El SEAT Mii es un automóvil de turismo del segmento A que el fabricante SEAT puso a la venta desde el cuarto trimestre de 2011, si bien sus entregas comenzaron en el mes de diciembre de 2012. Tiene como antecesor directo al SEAT Arosa, desaparecido en 2004, y su gama está por debajo de la del SEAT Ibiza. El modelo tiene unas mínimas modificaciones estéticas con respecto al  Volkswagen up! y al Škoda Citigo.

Este modelo tiene un motor delantero transversal y tracción delantera.

Presentación
El SEAT Mii fue presentado oficialmente en el mes de octubre de 2011; la marca lo presenta como el coche perfecto para la movilidad urbana, debido a sus dimensiones y facilidad para moverse en la ciudad. Se fabrica en Bratislava, junto a sus similares Volkswagen up! y el Škoda Citigo. El modelo en un principio estaba disponible solo con la carrocería 3 puertas código (KF12) pero posteriormente se añadió a la gama la versión de 5 puertas código (KF13).

Dimensiones
El modelo base de 3 o 5 puertas tiene una longitud de 3560 mm, una batalla (distancia entre ejes) de 2420 mm, un ancho total de 1641 mm y una altura total de 1478 mm. Su peso total en vacío es de 854 kg.

Acabados
Sus versiones son: Reference, Style (Chic y Sport) (hasta 2018 en España) y FR Line (hasta 2018 en España). En lo que respecta a sus colores, el rojo Tornado es gratis y el amarillo Sunflower, el blanco, dos tonos de grises, el negro y el naranja Tribu suponen un sobrecoste. Las versiones pueden ir equipadas con packs y opciones.

Reference:
Es la versión básica de inicio de la gama. Lleva ABS, EBD, TCS, ECS, 4 airbags, llantas de acero e inmovilizador eléctrico.

Style:
Además de las características del Reference incorpora mejores llantas, 6 altavoces, radio, reproductor de CDs y de MP3, regulación de asientos, elevalunas eléctrico, cierre centralizado con mando con distancia, y aire acondicionado. Adicionalmente dispone dentro del mismo acabado de otras dos versión, el Style Chic que incorpora llantas de 14 pulgadas, una palanca de plástico para el freno de mano, inserciones cromadas, el pomo de caja de cambios en cuero, regulación eléctrica y calefactables de retrovisores, difusor de aire Confort y volante de cuero. Por otro lado, el Style Sport que incluye llantas de 15 pulgadas, faros antiniebla, volante y pomo de la caja de cambios en cuero, y más equipamiento. A finales del año 2017 se reduce la gama, y solo se comercializa el acabado Style en dos nuevas versiones denominados Style Edition  y Style Edition Plus  únicamente con la carrocería de cinco puertas, desapareciendo la carrocería de tres puertas de la gama.

Ediciones especiales

Ficha ediciones especiales/limitadas (SEAT Mii)
SEAT @Mii: (2013)
Añade al acabado Style, el pack Chic con tapicería específica, el navegador-ordenador SEAT Portable System, llantas específicas de 14 pulgadas y color blanco, espejos eléctricos blancos, pegatinas distintivas @Mii y otro mando a distancia personalizado. Está disponible en color azul noche, rojo tornado y negro, con retrovisores blancos. Lanzado en el 2012 solo se puede pedir on line financiándolo a través de SEAT.

 SEAT Mii by Mango: (2014)
SEAT se asocia con la marca de moda Mango para producir esta edición. El modelo está disponible en 2 colores; negro Deep o beige Glam. Cuenta con un interior en piel con bordados.

 SEAT Mii ITech: (2014)
Es el acabado con mejor equipamiento de esta gama de SEAT. Su principal característica son las llantas oscurecidas.

 SEAT Mii Connect: (2015)
Sustituyendo a la versión I-Tech, siendo estéticamente muy parecidas, con la diferencia de que esta nueva versión trae detalles en el interior de color azul como nueva tapicería, el bordado del volante y molduras. Exteriormente tiene los retrovisores y llantas en gris Titanio a opción del paquete Connect blue que trae los retrovisores y llantas en azul. El modelo recibe este nombre por la conectividad móvil que trae debido al acuerdo con Samsumg.

 SEAT Mii FR Line: (2016)
Este acabado se pone a la venta 4 años después de haber presentado el concept del 2012, le acompañan los modelos Toledo FR Line y Alhambra FR Line.

 SEAT Mii by Cosmopolitan: (2016) (COSMOPOLITAN loves Mii)
Presentado con motivo de la #FashFest de Cosmo celebrada en Londres, esta versión especiales fruto de colaboración entre la marca española SEAT y el equipo global de creatividad de la revista femenina Cosmopolitan. Su carrocería está disponible con 2 colores exteriores a elegir, Violetto con techo negro y blanco con techo negro, con detalles exteriores como los "retrovisores" en tono champán, llantas de 15" específicas. El interior cuenta con tapizados en alcantara violeta, bordados Bismuth en tono champán, el techo en tono oscuro, estriberas de aluminio en las puertas delanteras con la leyenda 'COSMOPOLITANlovesMii'.

 SEAT Mii&You: (2018)
Versión especial que integra el nuevo sistema You&Mii con Bluetooth y soporte para el teléfono inteligente, que permite conectar el teléfono para visualizar información compartida con el coche, a través de la aplicación 'DriveMii'. Además incluye un mayor equipamiento de serie como el sensor de aparcamiento trasero, el control de velocidad de crucero, el climatizador automático, el asistente de arranque en pendiente, el sensor de lluvia y luces, y la luz diurna de led. Esta versión solo esta disponible en 5 puertas y tan solo en dos colores de carrocería blanco o rojo.

 SEAT Mii Víbora Negra Edition (Para Reino Unido)
El kit Víbora Negra incluye elementos de color negro como las franjas de la carrocería (capó, techo, laterales y zaga), llantas de 14 o 15 pulgadas, taloneras, spoiler trasero, carcasas de los retrovisores e incluso detalles del interior como el pomo del cambio.

SEAT Mii Miinx (Para Reino Unido)
Se caracteriza, entre otras cosas, por la pintura rosa de su carrocería y por los faros oscurecidos.

SEAT Mii Adrie Jonk: (Para Holanda)
Dispone con las motorizaciones 1.0 de 60 y 75 cv, bajo el acabado sport, incluye llantas pintadas en negro de 16", techo con efecto de fibra de carbono, y decoración exterior específica, con bandas en capó y laterales de las puertas. El interior también recibe pinceladas, con tapicería gris y negra, panel con pegatinas exclusivas y el número correspondiente de la edición.

 SEAT Mii ColorShow: (Realizado por Maybelline New York. Edición limitada para Francia de 2013)
Ofrece una selección de tres colores: negro profundo, azul medianoche y Rojo Tornado, con pegatinas «ColorShow Maybelline New York» en las puertas y con los retrovisores y llantas en blanco estas últimas de aleación en 14". Posee de equipamiento reproductor de CD/MP3/AUX-in, radio, 6 altavoces, aire acondicionado, SEAT Portable System, volante y palanca de cambios en cuero, espejos retrovisores eléctricos y con calefacción y tapicería exclusiva modelo Praga.

SEAT Mii GT: (Para Austria en 2013)
Incluye llantas de aleación negro mate de 15", retrovisores acabado titanio, suspensión deportiva, volante de cuero, espejos eléctricos calefactados, techo de titanio, interior con detalles en gris, faros antiniebla, SEAT Portable System y vinilo en su banda lateral con la inscripción GT al final.

Seguridad
El SEAT Mii realizó las pruebas de choque de la EuroNCAP en el año 2011, y consiguió una calificación total de 5 estrellas

Motorizaciones

En un principio Cuenta con las motorizaciones de gasolina 1.0 (60 CV y 75 CV), más tarde se incorporó la motorización de GNC híbrida 1.0 ecofuel (68 CV).
En junio de 2019 se presentó la versión comercial eléctrica, denominado como SEAT Mii Electric, código (12S) este modelo llega seis años después de los prototipos denominados SEAT e-Mii. La nueva versión eléctrica del Mii tiene una velocidad punta de 130 km/h, acelera de 0 a 100 km/h en 12,5 segundos, incorpora una batería de 36,8 kWh, con 32,3kWh de capacidad útil. Se prevé que su autonomía según WLTP sea de unos 260 km y estará dispone con cargador CCS Combo. El inicio de ventas fue programado para finales de 2019, siendo el modelo el primer SEAT 100% eléctrico en llegar al mercado, abriendo una nueva etapa en SEAT. Y ya a partir de 2020, se dejan de montar las motorizaciones de combustión en el SEAT Mii, tan solo dispone con la motorización eléctrica.

Especificaciones

Datos técnicos del SEAT Mii

Prototipos

 SEAT Mii FR Line concept
después de hacer su debut la pasada primavera durante el GTI Treffen de Wörthersee (Austria), el SEAT Mii FR Line Concept se expuso en el Salón del Automóvil de París de 2012. En el exterior destacan unas franjas decorativas de color negro, situadas en la zona inferior de los laterales, las aletas de las ruedas y la puerta del maletero. Las llantas de 16 pulgadas en aluminio gris mate quedan circunscritas por una línea de color rojo Tornado, a juego con la pintura de la carrocería. Como sucede con cualquier edición de apariencia deportiva, los paragolpes están sobredimensionados. El rojo también preside el habitáculo del Mii FR Line. En combinación con el negro, se muestra con profusión en el salpicadero (decorado en la parte derecha con un enorme logo del nombre del modelo), el volante, la palanca de cambios, el revestimiento de puertas y las secciones laterales de los asientos. Incluso las alfombrillas lucen ribetes en rojo.

 SEAT e-Mii
Así se le denomina a la versión eléctrica del Mii que SEAT ha presentado en 2013; por el momento es un prototipo experimental aunque no se descarta que llegue al mercado en un futuro. Alcanza una velocidad punta de 130 kilómetros por hora y tiene una autonomía de 150 kilómetros. Unos años después en el Mobile World Congress 2017 se presentó una evolución más avanzada del e-Mii, un modelo prototipo casi definitivo a falta de unos pequeños retoques, pues se han desarrollado unas unidades de prueba para sacarlo pronto al mercado, se pretende que llegue a finales de 2019 o comienzos del 2020.

Véase también
 Škoda Citigo
 Volkswagen up!

Producción Ventas

Referencias

Enlaces externos

SEAT Mii
SEAT Mii
Mii
Modelos de automóviles del segmento A

SEAT Mii


Megametru (abreviat Mm) este o unitate de măsură a distanței. Un megametru este egal cu 1 000 000 metri și este un multiplu al metrului. Este acceptat și recomandat de SI.

 1 Mm = 1000 km (o mie de kilometri)
 1 Mm ≈ 621,371 mile

Vezi și
 Metru

Unități de lungime

Megametru


[[Archivo:Sonajero.JPG|miniatura|Sonajero recubierto de lana]]

Los sonajeros''' son juguetes que sirven para entretener a los bebés y están formado por un mango con cascabeles o sonajas que suenan al moverlo. Han sido utilizados por los niños durante miles de años. Los sonajeros hallados en diversas excavaciones están fabricados con arcilla y presentan curiosas formas de animales: cerdos, aves, osos, etc. Los primeros que se conocen datan de la época egipcia, antes del comienzo del Imperio Nuevo. Según Aristóteles el sonajero fue un invento de Arquitas de Tarento.

A los bebés les encanta el sonido de ese juguete. Son ideales los peluches con cascabeles, porque no  conllevan ningún tipo de peligro para el menor. Estar siempre atento a que no tenga ningún tipo de pieza pequeña, que se pueda desprender del juguete, ya que puede ser ingerido por la criatura.

Funciones del sonajero

El sonajero es un juguete para estimular los sentidos de los bebés: los colores estimulan el sentido de la vista, los sonidos el del oído, sus formas el sentido del tacto y olor el sentido del olfato.

Referencias

Juguetes
Idiófonos de sacudimiento
Productos para bebés

Sonajero


The Works is a shelved 3D computer-animated feature film, partially produced from 1979 to 1986. It would have been the first entirely 3D CGI film if it had been finished as intended, and included contributions from individuals who would go on to work at digital animation pioneers Pixar and DreamWorks Animation.

The film was developed by the staff of the Computer Graphics Lab in association with the New York Institute of Technology in Old Westbury, New York. The name was inspired by the original meaning of the word "robot", derived from "robota" ("work"), a word found in many Slavic languages. It was originally intended to be approximately 90 minutes long although less than 10 minutes were known to be produced. A trailer of the film was screened at SIGGRAPH in 1982. The project also resulted in other groundbreaking computer animations such as 3DV, Sunstone, Inside a Quark and some segments of the short film The Magic Egg from 1984.

Plot
The story, written by Lance Williams, was never finalized but centered around "Ipso Facto", a charming elliptical robot, and the heroine, a young female pilot nicknamed "T-Square". The story was set at some time in the distant future when a malfunctioning computer, "The Works", triggered a devastating last World War but then, realizing what it had done, set out to repopulate the planet entirely with robots. T-Square, who worked and lived in a nearby asteroid belt, vowed to journey to Earth and fight to make it safe for the return of her fellow space-faring humanity. Many staff-members contributed designs and modeled characters and sets under the coordination of art director Bil Maher who created blueprint-style designs for T-Square and many of the 25 robots called for by the script. Dick Lundin, legendary for his exhaustive and elaborate creations, designed and animated a huge mining ship and the gigantic robot "Ant" which was to be one of the villains in control of the Earth.

Pre-production
The founder of NYIT, entrepreneur and eccentric millionaire Dr. Alexander Schure, had a long and ardent interest in animation. He was a great admirer of Walt Disney and dreamed of making animated features like those from the golden age of theatrical animation. He had already created a traditional animation facility at NYIT. After visiting the University of Utah and seeing the potential of the computer technology in the form of the computer drawing program Sketchpad created by Ivan Sutherland, he told his people to pore over the Utah research center and get him one of everything they had. He then established the NYIT Computer Graphics Lab, buying state-of-the-art equipment and hiring major researchers from throughout the computer graphics field.

At first, one of CGL's main goals was to use computers to produce 2D animation and invent tools to assist traditional animators in their work. Schure reasoned that it should be possible to develop computer technology that would make the animation process cheaper and faster. An early version of the CAPS system later used by Disney animators were among the tools they created there.

Once its potential became clear, the main focus of the Lab became 3D computer graphics, and when Lance Williams presented his story, "The Works", the idea was to attempt to make it as a 3D computer-animated feature. Schure enthusiastically agreed and green-lit the project as he too dreamt of a computer-animated movie and had this in mind when he created the facility. This movie project became the center of attention at NYIT CGL. For many of the individuals involved, it became a primary and personal goal to create the first computer generated feature.

While creating a one-of-a-kind film in a method that had never been done before was the motivation, the practical reason for the project was to continue to develop patentable tools while demonstrating what computer animation could accomplish for the entertainment industry. In theory the project's success would lead to significant improvements in visual effects and in the editing process in film and television. Integrating computer power into visual media held promise in terms of speed, cost, creativity, and quality compared to more conventional techniques. The arrival of "The Works" would have been the beginning of a new animation genre. Interested representatives from movie studios and television networks regularly toured the lab as did musicians Laurie Anderson and Peter Gabriel, puppeteer Jim Henson and animation legends Chuck Jones and Shamus Culhane.

Schure was well aware of the challenges and potential for success going into the project and consistently provided very extensive resources to aid the research and development of the necessary technologies. Schure also believed that his staff would work best if they were constantly being supplied with the latest computer hardware. This meant that with each new advance in the field, his staff would have to upgrade their systems, convert existing programs, and rework familiar tools for use on new machines. When these upgrades actually delayed production significantly, Schure kept himself isolated from the complaints of his staff but for his part there were never any budgetary constraints or the pressure of a release date.

Production difficulties
While progress on The Works did manage to advance the level of computer animation technology significantly, the film itself was in development hell for nearly a decade and was eventually abandoned for several reasons. The staff was composed almost entirely of technical experts, such as engineers and programmers, with directors and editors considered unnecessary. When NYIT, with Schure as a director, produced a 2D feature known as Tubby the Tuba, the film did very poorly and shook their confidence in their ability to produce a film that would succeed critically or financially. The lukewarm reception of Disney's heavily computer-themed Tron did little to buoy the group's confidence in their ultimate success.

CGL was not working in a field without competition. George Lucas also realized the potential gains from computer animation, and in 1979, he created a new department of Lucasfilm which had the same goals as CGL, but ensured that movie industry professionals had a hand in the production. As Lucasfilm began headhunting for the best talent in the industry, many individuals struggling on "The Works" felt that Lucasfilm was a company more likely to succeed and abandoned NYIT. The Cornell University was another competitor, and NYIT lost some of its best people to them during the following years.

Losing interest
Another major problem was in the computers themselves. They were among the best and most powerful of their kind but, compared to the computers of today, were too slow and underpowered to generate the number of images required for a theatrical film. Attempting to pick up the pace, Dr. Schure recommitted himself to the project and the NYIT Computer Graphics Lab had more than 60 employees at its peak. Some were dedicated to The Works while others made animations for advertisers as a way to soften the financial toll the prolonged project exacted. Now not only did the computer team have to continue do ground-breaking animation and tool development, but as the quality of their output improved, they attracted outside clients wanting to commission title animations, commercials, and scenes for music videos, jobs which further sapped energy from the production. Scientist Ned Greene looked at the situation, analyzed all the elements needed to the film and crunched the numbers with devastating results: with the technology available, even if all the models and animations were calculated, it would take seven years to output the rendered frames needed to complete the film. The fact was, that in spite of all the resources brought to bear, CGL did not have the human or technical capacity to create film quality sequences on the hardware of the time.

Once it had been shown that the film could not be realized, The Works was officially abandoned. A less ambitious project, 3DV, was attempted. In a bid to circumvent the filmmaking bottleneck, 3DV was intended to be a TV special with a script that would include footage originally intended for The Works repurposed as programming for an imaginary all-computer generated cable TV service. 3DV incorporated some of its own innovations like 3D lip-synching and compositing a CG character into a live-action scene but, other than a promotional edit which was shown at SIGGRAPH, this too went nowhere. Many of those who had been working at CGL were hired by others and took their ideas, techniques and experience to new places. The vision of Dr. Schure and the effort invested in The Works were at the forefront of technology which continued to evolve into both an artform and an industry.

Legacy
People involved in the project were and are among the top computer graphics researchers and developers in the world and their early creations are now in common use in 3D modeling and animation programs and in editors like After Effects, Photoshop, and Flash. When the first computer-animated feature was finally released in the form of 1995's Toy Story, Edwin Catmull, one of the founding fathers of the NYIT (New York Institute of Technology) Computer Graphics Lab and other Lab alumni had become members of Pixar's staff.

Partial credits
 Lance Williams
 Paul Heckbert
 Dick Lundin
 Christie Barton
 Bil Maher

References

External links
 The Works
 Pictures from "The Works" Film Project
 Slide Show
 Short clip

1970s computer-animated films
1980s computer-animated films
Unfinished animated films
1970s unfinished films
1980s unfinished films
Cancelled films
1980s English-language films
1970s English-language films
Unreleased American films

The Works (film)


Mareșal al Palatului Regal, numit uneori "Mareșal al Curții Regale", este o funcție în cadrul Casei Majestății Sale, Regele României. Ea provine din tradiția franceză, fiind inspirată după funcția de "Mare Mareșal al Palatului Imperial" din vremea Primului Imperiu Francez.

Funcția de Mareșal al Palatului, o funcție civilă, nu trebuie confundată cu gradul militar de mareșal. În vremurile vechi, "Mareșalul Palatului" era persoana care se ocupa de caii și de trăsurile Regelui, un fel de administrator al grajdurilor sau al "garajului" regal. În perioada modernă, Mareșalul Palatului este administratorul reședințelor regale (Palatul Regal din Calea Victoriei și alte reședințe). Atribuțiile sale țin de ordonarea cheltuielilor Palatului (hrană, iluminare, încălzire, cheltuielile generate de servitori, administrarea vehiculelor folosite de Suveran), cât și de asigurarea securității și supravegherea reședințelor regale.

În funcție de perioada istorică, Mareșalul Palatului Regal este sau nu una și aceeași persoană cu administratorul Domeniilor Coroanei (Coroana României este o instituție distinctă de persoana regelui).

Lista Mareșalilor Palatului Regal din România

 George Filipescu (1866-1873; Mare Mareșal în 1900-1902)
 Theodor C. Văcărescu (1873-1882)
 Victor Crețeanu (1882-1885)
 Constantin Barozzi (1885-1892)
 Matei Vlădescu (1893-1899)
 Mihail Priboianu (1900-1906)
 Leon Mavrocordat (1906-1915)
 Henri Catargi (1915-1920)
 Paul Angelescu (1920-1927)
 Nicolae Condeescu (1927-1930)
 Constantin Ilasievici (1930-1936)
 Ernest Ballif (1936-1937)
 Ernest Urdărianu (3.III — 4.IX.1937)
 Constantin de Flondor (1937-1940)
 Anton Mocioni (interimar, 11-23 septembrie 1940)
 Col. Mihail Rîmniceanu (24.IX.1940 — 17.I.1941)
 Col. Socrate Mardare (25.I.1941 — 28.II.1942)
 Teodor G. Rosetti-Solescu (1.III.1942 — 10.VIII.1942, demisie)
 Ioan de Mocsonyi-Styrcea (11.VIII.1942 — 31.III.1944)
 Gen. Constantin Sănătescu (1.IV.1944 — 23.VIII.1944)
 Ioan de Mocsonyi-Styrcea (23.VIII.1944 — 3.XI.1944, demisie)
 Dimitrie Negel (4.XI.1944 — 30.XII.1947, desființare post)

Vezi și

 Casa Majestății Sale Regelui României
 Reședințele Familiei Regale a României
 Mareșal

Legături externe

 Reședințe regale, pe pagina de internet oficială a Familiei Regale a României
 Reședințe regale, pe site-ul Asociației pentru Promovarea Culturii și Responsabilizare Civică (APCRC)

Referințe

 Mircea Ionnițiu - Amintiri și reflecțiuni, Editura Enciclopedică, 1993, ISBN 973-45-0039-2, pag. 52
 Mircea Ciobanu - Convorbiri cu Mihai I al României, Editura Humanitas, 2008, ISBN 978-973-50-2122-1, pag. 116 ș.a.

Monarhia în România

Mareșal al Palatului Regal


Alejandro Alonso Gancedo (parfois appelé couramment Álex Alonso) né le 14 février 1999 à Santander, est un joueur espagnol de hockey sur gazon. Il évolue au poste de défenseur à la Real Sociedad de Tenis et avec l'équipe nationale espagnole.

Il a participé à l'Euro 2021 et aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Carrière

Championnat d'Europe
 Top 8 : 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueur espagnol de hockey sur gazon
Naissance en février 1999
Naissance à Santander
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Álex Alonso


Kongens fødselsdag kan henvise til flere ting:

 Kongens Fødselsdag (dokumentarfilm) - dansk dokumentarisk optagelse fra 1940
 Kongens fødselsdag (film) - dansk dokumentarfilm fra 1949
 Kongens Fødselsdag (maleri) - maleri af Paul Fischer

Kongens fødselsdag


ou Billet pour le paradis
au Québec est un film américain réalisé par Ol Parker et sorti en 2022.

Synopsis
Deux parents divorcés, David et Georgia, se rendent à Bali après avoir appris que leur fille, Lily, envisage d'épouser un homme nommé Gede, qu'elle vient de rencontrer. Ils décident de travailler ensemble pour saboter le mariage afin d'empêcher Lily de commettre la même erreur qu'eux il y a vingt-cinq ans.

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Ol Parker
 Scénario : Ol Parker et Daniel Pipski
 Musique : Lorne Balfe
 Photographie : Ole Bratt Birkeland
 Costumes : Lizzy Gardiner
 Montage : Peter Lambert

 Production : Deborah Balderstone, Tim Bevan, Eric Fellner et Sarah Harvey
 Production exécutive : George Clooney, Marisa Yeres Gill, Lisa Roberts Gillan, Grant Heslov et Julia Roberts
 Production associée : Rebecca Miller et Kate Macey Wynborne (Bali)
 Sociétés de production : Working Title Films, Smokehouse et Red Om Films
 Société de distribution : Universal Pictures (États-Unis, Canada, France)
 Budget : n/a
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : comédie romantique

 Dates de sortie :
 France :
 Suisse romande :
 États-Unis :
 Québec :

Distribution

 George Clooney  : David Cotton
 Julia Roberts  : Georgia Cotton
 Kaitlyn Dever  : Lily Cotton
 Billie Lourd  : Wren Butler
 Maxime Bouttier  : Gede
 Lucas Bravo  : Paul
 Agung Pindha  : Wayan
 Cintya Dharmayanti  : Losi
 Geneviève Lemon  : Beth-Ann

 ; version québécoise (VQ) sur Doublage Québec.

Production

Distribution des rôles
Coécrit par Ol Parker et Daniel Pipski, le film est produit par Working Title Films, Smokehouse et Red Om Films. Le projet est annoncé en février 2021, avec George Clooney et Julia Roberts dans les rôles principaux et Ol Parker comme réalisateur. Le film réunit à nouveau les deux acteurs après Ocean's Eleven (2001), Ocean's Twelve (2004), et Money Monster (2016).

Pour se préparer au rôle, George Clooney suit un régime Keto pour perdre du poids. En mars 2021, Billie Lourd entre en négociations pour un rôle. La présence de Billie Lourd et Kaitlyn Dever est confirmée en avril. Lucas Bravo rejoint le film en octobre.

Tournage
En mars 2021, Paul Fletcher, ministre des communications et des arts australien, annonce que le tournage aura lieu au Queensland (notamment les îles Whitsunday, Gold Coast et Brisbane.

Le tournage débute en novembre 2021. L'équipe tourne notamment à Tangalooma Island Resort sur l'île Moreton. Les prises de vues durent deux mois.

Accueil

Critique

Du côté du monde anglo-saxon, le site Rotten Tomatoes donne une note de  pour 215 critiques de presse. Le site Metacritic donne une note de  pour 47 critiques. En France, le site Allociné donne une note moyenne de , après avoir recensé 25 titres de presse.

En France, les critiques sont assez mitigées, allant du très positif, au très négatif. Pour la critique de 20 Minutes, . C'est d'ailleurs ce qui ressort beaucoup : la complicité du duo d'amis à la ville soutien le film. Pour la critique de Libération, .

, selon la critique de CNews. Dans le même esprit, le site Film Actu dit : .

Dans les critiques plus mitigées, on peut citer celle du Journal du dimanche : . Dans le même ton, L'Obs dit : .

La critique du site Écran Large a été beaucoup plus incisive : .

Pour le critique de Première, le . Du côté des Échos, .

Box-office
En France, pour son premier jour d'exploitation, Ticket to Paradise réalise  (dont  en avant-première), pour 417 copies. Le film est devancé au box-office des nouveautés par Dragon Ball Super: Super Hero () et précède le thriller français L'Origine du mal (). Au bout d'une première semaine d'exploitation, le long-métrage se positionne quatrième du box-office avec , derrière Dragon Ball Super: Super Hero () et devant Jumeaux mais pas trop (). En semaine 2, le film réalise  supplémentaires, derrière Samouraï Academy () et devant la palme d'or Sans Filtre ().

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Comédie romantique américaine
Film se déroulant en Indonésie
Film tourné à Brisbane
Film tourné dans le Queensland
Film de Working Title Films
Film distribué par Universal Pictures

Ticket to Paradise


SuperStar () was an Arabic television show based on the popular British show Pop Idol created by Simon Fuller's 19 Entertainment & developed by Fremantle Media. The show unites the Arab community by democratically choosing the next singing sensation.  The show is broadcast worldwide on Future TV, a Lebanese television station. It is also the first Idol franchise to feature contestants from multiple countries.

The show was a huge success. Ali Jaber, the executive manager of Future TV, was quoted as saying "This (program) is the most successful for an Arab television.  There isn't a television program that moved the Arab world like that."

However, SuperStar was eclipsed by rival show Star Academy on LBC in the Middle East, in terms of popularity and ratings, after only its first season. It has been surpassed by Star Academy as the number one Arab show, and did not move the Arab world the way it did during the first season.

Future TV subsequently lost the Idol licence to the MBC network, which in 2011 relaunched the programme as Arab Idol on MBC 1.

Summary

SuperStar 1 (2003)
The first ever Arab SuperStar was held between 23 June 2003 and 18 August 2003.
The series was won by the Jordanian Diana Karazon

Participants and date of elimination:
 Diana Karazon - Jordan - Winner
 Rouwaida Attieh - Syria - 18 August 2003
 Melhem Zein - Lebanon - 11 August 2003
 Saoud Abou Sultan UAE - 4 August 2003
 Wael Mansour - Egypt - 28 July 2003
 Shadi Aswad - Syria - 21 July 2003
 Merhi Serhal - Lebanon - 14 July 2003
 Mohammad Lafi - Palestine - 7 July 2003
 Nancy Zabalawi - Syria - 30 June 2003
 Saber Hawari - Algeria - 30 June 2003
 Saad Jamal Al-Dine - Lebanon - 23 June 2003
 Haitham Saeed - Egypt - 23 June 2003

Diana Karazon in World Idol
Diana Karazon participated alongside 10 other Idol winners from other countries in the mini-event World Idol held in London. Diana placed equal in 9th place among the 11 contestants equal with the German SuperStar Alexander Klaws on 45 points. The event was won by the Norwegian Idol Kurt Nilsen.

Diana Karazon performed the first radio single from her CD Super Star El Arab - Ensani Ma Binsak.

Diana Karazon received the following scores respectively:
 United Kingdom awarded 4 points
 Belgium awarded 1 point
 Australia awarded 4 points
 United States awarded 8 points
 Arab world awarded 12 points (default award)
 Poland awarded 1 point
 Netherlands awarded 1 point
 Canada awarded 5 points
 Germany awarded 6 points
 Norway awarded 2 points
 South Africa awarded 1 point

SuperStar 2 (2004)
The second series was held 31 May and 23 August 2004.
Three new audition cities were announced - Tunisia, Bahrain & Paris, France while Algiers was dropped. Tonia Moreeb decided to quit after receiving bad comments about her judging skills in the previous season. She was replaced with music critic/agent Fadia Tanab. An amazing 83 contestants had advanced to the semi-finals of Super Star 2, 81 ended up performing before 2 contestants each week would advance to become part of the Top 14 contestants. This series also offered a Wildcard show where it was revealed by the CEO of Future TV - Ali Jaber, that the Top 14 would become a Top 17 & that the Top 5 vote getters in the Wildcards would advance.

Ayman Alatar from Janzour, Libya won the title of Super Star on 23 August 2004, beating runner up Palestinian Ammar Hassan with a weighting of 54% to 46%.

It was revealed later that Ayman had missed the audition in Cairo, Egypt by one day & had one last chance to audition in Damascus, Syria.

Participants and special guests
Participants, their countries and date of elimination
 Ayman Alatar - Libya - Winner
 Ammar Hassan - Palestine - 23 August 2004
 Hadi Aswad - Syria - 16 August 2004
 Ranim Qteit - Egypt - 9 August 2004
 Brigitte Yaghi - Lebanon - 2 August 2004
 Mohannad Mshallah - Syria - 26 July 2004
 Houssam Madanieh - Syria - 19 July 2004
 Abir Nameh - Lebanon - 12 July 2004
 Abd El Rahman Mohamed - Saudi Arabia - 12 July 2004
 Houssam Chami - Lebanon - 28 June 2004
 Mohamed Daoud - Kuwait - 21 June 2004
 Waad Al Bahri - Syria - 14 June 2004
 Mustafa Shwiekh - Egypt - 14 June 2004
 Raneen El Sha'ar - Lebanon - 7 June 2004
 Zahi Saffeyeh - Lebanon - 7 June 2004
 Rania Shaban - UAE - 31 May 2004
 Yasmine El Husaini - Egypt - 31 May 2004

Special guests:
 Wadih El Safi
 Diana Karazon
 Rouwaida Attieh
 Melhem Zein
 Saoud Abou Sultan
 Asalah Nasri
 Nawal El Kuwaiti
 Sherine
 Diana Haddad
 Washeq El Kaman
 Nancy Ajram
 Moeen Charif
 Assi El Helani
 Mari Al Ehram

SuperStar 3 (2005–2006)

The telecast of SuperStar 3 was delayed after the assassination of Future TV founder & Lebanese Prime Minister - Rafik Hariri, as the TV station went into mourning.

SuperStar 3 was the longest Idol production ever with auditions beginning in Cairo on 10 November 2004, with the program culminating on 6 February 2006.

Rania Kurdi did not want to renew her hosting position for Season 3, as a result Heba Sisi was hired for Season 3, but due to the lengthy hiatus over the Hariri murder, her contract prematurely ended before the semi-finals had begun, leaving Ayman to host solo for the rest of the season.

Auditions took place in the following cities:
 Beirut, Lebanon
 Damascus, Syria
 Tunis, Tunisia
 Dubai, United Arab Emirates
 Cairo, Egypt
 Amman, Jordan
 Sydney, Australia

Participants and special guests

94 contestants advanced to the theatre round in Beirut. 6 from America, 4 from Australia, 21 from Lebanon, 8 from Egypt, 5 from Jordan, 9 from Syria, 32 from Tunisia & 5 from UAE.

Participants, their countries of origin and date of elimination:
 Ibrahim El Hakami - Saudi Arabia - Winner
 Shahd Barmada - Syria - 6 February 2006
 Ayman Lseeq - Tunisia - 30 January 2006
 Ahmed El Faleh - Iraq - 23 January 2006
 Asma Othmani - Tunisia - 23 January 2006
 Nancy Nasrallah - Lebanon - 9 January 2006
 Haitham El Shoumali - Palestine - 2 January 2006
 Ibrahim Abd El Adheem - Libya - 26 December 2005
 Asma Ben Ahmed - Tunisia - 19 December 2005
 Hatem Adar - Morocco - 19 December 2005
 Samar Andeel - Egypt - 5 December 2005
 Yusra Hamzawi - Tunisia - 28 November 2005

The special guests were:
Once again this season, special musical guests have been invited to the show to offer their support & critiques.

 Ayman El Aatar
 Ammar Hassan
 Hadi Aswad
 Ranim Qteit
 Tony Hana
 Abdallah Al Rowaished
 Walid Toufic
 Marwan Khoury
 Nabil Shaeil
 Lotfi Boushnaq
 Julia Boutros
 Nancy Ajram

The new semi final format from Denmark & America was similarly adopted this season whereby the Top 21 (10 male & 11 female) were placed in male & female groups with 5 contestants advancing to the Top 12.

The semi finalists of Super Star 3 are:
Samar Andeel (Egypt), Aida El Rahbani (Lebanon), Nancy Nasrallah (Lebanon), Rashel El Rasi (Lebanon), Hasna Zlagh (Morocco), Shahd Barmada (Syria), Asma Ben Ahmed (Tunisia), Asma Othmani (Tunisia), Fouzia El Betri (Tunisia), Olfa El Barhoumi (Tunisia), Yusra Hamzawi (Tunisia), Mohamed El Abd (Egypt), Mohamed Jamal (Egypt), Ahmed El Faleh (Iraq), Youssef Kazar (Iraq), Ibrahim Abd El Adheem (Libya), Hatem Adar (Morocco), Haitham El Shoumali (Palestine), Ibrahim El Hakami (Saudi Arabia), Anis Ltaief (Tunisia), Ayman Lseeq (Tunisia)

As of 12 December 2005, the competition of Super Star has been delayed due to the assassination of Lebanese senator Gebran Tueni, the results show scheduled to air on Monday 12 December 2005 will be included with the results due on Monday 19 December 2005.

On 15 January 2006, the competition was once again postponed due to the passing of another key political figure, Jaber Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah. The performance show was recorded on Tuesday & aired on Thursday 19 January. The votes from this round will be combined with the performance show on 22 January with the elimination of 2 contestants.

On the evening of Monday 6 February 2006, Ibrahim El Hakami from Saudi Arabia became the 3rd Super Star over Shahd Barmada with a 53% to 47% weighting. Along with the title of Super Star, Ibrahim also won a Ford Focus.

Finals elimination chart

SuperStar 4 (2007)
Season 4 of SuperStar was officially confirmed of the season 3 Grand Final.

On 10 April 2006, the following audition cities were revealed on the official Future TV website:
Beirut, Lebanon
Cairo, Egypt
Amman, Jordan
Tunis, Tunisia
Kuwait City, Kuwait
Dubai, United Arab Emirates
Montreal, Quebec, Canada
Los Angeles, USA
Detroit, USA
(São Paulo, Brazil was to be included but scrapped at the last minute)

Auditions took place during September 2006 and the new season premiered on Future TV in late January 2007, one week after the premier of the sixth season of American Idol. The performance show airs on Sunday night with the results show on Monday night.

Participants and special guests

Participants, their countries of origin and date of elimination
 Marwan Ali - Tunisia - Winner
 Saad Lamjarred - Morocco - 4 June 2007
 Yusra Mahnoush - Tunisia - 28 May 2007
 Ahmad Hussein - Lebanon - 14 May 2007
 Rihab Saleh - Egypt - 7 May 2007
 Ibrahim Ashri - Egypt - 30 April 2007
 Fadi Abd El Khaliq - Lebanon - 23 April 2007
 Nesma Kurdi - Egypt - 23 April 2007
 Youssef Bara - Syria - 9 April 2007
 Mustafa Said - Egypt - 2 April 2007
 Rawda Bin Abdallah - Tunisia - 26 March 2007
 Elian Ba'ini - Lebanon - 19 March 2007
 Nada Omar - Egypt - 19 March 2007

Special Guests:
Mayada El Hennawy
Ibrahim El Hakami
Wadih El Safi
Brigitte Yaghi
Hani Shaker
Melhem Zein
Sabah Fakhry
Carole Samaha
Ehab Tawfik
Assi El Helani

Finals elimination chart

On 26 March Rehab Saleh was originally eliminated but brought back by the judges and again eliminated on 7 May.

SuperStar 5 (2008)
Auditions took place in the following cities:
 Beqaa Valley, Lebanon
 Tripoli, Lebanon
 Cairo, Egypt
 Amman, Jordan
 Tunis, Tunisia
 Baghdad, Iraq
 Kuwait City, Kuwait
 Manama, Bahrain
 Casablanca, Morocco

Season 5 kicked off with the first episode on 24 February 2008. There were 3 big changes:
New female judge replacing Fadia who judged the 2nd, 3rd, and 4th season
Wael Mansour (former contestant from SuperStar 2003) & Majdala Khatar now replace Ayman Qaissouni who hosted the first 4 seasons.
Results are no longer given on Mondays, they are on Thursdays giving people 5 days to vote

This year's Top 20 featured 9 females and 11 males. The Top 9 females performed on 6 April and Top 11 males performed on 13 April. 10 were chosen, and 9 of the remaining 10 came back for a Last Chance show on 20 April. One of the girls chose to drop out of the competition but did not state a reason. The Top 12 was completed on 24 April.

Future Television was forced into closing on 9 May, during the 2008 Lebanon conflict. After moving its broadcasting headquarters, the station was back on the air on 13 May at 4:30 p.m (Lebanese Local Time)

Participants and special guests
Names of contestants, their countries of origin and date of elimination:

 Elie Bitar - Lebanon - Winner
 Abdel Majid Ibrahim Saudi Arabia - 24 July 2008
 Mourad El Souiti - Palestine - 17 July 2008
 Asma El Jabri - Morocco - 10 July 2008
 Diana Sharaneq - Lebanon - 10 July 2008
 Dounia Lotfi - Morocco - 26 June 2008
 Aidross El Aidross - Saudi Arabia - 19 June 2008
 Housam Tershishi - Lebanon - 12 June 2008
 Omayma Taleb - Tunisia - 5 June 2008
 Anoushka Mousa - Egypt - 29 May 2008
 Mohamad El Jafeel - Lebanon - 8 May 2008
 Abbas Ali - Iraq - 1 May 2008

Special Guests:
Top 11: Layla Ghoufran
Top 10: Jad Nakhle
Top 9: Hisham Abbas
Top 8: Rouwaida Attieh
Top 7: Nabil Shaeil
Top 6: Walid Toufic
Top 5:Majid Al Mohandis
Top 4:Abdel Rabb Idris
Top 3: Moeen Charif
Top 2: Ragheb Alama

Finals elimination chart

On 3 July Diana Sharaneq was originally eliminated but brought back by the judges and again eliminated the next week.

References

External links
SuperStar Official website

Lebanese television series
Television series by Fremantle (company)
2003 Lebanese television series debuts
2008 Lebanese television series endings
2000s Lebanese television series
Non-British television series based on British television series
Future TV original programming

SuperStar (Arabic TV series)


Die Ruder-Weltmeisterschaften 2014 wurden vom 24. bis 31. August 2014 auf der Bosbaan-Regattastrecke in Amstelveen (Niederlande) unter dem Regelwerk des Weltruderverbandes (FISA) ausgetragen. Die Regattastrecke war vorher bereits Schauplatz der Ruder-Weltmeisterschaften 1977 sowie mehrerer Austragungen der Ruder-Europameisterschaften, des Ruder-Weltcups und verschiedener Jahrgangs-Weltmeisterschaften im Rudern.

Bei der Veranstaltung wurden Ruder-Weltmeister in 27 Bootsklassen ermittelt, davon 13 für Männer, 9 für Frauen und 5 für Pararuderer. Insgesamt waren über 1100 Teilnehmer aus 60 Nationen gemeldet. Das größte Aufgebot wurde von Italien (26 Bootsklassen) gestellt, gefolgt von den USA und Deutschland mit Meldungen in jeweils 25 Klassen.

Ergebnisse

Männer

Frauen

Pararudern

Medaillenspiegel

Anmerkung: In die Tabelle fließen die Ergebnisse aus allen olympischen, nichtolympischen sowie paralympischen Bootsklassen mit ein.

Weltbestzeiten
Durch teils starke Schiebewindbedingungen konnten im Rahmen der Weltmeisterschaften gleich 14 neue Weltbestzeiten errudert werden. Dies betraf für allem den 29. August (Freitag) und den 30. August (Samstag):

 Frauen-Doppelzweier: Australien mit Olympia Aldersey und Sally Kehoe in 6:37,31 (Halbfinale)
 Frauen-Doppelvierer: Deutschland mit Annekatrin Thiele, Carina Bär, Julia Lier und Lisa Schmidla in 6:06,84 (Finale)
 Frauen-Zweier ohne Steuerfrau: Großbritannien mit Helen Glover und Heather Stanning in 6:50,61 (Finale)
 Frauen-Vierer ohne Steuerfrau: Neuseeland mit Kayla Pratt, Kelsey Bevan, Grace Prendergast und Kerri Gowler in 6:14,36 (Finale)
 Frauen-Leichtgewichts-Doppelzweier: Neuseeland mit Sophie MacKenzie und Julia Edward in 6:48,56 (Finale)
 Frauen-Leichtgewichts-Doppelvierer: Niederlande mit Mirte Kraaijkamp, Elisabeth Woerner, Maaike Head und Ilse Paulis in 6:15,95 (Finale)
 Männer-Doppelzweier: Kroatien mit Martin Sinković und Valent Sinković in 5:59,72 (Halbfinale)
 Männer-Doppelvierer: Ukraine mit Dmytro Michai, Artem Morosow, Oleksandr Nadtoka und Iwan Dowhodko in 5:32,26 (Finale)
 Männer-Zweier mit Steuermann: Neuseeland mit Eric Murray, Hamish Bond und Stm. Caleb Shepherd in 6:33,26 (Finale)
 Männer-Leichtgewichts-Einer: Marcello Miani (Italien) in 6:43,37 (Finale)
 Männer-Leichtgewichts-Doppelzweier: Südafrika mit James Thompson und John Smith in 6:05,36 (Finale)
 Männer-Leichtgewichts-Doppelvierer: Griechenland mit Georgios Konsolas, Spyridon Giannaros, Panagiotis Magdanis und Eleftherios Konsolas in 5:42,75 (Finale)
 Männer-Leichtgewichts-Zweier ohne Steuermann: Schweiz mit Simon Niepmann und Lucas Tramèr in 6:22,91 (Finale)
 Männer-Leichtgewichts-Vierer ohne Steuermann: Dänemark mit Jacob Larsen, Jacob Barsøe, Kasper Winther und Morten Jørgensen in 5:43,16 (Halbfinale)

Andererseits sorgten die Windbedingungen auch gelegentlich für ungleiche Verhältnisse auf den sechs Bahnen der Regattastrecke.

Weblinks
 Website des Ausrichters
 Ruder-Weltmeisterschaften 2014 beim Weltruderverband

Einzelnachweise

2014
Sportveranstaltung 2014
Sportveranstaltung in Amstelveen

Ruder-Weltmeisterschaften 2014


Pauline Caspers née le  à Paris où elle est morte le  est une peintre française.

Biographie
Émilie Pauline Caspers est la fille d'Henri Caspers, facteur de piano, et de Marie Gouget des Fontaines.

Peintre de fleurs et de fruits, elle tient son atelier dans la maison familiale, rue de Plaisance, à Nogent-sur-Marne. Elle obtient devient le brevet de professeur de dessin en 1885 et officie à Paris en 1902.

Elle meurt célibataire le  à son domicile de la rue Dareau à Paris, et est inhumée le  à Paris au cimetière du Montparnasse.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Peintre français de nature morte
Naissance en avril 1865
Naissance dans le 3e arrondissement de Paris
Décès en novembre 1946
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 81 ans

Pauline Caspers


Beykoz, İstanbul'un bir ilçesidir. Çatalca-Kocaeli bölümünün Kocaeli Yarımadası batısında yer almakta olup; batıdan İstanbul Boğazı, doğudan Şile ilçesi, kuzeyden Karadeniz ve güneyden de Çekmeköy, Üsküdar ve Ümraniye ilçeleri ile çevrelenmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren yapılan sanayi ağırlıklı çalışmaların etkisiyle fabrikaların çoğalması sonucu genelde işçi kesimin tercih ettiği yerleşim yeri olan Beykoz, son yıllarda üst gelir seviyesi kesimden de talep görmektedir.

Deniz seviyesinden başlayarak 240 metreye kadar yükselen Beykoz'un engebeli arazisini Riva, Küçüksu ve Göksu dereleri parçalamıştır. İlçe ve yakın çevresinde Akdeniz iklimi ile Türkiye'de Karadeniz iklimi nin karışımı olan "Geçiş Tipi İklim" etkilidir. Yazlar, Akdeniz kadar sıcak olmamakla birlikte Karadeniz kadar yağışlı değildir. Beykoz ve çevresi başta kestane, meşe, gürgen, ıhlamur, kayın, kızılağaç ve fındık ağaçlarından oluşan doğal orman örtüsüyle kaplıdır.

Tarihçe

Beykoz'un tarihine ilişkin olarak bilinen en eski tarih MÖ 700'lerdir. Bu dönemde deniz yoluyla gelip Beykoz'u kendilerine yurt edinen Traklar, Beykoz'da yerleştiği bilinen ilk halk olarak karşımıza çıkar. Her ne kadar sanat tarihçileri ve arkeologlar çok daha önceki dönemlerde Karadeniz'den Boğaz'a doğru seyreden tepelerde Apollon tapınağı benzeri yapıların olduğunu öne sürmekte ve dolayısıyla da Beykoz'un bir kent olarak tarihini çok daha önceki tarihlere götürmek gerektiğini iddia etseler de, örgütlü bir toplumsal hayatın Beykoz'da söz konusu tarihle birlikte  başladığını söyleyebiliriz.

Traklar, Trakya'ya adını veren ve tarihte savaşçı özellikleriyle bilinen bir topluluktur. Trakların tarihte balıkçı köyleri, müstahkem kalelerle çevrili kentler ve çok çeşitli yerleşme birimleri inşa ettikleri bilinmektedir. Trakların Hint-Avrupa kökenli bir halk olduğu söylenmekte, ancak yazılı bir kültüre sahip olmadıkları için haklarında yeterince bilgi edinme imkânı bulunmamaktadır. Trak toprakları geniş bir coğrafyayı içerisine alsa da, esasında doğu ve batı Trakya bölgesinde konuşlandıkları bilinmektedir. Traklar hiçbir zaman hakimiyetleri altında bulunan toprakları idare edecek tek bir devlet kuramamış, daha ziyade parçalı bir yönetim yapısı ortaya koymuşlardır. Bununla birlikte Traklar kendi içerisinde güçlü yönetim mekanizmaları geliştirmeyi başarabilmişlerdir.

Traklar Beykoz'a geldiklerinde, kralları Amikos'un ismine binaen, buraya "Amikos" adını vermişlerdir. Amikos, Beykoz'un bilinen en eski adıdır. Boğaz'ı geçerek Beykoz'a gelen Traklar burada Bebrik Devleti'ni kurmuşlardır. Bir rivayete göre Bebrikler isimlerini Akdeniz kıyısında, Pirenelerin kuzeyinde ve güneyinde bulunan eski bir İber kavminden almışlardır. Bebrikler M.Ö. 337 yılında Bitinyalıların saldırısına uğramış ve Bebrik Devleti uzun süren kanlı mücadele ve savaşların ardından yıkılmıştır.

Bitinya dönemi, Beykoz'un yavaş yavaş gelişmeye başladığı bir dönemdir. Beykoz (Amikos), yönetim mekanizmasının babadan oğula geçen bir krallık sistemine bağlı olduğu Bitinyalılar devrinde tam dokuz kral görmüştür. M.Ö. 74 yılında Bitinya kralı IV. Nicomedes ölüm döşeğindeyken tüm krallığını Roma imparatorluğuna devretmiştir. Bunun üzerine Roma İmparatorluğu Bithinya'yı bir eyalet olarak ilan etmiştir. Ancak Pontus kralı III. Mithridates Bithinya'yı zaptetmiş ve M.Ö. 74 yılının ortasında Roma İmparatorluğu bölgeyi yeniden ele geçirmek üzere, askeri bir birlik hazırlamış ve bölgeye yollamıştır. On yıllık bir mücadele neticesinde M.Ö. 65 yılında Bithinya Roma İmparatorluğu tarafından ele geçirilmiş, Pontus toprakları da Bithinya topraklarına dahil edilmiştir. III. Mithridates'in M.Ö. 63 yılında yakalanması ile birlikte tarihte Üçüncü Mithridates Savaşı olarak bilinen savaş son bulmuştur.

M.S. 395 yılında Roma İmparatoru Büyük Teodosyus imparatorluğu, Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) ve Batı Roma İmparatorluğu olarak ikiye bölene dek Roma İmparatorluğu sınırları içerisinde yer alan Beykoz, bu tarihten itibaren Bizans İmparatorluğunun egemenliği altına girer. Pers İmparatorluğu 609 yılında Beykoz'u sınırlarına dahil eder. Persler altmış yıl bu topraklarda kaldıktan sonra, 669 yılında Müslüman Araplar bu toprakları Perslerden alırlar. Kısa bir süre sonra çekilen Arapların ardından bölgenin hakimiyeti yeniden Bizanslıların eline geçer. Bizanslıların bölgedeki bu üstünlükleri yedi yüz yıldan daha fazla, Osmanlı Sultanı Yıldırım Bayezid'ın bölgeyi ele geçirdiği tarih olan 1402 yılına kadar devam eder. İstanbul'un Fatih Sultan Mehmed tarafından fethinden 51 yıl önce, Beykoz (Amikos) Yıldırım Bayezid tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun sınırları içerisine dahil edilir. Osmanlı İmparatorluğu sınırlarına dahil edilen kentin adı bundan böyle Amikos değil, Beykoz'dur. Beykoz isminin nereden geldiğine ilişkin olarak da çeşitli rivayetler söz konusudur. Bu rivayetler içerisinde en bilineni, Beykoz isminin Kocaeli beylerbeylerinin Beykoz'da oturmasına nispetle üretilenidir.

Rivayete göre Farsçada köy anlamına gelen kos sözcüğünün Türkçe bey sözcüğüne eklenmesi sonucunda ortaya çıkan Beykos (Beyköyü) sözcüğü kentin adı olarak kalmıştır. Beykos zamanla Beykoz'a dönüşmüştür. Bilinen bir başka rivayet ise, Beykoz isminin, kentin Osmanlı idaresi altına girdiği dönemden sonra kentte inşa ettirilen On Çeşmeler adlı bir çeşmenin yanında bulunan büyük bir ceviz ağacına binaen ortaya çıktığını iddia etmektedir. Bu rivayete göre söz konusu dönemde koz kelimesi ceviz sözcüğünü nitelemek üzere kullanılmaktadır. Bu yörede ceviz ağaçlarının çok fazla sayıda bulunması nedeniyle de bu yöreye Binkos adının verildiği ve bu ismin zamanla Beykoz ismine dönüştüğü öne sürülmektedir.

Muhteşem dereleri, birbirinden güzel mesire yerleri, bereketli toprakları, cömert denizi ve aynı zamanda geniş bir av sahası da olan yemyeşil ormanlarıyla bir masal kentini andıran Beykoz, Osmanlı Devleti tarihinde önemli bir yere sahiptir. Av alanlarının uygunluğu münasebetiyle Osmanlı yönetici sınıfının gözde mekanlarından birisi olmuştur Beykoz. Padişah başta olmak üzere avın kendileri için bir tutku olduğu saray erkanı, Osmanlı'nın son dönemlerine dek Beykoz'u kendilerine mesken tutmuşlardır. Özellikle Tokat Bahçesi, bugünkü Akbaba köyü civarı ve Çubuklu yöresinde düzenlenen av partileri ile ilgili birçok tarihsel anekdot ve resmi kayıt söz konusudur. Ünlü seyyah İbn Battuta'dan öğrendiğimize göre, av partileri Türk yönetici sınıfının ayırt edici özelliklerinden birisi olarak karşımıza çıkmaktadır. Söz konusu bölgeler Osmanlı yönetici sınıfının avlanma yeri olarak tayin edilmiş bölgeler olup, tebaadan birilerinin avlanması yasaklanmıştır.

Beykoz'un gözdesi köşklerin bu bölgede ortaya çıkışları doğrudan bu av merakıyla bağlantılı bir gelişmedir. Zamanla padişahların ve önde gelen saray erkanının konaklayabilmesi için av köşkleri inşa edilmiştir Beykoz'da. Bu bağlamda bugün esef arkasında herhangi bir iz bırakamayan, tarihsel önemi haiz av köşklerinden olan Tokatköy'deki Tokat Kasrı ve bahçelerine değinmek yerinde olacaktır. Evliya Çelebi, seyahatnamesinde Tokat Kasrı'nın Fatih Sultan Mehmed tarafından yapıldığını şu cümlelerle anlatmıştır

Fatih Sultan Mehmet'in seferde olan sadrazamının gönderdiği haberci, nefes nefese, heyecanla Tokat'ın fethedildiği müjdesini verince Fatih Sultan Mehmet: "Tez şurada bir bahçe yapılsın ismine de Tokat bahçesi denilsin. Tokat surlarına benzeyen bir set çekilsin (…)" demiş. Etrafı surlarla veya çitlerle çevrili bu bahçe içerisinde bir zarafet timsali bir köşk, muhteşem bir havuz, enfes bir şadırvan ve güzel bir hamam yaptırılmış, geniş bir alana sahip olan bahçesinde ise av hayvanları yetiştirilmiştir. Bu yapının yer aldığı Tokatköyü'ne muhteşem bir kemerli beton köprü üzerinden geçmek suretiyle varılmaktadır. Bu kasrın ve bahçenin bakımı emri altında yüz bostancının bulunduğu bir bahçıvan başı tarafından sürdürülmüştür. Bu kasrın özellikle genç yaşta tahta çıkan IV. Murat (1623-1640) tarafından çok beğenildiği bilinmekte, onun bu bahçenin çimenliğinde cirit oynattığı söylenmektedir. Yapıldığı tarihten itibaren Tokat Kasrı'na ve Beykoz'un bizatihi kendisine tahta geçen bütün Osmanlı padişahlarının rağbet gösterdikleri bilinen bir gerçektir. En fazla tercih edilen av türleri kuş, geyik ve karaca avı olmuştur. Kuş avı daha ziyade doğanlar kullanılarak yapılırken, geyik ve karaca avı eğitilmiş köpekler kullanılarak yapılırdı. Özellikle yenileşme döneminin Osmanlı Devleti'nde nasıl bir seyir aldığını izlemek açısından Beykoz'da düzenlenen av partileri oldukça enteresan malzemelerle doludur. On sekizinci yüzyıl sonrasında Sakson türündeki av köpekleri Avrupa'dan getirilmeye başlanmıştır. Ava en düşkün padişahın kendisi için "avcı" lakabının kullanıldığı IV. Mehmed (1642-1693) olduğu söylenir. IV. Mehmed'in en kısa avının üç ay sürdüğü rivayet edilir. IV. Mehmed av merakı nedeniyle devlet işlerini ihmal etmekle suçlanmış, bunun üzerine kendisine yöneltilen eleştirilere tepki olarak tahtını Edirne'ye taşımıştır. Beykoz merkezli av partilerinde kullanılan silah teknolojileri de zamanla değişmiştir. On sekizinci yüzyıla dek ok ve yay ile yapılan avlar, bu dönemden itibaren yerlerini dolma çakmaklı tüfeklere ve daha sonrasında ise fişek atan kırma tüfeklere bırakmıştır. Yirminci yüzyılın başına gelindiğinde Beykoz'dan Şile'ye ve Ömerli'ye dek uzanan ormanlık sahada karaca ve yaban domuzu avı yapılmaktadır.

Bu avlar daha ziyade köpekler eşliğinde ve sürek avı biçiminde gerçekleştirilmekteydi. Beykoz'un doğusunda yer alan sık ormanlık alanlarda halihazırda yaban domuzu avı yapılabilmekte, ilçe sınırlarının kuzeydoğu yakasında tavşan, çulluk, tilki ve nadiren olmakla birlikte dağ kekliği avlanabilmektedir. Ayrıca Ömerli baraj gölü civarında kaz ve ördek avı da yapılabilmektedir.

Osmanlı tarihinin en önemli seyyahlarından olan Evliya Çelebi, Beykoz'u şu satırlarla anlatır: "(…) lebi deryadan bağlar kenarından gitmek üzere Servi Burnun'nun üç bin adım güney tarafında, bir liman-ı âzimin kenarındadır. Sekiz yüz haneli, bağ ve bahçeli, mamur bir kasabadır. Camii, mescidi, hamamı, sıbyan mektebi, küçük sokakları, ağaçlarla müzeyyen çarşı ve pazarı vardır. Çarşı ve pazarı çok bakımlıdır. Halkı bahçıvan, oduncu ve balıkçıdır. Ab-ı havası nefistir. İskelesinde bir kılıç balığı dalyanı vardır. Beş altı gemi direğini birbirine bağlayıp denize dikmişlerdir. Karadeniz tarafından kılıçbalıkları geldiğinde direğin tepesindeki âdemler ellerindeki taşları kılıçbalıklarının arkasına doğru atınca balıklar emin yerdir diye liman ağzına doğru girer. Burada ağlara takıldıklarında balıkçılar kayıklarla kılıçbalıklarına yanaşıp kargı ve tokmaklarla bunları avlarlar. Buradan içeride Akbaba, Sultan, Ali Bahadır, Dereseki, Alemdağ, Koyun Korusu, Yuşa Nebi mesireleri vardır." Bugün Beykoz, yukarı boğazın yüzyıllardan beri en şöhretli mesiresi olan, geniş bir vadiyi dolduran ve ulu çınarların süslediği Beykoz çayırına sahiptir. Çayır, Hünkar iskelesinden darala darala Tokat mevkiine kadar uzanmaktadır. Çayırın içerisinde yer alan türlü türlü mekanlar, ağaçlarla çevrili yollarla birbirine bağlanır. Bu, başka bir mesirede rastlayamayacağımız nadide bir güzellik sunar bizlere. Ağaçların boylarına bakılarak bu yolların en az yüz elli iki yüz öncesinde yapılmış olduğu sonucuna rahatlıkla varılabilir. İstanbul'un, Boğaziçi'nin, Anadolu Yakasının en şirin ilçelerinden birisi olan Beykoz, hala müstakil bir tarihinin yazılmasını beklemektedir. Bu güzel kentin tarihini yazmayı başarabilenler, kültür dünyamıza çok önemli bir katkıda bulunmakla kalmayacaklar, kentin zengin tarihsel birikiminin de bir parçası olacaklardır.

Beykoz'un günümüze gelen birçok yarihî eseri mevcuttur.

 Kaymakdonduran Çeşmesi (Kanije Beylerbeyi Ahmet Paşa tarafından yaptırılmıştır.)
 İshak Ağa Çeşmesi
 Hidiv Kasrı (Mısır Hıdivi Abbas Hilmi Paşa yaptırmıştır)
 İskenderpaşa Camii (Mimar Sinan tarafından yapılmıştır.)
 Anadolu Hisarı (Yıldırım Bayezid yaptırmıştır)
 Küçüksu Kasrı (Sultan I. Mahmut'a hediye olarak yaptırılmıştır)
 Anadolu Feneri

Nüfus
2020 TÜİK verilerine göre ilçede 246.110 kişi yaşamaktadır.

İdari yapı
İlçe, 45 mahalleden oluşmaktadır. Büyükşehir yasası ile köyden mahalleye dönüştürülen yerleşimlerin nüfusları düşüktür. Elmalı Mahallesi orman içine sonradan yerleşilerek oluşmuş köy niteliğinde olup, Karadeniz köyleri özelliğini taşır.

Ulaşım

Sosyal hayat
Beykoz'da gözle görülür bir plansız yapılaşma ve konut sıkıntısı yaşanmakta olup, nüfusun 1/4'e yakını tapusuz gecekondu tipi evlerde oturmaktadır. İmar durumu yakın zamana kadar imar mevzuatının tatbikatındaki gecikmeler yüzünden son derece düzensizdir. Büyük ölçüde eksik olan altyapı tamamlanmaya çalışılmaktadır. İlçe nüfusunun büyük bölümünü Beykoz'a bölge dışından iç göçle gelen vatandaşlar oluşturmuştur. Yaşanan aşırı iç göç sonucunda birçok yerde doğal bitki örtüsünün yok edilmesi ile yerleşim alanları meydana gelmiştir Yer şekillerinin de engebeli olması plansız yapılaşmanın sebeplerinden biridir. Arazi mülkiyeti genellikle orman ve hazineye ait olup, şahıs mülkiyetindeki arazilerin sınırlı olması ve büyük parseller içermesi yüzünden işgallerle konut alanı haline dönüştürülmüştür. Eski yerleşim alanı olarak Merkez, Yalıköy, Paşabahçe, Anadolu Hisarı, Kanlıca'nın bir kısmı müstakil ve eski tip konut tarzını koruyabilen mahalleler arasındadır.

Beykoz ilçesindeki sosyal faaliyetler

Beykoz Belediyesi, Beykoz İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü ile ilçede bulunan çeşitli vakıf ve derneklerin işbirliği sayesinde halk oyunları, tiyatro etkinlikleri ve çeşitli yarışmalar yapılmaktadır. Ayrıca İSMEK'in açtığı kurslara da büyük rağbet vardır. İlçede birde Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır Kütüphanelerin ve çok amaçlı salonların yetersizliği, kültürel faaliyetlerin istenilen düzeye ulaşmasını engellemektedir. İlçede 3 sinema, 11 spor kulübü, 1 spor salonu, 3 futbol sahası, 4'ü şahıslara ait 26 halı saha mevcuttur. Beykoz Çayırı'nda yapılmaya başlayan geleneksel Beykoz Şenlikleri kültürel etkinliklerin sergilendiği önemli bir faaliyettir. Beykoz Çayırı'ndaki askeri kışlanın ve (halk tarafından Saray Hastanesi) olarak bilinen Beykoz Kasrı'nın yakın tarihte turizme açılacak olması ve Riva Köyü'ne yeni yapılacak olan Türkiye'nin ilk ve tek en büyük sinema platformu İlçenin sosyal yönünü daha çok genişletecektir.

Hidiv Kasrı

1907 yılında Mısır'ın son hidivi Abbas Hilmi Paşa tarafından İtalyan mimar Delfo Seminati'ye yaptırılmıştır. Dönemin mimari modasına uygun olarak art nouveau tarzındadır.

İskenderpaşa Camii ve Türbesi

I. Süleyman ve II. Selim dönemlerinin devletin ileri gelenlerinden, "Mağusa Fatihi" olarak tanınan Gazi İskender Paşa (ö. 1570) tarafından yaptırılmıştır.

Karakulak Çeşmesi

Beykoz Merkez bucağına bağlı Dereseki Köyündedir.

Recep Şahin Köktürk Spor Salonu
1986 yılında spora açılan salon 1750 seyirci kapasiteli olup 60 araçlık otoparkı mevcuttur. Beykoz Belediyesi tarafından işletilen salonu Türkiye Basketbol Ligi'nde Beykoz SK kullanmaktadır.

Yoros Kalesi

Anadolukavağı sırtlarındaki Doğu Roma döneminden kalma kaledir.

Diğer yapılar
 Beykoz Kasrı 1845-1854 Abdülmecid
 Küçüksu Kasrı 1752 I. Mahmut
 Anadoluhisarı Kalesi 1396 Yıldırım Bayezit (Güzelcehisar Kalesi)
 Mihrişâh Sultan Çeşmesi 1806 III. Selim
 Midilli'li Ali Reis Camii 1593 Midillili Ali Reis tarafından yaptırılmıştır.
 On Çeşmeler(İshâk Ağa Çeşmesi) 1550-1747 I. Mahmud
 Paşa Çeşmesi 1870 Abdülaziz
 Anadolu Feneri ve Camii 1567 (I. Mahmud döneminde yaptırılmıştır)

Turizm
Beykoz merkezindeki Abraham Paşa Korusu çeşitli turistik tesislerle yeniden düzenlenmiştir. Kanlıca'da bulunan Mihrabad Korusu Boğaz manzaralı görünümüyle  en gözde mesire alanları arasında yer almaktadır.

Beykoz tarihi yalıları ile de ünlüdür. Anadolu Hisarı'ndan Beykoz Yalıköy'e kadar birçok özel mülk konumunda olan tarihi yalılar, Boğaz görünümüne güzellik katmaktadır. Bu yalıların en önemlisi Anadolu Hisarı'ndaki Hekim Paşa Yalısı'dır.

%60'ı orman alanı olan Beykoz, İstanbul halkının hafta sonu dinlenme ihtiyacının büyük bir bölümünü karşılamaktadır. Anadolu Kavağı, Anadolu Feneri, Poyraz Köy, Riva (Çayağazı), Cumhuriyet, Alibahadır, Değirmen Dere, Bozhane, Göllü, Akbaba, Polonezköy en çok ilgi çeken mesire alanlarıdır. Turizm alt yapısı ve tesisleri yetersizdir. Polonezköy'de bulunan otel ve pansiyonlar dışında turizm amaçlı tesis çok azdır.

Boğaz eskiden beri balıkçılığı ile meşhur olmasına rağmen Beykoz bu açıdan da istenilen ölçüde tanıtılamamıştır. Anadolu Kavağı'ndaki balık lokantaları deniz ve kara yoluyla gelen yerli ve yabancı turistlerin rağbet ettikleri yerlerdendir. Akbaba köyünde bulunan Akbaba Sultan Türbesi ve Mescidi, Anadolu Kavağı Yuşâ Tepesi'ndeki Yuşâ Türbesi, Kanlıca'daki İskender Paşa Türbesi ve Camii, Dereseki köyündeki Kırklar Baba Türbesi, Orta Çeşme'deki Uzun Evliya Türbesi çok sayıda ziyaretçi çeken yerledir. İlçe sınırları içinde bulunan ve Türkiye'de Kültür ve Tabiatı Koruma Vakfının belirlediği anıtsal ve korunmaya değer ağaçlar vardır ki bunlardan bazıları; Kaymak Donduran da 200 yaşındaki kestane ağacı, Beykoz Çayırı'ndaki 200 yaşındaki Çınar Ağaçları örnek verilebilir.

Kardeş şehirler
 Prizren, Kosova
 İskele, KKTC
 Zakopane, Polonya
 Mohaç, Macaristan
 Mülheim an der Ruhr, Almanya
 Srebrenica, Bosna Hersek
Berde, Azerbaycan
Beyt Hanun, Filistin

Siyaset

Yerel seçimler

Ayrıca bakınız

 Beykoz Surp Nigoğayos Kilisesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Beykoz İlçesi Tanıtımı

Beykoz


Un complément de toponyme — complément hydronymique ou complément régionymique pour des cas plus spécifiques — est un type de syntagme, la plupart du temps postposé, qui permet d'inscrire un élément principal de toponyme dans un contexte géographique. On trouve aussi parfois le terme de déterminant complémentaire.

Dénominations
Un complément relatif à un cours ou une étendue d'eau peut être désigné par « complément hydronymique » ; celui relatif à une aire géographique restreinte, par « complément régionymique ».

Histoire

En France, entre 1943 et 1994 (date de la  du Code officiel géographique),  compléments hydronymiques sont ajoutés dans les toponymes de communes.

Raisons
Plusieurs raisons peuvent expliquer la présence voire l'ajout d'un complément dans un toponyme. C'est souvent effectué pour éviter la confusion avec des homonymes : par exemple, la commune Ars (Ain) a obtenu sa forme Ars-sur-Formans par décret du , ce qui la distingue ainsi d'Ars-en-Ré, à une époque où le code postal n'a pas encore été introduit.

Morphologie
En ce qui concerne les hydronymes, le monde francophone connaît majoritairement la forme « Toponyme-sur-Hydronyme » . L'article grammatical est parfois ajouté pour des raisons diverses, souvent d'ordre euphonique.

En ce qui concerne les régionymes, on retrouve souvent la forme Toponyme-préposition-Toponyme. En Seine-Maritime, il s'agit souvent de la préposition « en » ; la préposition « -ès- », construction de « en les », est rare en toponymie.

Références

Bibliographie

Annexes

Articles connexes
 Liste des communes de France dont le nom fait référence à un cours d'eau
 Liste des communes de France portant la mention rajoutée des grands fleuves français
 Hydronymie paléo-européenne

Liens externes

Complément de toponyme


Carlos Durán Cartín (1852-1924), a doctor of medicine who had trained in London,
was acting President of Costa Rica for a period of six months from 1889 to 1890, during the administration of President Bernardo Soto, who never resigned but didn't come back to office until the end of his term.

References

1852 births
1924 deaths
People from San José, Costa Rica
Costa Rican people of Spanish descent
Presidents of Costa Rica
Vice presidents of Costa Rica
Costa Rican physicians

Carlos Durán Cartín


සන්තත භාගය ආවර්තනය නොවන බව නිරීක්ෂණය කරන්න.

පයි හෙවත් π ඉතා වැදගත් ගණිතමය නියමයන් අතරින් එකකි. එහි දළ අගය ආසන්න වශයෙන් 3.14159 කි. එය යුක්ලීඩියානු ජ්‍යාමිතියේ දී ඕනෑම වෘත්තයක පරිධිය එහි විෂ්කම්භයට දක්වන අනුපාතයට සමාන වන අතර තවද එය වෘත්තයක ක්ෂේත්‍රඵලය එහි අරයෙහි වර්ගයට දක්වන අනුපාතයට ද සමාන වේ. ගණිතය විද්‍යාව සහ ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ ඇති බොහෝ සමීකරණවල π අඩංගු වේ. π අපරිමේය සංඛ්‍යාවකි. එනම් m හා n නිඛිල වූ විට m/n ආකාරයේ භාගයක් ලෙස ප්‍රකාශ කළ නොහැක. ඒ අනුව එය දශමය ආකාරයට ලියා අවසන් කළ නොහැකි අතර සමාවර්තනය ද නොවේ. අපරිමේය වීම හැරුණු විට π අත්‍යුත්තර සංඛ්‍යාවක් ද වේ. එනම් නිඛිල මත සිදු කරන වීජ ගණිත කර්ම (බල, වර්ගමූල, ඓක්‍යය ආදී) පරිමිත සංඛ්‍යාවක් ඇසුරින් එය ලබා ගත නොහැකිය. ගණිතයේ ඉතිහාසය පුරාම π හි අගය වඩාත් නිවැරදිව නිර්ණය කිරීමටත් එහි ගුණාංග අවබෝධ කිරීමටත් විවිධ උත්සාහයක් ගෙන තිබේ. මෙසේ π සිත්ගන්නා සුළු ගුණ දැක්වීම හේතුවෙන් එය පොදුවේ සංස්කෘතියේ කොටසක් බවට ද පත්ව ඇත. පයි ලෙස ලියැවෙන π නම් ග්‍රීක අක්ෂරය පරාමිතිය යන අරුත දෙන "περίμετρος", ග්‍රීක වචනය ඇසුරින් 1706 දී විලියම් ජෝන්ස් විසින් උපුටා ගන්නා ලද බව සැලකිය හැකිය. පසුකාලීනව මෙම යෙදුම ලියනැබ් ඉයුලර් විසින් ප්‍රචලිත කරන ලදී. මෙම නියතය ඇතැම්විට වෘත්ත නියතය, ආකිමිඩීස් නියතය (ආකිමිඩීස් සංඛ්‍යා සමඟ පටලවා නොගත යුතුය) හෝ ලුඩෙල්ෆ් සංඛ්‍යාව ලෙස ද හැඳින්වේ.
ගණිතය

පයි (අංකය)


Benjamin John "Ben" Whishaw () este un actor englez. Este cunoscut pentru rolul Hamlet din tragedia omonimă, dar și pentru roluri în filme ca Parfumul: Povestea unei crime (2006), Atlasul norilor (2012), Homarul (2015) și Daneza (2015). A jucat rolul Q în seriile James Bond 007: Coordonata Skyfall (2012) și Spectre (2015) și a fost vocea ursulețului Paddington în coproducția britanico-franceză Paddington (2014) și Paddington 2 (2017). În 2018, Whishaw l-a interpretat pe Norman Scott în mini seriile de la BBC One, Un Scandal Foarte Englez , alături de Hugh Grant, în calitatea sa de parlamentar compromis, Jeremy Thorpe.

Biografie
Whishaw s-a născut în Clifton, Bedfordshire, și a fost crescut acolo și în Langford, fiul lui Linda (née Hope), care lucrează în domeniul cosmeticelor, și al lui Jose Whishaw, care lucrează în domeniul tehnologiei informației. Tatăl său este de origine franceză, germană și rusă; mama lui este de origine engleză. Are un frate geamăn, James. "Whishaw" nu este numele original al familiei; familia a fost numită inițial Stellmacher, un nume ocupațional german pentru un rotar.

El a ajuns primul care a devenit membru al Teatrului Tineretului pentru Jucători Bancroft, Big Spirit, la Teatrul Mama Regină din Hitchin. A urmat școala medie din Henlow și apoi Colegiul comunitar Samuel Whitbread din Clifton. A absolvit Academia Regală de Artă Dramatică în 2003.

Cariera
Whishaw a fost implicat în numeroase producții cu Big Spirit, inclusiv Dacă acesta este un om (realizat ca și Cel înecat (eng. The Drowned) și Cel Salvat (eng. The Saved), o piesă proiectată de companie pe baza cărții cu același nume de Primo Levi, un supraviețuitor al Lagărului de concentrare Auschwitz.

Filmografie

Filme

Seriale

Note

Legături externe

 Ben Whishaw la IMDb
 Ben Whishaw la Cinemagia

Nașteri în 1980
Nașteri pe 14 octombrie
Actori de film englezi
Actori LGBT
Laureați ai premiilor Emmy

Ben Whishaw


Joseph Dorfman (* 3. August 1940 in Odessa; † 7. Juni 2006 in Los Angeles) war ein israelischer Komponist und Musikpädagoge.

Dorfman besuchte das Konservatorium in Odessa und studierte von 1966 bis 1971 am Gnessin-Institut Moskau u. a. bei Genrich Litinski (1901–1985). Daneben wirkte er als Komponist, Pianist und Dirigent beim Philharmonischen Kammerorchester Odessa und unterrichtete an verschiedenen Konservatorien Klavier und Komposition. Als einer der Ersten unterrichtete er zeitgenössische westliche Musik in der Sowjetunion.

1973 emigrierte Dorfman nach Israel, während die Aufführung seiner Werke bis zur Einführung von Glasnost in der Sowjetunion verboten war. Er war von 1985 bis zu seinem Tod Professor für Komposition und Musiktheorie an der Universität Tel Aviv. Als Gastprofessor unterrichtete er an der Columbia University, der Yale University, der Musikhochschule Frankfurt und an der Robert Schumann Hochschule Düsseldorf. Er war außerdem musikalischer Leiter der Konzertreihe 20th Century Music, Sekretär des israelischen Komponistenverbandes und Gründer der avantgardistischen Komponistengruppe Acoustic 7-11. Dorfman komponierte Werke für Soloinstrumente und Kammermusik, sinfonische Werke, Opern und Kantaten. 2004 wurde er mit dem Achad-Ha'am-Preis des Center for Jewish Art and Creativity ausgezeichnet.

Quellen
 Peermusic Classical - Joseph Dorfman

 Qualiton - Joseph Dorfman
 International Summer Academy of Music - In memoriam Joseph Dorfman

Weblinks

Komponist (Israel)
Komponist (Sowjetunion)
Musikpädagoge
Person (Odessa)
Sowjetbürger
Israeli
Geboren 1940
Gestorben 2006
Mann

Joseph Dorfman (Komponist)


Juan Pedro Castillo Lizana (Rancagua, Chile, 31 de marzo de 1992) es un futbolista chileno que juega de defensa actualmente en la Academia Machalí de la Tercera División B de Chile.

Clubes

Referencias

 Página oficial O'Higgins FC

Nacidos en Rancagua
Futbolistas de Chile
Futbolistas del Club Deportivo O'Higgins en los años 2010
Futbolistas de las inferiores del Club Deportivo O'Higgins

Juan Castillo Lizana


Kasım, Gregoryen Takvimi'ne göre yılın 11. ayı olup 30 gün çeker. Bir de erkek adıdır.

Etimoloji
Türkiye'de, Atatürk devrimine değin Sümer-Babil-İbrani-Süryani-Arami Tişri den gelme ad ile Teşrin-i Sani olan ayın adı Cumhuriyet'ten sonra İkinci Teşrin, İkinciteşrin olarak kullanıldı, 10 Ocak 1945'te kabul edilen 15 Ocak 1945'te yürürlüğe giren ve dört ayın adlarını değiştiren yasa ile ayın adı kasım yapıldı.

1946 yılında, Refet Ülgen eylül ayı için ilk güz, kasım ayı içinse songüz adını önermiş; ancak bu önerisi benimsenmemiştir.

Ayın adı bir iddiaya göre Arapça kâsim قاسم, (bölen)'den gelmektedir, ama neyi bölmektedir? Oysa Anadolu'da, bu yasa çıkmadan yüzyıllar öncesinden beri halk yılı, kasım, kasım günleri ve hızır, hızır günleri  diye ikiye ayırır, hızır günleri 6 Mayıs günü ile başlar ve kasım'a dek sürer.

Bir başka iddiaya göre ise, adın "koç katımı" ya da "katım ayı" olarak bilinen dönemin bu aya denk gelmesidir. T - S ses değişimi Türkçede başka kelimelerde de gözlenir.

Bu ay için kasım adının sebebi budur. Hızır, hıdır, haydar  حيدر,خضر, tarihte türlü adlarla (Saint Valentine / Ermiş-Aziz Valentine, Aya Nikola / Santa Klaus/Noel Baba, Dede Korkut ...) anılan bir biçimde Bilinen vaktin günü'ne dek yaşayacak olan bir insandır, kimi inanışlar onu bir nebi/peygamber olarak sayarlar. Arapça söyleyişle Kasım قاسم, Kazım كاظم, İlyas الياس ya da İbranice Kazaam כזאם ile Ellas אללס, Alias אליאס ise Yahya Peygamber'in takma adı olarak bilinir. 6 Mayıs günü Hızır ile İlyas (Ellez)'ın buluştuğuna inanılır.

Kasım adının İngilizce karşılığı olan "November", Latince 9 anlamına gelen "novem" den gelir. Aylara bölünmemiş kış süreci, ocak ve şubat arasında bölünene kadar eski Roma takviminde kasım ayı 9. ay idi.

Kaynakça

Kasım


Lupis (o lopis) es una comida tradicional de Indonesia y la isla de Java. Consiste de una masa compacta de arroz glutinoso que se puede endulzar agregándole una cubierta de coco rallado y jarabe (sirope, miel espesa) de azúcar de palma o azúcar de coco.

Suele comerse en el desayuno, como guarnición, o por la tarde como postrecillo a la hora del té.

Uso regional

Es muy común en los mercados tradicionales de cualquier localidad de Indonesia, y en el centro y oriente de la isla de Java.

Preparación

Para prepararlo, se hierve el arroz en triangulitos individuales empaquetados en hojas de plátano durante más de una hora. Cuando se sirven (sin las hojas) se le espolvorea el coco rallado y se le vierte el jarabe de azúcar de palma.

Notas

Véase también
 Gastronomía de Indonesia
 Gastronomía de Java

Gastronomía de Indonesia
Gastronomía de Asia
Aperitivos de Indonesia

Lupis


තමාරා මණිමේඛලායි කුණනායකම් යනු ශ්‍රී ලාංකික තානාපතිවරියකි. ඇය දැනට ජීනිවාහී එක්සත් ජාතීන් කාර්යාලය වෙත ශ්‍රී ලංකාවේ නිත්‍ය නියෝජිත සහ සුද්ධාසනය වෙත ශ්‍රී ලාංකික මහ කොමසාරිස් වෙයි.

බාල විය
කුණනාකම් උපන්නේ හා හැදී වැඩුනේ ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹහීය. ලංකා සම සමාජ පක්ෂයෙහි සහ රජයේ ලිපිකරු සේවා සංගමයෙහි සාමාජිකයෙක් වූ ඇයගේ පියා  එංගලන්ත සභාවට අයත් යාපනයේ  චුන්ඩිකුලිහී  ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජාතිකයෙක් විය.  බදුල්ල ප්‍රදේශයෙන් වූ ඇයගේ මව හින්දු ආගමික ඉන්දියානු දෙමළ ජාතික කාන්තාවක් වූවාය. බදුල්ල ප්‍රදේශයෙහි ව්‍යාපාරිකයෙක්වූ කුණනායකම්ගේ මව් පාර්ශවයෙන් සීයා වූ ඥානපණ්ඩිතන්, ඉන්දියානු ජාතික කොංග්‍රසය සහ ඉන්දියානු නිදහස් ව්‍යාපාරය වෙත ඇළුම් දැක්වූවෙක් විය.

ආශ්‍රිත

තමාරා කුණනායකම්


بولشيي دفوري  هي مدينة في مقاطعة موسكو أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة موسكو

بولشيي دفوري


Woodford é uma estação do Metropolitano de Londres na vila de Woodford, no borough londrino de Redbridge, no Leste de Londres. A estação está na Central line, entre as estações South Woodford e Buckhurst Hill e está na Zona 4 do Travelcard. A estação também atua como um terminal para serviços via o circuito de Hainault.

História
A estação foi originalmente inaugurada em 22 de agosto de 1856 como parte da filial da Eastern Counties Railway de Leyton a Loughton. Outras alterações foram realizadas pela companhia sucessora, a Great Eastern Railway, incluindo serviços para Ilford via Circuito de Fairlop aberto entre Woodford e Newbury Park em 1903. Depois de 1923, a estação ficou sob o controle da London & North Eastern Railway até a transferência para o London Passenger Transport Board (LPTB) em 14 de dezembro de 1947 como parte da extensão dos serviços da linha Central do Metrô de Londres. A estação atuou como um terminal da linha Central, com passageiros transferindo para um ônibus a vapor em direção a Epping, onde o LNER ainda tinha serviços de frete local operando entre Epping e Loughton, e continuou para Stratford (Liverpool Street aos domingos) até 5 de outubro de 1970 A extensão foi adiada pela Segunda Guerra Mundial e os serviços elétricos começaram até Loughton (e ao redor do 'loop' para Hainault) em 21 de novembro de 1948.

No âmbito da electrificação efectuada para a transferência para a LPTB foi encerrada a passagem de nível original da estação, onde a Snakes Lane cruzava a linha e construída uma ponte, a sul. O pátio de cargas original, que foi fechado no final dos anos 1960, agora forma o estacionamento.

Durante o planejamento da linha Victoria, as opções de rota incluíam uma continuação da linha das estações de Walthamstow Central para Woodford ou South Woodford. No entanto, em 1961, foi tomada a decisão de construir apenas até Walthamstow Central.

A estação hoje

A entrada oeste principal está localizada na Broadway, com acesso ao estacionamento da estação. A entrada leste está localizada na Snakes Lane East. Esta entrada é fechada após as 21h e o interfone é usado para solicitar aos funcionários que destranquem os portões em outros horários, se necessário. A bilheteria naquela entrada também não está mais em uso. Existem três trilhos-plataforma, servindo uma plataforma lateral a oeste da linha e uma plataforma de ilha a leste, sendo que o trilho do lado leste da plataforma de ilha é um trilho terminal voltado para o sul. Além desta pista terminal estão cinco desvios de estábulos, também acessados pelo sul.

A estação havia passado por obras de reforma. Os pilares foram repintados em verde bicolor com o trabalho de tiras táteis concluído. Extensos PA e pontos de ajuda foram adicionados com o novo sistema de endereço público. Uma 'coruja' também apareceu suspensa na viga.

Serviços e conexões
As frequências dos trens variam ao longo do dia, mas geralmente operam a cada 6–11 minutos entre 05:22 e 00:49 no sentido leste para Epping, a cada 11–25 minutos entre 06:48 e 23:37 para Hainault (e além) e a cada 5–10 minutos entre 05:24 e 23:36 no sentido oeste.

As linhas de ônibus de Londres 275, 549 e W14 de Londres servem a estação.

Livros

Estações do Metro de Londres

Woodford (Metropolitano de Londres)


Matta aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Matta (havari): İsa'nın havarilerinden biri.
Matta İncili: İsa'nın havarilerinden Matta'nın yazdığı incil.
Matta (hayvan): Tetrablemmidae familyasına bağlı bir cins

Matta


Jenna Miscavige Hill (née le  février 1984) est une ancienne scientologue américaine, de la troisième génération ; elle est la petite-fille de Ron Miscavige Sr. (qui a également quitté l'Église en 2012), la fille d'Elizabeth et Ron Miscavige Jr. (qui est parti en 2000) et la nièce du nouveau 'pape' de la scientologie, David Miscavige.

Après avoir quitté l'Église de scientologie en 2005, elle est devenue lanceuse d'alerte en publiant une analyse critique de l'organisation vue de l'intérieur, dans un livre intitulé Beyond Belief: My Secret Life Inside Scientology and My Harrowing Escape. Elle y raconte son expérience d'enfant, d'adolescente ayant grandi et vécu au sein du mouvement scientologue, puis de femme prenant conscience de la manière dont elle a été piégée et cherchant à sortir de l'emprise de la secte. Ce témoignage a été publié par HarperCollins en 2013.

Elle a aussi créé un site Web (cofondé avec d'autres anciens scientologues sortis de la secte), offrant un soutien et un lieu de discussion aux personnes qui sont encore dans l'Église ou qui l'ont quittée.

Enfance
Quand Jenna avait deux ans, ses deux parents (Elizabeth et Ron Jr.) ont rejoint la Sea Org, un ordre religieux et paramilitaire, l'instrument le plus dévot de Scientologie.

Elle passe alors la majeure partie de son enfance loin de ses parents, qu'elle n'était autorisée à les voir qu'une fois par semaine.
À huit ans, elle a signé son propre « contrat d'un milliard d'années » avec Sea Org, acceptant effectivement de suivre leurs règles à vie.

L'une des exigences de Sea Org était que les familles soient séparées et que « les enfants de plus de six ans soient élevés en commun dans des endroits proches des bases de Sea Org » ; à l'âge de six ans, elle a été transférée dans une école Cadet Org (une école pour enfants encadrée par Sea Org) dénommée The Ranch. Au Ranch, Hill devait apprendre par cœur les œuvres de L. Ron Hubbard, mais aussi faire un travail manuel lourd  par semaine. Elle a décrit ainsi son expérience de vie entre l'âge de cinq et de douze ans : « Nous étions également tenus d'écrire toutes les transgressions… similaires à un péché dans la religion catholique. Après les avoir tous écrits, nous recevions un contrôle du compteur sur l'électropsychomètre pour nous assurer que nous ne cachions rien, et vous deviez continuer à écrire jusqu'à ce que vous soyez propre ».

L'Église de scientologie a répondu à ce témoignage par un communiqué officiel :
  (Church of Scientology).

Plusieurs médias l'ont ensuite interviewé à propos de ses expériences au sein de la Scientologie, dont ABC's Nightline en  et Piers Morgan Tonight en , contribuant à mieux faire connaitre les pratiques internes de l'église.

Après avoir quitté l'« école du Ranch » en 1997, elle a du suivre une formation qu'elle a commencé au Commodore's Messenger Organization (ou CMO), où Hill affirme qu'elle a subi des « contrôles de sécurité » répétés, des enquêtes à la recherche d'aveux de délits (connus sous le nom de retenues) de vies (passées et présentes car les scientologues sont persuadés que la réincarnation existe).

Après plusieurs mois de cette formation, en 2000, alors que Hill avait 16 ans son père et sa mère quittent la Scientologie. Hill est prévenue que ses parents avaient quitté Sea Org, et qu'ils ont demandé qu'elle soit aussi autorisée à quitter l'organisation.

Hill affirme que, en tant que nièce de David Miscavige, elle était alors considérée comme présentant un risque pour l'image publique de la Scientologie, et que ses aveux seraient utilisés contre elle plus tard si elle s'exprimait publiquement.

Hill a expliqué qu'en raison de la pratique imposée par la Scientologie de se déconnecter de ses parents et amis qui ne soutiennent pas la scientologie ou qui lui sont hostiles, les lettres de ses parents ont alors été interceptées par l'organisation et qu'elle n'a pas été autorisée à répondre au téléphone pendant un an.

Sortie de l'Église
En 2001, Hill rencontre Dallas Hill, également scientologue, qui devient son mari peu de temps après ; ils auront deux enfants.

En 2004, ils sont envoyés en Australie pour une mission d'Église où ils ont maintenant accès à la télévision et à Internet, ce qui leur permet de prendre connaissance des critiques de la Scientologie.

Ils découvrent un site Web hébergeant Operation Clambake, dédié à la publication d'articles critiques et d'exposés sur l'Église de scientologie.

Peu après, ils décident de quitter l'Église, ce qui selon Jenna sera rendu difficile par l'organisation de scientologie, qui a menacé de déconnecter son mari Dallas de sa propre famille restée au sein de l'Église. Hill ajoute que le couple a été contraint de signer des accords permettant à l'Église de réclamer  dollars chaque fois qu'elle s'exprimerait publiquement contre l'Église, ce qu'elle a refusé de signer.

En 2005, le couple a finalement quitté la secte.

Hill a pour la première fois publiquement dénoncé la pratique de « déconnexion » de l'Église de scientologie dans une lettre ouverte à Karin Pouw (porte-parole officielle de la Scientologie). Dans cette lettre Hill détaille comment les ex-membres de la secte sont empêchés de communiquer avec leur famille encore dans l'Église, en réponse à une déclaration antérieure de Pouw réfutant les allégations faites dans un autre livre, par le biographe de Tom Cruise : Andrew Morton, (Tom Cruise: An Unauthorized Biography). Dans la lettre, elle disait :
.

En 2013, elle publie le récit de sa vie secrète au sein de la scientologie, intitulé Beyond Belief: My Secret Life Inside Scientology and My Harrowing Escape chez HarperCollins. Co-écrit avec Lisa Pulitzer, ancienne correspondante du New York Times, le livre raconte en détail son expérience dans la secte, qui après la publication a nié l'exactitude de ce récit.

Le , alors qu'elle apparaissait à la radio Opie ; Anthony Show, elle a déclaré qu'elle avait appris l'histoire de Xenu pour la première fois en regardant l'épisode de South Park Piégé dans le placard.

Hill, avec Kendra Wiseman et Astra Woodcraft (toutes deux également élevées « en Scientologie », au sein de la secte), ont fondé le site Web exscientologykids.com, qui offre un forum et des informations aux personnes qui ont quitté l'Église ou à celles qui sont encore au sein de la Scientologie et qui sont à la recherche d'informations.

Les grands-parents de Hill, Becky et Ron Miscavige Sr., ont également quitté l'Église (respectivement en 2012 et en 2016).

Ron Sr. a écrit ses propres mémoires, Ruthless: Scientology, My Son David Miscavige, and Me. Avant sa publication, des avocats agissant au nom de David Miscavige ont menacé de poursuivre les éditeurs pour diffamation.

Après avoir rompu avec la Scientologie, Jenna blogue sur sa vie de famille au jour le jour, et vend des objets artisanaux.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Scientologie
 Sea Org
 Électropsychomètre
 Mike Rinder
 Karin Pouw
 Going Clear (film)
 Opération Clambake
 Projet Chanology
 Tony Ortega

Liens externes

Personnalité ayant quitté la scientologie
Lanceur d'alerte aux États-Unis
Naissance en février 1984

Jenna Miscavige Hill


Everson Lins Ferreira (født 8. januar 1987) er en brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder SC Sagamihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Everson Lins Ferreira


Auvergne () (Oksitanca: Auvèrnhe ya da Auvèrnha), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Fransa'nın merkezinin güneyinde, Massif Central üzerinde bulunur. En büyük ve merkez şehri Clermont-Ferrand'dır.

Bölge adını Galyalı bir halk olan Arverniler'den almaktadır. Bu Galya halkının en tanınmış ismi Roma işgaline karşı en son büyük ayaklanmayı başlatan ama Alesia'da MÖ 52 yılında yenilen Vercingetorix'tir.

Bölge de bulunan Vichy şehri, II. Dünya Savaşı sırasında Fransa'nın Nazi Almanyası tarafından işgalinden sonra kurulan işbirlikçi Vichy hükûmetine ev sahipliği yapmıştır.

16. yüzyılda Avrupa'dan gelen soylular konuştukları dillere göre TONQUE olarak adlandırılan sekiz gruba ayrılmaktaydı. Bunlardan biri de Auvergne'dir.

Diğer yedi tanesi; Provence, Fransa, Aragon, Kastil, İngiltere (ve İrlanda), Almanya ve İtalya'dır.

Auvergne-Rhône-Alpes
Avrupa Birliği'nde NUTS 2 istatistiksel bölgeleri
Fransa'nın eski bölgeleri

Auvergne


4. Šahovska olimpijada održana je 1931. u Češkoj, tada u državi Čehoslovačkoj. Grad domaćin bio je Prag.

Poredak osvajača odličja

1931.
Šah u Češkoj
Međunarodna športska natjecanja u Češkoj

Šahovska olimpijada 1931.


ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි, ශ්රෝඩින්ගර් සමීකරණය යනු භෞතික පද්ධතියක ක්වොන්ටම් අවස්ථාව කාලය  සමග වෙනස් වන අයුරු විස්තර කරන සමීකරණයකි. ඕස්ට්‍රියානු භෞතික විද්‍යාඥ අර්වින් ශ්රෝඩින්ගර් විසින්, එය 1925 හී අග භාගයෙහි සූත්‍රණය කෙරී 1926දී ප්‍රකාශයට පත් කෙරිණි.

සම්භාව්‍ය යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි, චලිත සමීකරණය වන්නේ නිව්ටන්ගේ දෙවන නියමය වන අතර, සමතුල්‍ය සූත්‍රණ වන්නේ ඔයිලර්-ලැගෝන්ජ් සමීකරණ සහ හැමිල්ටන්ගේ සමීකරණ වෙති. මෙම සියළු සූත්‍රණයන්හී, ඒවා භාවිතා වන්නේ යාන්ත්‍රික පද්ධතියක චලිතය විසඳීමට වන අතර, පද්ධතියෙහි ආරම්භක පරිස්ථිතීන් සහ වින්‍යාසයට පසු ඕනෑම වේලාවක පද්ධතිය කුමක් කරන්නේද යන්න ගණිතමය වශයෙන් පුරෝකථනය කරයි.

ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි, නිව්ටන්ගේ නියමයට තුල්‍යරූප යන්නේ, සාමාන්‍යයෙන් නිදහස්, බැඳුනු හෝ ස්ථානගත පරමාණු, අණු සහ අනුපරමාණුක අංශු වලින් සමන්විත ක්වොන්ටම් පද්ධතියක් සඳහා  ශ්රෝඩින්ගර් සමීකරණයයි. එය සරල වීජීය සමීකරණයක් නොවන අතර, (සාමාන්‍ය වශයෙන්) රේඛීය ආංශික අවකලන සමීකරණයක් වෙයි.

ශ්රෝඩින්ගර් සමීකරණය


Savaş Tanrısı, orijinal adıyla Lord of War 2005 yılında Andrew Niccol tarafından yazılan ve yönetilen, başrollerini Nicolas Cage ve Jared Leto'nun paylaştığı, 16 Eylül 2005 tarihinde ABD'de gösterime giren bir filmdir.

Özet
Aşcı olarak kendi lokantaları Kırım Restoran'da çalışmakta olan Yuri Orlov (Nicolas Cage) hayatını aşçılıktan kazanamayacağını anlar ve silah tüccarı olmaya karar verir. Hayatı boyunca büyük oynamak isteyen Yuri silah tüccarlığında da büyük oynayarak, giderek Silah Kaçakçısı olmaya başlar. Peşinde kendisinden şüphelenen Interpol bulunmaktadır. Fakat Yuri yaptığı işi her seferinde legal olarak göstermeyi başarmıştır. Silah kaçakçılığında iyice yükselen Yuri artık pek çok ülkeye kaçak silah satarak Savaş Tanrısı lakabını almıştır.

Bilinmeyenler
 Ana karakter Yuri Orlov aslında birçok kişiden esinlenilerek düşünülmüş bir karakterdir. Öncelikle, karakter geniş çaplı olarak, "Ölüm Taciri" lakaplı Viktor Bout'tan esinlenilmiştir. Karakter, İran'a Rus füzeleri sattığı iddiasıyla öldürülen Rus iş insanı Oleg Orlov ile aynı soyadı taşımaktadır. Yuri Orlov karakteri, aynı zamanda organize suç örgütü lideri Semyon Mogileviç ve silah kaçakçısı Sarkis Soghanalian'dan da esinlenilerek tasarlanmıştır.
 Savaş Tanrısı, Uluslararası Af Örgütü'nün desteğiyle çekilmiş ve gösterime girmiş ve 72 milyon dolar gişe yapmıştır. Filmin orijinal DVD'sinde, başrol oyuncusu Nicolas Cage'in, Uluslararası Af Örgütü'nün yürüttüğü bir projeyi anlatmasını da görebilirsiniz.

Alıntılar
Yuri Orlov: Dünyada 550 milyon ateşli silah bulunmaktadır. Bu da her 12 kişiden birinin silahlı olduğunu gösterir. Tek soru: Geri kalan 11 kişiyi nasıl silahlandırabiliriz?

"Bu film silah kaçakçılığına, ülkelerin bundaki rollerine ve dünya devletlerinin denetimsiz silah ticaretini durdurmadaki ısrarlı başarısızlıklarına bir ışık tutuyor. Sorunun büyüklüğü karşısında ezilebilirsiniz, ama sizin gibi birinin vereceği küçücük bir destek bile bunu durdurmaya yardımcı olabilir. Uluslararası Af Örgütü'ne ve onların uluslararası boyutta sürdürdükleri silahlar denetlensin kampanyasına katılın. Lütfen bugün bir şeyler yapın ve talebimizi dünyayla paylaşın."

Başlıca oyuncular

Film müzikleri albümü
Savaş Tanrısı'nın 15 parçadan oluşan  Film Müzikleri Albümü ABD'de 12 Ocak 2006 tarihinde yayınlanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi Websitesi

Antônio Pinto'nun müziğini yaptığı filmler
Lions Gate Entertainment filmleri
Ortak yapım filmler
Konusu Sierra Leone'de geçen filmler
Konusu Kolombiya'da geçen filmler
Konusu Liberya'da geçen filmler
Konusu Berlin'de geçen filmler
Konusu New York'ta geçen filmler
Konusu Ukrayna'da geçen filmler
Amerika Birleşik Devletleri polisiye gerilim filmleri
Fransa polisiye gerilim filmleri
Gerçek olaylara dayanan polisiye filmler
2000'lerde politik filmler
2000'lerde polisiye dram filmleri
Silah ticareti ile ilgili filmler
2000'lerde İngilizce filmler
2005 çıkışlı dramatik filmler

Savaş Tanrısı (film)


"Scandal" este un cântec al trupei britanice de muzică rock Queen. A fost lansat ca cel de-al patrulea single din albumul din 1989 The Miracle și a ajuns pe locul 25 în Marea Britanie. Single-ul a fost lansat în Statele Unite, dar nu a reușit să ajungă in topuri.

Compoziție
"Scandal", scrisă de Brian May, dar creditat cu Queen, este vorba de atenția nedorită a lui May și a solistului Freddie Mercury ce au primit-o din partea presei, la sfârșitul anilor 1980, care implică divorțul lui May de prima lui soție, Chrissie Mullen, și relația lui cu actrița Anita Dobson și speculațiile în creștere din mass-media despre starea de sănătate a lui Mercury. Mercury a fost testat pozitiv pentru HIV în 1987, și nu a anunțat că suferă de virus până la o zi înainte de moartea sa, în noiembrie 1991, dar schimbările în aspectul său, în special pierderea în greutate, a ajutat speculațiile că el a fost grav bolnav.

Înregistrare
May a înregistrat clapele si chitara intr-o singură dată. Vocea lui Mercury a fost inregistrată, de asemenea, o singură dată .

Videoclipul
Videoclipul pentru piesa a prezenta trupa cântând pe o scenă concepută pentru a arata ca un ziar - acesta a fost filmat la Studiourile Pinewood , în septembrie 1989, și este notabil pentru aspectul "slab" al lui Mercury.

În comentariul audio inclus cu videoclipul în Queen: Greatest Video Hits 2, Roger Taylor a declarat: "Nu este una dintre melodiile mele preferate. Una dintre cele mai plictisitoare videoclipuri pe care le-am făcut vreodată."

Fața B
Versiunea originală a piesei "My Life Has Been Saved" a fost prezentată pe Fața B a single-ului, înainte ca May, Taylor, Deacon și Richards să-l refacă pentru cel de-al cincisprezecelea album de studio Made in Heaven. Versiunea din 1995 înlocuiește originalul intro de chitară cu sintetizatoare ce au fost cântate de basistul John Deacon.

Personal
 Freddie Mercury - lead și voce de fundal
 Brian May - chitara electrica, tastaturi
 Roger Taylor - tobe, vibraslap
 John Deacon - chitară bas
 David Richards - sintetizator bas, sampler

Performanțe în clasament

Referințe

Discuri single din 1989
Cântece din 1989

Scandal (cântec Queen)


Gheorghe Vidican (n. 1864, Grăniceri, județul Arad – d. 1930, Grăniceri, județul Arad) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A urmat șase clase primare, fiind agricultor, dar și membru al C. N. R. local și viceprimar în Grăniceri .

Activitatea politică
Gheorghe Vidican a fost membru al Consiliului Național Român din localitatea natală. A fost delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918 din partea cercului electoral Aletea-Sântana, comitatul Arad, iar  după anul 1918 a fost viceprimar în localitatea natală.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1864
Decese în 1930
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români

Gheorghe Vidican (delegat)