Spomen-područje Barutana je spomen-područje za poginule i stradale u obrani Bjelovara 29. rujna 1991. Nalazi se na sjeverozapadnom ulazu u grad u šumi Bedenik i još se naziva bjelovarskom Hiroshimom.

Barutana 1991.

Planom "Bilogora '91" Glavnog stožera Hrvatske vojske, koji je imao za cilj osloboditi bjelovarski i koprivnički garnizon, onemogućiti spajanje 265. motorizirane brigade sa snagama 5. banjalučkog korpusa i spriječiti presijecanje značajnih cestovnih komunikacija, planirana je blokada svih vojnih objekata na bjelovarskom području. Po dolasku majora Milana Tepića snage JNA postavile su minska polja usmjeravajućih mina, a sva tri skladišta pripremljena su za lančano miniranje. No pripadnici hrvatskih oružanih formacija krajem rujna su presjekli eksplozivnu vezu između srednjeg i sjevernog s južnim skladištem. Usto su uspostavili kontakt s posadom skladišta pokušavajući ih nagovoriti na mirnu predaju, ali bezuspješno. Major Tepić je već tijekom pregovora prijetio "dizanjem Bedenika u vazduh".

U jutarnjim satima 29. rujna 1991. skupina hrvatskih vojnika pokušala je ući u prostor skladišta ratnih rezervi JNA sa sjeverne strane. Naime, u šumi Bedenik u predgrađu Bjelovara bilo je smješteno skladište 265. motorizirane brigade JNA. Hrvatski vojnici su u više su navrata pokušali zaposjesti Barutanu, a konačni pokušaj proveden je 29. rujna 1991. Pri ulasku u sam skladišni kompleks sa sjeverne strane na hrvatske vojnike otvorena vatra iz jednog od tri BVP-a. Pri djelovanju iz protuzračnog topa smještenog na vozilu poginula su trojica, a ostali su se nastavili kretati prema istočnoj strani gdje se dio posade skladišta JNA počeo povlačiti i isticati bijele plahte u znak predaje. Major Milan Tepić je vidjevši to, u 10 sati i 43 minute aktivirao minirana skladišta električnim impulsom, no zbog veze koju su hrvatske snage presjekle ranije, umjesto tri eksplodiralo je samo jedno, južno skladište. Tako je umjesto 1700 tona eksploziva eksplodiralo nekoliko stotina.

Od siline eksplozije nastao je krater dubok 12 metara, a širina je udara izbrisala šumu u prvoj zoni udarnog vala u krugu od 60 metara i teško oštetila drugu zonu u krugu od 150 metara. Eksplozija je izazvala konfuziju, kako među hrvatskim vojnicima tako i među zarobljenim pripadnicima JNA u istočnom dijelu skladišta, od kojih su mnogi pri eksploziji ranjeni, ošamućeni ili zatrpani materijalom. Hrvatske su snage uspjele pravodobno reagirati i ponovno privesti pripadnike JNA, koji su potom odvedeni u improvizirani zatvor u Hrgovljanima te kasnije razmijenjeni.

Obnova Barutane i sadržaj

Barutana je 2020. godine cjelovito obnovljena. Sastoji se od središnjeg trga sa spomenikom poginulim hrvatskim braniteljima, kapelicom i Informativno-edukacijskog centra Barutana kojim upravlja Društvo za očuvanje hrvatske vojne tradicije, Stazom bjelovarsko-bilogorskih branitelja i postavom na otvorenom. Investitor projekta je bio Grad Bjelovar, a obnova je sufinancirana sredstvima Vlade Republike Hrvatske. Voditelj projekta obnove je bila Andrea Posarić, a autorica idejnog rješenja Ivana Salopek. Staza bjelovarsko-bilogorskih branitelja sadrži povjesnicu čiji je autor Marin Sabolović, a sastoji se od 14 informativnih ploča koje prate kroniku događaja od raspada Jugoslavije, početka domovinskog rata u Hrvatskoj, pakrački ožujak 1991., Zapadnu Slavoniju, masakr u Kusonjama, prve oslobodilačke operacije Hrvatske vojske te povjesnicu završnih vojno-redarstvenih operacija. Uz stazu Bjelovarsko-bilogorskih branitelja nalazi se i postav na otvorenom koji sadrži tenk T55 i BVP M80, upravo ono vozilo koje se nalazilo u skladištu Bedenik rujna 1991.

Komemoracija
Bjelovarčani svake godine na obljetnicu ove tragedije obilježavaju posebnim programom: polaganjem vijenca na spomen obilježju poginulim braniteljima u središnjem gradskom parku, polaganjem vijenca na bjelovarskoj katedrali u spomen civilnim žrtvama, čitanja imena poginulih hrvatskih branitelja s područja Grada Bjelovara, mimohodom na Spomen područje Barutana gdje se održava komemoracija – polaganje vijenaca i paljenje svijeća u spomen-parku te koncelebrirana sveta misa na Barutani. Dan se slavi kao Dan Grada i Dan bjelovarskih branitelja.
Spomen šuma Barutana je izuzeta iz gospodarenja Uprave šuma podružnice Bjelovar, gospodarske jedinice Bedenik. Spomen-šuma Barutana je zrela hrastova šuma.

Izvori

Građevine u Bjelovaru
Spomenici posvećeni žrtvama ratnih zločina u Domovinskom ratu
Povijest Bjelovara

Spomen-područje Barutana


La voix humaine (dt.: Die menschliche Stimme) ist eine Monooper von Francis Poulenc nach einem 1930 erschienenen Theaterstück von Jean Cocteau. Sie wurde am 6. Februar 1959 im Salle Favart der Opéra-Comique in Paris uraufgeführt; Georges Prêtre dirigierte. Sie zählt zur Gattung der Literaturoper. Häufig wird bei Aufführungen auf die orchestrale Begleitung zugunsten der intimeren Klavierbegleitung verzichtet.

Eine deutschsprachige Übersetzung des Librettos schuf Wolfgang Binal (1938–2014).

Inhalt
Eine Frau ist von ihrem Partner verlassen worden. Aus den Gesprächsfetzen der immer wieder unterbrochenen Telefonate mit ihm entsteht das Bild einer zerrütteten Beziehung, ihrer Strukturen und Empfindlichkeiten. Wir erleben den verzweifelten Versuch der Frau, das Geschehene am Telefon rückgängig zu machen. Die Besonderheiten des Mediums Telefon nutzend, versucht sie zunächst ihrem Gegenüber etwas vorzumachen. Ihre gespielte Stärke und Geschäftigkeit sind genauso Versuche, ihn zurückzugewinnen, wie die nach und nach sichtbare Angst, ihre Verzweiflung oder die beschwörenden Erinnerungen an die angeblich glückliche gemeinsame Vergangenheit. Doch weder ihre Versuche, sich verständnisvoll zu zeigen, noch die Schilderung ihres Selbstmordversuchs fruchten. So erfährt sie die Grenzen der eingeschränkten Kommunikation per Draht. Sie beginnt das Telefon, das sie gleichzeitig anfleht, als "schreckliche Waffe" zu sehen und gibt dem Objekt die Schuld für die Vergeblichkeit ihrer Bemühungen (). Sie muss erkennen, dass auch er das Telefon für seine Zwecke benutzt. Denn immer wieder unterbricht er ihre wechselnden Stimmungen und emotionalen Ausbrüche durch banale Zwischenfragen. Auch belügt er sie, als er ihr erklärt, er riefe von zu Hause aus bei ihr an. Bei allem echten Schmerz manipuliert sie genau wie er die andere Seite. Er will am nächsten Tag reinen Gewissens mit seiner neuen Geliebten nach Marseille aufbrechen, sie kann und will die Trennung noch nicht akzeptieren ("Weil die Dinge, die ich mir nicht vorstelle, nicht existieren"). Am Ende lässt die Frau den Telefonhörer fallen. Es bleibt offen, ob sie sich mit der Telefonschnur erdrosselt.

Wirkung
La voix humaine ist ein Paradebeispiel einer Monooper, die sich nicht zuletzt wegen ihres geringen Aufwands (eine Sängerin, mit einem Klavier möglich) leicht umsetzen lässt. Sie wurde so gut wie an allen deutschen Theatern gespielt und steht regelmäßig auf den Spielplänen. Die Herausforderung für die Sängerin sind neben den musikalischen Anforderungen die ungeheuren emotionalen Schwankungen, die große darstellerische Leistungen erfordern. Poulenc hatte daher bei der Uraufführung die Rolle nicht an Maria Callas geben wollen, sondern ließ die Partie von der Sopranistin Denise Duval spielen.

Aufführungen (Auswahl)
Staatstheater Darmstadt, 1999 mit Doris Brüggemann (Regie: Kay Link)
Aula der Kunstakademie Düsseldorf, 2002 mit Sandra Burchartz (Regie: David Walsh, Bühnenbild: Renata Jaworska)
 Theater Aachen, 2001 mit Gerlinde Sämann (Regie: Arila Siegert)
 Oper Köln, 2010 mit Nicola Beller Carbone (Regie: Bernd Mottl)
 Staatsoper Stuttgart, 2011 mit Leandra Overmann (Regie: Calixto Bieito)

Literatur
 La voix humaine. In: Reclams Opernlexikon. Digitale Bibliothek Band 52. Philipp Reclam jun., 2001, S. 2668 ff.

Einzelnachweise

Operntitel
Oper aus dem 20. Jahrhundert
Oper in französischer Sprache
Tragédie lyrique
Werk von Francis Poulenc
Musik 1959
Monooper

La voix humaine


Scud, sıvı yakıtlı bir balistik füzedir. Bu füzeler Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği tarafından yapılmıştır.

Kullanımı
Uzun menzilli ve çok büyük bir patlama gücüne sahip bu füzelere şu an eski Sovyet cumhuriyetleri bazı Orta Doğu ülkeleri ve Uzak Doğu'daki komünist ülkelerin birçoğu sahiptir. Menzili 130 ile 1500 kilometre arasında değişen Scud füzeleri nükleer, biyolojik ve kimyasal olarak 3 farklı savaş başlığı taşıyabilecek biçimde tasarlanmıştır.

İran-Irak Savaşı sırasında Saddam Hüseyin tarafından İran'da bulunan petrol rafinerilerini yok etmek için kullanıldı. Aynı zamanda bu füzeler Saddam Hüseyin tarafından Körfez Savaşı'nda İsrail'e karşı kullanılmışsa da psikolojik tesir dışında etkili olmamıştır. İsrail ise bu füzelere Patriot'larla karşılık vermiş; fakat Scud'ları düşürmede pek bir başarı elde edememiştir.

Azerbaycan işgal altındaki Dağlık Karabağ topraklarının kurtarılması mücadelesi verirken, Ermenistan ordusu tarafından Gence ve Mingeçevir sivil yerleşim kentlerine kullanıldı. Saldırıda 13 sivil öldü.

Özellikleri

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 GlobalSecurity.org: R-11 / SS-1b SCUD
 The Scud Missile Syndrome

Scud


El Tratado elemental de química (en francés Traité Elémentaire de Chimie) es un libro escrito por el químico Antoine Laurent de Lavoisier (1743 - 1794). Su primera edición fue publicada en París, Francia, en el año 1789.

Considerado el primer texto de la química moderna y el texto más destacado de su autor, Lavoisier redacta sus descubrimientos más importantes con la intención de dárselos a conocer a científicos de su época.

Contexto histórico
Lavoisier publica el Tratado en 1789, año de la Revolución francesa. A finales del siglo  la alquimia estaba en declive. En este sentido, la obra del químico supone una crítica a dicho campo y una reconstrucción de los fenómenos químicos conocidos en su tiempo bajo una perspectiva lógica.

Aportaciones
Entre las aportaciones del Tratado elemental de química se encuentran:

 Su definición de "elemento" a las sustancias puras, aquellas que no pueden descomponerse en unas más sencillas.
 Bajo el criterio de "elemento", consideró 33 sustancias, incluyendo el calor y la luz.
 Su Ley de conservación de la materia, la cual pronuncia que la materia y la energía no se crea ni se destruye, solo se transforma.
 Introdujo en él su método de nomenclatura química.
 Describió una teoría acerca de la formación de algunos compuestos sobre la base de los elementos.
 Expone la química como una disciplina científica, que forja sus bases en la experimentación e investigación científica.
 Propone el método análisis gravimétrico para el estudio e interpretación de las reacciones químicas.
 Detalla descripciones de sus técnicas y equipo utilizadas por él, para la realización de sus experimentos.

Con esta obra la química adquirió un nuevo lenguaje analítico y metódico que ayudó a facilitar las tareas a otros químicos, logrando una mejor comunicación entre ellos, así como el asentamiento de bases fijas para la comprensión de la química.

Ilustraciones
Las ilustraciones de este tratado son de Marie-Anne Pierrette Paulze, mujer de ciencias, esposa y colaboradora de Antoine Lavoisier.

Véase también
 Revolución química
 Historia de la química
 Cronología de la química

Referencias

Enlaces externos
 aportes.educ.ar
En inglés, Proyecto Gutenberg

Libros de química
Libros de 1789
Ciencia de 1789
Ciencia y tecnología de Francia del siglo XVIII
Francia en 1789

Tratado elemental de química


වොලොද්මියර් ඔලෙක්සැන්ඩ්‍රොවිච් සෙලෙන්ස්කි (යුක්‍රේන: Володимир Олександрович Зеленський; උපත 1978 ජනවාරි 25) යනු යුක්‍රේන දේශපාලනඥයෙකු, හිටපු විකට නලුවෙකු සහ යුක්‍රේනයෙහි 6 වැනි සහ වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා ද වෙයි.

උපතින් රුසියානු භාෂාව කතා කරන්නෙකු වූ සෙලෙන්ස්කි මධ්‍යම යුක්‍රේනයේ නිප්‍රොපෙට්‍රොව්ස්ක් ප්‍රාන්තයේ ක්‍රීවි රිහ් නගරයේ හැදී වැඩුනි. රංගන ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට පෙර ඔහු කීව් ජාතික ආර්ථික විශ්වවිද්‍යාලයෙන් නීතිවේදය පිළිබඳ උපාධියක් ලබාගත්තේය. ඉන් පසු ඔහු ක්වාර්ටල් 95 නමින් නිෂ්පාදන ආයතනයක් නිර්මාණය කල අතර එමගින් චිත්‍රපට, කාටූන් සහ රූපවාහිනී කතා මාලා නිෂ්පාදනය කරන ලදී. ඉන් එකක් වූ 2015 සිට 2019 දක්වා විකාශය වූ "සර්වන්ට් ඔෆ් ද පීපල්" රූපවාහිනී කතා මාලාව විශාල ප්‍රසිද්ධියක් ලැබූ අතර, එහි යුක්‍රේන ජනාධිපතිගේ භූමිකාව සෙලෙන්ස්කි විසින් රඟපානු ලැබීය. එම කතා මාලාවෙහිම නමින් (සර්වන්ට් ඔෆ් ද පීපල්) 2018 දී දේශපාලන පක්ෂයක් නිර්මානය කෙරුනි. 2018 දෙසැම්බර් 31 වැනිදා සෙලෙන්ස්කි 2019 යුක්‍රේන ජනාධිපතිවරනයට ඉදිරිපත් වීමට අපේක්ෂා කරන බව ප්‍රකාශ කල අතර, ජනාධිපතිවරණයේ දෙවන වටයේදී 73.23% ක ඡන්දයකින් ඔහු ජනාධිපති බවට පත් විය.

වොලොද්මියර් සෙලෙන්ස්කි


Tempio Pausania (galurski: Tèmpiu) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 566 metara i ima 14 159 stanovnika. Prostire se na 210,82 km². Gustoća naseljenosti je 67 st/km².Susjedne općine su: Aggius, Aglientu, Arzachena, Berchidda, Bortigiadas, Calangianus, Erula, Luogosanto, Luras, Oschiri, Palau, Perfugas, Santa Teresa Gallura i Tula.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Tempio Pausania


, cunoscut, de asemenea, sub titlul Jurnalul Annei Frank, este un film anime japonez din 1995, inspirat din Jurnalul Annei Frank. Filmul a fost realizat de studioul de animație Madhouse, a fost regizat de Akinori Nagaoka și lansat la 19 august 1995.

Distribuție (voci)
 Takahashi Reina - Anne Frank
 Gō Katō - Otto Frank
 Fumie Kashiyama - Edith Frank
 Tano Seiko - Margot Frank
 Tsuyoshi Kusanagi - Peter van Pels
 Jirō Sakagami - Hermann van Pels
 Yusuke Takita - Fritz Pfeffer
 Yoshie Taira - Miep Gies
 Tetsuko Kuroyanagi - Auguste van Pels
 Nakayoshi Takuro - Johannes Kleiman
 Naomi Sekita - Jacqueline van Maarsen
 Endo Takashi - profesorul
 Takeuchi Tōru

Producție
Filmul lui Nagaoka are personajele desenate de Katsuyuki Kubo și o coloană sonoră compusă de Michael Nyman, incluzând două melodii originale: "If" (care încorporează acorduri din cântecul "Time Lapse" care este interpretat în filmul A Zed & Two Noughts) și "Why", care au devenit piese pentru concert. Cel de-al doilea cântec a fost interpretat, de asemenea, într-o formă modificată în filmul The Libertine. Cântăreața este contralto Hilary Summers. "Candlefire" și versiunile interpretate la pian ale cântecelor "If" și "Why" au apărut pe albumul The Piano Sings (2005) al lui Nyman.

Reina Takahashi interpretează vocea protagonistei Anne Frank, în timp ce Gō Katō interpretează vocea lui Otto Frank și Tano Seiko pe cea a lui Margot Frank.

Lansare
Filmul lui Nagaoka a fost lansat pe DVD, într-o versiune HD, în limba franceză (ca Le Journal d'Anne Frank), cu subtitrare în limba engleză. O lansare a filmului în America de Nord a fost stabilită pentru 2015, dar încă nu a avut loc în 2017.

Coloana sonoră
"If" și "Why" au devenit piese cântate în concertele lui Michael Nyman și au fost reînregistrate ca solouri de pian pe albumul The Piano Sings.

Lista cântecelor
 Amsterdam Dawn
 Anne's Birthday
 The Schoolroom
 Letter From Germany
 Goodbye Moortje
 Candlefire
 Renewal
 Light Of Love
 Chatterbox Waltz
 Hanukah
 Spring Freedom
 Concentration Camp
 If
 First Kiss
 D-Day
 The Diary Of Hope
 Silent Separation
 Lament For Lost Youth
 Why

Recepție
Justin Sevakis a scris pe situl de informații despre anime și manga Anime News Network (pe care l-a fondat în 1998) că "chiar și o poveste atât de intensă ca a Annei Frank nu poate depăși o realizare cinematografică efectiv dezagreabilă și opțiunile regizorale ciudate care pur și simplu nu funcționează" și că el nu ar putea "să se gândească la un mod mai nepotrivit de a înțelege povestea decât vizionarea acestui film".

Note

Bibliografie
 The Anime Encyclopedia by Jonathan Clements and Helen McCarthy (revised and expanded edition), "Diary of Anne Frank", p. 144

Legături externe
  アンネの日記 (Madhouse)

Filme din 1995
Filme japoneze
Filme în limba japoneză
Filme despre Anne Frank

Anne no Nikki


Kül Tigin Yazıtı veya Kül Tigin Kitabesi,  Bilge Kağan'ın kardeşi, İkinci Doğu Göktürk Kağanlığı'nın yöneticisi Kül Tigin'in ölümü üzerine MS 732'de Orhun Vadisinde diktirilmiş yazıt.

Kül Tigin Yazıtı, Kül Tigin'in ağabeyi ve Köktürklerin kağanı Bilge Kağan tarafından, 732 yılında, kardeşi adına, kardeşinin hizmetlerinden dolayı ona duyduğu minneti göstermek amacıyla dikilmiştir. Bu yazıtta Bilge Kağan konuşur.

Türkologların Orhun Yazıtları olarak adlandırdıkları yazıtlardan biri olan Kültigin Yazıtı, Türk dilinin en eski yazıtlarındandır. Moğolistan'da eski Moğol başşehri Karakurum'un 32 km. güneyinde, eski Uygur başkenti Karabalasagun'un 28 km. güneybatısındadır. Boz bir granit kaya üzerinde duran dört yüzlü bir yazıttır. Üç yüzü KökTürkçe metinden, bir yüzü (batı yüzü) ise Çince metinden oluşur.

18 Temmuz 1889'da Rus Etnograf Nikolay Yadrintsev tarafından bulunmuş ve Danimarkalı dilbilimci Vilhelm Thomsen tarafından Danimarka Kraliyet Akademisi'nin Kopenhag'daki 15 Aralık 1893 tarihli oturumunda çözülmüştür.

Yazıt

Boyutları
Kül Tigin yazıtı mermerden yapılmış dört yönlü bir taştan ibarettir. Bu taşın boyu 3.75 metredir. Üzerindeki yazıların boyu ise 2.75 metre, doğu ve batı yüzleri altta 1.32 metre, üstte 1.22 metredir. Kuzey yüzü 46 cm, güney yüzü ise 31 cm'dir.

Taş, bir kaplumbağa tabanın üzerine oturtulmuşken bu tabanın parçalanması yüzünden 1911'de sunak taşından kesilen granit bir kayanın üstüne yerleştirilmiştir.

Yazıtın Dili

Yazıtın batı yüzünde bizzat Çin imparatoru Xuan Zong tarafından yazılmış Çince bir yazı ile Köktürkçe bir satır bulunmaktadır.  Güney, Kuzey ve Doğu yönlerindeki metinler Köktürkçedir. Ayrıca yazıtın kuzeydoğu, güneydoğu, güneybatı yüzlerinde de Köktürk harfli Türkçe küçük yazıtlar bulunmaktadır.

Yazıtın dikilişi
27 Şubat 731'de ölen Türk kağanı Kül Tigin için 1 Kasım 731'de yuğ merasimi yapılmıştır. Çinliler başta olmak üzere bütün komşularından yuğ (cenaze) törenine katılım oldu. Çin imparatoru Xuan Zong, törene katılması için elçiler gönderdiği gibi bir anıt yapılmasını, Kül Tigin'in başarılarının üzerine resmedilmesi için altı usta göndermişti. Ayrıca Kül Tigin'in ölümünden dolayı üzüntüsünü dile getiren bir yazı yazmış, yazıtın bir yüzüne kendi ifadesinin yazılmasını istemişti.  Yazıt  muhtemelen 21 Ağustos 732 tarihinde dikilmiştir.

Bilge Kağan da aynı yazıtın diğer yüzlerine runik harfli GökTürkçe metni yazdırmıştır. Yazıcısı ise Bilge Kağan'ın oğlu ve Kül Tigin'in ise yeğeni olan Yollug Tigin'dir.

Yazıttaki Metinlerin Konusu
Yazıtta Çince ve Türkçe iki ayrı metin bulunmaktadır. Gerek Türkçe gerek Çince metin Tang Hanedanlığı ve Köktürk Devleti ilişkileri tarihinden bahseder.

Çince metin, Bilge Kağan'ın kardeşi Kül Tigin'in ölümü üzerine 732 yılında Tang İmparatoru Xuan Zong tarafından yazdırılmıştır. Köktürk Devleti toplumunun üyelerine, özellikle de aristokrat kesime hitap eder. Bu metinde  genel  hatlarıyla  Çin-Türk  ilişkilerinden, Çin imparatorları ile Türk kağanları arasındaki yakın dostluktan, Türk kağanlarının başarılarından, saygın  kişiliklerinden ve Kül Tigin'in ölümünden bahsedilmektedir.

Türkçe metin de Köktürk Devleti toplumunun üyelerine, özellikle de ileri gelenlerine hitap eder. Bu yazıtta konuşan Bilge Kağan'dır. Türkler ve Tang Hanedanlığı arasındaki ilişkiye dair Çince metindeki ılımlı yorumdan farklı olarak yazıttaki Türkçe metinlerde Tang Hanedanlığı'nın Türklerin tarihte ve gerçekte esas düşman oldukları dile getirilmiştir. Özellikle Köktürk Devleti'nin gerilemesinin nedeni olarak Tang Hanedanlığı gösterilir. I. Köktürk Devleti'nin yıkıldığı zamanlardaki acı hatıraları dile getirilerek Türkler, Tang Hanedanlığı'na yaklaşmaması hususunda sert bir dille uyarılır. Bilge Kağan ayrıca kardeşinin ölümünden derinden etkilendiğini, onu kağanlara yakışır bir törenle defnettiğini, Çin'den ustalar getirip olağanüstü güzellikte bir mezar ve yazıt diktirdiğini söyler.

Yazıtın kuzeydoğu, gündeydoğu, güneybatı yüzlerindeki metinlerde Kül Tigin'in ölümüne, yuğ törenine, anıt mezarının ve yazıtının tamamlanmasına ait kayıtlar ile Köktürk harfli yüzlerin yazıcısı olan Yollug Tigin'in yazıtın yazılış süreci ile ilgili ifadeleri yer alır.

Yazıtların bulunuşu ve çözülüşü
Rus Coğrafya Cemiyeti adına Moğolistan"da araştırmalar yapmaya gönderilen Nikolay Mihayloviç Yadrintsev tarafından  18 Temmuz 1889'da Orhun vadisinde Bilge Kağan yazıtı ile birlikte bulundu. 1890 yılında bölgeye Rusya ve Finlandiya'dan gelen iki ayrı heyet anıtların kalıbını alıp fotoğraflarını çekti. Yazıtların çözümü için iki koldan devam eden çalışmalar, Danimarkalı dilbilimci Vilhelm Thomsen'in,  15 Aralık 1893'te Danimarka Kraliyet Akademisi oturumunda yaptığı bildiri ile sonuçlandı.

Ayrıca bakınız
Bilge Kağan Yazıtı
Tonyukuk Yazıtı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kül Tiğin Yazıtı tam metni
Türk Bitik/Türk Betik (Betik=Yazıt, Kitap) (Genel Türkoloji okunuşlarının dışında bir okuma örnekleri barındıran bir çalışma)

Orhun yazıtları
Türk yazıtları

Kül Tigin Yazıtı


Rodney Allen Brooks est un roboticien, écrivain et entrepreneur australien né le . Il est surtout connu pour avoir popularisé l'approche actionniste (aussi appelée la robotique behavioriste).

Biographie
Rodney Allen Brooks naît le .

En 1981, il obtient un PhD en informatique de l'université Stanford sous la supervision de .

Il a été le Panasonic Professor of Robotics au Massachusetts Institute of Technology. Il a occupé le siège de directeur du MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory. Il a fondé en 1990 la société iRobot, dont il a été le CTO.

Dans son article de 1990, « Elephants Don't Play Chess », Brooks argue que des robots ne pourront accomplir des tâches quotidiennes dans un environnement partagé avec des humains qu'à la condition que leurs capacités cognitives supérieures, y compris la pensée abstraite émulée par le raisonnement symbolique, soient basées sur le  avec l'environnement, complété par des senseurs proprioceptifs nécessaires pour la coordination œil-main (approche actionniste ou robotique behavioriste), soulignant que :

En 1997, Brooks et son travail ont été mis en vedette dans Fast, Cheap and Out of Control, un film qui dresse le portrait de quatre hommes dont les activités professionnelles sont peu communes.

Rodney Brooks a été nommé membre de la National Academy of Engineering en 2004 pour ses contributions à la fondation et aux applications de la robotique, notamment pour son apport aux fondations des industries robotiques appliquées à la consommation et aux milieux dangereux.

Il a co-fondé  (anciennement connu sous le nom de Heartland Robotics), dont il a été CEO ainsi que CTO. Il a co-fondé en 2019 la société Robust.AI, dont il est le CTO en octobre 2020.

Rodney Allen Brooks est  de l'Australian Academy of Science.

Ouvrages
 Articles

 .

  The Relationship Between Matter and Life (dans Nature, vol. 409, 2001, p. 409–411)

 Livres
 Alternative

  Flesh and Machines: How Robots Will Change Us, Pantheon, 2002.

Brooks a contribué un chapitre au livre Architects of Intelligence: The Truth About AI from the People Building it, Packt Publishing, 2018, , dont la rédaction a été dirigée par le futuriste américaine Martin Ford

Notes et références

Citations originales

Notes

Références

Liens externes

 Rodney Brooks: Why we will rely on robots (TED2013)
 Rodney Brooks: Robots will invade our lives (TED2003)

Naissance en décembre 1954
Informaticien australien
Roboticien
Personnalité liée à l'industrie robotique
Écrivain scientifique
Écrivain australien du XXe siècle
Écrivain australien du XXIe siècle
Membre de l'Académie australienne des sciences
Pages avec des traductions non relues

Rodney Brooks


Bundesversammlung (Savezna skupština) je političko tijelo u Njemačkoj čija je jedina funkcija izbor predsjednika Njemačke. Ono se sastaje samo radi tog zadatka i to u zgradi Bundestaga. Čine ga svi zastupnici Bundestaga plus jednako toliko zastupnika iz parlamenata saveznih pokrajina.

Predsjednik se bira u najviše tri izborna kruga. U prvom krugu je za pobjedu potrebna natpolovična većina glasova. Ako u prvom krugu ne bude pobjednika održi se stanka u trajanju od jedan sat nakon koje slijedi drugi krug. Ako i u drugom krugu niti jedan kandidat ne osvoji natpolovičnu većinu glasova ponovno se održava stanka nakon koje slijedi i treći krug u kojem je za pobjedu potrebna samo obična (relativna) većina glasova.

Politika Njemačke

Bundesversammlung


Construído em 2021, o MSC Seashore é um dos navios da frota da MSC Crociere. Com capacidade para mais de 5.000 passageiros, é parte da classe "Seaside" e também um dos maiores da companhia.

Após navegar na Europa e Caribe, deve estrear no Brasil no final de 2022. Durante a temporada local, realizará cruzeiros partindo de Santos, Maceió e Salvador.

Características
Considerado um dos navios mais ecológicos da frota, conta com tecnologias verdes, incluindo a capacidade de se conectar a rede de energia nos portos, zerando suas emissões quando atracado .

A estrutura voltada para os passageiros conta com seis piscinas, parque aquático, 18 bares e lounges, além de nove restaurantes.

Do total, cinco são de especialidade e oferecem culinárias internacionais, incluindo um tapas bar e uma churrascaria de estilo norte-americano.

O navio ainda possui 11 diferentes categorias de cabines e uma área privativa na proa, só acessada pelos hóspedes de uma categoria específica de suítes. O espaço conta com piscina dedicada, além de restaurante, bar e solário.

Referências

Navios da MSC Crociere
Navios construídos pela Fincantieri
Navios de 2020

MSC Seashore


Franz Xaver Krendl ( 1926, Viena) es un botánico austríaco.

Investigaciones
Sus investigaciones han hecho foco en la cariología, evolución molecular y comparativa, y en biosistemática; en un enfoque interdisciplinario.

Algunas publicaciones
 . 1993. Sekundäres Dickenwachstum von Sproß und Wurzel bei annuellen Dicotylen. Volumen 4 de Biosystematics and Ecology Series. Editor Österreichische Akademie der Wissenschaften, 112 pp. ISBN 3700121164

Honores

Epónimos
 (Brassicaceae) Erysimum krendlii Polatschek

Véase también
 Anexo:naturalistas y epónimos

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Austria del siglo XX
Profesores de Austria
Escritores en alemán del siglo XX
Profesores de la Universidad de Viena
Plantas descritas por Krendl
Nacidos en Viena
Fallecidos en Baden bei Wien

Franz Xaver Krendl


هل تعني:

 أحمد مختار باشا قائد عثماني
 أحمد مختار محافظ الوادي الجديد في مصر.
 أحمد مختار عازف عود عراقي.
 أحمد مختار بابان، رئيس وزراء وسياسي عراقي.

صفحات توضيح أشخاص

أحمد مختار (توضيح)


An Alocasia monticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Alocasia monticola in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia monticola


Cincizeci de umbre descătușate (titlu original Fifty Shades Freed) este un film romantic, după romanul erotic cu același nume, scris de E. L. James, care se preconizează că va apărea de Ziua Îndrăgostiților în luna februarie din anul 2018. Acest film urmează seria "Cincizeci de umbre ale lui Grey", cele două filme precedente fiind considerate foarte bune și fiind vizionate de către mulți cinefili încă de la lansarea acestora. Este anticipat că filmul va avea un fir epic nou, în care Chiristian Gray și Anastasia Steele se vor căsători și vor da naștere unui copil, iar șeful Anastasiei, Jack fiind foarte revoltat de împlinirea celor doi, va decide să îl omoare pe protagonistul principal, Grey.

Note

Filme din 2018
Filme americane
Filme erotice
Filme Focus Features
Filme în limba engleză
Filme realizate în Vancouver
Filme romantice
Filme Universal Pictures

Cincizeci de umbre descătușate


نايلة تويني (31 أغسطس 1982 -)، صحافية لبنانية وعضو في مجلس النواب اللبناني. وهي تنتمي لأسرة سياسية وإعلامية، حيث إنها ابنه الصحفي والنائب جبران تويني ووالدتها رئيسة اتحاد بلديات المتن ميرنا المرّ أبو شرف، وجدها الصحفي والنائب غسان تويني وجدتها الشاعرة ناديا حمادة تويني وأخوال والدها النائب والوزير مروان حمادة والصحفي علي حمادة، كما إن جدها لأمها هو النائب ميشال المرّ وخالها الوزير إلياس المرّ.

حياتها العلمية والعملية
 درست في المرحلة الابتدائية في «معهد لويس فيغمان»، بينما كانت دراستها الثانوية في «مدرسة سيدة الناصرة» في الأشرفية. والتحقت في الجامعة اللبنانية قسم الصحافة وحصلت على الإجازة الجامعية منه بعام 2005. كما حصلت على شهادة الدراسات العليا في المفاوضات والاستراتيجية من «كلية جان مونيه» لجامعة باريس السادسة.
 إنظمت للعمل في جريدة النهار من عام 2003 وكانت ما تزال على مقاعد الدراسة، وعملت في قسم التربية والشباب.
 بعد اغتيال والدها بدأت العمل في إدارة جريدة النهار، وفيها قامت بإحياء فكرة نهار الشباب الذي كان والدها أطلقه عام 1993، حيث قامت بتأسيس «جمعية نهار الشباب» وذلك في عام 2005، وكانت باكورة أعمالها تأسيس حكومة الظل الشبابية. وفي عام 2007 أعادت إطلاق ملحق نهار الشباب بعد توقف صدورة من عام 2001، وفي عام 2007 أصبحت المديرة العامة المساعدة في جريدة النهار.
 من أعمالها:
 تنظيم جائزة جبران تويني الصحافية السنوية بالتعاون مع الاتحاد العالمي للصحف.
 عضو في مجلس أمناء منظمة مينتور العربية والتي تعني بالتوعية لعدم الوقوع في فخ المخدرات وذلك منذ عام 2007.
 عضو في منظمة القادة الشباب العرب.
 عضو في الاتحاد العالمي للصحف.
 في عام 2009 أعلنت ترشحها للانتخابات النيابية عن مقعد الروم الأرثوذكس في دائرة بيروت الأولى، واستطاعت تحقيق الفوز أمام مرشح التيار الوطني الحر عصام أبو جمرا والدخول كعضو في مجلس النواب.

حياتها الأسرية
في 26 يوليو 2009 تزوجت زواج مدني من الإعلامي مالك مكتبي، وهي تختلف عنه مذهبيًا حيث إنها تنتمي لطائفة الروم الأرثوذكس بينما زوجها ينتمي للطائفة الشيعية. ولديهما ثلاثة أطفال: جبران، شريف، نور.

انظر أيضاً
 راغدة درغام.

المراجع

أرثوذكس شرقيون لبنانيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيروت
أعضاء في بطريركية أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس
أعضاء مجلس النواب اللبناني
اجتماعيون لبنانيون
خريجو الجامعة اللبنانية
سياسيات لبنانيات في القرن 21
سياسيون لبنانيون في القرن 21
سياسيون من بيروت
سيدات أعمال لبنانيات
صحفيات لبنانيات
صحفيون لبنانيون
علمانيون لبنانيون
قوميون لبنانيون
مسيحيون أرثوذكس شرقيون لبنانيون
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في الأشرفية (بيروت)
ناشرو صحف لبنانيون
ناشطات لبنانيات
ناشطون لبنانيون
ناشطون لبنانيون مناهضون للنظام السوري

نايلة تويني


Vallparadís Universidad (UPC-Vallparadís en el proyecto constructivo) es una estación subterránea de ferrocarril suburbano de la prolongación de la línea S1 (Metro de Tarrasa) en la Línea Barcelona-Vallés de FGC en el parque de Vallparadís, localidad de Tarrasa. La estación se abrió al público el 29 de julio de 2015 al que al día anterior se celebraron unas jornadas de puertas abiertas. En 2018 registró un tráfico de 1 093 349 usuarios.

Situación ferroviaria
Se ubica en el punto kilométrico 21,670 de la línea férrea de ancho internacional Las Planas-Tarrasa. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
Se inauguró el 28 de julio de 2015, con la apertura de la línea entre las estaciones de Tarrasa-Rambla y Tarrasa-Naciones Unidas, entrando en servicio comercial el 29 de julio de ese año. Las obras se habían iniciado en el año 2003, pero sufrió varias demoras en su construcción debido a los restos arqueológicos hallados en torno al foso del Castillo Cartujo de Vallparadís y a los cambios en la ejecución del proyecto de la prolongación en Tarrasa.

La estación
La estación de Vallparadís Universidad se encuentra en el subsuelo de la plaza de los Derechos Humanos y de la calle Salmerón con la avenida Jacquard. Desde la plaza se accede por un edificio con puertas automáticas a un pequeño vestíbulo con máquinas de venta de billetes y las barreras tarifarias. Una vez pasado el control de accesos, hay cuatro ascensores, teniendo uno de ellos parada en el vestíbulo inferior y siendo los otros tres directos hasta el nivel andén, superando un desnivel de 25,5 metros existente. El vestíbulo inferior (principal) tiene acceso sin escaleras desde el exterior desde el Parque de Vallparadís y dispone de máquinas de venta de billetes y barreras tarifarias. Pasadas éstas se accede a un gran espacio donde están los accesos de bajada al andén, que se podrá hacer por el ascensor con parada o bien por dos núcleos de escaleras, uno de ellos con escalera fija y mecánica y el otro sólo con escaleras fijas. No hay escaleras interiores en la estación para subir a la plaza de los Derechos Humanos, teniendo que hacerlo en este caso por los caminos y escaleras del Parque. Entre el vestíbulo superior y el inferior hay cuatro plantas que serán destinadas a consultas externas del Hospital Mutua de Tarrasa. Los trenes circulan por el nivel más inferior formado por las dos vías generales y un andén central doble de 85 metros de longitud con una anchura de 9 metros. Completan las instalaciones una subcentral eléctrica situada junto a la calle de la Igualdad.

Servicios ferroviarios
El horario de la estación se puede descargar en el siguiente enlace. El plano de las líneas del Vallés en este enlace. El plano integrado de la red ferroviaria de Barcelona puede descargarse en este enlace.

Referencias

Vallparadís Universitat

Estación de Vallparadís Universidad


Yazıören, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yazıören, Bayramören - Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlı köy
 Yazıören, Tercan - Erzincan ili Tercan ilçesine bağlı köy
 Yazıören, Ovacık - Tunceli ili Ovacık ilçesine bağlı köy
 Yazıören, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Yazıören


(297409) Mållgan, denumire internațională (297409) Mallgan, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
297409 Mållgan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Saltsjobaden de A. Brandeker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 1,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 297001-298000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

297409 Mållgan


Midtstuen Station (Midtstuen stasjon) er en metrostation på Holmenkollbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger 223,3 meter over havet. Stationen er den, der ligger nærmest den gamle skihopbakke Midtstubakken. Om vinteren benyttes stationen meget af voksne og børn med slæder eller kælke, da kælkebakken Korketrekkeren, som starter ved Frognerseteren Station, ender her.

Stationen hed oprindeligt Frognerseterveien, men navnet blev ændret allerede et par måneder efter åbningen af banen 31. maj 1898.

Stationen gennemgik en fuldstændig modernisering i 2000 med fjernelse af overgange i niveau og etablering af nye adgangsveje.

Eksterne henvisninger

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1898

Midtstuen Station


Turks ve Caicos Adaları (İngilizce: Turks and Caicos Islands,  and  ya da ; kısaltması: TCI), Karayipler'de, Kuzey Atlas Okyanusu'nda Britanya Denizaşırı Toprakları olan ve iki takımadadan oluşan adalar grubu. Turks ve Caicos Adaları, Bahamalar ile birlikte Lucayan Adaları'nı oluşturmaktadır.

Etimoloji
Turks ve Caicos Adaları, adını Turk's cap kaktüsü (Melocactus intortus) Türklerin fesine benzediği için ve Taino dilindeki 'adalar dizisi' anlamına gelen caya hico'dan alır.

Siyaset
Turks ve Caicos Adaları bir Britanya Denizaşırı Topraklarıdır. Bir Britanya bölgesi olarak hükûmdarı, Dışişleri Bakanlığı'nın tavsiyesi üzerine hükûmdar tarafından atanan bir vali tarafından temsil edilen Birleşik Krallık Kralı III. Charles'tır. Bölgenin ilk başbakanı McCartney ilk olarak 30 Ağustos 1976'da bir anayasa kabul etti. Millî bayram olan Anayasa Günü, her yıl 30 Ağustos'ta kutlanıyor.

Bölgenin yasal sistemi, Jamaika ve Bahamalar'dan kabul edilen az sayıda yasa ile Britanya ortak hukukuna dayanmaktadır. Oy verme hakkı 18 yaşın üzerindekilere tanınmıştır ve genel oy ilkesi uygulanır. İngilizce resmî dildir. Grand Turk, Turks ve Caicos Adaları'nın idarî ve siyasi başkentidir ve Cockburn Town 1766'dan beri hükûmetin merkezi olmuştur.

Turks ve Caicos Adaları Karayip Kalkınma Bankası'nın bir üyesidir, Evrensel Posta Birliği üyesidir CARICOM'da bir ortağı ve bir Interpol alt bürosu vardır. Birleşmiş Milletler Sömürgecilik Özel Komitesi, Birleşmiş Milletler Kendi Kendini Yönetmeyen Bölgeler listesindeki bölgeyi içerir.

2016 seçimlerinde Halkların Demokratik Hareketi galip geldi.

Turks ve Caicos Adaları, bölge komiserleri tarafından yönetilen altı idarî bölgeye (ikisi Turks Adaları'nda ve dört tanesi Caicos Adaları'nda) ayrılmıştır. Meclis Binası için, Turks ve Caicos Adaları 15 seçim bölgesine ayrılmıştır (Turks Adalarında dördü ve Caicos Adaları'nda on bir tanesi).

Coğrafya
Turks ve Caicos Adaları, Karayipler'de, Kuzey Atlas Okyanusu'nda, Bahamalar'ın güneydoğusunda yer alırlar. Koordinatları; 21° 45' Kuzey enlemi, 71° 35' Batı boylamı. 389 km sahil şeridine sahiptir.

Tropikal iklime sahip olup, arazi yapısı alçak, düz kireçtaşları, büyük bataklıklar arazi yapısını oluşturlar.

38 adadan oluşur. Bunlardan sadece 8'inde yerleşim vardır. 1962'de Jamaika'nın bağımsızlığını ilân etmesinden sonra bu adalar Birleşik Krallık'a bağlı kalmayı tercih etti.

Nüfus
Toplam nüfusu 42.953'tür.

Başkent
Bu adalar zincirinin idari ve siyasi başkenti dolayısıyla tüm hükûmet binaları ve bakanlıklar Grand Turk adasındaki Cockburn Town şehrindedir.

Ekonomi
Turks ve Caicos Adaları'nın ekonomisi genel olarak turizme dayanmaktadır. Ekvatoral bölgede olması nedeniyle ülke yıl boyu turist çekmektedir. Bunun yanında küçük çaplı tropikal meyve ihracatları da ülke ekonomisine katkı sağlayan etkenlerdendir. 1999 verilerine göre, GSYMH'si 128 milyon dolar. İhracatı 4.7 milyon dolar olan adanın en büyük ihracat ortakları ABD ve Birleşik Krallık'tır. Adanın başlıca ihracat ürünü ise ıstakozdur. Adanın en büyük ithalat ortakları arasında yine ABD ve İngiltere. Bu iki ülkeden 50 milyon dolar civarında gıda, meşrubat, tütün, giyecek, sanayi malları ve yapı malzemeleri ithal ediliyor.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.tcmuseum.org

Turks ve Caicos Adaları


NGC 7449 je eliptična galaktika u zviježđu Andromedi.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7449
  Auke Slotegraaf: NGC 7449 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7449 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7400 - 7449

7449

NGC 7449


Hatun Birsen Başaran (1927-1997) Eğitimci. Yazar Mehmet Başaran'ın eşi. Başaran'ın roman ve öykülerinde Elif adıyla anılan kişidir.

Kayseri, Pazarören yakınında küçük bir köyde doğdu. Bir toprak davasından cezaevine düşen babası içeride ölünce annesi yirmi yaşlarında dul kaldı. Zor yaşama koşulları içinde çocukluğunu yaşayamadı. Pazarören Köy Enstitüsü'ne girişi kurtuluş oldu. Çalışkan bir öğrenciydi. Burayı bitirdikten sonra Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü'ne girdi. Bitirme tezi Kömagil Köyü'nde Giyim'di. Yüksek Köy Enstitüsü'nün çıkardığı "Köy Enstitüsü" dergisine yazdığı Elif Teyze adlı yazı, köy kadınının ve kadınlarımızın çilesini dile getiren çarpıcı gerçekleri sergiliyordu. Hasan Ali-Kenan Öner Davası sırasında karşı tarafça suçlanan bir yazı oldu.

Yüksek Bölümü bitirince Mehmet Başaran'la nişanlandı. Başaran yedek subay okulundan çavuş olarak çıkarılınca üç yıl onu bekledi. Kaynarca köyünde ilkokul öğretmeni olarak çalıştı. Sonra Balıkesir Havran-Edremit ilkokullarında öğretmenlik yaptı. İstanbul Erenköy Kız Lisesi'nde müdür yardımcılığı görevini yaptığı sırada başarısı ödüllendirilerek bir yıllığına Londra'ya gönderildi. Buradan İngiltere eğitimi üzerine gözlemlerini ve izlenimlerini İmece dergisine yazdı. Elif Teyze'yle başlayan yazarlığı gizli yazarlık olarak sürmüştü.

Hatun Başaran'ın meslek hayatı başarıyla sürerken, özel hayatı acılar içinde geçti. İlk kızı Filiz Başaran'ın kalbinde bir delikle doğmuştu. Açık kalp ameliyatı geçirdi. İkinci kızı Deniz, İktisat Fakültesini bitirdi. O zamanlar olaylı yıllardı. Kızı Deniz, bir devrimci grubun üyesiydi ve yaşamına intihar ederek son verdi. Hatun Başaran bu olaydan çok etkilendi; kızının ölümünden yedi yıl sonra, 1997'de akciğer kanserinden öldü. Ölümünden sonra günlüklerinin kanserle savaştığı dönemi anlatan bölümü eşi tarafından Can Evimde Mor Isırgan adlı kitapta yayımlandı.

1927 doğumlular
Hatun Birsen Başaran
Türk öğretmenler
Kayseri doğumlular
Köy Enstitüsünde öğrenim görenler
Akciğer kanserinden ölenler
1997 yılında ölenler

Hatun Birsen Başaran


Navigatorii infinitului (în ) este un roman științifico-fantastic scris de Joseph-Henri Rosny aîné, care a fost publicat în 1925.

Restul acestui roman, Les Astronautes, a rămas nepublicat până în 1960.

Acesta a fost anunțat în 1925: Pe măsură ce acest text se derulează, aflăm că a doua călătorie a Stellarium-ului este completă și că exploratorii fabuloși și-au găsit prietenii din lumea cealaltă. Volumul, raportând observații științifice și experimente, va apărea în curând. Va fi urmată de relația celei de-a doua călătorii, transmise de data aceasta chiar de pe Marte.

În limba română romanul a fost tradus de Ion Hobana și a fost publicat în Colecția Fantastic Club, Editura Albatros, în 1974. A mai fost republicat la Editura Brâncuși, colecția Science Fiction, nr. 3 din 1992.

Rezumat

O misiune de explorare aterizează pe Marte unde descoperă o rasă extraterestră, Tripèdes, înzestrată cu trei picioare, șase ochi și care radiază o frumusețe supranaturală. Acești marțieni sunt ultimii reprezentanți ai unei specii foarte vechi și foarte evoluate, care dispare puțin câte puțin, dând loc unei noi forme de viață, Zoomorphes. Aceste creaturi minerale, mai puțin inteligente decât Tripedes, sunt totuși mai tinere și mai dinamice.

Când revine pe Pământ, expediția aduce cu ei doi Tripedezi, un tată și fiica sa. Acesta din urmă este îndrăgostită de unul dintre astronauții Pământului, iar modul de reproducere marțiană este prin partenogeneză, ea naște un hibrid foarte puternic tatălui pe care îl dorește pentru copilul ei.

Recenzii de specialitate
Potrivit lui Jacques Sadoul   :    .

Bibliografie

 Fayard, Les Œuvres Libres , 1925.
 Nouvelle Revue Critique, 1927.
 Hachette/Gallimard, coll. Le Rayon fantastique , couverture de Jean-Claude Forest, 1960.
 Éditions Rencontre, coll. Chefs-d'œuvre de la Science-Fiction , préface de Jacques Bergier, 1970.
 in "Récits de science-fiction", Éditions Gérard et C°, 1973.
 in "Récits de science-fiction", Marabout SF , 1975.
 Denoël, coll. Présence du futur , 1983.
 Grama, 1996.
 Petite bibliothèque Ombre, 2011.
 in "La Guerre des règnes de J.-H. Rosny aîné, inclus La Guerre du Feu", présenté par Serge Lehman, Bragelonne, 2012.
 L'Harmattan, coll. Miroirs du Réel, 2019.

Benzi desenate
Există o adaptare pentru benzi senate a lui Robert Bressy (desene) și Raymonde Borel-Rosny (scenariu).

A fost publicată în L'Humanité în 1974, apoi la Pressibus în 1999, într-o ediție limitată și numerotată.

Vezi și
 Xipehuzii
 Prizoniera oamenilor mistreți
 Lupta pentru foc
 Moartea Terrei
 Leul uriaș
 1925 în literatură
 1925 în științifico-fantastic

 Pe tema iubirii extraterestre
 Rapoarte ciudate (1960), The Lovers (1961), de Philip José Farmer
 Vagabondul (The Wanderer, 1964), de Fritz Leiber
 Dare (1965), de Philip José Farmer

Note și referințe

Legături externe

 Prezentarea diferitelor ediții ale "Navigatorii Infinitului" pe site-ul dedicat fraților J.-H. Rosny .
  Navigatorii Infinituluit Cool French Comics
 Fișier despre "Navigatorii Infinitului" pe site-ul Marte și Science Fiction .
 Cartea în biblioteca digitală de limbă franceză  (pdf)

Romane din 1925
Romane științifico-fantastice
Romane belgiene
Marte în ficțiune
1925 în științifico-fantastic

Navigatorii infinitului


An Disa karooica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.D.Johnson ngan Hans Peter Linder. An Disa karooica in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa karooica


Juan de Inés y Ortega ( Marugán  1717 - 1772). Fue un maestro organero del barroco español.

Biografía

Procedente de una familia de organeros, continuó con el taller que su tío Francisco Ortega Pérez instaló en Marugán (Segovia), quien fuera uno de los organeros castellanos más importantes del siglo XVIII, alcanzando a ser maestro organero del rey. Otros miembros de la saga familiar dedicados al mismo oficio fueron Tomás de Inés Rincón , José de Inés Rincón, y Leandro Garcimartín de Inés.

Dentro de los órganos que realizó se encuentran:

 Órgano para el Coro bajo del Convento de Nuestra Señora de Gracia, en Madrigal de las Altas Torres, 1756.

 Órgano para la iglesia de San Nicolás de Bari, en Marugán, 1763.

 Órgano para la iglesia de San Juan, en Rodilana, 1766.

 Órgano para el convento de la Purísima Concepción, en Cuéllar.

Referencias

Bibliografía

 Jambou, Louis (1988): Evolución del órgano español: siglos XVI-XVIII, vol. 1, Servicio de Publicaciones de la Universidad de Oviedo.

 De la Lama, Jesús Ángel (1982): El órgano en Valladolid y su provincia, Caja de Ahorros Provincial de Valladolid.

Organeros de España del siglo XVIII
Nacidos en Marugán
Organeros de Castilla y León

Juan de Inés y Ortega


João Henrique Thofehrn (São Pedro do Sul,  — São Lourenço do Sul, 14 de junho de 2013) foi um político brasileiro.

Biografia
Filho do casal Walter Thofehrn (conhecido como Dr. Walter Thofehrn e que também foi prefeito de São Lourenço do Sul)  e Armanda Lücke, João Henrique Thofehrn foi vereador na 4ª legislatura no período de 25 de janeiro de 1960 a 31 de dezembro de 1963, e ocupou o cargo de prefeito no período de  31 de dezembro de 1963 a 31 de janeiro de 1969 e no período de  31 de janeiro de 1973 a 31 de janeiro de 1977.

Carreira Política
Nas eleições municipais de 1959 em São Lourenço do Sul, concorreu ao cargo de vereador pelo PRP, sendo eleito com 577 votos.

Nas eleições municipais de 1963 em São Lourenço do Sul, concorreu ao cargo de prefeito pelo PRP, sendo eleito.

Nas eleições municipais de 1972 em São Lourenço do Sul, concorreu novamente ao cargo de prefeito agora pela ARENA, sendo novamente eleito com 9.686.

Como prefeito de São Lourenço do Sul, viabilizou a criação do principal veículo de imprensa até os dias atuais, o jornal O Lourenciano.

Morte
Faleceu em 14 de junho de 2013, no município de São Lourenço do Sul em decorrência de um câncer.

Desempenho eleitoral

 Notas
 Não consta registro de resultado eleitoral no site do Tribunal Regional Eleitoral do Rio Grande do Sul - TRE-RS referente a eleição de 1963 no município de São Lourenço do Sul.

Naturais de São Pedro do Sul (Rio Grande do Sul)
Prefeitos de São Lourenço do Sul
Membros do Partido de Representação Popular
Membros da Aliança Renovadora Nacional
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas do Rio Grande do Sul
Brasileiros de ascendência alemã

João Henrique Thofehrn


A terrain park or snow park is an outdoor recreation area containing terrain that allows skiers, snowboarders and snowbikers to perform tricks.  Terrain parks have their roots in skateparks and many of the features are common to both.

From their inception to as recently as the 1980s, ski areas generally banned jumping and any kind of aerial maneuvers, usually under penalty of revoking the offender's lift ticket.  By the 1990s, most areas provided snow features specifically catering to aerial snowsports.  One of the first in-bounds terrain parks was the snowboard park built in 1990 at Vail's (Colorado) resort.  The park was copied soon in other resorts.  Today most resorts have terrain parks, with many having multiple parks of various difficulty. Some resorts are almost exclusively terrain parks such as Echo Mountain Park in Evergreen, Colorado and Snow Park in Wanaka, New Zealand.  In Colorado there has been a recent trend for defunct resorts such as Squaw Pass (now Echo Mountain Park) to be reopened, catering to terrain park users.

History
The first known terrain park (then called a 'snowboard park') was built at Bear Valley Ski Area (California) in the 1989-90 season. It was the brainchild of Bear Valley's Marketing Director Sean McMahon and California snowboarder and contest organizer Mike McDaniel.

McMahon's idea was to create an area of the mountain specifically for snowboarders—modeled after the skateparks of the 1970s, featuring jumps, jibs, and a halfpipe—that would bring new customers to the small, family operated ski area in the Central Sierra. He enlisted the help of McDaniel, who had experience building snowboard-specific terrain features such as halfpipes and jumps, through his work organizing early snowboard events. McDaniel in turn, brought in snowboard pioneers Mike Chantry and Keith Kimmel to consult on the design and construction of the park, to be located on the front side of Bear Valley's upper mountain.

A surface lift was installed to bring snowboarders from the bottom of the area back to the top, without having to take a chair lift to the top of the mountain. Kim Krause, who had run lifts in other areas of the resort, was brought on as the park's first lift operator.

It became apparent that the park would need ongoing construction, grooming, and maintenance, and McDaniel was hired by Bear Valley in the fall of 1989 to be Snowboard Park Manager. The new mountain attraction was dubbed the "Polar Park." Opening day in late November 1989 featured a demonstration by professional snowboarders Damian Sanders, Terry Kidwell, Noah Salasnek, Mike and Tina Basich and others. The event was covered by Thrasher Magazine, International Snowboard Magazine and local media.

Difficulty
Terrain parks (in the United States and Canada) have designations with respect to safety similar to standard alpine slopes.  They differ in their designation and degrees of difficulty.  They are identified with orange ovals to differentiate them from standard slopes, and are further distinguished by large, medium, or small features.  While features vary between resorts, commonly small features are short jumps and rails that are at the slope surface,  Medium features are  high jumps along with jibs requiring small jumps to mount.  Large features include  jumps along with complex jibs and large vertical pipes.

"Progression parks" are easier terrain parks, meant for those just starting to ride these features.

Jibs

Jibs are any type of fixture which can be ridden with the board/skis either parallel or perpendicular to the snow surface, ridden while spinning around on, or ridden and jumped or tricked from.  Many jib features resemble outdoor items used when snowboarding in urban areas, such as stair handrails, benches, tables, etc.  In the park these feature consist of:

Rail A metal feature, either rounded or with a flat surface, which a skier or snowboarder can slide across (called "jibbing"). Many people confuse rails with wider surfaces with boxes, however these are not, and are just rails with a little UHMWPE on top.
Box Similar to a rail, but wider with an ultra high molecular weight polyethylene (UHMWPE) surface. May or may not have metal edges. Compare Funbox, for skateboarding.
Table Top Similar to a box, but much wider. Commonly used by beginners who want to become comfortable with box type surfaces before moving on to real boxes. Table Tops are very wide and therefore allow a skier or snowboarder to slide across the surface and is difficult to fall on.
Trees used as natural surfaces and can be found either on or off the trails.
Rails and boxes have many different shapes and sizes: straight, sloped, curved (often called a "Rainbow"), or kinked.  Rails, especially rainbow, will also be seen curving over obstacles or vehicles.
Park Bench and Picnic Table A funbox type feature that resembles a park bench or picnic table.  The edges are made of metal rails and the surfaces of UHMWPE.  These features provide multiple sliding surfaces.
Mail Box A large diameter metal pipe of varying lengths with a cross-section resembling a mail box.
Wall ride A vertical, or near-vertical, wall-like surface. Most wall rides have another similar surface at the top that is angled down towards the wall, but more perpendicular to the ground (like a sideways funbox attached to the top of the wall ride)
Barrels A more recent addition to terrain parks, barrels are features usually shaped like garbage cans or vertical cylinders with a small jump leading up to it. This feature is jibbed by going off the jump and tapping it in various ways with your skis or snowboard. Variations include spinning to and from the barrel, tapping with different parts of the skis or stalling on top of the barrel.
Rainbow  A box or rail that has a hump like a "rainbow."
Kink
A box or rail that has one or more "kinks". A kink is a sudden change in angle of a sliding surface. An example of a kinked feature is a F-D-F (flat-down-flat).
Pole Jam
A rail that is stuck into a jump at an upward angle
Tap Feature
A feature that comes in many shapes and sizes and is meant to be tapped with either the tail or tip end of skis or snowboards.

Jumps
Jumps in terrain parks can range from five feet to 100 feet & above, and will vary park to park and resort to resort.  In contrast to jibs, typically being manufactured off-site of steel and plastic, jumps are most commonly constructed entirely of snow or snow with a base of dirt.  Tricks such as grabs, twists, spins and flips are often performed while in the air from a jump.  Types of jumps in a park may consist of:

Tabletop A jump that looks somewhat like a table or trapezoid in which one takes off from an incline (the lip), clear a flat part (the table), and lands on a downslope (the landing)
Step-down A jump in which the landing is lower than the takeoff
Step-up A jump in which the landing is higher than the takeoff
Gap A jump that has a gap in between the take off and landing, instead of a table
Hip A jump with one landing, which is perpendicular to the take off
Spine A jump with two landings, which are perpendicular to the take off. Similar to a hip, but with a landing on both sides.
Channel gap Looks like a wide jump cut at the middle, so it becomes a gap between the two jumps

Vertical

 Half-pipe:  a downhill trough with vertical lips on each side, resembling half of a cylinder.
 Quarter-pipe: a vertical lip with the intention that the user launch straight into the air, then land on the same lip.

Terrain park only areas
Terrain park only areas which are similar to regular resorts are becoming more common and are increasing in popularity. These areas typically have jumps and features on all trails and are generally smaller than most resorts.  While their size may be less than that of larger resorts these areas are more appealing to terrain park riders as they are typically cheaper, have more extreme or uncommon features, and have music played over loud speakers throughout the area.  These areas are generally rider owned and operated. Carinthia Parks at Mount Snow, Vermont is the only all terrain park mountain face in New England with two lifts accessing nine different parks.

See also
 Skatepark
 Jibbing
 Freestyle
 Rope Tows
 X Games
 Trampolining
 Slopestyle

Notes

Snowboarding
Ski areas and resorts

Terrain park


Philip David Ochs, (d. 23 Aralık 1940 - ö. 9 Nisan 1976). Amerikalı protest müzik sanatçısı. "I Ain't Marching Anymore", "Power and Glory", "Outside of A Small Circle of Friends" gibi Amerikan toplum düzeninden yola çıkarak yabancılaşma, savaş, insan hakları gibi 1960'lı yılların ve modern dünyanın önemli konuları hakkındaki şarkılarıyla bilinir.

Hayatı
El Paso, Teksas doğumlu olan Phil Ochs sıradan orta sınıf bir ailede büyüdü. Ohio State Üniversitesi'nde gazetecilik okurken, son sınıfta bıraktı. New York'a taşındı ve orada halk müziği ile ilgilenmeye başladı. Savaş karşıtlığı, işçi sınıfının mücadelesi gibi konularda şarkı söylemesiyle birlikte kendisini "şarkı söyleyen gazeteci" olarak tanımladı, gazete ve dergilerde yer alan haberlerden yola çıkarak şarkı sözlerini yazıyordu. "Outside Of A Small Circle Of Friends" adlı şarkı, New York'ta "Kitty Genovese" adlı bir kadının bıçaklanırken defalarca yardım istemesi, 38 insanın çığlıkları duyup uyanmasına rağmen müdahale etmeyip polisi bile çağırmamasını anlatır.

İlk üç albümü (All the News That's Fit to Sing (1964), I Ain't Marching Anymore (1965) ve Phil Ochs in Concert (1966)) en iyi çalışmalarını kapsamaktadır. Ayrıca arkadaşı Bob Dylan da o dönemde onun en büyük destekçilerinden biri olmuştur.

Diskografi

Stüdyo albümleri ve canlı kayıtlar
 All the News That's Fit to Sing (Elektra, 1964)
 I Ain't Marching Anymore (Elektra, 1965)
 Phil Ochs in Concert (Elektra, 1966)
 Pleasures of the Harbor (A&M, 1967)
 Tape from California (A&M, 1968)
 Rehearsals for Retirement (A&M, 1969)
 Greatest Hits (A&M, 1970)
 Gunfight at Carnegie Hall (A&M Canada, 1975)

Derlemeler ve diğer albümler
 The Campers: Camp Favorites  (Cameo, 1962)
 Chords of Fame (A&M, 1976)
 Songs for Broadside (Folkways, 1976)
 Interview with Phil Ochs (Folkways, 1976 civarı)
 The Broadside Tapes 1 (Folkways, 1980 civarı)
 A Toast to Those Who Are Gone (Rhino, 1986)
 The War Is Over: The Best of Phil Ochs (A&M, 1988)
 There But for Fortune (Elektra, 1989)
 There and Now: Live in Vancouver 1968 (Rhino, 1990)
 Phil Ochs at Newport (Vanguard, 1996)
 Farewells and Fantasies (Elektra and Rhino, 1997)
 American Troubadour (A&M Britain, 1997)
 The Early Years (Vanguard, 2000)
 20th Century Masters (Universal, 2002)
 Cross My Heart: An Introduction to Phil Ochs'' (Polydor, 2004)

Grubun Siteleri
 Philip David Ochs

1940 doğumlular
1976 yılında ölenler
Yahudi asıllı Amerikalılar
Amerikalı erkek gitaristler
Amerikalı akustik gitaristler
Amerikalı folk gitaristleri
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Phil Ochs


Sally Jean Shipard (* 20. Oktober 1987 in Tumut) ist eine ehemalige australische Fußballspielerin.

Karriere

Verein
Shipard wuchs in Wagga Wagga in New South Wales auf und begann dort im Alter von fünf Jahren bei ihrem Heimatverein Wagga PCYC mit dem Fußballspielen. 2009 bis 2011 spielte die Mittelfeldspielerin in der australischen W-League für Canberra United, und kam 2009 und 2010 mit ihrem Team jeweils unter die besten Vier. 2011 sicherte sich die Mannschaft mit einem 3:2-Finalsieg gegen Brisbane Roar schließlich den Meistertitel.

Anfang 2012 unterschrieb sie einen Halbjahresvertrag bei Bayer 04 Leverkusen in der Bundesliga, wo sie am 26. Februar 2012 im Auswärtsspiel gegen Turbine Potsdam ihr Debüt feierte und in allen verbleibenden zehn Saisonspielen über die komplette Spieldauer zum Einsatz kam. Nach dem Ende der Bundesligasaison kehrte Shipard nach Canberra zurück und gab nach im April 2014 aufgrund anhaltender Verletzungsprobleme ihr Karriereende bekannt.

Nationalmannschaft
Shipard gehörte von 2004 bis 2006 zur australischen U-20-Nationalmannschaft und nahm mit ihr 2004 an der U-19-Weltmeisterschaft in Thailand und 2006 als Spielführerin an der U-20-Weltmeisterschaft in Russland teil.

2004 debütierte sie in der australischen Nationalmannschaft und absolvierte bis Mitte 2011 in 57 Partien, wobei sie vier Tore erzielte. Bei den Olympischen Sommerspielen in Athen stand sie in allen vier Partien auf dem Feld und gehörte auch bei der Weltmeisterschaft 2007 in China zum australischen Kader. 2010 qualifizierte sie sich mit der Mannschaft durch den Gewinn der Asienmeisterschaft für die Weltmeisterschaft 2011 in Deutschland. Dort erreichten die Australierinnen wie schon 2007 das Achtelfinale, das sie allerdings gegen Schweden verloren.

Erfolge
 W-League-Meister 2011/12 mit Canberra United
 Asienmeister 2010 mit Australien

Auszeichnungen
 Fußballerin des Jahres 2011 in Australien

Weblinks

 Blog von Sally Shipard
 Englischsprachiger Artikel über Sally Shipard im Sydney Morning Herald

Einzelnachweise

Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Fußballnationalspieler (Australien)
Fußballspieler (Canberra United)
Fußballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Australien)
Asienmeister (Fußball)
Australier
Geboren 1987
Frau

Sally Shipard


Hintergrundmusik ist unaufdringliche Musik, die für ihre Hörer normalerweise im Hintergrund der Aufmerksamkeit bleibt. Sie sorgt als "atmosphärische Musik" meist für eine entspannte, angenehme Stimmung und kann in einem bestimmten Darbietungsrahmen zu Tätigkeiten anregen, die nicht direkt mit dieser Musik zu tun haben. Im Gegensatz dazu beansprucht Vordergrundmusik die Aufmerksamkeit des Hörers. Die Bezeichnung Vordergrundmusik ist als Gegenbegriff zu Hintergrundmusik entstanden und wird vergleichsweise selten verwendet.

Hintergrundmusik wird meist in der Öffentlichkeit zugänglichen Umgebungen eingesetzt sowie als Bestandteil von Filmen und anderen audiovisuellen Produktionen. Für Hintergrundmusik in Kaufhäusern und Einkaufszentren – auch Kaufhausmusik oder Fahrstuhlmusik genannt – sowie in Aufzügen, Restaurants, Flughäfen und ähnlichen Umgebungen wird auch die englische Bezeichnung Muzak verwendet.

Bestimmte Musikgenres wie Smooth Jazz oder populäre Klassik eignen sich gut für die Verwendung als Hintergrundmusik. Oft wird Instrumentalmusik vorgezogen, weil davon ausgegangen wird, dass menschliche Stimmen und gesungene Texte die Aufmerksamkeit zu stark auf sich ziehen. Auch beim Ambient und der Lounge-Musik fehlen Gesangselemente oder gesprochene Texte. So hat zum Beispiel Brian Eno Umgebungsmusik für Flughäfen komponiert, die er von Gebrauchsmusik unterschieden wissen wollte (siehe Ambient 1: Music for Airports). Die Wirkung von Hintergrundmusik ist in der Musikpsychologie umstritten, da sie sich schwer objektivieren lässt.

Verwendung
Der funktionale Aspekt von Hintergrundmusik besteht in der gezielten Veränderung der akustischen Verhältnisse am jeweiligen Einsatzort. Hintergrundmusik dient z. B. der Überlagerung störender Umgebungsgeräusche oder der Vermeidung einer unerwünschten, als bedrückend empfundenen Stille. Hintergrundmusik soll die Stimmung und Gefühlslage der Hörer aufhellen.

Hintergrundmusik wird entweder gezielt für einen bestimmten Einsatzzweck produziert, oder es handelt sich um Musik, die mit einer anderen Motivation komponiert wurde, aber nach entsprechender Arrangierung als Hintergrundmusik eingesetzt wird. Exemplarisch seien Für Elise von Ludwig van Beethoven und Die vier Jahreszeiten von Antonio Vivaldi genannt. Besonders kommen auch Instrumentalversionen von Popsongs zum Zuge.

Eine traditionelle Hintergrundmusik ist die Tafelmusik, die ein zwangloses Gespräch beim Essen erleichtert. In Kaufhäusern soll Hintergrundmusik auch den Konsum fördern. Zum Arbeiten, Lesen oder Lernen wird Hintergrundmusik individuell eingesetzt. Die Entscheidung darüber, was im Hintergrund der Aufmerksamkeit bleiben soll, trifft stets der Hörer. Beim Barpiano kann der frei gewählte Wechsel zwischen Nichtbeachtung der Musik und voller Aufmerksamkeit, etwa bei einer bekannten Melodie, den Reiz für das Publikum ausmachen.

Hintergrundmusik in öffentlichen und kommerziellen Umgebungen
Allgemein bekannt ist die in der Regel unauffällige Hintergrundmusik in Kaufhäusern, Restaurants, Bars und Hotels (dort zum Beispiel in Aufzügen), in Flughäfen und einigen Bahnhöfen, in den 1950 in der Eisenbahn, in Wartebereichen von Krankenhäusern, Ämtern, Bürogebäuden, in Friseursalons und dergleichen. In Telefonwarteschleifen wird Musik derselben Art abgespielt.

Speziell für Hintergrundmusik in solchen öffentlichen und kommerziellen Umgebungen wird auch der aus dem Englischen stammende Begriff Muzak verwendet. Allgemeiner bezeichnet Muzak den für solche Zwecke üblicherweise verwendeten Musiktyp: anspruchslose, gefällige, harmlose Musik. Ursprünglich handelt es sich um einen Markennamen der US-amerikanischen Firma Muzak Holdings, die Hintergrundmusik produzierte und im Jahr 2011 von der Firma Mood Media übernommen wurde.

Hintergrundmusik im öffentlichen Raum wird von vielen Hörern entweder als angenehm wahrgenommen oder gar nicht bemerkt, von anderen wird sie wegen ihrer "Allgegenwart" als Belästigung empfunden. Die Initiative Dudelstopp – Musik ohne Zwang engagiert sich gegen den "unfreiwilligen Musikkonsum im alltäglichen Leben".

Ästhetik
Eine ästhetische Debatte entfachte die Hintergrundmusik in den 1920er-Jahren, als manche Komponisten Gegenentwürfe zur klassischen Konzertmusik suchten, die das bürgerliche Konzept der Kunstmusik in Frage stellen sollten. Erik Satie entwarf mit seiner Musique d'ameublement eine stark repetitive Musik, die sich an Tapetenmustern orientierte. Seine Anregungen wurden in neuerer Zeit von John Cage und der Minimal Music aufgenommen. Obsessive Wiederholungen wirken allerdings oft anstrengend und eignen sich nicht unbedingt als Hintergrundmusik. Easy Listening schließt in mancher Hinsicht an die Ästhetik von Hintergrundmusik an.

Die Musique concrète seit den 1940er-Jahren, die bereits eine entwickelte Tonaufnahmetechnik voraussetzte, verwischte den Unterschied zwischen atmosphärischem Geräusch und Musik. Die modernen Möglichkeiten der Klangsynthese mit Sampling seit etwa 1990 verwischen außerdem die Grenze zwischen natürlichen und künstlichen Klängen. Diese Anregungen haben zu neuen Kunstformen wie der Klanginstallation oder dem Soundscape geführt.

Hintergrundmusik kann Räume ästhetisch gestalten, ähnlich wie die Innenarchitektur. Die Bedeutung der musikalischen Komponente in Räumen wurde im Konzept der Ambient-Möbel aufgegriffen.

Geräte
Das Cantata 700 war ein Kassettenspieler und Format von Magnetbandmedien, das speziell für Hintergrundmusik ausgelegt wurde. Rowe Customusic war ein Endlosbandkassettenwechsler mit Magnetbandmedien vom Typ Fidelipac Größe "C". Seeburg 1000 war ein Duplex-Wechselplattenspieler, der sowohl den Plattenstapel als auch den Plattenteller gegeneinander drehte. Mit zwei Abnehmern (oben und unten) am Tonarmen konnte er Ober- und Unterseite der freigelegten Schallplatten spielen. Ein Hubmechanismus führte die Plattenstapel wieder nach oben, um alle Platten nacheinander wiederholend abzuspielen. Andere Hersteller behalfen sich, indem sie handelsübliche Compact Cassetten dichter bespielten.

Hintergrundmusik in audiovisuellen Produktionen
Der Ausdruck Hintergrundmusik wird auch für akustische Komponenten in audiovisuellen oder multimedialen Produktionen verwendet, die gegenüber Bildern, Sprache und Texten im Hintergrund bleiben sollen, zum Beispiel bei einem Film, einem Computerspiel, einer Präsentation oder einer Website. Auch in diesen Anwendungsbereichen soll die Hintergrundmusik eine bestimmte Atmosphäre herstellen (siehe auch Mood-Technik), ohne selbst aufzufallen. Ein Musikbett in einem Jingle etwa soll die sprachliche Information nicht beeinträchtigen, sondern unterstützen. Hintergrundmusik im Computerspiel steht im Gegensatz zu Soundeffekten, die bestimmte Ereignisse unterstreichen. Sie dient zum Beispiel der Orientierung der Hörer über einen virtuellen Schauplatz.

Literatur
 Paul Randolph Farnsworth: Sozialpsychologie der Musik. Enke, Stuttgart 1976.
 Klaus-Ernst Behne: Zu einer Theorie der Wirkungslosigkeit von (Hintergrund-)Musik. In: Jahrbuch der deutschen Gesellschaft für Musikpsychologie, 14, 1999, S. 7–23.
 Ludwig Greven: DJ Mainstream. In: Die Zeit, Nr. 5/2018
 Joseph Lanza: Elevator Music: A surreal History of Muzak, Easy Listening, and Other Moodsong. 2004, ISBN 0-472-08942-0.
 Reinhard Kopiez, Friedrich Platz, Anna Wolf: The overrated power of music in television news magazines. In: Musicae Scientiae, 17, 2013, Nr. 3, S. 309–331, doi:10.1177/1029864913489703.

Einzelnachweise

Musikalische Gattung nach Funktion

Hintergrundmusik


El Museo del Ferrocarril de Guatemala es una entidad del gobierno que está dedicado a la custodia del ferrocarril de Guatemala desde su origen hasta la actualidad. Ocupa la antigua estación ferroviaria en la Ciudad de Guatemala.

Historia

Durante mucho tiempo se tuvo la idea de establecer un museo ferroviario en Guatemala. Todo comenzó ante el declive de la actividad ferroviaria, cuando un gran grupo de amantes del ferrocarril se preocuparon por conservar todos los equipos móviles, así como el material rodante y una de las estaciones, ya que son ejemplares auténticos de la tecnología de la época de la revolución industrial que se dio a finales del  e inicio del .

En 1991 el personal de talleres de los Ferrocarriles de Guatemala (FEGUA) informó que existía un plan de parte de ellos para negociar con la Compañía Recogedora de chatarra (CORECHA) la venta de la locomotora a vapor de 1948, No. 205 que en ese momento aún operaba, la cual la iban a declarar como inservible y así poderla vender a un parque de diversiones en Estados Unidos.

Este fue el motivo principal por el que se organizó y se formó de manera urgente la Asociación de Amigos del Ferrocarril con el propósito de gestionar ante el gobierno del ingeniero Jorge Serrano Elías para proteger y conservar esta pieza ferroviaria, la cual se pretendía sacar del país fraudulentamente. Para ello se recolectaron más de 800 firmas en respaldo de las gestiones realizadas, aunque sin la aparente atención del gobierno, los cuales en forma discreta tomaron las medidas pertinentes para que no se consumara tal acto. Gracias a esto en la actualidad el Museo del Ferrocarril exhibe en un lugar privilegiado esta locomotora, la cual se conserva en óptimas condiciones. Este incidente constituye el primer caso en que un bien histórico ferroviario haya sido protegido con la valiosa colaboración de la ciudadanía.

En el período de 1996-1997, la locomotora a vapor N.º 34, que fue fabricada en 1897, pretendían negociarla para viajes turísticos en España, pero los empleados de FEGUA se opusieron y manifestaron en ese entonces que: "La 34, únicamente saldría del patio de FEGUA sobre sus cadáveres". Lo que convirtió a esta locomotora en un icono de los Ferrocarriles de Guatemala.

Un miembro de la Asociación, el Doctor Arturo Gramajo Mondal, reunió estas inquietudes y en el año 1997 presentó al gobierno de turno su proyecto de un Museo de Ciencias, Tecnología y Transporte, utilizando como infraestructura básica las instalaciones abandonadas de la Estación Central del Ferrocarril ubicada en la zona 1 capitalina de Guatemala.

Como segundo paso para la construcción del Museo del Ferrocarril, gracias a la solicitud del Dr. Gramajo Mondal ante el Ministerio de Cultura y Deportes, se logró la elaboración del inventario formal de todos los bienes históricos del Ferrocarril.

Este proyecto ambicioso se basaba principalmente en la preservación de los bienes históricos del Ferrocarril, complementados con ejemplares de otros tipos que incluirían transportes aéreos y de carretera.

También se pretendía la protección y adecuación de las instalaciones de la zona 1 capitalina de Guatemala, pues había iniciativas de naturaleza oficial y privada para derribarlas y construir un centro comercial y el Edificio del Congreso, sin reparar en el grave daño que se podía causar al patrimonio histórico del país.

Por iniciativa de Henry Posner III, en el 2002 organiza con algunos de los miembros de la anterior asociación "La Fundación de Amigos del  Ferrocarril".

En enero de 2003, la Fundación presentó al Interventor de FEGUA el proyecto de museo del Dr. Gramajo, lo que motivó a la administración de turno que se realizara únicamente como Museo del Ferrocarril. Lastimosamente, esta obra se llevó a cabo sin la participación de sus impulsores originales.

Finalmente, el Museo del Ferrocarril de Guatemala abrió sus puertas el 8 de enero de 2004, habiéndose instituido también como Centro Cultural –FEGUA-.

Véase también

 Exposición Centroamericana
 Ferrocarril del Norte de Guatemala
 Ferrocarril de Ocós
 Ferrocarril del Pacífico
 International Railways of Central America

Referencias

Enlaces externos

Museos de Guatemala
Museos ferroviarios
Ferrocarril en Guatemala

Museo del Ferrocarril de Guatemala


Skipulagt bænahald í ríkisreknum skólum í Bandaríkjunum hefur verið bannað síðan 1962 með úrskurði Hæstaréttar Bandaríkjanna í máli Engel gegn Vitale. Nemendum er hins vegar heimilt að fara með bænir í einrúmi eða taka þátt í skipulögðu trúarstarfi á vegum skólayfirvalda í frítíma sínum og utan hefðbundins skólatíma. Þessar reglur eiga ekki við um einkarekna skóla eða háskóla þar sem skipulegt bænahald er leyfilegt, heldur aðeins grunn- og framhaldsskóla þar sem mætingarskylda er í gildi og nemendur eru taldir áhrifagjarnari.

Deilur um skólabænir
Allt frá því á 18 öld var algengt að bandarískir almenningsskólar hæfu skóladaginn með bæn eða á lestri úr Biblíunni. Kaþólikkar og aðrir trúarhópar voru ósáttir með að mótmælendatrú væri gert hátt undir höfði með þessum hætti og stofnuðu sína eigin skóla. Þá varð heimakennsla algengari á 20. öldinni meðal annars vegna þessa. Árið 1949 var biblían lesin reglulega í skólum í að minnsta kosti 37 fylkjum Bandaríkjanna. Í tólf þeirra var ritningarlestur hluti af skyldunámi nemenda. Árið 1960 var biblíulestur liðinn, eða hluti af námskrá, í 42% bandarískra skóla og 50% voru með einhvers konar skipulagt trúarstarf í kennslustofum.

Árið 1962 komst Hæstiréttur Bandaríkjanna að þeirri niðurstöðu að skipulegt bænastarf stæðist ekki trúfrelsisákvæði Stjórnarskrár Bandaríkjanna. Árið 1992 komst Hæstiréttur Bandaríkjanna svo einnig að þeirri niðurstöðu að jafnvel þótt skólar skylduðu ekki nemendur til að fara með bænir heldur fengu þeir sjálfir að ákveða hvort þeir vildu taka þátt í þeim eða ekki, þá stæðist það  ekki stjórnarskrá því það einangraði nemendur frá meirihluta þeirra sem hélt áfram að biðja, og ýtti einnig undir hópþrýsting.

Fjölmargir voru ósáttir við úrskurð Héraðsdóms Bandaríkjanna árið 1962, og þá úrskurði sem síðar áttu eftir að falla og takmörkuðu enn frekar skipulagt trúarstarf í skólum, en ekki tókst að koma stjórnarskrárbreytingum í gegnum þingið til að gera skólum kleift að halda áfram að bjóða upp á skólabænir. Málið er gríðarlega umdeilt í Bandaríkjunum enn þann dag í dag þar sem mörgum þykir vegið að trúfrelsi með þessum takmörkunum. Í könnun Gallup frá árinu 2014 voru 61% Bandaríkjamanna hlynntir því að leyfa daglegar bænir í kennslustofum og 37% voru á móti því. Til samanburðar voru 70% hlynntir daglegum skólabænum árið 1999.

Umræður um skólabænir og sú skautun sem á sér stað í þeirri umræðu er gott dæmi um menningarstríðin í Bandaríkjunum. Donald Trump Bandaríkjaforseti gerði bænahald í skólum að umtalsefni í stjórnatíð sinni, líklega til að höfða til evangelískra kjósenda og annarra hópa sem hafa talað fyrir því að leyft sé að biðja í skólum. Í byrjun ársins 2020 sagðist hann ætla að draga úr fjármagni til skóla sem myndu ekki virða rétt nemenda til að iðka trú sína. Hann fundaði með fulltrúum trúarhópa og sagði í kjölfarið að stjórnvöld mættu aldrei koma á milli þjóðar og Guðs og að ríkisreknir skólar kæmu of oft í veg fyrir að nemendur gætu iðkað trú sína.

Tilvísanir

Bandarísk menning

Skólabænir í Bandaríkjunum


Ernst van't Hoff, eigentlich Johan Ernst van Hof, (* 13. Juli 1908 in Zandvoort; † 16. Mai 1955 in Brüssel) war ein niederländischer Jazz- und Unterhaltungsmusiker (Trompeter, Pianist, Bandleader).

Leben und Wirken
Van't Hoff arbeitete nach einer musikalischen Ausbildung in den 1920er Jahren als Profimusiker in verschiedenen Orchestern in den Niederlanden, Belgien und Großbritannien. 1930 gründete er in Birmingham eine eigene Combo. Ab 1936 war er als Pianist im Radio-Tanzorchester der AVRO tätig, außerdem spielte er 1936 bei Robert De Kers and His Cabaret Kings. Das Orchester Ernst van´t Hoff war gewissermaßen ein "falsches" holländisches Orchester, das heißt, es wurde nicht von einem Musiker gegründet, sondern entstand 1940 auf Befehl der Reichsmusikkammer. Aufgrund der Einberufung vieler deutscher Musiker zur Wehrmacht standen nicht mehr genug Unterhaltungsorchester zur Verfügung. Man hat deshalb holländische Spitzenmusiker vor die Wahl gestellt: Entweder Zwangsarbeit oder in Berlin Musik machen. So erhielt van't Hoff 1940 einen Schallplattenvertrag bei der Deutschen Grammophon. Mit dem Orchester, bei dem kurzzeitig auch Coco Schumann spielte, tourte er durch Deutschland und spielte zahlreiche Schallplatten ein.

Van't Hoff war stark von Glenn Miller beeinflusst. Das Orchester hatte bemerkenswerte Freiheiten und konnte 1941 für Polydor Titel wie "In the Mood" und "Pennsylvania 6500" aufnehmen. Diese Big Band gehörte damals, insbesondere bei Konzerten, zu den besten europäischen Swingorchestern. Die 1942 im Rundfunk übertragene Musik des Orchesters wurde in SD-Berichten als "total verjazzt" gebrandmarkt. Die Erkennungsmelodie des Orchesters "Alles wird gut" enthielt die melodische Figur, mit der Radio London seine Sendungen ein- oder überleitete. Im Bereich des Jazz war er zwischen 1936 und 1944 an 16 Aufnahmesessions beteiligt.

1944 geriet van't Hoff ins Visier der Gestapo, wurde mehrfach verhaftet und einmal für längere Zeit in so genannte Schutzhaft genommen. Um den Nachstellungen der Nationalsozialisten zu entgehen, zog er nach Belgien. In Brüssel gründete er 1945 ein neues Orchester (mit 36 Musikern), das nach der Befreiung Belgiens durch die Alliierten bei einer Siegesparade in Brüssel spielte. In den nächsten Jahren ging er mit seinem Ensemble, zu dem zeitweise auch Ack van Rooyen (1947–1950) und das gesamte Boptet von Rob Pronk (1951) gehörten, auf Tournee; auch hatte er Auftritte im BRT-Fernsehen.

Diskographische Hinweise
 Die großen deutschen Tanzorchester (1941–1942)
 Manuela
 Ernst Van't Hoff & Dick Willebrandts and their Orchestras featuring Jan de Vries Here We Are (Hep Records)

Lexikalische Einträge
 Jürgen Wölfer: Jazz in Deutschland. Das Lexikon. Alle Musiker und Plattenfirmen von 1920 bis heute. Hannibal, Höfen 2008, ISBN 978-3-85445-274-4.

Einzelnachweise

Jazz-Trompeter
Jazz-Pianist
Bigband-Leader
Niederländer
Geboren 1908
Gestorben 1955
Mann

Ernst van’t Hoff


Antun Tonča Ferbežar, hrvatski kipar. Izrađuje skulpture od drva. Preferira orahovo drvo. Dragovoljac je Domovinskog rata i ratni vojni invalid. Za sebe kaže da mu je kiparstvo kao psihoterapija koja ga ispunjava i pomaže mu radost, tugu ili ine osjećaje prenijeti na drvo i podijeliti s promatračem. Sudjelovao je na brojnim humanitarnim akcijama i kolonija. Sudjelovao je na više od 90 kiparsko-slikarskih kolonija (do 31. ožujka 2019.). Do 31. ožujka 2019. izlagao je 11 puta samostalno i više od 100 puta skupno u zemlji i inozemstvu.

Izvori

Hrvatski kipari

Antun Ferbežar


11144 Radiocommunicata este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11144 Radiocommunicata este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,92 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

11144 Radiocommunicata


An Haworthia oculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M. Hayashi. An Haworthia oculata in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia oculata


Total Drama: Den Dondristige Kapløb (også kendt som Total Drama: Det Dondristige Kapløb, eller bare Det Dondristige Kapløb), er en spin-off serie til "Total Drama"
, selvom den af mange bliver set som den 7. sæson af Total Drama.

Serien gør grin med det kendte reality-show, The Amazing Race. Reglerne er anderledens end i Total Drama. Hvor Total Drama forgik på en øde ø, forgår dette show som et kapløb. 18 forskellige par skal kæmpe om at komme først til hver deres destination. Det hold, der kommer til sidst, er elimineret. Til sidst står et hold tilbage. De skal deles om en million dollars.

Deltagere

Det Dondristige Kapløb

Total Drama: Det Dondristige Kapløb


An Mapania pycnocephala in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Bentham, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham. An Mapania pycnocephala in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. p. fluviatilis
 M. p. pycnocephala

Mga kasarigan

Mapania

Mapania pycnocephala


شركة ياماها ، و(باليابانية:ヤマハ株式会社)، هي شركة يابانية يقع مقرها الرئيسي في هاماماتسو، تقوم بصناعة الآلات الموسيقية ومكونات الحاسوب والإلكترونيك والدراجات النارية.

لمحة تاريخية

يعود تاريخ هذه الشركة الكبيرة إلى عام 1887 عندما قام مؤسس الشركة توراكوش ياماها بصناعة آلة مفاتيح انسجام ثم تلقى بعدها عدة طلبات لصناعتها.

شركة ياماها من أكبر الشركات اعتمادا وإنفاقا على العاملين بها، حيث تتبنى الشركة الطفل الصغير منذ يتم تعليمه الأولي عبر الالتحاق بجامعة ياماها التي أُنشئت لتطوير مستوى العاملين بالشركة إلى أن يعمل لدى فروع الشركة في العالم.

و من بعض الدراسات والتجارب استنتج أن سبب جودة منتجات ياماها هو التخصص شديد الدقة بين العاملين بها حيث يحتاج المنتج الواحد لعشرات المهندسين والتقنيين المختصين مثلا (بجسم المنتج وأوتاره أو مفاتيحه...)

المنتجات
 في عام 1897 تأسست نيبون غاكي سايز (日本楽器製造株式会社 إنتاج الآلات الموسيقية) تحت رئاسة ياماها التي هي اليوم أحد فروع مجموعة ياماها. وفي نفس السنة تلقت الشركة أولى طلبات للتصدير وكانت الوُجهة إلى جنوب آسيا.
 في عام 1900 بدأت ياماها مع إنتاج البيانوات.
 في عام 1902 صنعت أول أجنحة بيانو.
 في عام 1904 فازت شركة ياماها بجائزة الشرف الكبرى لدى المعرض العالمي في سانت لويس بالولايات المتحدة الأمريكية.
 في عام 1914 صنعت ياماها أول هارمونيكا.
 في عام 1922 بدأت الشركة بصناعة الفونوغراف.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 موسيقيي ياماها
 بيانو ياماها

الاكتتابات العامة الأولية في عقد 1940
تأسيسات سنة 1887 في اليابان
تكتل شركات أسست في 1887
تكتل شركات يابانية
شركات المصنعة سماعات رأس
شركات إلكترونيات
شركات متعددة الجنسيات مقرها في اليابان
شركات مدرجة في بورصة طوكيو
شركات مقرها في محافظة شيزوكا
شركات يابانيون أسست في 1887
شركات يابانية أسست في 1887
طائرات بدون طيار يابانية
علامات تجارية يابانية
مصنعو دراجات نارية في اليابان
هاماماتسو

شركة ياماها


Robertson County er navnet på 3 counties i USA:

 Robertson County, Kentucky
 Robertson County, Tennessee
 Robertson County, Texas

Robertson County


Papilio protenor est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en Asie du Sud et de l'Est. La chenille se nourrit de Zanthoxylum nitidum, Z. piperitum, et des espèces du genre Citrus.

Description

Imago
L'envergure est comprise entre 8 et 11 cm. Les sous-espèces P. protenor demetrius et P. protenor liukiensis, présentes au Japon et dans les îles Ryukyu ont des queues alors que les autres sous-espèces n'en ont pas.

Mâle
L'avers est noir bleuté et irisé, plus terne sur l'aile antérieure que sur l'aile postérieure. L'aile antérieure comporte des lignes sombres entre les nervures tandis que l'aile postérieure est ornée d'une ocelle cramoisie dans l'angle intérieur. Les espaces 4 à 6 de l'aile postérieure sont parsemés d'écailles bleues.

Le revers est noir et terne. L'aile antérieure comporte également des lignes sombres entre les nervures. Les ailes postérieures sont de même couleur qu'à l'avers, et comportent en outre une macule rose qui s'étend de l'angle intérieur à l'espace 2, ainsi que des lunules subterminales roses dans les espaces 2, 6 et 7. Les antennes sont noires. La tête, le thorax et l'abdomen sont brun-noir.

Femelle
L'avers est brun-noir, les espaces entre les nervures de l'aile antérieure sont jaunâtres. Les écailles bleues des ailes postérieures sont plus irisées que chez le mâle. L'ocelle de l'angle interne comporte un point noir et une autre tâche rose en forme de croissant est présente dans l'espace 2.

Le revers est similaire à celui du mâle, mais la macule rose de l'aile postérieure est plus pâle et plus large et les lunules subterminales sont plus nombreuses. Les antennes et le corps sont similaires à ceux du mâle.

Juvéniles
Les œufs sont jaunes et sphériques. Les chenilles changent à plusieurs reprises d'apparence au cours de leur croissance. Celles du premier stades sont jaunes et brunes et couvertes d'épines barbelées, qui disparaissent aux stades suivants. Les chenilles des stades intermédiaires imitent des fientes d'oiseaux : elles sont luisantes, brunes avec une larges macules blanchâtres au milieu du corps et une autre à l'arrière du corps. Elles portent de petites cornes sur la tête. Les chenilles du stade final sont vertes avec trois bandes transversales beiges. Elles portent à l'avant du corps une paire d'ocelles qui leur permet d'imiter une tête de serpent.

Les chrysalides sont vertes ou brunes. Leur couleur est déterminée par leur environnement : celles qui se trouvent sur des tiges vertes sont vertes, celles qui sont attachées à des branches mortes sont brunes.

Écologie
La femelle pond ses œufs sur Zanthoxylum nitidum, Z. piperitum, et les espèces du genre Citrus, qu'elle identifie grâce à un ensemble de molécules. Les femelles semblent avoir une préférences pour Citrus unshiu. Les chenilles passent par cinq stades. Elles possèdent différents moyens d'échapper aux prédateurs : comme tous les Papilionides les chenilles portent derrière la tête un osmeterium orange, organe fourchu qui émet une substance malodorante. Les chenilles des stades 2 à 4 ressemblent à des fientes d'oiseaux, tandis que celles du stade final imitent une tête de serpent. Arrivée à maturité la chenille se change en chrysalide sur une branche. La chrysalide est maintenue à la verticale par une ceinture de soie.

Habitat
Papilio protenor est présent dans le nord de l'Inde et dans une bonne partie de l'Himalaya, en Indochine, en Chine, au Japon, dans les îles Ryukyu, en Corée du Sud et du Nord. L'espèce vit aussi bien sous des climats tropicaux que sous des climats plus tempérés.

Systématique
L'espèce Papilio protenor a été décrite pour la première fois en 1775 par l'entomologiste hollandais Pieter Cramer dans son ouvrage De uitlandsche kapellen, voorkomende in de drie waereld-deelen Asia, Africa en America.

Sous-espèces

 P. protenor protenor : Himalaya, nord de l'Inde

 P. protenor demetrius : Japon et Chine
 P. protenor iukiuensis : îles Ryukyu
 P. protenor euprotenor : nord de l'Inde, Himalaya, Indochine
 P. protenor amaura : Indochine

Papilio protenor et l'Homme

Nom vernaculaire
Papilio protenor est surnommé Spangle (paillette) en anglais.

Menaces et conservation
L'espèce a une vaste aire de répartition et n'est pas considérée comme menacée.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Asie
Lépidoptère décrit en 1775

Papilio protenor


Food and drink prohibitions යනු මිනිසුන් මෙම ආහාර පාන පරිභෝජනයෙන් ඈත් කරන ආහාර පාන වේ. මෙම ආහාර පරිභෝජනය නොකිරීමට පවතින ආගමික හෝ සංස්කෘතික තහනම නිසා මෙය සිදු වේ. බොහෝ ආහාර තහනම් ක්ෂීරපායින්, මීයන්, උරගයින්, උභයජීවීන්, අස්ථි මාළු, මොලූස්කාවන් සහ කබොල ඇතුළු ඇතැම් සතුන්ගේ මස් තහනම් කරයි. සමහර තහනම් සමහර සත්ව කොටස් හෝ පිටකිරීම් සඳහා විශේෂිත වන අතර අනෙකුත් ආහාර තහනම් වලට ශාක විශේෂ, දිලීර හෝ කෘමීන් පරිභෝජනය ඇතුළත් වේ. ඇතැම් ආහාර ගැනීමේදී තහනම් හෝ තහනම් පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ලොව පුරා පවතින බව කිව හැකිය. වැළකී සිටීමේ ආහාර අප වැළකී සිටිය යුතු ඇතැම් ආහාර වර්ගවලට සම්බන්ධ වේ. විශේෂයෙන්ම, එය ආගමික විශ්වාසයන් සහ ඉන්ද්රජාලික ගැටළු සමඟ කටයුතු කරයි.  සමහර ගෝත්‍රිකයන් එය කරන්නේ ස්වභාවික සම්පත් සංරක්ෂණය කිරීමට වන අතර තවත් සමහරු විශේෂ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වඩාත් ඉන්ද්‍රජාලික කිරීමට ය. පොදුවේ ගත් කල, ආහාර සීමා කිරීම් මගින් ඇතැම් කණ්ඩායම්වල හෝ සංස්කෘතීන්ගේ අනන්‍යතාවය සහ එකමුතුකම ශක්තිමත් කළ හැක.  ආහාර සීමා කිරීම සංස්කෘතික විශ්වාසයන් සහ පිළිවෙත්වල කොටසකි. මේ අතර, මිනිසුන් එක් පරම්පරාවකින් ඊළඟ පරම්පරාවට ආහාර තහනම් කරයි. මෙම ක්‍රියාවලිය අනෙකුත් සංස්කෘතික අංගවල උරුමය සමඟ සමපාත වේ. ආහාර තහනම් සම්බන්ධ විශ්වාසයන් පරම්පරා අතර සම්ප්‍රේෂණය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය ගෝත්‍ර කිහිපයකට අදාළ වන ආහාර තහනම්වල අනුකූලතාව පැහැදිලි කරයි.   පුද්ගල මට්ටමට අමතරව, ආහාර සීමා කිරීම් වාර්ගික මට්ටමින් ද අදාළ වේ, විශේෂයෙන් තවමත් සම්ප්‍රදායේ ගිලී සිටින ප්‍රජාවන් තුළ.  ඥාති කණ්ඩායමක පුද්ගලයන්ට ආහාර ගැනීමෙන් වැළකී සිටිය හැකිය, මෙය සාම්ප්‍රදායික වැඩිහිටියන් ලෙස පෙනී සිටීමයි.  ඇතැම් ගෝත්‍රිකයන් තුළ, මෙම සීමාවන් උල්ලංඝනය කරන අයට තහනම් ආහාර භයානක ප්‍රතිවිපාක ඇති කරන බව ඔවුහු විශ්වාස කරති. නිදසුනක් වශයෙන්, ගර්භනී කාන්තාවන් සඳහා ආහාර තහනම් කිරීම, උපත ලැබීමට නියමිත දරුවාට බලපාන බව විශ්වාස කෙරේ. ජාවා වැසියන් ගර්භනී කාන්තාවන්ට ෆ්‍රයිඩ් රයිස්, දූරියන්, කොස්, අන්නාසි සහ උක් ආහාරයට ගැනීම තහනම් කරයි. ජාවානුවන් විශ්වාස කරන්නේ මෙම ආහාරය දරු ප්‍රසූතියේදී සංකූලතා ඇති කරන බවයි.  ඉන්දුනීසියාවේ මධුරි ගැබිණි කාන්තාවන් දැල්ලන්, ඉස්සන්, අන්නාසි, අඹරැල්ලා, ගෝවා, සීතල වතුර ආහාරයට ගැනීමෙන් වැළකී සිටිති. මෙම ආහාරය ගර්භාෂයේ ඇති කලලයට නරක බලපෑමක් ඇති කරන බව මදුරේස් විශ්වාස කරයි.  ඉන්දුනීසියාවේ නැගෙනහිර ජාවා හි ටෙංගර් වාර්ගික කාන්තාවන්, ඇලෙන සුළු හෝ නිවුන් ආහාර වැනි අසාමාන්‍ය යැයි සැලකෙන ආහාරවලින් වැළකී සිටිති. මෙම තත්ත්වය සංකේතාත්මක, ක්රියාකාරී සහ ආගමික හෝ වටිනාකම් ප්රවේශයක් නිසාය. Tengerese කාන්තාවන් මෙම වර්ගයේ ආහාර පරිභෝජනය කරන්නේ නම්, ඔවුන්ගේ ශාරීරික ලක්ෂණ අනුව ඔවුන් දරුවන් බිහි කරන බව විශ්වාස කරති. මීට අමතරව, ටෙංගර් ගර්භනී කාන්තාවන් උණුසුම් ආහාරවලින් වැළකී සිටිය යුතුය. මෙම ආහාර වර්ග වන්නේ මිරිස්, ගම්මිරිස්, අන්නාසි සහ ටේප් ( පැසුණු ආහාර) ය. ටෙන්ගර්ස් විශ්වාස කරන්නේ මෙම වර්ගයේ ආහාර කලලරූපය අධික ලෙස රත් වන අතර ගබ්සා වීමට හේතු විය හැකි බවයි.   මේ අතර, අග්නිදිග නයිජීරියාවේ මිථ්‍යාවක් දේශීය ළමයින්ට ගොළුබෙල්ලන් මස් අනුභව කිරීම තහනම් කරයි. ළමයි ගොළුබෙල්ලන් වගේ ඇවිදියි කියලා බයක් තියෙනවා.

Food and drink prohibitions


Hodgesiella ist eine Gattung von Schmetterlingen aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Vertreter der Gattung sind kleine Falter mit lanzettlichen, spitz zulaufenden Vorderflügeln. Sie haben dunkelbraune Vorderflügel, die mit drei, teilweise unvollständigen weißen Binden gezeichnet sind. Die Hinterflügel sind ebenfalls lanzettlich und haben einen spitz zulaufenden Apex.

Bei den Männchen ist das Tegumen gut entwickelt. Es ist kurz und breit und hat am hinteren Rand eine U-förmige Ausbuchtung. Die Brachia sind unterschiedlich lang. Das rechte Brachium ist ungefähr anderthalb oder zweimal so lang wie das linke. Die Valven sind gelappt, der Cucullus ist mit langen groben Borsten versehen. Die rechte Valvella liegt frei und ist teilweise mit dem Aedeagus verwachsen. Der Aedeagus ist flaschenförmig und hat eine scharfe Spitze.

Bei den Weibchen sind die Apophyses posteriores sehr lang und ungefähr dreimal länger als die Apophyses anteriores. Das Sterigma ist länglich und stark sklerotisiert. Der Ductus bursae ist membranös und sehr schmal. Er ist ungefähr so lang wie das Corpus bursae. Das Corpus bursae ist oval und hat hinten einen großen länglichen Lobus der im Ductus seminalis endet. Es sind zwei Signa ausgebildet, die entweder klein und dornig oder trichterförmig sind.

Verbreitung
Die Gattung ist im Mittelmeerraum und in Zentralasien verbreitet. Einige Arten kommen auch in der Orientalis vor.

Biologie
Die Raupen leben als Blattminierer an Windengewächsen (Convolvulaceae).

Systematik
Die Typusart der Gattung ist Stagmatophora rebeli. Die folgende Artenliste basiert auf dem von  2002 erstellten World catalogue of cosmopterigid moths und wurde um weitere Arten ergänzt.

 Hodgesiella bellaqueifontis , 1986
 Hodgesiella callistrepta (, 1917)
 Hodgesiella christophi  & , 2003

 Hodgesiella lampropeda (, 1917)
 Hodgesiella puplesisi , 1989
 Hodgesiella quaggella (, 1887)
 Hodgesiella rebeli (, 1905)
 Hodgesiella reliqua , 1986
 Hodgesiella rhodorrhisella (, 1970)

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Hodgesiella


Zelkova (lat. Zelkova), rod listopadnog grmlja i drveća iz porodice brjestovki (Ulmaceae), rasprostranjen po Mediteranu, između Crnog mora i Kaspijskog jezera i po jugoistočnoj Aziji. Postyoji sedam priznatih vrsta, među kojima su poznatije kavkaska, japanska i kineska zelkova

Vrste
 Zelkova abelicea
 Zelkova carpinifolia kavkaska zelkova
 Zelkova hyrcana
 Zelkova schneideriana
 Zelkova serrata  japanska zelkova
 Zelkova sicula
 Zelkova sinica  kineska zelkova

Vanjske poveznice

Izvori

Brjestovke

Zelkova


Gent-Wevelgem 1994 var den 56. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 6. april 1994. Løbet blev vundet af Wilfried Peeters, efterfulgt af Franco Ballerini og Johan Museeuw.

Resultater

Eksterne henvisninger

1994
Cykelløb i 1994

Gent-Wevelgem 1994


CityLine/Bush station (formerly Bush Turnpike station) is a DART Light Rail station in Richardson, Texas. It is located on the President George Bush Turnpike near US 75 (Central Expressway). It opened on December 9, 2002 as a station on the , serving the area around the former Collin Creek Mall site.  The  was added in 2010. The station is planned to be an intersection between those lines and the future Silver Line commuter rail.

In January 2016, DART announced that the station would be renamed as CityLine/Bush station on March 14 as part of the service changes, due to the enlargement of the CityLine development zone.

References

External links
 DART - Bush Turnpike Station

Dallas Area Rapid Transit light rail stations
Richardson, Texas
Railway stations in the United States opened in 2002
2002 establishments in Texas
Railway stations in Collin County, Texas
Dallas Area Rapid Transit commuter rail stations

CityLine/Bush station


Hiroki Kobayashi (født 24. maj 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shonan Bellmare og Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroki Kobayashi


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 Arsenal F.C., engleski nogometni klub
 Grasshopper Club Zürich, švicarski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1886.


An Guzmania virescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Guzmania virescens in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania virescens


Henk Brouwer Rogers is a Dutch video game designer and entrepreneur of partial Indo descent. He is known for producing Japan's first major turn-based role-playing video game The Black Onyx, securing the rights to distribute the Russian puzzle video game Tetris on video game consoles where the game found popularity, and as the founder of Bullet-Proof Software (later called Blue Planet Software) and The Tetris Company, which licenses the Tetris trademark. He was instrumental in resolving licensing disputes that brought Tetris to the Game Boy. Today, he is managing director of The Tetris Company.

Career
Rogers is a class of 1972 alum of Stuyvesant High School. He later relocated to Hawaii where he pursued studies in Computer Science at the University of Hawaii.

During the 1980s, as the founder and CEO of Bullet-Proof Software, Rogers developed an interest in Tetris, a game designed by Alexey Pajitnov that was gaining popularity in Europe. Rogers perceived the game as having enormous global market potential and decided to acquire its rights. To achieve this, he negotiated a deal with Nintendo to secure the rights for their upcoming Game Boy system, and then made a trip to the Soviet Union to deal with Elektronorgtechnica, a software development company. During his meeting with ELORG's management, he managed to convince them about Tetris' prospects in the global market, resulting in a successful deal.

The deal with Elorg granted Rogers international rights to Tetris for home gaming systems. From there, he promoted the game, which ultimately became a global hit, primarily due to its release on Nintendo's handheld gaming system, the Game Boy. This success led to the establishment of The Tetris Company, co-founded by Rogers and Pajitnov.

Beyond Tetris and other video game endeavors, Rogers has founded or cofounded several community and sustainability-oriented organizations and companies.

The first of these was Blue Planet Foundation, a 501(c)(3) public charity focused on activities of advocacy, which Rogers founded in 2007 to build awareness and fostering action for clean energy in Hawaii. In 2015, the foundation led the campaign to make Hawaii the first state in the United States of America with a 100% renewable energy law.

Following this, Rogers joined his daughter Maya Rogers and local angel investor Chenoa Farnsworth to launch Blue Startups, a Honolulu-based startup accelerator to mentor, invest in, and encourage the founding of technology startups, particularly ones servicing the cross-Pacific region and/or several targeted interest areas.

In 2015, Rogers then founded Blue Planet Energy, one of the leading providers of energy storage systems (i.e., batteries) that power homes, businesses and critical infrastructure. Blue Planet Energy's lithium-ion batteries use a lithium ferrous phosphate (LFP) chemistry instead of nickel manganese cobalt (NMC) chemistry. Rogers believes LFP to be more environmentally friendly due to the fact that the batteries are noncombustible and do not require rare earth elements.

Rogers is also chairman of the Pacific International Space Center for Exploration Systems (PISCES) and founder of the International MoonBase Alliance, which developed the Hawaii Space Exploration Analog and Simulation (HI-SEAS), a 1,200 square-foot Mars and moon analog habitat on Mauna Loa. PISCES' core mission is to develop and grow an aerospace industry in Hawaii through applied research, workforce development and economic development initiatives.

In media
Rogers is portrayed by Welsh actor Taron Egerton in the 2023 film Tetris.

References

External links
www.tetris.com
Interview with Planet GameCube
GameSpot news report on Blue Lava Wireless sale
Blue Mars
Blue Lava Technologies
Blue Planet Foundation
Blue Startups
Blue Planet Energy

Living people
American people of Dutch-Indonesian descent
Dutch computer programmers
Dutch emigrants to the United States
Dutch businesspeople
University of Hawaiʻi at Mānoa alumni
Businesspeople from Hawaii
1953 births

Henk Rogers


El Deportivo Venezuela se proclamó campeón al vencer 4-1 al Centro Atlético Sport Club en el partido final de la temporada. Al monarca le decían el equipo blanquiazual e Hijos de María. El equipo se fundó en la localidad caraqueña de Puente Dolores, pero jugó la mayoría de sus partidos en la Urbanización El Conde. Dos Caminos Sport Club se tituló campeón en la tercera categoría. El barco Jeanne D'Arc (Francia) visitó el puerto de La Guaira y perdió 8-1 frente a la Selección Caracas.

Deportivo Venezuela
Campeón título

Referencias
 Eliézer Pérez / www.futboldevenezuela.com.ve
 Libro Caracas y su fútbol de antaño, Napoleón Arráiz "El Hermanito", 1952.
 Revista Élite

1928
Fútbol en Venezuela en 1928

Campeonato de Primera División 1928 (Venezuela)


An Heteropholis sulcata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Heteropholis sulcata in nahilalakip ha genus nga Heteropholis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Heteropholis

Heteropholis sulcata