داء كلابية الذنب أو «العمى النهري» أو «عمى النهر»، مرض طفيلي تتسبب به الدودة الطفيلية الخيطية المسماة كلابية الذنب المتلوية (Onchocerca Volvulus) ومن أعراضه الحكة الشديدة وكُتَل تحت الجلد والعمى؛ حيث أنه يعدّ ثاني أكبر مسبب للعمى بعد التراخوما.

تنتقل الدودة الطفيلية بواسطة اللدغات المتكررة من الذبابة السوداء Blood-Ducking Blackfly من نوع (Simulium Damnosum) الذلفاء؛ عادة يتطلب لدغات متكررة لحدوث العدوى، حيث تعيش وتتكاثر مثل هذه الذبابات في الأنهار والمجاري المائية السريعة الجريان؛ ومن هنا اشتق اسم هذا المرض.

وفي جسم الإنسان تُنتج الديدان البالغة يرقات جنينية، ليس بطريقة وضع بيوض، لكنها تنتج مايكرفونيات حية من الحجم المجهري والتي تهاجر وتتراكم بشكل رئيسي في العقيدات الجلدية، في ظل ظروف غير مفهومة علمياً، ومنه تنتقل إلى الجلد والعينين وأعضاء أخرى، وهي اللحظة التي تنتظرها ذبابة سوداء أخرى لإكمال دورة حياة الدودة، حيث عندما تلدغ أنثى الذبابة السوداء شخصاً مصاباً بالعدوى لتتغذى على دمه، فإنها تبتلع أيضاً الديدان الخيطية المجهرية التي تواصل النمو داخل الذبابة السوداء ثم تنقل العدوى لشخص آخر تلدغه.
هنالك عدة طرق لتشخيص المرض، كأخذ نسيج من الجلد ووضعه في محلول ملحيّ ومشاهدة اليرقات تخرج، أو بالبحث عن الديدان البالغة في الكتل تحت الجلد.

لا وجود للقاح فعّال أمام هذا المرض،  والطريقة الوحيدة لتجنبه هو من خلال الوقاية منه، كتجنب الحشرات واستخدام المبيدات لها وارتداء ما يكفي من الملابس. وتوجد جهود عالمية مبذولة للقضاء على المرض من خلال معالجة مجموعات من الناس مرتين سنوياً ويجري في عدد من مناطق العالم، ويكون من خلال تعريض المصابين لعلاج الإيفرميكتين كل ستة إلى اثنتي عشرة شهراً؛ لكن هذا العلاج أبدى فعاليته أمام اليرقات ولم يبدها أمام الديدان البالغة، لذلك يتم استخدام علاج الدوكسيسيكلين؛ والذي يستخدم في القضاء على البكتيريا المصاحبة تسمى الولبخيات؛ للتخلص من الديدان البالغة،  كما يتم أيضاً القيام ببعض العمليات الجراحية للتخلص من التشوهات في طبقات الجلد لوجود الكتل تحتها.

يوجد حوالي 17 إلى 25 مليون شخص يعاني من العمى النهري، مع ما يقرب من 0.8 مليون شخص لديهم نسبة من العمى. وتحدث معظم الإصابات في أفريقيا جنوب الصحراء الكبرى، كما تم الإبلاغ عنه في اليمن والمناطق المعزولة من أمريكا الوسطى والجنوبية. في عام 1915، كان الطبيب رودولفو روبليس أول من ربط الدودة بأمراض العيون،  وهي مدرجة من قبل منظمة الصحة العالمية على أنها واحدة من أمراض المناطق المدارية المهملة.

الأعراض والعلامات
تبقى الديدان البالغة في العقيدات تحت الجلد مما يجعلها في منأى عن جهاز المناعة للجسد المضيف، ولكن في المقابل المكروفيلارية تستطيع تهييج جهاز المناعة حتى بعد موتها؛ حيث وجد أن الفصيلة اللوبخية هي معايش جواني (تعيش بداخل جسم) لكلابية الذنب، ويتم الاعتقاد بأنها المسبب وراء حالات الوفاة من كلابية الذنب؛ حيث وجد مؤخرا أنها تفرز بروتينا من اللوبخيا على سطحها حيث يتحفز جهاز المناعة الطبيعي وينتج الإلتهاب والأمراض المرتبطة معه، وترتبط به شدة الإصابة من حيث عدد المكروفيلارية المنتقلة وشدة الاستجابة المناعية.

يكون تأثّر الجلد عادة بوجود حكة شديدة، وتورّم، والتهاب  وقد تم تطوير نظام الدرجات في تصنيف درجة تأثّر الجلد.
 التهابات حادة واحمرار في الجلد بكلابية الذنب تنتج بثور متفرقة تسبب الحكة.
 التهابات مزمنة في الجلد بكلابية الذنب... تنتج بثور أكبر وأشد، مما يؤدي إلى فرط التصبّغ.
 التهاب الجلد بكلابية الذنب الذي ينتج عنه ازدياد في سمك الجلد، بثور شديدة التصبّغ بالإضافة لوذمات بالعقد الليمفاويّة والتهابات بكتيرية ناتجة عن الحكة الشديدة.
 ضمور الجلد وفقدان مرونته، يصبح مثل المناديل الورقية، كمظهر جلد السحلية.
 زوال اللون وظهور شكل «جلد النمر»، عادة ما تكون على أسفل الساق الأمامية.
 ظهور تأثير الماء الأزرق – خلل بوظائف العيون، نبدأ في رؤية الظلال أو لا شيء.

يوفر ارتباط العين بالمرض الاسم الشائع لداء كلابية الذنب وهو «العمى النهري»، ويمكن أن ينطوي على أي جزء من العين من الملتحمة والقرنية للعنبيَّة والجزء الخلفي، بما في ذلك الشبكية والعصب البصري، ثم إن الميكروفلاريا تهاجر إلى سطح القرنية ويحدث في المنطقة المصابة التهاب القرنية النقطيّ، أما إذا كانت العدوى مزمنة فمن المتوقع أن يحدث الْتِهابُ القَرْنِيَّةِ المُصَلِّب مما يجعل المنطقة المصابة معتمة لا تمرر الضوء. مع مرور الوقت، قد تصبح القرنية بأكملها معتمة، مما يؤدي بالنهاية إلى العمى. بعض النظريات تقترح أن التأثير على القرنية ينتج بسبب الاستجابة المناعية للبكتيريا المتواجدة في الديدان.
الجلد يثير الحكة، مع طفح جلدي شديد يسبب تلف دائم لبقعات من الجلد.

تفاعل مازوتي (mazzotti reaction)

تم وصفه لأول مرة عام 1948، عبارة عن مجموعة أعراض تظهر في المرضى بعد خضوعهم لعلاج داء كلابية الذنب مع دواء ثنائي إيثيل كاربامازين (DEC). يمكن أن يكون هذا التفاعل مهدداً لحياة المريض، وتتميز بالحمى والشرى وتضخم الغدد الليمفاوية وعدم انتظام دقات القلب وانخفاض ضغط الدم وآلام بالمفاصل ووذمات وآلام في البطن تحدث خلال سبعة أيام من العلاج من المكروفيلاريات.

هذا التفاعل شائع جداً حيث أن ذلك العلاج يستخدم كأساس لاختبار صحة التشخيص، فإذا كان الشخص مصاباً بتلك الدودة ستظهر الحكة الموضعية والشرى بموقع البقع.

متلازمة الإيماء بالرأس (nodding disease)
مرض يرتبط ارتباطاً وثيقاً بكلابية الذنب، وتبدو أعراضها كالصرع تقتل الأطفال جسدياً وعقلياً وتؤدي لإصابتهم بحالة من الذهول، وقد وثّقت لأول مرة في تنزانيا على يد الطبيب لويس جويك آال خلال فترة تطبيقه فيها، وخلال فترة الستينيات من القرن المنصرم كانت أكثر انتشاراً في أوغندا وجنوب السودان.

وغالباً ما يكون الأطفال بعمر 5-15 عام بحالة جيدة دون ظهور أعراض، لكن يتم تفعيله عن طريق بعض أنواع الأطعمة وانخفاض درجات الحرارة؛ ويصاحبه اختلالات عقلية وتشنجات ونوبات ربما يصعب السيطرة عليها.
سيظهر تخطيط أمواج الدماغ نتائج طبيعية على خلاف السائل الدماغي الشوكي وصورة الرنين المغناطيسي اللتان لن تظهرا أي تغير ملحوظ. لكن في حال تواجد أمر غير طبيعي في صورة الرنين المغناطيسي فسيكون في منطقة قرن آمون. تفاعل البوليميراز المتسلسل لن يظهر وجود الطفيلي (كلابية الذنب).

التصنيف
يقسم داء كلابية الذنب إلى مراحل وأنواع عدة:
حُمْرَةُ السّواحل وهي المرحلة الحادة ويتميز بتورم الوجه وحكة مع حُمْرة، كلابية الذنب تتسبب بتغيرات جلدية تختلف باختلاف المنطقة الجغرافية، وتعد حُمْرَةُ السّواحل الأكثر شيوعاً بين الضحايا في أمريكا الوسطى والجنوبية.

مال موراندو (mal morando)-- وتتميز هذه المرحلة بالتهاب يرافقه فرط تصبغ
سَوْدَة (مظاهر جلدية لداء كلابية الذنب)— وهي حالة جلدية موضعية من كلابية الذنب

 يوجد 3 أشكال للتغيرات الجلدية المصاحبة للمرض:
جلد النمر: جلد مُرَقَط (بسبب فقد صبغة الجلد) باختلاف لون بعض أماكنه.
جلد الفيل: زيادة سمك جلد الإنسان.
جلد السحليّة: جلد سميك ومجعّد.
المسبب: كلابيّة الذنب المتلوّية.

دورة الحياة
يمكن تتبع حياة الطُفيل عن طريق الذبابة السوداء والمضيفان البشريان في الخطوات التالية:
تأخذ أنثى الذبابة السوداء الذلفاء وجبة دماء بعد لدغها للشخص المصاب وتبتلع معها المكروفيلاريات.
ثم تدخل المكروفيلاريات إلى القناة الهضمية وعضلات الطيران الصدرية للذبابة السوداء، فتنضج إلى مرحلة اليرقات الأولى ((J1.
تنضج إلى مرحلة اليرقات الثانية (J2)، ثم تنتقل إلى الخرطوم واللعاب في دورته الثالثة (J3). يستغرق النضج حوالي سبعة أيام.
ثم تأخذ الذبابة السوداء وجبة دماء أخرى، وتَمُر اليرقات إلى دم الإنسان المضيف الجديد.
تهاجر اليرقات إلى أنسجة تحت الجلد، وتشكل عقيدات بنضوجها إلى ديدان بالغة بفترة من ستة أشهر إلى 12 شهراً.
بعد النضج والبلوغ، تتزاوج الديدان الذكور مع الديدان الإناث في النسيج تحت الجلد لإنتاج ما بين 700 و1500 مكروفيلارية يوميا.
تهاجر المكروفيلارية إلى البشرة خلال النهار وكذلك الذباب الأسود لا يتغذى إلا بالنهار، لذلك فان الطفيل في حالة تسمح بابتلاعه وأخذه في حالة لدغ أنثى الذبابة السوداء للشخص المصاب؛ وتبدأ الدورة من جديد.

الوقاية
وتهدف برامج التحكم المختلفة لوقف داء كلابية الذنب من كونه مشكلة صحية عامة، وكان اوّلها برنامج مكافحة داء كلابية الذنب (OCP) والذي تم إطلاقه عام 1974 حيث وصل ذروته بتغطية 30 مليون شخص ب 11 بلداً؛ باستخدام مبيدات اليرقات ونشرها في الأنهار للسيطرة على الذبابة السوداء، ومن العام 1988 فصاعداً تم استخدام علاج الايفرمكتين لعلاج المصابين، وهذا البرنامج هو جهد مشترك لمنظمة الصحة العالمية والبنك الدولي وبرنامج الأمم المتحدة الإنمائي، ومنظمة الأغذية والزراعة للأمم المتحدة، ووصل إلى نهايته عام 2002 والرصد المستمر أكد عدم عودة الداء إلى مناطق البرنامج OCP.

في عام 1992، تم إطلاق برنامج القضاء على داء كلابية الذنب للأمريكتين، والتي يعتمد أيضاً على الإيفرميكتين.

في عام 1995، بدأ البرنامج الأفريقي لمكافحة داء كلابية الذنب الذي يغطي 19 بلدا آخراً، ويعتمد أساساً على استخدام الايفرمكتين، هدفه تعريض المجتمع للإيفرميكتين مع أولئك المصابين. وبهذه الطريقة انخفض انتقال المرض.

في 29 يوليو 2013، أعلنت منظمة الصحة للبلدان الأمريكية (PAHO) أنه بعد 16 سنة من الجهود، كولومبيا قد أصبحت أول دولة في العالم تقضي على المرض طفيلي «كلابية الذنب».

لا يوجد لقاح متاح للوقاية من عدوى داء كلابية الذنب في البشر، وهناك لقاح لمنع عدوى داء كلابية الذنب للماشية في الطور الثالث من التجارب، تحقن الماشية بشكل معدّل ومضَعَّف من اليرقات O. ochengi قد أوجدت بمستويات عالية جداً من الحماية ضد العدوى، وتشير النتائج إلى أنه من الممكن تطوير لقاح يحمي الناس من العمى النهاري باستخدام نهج مماثل. ولكن للأسف طوال الفترة الماضية لم يكن يوجد لقاح يحمي البشر من هذا الداء.

العلاج

في برامج إدارة الأدوية الجماعية (MDA)، علاج داء كلابية الذنب هو الإيفرميكتين (الاسم التجاري: مكتيزان)؛ يمكن علاج المصابين مع جرعتين من الإيفرميكتين، كل ستة أشهر منفصلة، تتكرر كل ثلاث سنوات. الدواء يشلّ ويقتل الميكروفلاريا التي تسبب الحمى والحكة، وربما وذمة، والتهاب المفاصل واعتلال العقد اللمفية. ويتخلّص من الحكّة الجلدية الكثيفة في نهاية العلاج، وتوقف تقدّم المرض نحو العمى. بالإضافة إلى ذلك، في حين أن الدواء لا يقتل الديدان البالغة، فإنّها تمنعهم من إنتاج ذرية إضافية لفترة محدودة فقط، لذلك العلاج يحد كلّ من موت المريض وانتقال المرض وانتشاره لمدة تصل إلى عدة أشهر. علاج الإيفرميكتين يعد فعالاً بشكل خاص لأنه يحتاج إلى أن يؤخذ مرة واحدة أو مرتين فقط في السنة ولا يحتاج إلى التبريد وله مدى واسع من السلامة، ونتيجة لذلك فقد أعطي على نطاق واسع من قبل العاملين في صحة المجتمع المدربين ولو بشكل قليل.

المضادات الحيوية
يتم استخدام الدوكسيسيكلين لقتل البكتيريا الولبخية التي تعيش في الديدان البالغة، وقد تبيّن أنّ هذا العلاج قد خفّض كثيراً من أعداد الميكروفيلاريا في حامل المرض، ويمكن أن يكون فعّالا ضد الديدان البالغة وذلك بسبب العلاقة التكافلية بين الولبخية والدودة ففي أربع مراجعات منفصلة (تجارب على الدواء) على مدى 10 أعوام مع مختلف نظم الجرعات من الدوكسيسيكلين لعلاج حالات فردية، فقد أثبت فعّاليته في تعقيم وقتل الديدان الإناث وخفض أعدادها على مدى فترة من 4-6 أسابيع
وفي أبحاث عن مضادات حيوية أخرى مثل ريفامبيسين فقد أظهرت أنها كانت فعّآلة في النماذج الحيوانية في الحد من الولبخية على حد سواء كبديل وكعامل مساعد للدوكسيسيكلين . ومع ذلك علاج الدوكسيسيكلين يتطلب جرعات يومية على الأقل لفترة 4-6 أسابيع مما يجعل الأمر أكثر صعوبة لإدارة المناطق المتضررة.

إيفرميكتين
إيفرمكتين يقتل الطفيليات عن طريق التدخّل بوظائف الجهاز العصبي والعضلات وعلى وجه الخصوص من خلال تعزيز التثبيط العصبي فيرتبط الدواء وينشّط قنوات الكلورايد المتحكّم بها عن طريق الغلُوتامات، هذه القنوات موجودة في الخلايا العصبية والخلايا العضليّة وهي ليست محددة لللافقاريات ولكنها محمية في الفقاريات من عمل الإيفرميكتين من قبل حاجز الدم في الدماغ.

ويعتقد أن الإيفرميكتين ينشّط هذه المستقبلات تنشيطاً دائماً، فيتسبب في تثبيط جهد الفعل بمنطقة ما بعد التشابكي، ففرصة عمل جهد فعل بين الخلايا العصبية في المستقبل تتضاءل فتعاني الديدان الخيطية من الشلل التام ثم يتبعه الموت.

الإيفرميكتين فعّال مباشرة ضد اليرقات من كلابية الذنب المتلوية فهي مشلولة ويمكن أن يتم قتلها عن طريق الخلايا الحامضيّة والخلايا البَلْعَميّة، إلا أنه لا يقتل الديدان البالغة (الإناث) لكنه يقوم بايقاف إنتاج الميكروفيلاريات، غالباً عن طريق أحداث شلل في الجهاز التناسلي.

علم الأوبئة

يصاب حوالي 37 مليون نسمة بهذا الطفيلي . حوالي 300.000 من هؤلاء قد أصيبوا بالعمى بشكل دائم. كما في عام 2008 فقد وقعت حوالي 99٪ من حالات العمى النهري في أفريقيا. يتوطّن داء كلابية الذنب حاليا في 30 بلداً أفريقياً واليمن ومناطق معزولة في أمريكا الجنوبية. ويعيش أكثر من 85 مليون شخص في المناطق الموبوءة، ونصف هؤلاء يقيمون في نيجيريا.

120 مليون شخص معرضون أيضاً لخطر الإصابة بهذا المرض، وذلك بسبب توطّن نواقل المرض حولهم، وهذا المرض هو أكثر شدة على طول الأنهار الرئيسية في المناطق الشمالية والوسطى من القارة، وتنخفض شدته في القرى بعيداً عن الأنهار.
تم القضاء على داء كلابية الذنب في الجزء الشمالي في ولاية تشياباس، المكسيك،  ومنطقة أواكساكا، المكسيك، حيث كانت موجودة، فقد تم تحديد كلابية الذنب المتلوية، وبعد عدة سنوات من العلاج بالأيفرمكتين تم إنهاؤه.
وفقاً لتقرير منظمة الصحة العالمية عام 2002، أن داء كلابية الذنب لا يسبب الموت دفعة واحدة، ولكن عبئه العالمي تجاوز 987.000 حالة عجز (سنوات العمر) «هو مقياس لعبء المرض الإجمالي كنسبة من عدد السنوات المفقودة بسبب اعتلال الصحة أو الإعاقة أو الموت المبكر» فالحكة الشديدة وحدها مسؤولة عن 60٪ من حالات العجز بسنوات العمر وبذلك العدوى تقلل من مناعة المضيف ومقاومته للأمراض الأخرى، مما يؤدي إلى انخفاض المقدرة في متوسط العمر المتوقع 13 عاماً.
وفقا لمنظمة الصحة الأمريكية، في يوليو-تموز 2013، أصبحت كولومبيا أول بلد يقضي نهائياً على هذا المرض من داخل حدودها.

تاريخ
باستخدام دراسة حالة لعمال زراعة البن في غواتيمالا، افترض روبلز أن الناقل للمرض هو الحشرات القارضة بالنهار، وبشكل أكثر تحديداً فقد وجد أن اثنين من أنواع ذباب الذلفاء مستوطنة في المناطق التي زارها. وقال إنه نشر استنتاجاته على أساس «مرض جديد» من غواتيمالا المرتبط بالعقيدات تحت الجلد وإصابات الرؤيا (العين) الأمامية والتهاب الجلد والميكروفلاريا في عام 1917م.

عانى الملايين من السكان في غرب أفريقيا من هذا المرض. كما أدى إلى عواقب اجتماعية واقتصادية هائلة عن طريق تحفيز السكان للتخلي عن مناطق زراعية ذات خصوبة كبيرة، لأنها كانت تصنف على أنها مناطق موبوءة. تم إجراء مساعي قيمة ورائدة في مكافحة هذا المرض من قبل العمال الفرنسيين والبريطانيين في الخمسينيات والستينيات من القرن العشرين. كانت الميزة الرئيسية لبرنامج مكافحة Onchocerciasis Control Program" (OCP)" لمنظمة الصحة العالمية في غرب إفريقيا منذ عام 1980م الذي قاده إبراهيم سامبا وزملاؤه في تطبيق المعرفة العلمية الحالية بفعالية إلى برنامج الصحة العامة ومواصلة تطويره. لقد مكن هذا البرنامج مئات الآلاف من البشر الحماية من التعرض للمرض، من خلال السيطرة الناجحة على الذبابة السوداء BlackFly مع المبيدات الحشرية المختلفة، فقد توقف بالفعل عن نقل المرض في جميع منطقة برنامج OCP تقريباً. في مناطق التوعية والإرشاد، حيث لا تزال المعركة ضد الذبابة السوداء في مرحلة مبكرة، قدم سامبا وبرنامجه المساهمات التالية:- لقد مددوا بنجاح منطقة البرنامج بنحو 50٪، وبالتالي مواجهة إعادة تنظيم الذبابة السوداء من مواقع التربية البعيدة؛ - لقد اختبروا بعناية تأثير مبيد الميكروفلين عند تطبيقه على نطاق واسع للغاية؛ - يشاركون بنشاط في تطوير مبيدات Macrofilriin (Amocarzin)؛ - لقد حققوا تقدماً كبيراً نحو إنشاء اختبار تشخيصي مناسب للتطبيق في هذا المجال؛ - ساهموا بشكل كبير في تطور سياسة الصحة العامة للبلدان المشاركين من أحد عشر دولة، يجري الآن الاستعداد لدمج أنشطة مكافحة الذبابة السوداء في الخدمات الصحية الحالية.

المجتمع وثقافته
منذ عام 1988، قدمت شركة ميرك الإيفرميكتين مجاناً لاستخدامه في البشر من خلال برنامج التبرع مكتيزان (MDP). وMDP تعمل جنباً إلى جنب مع وزارات الصحة والمنظمات غير الحكومية الإنمائية، مثل منظمة الصحة العالمية، لتوفير الإيفرميكتين مجاناً لأولئك الذين في حاجة إليه في المناطق الموبوءة.

الأبحاث
النماذج الحيوانية للمرض محدودة إلى حد ما، حيث أن الطفيلي يعيش فقط في الرّئِيسات. ولكن هناك أوجه شبه وثيقة، ochengi كلابية الذنب أقرب قريب من كلابية الذنب المتلوية وتعيش في تجاويف داخل الأدمة في الماشية وينتشر أيضاً عن طريق الذباب الأسود. هذا النظام مفيد ولكن ليس كدقة النماذج الحيوانية.

وأظهرت دراسة شملت 2501 شخص في غانا تضاعف معدل الانتشار بين عامي 2000 و2005 على الرغم من العلاج، مما يشير إلى طفيل ينمو مقاوماً للدواء. تجربة سريرية أخرى لمواد مضادة للطفيليات، موكسيدكتين (المصنعة من قبل وايث)، بدأت في 1 يوليو 2009.

المراجع

أمراض ديدانية
أمراض مدارية
أمراض معدية مع جهود لاستئصالها
أمراض مهملة
حجناوات
عدوى طفيلية ولسعات وعضات للجلد

داء كلابية الذنب


Michel Miguel Elias Temer Lulia ()  un jurist și politician brazilian, presedintele Braziliei între 31 august 2016 și 31 decembrie 2018. El a fost vicepreședinte al Braziliei între anii 2011–2016, fiind ales ca secund al candidatei Partidului Muncitorilor, Dilma Rousseff.

La 12 mai 2016 Temer și-a asumat puterile și obligațiile prezidențiale ca președinte de facto, ca urmare a suspendării președintei Dilma Rousseff de către parlamentul Braziliei. Temer a adoptat o poziție mai conservatoare  pe plan social și economic. În primul sau discurs după preluarea funcției, a făcut apel la formarea unui guvern de salvare națională și a cerut încrederea poporului brazilian. Lui i-a revenit onoarea de a participa la ceremonia de deschidere a Jocurilor Olimpice de la Rio din 2016. La 31 august 2016 senatul brazilian a votat cu 61 voturi contra 20 înlăturarea președintei Dilma Rousseff din postul de șefă a statului. Temer i-a urmat și urmează să îndeplinească funcția de președinte al Braziliei pe toata perioada restantă a celui de-al doilea mandat al Dilmei Rousseff, până la 1 ianuarie 2019.

Michel Temer este fiul unei familii de imigranți libanezi, creștini adepți ai Bisericii ortodoxe antiohiene, care au ajuns in Brazilia la inceputul secolului al XX-lea. El este avocat, cu licență în drept a Universității Catolice Pontificale din Sao Paolo. A servit in trecut ca procuror in domeniul penal si de doua ori a fost secretar de stat la ministerul de interne al Braziliei. El a terminat și doctoratul și a devenit profesor universitar de drept constituțional.

Note

Nașteri în 1940
Politicieni brazilieni

Michel Temer


Kongeriget Powys var et walisisk kongerige og fyrstedømme, der opstod i middelalderen efter enden på romersk styre i Storbritannien. Det dækkede omkring to tredjedel af det moderne county Powys og dele af east midlands (se kort). Mere præcist, og baseret på det romersk-britiske stammeområder Ordovices i vest og Cornovii i øst, gik grænserne oprindeligt fra Cambrian Mountains i vest til at inkludere de moderne West Midlands i England i øst. De frugtbare floddale ved flodene Severn og Tern ligger i dette område, og i walisisk litteratur bliver det omtalt som "paradiset Poweys".

Navn
Navnet Powys antages at stamme fra det latinske ord pagus det betyder 'landskabet' og pagenses 'beboere i landskabet', der også er der hor det franske "pays" og det engelske "peasant" stammer fra. Under romerriget blev dette område organiseret til en romersk provins med en hovedstad i Viroconium Cornoviorum (det moderne Wroxeter), der var den fjerdestørste romerske by i Storbritannien. En beskrivelse i Annales Cambriae der omhandler kong Cadell ap Brochfaels død står der at lande, der senere blev kaldt Powys oprindeligt hed Ternyllwg.

Tidlig middelalder
Under den midlige middelalder blev Powys styret af Gwerthrynion dynastiet, der var en familie som hævdede at nedstamme fra ægteskabet mellem Vortigern og prinsesse Sevira, der var datter af Magnus Maximus. Arkæologiske fund tyder på, at Viroconium Cornoviorum overlevede som by ind i 500-tallet, hvilket er unormalt den for pre-romerske periode, og at den derfor kan have været Powys hovedstad. Historia Brittonum, der er skrevet omkring år 828, kalder byen Caer Guricon, en af hans "28 britiske byer" i romersk britannien. I de følgende århundrede blev der gjort indgreb i Powys' grænser af engelske bosættelser fra det spirende kongerige Mercia. Det var en gradvis proces, og den engelske kontrol i West Midlands var usikker indtil slutningen af 700-tallet.

I 549 kom den justinianske pest - der var et udbrud af byldepest - til Storbritannien og walisiske samfund blev ødlagt, og mange byer og områder på landet blev affolket. Englænderne blev dog mindre påvirket af pesten, da de havde langt mindre handel med kontinentet på dette tidspunkt. Med udsigten til færre personer til at udføre arbejde og en større engelsk bosættelse har kong Brochwel Ysgithrog flyttet hoffet fra Caer Guricon til Pengwern. Det præcise sted er ikke kendt, men det har muligvis været i Shrewsbury, der traditionelt associeres med Pengwern, eller Din Gwrygon, et voldsted] på bakken The Wrekin, som var nemmere at forsvare.

I 616 angreb Æthelfrith af Northumbrias hær Powys. Æthelfrith så en mulighed for at drive en kile ned mellem waliserne i nord og dem i Rheged, og han invaderede derfor det nordlige Powys. Æthelfrith udkæmpede et slag nær Chester og han besejrede Selyf og sine allierede. Ved kampenes begyndelse fortæller Beda at den hedenske Æthelfrith slagtede 1200 munke fra det vigtige kloster i Bangor-on-Dee i Maelor fordi, skrev han, "de kæmper mod os fordi de modsætter sig os med deres bønner". Selyf ap Cynan blev også dræbt i slaget, og han var muligvis den første konge af Powys, der blev begravet ved kirken der var dedikeret til St. Tysilio, ved Meifod, der herefter blev kendt som Eglwys Tysilio og det blev efterfølgende dynastiet kongelige mausoleum.

Hvis kong Cynddylan af Pengwern nedstammed fra den kongelige dynasti i Powys, har kongerigets styrker muligvis også være ttil stede under slaget ved Maes Cogwy i 642. Ifølge en englyn-digtenes sandsynligvis niende cirkel, Canu Heledd, blev området omkring Pengwern plyndret kort efter, kongefamilien blev dræbt og det meste af landområdet blev annekteret af Mercia. Denne beskrivelse antages dog i dag at repræsentere hvad man i 800-tallet forestillede sig var sket i 600-tallet, inspireret af Powys' politiske situtation i 800-tallet.

Powys oplevede en genopblomstring med succesfulde felttog mod englænderne i 655, 705-707 og 722, skriver Davies. Hoffet blev flyttet til Mathrafal Castle i flodalen ved Vyrnwy i 717, muligvis af kong Elisedd ap Gwylog (d.c. 755). Elisedds succeser ledte til at kong Æthelbald af Mercia byggede Wat's Dyke. Dette arbejde blev mulgivis til med Elisedds samtykke, men denne grænse, der gik fra nord ved Severn-dalen til floden Dees flodmunding, gav Oswestry (walisisk: Croesoswallt) til Powys. Kong Offa af Mercia synes at have fortsate dette arbejde, da han opførte den langt større jordvold, som i dag kaldes Offa's Dyke (walisisk: Clawdd Offa). Davies skrev i Cyril Foxs arbejde om Offa's Dyke:
I planlægningen af det var der en grad af konsultation mellem kongerne i Powys og Gwent. På Long Mountain nær Trelystan, går diget mod øst, hvilket giver frugtbare skråninger til waliserne; nær Rhiwabon blev det anlagt så det sikrede at Cadell ap Brochwel bevarede fæstningen i Penygadden." For Gwent fik Offa bygget diget "på den østlige top af kløften, tydligvis med den hensigt at anerkende at floden Wye og trafikken her tilhørte kongeriget Gwent.

Den nye grænse blev skubbede Oswestry tilbage til den engelske side, og Offa angreb Powys i 760 ved Hereford og igen i 778, 784 og 796. Offa's Dyke forblev stort set grænsen mellem Wales og Englandm selvom waliserne i 1100-tallet fik skaffet området mellem floden Dee og floden Conwy tilbage, hvilket dengang var kendt som Perfeddwlad eller "Midlands".

Rhodri, Hywel, and Gruffydd

Powys blev forenet med Gwynedd da kong Merfyn Frych af Gwynedd ægtede prinsesse Nest ferch Cadell, der var kong Cyngen af Powys' søster, og den sidste repræsentant for Gwertherion-dynastiet. Med Cyngens død i 855 blev Rhodri den Store konge over Powys, og han havde arvet Gwynedds trone året før. Dette dannede grundlag for Gwynedds fortsatte krav på overherredømme over Powys i de næste 443 år.

Rhodri den Store herskede over det meste af det moderne Wales indtil sin død i 878. Hans sønner grundlagde deres egne dynastier, som kom til at betyde meget for Wales' historie, da begge påberåbte sig at nedstamme fra Rhodri. Merfyn arvede Powys, mens han bror, Anarawd ap Rhodri og Cadell, etablerede henholdsvist Aberffraw-dynastiet i Gwynedd og Dinefwr-linjen.

I 942 fik Hywel Dda af Deheubarth (Rhodris barnebarn via sin anden søn, Cadell) magten over Gwynedd ved sin fætter Idwal Foels død. Han tog tilsyneladende Powys fra Llywelyn ap Merfyn på samme tid og arrangerede et dynastisk ægteskab mellem deres børn. Hywel havde grundlagt Deheubarth 920 på baggrund af sin fædrende arv, og fastholdt tætte relationer med Æthelstan, der var konge over angelsakserne, og han besøgte oftes Æthelstans hof. Hywel studederede det engelsk lovsystem og reformerede walisisk lov i sine gamle kongeriger (senere kaldet Cyfraith Hywel eller "Hywels love"), og da han tog på pilgrimsrejse til Rom i 928, medbragte han sin lovsamling, som efter sigende blev velsignet af paven.

Hywel opfordrede brugen af mønter i Wales, og han fik slået sine mønter i Chester, hvilket var en frynsegode ved venskabet med England. I 945 afholdt Hywel en samling i Whitland for at kodificere hans love, hvilket foregik med hjælp fra munken Blegywryd. Hwyels arbejde kom til at lede til hans tilnavn den gode (), og hans styre bliver anerkendt som usædvanligt fredeligt. Ved hans død blev Gwynedd atter en del af Aberffraw dynastiet, selvom Powys og Deheubarth blev delt mellem hans øsnner.

Maredudd ab Owain genopbyggede kongeriet efter sin bedstefar Hywel Dda. Han var konge Deheubarth og Powys i 986, da han erobrede Gwynedd. Maredudd afværgergede både englænderne der forsøgte at omring Powys, og et øget antal vikingetogter i Gwynedd. Ifølge kilder gav han en penny for at få løsladt gidsler fanget af vikingerne, hvilket var en stor sum på dette tidspunkt. Med Maredudds død i 999 gik Powys videre til hans barnebarn Llywelyn ap Seisyll, via Maredudds ældste datter, prinsesse Anghared (med hendes først emand Seisyll ap Owian), mens Deheubarth blev delt imellem hans sønner. Gwynedd gik for en stund tilbage til Aberffraw-linjen. I det nekste århundrede mistede flere af de store familier magten som følge af vikingetogter og krigsførsel, der ledte til at tornraneren fik vristet magten fra huset Aberffraw og Dinefwr, og det lykkedes dem ikke at få magten tilbage før slutningen af århundredet.

Llywelyns søn Gruffydd formåede at forene Wales under sit styre. Han erstattede sine fætre i Deheubarth, og formåede sågar at ekspandere ind i england, hvor han påvirkede politiken. Ved Gruffydds død gik Deheubarth videre gennem en række ledere med forskellige krav på tronen, men det endte tilbage på Dinefwr-dynastiets hænder i 1063 under Maredudd ab Owain ab Edwin.

Huset Mathrafal
Det var via prinsesse Anghared (som datter af Maredudd ab Owain af Deheubarth og Powys), hendes anden mand ved Cynfyn ap Gwerstan, at huset Mathrafal blev grundlagt. Dynastiet tog sit navn fra det historiske sæde Mathrafal Castle. Anghareds søn Bleddyn ap Cynfyn arvede Powys i 1063, da hans halvbror Gruffydd ap Llywelyn døde. Bleddyn (navnet betyder ulv på walisisk) sikrede Gwynedd i 1063 efter et slag med Cynan ap Iago fra huest Aberffraw, og Edvard bekenderen af England tilsluttede sig Bleddyns erobring et år senere. Derudover bliver Bleddyn krediteret for at have ændret Hywel Ddas lovkoder.

Bleddyn ap Cynfyn og hans bror Rhiwallon kæmpede sammen med angelsakserne mod den normanniske invasion. I 1067 allierede de sig med Eadric the Wild fra Mercia, og de angreb sammen normannerne ved Hereford. Året efter allierede de sig med jarl Edwin af Mercia og jarl Morcar af Northumbria i endnu et angreb mod normannerne. I 1070 besejrede han sine halvnevøer, Gruffydd ap Llywelyns sønner, under slaget ved Mechain i deres forsøg på at erobre Gwynedd. Bleddyn ap Cynfyn blev selv dræbt i 1075 under et felttog i Deheubarth mod Rhys ab Owain. Ved Bleddyns død overgik Powys til hans sønner og senere børnebørn. Gwynedd overgik til hans fætter Trehaearn ap Caradog, der blev dræbt i 1081 under slaget ved Mynydd Carn, hvilket senere blev genkomsten af huset Aberffraw ved Gruffudd ap Cynan. Powys blev delt op mellen Bleddyns sønner Iorwerth, Cadwgan og Maredudd.

Efter William af Normandiet havde sikret England, overlod han waliserne til sine normanniske baroner, så de selv kunne etablere lordships. Således blev Welsh Marches dannet langs den engelsk-walisiske grænse. I 1086 havde den normanniske jarl Roger de Montgomery af Shrewsbury bygget en borg langs Severn ved vadestedet Rhydwhiman, kaldet Montgomery Castle efter hans hjem i Normandiet. Efter Montgomery påberåbte andre normannere sig det nordlige Powys' cantrefi Ial, Cynllaith, Edernion, og Nanheudwy. Herfra tog de Arwstle, Ceri og Cedwain. Næsten hele Powys, sammen med store dele af Wales, var på normanniske hænder i 1090. Bleddyn ap Cynfyns tre sønner ledte modstanden og genopygningen af Powys. I 1096 havde de generobret størstedelen af Powys, inklusive Montgomery Castle. Roger Montgomery startede et oprør mod kong William 1. af England og hans søn Robert Belleme konfiskerede hans land i 1102.

I løbet af 1100- g 1200-tallet kæmpede huset Mathrafal med at opretholde kontrollen over deres landområde i Powys mod de normanniske Marcher lords og et genopblomstret Gwynedd. Efter 1160, da Madog ap Maredudd døde og han søn, Llywelyn ap Madog, blev dræbt, gik riget i opløsning og blev delt op i nordlige og sydlige fyrstedømmer. Efter riget var delt op i mindre dele, blev det stadig svagere, og mens det nordlige kongerige Powys Fadog hovedsageligt støttede uafhængighedkampe i naboriget Gwynedd under Owain Gwynedd, Llywelyn Fawr og Dafydd ap Llywelyn, så var det sydlige kongerige Powys Wenwynwyn ofte i konflikt med Gwynedds prinser, og de valgte flere gang en uafhængig kurs. I 1263 anerkendte hele Powys Llywelyn ap Gruffudd som fyrste af Wales men Gruffydd ap Gwenwynwyn, lord af Powys Wenwynwyn, skiftede alliance igen i 1274, og gik i eksil i England. Han blev genindsat under det nye engelske felttog mod Llywelyn of Gwynedd i 1276. Under det sidste af Llywelyn den Sidstes felttog i 1282 spillede Gruffudd ap Gwenwynwyn tropper en vigtig rolle i Llywelyns undergang, da de sammen med Roger Lestrange af Ellesmere og Roger Mortimer lagde sig i baghold på Llywelyn og dræbte ham.

Post-kongerige Powys

Owen de la Pole (Owain ap Gruffudd ap Gwenwynwyn) overgav tilsyneladende fyrstedømmet Powys Wenwynwyn (sydlige Powys) til Edvard 1. i 1283, og fik til gengæld sit marcher lordship tilbage. Tidligere havde fyrstedømmet allerede været udsat for konstante kampe og uenigheder mellem Englands konger og Llywelyn ap Gruffudd, prins af Wales. Efterkommerne af disse lordship gik i Owens familie frme til 1587, da det blev solgt til Sir Edward Herbert, hvis efterkommere blev gjort til Baron Powis og Marquesses og jarler af Powis. De boede påt Powis Castle.

Powys Fadog (nordlige Powys) blev for en stor dels vedkommende et engelsk i Bromfield and Yale (sidstnævnte staves nu Iâl), men Glyndyfrdwy lordship og halvdelen af Cynllaith (kendt som Cynllaith Owain), inklusive Sycharth forblev på walisiske hænder frem til Owain Glyndwr nederlag.

Navnet Powys forsvinder i dette område ved introduktionen af Laws in Wales Acts 1535–1542, hvor dets marcher lordships blev inkorporeret i de nye counties Denbighshire og Montgomeryshire.

Powys blev ikke ngeoprettet før grænseændringen i 1974, hvor der blev skabet et nyt og større county med navnes Powys, der samlede Montgomeryshire, Brecknockshire og Radnorshire. Brecknockshire havde olle traditionelt være ten del af de gamle kongerige, Radnorshire havde ikke været en del af det siden midten af 900-tallet, og store områder i nord, der tidligere lå i Powys blev en del af det nye county Clwyd.

Herskere over Powys

Konger af Ternyllwg

Konger af Powys

Huset Gwerthrynion

Huset Manaw

Mathrafal prinser af Powys

Fra 1160 blev Powys delt i to. den sydlige del blev senere kaldt Powys Wenwynwyn efter Gwenwynwyn ab Owain "Cyfeiliog" ap Madog, mens den nordlige del blev kaldt Powys Fadog efter Madog ap Gruffydd "Maelor" ap Madog.

Referencer

Litteratur
 Davies, John (1990). History of Wales, Penguin Books.
 Hen, Llywarch (attribution) (c.9th century). Canu Heledd.
 Morris, John (1973). The Age of Arthur. Weidenfeld & Nicolson.
 Remfry, P.M., (2003) A Political Chronology of Wales 1066 to 1282 ()

Wales' historie
Powys

Kongeriget Powys


La península de Mejillones se ubica en el Norte Grande de Chile, entre los puertos de Mejillones y Antofagasta. A diferencia de muchas penínsulas, la de Mejillones es más ancha que larga adentrándose sólo alrededor de 20 km en mar, mientras que su istmo que lo conecta con el continente de alrededor de 40 km de ancho. El sur de la península es atravesado por el Trópico de Capricornio.

Dada su riqueza en flora y fauna y su valor arqueológico, el extremo sur de la península fue declarada parque nacional el 15 de abril de 2010, bajo el nombre de parque nacional Morro Moreno.

Referencias

Véase también
Hito al Trópico de Capricornio

Mejillones
Geografía de la Región de Antofagasta

Península de Mejillones


Eugenija Šimkūnaitė () a fost o farmacistă lituaniană, etnografă și erborizatoare.

Biografie
Eugenija Šimkūnaitė s-a născut la 11 februarie 1920 în Novorossiisk, Ținutul Krasnodar, Rusia. Tatăl său, Franz Šimkūno, era farmacist, iar mama ei, Olga Lebedeva, era o asistentă medicală. În 1922, familia a plecat cu alți refugiați să se reîntoarcă în Lituania. Familia sa s-a stabilit în Tauragnai, unde tatăl ei a deschis o farmacie. După școala primară, Šimkūnaitė a urmat liceul din Utena, pe care l-a absolvit în 1937. În același an, a intrat la Universitatea Vytautas Magnus pentru a studia farmacia. În 1941, a lucrat într-o farmacie din Tauragnai, apoi a studiat la Universitatea din Vilnius în 1942, pe care a absolvit-o în 1943.

În 1945, Šimkūnaitė a fost angajată ca farmacistă în cadrul Spitalului din Vilnius. În 1947, a fost numită Inspector al Departamentului de Comerț al Ministerului Sănătății. S-a mutat la Kaunas în 1949 pentru a lucra ca asistent de cercetare în Grădina Botanică din Kaunas și pentru a începe teza de doctorat. Šimkūnaitė s-a întors la Vilnius în septembrie 1950 pentru a-și continua cercetarea doctorală în cadrul Academiei de Științe a Biologiei, unde a obținut o diplomă de licență în biologie în 1952.

Din 1955 până în 1957, ea a lucrat în Kazahstan la ferma de plante medicinale Darmina.  A revenit în Lituania în 1957, unde a fost din nou angajată de Ministerul Sănătății în cadrul Consiliului Farmaceutic ca inspector, devenind șeful departamentului de plante medicinale în 1969. S-a retras în 1975 pentru a se dedica lucrărilor științifice. E. Šimkūnaitė a studiat medicina tradițională. Mii de persoane au fost sfătuite cu privire la tratamentul pe bază de plante a diferitelor boli și a unui stil de viață sănătos. În 1993, Consiliul științific lituanian i-a acordat titlul de doctor în științe naturale. A murit la 27 ianuarie 1996 și este înmormântată lângă părinții ei în Tauragnai.

Moștenire
Fundația Memorială Eugenija Šimkūnaitė a fost înființată în 1997, aceasta își propune să promoveze studiul produselor farmaceutice și să lucreze în domeniul cercetării produselor farmaceutice pe bază de plante. În 1998, Școala Secundară din Tauragnai a fost numită în onoarea ei.

Referințe

Nașteri în 1920
Decese în 1996
Cercetători lituanieni
Farmaciști
Etnografi
Botaniști

Eugenija Šimkūnaitė


Le système Xdrive correspond a l'appellation moderne concernant le système 4 roues motrices chez BMW, étant donné qu'au départ les voitures 4 x 4 de chez BMW sont apparues à partir de 1988 (commercialisées) avec la lettre X.

Historique
C'est en 1985 que BMW reprend le fonctionnement de la traction intégrale, en plus du système ABS (anti blocage des roues) mais l'adopte au départ sur la configuration break (dite Touring chez BMW) pour une meilleure tenue de route. La première break a apparaitre avec le système 4 roue motrice est la 325 iX E30 (dont la dénomination 325 est originaire d'une voiture légère militaire de 1939)

Le système XDrive sera adopté par la suite sur les berlines puissantes comme la BMW 525iX E34 (qui répartit ainsi les 192 ch)

C'est en 1999 qu'apparait le premier BMW X5 dans le segment des véhicules dit SAV (Sports Activity Vehicle). Ainsi le X5 reprend la technologie quatre roues motrices ultramoderne avec un système de correcteur de trajectoire un système de régulation des freins afin optimiser l'antipatinage.

Fonctionnement
Le système 4 roues motrices de la BMW repose sur une boite de distribution centrale avec différentiel universel et de .

Concernant la premiere version la répartition de puissance : 63 % de la puissance en propulsion arrière. 37 % restant sur l'essieu avant.

Technologie automobile
Transmission
BMW

XDrive


زينب الضاحي (31 كانون الأول/ديسمبر 1948-) ممثلة ومغنية عراقية عاشت فترة من حياتها في الكويت.

حياتها ومشوارها المهني
ولدت في البصرة لعائلة فقيرة لم تستطع إكمال دراستها لكنها تعلمت القراءة والكتابة بدأت بيبع البط في سوق المدينة لتعيل أسرتها وهي في سن العاشرة كانت تجيد الطهي فعملت طباخة في بيت أحد التجار العراقيين، بعد سنوات طلب منها تاجر كويتي  العمل لحسابه والانتقال معه للكويت فقبلت بعرضه

إنتقالها إلى الكويت ودخولها التمثيل
في العام 1962 انتقلت للعمل في أحد الفنادق بدولة الكويت والتقت بالفنان عبد الحسين عبد الرضا عارضا عليها دخول المجال الفني بسبب ندرة العنصر النسائي حينها فقبلت دون تردد ، أُعطيت إسما فنياً كويتياً يتناسب مع شخصيتها وهو زينب الضاحي والذي بسببه اعتقد البعض بأنها قريبة المخرج فيصل الضاحي
بداية مشوارها كانت عام 1964 في مسلسل مذكرات بو عليوي قدمت بعدها أعمالا عديدة في المسرح والتلفزيونابتعدت عن التلفزيون لفترة مؤقتة بعد مشاركتها بفيلم الصمت عام 1976 لفترة حيث عملت كموظفة في وزارة الإعلام الكويتية وكموظفة علاقات عامة في القطاع الصحي إضافة لعملها في برامج إذاعة الكويت وكانت ترفض العروض لانشغالها واصفة أن الفن لا يطعم خبزا
آخر أعمالها كانت في العام 1990 قبل الغزو العراقي للكويت في مسلسل قاصد خير من تأليف الفنان عبد الحسين عبد الرضا لكن العمل لم يتم بسبب الغزو وتم إعادة تصويره في آواخر عام 1992 من جديد واستبدالها بالممثلة إنتصار الشراح.

حياتها الأسرية
تزوجت مرتين الأولى من الملحن الكويتي الراحل خالد الزايد وانفصلا والثانية رجل عراقي من البصرة يدعى «حسين جمعة» رزقت منه بخمسة أبناء هم الأكبر ضياء، علاء، أحمد وابنتين عبير وسهر لكنها انفصلت عنه في منتصف العام 1990 قبيل الغزو العراقي للكويت بأشهر

قصتها خلال الغزو العراقي وبعده

نشاطها خلال فترة الغزو العراقي للكويت
في صبيحة أول أيام الغزو تلقت الخبر خبر دخول القوات العراقية الكويت من جيرانها، وخوفا على نفسها وعلى عائلتها كونها شخصية معروفة ومن الممكن أن ُتستهدف ويتم استغلالها، توجهت إلى منزل والدتها في الخالدية، اتصلت بالفنان عبد الحسين عبد الرضا طالبةً مساعدته بسبب سوء وضعها المادي فوفّر لها بعض المؤن الغذائية، اتصل بها بعد أيام شخص يدعى قاسم صالح "أبو عقيل" مُهدداً إياها إما أن تقبل مساعدة الجيش العراقي وأما سوف تنال جزائها، أُجبرت على حد قولها تقديم حفلات فنية ودعوة الفنانين للانضمام لنقابة الفنانين العراقيين الكويتين المنشئة آنذاك وتزويدهم بعناوين الفنانين والمسارح الكويتية لإفراغ محتوياتها ونقلها للعراق بما فيهم مكتب الفنان سعد الفرج، إضافةً لوثائق ومستندات مهمة
خلال فترة الغزو العراقي للكويت سافرت إلى العراق مرتين الأولى لزيارة أهلها والثانية مع نقيب الفنانين داود القيسي والتقت بمسؤولين في الدولة، في نوفمبر 1990 تم تعينها مسؤولة رسمية في الكويت".، تعاونت مع القوات العراقيه في حيث كان تعاونها مع عن طريق الفن فقط ولم تتعرض للأفراد العسكريين، حيث ساهمت في إحياء عدة حفلات غنائية نظمتها قوات الاحتلال تمجيدية لصدام وقواته أقامت ثلاث حفلات غنائية الأولى بمناسبة افتتاح جدارية صورة صدام في شارع الخليج العربي (الكويت) والحفلة الثانية في ليله رأس السنة في مسرح صالة أفراح السالمية والثالثة في نفس المسرح بمناسبة عيد الجيش بتاريخ السادس من كانون الثاني/يناير 1991 م وقد أعارتها نقابة الفنانين العراقيين سيارة لقضاء حاجاتها لكي تتنقل في أرجاء الكويت كما أجرت مقابلة صحفية مع جريدة الجمهورية العراقية كونها عراقية معروفة إعلاميا
اتهمت بأنها كانت تتصل بالفنانين الكويتيين والعراقيين المقيمين لتدعوهم للانضمام لنقابة الفنانين الكويتيين العراقييين ولتأييد الغزو كما كانت تدل الجيش العراقي على أماكن سكنهم
كما تم اتهامها بسرقة محتويات المسارح ونقلها إلى العراق وتقديم مسرحية «باي باي أمريكا» كما قامت بغناء «الله يخلي الريس» للرئيس صدام حسين وكانت تذاع على إذاعة بغداد وقت الغزو
وفي يوم الثلاثاء 26 شباط/فبراير 1991 أول أيام التحرير تم اعتقالها مع إبنها علاء في مسكنها بالسالمية ونقلهم لمخفر القادسية للتحقيق معهم وتم تسليمها للمقاومة الكويتية لاحقا التي قامت بأخذها لصحراء بر مشرف وإعدامها دون محاكمة، أطلقت عليها طلقتين في الرأس لكن لم تمت وقالت أن عصابة كويتية اختطفتها وحكمت عليها بالإعدام بعد إطلاق رصاصتين أصابت رأسها وتركها بعد ذلك لتذهب إلى جامع قريب فوجدها أمامه ونقلها للمستشفى لتعتقل من جديد من قبل السلطات الكويتية

محاكمتها
تم حكمها بالحبس المؤبد وتخفيفه لاحقا إلى خمسة عشر عاما مع الأشغال، ظهرت في المحكمة وهي ترتدي الحجاب بعدما تم حلق شعرها وخضوعها لعمليات أثر الطلقات التي أصابتها وقالت أمام المحكمة أنها كانت مجبرة ومضطرة لذلك وقد ضغط عليها نقيب الفنانين العراقيين آنذاك داود القيسي في حين لم تبرر لها المحكمة وجه الاضطرار ولم توجه لها تهمة تعذيب فتيات المقاومة كما أشيع حينها
خلال فترة حبسها اعتبرت نفسها أسيرة حرب، مطالبة بإخلاء سبيلها، وقامت بمناشدة المسؤولين للنظر في موضوعها، بعدما قضت سنوات طويلة في السجن، ومثلما كانت تطالب الكويت بأسراها من العراق فهي أسيرة كذلك.

شهادات
 الفنانة حياة الفهد

 الفنان جاسم النبهان صرح بأنه خلال فترة الغزو العراقي للكويت قامت زينب الضاحي بإنشاء نقابة الفنانين العراقيين الكويتيين
وقال
 الفنان عبد الرحمن العقل قال

مغادرتها للكويت وعودتها للتمثيل
أفرج عنها عام 2002 بعفو أميري ورحلت إلى الإمارات لكنها عادت إلى مدينتها البصرة في العراق.حاولت التواصل مع القيادات العراقيه مطالبةَ إياهم بحقوقها المادية جراء مساعدتها للجيش العراقي، لكنها لم تأخذ مستحقاتها بسبب الاحتلال الأمريكي وسقوط النظام الأسبق غادرت العراق بسبب سوء الأوضاع الأمنية والمعيشية متوجهة إلى سوريا حيث كانت هزيلة تتسول في شوارع دمشق مع طفلة صغيرة حسب وصف مواطنتها ميس كمر، لاقت محاربة من قبل أبنائها بسبب نقمهم عليها بعد خروجهم من العيش الرغيد في الكويت كانت عودتها للشاشة من خلال مسلسل كاريكاتير العراقي عام 2007 من إنتاج قناة الشرقية حيث جاء بها الممثل العراقي خليل إبراهيم وقال لمخرج العمل بأن هنالك فنانة معروفة عملت بالكويت تمر في ظرف مادي صعب جدا»، وتم التعامل معها بشكل إنساني، فهي كانت امرأة معها طفلة صغيرة تجلس بالشارع وتتسول في بعض المناطق العراقية والسورية كانت منهارة تماما، ولم يسألوا عن سبب قدومها والتفاصيل، لكن قرروا أن تعمل معهم كمساعد لعشرين حلقة، وكانت تتحدث اللهجة الكويتية وتستهزء بحملة ترشيد الكهرباء التي أطلقت في الكويت صيف 2007
كان آخر ظهور لها على الشاشة في المسلسل العراقي (عش المجانين) عام 2010 كضيفة شرف مع الفنانة آلاء حسين ثم في مسلسل طائر الجنوب بعد اندلاع الأزمة السورية عام 2011 وسوء الوضع الأمني غادرت زينب سوريا إلى الأردن مع ابنتها عبير نافية ما ذكرته زميلتها ميس كمر بأنها كانت تتسول في شوارع سوريا قائلة بأن وضعها المادي سيء لكن ليس لحد التسول فجعت عام 2017 بوفاة ابنها علاء بعد صراع مع المرض

أعمالها

الأفلام التلفزيونية

مسلسلات

مسرحيات

السينما

البرامج

الإذاعة

في الغناء

الألبومات

الأوبريتات

انظر أيضًا
 مسافر عبد الكريم
 أمبيريك
 إبتسام الدخيل
 جريدة النداء (الكويت)

المراجع

وصلات خارجية

 مي العيدان تتكلم عن زينب الضاحي وخيانتها-برنامج الناقد يوتيوب قناة مي العيدان الرسمية فبراير 2016

أشخاص أدينوا بالتجسس
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من البصرة
عراقيون حسب التوجه السياسي
ممثلات عراقيات معتزلات
مغنيات عراقيات في القرن 20
ممثلات عراقيات في القرن 20
مواليد 1368 هـ
مواليد 1948
ممثلات عراقيات في القرن 21
ممثلات أفلام عراقيات
ممثلات تلفزيون عراقيات
ممثلات مسرح عراقيات

زينب الضاحي


James Edward Keeler () a fost un astronom american.

Cariera și viața personală
Keeler a lucrat la Observatorul Lick începând din 1888, dar a plecat după ce a fost numit director al Observatorului Allegheny al Universității din Pittsburgh în 1891. El s-a întors la Observatorul Lick ca director al acestuia în 1898, dar a murit la scurt timp după aceea, în 1900. Cenușa sa a fost înmormântată într-o criptă de la baza Telescopului Memorial Keeler de 31-inch la Observatorul Allegheny.

Împreună cu George Hale, Keeler a fondat și editat Jurnalul Astrofizic, care rămâne o mare revistă de astronomie în prezent.

Părinții lui au fost William F. și Anna (născută Dutton) Keeler. El s-a căsătorit în 1891 și a lăsat o văduvă și doi copii.

Cercetare
Keeler a fost primul care a observat intervalul din inelele lui Saturn în prezent cunoscut sub numele de Intervalul Encke, folosind refractorul de 36-inch de la Observatorul Lick, pe 7 ianuarie 1888. După ce această caracteristică a fost numită după Johann Encke, care observase o variație mult mai largă în luminozitatea Inelului A, contribuțiile lui Keeler au fost aduse la lumină. Cel de-al doilea interval major în Inelul A, descoperit de Voyager, a fost numit Intervalul Keeler în onoarea sa.

În 1895, studiul său spectroscopic asupra inelelor lui Saturn a arătat că părți diferite ale inelelor reflectă lumina cu schimburi Doppler diferite, din cauza vitezelor lor de orbitare diferite în jurul lui Saturn. Aceasta a fost prima confirmare observațională a teoriei lui James Clerk Maxwell că inelele sunt alcătuite din nenumărate obiecte mici, fiecare orbitând în jurul lui Saturn cu viteza sa proprie. Aceste observații au fost făcute cu un spectrograf atașat la telescopul cu refracție Fitz-Clark de 13-inch de la Observatorul Allegheny.

Observațiile sale cu telescopul Crossley de la Observatorul Lick au ajutat să se stabilească importanța telescoapelor de reflexie optice mari, și au extins înțelegerea astronomilor despre nebuloase. După moartea sa prematură, colegii săi de la Observatorul Lick s-au îngrijit de publicarea fotografiilor sale de nebuloase și roiuri într-un volum special al publicațiilor Observatorului Lick.

Keeler a descoperit două planete minore, asteroidul Koronis 452 Hamiltonia în 1899, și asteroidul intersector al lui Marte (20958) A900 MA în 1900, care a devenit o planetă minoră pierdută până la recuperarea sa cu 99 ani mai târziu.

După descoperirea pulsarilor în 1967, imagini optice ale Nebuloasei Crabului captate de Keeler în 1899 au fost utilizate pentru a determina mișcarea corectă a Pulsarului Crabului.

Onoruri și moștenire
Keeler a fost distins cu Medalia Henry Draper de la Academia Națională de Științe în 1899. În anul 1900, el a fost ales președinte al Societății Astronomice a Pacificului.

În 1880, directorul Observatorului Allegheny Samuel Pierpont Langley, însoțit de Keeler și alții, a mers într-o expediție științifică spre vârful Mount Whitney. Scopul expediției era de a studia cum radiația Soarelui era absorbită selectiv de atmosfera Terrei, comparând rezultatele de la mare altitudine cu cele găsite la nivelurile inferioare. Ca urmare a expediției, un pisc de 14.240 picioare aproape de Mount Whitney a fost numit "Acul Keeler".

În plus față de intervalul lui Keeler în inelele lui Saturn, craterul marțian Keeler, craterul lunar Keeler, precum și asteroidul 2261 Keeler, sunt numite în onoarea lui.

Referințe

Linkuri externe

 Memoriu Biografic, Academia Națională de Științe
Nașteri în 1857
Decese în 1900
Astronomi din secolul al XIX-lea
Astronomi americani
Astrofizicieni americani
Descoperitori de asteroizi
Absolvenți ai Universității din Heidelberg
Laureați ai National Academy of Sciences
Eponime ale craterelor de pe Lună
Eponime ale asteroizilor

James Edward Keeler


Jackson Bay est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le sud-ouest.

Notes et références

Liens externes
 https://www.geodata.us/canada_names_maps/maps.php?featureid=JCLMU&f=282

Municipalité en Colombie-Britannique

Jackson Bay


Palatul Arhiepiscopiei Râmnicului este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul municipiului Râmnicu Vâlcea. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 167482.15.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Catedrala "Sf. Nicolae" ()
 Palatul episcopal ()
 Paraclisul "Sf. Grigore Teologul" ()
 Biserica-bolniță "Adormirea Maicii Domnului" ()
 Clădiri anexe ()
 Pivnițele șiclădirile fostei tipografii - ruine ()
 Turn-clopotniță ()

Note

Monumente istorice din județul Vâlcea
Biserici pictate de Gheorghe Tattarescu

Palatul Arhiepiscopiei Râmnicului


Berylliumkarbid, eller , er et metal-karbid.  Meget lig diamant er det en meget hård forbindelse.

Berylliumkarbid fremstilles ved at ophede grundstofferne beryllium og carbon ved høje temperaturer (over 900°C). Det kan også fremstilles ved reduktion af berylliumoxid med carbon ved en temperatur på over 1.500°C:
2BeO + 3C → Be2C + 2CO

Berylliumkarbid nedbrydes meget langsomt i vand:
Be2C + 2H2O → 2BeO + CH4

Nedbrydningsraten er hurtigere i mineralsyrer med metanudvikling.
Be2C + 4 H+ → 2 Be2+ + CH4

I varm koncentreret alkali er reaktionen dog meget hurtig, og danner alkalimetal-beryllater og metan:
Be2C + 4OH− → 2 BeO22− + CH4

Fodnoter

Eksterne henvisninger
 MATERIAL SAFETY DATA SHEET
 Electrochemical Society
 ASC-webside
 artikel i Nature
 NIST-webside

Berylliumforbindelser

Berylliumkarbid


Philip Milanov (Bruges, 6. srpnja 1991.) belgijski je atletičar, natjecatelj u bacanju diska, bugarskoga podrijetla. Osvajač je europskog i svjetskog srebra te zlata na Ljetnoj univerzijadi 2015. Višestruki je belgijski državni prvak i držač državnog rekorda u bacanju diska.

Športska karijera

Otac Emil Milanov, koji je ujedno i njegov trener i savjetnik, rođeni je Bugar koji se u Belgiju doselio 1989. godine. Philip je već u djetinjstvu pokazao zanimanje za bavljenje atletikom, posebice bacačkim disciplinama. Od osnovne škole počeo je trenirati atletiku bacajući vortexe i loptice koje je prelaskom u juniorsku konkurenciju zamijenio diskom i kuglom.

Kasnije se usavršio u bacanju diska u kojemu je 2009. počeo ostvarivati prve značajnije uspjehe.
Osvajanjem belgijskog juniorskog prvenstva 2010. postao je tek 4. belgijski junior koji se odlučio natjecati u bacanju diska. Time je postao i jedan od uspješnijih belgijskih juniora u cijeloj belgijskoj atletskoj povijesti.

Prvi put preko 60 metara bacio je tijekom 2013., te je s hicem od 61,81 metar postavio belgijski državni rekord. Iste godine, na Europskom prvenstvu u atletici do 23 godine u finskom Tampereu osvojio 5. mjesto. Tada je bacio 59,06 metara.

Izvori

Belgijski športaši
Bacači diska

Philip Milanov


Skátafélagið Vogabúar er skátafélag í Grafarvogi, Reykjavík. Skátafélagið býður börnum og ungmennum upp á skátastarf í öllum hverfum Grafarvogs.

Saga
Skátafélagið Vogabúar hét áður Skátafélagið Hamar og varð til við sameiningu tveggja félaga; Skátafélagsins Dalbúa (stofnað 1969) og Skátafélagsins Vogabúa (stofnað 1988). Hamar breytti svo nafni sínu aftur í Vogabúa haustið 2020. Félaginu var úthlutað lóð við Logafold 106 og var skátaheimili Vogabúa vígt árið 1994. Þangað til hafði félagið glímt við nokkuð aðstöðuleysi.

Skátaskáli
Skátafélagið á skátaskálann Dalakot sem stendur neðst á Hellisheiði, til móts við Skíðaskálann í Hveradölum. Skálinn er í lítilli notkun.

Skátafélög á Íslandi
Skátafélög í Reykjavík

Skátafélagið Vogabúar


El cabo Siffrey o punta de Siffrey es un cabo bajo rocoso que sobresale de la costa norte de la península Trinidad —extremo norte de la península Antártica— a 10 kilómetros al oeste-noroeste del cabo Dubouzet. El nombre es una reidentificación del "cabo Siffrey" identificado por el capitán Jules Dumont d'Urville en 1838.

Siffrey
Península Trinidad

Cabo Siffrey


Juan José Bigas Luna () a fost un regizor, scenarist și director de imagine spaniol.

Filmografie
 Tatuja (1976)
 Bilbao (1978)
 Caniche (1979)
 Reborn (1981)
 Lola (1986)
 Anguish (1987)
 The Ages of Lulu (1990)
 Jamón Jamón (1992)
 Golden Balls (1993)
 The Tit and the Moon (1994)
 Bambola (1996)
 The Chambermaid on the Titanic (1997)
 Volavérunt (1999)
 Sound of the Sea (2001)
 My Name Is Juani (2006)
 Di Di Hollywood (2010)

Note

Nașteri în 1946
Decese în 2013
Regizori spanioli

Bigas Luna


වදන් ආදාන උපකරණ

යතුරු පුවරුව - බොත්තම් (යතුරු ලෙස හදුන්වන) තද කිරීමේ වදන් හා අක්ෂර (character) ඇතුල් කළ හැකි යතුරු ලියනයට සමාන ඉලෙක්ට්‍රෝනික උපකරණයකි. වඩාත් ප්‍රචලිත ඉංග්‍රීසි යතුරු සැකසුම වන්නේ ක්විවර්ටි (QWERTY) සැකසුමයි.

යොමු කාරක උපකරණ

මූසිකය - එහි උපකාරක මතුපිටට සාපේක්ෂව ද්විමාන චලිතය අනාවරණය කර ගන්නා යොමුකාරක උපකරණයකි.

ට්‍රැක් බෝල් - අක්ෂ 2ක් වටා චලිතය අනාවරණය කර ගත හැකි කෙවෙනියක් තුළ බහා ඇති කොටස් බාහිරව විවෘත බෝලයකින් සමන්විත උපකරණයකි.

X බොක්ස් 360 පාලකය - X බොක්ස් 360  සඳහා යොදාගන්නා පාලකයකි. ස්විච් බ්ලේඩ් (Switchblade (tm)) යෙදුම භාවිතා කරමින් දකුණු හෝ වම් තම්බ්ස්ටික් (thumbstick) සදහා අමතර යොමු කාරක උපකරණයක් ලෙස භාවිතා කළ හැක.

ක්‍රීඩා උපකරණ

නියාමක යටිය (Joy stick) - එක් අන්තයක් වටා විවර්තනය කර ඇත. අතෙහි දරණ යෂ්ටියකින් සමන්විත ද්විමාන හෝ ත්‍රිමාණ කෝණ අනාවරණය  කර ගන්නා සාමාන්‍ය පාලන උපකරණයකි.

ක්‍රීඩා පෑඩය (game pad) - මෙය අතෙහි දරණ සාමාන්‍ය ක්‍රීඩා පාලකයක් වන අතර ආදානය සැපයීමේ දී ඇඟිලි (විශේෂයෙන් මහපට ඇඟිලි) මත පදනම් වී ක්‍රියා කරයි.

ක්‍රීඩා පාලක - විශේෂිත වූ ක්‍රීඩා අවශ්‍යතා සඳහා ඇති විශේෂිත වර්ගයේ පාලක

අනුරූ , වීඩියෝ ආදාන උපකරණ

අනුරූ ස්කෑනරය - අනුරූ , මුද්‍රිත වදන්, අතින් ලියන ලද දේ හෝ වස්තු විශ්ලේෂණයෙන් ආදානය සපයන උපකරණයකි.

වෙබ් කැම් -විභේදනය (resolution) අඩු වීඩියෝ කැමරාවක් වන මෙය අන්තර්ජාලය හරහා පහසුවෙන් හුවමාරු කළ හැකි වීඩියෝ ආදාන සපයයි.

ශ්‍රව්‍ය ආදාන උපකරණ

මයික්‍රොෆෝනය - ශබ්දය විද්‍යුත් සංඥාවක් බවට හරවා ආදානය සපයන ධ්වනි සංවේදකය.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Overclocking#Considerations

අනෙකුත් ආදාන උපාංග


Pavel Daju (n. 1914 în comuna Vulcan, jud. Timiș - d. 1975) a fost un demnitar comunist.
Pavel Daju a fost lăcătuș de profesie și a devenit membru al Partidului Comunist Român din 1945. Pavel Daju a îndeplinit următoarea funcții:
 responsabil de cadre în biroul Sectorului C.F.R. Timișoara (din sept. 1948);
 membru al Comisiei județene de verificare a membrilor de partid Timiș (1949);
 responsabil al Secției de cadre a Comitetului județean de partid Timiș-Torontal (iul. 1949–sept. 1950);
 prim-secretar al omitetului regional de partid Bârlad (1952–25 oct. 1955);
 șef al Secției Cadre a C.C. al P.M.R. (25 oct. 1955–7 febr. 1957);
 șef al Sectorului de verificare a cadrelor al C.C. al P.M.R. (din 7 febr. 1957);
 adjunct al șefului Secției Organizatorice a C.C. al P.M.R. (pânã la 6 oct. 1958);
 adjunct al șefului Secției Gospodãriei de Partid a C.C. al P.M.R./P.C.R.;
 membru al biroului organizației de bazã din secție și membru al Comitetului de partid al aparatului C.C. al P.M.R./P.C.R. (6 oct. 1958–27dec. 1965).

Pavel Daju a fost ales în regiunea Bârlad ca deputat în Marea Adunare Națională în sesiunea 1952 - 1957.

Note

Nașteri în 1914
Decese în 1975
Membri ai Comitetului Central al Partidului Comunist Român
Deputați români în Marea Adunare Națională

Pavel Daju


Eva Prima Pandora es un cuadro del pintor Jean Cousin el Viejo, realizado en 1550, que se encuentra en el Museo del Louvre desde 1922.

La obra ha sido considerada el primer gran desnudo pintado por un artista francés, que formó parte del nacimiento y desarrollo del manierismo francés en la segunda mitad del  en torno a la Escuela de Fontainebleau. Este trabajo es la única obra de pintura inequívocamente atribuida al artista, a menudo confundido con su hijo y es uno de los dos grandes pintores franceses del Renacimiento.

Descripción

El autor realiza una curiosa simbiosis entre una pintura de temática mitológica y una de temática religiosa. Representa a una mujer recostada en una cueva, posiblemente siguiendo el modelo de la Venus de Urbino, de Tiziano, pintada poco más de una década antes. La obra está identificada por un cartel que relaciona al personaje mitológico de Pandora, primera mujer y origen de los males del género humano según la mitología griega, con la Eva bíblica, también partícipe de la caída del género humano en el pecado.

Pandora es la protagonista de muchas obras, sobre todo a partir del Renacimiento y hasta el , tanto en grabados (como el de John Flaxman-1817) como en pintura de autores dirigidos por Velázquez para la decoración de las estancias del Alcázar de Madrid, conocidas por sus títulos aunque hoy desaparecidas. Entre ellas, algunas son Vulcano delante de su fragua presenta la imagen de Pandora, Júpiter entrega a Pandora el vaso de oro para Prometeo o Prometeo rechaza el vaso de oro que le ofrece Pandora.

Al fondo, está representada una ciudad tras un lago con reminiscencias de la técnica del sfumato de Leonardo da Vinci. La cueva recuerda a las reproducidas en la Virgen de las rocas del mismo Leonardo.

En el cuadro están los símbolos de la calavera, alusiva a la muerte relacionada con la protagonista, la serpiente enredada en el brazo izquierdo, que recuerda el relato bíblico del engaño de la serpiente a Eva en el Paraíso, la rama de manzano que recuerda al fruto prohibido y la jarra que señala a la caja de Pandora de la que salieron los males de la humanidad.

Desde que se desarrolló el arte paleocristiano se relacionó el mito griego con el relato bíblico del Génesis por ser ambas mujeres, Eva y Pandora, símbolo de la curiosidad y la responsabilidad en la caída del ser humano.

Véase también
 Pandora
 Eva
 Pintura de Francia
 Pintura manierista

Referencias

Enlaces externos

Pinturas con temas bíblicos

Mitología griega en la pintura
Pinturas del Museo del Louvre
Cuadros de Jean Cousin el Viejo
Cuadros del Renacimiento
Desnudo (género artístico)
Serpientes en el arte
Calaveras en el arte
Arte de paisajes

Eva Prima Pandora


Yoda George Lucas tarafından yaratılan Yıldız Savaşları filmine ait kurgusal karakterdir. İlk olarak 1980 yapımı The Empire Strikes Back adlı filmde yer almıştır. Serinin yayınlanan ilk üçlemesinde Luke Skywalker'ı  korkunç Galaktik İmparatorluğa karşı savaşması için eğitmiştir. Devam serisi olan ikinci üçlemede ise Jedi Konseyi başkanlığı ve yüksek rütbeli general olarak Klon askerlerinin komutası görevlerinde yer almıştır. Ustasının ismi N'Kata Del Gormo'dur.

Yoda, saygıdeğer bir eski Jedi Üstadı'dır ve hayatının son senelerini Dagobah'da saklanarak geçirmiştir. Dokuz yüz yaşındaki Jedi üstadı, sekiz yüzyıl boyunca Jedi şövalyeleri yetiştirmişti ve Güç ile olan bağlantısı çok kuvvetliydi. Son öğrencileri arasında, yakın tarihin en önemli Jedi'ları Obi-Wan Kenobi ve Luke Skywalker bulunuyordu. Ayrıca önceden Aydınlık tarafta olan Kont Dooku, Yoda tarafından eğitilmiştir.

Cumhuriyet'in son yıllarında, Yoda Jedi Konseyi'nin en saygıdeğer üyesiydi. Mace Windu ve Ki-Adi-Mundi gibi Jedi Ustalarıyla aynı konseyde bulunan Yoda yüzyıllarca devam etmiş olan Cumhuriyet, Jedi Düzeni ile birlikte tarihe karışırken Konsey'de bulunuyordu.

Yoda'nın Jedi Konseyi'nde çok önemli bir görevi vardı. Genç Padawanlar Jedi eğitimlerinin ilk aşamasını Usta Yoda'nın rehberliğinde tamamlarlardı. Cumhuriyet'in en büyük Jedi'ları ilk eğitimlerine Yoda ile beraber başlamışlardı. Bu Jedi adaylarının yaşları ilerleyip 12 yaşını geçtiklerinde, yaşça daha büyük bir Jedi Şövalyesi veya Ustası tarafından inisiye edilir ve eğitimlerine birebir devam ederlerdi. Alacakaranlık yıllarında Cumhuriyet'in üstüne karanlık tarafın gölgesi düştüğünde Yoda gittikçe daha çok endişelenmeye başlamıştı. Karanlık tarafın kuvvet kazanması Güç içinde o kadar büyük bir gölge yaratıyordu ki, bu Jedi'ların öngörülerini ciddi anlamda kısıtlıyordu.

Gelecekteki belirsizliği fark eden Yoda bazı şeylerin cevaplarını aramaya başladı. Jedi Konseyi Obi-Wan Kenobi'yi, Ayrılıkçılar tarafından yapılan bir suikast girişimini araştırmak için görevlendirdi. Obi-Wan'ın bulduğu şeyler, suikast girişiminin kendisinden çok daha endişe vericiydi.

Yoda, kimi zaman geleceği görebilen, kimi zaman bilgeliğiyle akıllarda yer bırakan, kimi zaman gücü kullanma şekli ile Karanlık Taraf yanlılarını bile derinden etkileyen, Klasik Üçleme'den Yeni Üçleme'ye oynadığı tüm filmlerde eşi benzeri olmayan biridir.

Bölüm 2: Klonların Saldırısı

Sifo-Dyas adlı bir Jedi'nin emriyle Cumhuriyet adına gizli bir klon ordusu yaratılmıştı. Konsey'deki hiç kimsenin böyle bir gelişmeden haberi yoktu ve bunu öngörememişlerdi. Daha derinden yapılan araştırmalar, Ayrılıkçılar'ın savaş hazırlığı yaptığını ortaya çıkarttı. Yoda'nın eski Padawanlarından Kont Dooku, Ticaret Loncaları'nın droid ordularının başına geçmişti. Kati surette bir şeyler yapılması gerekiyordu.

Yüce Şansölye Palpatine, güvenlik adı altında neredeyse sınırsız yetki elde etmiş, klon ordusunun kontrolünü eline almış ve Jedi'lara savaşa girme emri vermişti. Yoda ise Kamino gezegenine giderek yeni hazırlanmış klon ordusunu alıp, Geonosis'e tam zamanında vararak Mace Windu önderliğindeki Jedi takımını kesin ölümden kurtarmıştı.

Cumhuriyet Klonları, Ayrılıkçı droidlerle savaşırken Klon Savaşları başlamış oldu. General rütbesindeki Yoda, ön komuta merkezinden savaşı yönetiyordu. Klonlar Geneosis'te Ayrılıkçıları hezimete uğrattılar, fakat çoğu kaçmayı başardı. Yoda ise hislerini takip ederek, Count Dooku'nun Obi-Wan Kenobi ve Anakin Skywalker'i fena şekilde yaralamış olduğu hangara giderek, onları kurtardı.

Yoda ve Count Dooku burada yüzleştiler. Dooku, ufak Jedi üstadını Güç ile tavandan kopardığı taş parçalarıyla ezmeye çalıştı, fakat Yoda bunları kolaylıkla savuşturdu. Hatta Count Dooku'nun kendisine yolladığı Sith yıldırımlarını da etkisiz hale getirerek, ışın kılıcıyla Sith Lordu'na saldırdı. Çetin geçen bu düelloda, iki usta dövüşçü kozlarını paylaştılar. Güç'ün kendine verdiği ustalıkla, havaya fırlayıp, taklalar atarak Count Dooku'nun gardını indirdi. Kazanamayacağı bir düelloda olduğunu anlayan Dooku, Güç'ü kullanıp yerden baygın yatmakta olan Obi-Wan ve Anakin'i tehdit edince, asil Yoda genç Jedi'ları kurtarmak için Sith Lordu'nun kaçmasına göz yumdu.

Klon Savaşları'nın ilk çatışması Cumhuriyet'in zaferiyle sonuçlansa da, Yoda endişeliydi. Karanlık taraf birçok şeyi gölgelemekteydi ve belki de Jedi Konseyi'nin kararları, kibirle ve fazla güvenle yozlaşmıştı. Geonosis'te hem birçok Jedi kayıp verilmemiş, hem de yaşlı bilge Jedi Üstadı, bu ölümlerin doğasında var olan gerçeği kavrayamamıştı. Meditasyon sırasında Yoda, Anakin Skywalker'ın başına, onu derinden sarsan bir olay geldiğini hissetmişti. İşte tam bu anda, bir süre önce Darth Maul tarafından öldürülmüş olan Qui-Gon Jin'in sesini duydu. Bir Jedi'nin, Güç ile bir olduktan sonra kendi kimliğini tekrar kazanması mümkün değildi, fakat Yoda yine de onun sesini duymuştu.

Bölüm 3: Sith'in İntikamı

Cumhuriyet etrafında çökerken, bu durum, Yoda'nın çözmesi gereken başka tehlikeli ve rahatsız edici bir bilmeceydi. Yoda meditasyon ile Qui-Gon Jinn'in ruhu ile iletişim kurabiliyordu. Ölmüş Jedi Üstadı, yalnızca çok özel bilgisi olanlar tarafından anlaşılabilecek kuvvetli bir teknik ile ölümden sonra kimliğini koruyabilmenin bir yolunu keşfetmişti. Bu yöntemi Jedi Düzeni'nin dışındaki Whills Şamanlarından öğrenmişti. Gelecek olan yıllarda Yoda, yüzyıllardır yapmadığı bir görevi –öğrenciliği– üstlenerek bu tekniği Qui-Gon Jinn'den öğrenecekti.

Fakat bundan önce Jedi Ustası'nın, Sith'lerin yeniden doğuşuna dayanması gerekiyordu. Yıllarca süren komplolardan sonra, Darth Sidious ortaya çıkmış ve Jedi'ların hepsini galaksiden silecek planını uygulamaya başlamıştı. Yıllardır Jedi Konseyi'nin dikkatinden kaçmayı başaran Sith Lordu aslında, Yüce Şansölye Palpatine'in ta kendisiydi. Darth Sidious Emir 66'yı yürürlüğe koyduğunda, Jedi'lar galaksinin her tarafında klon ordularını komuta ediyorlardı. Kodlanmış bu emir, Jedi'ları Cumhuriyet'e karşı hain ilan ediyor ve böylece sadık klonlar Jedi'ları teker teker avlıyorlardı. Bu katliam sırasında birçok Jedi öldü.

Güç'ün içinden Yoda, galaksideki ani yaşam kaybını hissetti. Bu ezici bir darbeydi, fakat Yoda tam zamanında kendisine gelerek kendi hayatını kurtaracak vakti buldu. Klon askerleri Yoda'ya, Klon Savaşları'nın en önemli cephelerinden biri olan Wookiee'lerin gezegeni Kashyyyk'te saldırmışlardı. Bir zamanlar Yoda'ya sadık olan klon subayı Kumandan Gree, Jedi üstadına ateş açmaya çalıştı. Fakat Yoda hızla harekete geçerek ışın kılıcıyla Gree'nin kafasını kesti. Tarfful ve Chewbacca adlı Wookiee'lerin yardımıyla Yoda, Kashyyyk'ten kaçıp, Alderaan Senatörü Bail Organa ile iletişime geçti.

Yoda, Obi-Wan Kenobi ve Organa, Palpatine'in Jedi'lar ve müttefiklerini korkunç bir şekilde katledişine tanıklık ettiler ve yeniden bir araya gelebilme fırsatı buldular. İşgal edilmiş Jedi Tapınağı'ndan yayılan kodlanmış bir sinyal, katliamdan kurtulan Jedi'ları direkt olarak Coruscant'taki tapınağa, bir tuzağın içine çağırmaktaydı. Kenobi ve Yoda bu sinyali kapatıp kalan Jedi'ların hayatlarını kurtarmak için harekete geçtiler.

Coruscant'a dönerek Jedi Tapnağı'na sızdılar. Burada, başkentten ayrı kaldıkları zaman zarfında neler olduğunu keşfettiler. Şansölye, şimdi İmparator Palpatine ve bir zamanlar umut vadeden Anakin Skywalker da artık onun çırağı Darth Vader olmuştu. Emir 66'dan tek sağ kalanlar olarak şimdi Sith tehdidini durdurmak Yoda ve Kenobi'ye kalmıştı. Böylece Kenobi, şimdi Darth Vader olarak bilinen Skywalker'ı bulmak için giderken, Yoda ise İmparator Palpatine'in ofisini ziyaret etti.

Geniş Galaktik Senato odasında Yoda, İmparator ile yüzleşti ve Güç'ün karanlık ve aydınlık tarafının en kuvvetli iki temsilcisi ölümüne bir düelloya tutuştular. Yoda ne kadar daha güçlü olsa da Palpatine savaş sırasında çıkışa yöneldi yoda da onu engelleyince gücün her iki tarafının arasındaki mücadele başladı ardından yoda palpatine'in fırlattığı elektriği kontrol altına almışken onu yok etme şansı elindeyken Yodanın üzerinde durduğu yerin bu gücü kaldırmamasından dolayı yoda aşağı düşer. Bunun üzerine yoda geç kalmadan klonlar gelmeden kaçar artık imparatorluğun temeli bu yaşlı adama bağlıydı bir tek o Luke u eğitebilirdi yoda yaşlılığından ötürü 1000 yaşına varınca 1000 yıllık jedi gücüyle yaptığı anlaşma bozulunca 1000 yılın etkisi yavaş yavaş yüz göstermiş ardından da yaşlanmış ve gücünü kaybetmeye başlamış.

Obi-Wan Kenobi, Mustafar gezegeninde Darth Vader'ın 1 kolu ve 2 bacağını kesip onu ölümcül şekilde yaralamış olsa da Jedi'lar, Sith'leri durduramamışlardı. Anakin Skywalker'ın karısı Padmè Amidala'nın hamile olduğu Güç hassasiyeti bulunan ikizler, belki de ileride galaksinin belki de tek umudu olacaklardı. Ölmeden önce Polis Massa'daki sığınakta Padmé, Luke Skywalker ve Leia Organa'yı doğurdu. Yoda, Bail Organa ve Obi-Wan Kenobi'de bu doğumlara şahitlik ettiler ve hemen geleceği planlamaya başladılar.

Bu çocukların İmparator'un dikkatini çekeceğinden korkan Jedi'lar, çocukları bir sır olarak saklamaya karar verdiler. Böylelikle ikizler ayrıldı –bebek Luke Skywalker Lars'ın Tatooine'deki çiftliğine; bebek Leia Organa ise Alderaan'a Bail Organa ve karısı Alderaan kraliçesinin koruyuculuğuna verildi. Jedi'lar sabırla zamanın geçmesini ve İmparator ile yüzleşmenin doğru vaktini bekleyeceklerdi. Bu zaman zarfında Obi-Wan ve Yoda, Qui-Gon'un ruhsal formundan, Whills Şaman'larının gizli bilgisini öğrendi.

Bölüm 5: İmparator

Yoda, Dagobah gezegenindeki bataklıklarda saklanmaya gitti. Burada sabırla yeni bir umudun ortaya çıkarak, karanlık tarafın egemenliğinin sonunu getirmesini ve galaksideki insanlara karşı oluşan tehdidin sonunun gelmesini bekledi. Yavin Savaşı'ndan üç sene sonra, umut geldi. Eski ustası Obi-Wan Kenobi'nin görüntüsü tarafından Dagobah'a yönlendirilen Luke Skywalker bilmeden Üstat Yoda'yı bulmuştu. Bu bataklık gezegende ufak garip bir yaratık ile karşılaşan Luke Skywalker'un sabrı, ufak yaratığın garip tavırlarından dolayı tükenmeye başlamıştı. Fakat Luke Skywalker, bunların Yoda tarafından kendisine yapılan testler olduğunun farkında değildi – onun başarısız olduğu testler.

En sonunda Yoda olduğu ortaya çıkan ufak yaratık, Luke Skywalker'un eğitimine başladı. Telekinetik mücadeleler, iradeye ve insanın yapısına karşı olan mücadeleler, Luke'u hayatında hiçbir zaman karşılaşmadığı zorluklarla karşı karşıya bırakıp, Jedi'lığa ilk adımını atmasına yardım ediyordu. Fakat halen Luke Skywalker, eski kalıplaşmış bilgilerinden kurtulmayı beceremiyordu. Yoda, Luke Skywalker'dan bataklıkta batmış olan X-Kanat gemisini zihin gücüyle kaldırmasını istediğinde Luke Skywalker, "denerim" diye cevap vermişti. "Hayır," diyordu Yoda. "Yap ya da yapma. Denemek yoktur." Luke Skywalker, Güç'ün bu kadar büyük bir objeyi suyun altından çıkaracağına inanmıyordu. Tabii ki Yoda, Luke Skywalker'un X-Kanat savaşçısını suyun altından çıkartıp kuru zemine koyduğunda, Luke Skywalker'un yanıldığı kanıtlanmış oldu.
Yoda Luke'a "geleceği öngörmeyi" öğrettiğinde genç Skywalker, arkadaşlarının büyük bir tehlikede olduğunu gördü ve eğitimini yarım bırakıp geri döneceğine söz vererek arkadaşlarını kurtarmaya gitti. Fakat en sonunda Luke Skywalker'un kendisi kurtarılmak zorunda kalmıştı. Yoda, Vader ve İmparator'un durdurulamayacağına ve her şeyin kaybedileceğine inanmaya başlamıştı.

Bölüm 6: Jedi'ın Dönüşü

Yaklaşık bir sene sonra, Luke eğitimini tamamlamak için Dagobah'a geri döndü. Vader ile karşılaşmanın zorluğuna şahit olmuş ve Vader'in gerçekte kendi öz babası olduğunu öğrenmiş olan Luke Skywalker'a Yoda, bu sırada eğitimini tamamladığını söyledi. Luke Skywalker'un yokluğunda, Yoda hastalanmıştı. Ölmek üzereyken Yoda, Luke Skywalker'a başka bir Skywalker daha olduğunu söyleyerek, Luke Skywalker'un geçmişini biraz aydınlattı. Ve bundan kısa süre sonra da Güç ile birleşerek bedeni ile beraber kayboldu.

Luke Skywalker, Leia Organa'nın ikiz kardeşi olduğunu ve babasını karanlık taraftan kurtarması gerektiğini öğrenecekti. Endor Savaşı'ndan sonraki kutlama sırasında Luke Skywalker, Yoda, Obi-Wan ve tekrar aydınlık tarafa geçmiş olarak ölen babası Anakin Skywalker'ın mutlu ruhlarını görüyordu.

Bölüm 8: Son Jedi
Son Jedi filminde Yoda Luke'a bir güç ruhu olarak görünür.

Bölüm 9: Skywalker'ın Yükselişi
Yoda, İmparatora karşı savaşı sırasında Rey ile konuşan Jedi seslerinden biridir.

Kaynakça

Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal generaller
Kurgusal hayaletler
Jedi
Erkek film karakterleri
Kurgusal büyücüler
Dünya dışı süper kahramanlar

Yoda


Odisseus, Yunan mitolojisinde İthaka kralıdır. Laertes ile Antikleia'nın oğludur.

Truva Savaşı sonucu Truva'nın düşmesinden on yıl sonra Odisseus'un zor geçen bir yolculukla İthaka'ya evine dönüşüne kadar başından geçen maceralar Odysseia'da anlatılır.

Çok zeki bir adam olduğu varsayılır. Düşmanlarını zekası ve kurnazlığı ile yendi. Penelope ile evlendiği sıralarda Truva Savaşı başlayınca savaşa gitmemek için çeşitli bahaneler ileri sürdü ancak savaşa gitmek zorunda kaldı. Truva Atı fikri de Odisseus'a aitti.

Zeka tanrıçası tarafından çok sevilen kahraman Poseidon'un kinini kazandığından Truva dönüşü başına birçok belalar gelmiştir ve belalarla birlikte yaşadığı dönüş mitolojide bir nevi insanlığın öyküsü olarak bilinir, çünkü insanlara özgü zayıf yönler çerçevesinde gelişen olaylar anlatılır.

Odisseus'un hikâyesi

Odisseus, kuzeybatı Yunanistan kıyılarının karşısında bulunan İthaka (İthaca, İthake) adasında doğdu. Babasının adı Learthes, annesinin adı Antikleia idi. Yalan Autolykos'un kızı olan Antikleia'nın Leartes ile evlenmeden önce Sisyphos ile yattığı, Odisseus'un bu birleşmeden doğduğu da söylenir.

Odisseus'un gençliği, Akhilleus'unki gibi hekim Kheiron'un yanında geçti. Bir gün Odisseus, dedesi Autolykos'a konuk olarak gitti. Orada bir yaban domuzu avına katıldı ve bacağından yaralandı. İşte, Truva Savaşı sona erdikten sonra, bir on yıl daha türlü maceralar geçirerek İthake'ye döndüğünde, dadısı Eurykleia tarafından yaşlı Odisseus'un tanınmasını sağlayacak yara izi, budur.

Truva Savaşına katılmadan önce Odisseus, İthake kralı oldu. Babası Learthes'in oğlunu tahta nasıl geçirdiği pek anlatılmaz. Ama kral olunca bir eş seçmesi olaylı oldu. Hemen dünyanın en güzel kızı Helena'ya (Helen) talip oldu ama güzel kızın taliplilerinin çokluğundan ürkerek ondan vazgeçip, Helena'nın babasının kardeşi İkarios'un kızı Penelope'u (Penelopeia) istedi. Tyndereos'un ise Odisseus'un bu yaklaşımını önce beğenmedi. Odisseus ise Penelope'u almak için şartını söyledi. Tyndereos'u düştüğü durumdan kurtaracak, bulduğu çözümle kimse arasında kavga olmayacaktı. Bu arada Tyndereos'un kızını türlü prensler, krallar ve savaşçılar istiyorlar, türlü hediyeler gönderiyorlardı. Tyndereos da onların kalplerini kırıp bir felakete yol açmamaya çalışıyordu. Sonunda Tyndereos, Penelope'u vermeye razı olunca Odisseus fikrini söyledi: Kocasını Helena kendisi seçsin ama her kimi seçerse diğer tüm talipliler bunu sorun etmeyecek ve Helena'nın kendine seçeceği kocaya her zaman arka çıkmaya ant içecekti. Tyndareos, fikri beğendi ve iş kızın seçimine bırakıldı. İkarios önce herkesi yemin etmeye çağırdı. Herkes yemin etti, Odisseus dahil. Dünyanın en güzel kızı Helena, kocası olarak Agamemnon'un kardeşi Menelaos'u seçti. Herkes karara saygı duydu ve kabul etti. Herkesçe edilen bu yemin, ileride on yıl sürecek olan " Truva Savaşı "na yol açacaktı.

Odisseus'un İthake'den ayrılması
Odisseus'un Penelope'yle olan evliliğinden Telemakhos isminde bir erkek çocukları oldu. Ama bu çocuk daha kundaktayken Helena'nın kaçırıldığı, kocası Menelaos'un yardım istediği haberi geldi. Odisseus bu savaşa (Truva Savaşı) katılmamak için elinden geleni yaptı, Agamemnon'un ordusuna katmak üzere kendisini almaya gelen askerleri kandırmak için Odisseus, tarlasınına tohum yerine tuz ekiyor, sabana da öküz yerine kendisini koşuyor, deli taklidi yapıyordu. Askerlerin arasındaki Palamedes, bebek Telemakhos'u alıp sabanın geçeceği yere koydu. Ağzından tükürükler saçarak sürekli küfredip bağıran ve sabanı çeken Odisseus, sabanı biricik oğluna zarar gelmemesi için Telemakhos'un üzerinden aşırtınca yakayı ele verdi. Çaresizce zırhını kuşandı, eşiyle vedalaşıp mızrağını eline alıp askerlerin arkasına takılıp Agamamnon'un ordusunun bulunduğu Sparta'ya yürüdü. Böylece, Palamedes'e ileride korkunç bir öc almayla sonuçlanacak derin bir kinle sefere katılmak zorunda kaldı.

Odisseus'un Truva Savaşına katılması

Orduya dahil olduktan sonra kendisi gibi savaşmaktan kaçan ve saklanan  Akhilleus'u arama görevi verildi. Yanına birkaç kişi alarak, Akhilleus'un saklanabileceği düşünülen yerleri ziyaret etti. Akhilleus, İskiri adasında Lykomedes'in sarayında saklanıyordu ve genç bir kız kılığındaydı. Odisseus, dilenci bir satıcı kılığında saraya girdi ve çeşit çeşit gösterişli kumaş ve elbiseyi ortaya döktü. Sarayda bulunan tüm genç kızlar satıcının getirdiği incik boncuk ve elbiselerle ilgilenirken Odysseus da kızları inceliyor ve Akhilleus acaba içlerinden hangisi diye düşünüyordu. Elbiselerin altından çok güzel işlemeli, büyük savaşçılara layık bir kılıç çıktı ve diğer kızlar elbiselerle ilgilenirken, Odisseus sanki saraya bir saldırı varmış gibi "silah başına" diye askerleri bağırttı ve saldırı borusu çaldırttı. Diğer kızlar odalarına kaçışırken Akhilleus refleksle eline kılıcı alınca kimliği ortaya çıktı. Odisseus, kral Agamemnon'un onu istediğini söylediyse de Aşil kabul etmedi. Odisseus onu ikna için yalana başvurmak zorunda kaldı. Eğer Akhilleus savaşa katılırsa orduların komutanı o olacaktı. Akhilleus savaşa katıldı ama orduların komutanı olamadı. Daha sonra Odisseus, Kıbrıs kralı Kinyras'a da elçi olarak gitti.

Truva Savaşı'ndan sonra Odisseus

On yıl sürecek olan Truva Savaşı'nda Akha'lı Odisseus, savaşçı, ordu komutanı, danışman, elçi ve arabuluculuk gibi görevler üstlendi. Savaş süresince evinden on yıl ayrı kaldı. Savaş bittikten sonra on yıl daha evine dönemedi, toplam yirmi yıl evinden ayrı kaldı. Odisseus'un adı İlyada'da hemen her sayfada geçer. Odisseus'un Truva Savaşındaki belki en önemli görevi, Akhilleus'u saklandığı yerden bulup getirmesiydi. Çünkü kahinler savaşın onsuz kazanılamayacağını söylemişlerdi. Odisseus üzerindeki lanet ise ordunun Aulis şehrinden uygun rüzgâr bulup aylarca denize açılamaması sırasında gelir. Kahin Kalkhas'a bu durumun çözümü sorulduğunda ise, kahin şöyle der: "Tanrıça Artemis kendisine adanmış kutsal dişi geyiği av sırasında öldürdü diye Agamemnon'un ordularının açılmasını sağlayacak rüzgârları önlemekteydi. Agamemnon bu geyiği donanma toplanırken vakit geçirmek için Aulis civarında çıktığı bir avda öldürmüştü. Bu yüzden de Agamemnon'a kin duymaktaydı. "Artemis'in kızgınlığının geçmesi İphigenia'nın kurban edilmesine bağlıdır" der. Agamemnon kızını kurban etmeye yanaşmadı. Günler haftalar geçti ve özellikle Menelaos ve Odisseus'un ısrarları sonucunda istemeye istemeye kızının kurban edilmesine onay verdi. Agamemnon karısı Klytaimnestra'ya haber göndererek kızını istetti. Güya kızını Akhilleus'la nişanlayacaktı. Kurban olayından haberi olmayan Akhilleus bu hileye katıldı ama sonradan öğrenince olayı engellemeye çok çalıştı. Engellemede başarısız olunca da Agamemnon'a çok kızdı. Kızın kurban edilmesi ve bu işte Odisseus'un Akhilleus'u kandırması ilk lanettir. Odisseus'un üzerindeki ikinci lanet, Truva Şehrinin ele geçirilemeyeceğinin anlaşılması üzerine, parlak zekasını kullanarak tahta at fikrini ileri sürmesiydi. Atın yapımından sonra atın içine ilk girenlerden birisi de o oldu. Truva şehri düştükten sonra yakılıp yağmalandı. Yağmadan sonra ganimetler paylaşıldı. Fakat Akhilleus'un yenilmezliğini pekiştiren Hephaisthos'un yaptığı güçlü silahlar kimde kalacak diye Akha komutanları arasında bir kargaşa yaşandı. Hâlbuki Thetis, Akhilleus'dan sonraki en yaman savaşçı kimse o alsın istemişti. O adam da Telemon'un oğlu Aias (Ajax) idi. Ama Agamemnon ile Menelaos ne yapıp edip bu benzersiz silahları Odisseus'a verdiler. Daha sonra, Akha yiğitleri belli süreler ve serüvenler geçirerek yurtlarına döndüler. İçlerinden çoğu öldü, bazıları evlerine dönebildi. Sadece Odysseus bir türlü evine dönemedi ve bir on yıl daha denizlerde süründü. Odisseus'un başına musallat olan bu ikinci laneti bazı mitologlar şöyle yorumlar. ""-Truva Savaşında Odisseus, Truva Şehrine dehlizlerden gizlice girerek, şehri koruduğu düşünülen Athena'nın bizzat büyülediği bir heykeli (Palladium) çalarak Agamemnon'a sunmuştu. Odisseus'un başındaki diğer lânetler; Truva Savaşı sırasında tezgâh kurarak Palamedes'in taşlanarak öldürülmesi ve Rhesos'u uyurken atları için katletmesi diğer yaptıklarıdır. Ayrıca, Poseidon'un oğlu olan dev kiklop Polyphemus'un tek gözünü kör etmesi de başlı başına bir lânetti. Tüm bu lanetler Athena ve Poseidon tarafından kendisine türlü belalar şeklinde yollandı. Ama sonunda Odisseus 20 yılını evinden ayrı geçirdikten sonra lanetler Zeus tarafından kaldırıldı ve Odysseus sevgili karısına kavuşabildi."

Truva Savaşına katılmasına sebep olduğu ve oynadığı deli rolünü açık ettiği için Odisseus, Palamedes'e kin duyuyordu. Truva Savaşı sırasında Odisseus, Palamedes'in hayatına son vermek için bir plan yaptı. Truva'lı bir tutukluya zorla bir mektup yazdırdı. Mektupta Palamedes'e teşekkür ediyor ve tutukluluğunun sona ermesi için yolladığı altınları alıp almadığını soruyordu. Odisseus tutukluyu öldürdü ve mektubu alarak Palamedes'in çadırına gitti. Bir miktar altını çadırın içinde toprağa gizlice gömdü. Mektubun bulunması ve Agamemnon'a götürülmesi işini de tezgâhladı. Agamemnon mektubu okur okumaz Palamedes'in çadırını arattı. Altın bulununca da Palamedes vatan haini olarak taşlanarak öldürüldü.

Odisseus on iki gemisiyle çok güzel bir havada, uygun bir rüzgârda yurtlarına dönmek üzere denize açıldı. Açıldıktan bir süre sonra çıkan kuvvetli bir fırtına Odisseus'un gemileriyle Agamemnon'un gemilerini ayırdı. Odisseus'un filosunda, kendisinden sonraki ikinci komutan olan Eurylochus, kıyı kıyı giderlerken ilerideki bir şehri gördü ve şehri yağmalama fikrini ortaya attı. Fikir Odisseus tarafından kabul edildi ve Trakya'daki (Bugün Bulgaristan'da bir bölge) olan, Truvalıların müttefikleri Kikon'ların ülkesinde karaya çıktılar. Gelen savaşçıları gören halk şehri boşaltarak dağlara kaçtı. Herhangi bir koruması, kalesi ve suru bulunmayan İsmaros (İsmara, İsmarus) kentine girip yağmaladılar, yakaladıkları halkını öldürdüler ve yalnız Apollon'un rahibi Maron'u sağ bıraktılar. Ondan on iki küp İsmaros şarabını armağan olarak aldı. Bu şarap çok kuvvetliydi ve suyla sulandırılarak içiliyordu. Bu şarap sonraları tek gözlü dev Polyphemos'u sarhoş etmeye yarayacaktır. Yağma akşam bitince Odisseus adamlarına derhal gemilerine binip denize açılmalarını söyledi. Adamları ağız birliği ederek yemek yemeğe ve zafer sarhoşluğuyla şarap içmeye başladılar. Hepsi sahilde uyuyup kalınca sabaha karşı, toplu olarak dağdan inen Kikon halkının saldırısına uğradılar. Truva Savaşı sırasında Truva halkına yardım eden savaşçılarıyla birlikte Odisseus'un adamlarına saldırdılar. Odisseus acele olarak denize açılmak zorunda kaldı. Her gemiden altı kişi kayıp vermiş oldular.

Diğer serüvenleri

 Lotus (Nilüfer) yiyenlerin adasına gidiş
 Kykloplara gidiş
 Aiola Adası
 Yamyamlar
 Kirke Adası (Aiaie Adası)
 Hades
 Sirenler
 Skylla ve Kharybidis serüvenleri
 Kalypso
 Alkinoos'un Sarayı
 İthake'ye Dönüş
 Penelope Testi

Kaynakça
 Erhat, Azra (1993), Mitoloji Sözlüğü Büyük Fikir Kitapları Dizisi:18, İstanbul:Remzi Kitabevi, (5. Baskı, Eylül 1993)
 Hooke, S.H. (Çeviri: Alaeddin Senel), (1993) Ortadoğu Mitolojisi, İstanbul:İmge Yayınları.
 Kozanoglu, M. Tahsin (çev.) (1992) Yunan Mitolojisi. İstanbul:Mitologya Yayınları: 1, Aralık 1992.
 Hamilton, Edith (Çeviri: Ülkü Tamer)(1994) Mitologya, İstanbul:Varlık Yayınları, Sayı: 326.
 Grimal, Pierre (1997) Mitoloji Sözlüğü İstanbul:Sosyal Yayınlar,.
 Can, Şefik (), Klasik Yunan Mitolojisi,  İstanbul:İnkılâp Yayınları
 Necatigil, Behçet (1995) 100 Soruda Mitologya.
 Meydan Larousse Ansiklopedisi
 Cousteau, Sea and Legends.
 Hayat Ansiklopedisi
Bluepoint.gen.tr

Odysseia karakterleri
Yunan mitolojisinde krallar
Yunan mitolojisi kahramanları
Teselya mitolojisi
Kurgusal Yunanlar
Korsanlar

Odisseus


වෙනිසියුලාව භාවිතා කරන්නේ යූටීසී−04:00 වේලා  හිලවු කිරීම වන අතර, පෙරදී එනම් 2007 දෙසැම්බර් 9 දින සිට 2016 අප්‍රේල් 30 දින දක්වා ඔවුහූ යූටීසී−04:30 භාවිතා කලහ. මෙම වේලාව පොදු වහරෙහි දැක්වෙන්නේ වෙනිසියුලානු සම්මත වේලාව (වීඊටී) ලෙසින් වන අතර, නීත්‍යානුකූලව ව්‍යවහාර වන්නේ හෝරා ලෙගාල් දෙ වෙනෙසෙයුලා (එච්එල්වී) හෝ වෙනිසුලාවෙහි නීත්‍යානුකූල වේලාව ලෙසිනි. එච්එල්වී පරිපාලනය කරනු ලබන්නේ  කරකාස් හී කසිගල් නාවික නිරික්ෂණාගාරයෙහි යාත්‍රාකරණ සහ  ජලමාන විද්‍යා සේවාව විසිනි.

වෙනිසියුලාවෙහි නිල වේලා කලාපය නිගමනය වනුයේ එක්සත් රාජධානියෙහි ග්‍රිනිච් වෙතින් 60° ක් බටහිරට පිහිටි  මධ්‍යාහ්න රේඛාව වෙතිනි.

පෙරදී එනම් වසර 1912 සිට 1965 දක්වා වෙනිසියුලාවෙහි නිල වේලා කලාපය වූයේ යූටීසී−04:30 වන අතර, ඉන්පසු, ඩෙල්ටා මකූරො ජනපදයෙහි පුන්තා දෙ ප්ලයියා හරහා වැටෙන  60° මධ්‍යහ්න රේඛාව යූටීසී−04:00 භාවිතයට ගනු සඳහා  රජය විසින් එය වෙනස් කෙරිණි. නැවත 2007 වසරෙහි සිට 2016 වසර දක්වා එය යළි  යූටීසී−04:30 වෙත වෙනස් කෙරිණි.

පසුබිම
ප්‍රධාන මධ්‍යාහ්න රේඛාවට සාපේක්ෂව, යූටීසී−04:00 සහ යූටීසී−05:00 වේලා කලපයන්ට අනුරූප,  මධ්‍යාහ්න රේඛා 60° බ සහ 75° බ අතර දළ වශයෙන් පිහිටි රට සඳහා, සම්මත වේලාවක අවශ්‍යතාවය සපුරාලනු වස් වෙනිසියුලාවෙහි නිත්‍යානුකූල වේලා සේවාව අරඹන ලදි. 1912 වසරෙහිදී, ජාතික වේලා පද්ධතියක පළමුවන භූගෝලීය සමුද්දේශය ලෙසින්  67° 30' බ මධ්‍යාහ්න රේඛාව භාවිතයට ගැනිණි. ජීඑම්ටී−04:30 වෙතට අනුරූප එච්එල්වී, ජාතික දුරලේඛන මධ්‍යම කාර්යාලය වෙත සපයන ලද්දේ තාරකා විද්‍යාත්මක වේලා සම්මතයක් ලෙසින් භාවිතා කරනු සඳහාය. 1930 ගණන් වලදී, විකෘශන සේවාවන් විසින් ලබා දුන් වේලා වාර්තා, එච්එල්වී සමගින් සමකාලීකෘත ලෙසින් සැපයිණි. ජීඑම්ටී වෙතින් පූර්ණ සංඛ්‍යා වෙනසක් මත පදනම් වූ වේලා සම්මතයක් භාවිතා කල යුතුය යන ජාත්‍යන්තර අවශ්‍යතාවය මෙම පෙර භාවිතා කල සම්මතය විසින් නොසපිරුණු හෙයින්, 1965 වසරෙහිදී වෙනිසියුලානු ජනරජයෙහි කොංග්‍රස් මණ්ඩලය විසින්, ඩෙල්ටා මකූරො ජනපදයෙහි පුන්තා දෙ  ප්ලයියා අසලින් වැටෙන 60° බ මධ්‍යහ්න රේඛාව, නිල සම්මතය විය යුතු බවට එකඟ වුණි. මෙතැන් පටන්, වෙනිසියුලානු සම්මත වේලාව යූටීසී−04:00 බවට පත්වූ අතර, මෙයින් ගම්‍ය වූයේ පෙර වේලාවට විනාඩි තිහක් එකතු කල යුතු බවය. මෙම වෙනස් කිරීම සිදු කරන ලද්දේ,  ලා ඉලෙක්ත්‍රිසිදාද් දෙ කරකාස් (කරකාස් විදුලිබල) සමාගම විසින් සිදුකල පර්යේෂණයක් අනුව පදනම් වෙමිනි. මෙම පර්යේෂණයෙහි ප්‍රතිඵල දැක්වූයේ පෙර වේලාවට විනාඩි තිහක් එකතු කිරීමෙන්, සියළු උදෑසන ක්‍රියාකාරකම් ඇරඹෙන්නේ හිරු එළිය බැබලෙමින් තිබියදී වන බැවින්ද, සවස කාලයෙහිදී අමතර පැය බාගයක කාලයක් සැපයෙන බැවින්ද, ශක්තිය ඉතිරි කිරීමක් සිදු වන බවයි.

වත්මන් සම්මත වේලාව
2007 දෙසැම්බර් හිදී, හියුගෝ චාවේස් විසින් ආඥාවක් නිකුත් කරමින්, 1912 වසරෙහි සිට 1965 වසර දක්වා භාවිතා කල 67° 30' බ මධ්‍යහ්න රේඛාව වෙතට, නිල මධ්‍යහ්න රේඛාව වෙනස් කලේය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, සම්මත වේලාව යූටීසී−04:30 බවට පත්වූ අතර, එය පෙර වේලාවෙන් පැය බාගයක් පසුපසට යෑම නිසා,  අත්‍යන්තයෙහි ශක්ති පරිභෝජනයෙහි ඉහළ යෑමක් සිදු විය.

වෙනිසියුලාවෙහි විදුලිබල  හිඟය (අඩු ජල මට්ටම නිසා රටෙහි ජලවිදුලි බලය ජනනය කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කර තිබුණි ) නිසා, චාවේස්ගේ වේලා වෙනස් කිරීම පසුපසට වෙනස් කරන බව,  2016 අප්‍රේල් 15 දිනදී ජනාධිපති නිකෝලස් මදූරො විසින්,ප්‍රකාශයට පත් කල අතර,  ඒ අනුව 2016 මැයි 1 දින 03:00:00 සිට බලපැවැත්වෙන අයුරින් සම්මත වේලාව නැවත යූටීසී−04:00 වෙත වෙනස් වුණි.

ආශ්‍රිත

වෙනිසියුලාවෙහි වේලාව


Palaui ist eine Insel der Provinz Cagayan in den Philippinen. Diese liegt vor der Nordostküste der Insel Luzon im Süden des Seegebietes der Luzonstraße am Übergang zur Philippinensee. Sie ist auch bekannt unter dem Namen Boracay des Nordens. Die Insel wird von der Stadtgemeinde Santa Ana aus verwaltet und gehört dort zum Barangay San Vicente. Hauptort ist Punta Verde an der Ostküste.

Palaui wurde am 28. August 1994 zum Natur- und Meeresschutzgebiet Palaui Island Marine Reserve erklärt. Es umfasst auch die terrestrische Fläche der Insel und schützt so ein Gebiet von 74,15 km². An der Küste der Insel liegen größere Mangrovenwälder, denen weitläufige Wattflächen, kleinere Flachwassergebiete und Korallenriffe vorgelagert sind. Die Insel umfasst eine Fläche von 38,50 km² und ist größtenteils bewaldet. Über die Flora und Fauna ist jedoch wenig bekannt, es sollen kleinere Populationen von Hirschen und Wildschweinen existieren. Palaui hat eine Länge von 10 km, eine Breite von 4,5 km und die höchste Erhebung erreicht 307 Meter über dem Meeresspiegel.

im Jahr 1896 wurde der Leuchtturm am Kap Engaño an der Nordspitze der Insel erbaut. Er wurde 2008 zu einem historischen Monument der Philippinen erklärt.

Das Klima der Insel ist tropisch schwülwarm ohne eine Trockenperiode, Regenfälle treten das gesamte Jahr über auf.

Die Insel Palaui wurde weltweit bekannt als in der Seeschlacht vor dem Kap Engaño die japanischen Flugzeugträger Zuihō, Zuikaku, Chitose, Chiyoda und der Zerstörer Akizuki von den amerikanischen Verbänden versenkt wurden.

Siehe auch
 Biodiversität der Philippinen

Weblinks

 die Insel auf Tripod.com

Einzelnachweise

Insel (Philippinen)
Insel (Asien)
Insel (Straße von Luzon)
Provinz Cagayan
Meeresschutzgebiet
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) auf den Philippinen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Asien

Palaui