka. Gvardiol je sa Leipzigom obranio naslov osvajača kupa, iako nije nastupio u finalu zbog crvenog kartona.

Manchester City
Dana 5. kolovoza 2023. godine, Manchester City je službeno objavio da su potpisali Gvardiola na pet godina. Neslužbeno, spominje se cifra od 90 milijuna eura, kojom je Gvardiol postao najskuplji stoper svih vremena. Joško je odlučio da će nositi opremu sa brojem 24 na leđima.

Prvi nastup u dresu "građana", Gvardiol je upisao 11. kolovoza 2023. u pobjedi (3:0) nad Burnleyom. Prvi europski trofej osvojio je u utakmici Superkupa protiv Seville, u kojoj je njegova momčad slavila nakon boljeg izvođenja jedanaesteraca.

Reprezentativna karijera
Gvardiol je bio redoviti član mlađih kategorija hrvatske reprezentacije. Hrvatski izbornik Zlatko Dalić objavio je popis igrača za Europsko prvenstvo 2020. godine, na kojem se nalazio Gvardiol. Svoj prvi nastup za reprezentaciju upisao je 6. lipnja 2021. godine, u prijateljskoj utakmici protiv Belgije. Tjedan dana kasnije, upisao je svoj prvi nastup na velikom natjecanju u porazu (1:0) od reprezentacije Engleske. S 19 godina, 4 mjeseca i 21 danom postao je najmlađi hrvatski reprezentativac na velikom natjecanju, skinuvši rekord Matea Kovačića iz 2014. godine. Svoj prvi gol za reprezentaciju postigao je 8. listopada protiv Cipra (0:3).

Dana 9. studenoga 2022. izbornik Zlatko Dalić uvrstio je Gvardiola na popis igrača za Svjetsko prvenstvo 2022. Postigao je gol u utakmici za treće mjesto protiv Maroka koji je poražen 2:1. Tada je imao 20 godina i 24 dana čime je srušio rekord za najmlađeg hrvatskog strijelca na velikim natjecanjima oborivši rekord Ivice Olića. Imenovan je igračem utakmice.

Pogodci za A reprezentaciju

Statistika

Klupska
ažurirano: 19. kolovoza 2023.
 Nas. = nastupi; Gol. = golovi

Reprezentativna
ažurirano: 28. ožujka 2023.
 Nas. = nastupi; Gol. = golovi
 Prij. = prijateljske utakmice; Kval. = kvalifikacijske utakmice; LN = Liga nacija; EP = Europsko prvenstvo u nogometu; SP = Svjetsko prvenstvo u nogometu

Seniorska selekcija

Priznanja

Individualna
 Trofej Nogometaš – Najbolji mladi igrač Prve HNL: 2021.
 Trofej Nogometaš – Najboljih 11 Prve HNL: 2021.

 Gvardiol je uvršten u 60 najvećih talenata svijeta prema izboru uglednog britanskog lista, The Guardiana.

Klupska
Dinamo Zagreb
 Prvak Hrvatske (2): 2019./20., 2020./21.
 Hrvatski nogometni kup (1): 2020./21.
 Hrvatski nogometni superkup (1): 2019.

RB Leipzig
 DFB-Pokal (2): 2021./22., 2022./23.

Manchester City
 UEFA Superkup (1): 2023.

Reprezentativna
Hrvatska
 Svjetsko prvenstvo: 2022. (3. mjesto)

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši Dinama
Nogometaši RB Leipziga
Nogometaši Manchester Cityja
Životopisi, Zagreb
Aktivni nogometaši

Joško Gvardiol


Marina Golbahari (; born 1989) is an Afghan actress who earned international fame for her role as the title character in the 2003 film Osama, playing a girl who had to dress and act as a boy to support her family during the Taliban years.

Career
Golbahari was cast as Osama by the Afghan film director Siddiq Barmak, who picked her roaming on the streets of Kabul as a beggar. The movie went on to earn the Golden Globe award in the category of Best Foreign Film and Golbahari's performance was well received by many critics, including The Arizona Republic 's Richard Nilsen, who wrote, "there is no shortcoming in the acting of Marina Golbahari".

Golbahari figures prominently in the 2012 book, Shakespeare in Kabul, by Qais Akbar Omar and Stephen Landrigan.  The book chronicles a 2005 performance in the Dari of Shakespeare's Love's Labour's Lost that was presented in Kabul and then in other parts of Afghanistan the following year.

Personal life
Golbahari is married to Noorullah Azizi, who is also involved with the film industry in Afghanistan, and who also was not wealthy.

Golbahari and her husband are currently living in exile in an asylum shelter in France as Golbahari has received numerous death threats after being photographed at a South Korean film festival without her head covered.

Awards and nominations
 Molodist International Film Festival (2003) "Best Young Actor Award" for Osama

References

External links

Afghan film actresses
Afghan child actresses
Living people
People from Kabul
Date of birth missing (living people)
1989 births
21st-century Afghan actresses

Marina Golbahari


Denumirea de castană face referire la fructul arborelui numit castan.

Fructe

Castană


Julianenflut (Juliana-stormfloden) indtraf mellem den 16. og 17. februar 1164 (på den Hellige Julianas dag) og er en af de tidligst kendte stormfloder ved Nordsøkysten. Omkring 20.000 personer og tusindvis af kreaturer døde under denne naturkatastrofe.

De hårdest ramte områder var Ostfriesland og Friesland i det nuværende Tyskland samt områderne omkring Zuiderzee i nuværende Nederlandene.

Mellem byerne Dauens og Hummens, mellem det nuværende Wilhelmshaven og floden Jades munding, opstod et brud i digerne, som ikke kunne repareres. Dette blev begyndelsen til den nuærende havbugt Jadebusen.

Nederlandenes historie
Tysklands historie
Østfrisland
1164

Julianenflut


Goodier ist der Familienname folgender Personen:

 Alban Goodier (1869–1939), britischer Jesuit und römisch-katholischer Erzbischof von Bombay
 James N. Goodier (1905–1969), britisch-US-amerikanischer Ingenieurwissenschaftler für Mechanik
 Robert Goodier (1916–2016), kanadischer Schauspieler

Goodier


An Juncus nevadensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sereno Watson. An Juncus nevadensis in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus nevadensis


An Zeuxine africana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Zeuxine africana in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine africana


Berón de Astrada ist der Familienname folgender Personen:

 Genaro Berón de Astrada (1804–1839), argentinischer Militär und Politiker

Berón de Astrada ist der Name folgender geografischen Objekte:

 Berón de Astrada, früherer Name der argentinischen Stadt San Antonio de Itatí
 Departamento Berón de Astrada, Verwaltungseinheit der Provinz Corrientes in Argentinien
 Colonia Berón de Astrada, früherer Name des Ortes Pueblo Libertador in Argentinien

Berón de Astrada


Ireneusz Jeleń (; n. 9 aprilie 1981 în Cieszyn) este un fost fotbalist polonez care a jucat pe postul de extremă dreapta sau atacant pentru Echipa națională de fotbal a Poloniei.

Cariera la club
Din 2002 până în 2006 a jucat pentru Wisła Płock în Ekstraklasa. În patru sezoane a marcat 45 de goluri în 100 de apariții în prima ligă poloneză.

Titluri
 Wisła Płock
 Cupa Poloniei: 2005-06; finalist 2002-03

Note

Legături externe

Nașteri în 1981
Atacanți
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2006
Fotbaliști ai Górnik Zabrze
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Ireneusz Jeleń


Radiolarije (zrakaši, lat.: Radiozoa; sin. Radiolaria), jednostanični eukarikotski organizmi koji čine razred u infracarstvu Rhizaria, koji po nekim a pripadsaju u protoze ili po drugima u kromiste, a ime su dobili po radijalnoj simetriji koja ih obilježava.

Opis
Dimenzije stanica su od 10 do 2000 mikrometara. Kroz 550 milijuna godina postojanja, od prekambrija ili kambrija, među njima se razvila velika raznolikost. Tijelo se sastoji od endoplazme i ektoplazme. Endoplazma čini centralnu kapsulu iz koje izlaze pseudopodiji, koji mogu biti nepravilni, radijalni i tanki a služe za hvatanje plijena i pomažu pri lebdenju, služe i za uzimanje kisika, komunikaciju s okolišem i izbacivanje štetnih materija iz organizma. Vanjski dio je ektoplazma, koja luči skelet (kućicu). Skelet je izgrađena od amorfnog opala ili celestita (SrSO4), ali postoje i vrste čiji skelet nije mineralan. Kod Spumellaria skelet je radijalan, dok je kod Nassellaria bilateralno simetričan. Kako kućica povećava težinu organizma ,edvolucija je taj problem riješila tako da su skeleti postali perforirani, kako bi lakše mogli plutati po vodi. Specifičnu težinu stanice smanjuju i lipidne kapljice i alveole koje su ispunjene plinovima.

Sistematika
Razred Acantharia
Porodica Cadiidae Borgert, 1901
Razred Polycystina
Razred Radiozoa incertae sedis
Genus Peridium
Genus Tuscaridium
Razred Sticholonchea

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Harosa

Radiolarije


Hellmuth Polakowski (Berlín, 1847 - ibíd. 1917) fue un botánico, y briólogo alemán, que participó como profesor contratado por el Gobierno de Costa Rica, en expediciones botánicas en la región.

Referencias

Enlaces externos

Personas de Berlín
Botánicos de Alemania del siglo XIX
Briólogos de Alemania del siglo XIX

Hellmuth Polakowski


The Guardian, İngiliz günlük gazetesi. 1821'de The Manchester Guardian adıyla Scott Trust tarafından kurulmuş ve 1959'da adı değiştirilerek bugünkü hâlini almıştır. Kardeş gazeteleri The Observer ve The Guardian Weekly ile birlikte Scott Trust Limited'in sahibi olduğu Guardian Media Group'un bir parçasıdır. Bu şirket "The Guardian'ın mali ve editöryel bağımsızlığını kalıcı olarak güvence altına almak ve The Guardian'ın gazetecilik özgürlüğünü ve liberal değerlerini ticari veya siyasi müdahalelerden uzak tutmak" amacıyla kurulmuştur ve kâr amacı gütmemektedir.

Yapılan anketlere göre politik açıdan özellikle sol kanada yakın okurlarca takip edilen gazetedeki makalelerin çoğunluğunun liberal ile sol kanat arası değişen politik bakış açılarını taşıdığı öne sürülür.

Gazete, British Press Awards (İngiliz Basım Ödülleri) tarafından 1999 ve 2006 yıllarında National Newspaper of the Year (Yılın Ulusal Gazetesi) seçilmiştir. Gazetenin Guardian Unlimited isimli web sitesi de birçok ödül kazanmıştır ve büyük ziyaretçi sayılarına sahiptir.

2014'te, Amerika Birleşik Devletleri'nin elektronik casusluk faaliyetlerini konu alan haberlerinden dolayı The Washington Post gazetesi ile gazetecilikte kamu hizmeti dalında Pulitzer Ödülü'nü paylaştı.

Ayrıca bakınız
 Peterloo Katliamı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Guardian Unlimited
 Digital Guardian

Birleşik Krallık gazeteleri
İngilizce gazeteler
Guardian Media Group
Ulusal gazeteler
Pulitzer Ödülü alan gazeteler
1821'de İngiltere'de kurulan oluşumlar
1821'de kurulan yayınlar
1820'lerde kurulan gazeteler

The Guardian


Türk Dili, Türk Dil Kurumunun Ekim 1951'den beri çıkardığı aylık dil ve edebiyat dergisi.

Dergide deneme, şiir, hikâye, eleştiri ve benzeri edebî ürünler ile Türkçenin ve Türk edebiyatının güncel sorunlarını ele alan, bilimsel veya popüler yazılar, ayrıca çeviriler yayımlanır.

2020 itibarıyla sahibi ve genel yayın yönetmeni Prof. Dr. Gürer Gülsevin; sorumlu yazı işleri müdürü Prof. Dr. Feyzi Ersoy'dur.

1951 yılından 2011 yılına kadar yayımlanmış olan 717 sayısındaki makale, şiir, haber, duyuru vb.nden oluşan 20.038 metin dijital ortama aktarılmış, erişime açılmıştır.

Geçmişi
Birinci Türk Dili Kurultayı'nın 5 Ekim 1932 günü yapılan son oturumunda yayımlanmasına karar verilen ve 3 Ocak 1933 günü Türk Dili Umumi Heyeti tarafından adının "Türk Dili" olmasına karar verilen dergi, Ekim 1951'den itibaren Türk Dil Kurumu tarafından yayımlanan Türk Dili dergisi ile 1952'de yayıma başlayan "Belleten" adlı dergilerin atası kabul edilir. Söz konusu dergi 1933-1938 arasında otuz üç sayı çıktıktan sonra yayımına iki yıl ara vermiş, 1940 yılının Ocak ayında yeniden "Türk Dili" adıyla ve "Türkçe-Fransızca Belleten" alt başlığı ile yeniden yayımlanmıştır. 1943 sonlarında yayımına ara veren bu dergi, 1945 Haziran'ında "Türk Dili Belleten" adıyla yeniden yayımlanmaya başlamıştır.

1945 Kasım'ında toplanan Türk Dili Kurultayı'nda yeni bir dergi çıkarılması önerilip kabul edilmişse de bir sonraki kurultaya kadar bu konuda bir girişim olmamıştı. 1949 yılındaki kurultayda konu yeniden gündeme geldi ve Feridun Ankara, hikâyelerde, romanlarda, gazetelerde yeni kelimelerin, terimlerin kullanılmasını sağlama, bunların benimsenmesi için dergi çıkarılmasını önerdiğini belirtti. 6. Kurultaydaki tartışmalardan sonra derginin çıkarılmasına karar verildi. Nisan 1933-Ocak 1950 arasında altmış sekiz sayı yayımlanan dergi bu kararla yerini iki ayrı dergiye bıraktı: Ekim 1951'de yayına başlayan "Türk Dili" ve 1953 yılında ilk sayısı çıkan "Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten".

Türk Dili dergisinin imtiyazı Kurum başkanı Hakkı Tarık Us tarafından, mesul müdürlüğü ise genel yazman Agâh Sırrı Levend tarafından üstlenildi. Kurum başkanları değişse de Kurum adına sahiplik görevini uzun yıllar Levend sürdürdü. 1 Kasım 1976 tarihli 302. sayıda Agah Sırrı Levend derginin sahipliğini Seha L. Meray'a bıraktı; derginin sorumlu yönetmeni ise Cahit Külebi oldu. Kasım 1976'da Şerafettin Turan, Kasım 1983'te Kemal Deriray, 1995'te Ahmet Ercilasun, 2001'de Hamza Zülfikar ve ardından Şükrü Haluk Akalın Türk Dil Kurumu adına derginin sahibi oldu.

Derginin adı Falih Rıfkı Atay'ın önerisi ile "Türk Dili Aylık Fikir ve Edebiyat Dergisi" oldu.

Derginin ilk sayısı için bir yazı istemek üzere Cumhurbaşkanı Celal Bayar'ı ziyaret eden Türk Dil Kurumu heyetine Bayar, Atatürk'ün üzerinde dil çalışmaları yaptığı kara tahtayı hatıra olarak hediye etmiş; beyanatı derginin ilk sayısının ikinci sayfasında yer almıştır.

Derginin ilk sayısında resim, fotoğraf yoktur. İkinci sayıdan itibaren derginin hemen hemen her sayısı Hüseyin Mumcu tarafından çizilmiş birkaç resimle yayımlanmıştır. Mumcu, Türk Dili dergisine yaklaşık on yıl boyunca resimler çizmiştir.

Derginin alt başlıkları
Türk Dili dergisinde "Aylık Fikir ve Edebiyat Dergisi alt başlığı on yıldan uzun süre kullanıldı, 1 Mayıs 1962 tarihli 128. sayıda alt başlık "Aylık Düşün ve Edebiyat Dergisi" olarak değişti. 145. sayıda alt başlık "Aylık Dil ve Edebiyat Dergisi"ne dönüştü. 1 Kasım 1973 tarihli 266. sayı "Türk Dili ve Yazını Özel Sayısı" olarak çıkarken, alt başlık da "Aylık Dil ve Yazın Dergisi" olarak değişti.

32. yılında 384. sayı ile birlikte derginin alt başlığı "Aylık Dil Dergisi" olarak değişti. Bu alt başlık 1994'te yayımlanacak 505. sayıya kadar kullanıldı. 505. sayıda alt başlık "Dil ve Edebiyat Dergisi" oldu.

Türk Dili dergisinin özel sayıları

 Türk Dili
 Atatürk
 Anı
 Ataç
 Bilimkurgu
 Çeviri sorunları
 Çocuk ve İlk Gençlik Edebiyatı (2014 aralık)
 Dilin Perdeleri (2015 kasım-aralık)
 Ömer Seyfettin (2020 aralık)
 Çocuk yazını
 Deneme
 Dil öğretimi
 Divanu Lügat üt-Türk
 Günlük
 Eleştiri

 Mektup
 Roman
 Tiyatro
 Söylev
 Türk şiiri
 Sinema
 Türk dili ve yazını

 Gezi
 Türk halk edebiyatı
 Türk kısa oyunları
 Türk öykücülüğü
 Yapısalcılık
 Türk romanında kurtuluş savaşı
 Yazın akımları

Türk Dili dergisinin özel bölümleri

 Tarık Buğra (2018 aralık)
 Mehmet Âkif Ersoy ve İstiklâl Marşı (2021 mart)

Dış bağlantılar
  Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi Veritabanı
Derginin 2012'den beri yayımlanan sayılarının veri tabanı.

Kaynakça

Türk edebiyat dergileri
Türkçe dergiler
Türkiye dergileri
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler
Türk Dil Kurumu

Türk Dili (dergi)