Petrus Johannes "Piet" Keizer (14. lipnja 1943. – 9. veljače 2017.) je bio profesionalni nizozemski nogometaš koji je igrao na poziciji lijevog krila.

Kao dio Ajaxovog "totalnog nogometa" 1960-ih i 1970-ih, Keizer je bio iznimno značajan pod vodstvom trenera Rinusa Michelsa, te potom Stefana Kovacsa (1965. - 1973.). Smatra se jednim od najboljih igrača u povijesti Nizozemskog nogometa.

Nizozemski spisatelj Nico Scheepmaker rekao je kako je "Cruijff najbolji, ali Keizer je bolji."

Klupska karijera
Odigrao je 490 službenih utakmica za Ajax od 1961. do 1974., te postigao 189 golova. Igrao je pretežno na poziciji lijevog krila, te osvojio tri uzastopna Kupa prvaka (1971., 1972., 1973.). Protiv A.C. Milana izgubio je u finalu Kupa prvaka 1969. godine. S Ajaxom je osvojio 6 naslova nizozemske lige Eredivisie, 5 KNVB kupa, 2 UEFA Superkupa, 1 Interkontinentalni kup, te 1 Intertoto kup.

U kolovozu 1973. godine, pod vodstvom trenera Georgea Knobela, Ajaxovi igrači izabrali su ga tajnim glasovanjem za kapetana momčadi umjesto Johana Cruijffa. Nekoliko tjedana kasnije Cruijff se je pridružio momčadi Barcelone. No, kapetan je bio i prije Cruijffa od 1971. do 1972. godine.

Reprezentativna karijera
S nizozemskom reprezentacijom odigrao je 34 utakmice zabivši pritom 11 golova. Debitirao je u prijateljskoj utakmici protiv Nizozemskih Antila 1962. godine, pobijedivši ih 8-0. Nizozemski izbornik Rinus Michels pozvao ga je u reprezentaciju na Svjetsko prvenstvo 1974. godine, na kojem je igrao svoju prvu utakmicu protiv Švedske s rezultatom 0-0.

Iznenadno se je umirovio u listopadu 1974. godine, nedugo nakon svađe oko taktike s Hansom Kraayom, trenerom Ajaxa.

Osobni život
13. svibnja 1967. oženio je Jenny Hoopman s kojom ima dva sina.

Preminuo je nakon duge bolesti u veljači 2017. Bolovao je od raka pluća.

Stil igre
Na Uefinoj webstranici opisan je kao "genije lijevog krila, vješt bočni igrač, folija Johanu Cruijffu."

Johan Cruijff, u svojoj autobiografiji, svrstao je Keizera na poziciju lijevog krila u svoju idealnu momčad.

Postignuća

Klupska

 Ajax

 Eredivisie: 1965.–66., 1966.–67., 1967.–68., 1969.–70., 1971.–72., 1972.–73.
 KNVB kup: 1960.–61., 1966.–67., 1969.–70., 1970.–71., 1971.–72.
 Kup prvaka: 1970.–71., 1971.–72., 1972.–73.;Finalist: 1968.–69.
 UEFA Superkup: 1972., 1973.
 Interkontinentali kup: 1972.
 Intertoto kup: 1961.–62., 1968. (Pobjednici A2 skupine)

Reprezentativna

 Nizozemska

 Svjetsko prvenstvo Finalist: 1974.

Izvori

Nizozemski nogometaši

Piet Keizer


La cultura de Santa Lucía es una mezcla de influencias de herencia africana, francesa, española e inglesa. El idioma oficial de la isla es el inglés pero el criollo antillano, una forma del patois francés, y el español permanece como un influyente idioma secundario. La gente es predominantemente católica pero el clima religioso es tolerante.

Festivales
Santa Lucía tiene cada año dos principales festivales tradicionales: La Woz ("La Rosa", el 30 de agosto) y La Magwit ("La Margarita", el 17 de octubre), organizadas por las dos asociaciones culturales históricas rivales (societés) con los mismos nombres cuyos afiliados comprenden la mayoría de la población del país.

La temporada de Navidad es celebrada y un número de pequeños festivales y desfiles toman lugar a lo largo de la isla.

Santa Lucía celebra también un festival cultural festival conocido como Jounen Kwéyòl (Día Criollo). Es celebrado cada año en el último lunes de octubre y son elegidas distintas ciudades para acoger este festival; se sirven comidas y bebidas locales tales como pan de frutas, higo verde, plátano, pescado salado, pescado rey, manicou (zarigüeya), puerco asado, Johnny Cake y un famoso plato, bouyon (pescado, pollo o carne estofada con Taro, ñames, plátanos y bolas de masa hervida), bebidas de lima, de guayaba y más. La mayoría de la gente conmemora este día vistiendo el traje nacional de la isla conocido como el Madras. Las personas que no quieren vestir las extremas capas de faldas y vestidos confeccionan ropa del material especial de tartán.

Las celebraciones seculares incluyen un Festival de jazz. Comenzando en 1991, este festival anual atrae multitudes de amantes de la música de todo el mundo.

Música
La cultura musical de Santa Lucía incluye tradición musical de folk indígena, así como otros géneros de música caribeña tales como soca, zouk y reggae. Santa Lucía produce una cantidad muy alta de música zouk que los deja como uno de los países líderes en ese aspecto.

Literatura
Derek Walcott es el más prominente escritor de Santa Lucía, ganador del Premio Nobel de Literatura en 1992.

Arte

Sir Dunstan St. Omer, renombrado artista de Santa Lucía, fue nombrado caballero en la lista de honores de Año Nuevo de 2009/2010, por sus servicios al arte. La ceremonia de investidura se llevó a cabo el 9 de abril de 2010 en la Casa de Gobierno donde el Gobernador General bajo el consejo de Su Majestad la Reina, le nombró caballero comendador de la Orden de San Miguel y San Jorge (KCMG). El UK Telegraph lo describió como "el Miguel Ángel del Caribe". Fue el diseñador de la bandera de Santa Lucía.

Carnaval
Tradicionalmente, en común con otras naciones caribeñas, Santa Lucía tenía un carnaval antes de Cuaresma. En 1999, fue movido a mediados de julio para no coincidir con el mucho mayor carnaval de Trinidad y Tobago, y en un esfuerzo para atraer más visitantes. Es un festival de dos días donde la gente camino alrededor de tres kilómetros. Antes del carnaval hay una competencia entre mujeres del país para nombrar a la reina del carnaval del año.

Deportes
El deporte más popular en el país es el críquet; otro deporte popular en el fútbol, que es jugado en todas las Indias Occidentales así como el críquet. Darren Sammy, de Santa Lucía, es actualmente el capitán del equipo de críquet de las Indias Occidentales.

Referencias

Enlaces externos

 St. Lucia Jazz - Sitio oficial del St. Lucia Tourist Board
 St. Lucia Folk Research Center
 LucianCarnival.com - Sitio oficial del Carnaval de Santa Lucía

Cultura de Santa Lucía


Le KRI Trisula (404) est un sous-marin de classe Whiskey (Project 613) de la marine indonésienne, fabriqué en Union soviétique.

Conception

La conception initiale a été développée au début des années 1940 en tant que suite du sous-marin de Classe Chtchouka. À la suite de l'expérience de la Seconde Guerre mondiale et de la capture de la technologie allemande à la fin de la guerre, les Soviétiques ont émis une nouvelle exigence de conception en 1946. La conception révisée a été développée par le bureau d'études Lazurit basé à Gorki. Comme la plupart des sous-marins conventionnels conçus de 1946 à 1960, la conception a été fortement influencée par le Unterseeboot type XXI de l'Allemagne nazie. Au cours des années 1950, les chantiers navals soviétiques ont produit plus de 200 bateaux de classe Whiskey.

Historique
Au cours des années 1950, l'Indonésie nouvellement indépendante a cherché à étendre son contrôle politique sur les îles périphériques, dont certaines arboraient encore le drapeau colonial néerlandais. Sous la direction du leader indépendantiste Soekarno, Jakarta a commencé à faire des achats importants d'armes soviétiques pour soutenir sa politique de « confrontation » consistant à utiliser la pression militaire. Ces acquisitions comprenaient douze sous-marins diesel-électriques soviétiques de 1470 tonnes de classe Whiskey et un ravitailleur de sous-marins (le KRI Ratulangi) pour les soutenir. Grâce à cet achat, pendant environ une décennie, l'Indonésie a eu la plus grande flotte de sous-marins d'Asie du Sud-Est. Les sous-marins ont été livrés entre 1959 et 1962, avec des torpilles acoustiques anti-navires SAET-50 alors d'une technologie avancée. Les premiers équipages indonésiens ont reçu neuf mois de formation en anglais à Gdańsk, en Pologne, de la part d'instructeurs russes, y compris des croisières sur la mer Baltique.

Jakarta a rapidement utilisé ces sous-marins dans sa campagne pour le contrôle de la Nouvelle-Guinée occidentale, comme décrit par le contre-amiral Agung Pramono dans son Histoire de l'escadrille de sous-marins indonésiens :

Ayant échoué par la diplomatie, Soekarno a pris la décision de lancer une action militaire pour s'emparer de l'Irian occidental (Papouasie) aux dépens des Hollandais. Le 19 décembre 1961, il a annoncé l'opération Trikora (Tri People's Command) qui avait les buts suivants : échec de l'établissement d'un État fantoche en Papouasie, soutenir le Merah Putih et mobilisation générale pour maintenir l'indépendance et l'unité indonésiennes. L'exécuteur de l'opération était le Mandala Liberation Command of West Irian, un commandement de combat interarmées, sous la direction du général de division Soeharto

Pour reconnaître le terrain et les forces de l'adversaire, le Mandala Command a mené des opérations d'infiltration. L'une d'elles était l'opération Tjakra II, qui eut lieu les 15 et 26 août 1962. Pour cette opération, la Marine a déployé trois sous-marins de classe Whiskey, les KRI Nagabanda, Trisula et Tjandrasa. Dans l'opération Tjakra II, les trois sous-marins avaient des points d'atterrissage différents même s'ils étaient tous dans la baie de Tanah Merah, en Papouasie. C'est pourquoi le sous-marin Trisula est parti le plus tôt, parce qu'il a s'était vu assigner le point d'atterrissage le plus éloigné. Après avoir reçu ses ordres du commandant de l'unité de sous-marins 15, le colonel RP Poernomo, le 15 août 1962, le commandant du Trisula, le major Teddy Asikin Nataatmadja, a emmené son sous-marin vers la baie de Tanah Merah. Le départ du Trisula a marqué le début de l'opération Tjakra II, qui a réuni l'équipe DPC (Chusus Forces Squad), RPKAD (Army Special Forces Regiment) et une équipe de scientifiques. Les équipes des forces spéciales à bord des sous-marins Trisula et Nagabanda étaient chargées de saboter les défenses néerlandaises autour de la ville de Hollandia ou autour de l'aérodrome de Sentani, a écrit Atmadji Sumarkidjo dans Mission accomplie: Mission spéciale d'atterrissage par le sous-marin RI Tjandrasa. Pendant ce temps, une équipe de scientifiques a préparé le public à participer à un gouvernement temporaire autour de l'après-invasion et de l'occupation de Biak qui avait été programmée.

De la base de la baie de Kupa-kupa, Halmahera, le Trisula a fait route vers l'est sur un cap de 070 degrés. La route un peu vers le nord a été prise pour éviter la détection par les avions hollandais Lockheed P-2 Neptune basés à Biak. Lettu Dolf Latumahina, commandant de l'équipe DPC-2 du RPKAD, et ses 14 hommes se trouvaient à bord du Trisula. Il s'agissait d'une des nombreuses équipes spéciales formées par le RPKAD avant la campagne de libération de l'Ouest de l'Irian. Parmi les nombreuses DPC, chacune avait sa propre spécialité. La DPC-2 a reçu une formation directe du major Benny Moerdani et s'est spécialisé dans l'intrusion sous-marine.

Au nord de Hollandia, le navire a tourné vers le sud. Le Trisula est déjà près du rivage au crépuscule. À environ trois miles du rivage, le Trisula a commencé à émerger des profondeurs de l'océan. Les soldats ont commencé à se crisper. Après l'ouverture de la porte étanche située à la proue, deux canots pneumatiques ont été sortis et gonflés, puis ont transporté les troupes du DPC-2 sur une plage située à 300 mètres de là. Dès leur arrivée, ils ont immédiatement parlé aux habitants. Mais cela n'a pas duré longtemps. L'équipage du Trisula a vu une lumière vacillante venant de la terre. Le commandant du Trisula, le major Asikin, a ordonné aux forces DPC-2 de revenir immédiatement au sous-marin. Pendant qu'ils discutaient de la lumière, deux avions Neptune hollandais sont venus et les ont encerclés.

Dès que les troupes du DPC-2 sont rentrées à bord, le Trisula a immédiatement plongé à une profondeur de 150 mètres. Il s'est avéré que non seulement des avions néerlandais les poursuivaient, mais aussi un destroyer de la marine royale néerlandaise. Le Trisula plonge plus profond, à une profondeur de 180 mètres. Environ deux heures plus tard, le destroyer était au-dessus de l'emplacement où le Trisula se cachait. Le destroyer a continué à tourner au-dessus de la position du Trisula. L'équipage du sous-marin pouvait entendre à l'oreille nue le son des sirènes à bord du destroyer, a écrit Sumarkidjo. Le Trisula a conservé sa profondeur et continua de se déplacer vers le nord. Après avoir atteint la position 2oLU, le sous-marin a viré vers l'ouest et a finalement atteint sa base de départ. De nombreux membres de l'équipage de Trisula ont été déçus parce qu'une fois amarrés, ils ont appris qu'un cessez-le-feu avait été ordonné.

Jakarta a finalement atteint son objectif de forcer les Néerlandais à quitter la Nouvelle-Guinée occidentale. Puis, de 1963 à 1966, il s'est opposé militairement sans succès à la création d'un État malaisien indépendant, l'entraînant dans des affrontements répétés avec les forces australiennes.

Cependant, le réchauffement des relations de Sukarno avec l'Union soviétique a inspiré les efforts américains pour le déstabiliser. Enfin, en 1966-1967, la CIA a aidé à orchestrer un coup d'État militaire de droite, qui a entraîné le massacre de plus d'un demi-million de communistes indonésiens et de minorités ethniques. Cette boucherie a refroidi les relations avec l'Union soviétique, qui a cessé de fournir les pièces de rechange et l'expertise de maintenance nécessaires pour faire fonctionner les sous-marins, forçant l'Indonésie à cannibaliser la majeure partie de sa flotte dans les années 1970. Pendant le règne de Soeharto, qui accordait plus d'attention au développement des capacités militaires de l'armée, le navire a reçu moins d'entretien, avant de finalement prendre sa retraite en 1974.

Notes et références

Bibliographie
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Indonésie

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la marine indonésienne
Navire construit en Union soviétique
Bateau lancé en 1955

KRI Trisula


El Catecismo de San Pío X es un breve y sencillo catecismo, escrito por el Papa San Pío X cuya primera edición data de 1905, con el importante objetivo de popularizar la enseñanza del Catecismo en la Iglesia católica y así hacer que los Católicos conozcan su fe y doctrina frente a lo que Pío X llama "la amenazante difusión de errores en los fatídicos tiempos modernos".

Historia y Características

Este catecismo, publicado inicialmente en italiano, adopta el clásico método dialógico de preguntas y respuestas para exponer lo esencial de la doctrina católica, fortaleciendo por eso un conocimiento teológico básico para todos los católicos. Este método, aliado su "lenguaje claro y conciso", se tornó por eso mucho más adecuado a la formación de los jóvenes y adultos católicos del que el Catecismo Romano (tenía también la función de resumir el Catecismo Romano, que fue un producto importante del Concilio de Trento). Supone este Catecismo una síntesis de otro Catecismo que escribió durante el Congreso Catequístico Nacional celebrado en Piacenza en 1889 cuando aún era el Obispo de Mantua. Ya en la Cátedra de San Pedro después de dos años, fue expuesto como una disciplina con la encíclica Acerbo Nimis y solicitada para la diócesis de Roma y que más tarde fue adoptado en toda la península itálica.

Ha recibido diferentes nombres este Catecismo, desde la canonización de Pío X por Pío XII en 1954, principalmente se le conoce como Catecismo de San Pío X. Hasta ese momento, su título original es Catecismo Mayor Compendio de la Doctrina Cristiana, más conocido como Catecismo Mayor en 1905 y como Catecismo de la Doctrina Cristiana desde la edición de 1912. En la edición de 1905, el Catecismo contaba con 993 preguntas y respuestas, mientras que en 1912 fue abreviado y corregido contando con 433 preguntas y respuestas además de publicarse con una carta adjunta escrita en términos solemnes , que le daba mayor autoridad y que según el Papa tenía ventajas sobre la anterior edición.

Entre algunas diferencias de las ediciones, por ejemplo, en la de 1912 se especifica de forma escueta y rotunda que el Papa es infalible siempre que públicamente hable de doctrina incluso en el Magisterio Ordinario, sin dejar cabida a cualquier otra interpretación.

Catecismo Mayor:

Catecismo de la Doctrina Cristiana:

Se distinguen varios Catecismos en función a las clases que vayan dirigidas, ya sea a niños o a adultos. Una edición reducida se imprimió con el título Primeros elementos de la Doctrina Cristiana dedicado especialmente a los niños, que contenía menos preguntas (por ello mismo se le llama también Catecismo Breve) y en ocasiones iba acompañado de ilustraciones impactantes para que puedan recordarse con mayor facilidad. Normalmente se hacían preguntas y respuestas para memorizar durante la catequesis.

En 1956 se escribió un manual para una mayor comprensión del Catecismo, Explicación del Catecismo de San Pío X, útil como guía para los catequistas o para la formación doctrinal de personas de todas las edades.

Estructura

El Catecismo de San Pío X, según la edición, se estructura de diferentes maneras.

CATECISMO MAYOR

Al Cardenal Pietro Respighi, Nuestro Vicario General (1905).

.Introducción - donde está expuestas las principales oraciones y fórmulas de doctrina católica

. Lección Preliminar: De la Doctrina Cristiana y sus partes principales:

Primera Parte: Del Símbolo de los Apóstoles, llamado vulgarmente el Credo;

Segunda Parte: De la Oración;

Tercera Parte: De los Mandamientos de la Ley de Dios y de la Iglesia;

Cuarta Parte: De los Sacramentos;

Quinta Parte: De las virtudes principales y de otras cosas que el cristiano debe saber - en esta última parte, está expuesto la doctrina sobre las virtudes, el pecado, las bienaventuranzas, la Tradición apostólica (oral y escrita), las buenas obras (con particular relevancia las obras de misericordia) y los novísimos.

.Instrucción sobre las fiestas del Señor, de la Santísima Virgen y de los Santos.

Primera parte: Fiestas del Señor;

Segunda parte: De las Solemnes fiestas de la Santísima Virgen y de las fiestas de los Santos.

.Breve historia de la religión.

Principios y nociones fundamentales.

Primera parte: Resumen de la historia del Antiguo Testamento

Segunda parte: Resumen de la historia del Nuevo Testamento

Tercera parte: breves toques de historia eclesiástica

.Apéndice: Oraciones y fórmulas.

.Índice

CATECISMO DE LA DOCTRINA CRISTIANA

Carta de San Pio X al Cardenal Pietro Respighi (1912)

.Indulgencias

.Oraciones y fórmulas

.Primeras nociones de la Fe Cristiana.

.Parte I: Credo o principales verdades de la Fe Cristiana.

.Parte II: Mandamientos de Dios - Preceptos de la Iglesia - Virtud o moralidad cristiana

.Parte III: Medios de Gracia

Sección I - Sacramentos o medios productivos

Sección II - Oración o medios impetrantes

.Apéndice I: Breve historia de la Revelación Divina

.Apéndice II: Notas muy breves sobre las vacaciones del Año Eclesiástico

.Apéndice III: Advertencias a los padres y educadores cristianos

.Índice general.

CATECISMO BREVE, PRIMEROS ELEMENTOS DE LA DOCTRINA CRISTIANA

.Indulgencias

.Oraciones y fórmulas

.Principales verdades de la Fe Cristiana.

.Moralidad Cristiana

.Medios de Gracia

.Oraciones diarias

.El Santo Sacrificio de la Misa

.Oraciones para la Confesión y la Eucaristía

.Índice de materias

Actualidad

Después del Concilio Vaticano II, el Catecismo de San Pío X generalmente cayó en desuso y fue gradualmente abandonado a favor de otros más recientes como el Catecismo Holandés  y el Catecismo de la Iglesia Católica, publicado en 1992.

En 2003, el entonces cardenal Joseph Ratzinger, afirmó que el Catecismo de San Pío X continúa todavía válido, porque:

Sin embargo, Ratzinger advirtió que el nuevo Catecismo de la Iglesia Católica y el de su Compendio podían «responder de la mejor manera las exigencias de hoy».

El documento de promulgación del Catecismo de la Iglesia Católica declaró: "Este Catecismo no está destinado a sustituir los catecismos locales aprobados por las autoridades eclesiásticas, los obispos diocesanos o las Conferencias episcopales, sobre todo si han recibido la aprobación de la Sede Apostólica. Está destinado a favorecer y ayudar la redacción de los nuevos catecismos de cada nación, teniendo en cuenta las diversas situaciones y culturas, pero conservando con esmero la unidad de la fe y la fidelidad a la doctrina católica." Ejemplos de tales catecismos anteriores son los de Ripalda, Astete, Mazo y Arcos.

Hoy en día, el Catecismo de Pío X es conocido por muchos como uno de los símbolos del Catolicismo tradicionalista por su contundencia y ausencia de ambigüedad. Por ejemplo, el protestantismo es definido de la siguiente manera:

Referencias

Véase también

 Catecismo
 Catecismo de la Iglesia Católica
 Compendio del Catecismo de la Iglesia Católica
 Doctrina de la Iglesia Católica

Enlaces externos

 Catecismo de São Pio X , versión en línea (en portugués)
 Catecismo de São Pio X, otra versión en línea (en portugués)
 Catecismo de São Pio X, una versión en línea del The Catholic Primer (en inglés)
 http://bibliotecadelcatolico.blogspot.com/2013/09/catecismo-mayor-de-san-pio-x.html?m=1 (PDF en español)

Teología católica
S
Iglesia católica en 1905
Magisterio de la Iglesia

Catecismo de San Pío X


"Santa Claus Is Coming to Town" er en julesang skrevet af John Frederick Coots og Haven Gillespie og første gang indsunget i november 1934 i Eddie Cantors radioprogram. Det blev et øjeblikkeligt hit med ordrer på 500.000 eksemplarer af noder og mere end 30.000 solgte plader i løbet af 24 timer. Sangen er blevet indspillet af over 200 kunstnere, herunder The Crystals, Mariah Carey, Bruce Springsteen, Frank Sinatra og The Jackson 5.

Den tidligste kendte indspillede version af sangen var med banjospilleren Harry Reser og hans orkester den 24. oktober 1934 (Decca 264A) med Tom Stacks som sanger, versionen fremgår af Variety-hitlisten i december 1934. Sangen var et stort hit i nodeform, hvor den nåede førstepladsen.

Andre kunstneres fortolkninger
Sangen har været fremført af en lang række andre kunstnere gennem årene, heriblandt:
 Bing Crosby og The Andrews Sisters (1943)
 Frank Sinatra (1948)
 Johnny Mercer and The Pied Pipers (1949)
 Patti Page (1955)
 Ray Conniff Singers (1959)
 Alvin and the Chipmunks (1961)
 Ramsey Lewis Trio (1961)
 The Four Seasons (band) (1962)
 Lorna Luft  (Judy Garland Christmas Special Show) (1963)
 The Crystals (1963)
 The Beach Boys (1964)
 The Platters (1964)
 Jo Stafford (1964)
 The Supremes (1965)
 Lou Rawls (1967)
 The Jackson 5 (1970)
 The Temptations på albummet The Temptations Christmas Card (1970)
 The Partridge Family (1971)
 The Carpenters (1974 langsom version & 1978 kort tempofyldt version)
 Bruce Springsteen (optaget 1975, udgivet 1981)
 The Pointer Sisters (1987)
 Dolly Parton (1990)
 Neil Diamond (1992)
 Björn Again (1992)
 Cyndi Lauper og Frank Sinatra på albummet A Very Special Christmas 2 (1992)
 Kidsongs på albummet We Wish You a Merry Christmas
 Mariah Carey på albummet Merry Christmas (1994)
 Glen Campbell (1995)
 George Strait (1996)
 Aline Barros (1997) "(Vem Chegando o Nata)"
 Cartoons (1998)
 CKY på albummet Volume 2 (1999) - Parodi med forskellige tekster.
 Hi-5 Australia på albummet Jingle Jangle Jingle (2004)
 Luis Miguel (2006) "(Santa Claus Llegó A La Ciudad)"
 James Taylor (2006)
 Dokken på albummet Monster Ballads Xmas (2007)
 Faith Hill (2008)
 Miley Cyrus (2008)
 Andrea Bocelli (2009)
 A Rocket to the Moon (2009)
 Xuxa Meneghel (2009), samme udgave som Aline Barros
 Wilson Phillips på albummet Christmas in Harmony (2010)
 Love Händel fra Phineas og Ferb (2010)
 Justin Bieber (2011)
 Cimorelli (2011)
 Michael Bublé (2011)
 Mark Salling og Cory Monteith på Glee (2011) - Musikalsk arrangement baseret på Bruce Springsteen & E Street Bands coverversion.
 Colbie Caillat på albummet Christmas In the Sand (2012)
 Johnny Ruffo på albummet The Spirit of Christmas (2012)
 Rod Stewart på albummet Merry Christmas, Baby (2012)
 Richard Marx med Sara Niemietz (2012)
 Tamar Braxton (2013)
 Dannii Minogue (2013)
 Pentatonix (2014)
 Greg Page på albummet Here Comes Christmas! (2015)
 Kylie Minogue i en virtuel duet med Frank Sinatra på albummet Kylie Christmas (2015)
 Laura Pausini på albummet Laura Xmas (2016)

Noter

Julesange
Sange fra 1934

Santa Claus Is Coming to Town


Somers Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Somers Township (North Carolina)
 Somers Township (Ohio)

Somers Township


Emanoil Beșa (n. secolul al XIX-lea, Prundu Bârgăului – d. 27 februarie 1919) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a născut în  Prundul Bârgăului (Bistrița-Năsăud). Urmează cursurile școlii primare în localitatea natală, iar apoi se înscrie la Liceul grăniceresc din Năsăud. Studiile universitare le urmează la Facultatea de Teologie din Sibiu.

Și-a început activitatea profesională ca învățător la Poiana Sibiului, ulterior fiind sfințit și instalat ca preot în localitatea Zlatna, unde a funcționat în anii 1896-1919. Aici, s-a afirmat puternic ca un bun cărturar și iubitor al românismului. Având în vedere activitatea sa, Emanoil Beșa a fost ales printre cei 5 delegați titulari ai cercului Ighiu. A decedat la 27 februarie 1919.

Activitatea politică

A fost delegat să reprezinte cercul electoral  Ighiu ca deputat în Marea Adunare Națională din 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în 1919
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Educatori români
Preoți români

Emanoil Beșa


Salillas de Jalón es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Salillas de Jalón en la provincia de Zaragoza, comunidad autónoma de Aragón. Cuenta con servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 290,5 de la línea férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona a 339 metros de altitud, entre las estaciones de Calatorao y de Épila.

El tramo es de via doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 25 de mayo de 1863 con la apertura del tramo Medinaceli - Zaragoza de la línea férrea Madrid-Zaragoza por parte de la Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante o MZA. En 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de la compañía en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
La antigua estación fue remodelada en el bienio 2017-18 y se derribó el edificio de viajeros y demás construcciones. El andén se recreció y adecentó. En la actualidad, sus únicas instalaciones son dos refugios, bancos adicionales al aire libre y 13 plazas de aparcamiento, sin máquina alguna de venta. La estación tiene dos andenes de 200 metros y dos vías (las de circulación principal). Los cambios de andén se hacen a nivel.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes Regionales en los trayectos indicados, realizando dos servicios diarios por sentido en total, de la forma en que se detalla a continuación.

El servicio regional con destino/origen Madrid-Chamartín/Lérida se presta una vez al día por sentido con trenes automotores eléctricos R-470 de Renfe. El servicio Zaragoza-Arcos de Jalón se presta una vez al día por sentido con antiguos Intercity reconvertidos a regionales, los trenes de la serie 448 de Renfe.

La información actualizada se puede descargar en este enlace, de la Asociación de Amigos del Ferrocarril de Castilla-La Mancha.

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Salillas de Jalón
Salillas de Jalón
Salillas de
Salillas de Jalón
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril de Aragón inauguradas en el siglo XIX

Estación de Salillas de Jalón


Alfredo Foni (født 20. januar 1911, død 28. januar 1985) var en italiensk fodboldspiller (forsvarsspiller) og -træner.

Karriere

Spillerkarriere
Foni begyndte sin karriere som sekstenårig hos Udinese Calcio, hvor han spillede fra 1927 til 1929. Herefter skiftede han til S.S. Lazio, hvor han spillede to sæsoner. Næste klub var Calcio Padova, hvor han spillede frem til 1934. Han skiftede derpå til Juventus, hvor han spillede, til han afsluttede sin karriere i 1947. Foni, der var forsvarsspiller, var med til at vinde to italienske mesterskaber med Juventus.

Han debuterede på Italiens fodboldlandshold ved OL 1936 i Berlin, hvor han spillede alle fire kampe for holdet. Først vandt Italien 1-0 over , derpå i kvartfinalen 8-0 over , inden det blev en 2-1 sejr over  i semifinalen (efter forlænget spilletid). I finalen mødte Italien , og efter 90 minutter var stillingen 1-1. Derfor måtte holdene ud i forlænget spilletid, og her scorede Italien hurtigt, hvilket var nok til at give sejren og det olympiske mesterskab.

Han spillede i alt 23 kampe for Italien, og han var med ved EM 1938 i Frankrig, hvor han spillede tre af italienernes fire kampe i turneringen, herunder finalesejren over .

Trænerkarriere
Efter afslutningen på sin aktive karriere blev Foni træner, og han trænede en række italienske klubber som U.C. Sampdoria, Inter og A.S. Roma. Han førte blandt andet Inter til to italienske mesterskaber (1953, 1954). Han havde også et par år i 1950'erne som landstræner for Italien, men blev fyret, da det mislykkedes at kvalificere holdet til VM 1958. I 1964 blev han landstræner for  og stod i spidsen for holdet til VM 1966, men han blev fyret året efter. Han fortsatte som træner i yderligere ti år, de sidste for FC Lugano i Schweiz.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Fodboldspillere fra Udinese Calcio
Fodboldspillere fra Calcio Padova
Fodboldspillere fra SS Lazio
Fodboldtrænere fra Italien
Fodboldtrænere fra FC Internazionale Milano
Trænere for Italiens fodboldlandshold
Trænere for Schweiz' fodboldlandshold
Verdensmestre i fodbold
Deltagere for Italien ved sommer-OL 1936
Olympiske mestre fra Italien

Alfredo Foni


Heqamaatre Ramesses IV (Ramses ili Rameses) bio je treći faraon Dvadesete dinastije Novog Kraljevstva Drevnog Egipta. Njegovo ime prije nego što je preuzeo krunu bilo je Amonhirkhopshef. Bio je peti sin Ramzesa III., a na položaj prestolonasljednika imenovan je dvadeset i drugu godinu vladavine njegova oca, kada su ga sva četiri starija brata predskazala. Njegova promocija u prestolonasljednika:

"predlaže se njegovim pojavljivanjem (s odgovarajućim naslovom) u prizoru festivala Min u hramu Ramesses III u Karnaku, koji je možda bio završen do 22. godine [od vladavine njegovog oca]. (datum se spominje u tamo upisanoj pjesmi)"

Obitelj
Majka Ramzesa IV bila je najvjerojatnije kraljica Tyti iz nedavno otkrivenih bilješki objavljenih u broju za 2010., časopisu egipatske arheologije. Oni otkrivaju da je Tyti - koja je bila kraljeva kći, kraljeva žena i kraljeva majka - sama identificirana u papirusu BM EA 10052 (tj. Papirnatom papirnatom papirusu) da je kraljica Ramzes III., otac Ramzesa IV., Autori članka iz JEA iz 2010. godine, uključujući Aidana Dodsona, pišu da je majka Ramessesa VI poznata kao jedna dama koja se zove Iset Ta-Hemdjert ili skraćeno Isis.

Smrt
Unatoč mnogim nastojanjima Ramzesa IV za bogove i njegovoj molitvi Ozirisu - sačuvanoj na steli 4. godine kod Abidosa - da ćeš mi "dati dobru dob s dugim vladanjem [kao moj prethodnik]", kralj nije živio dovoljno dugo da ostvari svoje ambiciozne ciljeve. Nakon kratke vladavine od oko šest i pol godina, Ramzes IV. umro je i pokopan je u grobu KV2 u Dolini kraljeva. Njegova mumija pronađena je u kraljevskoj spremi grobnice Amenhotepa II. KV35 1898. godine. Njegova glavna supruga je kraljica Duatentopet ili Tentopet ili Muškarac koji je pokopan u QV74. Njegov sin Ramzes V. naslijedio bi ga na prijestolju. Ramzes IV izvorno mu je sagradio grobnicu u Dolini kraljica (eng. Valley of the Queens).

Izvori

Faraoni

Ramzes IV.


Playboy, ABD kökenli erkek dergisidir. 1953 yılında Hugh Marston Hefner tarafından kurulmuştur. Türkçede, çapkın erkekler için sıfat olarak da kullanılır. 1980'li yılların sonuna doğru Erkekçe dergisinin Türkiye'de gösterdiği tiraj başarısı sonucu Türkçe sürümü de dönemin Türkiye yasalarına uyarlanmış fotoğraf biçimleriyle çıkarıldı. İlk Türkçe sayısının Türk güzeli Burçin Orhon'dur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Playboy UK

1953'te kurulan dergiler

Playboy


Le château de Sorel est un ancien château situé à Sorel-Moussel, dans le département français d'Eure-et-Loir, en région Centre-Val de Loire.

Histoire

Une motte castrale  est construite au  pour se protéger des raids vikings. Le château était situé sur un promontoire dominant l'Eure.

Le château est fortifié par un donjon en pierre et des remparts. Philippe de Dreux, évêque-comte de Beauvais, fait détruire le château au . Il est ensuite reconstruit et renforcé. La Ligue catholique détruit le château au . Il est reconstruit au .

Les ruines sont protégées au titre des monuments historiques par la liste de 1862.

Notes et références

Notes

Références

Source
The World of the French Chateau - Château de Sorel

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des châteaux d'Eure-et-Loir

Liens externes

 Mémoires de la Société archéologique d'Eure-et-Loir, tome 1. Société archéologique d'Eure-et-Loir, 1858.

Sorel
Monument historique classé en 1862
Patrimoine du XVIIe siècle

Château de Sorel


Næbbegård kan henvise til flere stednavne i Danmark:
 Næbbegård (Tjæreby Sogn) – en bebyggelse i Tjæreby Sogn, Hillerød Kommune
 Næbbegård (Blovstrød Sogn) – landbrugsejendom i Blovstrød Sogn, Hørsholm Kommune

Næbbegård


La campagne de Bretagne (560-578) est une guerre opposant le royaume des Francs et le royaume breton du Vannetais. Elle oppose successivement trois rois francs et trois rois bretons et se solde par un échec des Francs.

Canao contre Clothaire
En 560, le roi du Vannetais, Canao  s'allie avec Chramn, le fils et l'opposant du roi Clotaire .

Ils meurent tous les deux lors d'une bataille contre le roi de Francie la même année.

Macliau contre Caribert
Après la mort de Canao (560), son fils, l'évêque Macliau abandonne le magistère, se marie et se proclame roi du Vannetais. Il doit cependant partager son royaume avec le comte Budic, qui récupère la Cornouaille.

En 561, Clotaire s'éteint à son tour. Son successeur, Caribert (561-567), ne montre toutefois pas beaucoup d'intérêt pour la campagne de Bretagne.

À la mort de Budic, en 577, Macliau tente d'accaparer la Cornouaille aux dépens du fils de Budic, Theuderic.

Theuderic parvient à tuer Macliau et son fils Jacob, met fin à la guerre, mais scelle une alliance avec le second fils de Macliau, Waroch.

Waroch contre Chilpéric
En 578, Waroch reprend Vannes à Chilpéric asseyant ainsi sa domination sur le Bro-Waroch (Broërec).

Le roi franc lève donc une armée qui finit vaincue. La guerre s'achève par un traité : Waroch annexe définitivement Vannes, mais doit payer à Chilpéric un tribut, garanti par la prise en otage de son fils.

Références

Guerre médiévale
Bretagne au VIe siècle
Histoire militaire du haut Moyen Âge
Guerre du VIe siècle

Campagne de Bretagne


Sporten kalder er en dokumentarisk propagandafilm fra 1942, instrueret af Mogens Skot-Hansen efter manuskript af Mogens Skot-Hansen.

Handling
Filmen er en propagandafilm for oprettelse af sportspladser og friluftsbade rundt om i landet. Regeringens beskæftigelseslån (i 1942) kunne blandt andet benyttes hertil.

Referencer

Eksterne henvisninger

Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1942

Sporten kalder


Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza (Podsavezna liga Zagreb) je bila liga 5. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije za sezonu 1963./64.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Dubrava" iz Zagreba.

Ljestvica

Unutrašnje poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Zagrebačka nogometna zona 1963./64.

Vanjske poveznice
 nk-maksimir.hr

Izvori

1963-64 1
1963-64 Zagreb
Zagreb-1a

Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1963./64.


An Odontorrhynchus erosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Odontorrhynchus erosus in nahilalakip ha genus nga Odontorrhynchus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Odontorrhynchus

Odontorrhynchus erosus


Systomus timbiri, හෙවත් තිඹිරි පෙතියා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික පෙතියන් විශේෂයකි.

References

Systomus
1963දී විස්තර කළ මත්ස්‍යයින්

Systomus timbiri


In My Skin é uma série de televisão britânica de comédia dramática escrita por Kayleigh Llewellyn que estreou na BBC Three em 14 de outubro de 2018. É estrelada por Gabrielle Creevy, James Wilbraham, Poppy Lee Friar, Jo Hartley, Aled ap Steffan, Di Botcher, Georgia Furlong e Rhodri Meilir. Em março de 2021, a série foi renovada para uma segunda e última temporada, que estreou em 7 de novembro de 2021. In My Skin recebeu elogios da crítica, além de vários prêmios, incluindo um BAFTA de melhor série dramática.

Enredo
Bethan Gwyndaf (Gabrielle Creevy), de 16 anos, lida com as ansiedades e inseguranças cômicas, mas dolorosamente reais, da vida adolescente.

Elenco e personagens

Principal
Gabrielle Creevy como Bethan
James Wilbraham como Travis
Poppy Lee Friar como Lydia
Jo Hartley como Katrina
Aled ap Steffan como Stan Priest
Di Botcher como Nana Margie
Rhodri Meilir como Dilwyn

Recorrente
Zadeiah Campbell-Davies como Poppy
Alexandria Riley como Sra. Morgan
Suzanne Packer como Enfermeira Digby
Laura Checkley como Sr. Blocker
Richard Corgan como Tony Chipper
Georgia Furlong como Lorraine
Jac Yarrow como Jamie
Dave Wong como Alfred
Lu Corfield como Diretor
Ellen Robertson como Jodie
Rebekah Murrell como Cam
Steffan Rhodri como Perry
Olivia Southgate como Ffion

Episódios

Recepção
Para a primeira temporada da série, o Rotten Tomatoes relatou um índice de aprovação de 100% com uma nota média de 7,2/10, com base em 14 críticas. O Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu uma pontuação de 78 em 100 com base em 8 avaliações, indicando "críticas geralmente favoráveis".

Ligações externas

Programas de televisão do Reino Unido que estrearam em 2018
Programas de televisão em língua inglesa
Programas da BBC
Séries de televisão sobre adolescentes
BAFTA de melhor série dramática

In My Skin


Sabirni logor Đakovo bio je sabirni logor u Đakovu u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Osnovan je u napuštenome mlinu "Cereale" koji je bio u vlasništvu Đakovačke nadbiskupije Katoličke crkve. Logor je osnovan 1. prosinca 1941. godine, prvenstveno za židovske žene i djecu, uključujući i srpske djevojke. Logor je bio operativan do zatvaranja 7. srpnja 1942. godine. Oko 3000 žena i djece bilo je pritvoreno i izloženo prebijanju, silovanju, smrtnim bolestima i na njih su puštani psi. Najmanje 650 žena i djece je umrlo u logoru. Tijekom zatvaranja logora, preostali logoraši su prebačeni u druge logore i ubijeni.

Osnivanje

Đakovačka nadbiskupija (biskup Akšamović, kanonik dr. Rogić, ustaša Asandić koji je bio upravnik nekretnina nadbiskupije) nije dala suglasnost za osnivanje logora u svom mlinu tvrdeći da im je mlin potreban. Biskup Anton Akšamović je davao zapovjedi i konkretne zadatke pojedinim svećenicima misionarima za pojedina mjesta u kojima se vršilo pokatoličavanje i denacionalizacija Srba. Unatoč njihovom protivljenju, ustaše su osnovali sabirni logor početkom prosinca 1941. godine, prvenstveno za židovske žene i djecu.

Zatvorenici

U prva dva transporta zatvorenima dovedeno je 1830 židovskih žena i djece i 50 srpskih djevojaka u logor Đakovo, dok je u sljedećem transportu dovedeno oko 1200 žena i djece iz Stare Gradiške 24. veljače 1942. godine.

Jedna petina zatvorenika registrirana je kao žrtve logora, a većina njih je umrla kada su ustaše preuzele potpunu kontrolu nad logorom 29. ožujka 1942. godine. Oni su vršili stravičan teror nad logorašima koji su bili premlaćivani, umirali su od bolesti i gladi. Ustaše su bacale mrvice kruha gladnoj djeci i zatim su puštali na njih stražarske pse, dok su djevojke bile silovane i ubijane. Više od 516 ili 650 ljudi koji su umrli u sabirnom logoru Đakovo sahranjeno je na đakovačkom groblju.

Ustaše su transportirali više stotina ljudi zaraženih tifusom iz Stare Gradiške u logor Đakovo kako bi raširili bolest.

Zatvaranje

Logor je zatvoren u razdoblju od 15. lipnja do 7. srpnja 1942. godine. Zatvaranje je organizirao ustaški poručnik Jozo Matković. Preostali zatvorenici, između 2000 i 3000 židovskih žena i djece, premješteni su u druge logore i zatim ubijeni.

Unutarnje poveznice
 Logor Tenja

Izvori

Literatura

Logori u NDH
Đakovo

Logor Đakovo


RealVideo er en samling af proprietære filformater, der især anvendes til at streame video over internettet.

Eksterne henvisninger
Real.com

Filformater

RealVideo


Khalifa était un mansa du  de l'empire du Mali mentionné par le savant arabe médiéval Ibn Khaldoun. Tout ce que l'on sait de la vie de Khalifa vient d'une brève mention dans le Kitāb al-ʻIbar d'Ibn Khaldun :

La tradition orale ne mentionne pas Khalifa, que l'historien Djibril Tamsir Niane attribuait aux historiens oraux ne se souvenant souvent que des souverains qui ont laissé des descendants. Alors que la généalogie d'Ibn Khaldun implique que Soundiata avait au moins trois fils, la tradition oral varie selon le nombre de fils que Soundiata avait, mais de nombreuses traditions prétendent qu'il n'en avait qu'un, Yerelinkon, qui correspond au Mansa Wali mentionné par Ibn Khaldun. Cependant, certaines traditions prétendent qu'en plus de ses fils biologiques, Soundiata a adopté les fils de ses généraux, bien qu'il ne soit pas précisé qui étaient ces fils adoptifs. En tout cas, il n'est pas clair si Khalifa était en fait un fils de Soundiata. Les historiens Ralph Austen et Jan Jansen ont soutenu que le récit d'Ibn Khaldun sur l'histoire du Mali ne devrait pas être pris entièrement au pied de la lettre, car il reflète la vision du monde d'Ibn Khaldun selon laquelle les dynasties suivaient généralement un cycle de déclin de quatre générations. Khalifa, en tant que quatrième souverain du Mali, correspond à la quatrième génération dans la théorie d'Ibn Khaldoun, où la dynastie sombre dans la tyrannie et est renversée, ce qui recommence le cycle. L'historien Michael Gomez a observé que khalīfa se traduit par « successeur », et en tant que tel a proposé que ce n'était pas son nom réel. Gomez a soutenu que le bref règne de Khalifa faisait partie d'une lutte de pouvoir en cours entre le grand conseil et les guildes de chasseurs. Dans cette interprétation, le penchant de Khalifa pour le tir à l'arc ferait référence à ses liens avec les guildes de chasseurs, et son renversement indique que le grand conseil a pu reprendre le pouvoir et mettre son candidat préféré sur le trône, le petit-fils de Soundiata, Abu Bakr.

Références

Date de naissance non renseignée (XIIIe siècle)
Décès en 1275
Mansa du Mali
Monarque du XIIIe siècle en Afrique

Khalifa (mansa)


Hermann Geiger (* 14. März 1827 in Schwabmünchen; † 1. Dezember 1902 in München) war ein deutscher Geistlicher, römisch-katholischer Theologe und Autor.

Leben
Hermann Geiger studierte Theologie in München und Bonn und empfing 1850 in Augsburg die Priesterweihe und wurde 1860 Kooperator in Teisendorf, Rosenheim und Traunstein. 1863 wurde er Frühmessner und Religionslehrer an der Münchner St. Ludwigskirche, später Kanonikus und Kuratpriester in München.

Geiger war Komtur des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem und Ehrendomherr der Patriarchalkirche zu Jerusalem. 1865 gründete er zusammen mit Therese Freiin von Gumppenberg, der Mutter von Kurienkardinal Karl August von Reisach, den Sionsverein in München, der kirchliche Einrichtungen im Heiligen Land unterstützte, insbesondere für Kinder und Jugendliche. Er organisierte und leitete persönlich ab 1884 25 bayerische Pilgerkaravanen ins Heilige Land. Ab 1885 war er Herausgeber der Pilger-Briefe die sich mit diesen Wallfahrten befassten, deren Teilnehmerzahl jedoch nie über 30 Personen hinausging.

Für sein Engagement wurde er vom Papst Leo XIII. mit dem Titel eines Päpstlichen Geheimkämmerers (Monsignore) und mit dem päpstlichen Ehrenorden Pro Ecclesia et Pontifice sowie mit dem Benefiziat von St. Ludwig geehrt.

Er war Verfasser der historischen Romane "Lydia: ein Bild aus der Zeit des Kaisers Mark Aurel". und "Leander und Hermigild oder Die Wiedergeburt Spaniens".

Auf Geigers Vorarbeit konnten Generalmajor Heinrich Himmel von Agisburg (1843–1915) und Domkapitular Sebastian Kirchberger (1846–1919) aufbauen, als sie 1903 in München den Bayerischen Pilgerverein vom Heiligen Land gründeten und nach österreichischem Muster, große bayerische Volkswallfahrten nach Palästina organisierten, deren erste, mit über 500 Pilgern, bereits im Juli 1904 stattfand.

Schriften
 Lydia: ein Bild aus der Zeit des Kaisers Mark Aurel., Scheitlin Stuttgart 1857
 Leander und Hermigild: oder die Wiedergeburt Spaniens: eine Erzählung aus der Geschichte der Westgothen, Scheitlin Stuttgart 1860
sowie
 Cooperator. Anton Forsteneichner. Ein Lebensbild. (Separat-Abdruck aus den Jugendblättern 1866), Zipperer München 1866
 Pilgerfahrt über Loreto nach Jerusalem, Damaskus und Konstantinopel: Vom 23. April bis 14. Juni 1889; Gedenkblatt der XII. Münchener Karawane, Moriell 1889
 Pilgerfahrt über Loreto und Rom nach Jerusalem Smyrna und Konstantinopel. (15. April bis 11. Juni 1890)., F. X. Geiß München 1890
 Tagebuch des 25. Bayerischen Pilgerzuges in das heilige Land oder Reise durch Italien, Griechenland, Ägypten, Palästina und Syrien im Frühling 1902, Kösel 1903, zusammen mit Anton Müller

Einzelnachweise

Autor
Herausgeber
Römisch-katholischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Person (Erzbistum München und Freising)
Päpstlicher Geheimkämmerer
Träger des Ehrenzeichens Pro Ecclesia et Pontifice
Komtur (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Deutscher
Geboren 1827
Gestorben 1902
Mann

Hermann Geiger (Geistlicher)


Mersin ile şu maddeler kastediliyor olabilir:

Yerleşim yerleri
 Mersin, Türkiye'nin Akdeniz bölgesindeki bir ili (eski adı İçel)
 Mersin, Akçaabat, Trabzon ili Akçaabat ilçesine bağlı mahalle
 Mersin, Perşembe, Ordu ili Perşembe ilçesine bağlı mahalle

Spor
 Mersin Talim Yurdu SK
 Mersin Büyükşehir Belediyespor (basketbol takımı)
 Mersin Büyükşehir Belediyespor (kadın basketbol takımı)

Ticaret
 Mersin Limanı

Biyoloji

Botanik
 Mersin (bitki), bir bitki

Mersin (anlam ayrımı)


علم الولايات المتحدة هو علم الولايات المتحدة الأمريكية. يضم 13 خطا أحمر وأبيض ترمز إلى عدد المستعمرات البريطانية عند إعلان الاستقلال عن بريطانيا العظمى بتاريخ 4 تموز (يوليو) سنة 1776 والتي أصبحت أول 13 ولاية بالولايات المتحدة الأمريكية، مع مربع أزرق يضم 50 نجمة بيضاء ترمز إلى عدد الولايات الأمريكية ويسمى هذا المربع بمربع الاتحاد.

القياسات
يوجد نسب وقياسات محددة من قبل الكونغرس ووضعت دستور الولايات المتحدة وقوانين أخرى لتصميم العلم وهذه القياسات هي كالتالي:

 الطول == A == 1.0
 العرض == 1.9 == B
 طول المربع الأزرق (مربع الأتحاد) == 0.5385 == C
 عرض المربع الأزرق (مربع الأتحاد) == D == 0.76
 E == F == 0.0538
 G == H == 0.0633
 قطر النجمة == K == 0.0616
و يتم تغير العلم بإضافة نجمة أو أكثر بحسب عدد الولايات المنضمة إلى الاتحاد.

الرمزية
خلال الحرب الأهلية الأمريكية مثل هذا العلم الوطنية الأمريكية ضد المطالبين بانسحاب ولايات الجنوب حيث أنه أصبح الرمز الوطني الوحيد بعد أن فاز أبراهام لينكولن وقاد الولايات إلى الوحدة. ويستخدم هذا العلم ليس فقط في البنايات الرسمية بل على الممتلكات الخاصة مثل المنازل والمحال التجارية وكملصقات السيارات وعلى الملابس.

طريقة الاستعمال
يرفع العلم في البنايات الرسمية وبنايات الدولة على مدار السنة، ويوجد أيضاً الكثير من الممتلكات الخاصة والمنازل التي ترفع العلم باستمرار. ويرفع في الأعياد الوطنية مثل يوم الاستقلال ويوم الذكرى ويوم الرؤساء ويوم المحاربين القدامى ويوم العلم. وفي كل من هذه الأعياد يكون العلم الأمريكي منتشراً على كل البنايات وعلى الملابس وفي التلفاز وفي كل مكان احتفالاً ببطولة الشهداء الذين ضحوا للولايات المتحدة الأمريكية واحتراماً لهم. وأيضاً احتفالاً وفخراً بالانتصارات الأمريكية على مدى التاريخ.

على السيارات
عند وضع ملصق للعلم على السيارات يجب وضع المربع الأزرق أو الاتحاد إلى الأمام بحيث يبدو العلم كأنه يرفرف عندما تكون السيارة بحركة إلى الأمام.

على اللباس الرسمي
يوضع العلم في لباس القوات المسلحة الأمريكية على اليد اليمنى للجنود على أن يكون المربع الأزرق أو الاتحاد إلى الأمام. ولكن منظمات أخرى تضع الخطوط قبل المربع الأزرق.

على المركبات الفضائية وبدلة الفضاء
تم وضع العلم الأمريكي على كل مكوك فضاء وعلى كل بذلة فضاء تابعة لناسا حيث يوضع على المكوك بشكل كبير وبارز. أما بالنسبة لبذلة الفضاء فإن العلم يوضع على الكتف اليسرى لرائد ورائدة الفضاء ما عدا رواد فضاء أبولو 1 التي وضع العلم فيها على الجهة اليمنى لكي تظهر على التلفاز. ويذكر أن العلم الأمريكي هو أول علم يوضع على سطح القمر وفي الفضاء سنة 1969.

الزينة
يتم تزيين العلم، في بعض المرات، باللون الذهبي حوله في الاطراف والهوامش وهذا ليس ضد ميثاق احترام العلم بل مسموح بوضعه أو بوضع نسر ذهبي فوق سارية العلم.

قبل انضمام ألاسكا وهاواي
عندما أعلن أن الاسكا وهاواي مرشحتان للدخول بالأتحاد تم تقديم 1500 تصميم مقترح إلى الرئيس دوايت أيزنهاور. وكان من بين هذه التصاميم ثلاثة تصاميم مشابهة للعلم الحالي الذي تم تبنيه بعد ذلك ويقال بأن التصميم الحالي تم تقديمه من أحد فروع الجيش الأمريكي. وأيضاً أحد التصاميم التي تم اختيارها كان لطاب عمره 17 سنة صممه بنفسه بعد أن رفضت والدته مساعدته بالتصميم الذي كان مطلوباً منه كمشروع مدرسي وأخذ درجة -B أو ما يعادل 80% على أن تبدل الدرجة إذا تم اختياره. وبالفعل جرى اختيار تصميم ذلك الطالب.

التاريخ

تم تغير العلم 26 مرة بسبب دخول ولايات جديدة منذ سنة 1777. حيث أن العلم ذو الـ48 نجمة تم استخدامه لمدة 47 سنة. بعدها تم إضافة ألاسكا وهاواي إلى الأتحاد فأمر الرئيس دوايت أيزنهاور بتبني العلم ذو الخمسين نجمة بتاريخ 21 أغسطس سنة 1959.

بعد الاستقلال من بريطانيا العظمى بقي استخدام العلم المؤقت لمدة سنة إلى أن تم إضافة العلم ذو 13 نجمة سنة 1777.

العلم ذو 13 نجمة
بتاريخ 14 يونيو سنة 1777 تم تبني العلم الذي يوجد فيه 13 نجمة تمثل أول 13 ولاية بالولايات المتحدة الأمريكية. وحتي الآن يحتفل المواطنون يوم 14 يونيو بيوم العلم.

قائمة الأعلام
تم تغير العلم الأمريكي بإضافة نجوم بعدد الولايات التي إنضمت إلى الاتحاد. وقد تم التغير 29 مرة لحد الآن وهناك إمكانية لإضافة نجوم أخرى إذا أضيفت بورتو ريكو أو الجزر العذراء الأمريكية أو غوام إلى الاتحاد رغماً عن أن بورتو ريكو أو الجزر العذراء الأمريكية أو غوام تابعة للولايات المتحدة الأمريكية والرئيس العام هو رئيس الولايات المتحدة ولكنهم ليسوا ولايات رسمياً.

مستقبل العلم
هنالك احتمال إضافة بورتو ريكو أو الجزر العذراء الأمريكية أو غوام إلى الإتحادرغماً عن أن بورتو ريكو أو الجزر العذراء الأمريكية أو غوام تابعة للولايات المتحدة الأمريكية والرئيس العام هو رئيس الولايات المتحدة ولكنهم ليسوا ولايات رسمياً. والتصاميم أدناه هي تصاميم مقترحة ومحتملة. ومن هذه التصاميم:
العلم ذو 51 نجمة:

المصادر

 قانون احترام العلم بالدستور الأمريكي
 كتاب بارك الرب أمريكا

أعلام استحدثت في 1777
أعلام الولايات المتحدة
أعلام وطنية
تأسيسات سنة 1777 في الولايات المتحدة
ثقافة أمريكية
رموز الولايات المتحدة الوطنية

علم الولايات المتحدة


Tihana Lazović (Zadar, 1990.) je hrvatska glumica.

Životopis
Rođena je u Zadru 1990. godine. Otac Miljenko Lazović bio je nogometni vratar NK Zadra, NK Rijeke i NK Istre, mati Gordana je profesorica talijanskog i engleskoga, a starija sestra Tatjana Lazović je glazbenica i profesorica klavira. Diplomirala je na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu. Prije glume, svirala je klavir i željela je postati pijanistica. Nastupa u bendu "Tihana i tatini sinovi".

Nagrađena je Zlatnom arenom za najbolju debitanticu za svoju ulogu u filmu "Šuti" Lukasa Nole, a osvojila je i Zlatnu arenu za najbolju glumicu za ulogu u filmu "Zvizdan" Dalibora Matanića.

Imala je glavnu ulogu u filmu "Zvizdan" redatelja Dalibora Matanića, koji je osvojio nagradu žirija za najbolji film u kategoriji "Un Certain Regard" na filmskom festivalu u Cannesu 2015.

Tihana Lazović predstavljena je na svečanosti u Berlinu u sklopu projekta European Shooting Stars 2016., kojim se svake godine na Berlinaleu predstavljaju mlade europske gumačke nade. U sklopu European Shooting Stars već su 2010. i 2011. bile predstavljene hrvatske glumice Zrinka Cvitešić i Marija Škaričić.

Igrala je ulogu novinarke Tene Latinović u tv-seriji "Novine" 2016. godine. Imala je zapažene uloge i u serijama Područje bez signala i Šutnja. U svima je redatelj Dalibor Matanić.

Nastupila je u većem broju kazališnih predstava.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Šutnja" kao Lana Kralj (2021. – 2023.)
 "Područje bez signala" kao Lipša (2021.)
 "Jutro će promeniti sve" kao Ines (2018.)
 "Novine" kao Tena Latinović (2016. – 2020.)
 "Areta" kao Areta (2016.)
 "Crno-bijeli svijet" kao Nata (2015.)
 "Stipe u gostima" kao Dora (2014.)

Filmske uloge
 "Samo kad se smijem" kao Tina (2023.)
 "Zora" kao Ika (2020.)
 "Južno voće" (kratki film) kao Ines (2019.)
 "Posljednji Srbin u Hrvatskoj" kao Vesna Zdovc (2019.)
 "Aleksi" kao Aleksi (2018.)
 "Opet unedogled" (kratki film) kao mlada djevojka (2017.)
 "Priče iz bijele sobe" kao pekarica #1 (2016.)
 "S one strane" kao Jadranka (2016.)
 "Zagrebačke priče Vol. 3" kao Tihana (segment "Praznik demokracije") (2015.)
 "Zvizdan" kao Jelena/Nataša/Marija (2015.)
 "Šuti" kao Beba (2013.)
 "Svećenikova djeca" kao djevojka koja svira trubu (2013.)
 "Snig" (kratki film) kao kćer (2012.)
 "Mušice, krpelji i pčele" (kratki film) kao Josipa (2012.)

Ostalo
 "Zvir" - suradnica za casting (2016.)

Sinkronizacija
 "Petar Zecimir: Skok u avanturu" kao Repkica Zecimir (2021.)
 "Petar Zecimir" kao Repkica Zecimir (2018.)

Izvori

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci
Životopisi, Zadar

Tihana Lazović


Konstantin III. Ćelavi (škot. Còiseam mac Chailein) (?, oko 970. – kod Rathinveramona, 997.), škotski kralj od 995. do 997. godine; sin kralja Culena († 971.) i odvjetak dinastije Alpina. Naslijedio je rođaka, kralja Kennetha III., koji je ubijen u organiziranoj uroti 995. godine. Vladao je svega dvije godine, kada je i sam bio ubijen od strane Kennetha III., koji ga je naslijedio na prijestolju.

Smatra se da je bio oženjen, ali nije imao djece, čime je izumro njegov ogranak dinastije Alpina, koji je započeo s kraljem Aedhom.

Vanjske poveznice

 Konstantin III., kralj Škotske - Britannica Online
 Kralj Konstantin III. Škotski (995.-997.) - britroyals.com
 Kralj Konstantin III. - undiscoveredscotland.co.uk

Škotski vladari
Alpini

Konstantin III., kralj Škotske


Miklós Bercsényi () a fost un general în războiul curuților pornit de Francisc Rákóczi al II-lea împotriva Imperiului Habsburgic.

Referințe

Nașteri în 1665
Decese în 1725

Miklós Bercsényi


Ljubanj je hrvatska rijeka u Vukovarsko-srijemskoj županiji, desna pritoka Spačve. Izvire 9 km jugoistočno od Otoka u blizini državne ceste D537. Rijeka ne protječe ni kroz jedno naselje. Duga je 14,1 km.

Rijeke u Hrvatskoj
Pritoke Spačve

Ljubanj


Krasnodar Krayı (Çerkesçe: Бжъэдыгъукъалэ чIыгу, Rusça: Краснода́рский край), tarihi Çerkes topraklarının %60'lık kuzeybatı kısmını kapsar. Krasnodarskiy kray), Kuzey Kafkasya'da, Rusya (RF) ve Güney okrugu içerisinde federal bir yönetim birimi. Kuzeyde Rostov Oblastı, doğusunda Stavropol Kray ve Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti, güneyinde Kafkas Dağları ve Gürcistan'dan tek yanlı ayrılıp bağımsızlık kararı alan Abhazya Cumhuriyeti ile çevrilidir. Batısında Azak Denizi, Kerç Boğazı ve Karadeniz bulunur. Ayrıca Kray topraklarının güney orta bölümünde, bir iç cep biçiminde, RF üyesi Adıgey Cumhuriyeti yer alır.

Yüzölçümü, nüfus ve idare
76.000 kilometrekare, nüfusu 5.125.221 (2002), yönetim merkezi Krasnodar kentidir (2002'de 646.175; 2005'te 715 bin). Ortalama nüfus yoğunluğu kilometrekare başına 67.4'tür.

Coğrafi koşullar
 Bölgenin güneybatı bölümü dağlıktır. Burada, kuzeybatıda Taman Yarımadası yakınlarından başlayan ve Karadeniz boyunca güneydoğuya doğru uzanan, giderek genişleyen ve yükselen Kafkas Dağları bulunur: kuzeyde Agoy (994 m), güneye doğru Thabe (905 m), Şesı (1.839 m) ve Avtle (1855 m). En yüksek doruk Adıgey sınırındaki Çuguş tepesidir. Kuzey ve kuzeydoğu kesimleri geniş plato ve düzlüklerden oluşur.
 Sıradağlar engeli nedeniyle kuzey rüzgârlarına kapalı olan kıyı bölgesi dışındaki yerlerde kışları sert, yazları sıcak bir iklim görülür. Kıyı kesimi ise, subtropikal, bol yağışlı, kışları ılık, yazları sıcak bir iklime sahiptir. Kıyıda ve yüksek yerlerde 1.000 mm'nin üzerine çıkabilen yıllık yağış miktarı, iç kesimlerde, özellikle kuzeye doğru gidildikçe azalır. Bu nedenle tarımda sulama gerekir.
 Bitki örtüsü kıyıda ve yükseltiye göre dağlarda, önce karışık, ardından iğne yapraklı orman, ormanın üstünde Alp tipi çayırlar, vadi ve ovalarda çayır ve bozkır bitkileridir.
 Bölgenin ana akarsuyu Kafkas Dağlarındaki buzullarla beslenen Kuban Irmağıdır. Kuban Irmağı Kafkaslar'dan doğan çok sayıda kol ile beslenir: batıdan doğuya doğru Abın, Afıps, Şebş, Psekups, Pşış, Pşeha, Şhaguaşe, Fars, Fedz, Laba, Varp, Zelençuk. Ayrıca, batıda Kafkaslar'dan doğan ve Karadeniz'e dökülen çok sayıda hızlı akışlı akarsu da vardır: kuzeyden güneye Pşada, Aguy, Tuapse, Psışu, Şeh, Saçe, Mezmıt'e, Psov. Bütün bu yer ve akarsu adları Adıgece olup, Diaspora'da anlatı, öykü ve şarkılarda anı olarak hâlen yaşamaktadırlar.

Yönetim birimleri
Krasnodar krayı 1937'de kuruldu,1991 yılına dek bu Kray'a bağlı kalan Adıgey Özerk Oblastı, aynı yıl ayrıldı, ardından 3 Temmuz 1991'de cumhuriyet oldu, ama coğrafi olarak Kray toprakları içinde kaldı. Adigey Cumhuriyeti'nin, zaten tarihsel Adige toprakları olan Krasnodar Kray toprağında, sınırlarının doğuda Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'ne, güneyde de Abhazya'ya ve Karadeniz'e doğru genişletilerek, AC'nin doğal sınırlara kavuşturulması ve Krasnodar Kray tarafından kuşatılmışlığa bir son verilmesi talebi yanıtsız bırakılmıştır (bk. Doç. Dr. Ufuk Tavkul, "Kazaklar, Birleşik Kafkasya Dergisi, Ankara, 2007, sayı 6-7, s. 33). Kray 38 rayon (ilçe), 26 kentsel alan, 12 kent tipi yerleşim birimi ve 397 bucak birimini (selsovet-köy sovyeti) içerir. Bir Kray Meclisi ve atanabilen bir valisi (gubernator) vardır. Alt birimlerin de meclis ve yürütme komiteleri bulunur.

Kentleri
 Başlıca kentleri, Krasnodar dışında, Soçi (2002'de 328.809), Novorossiysk (232.079; 2005'te 281.400), Tuapse (64.238), Gelencik (50.102), Anapa (53.493) Karadeniz kıyısındadır. Bütün bu kent yöreleri 1864 öncesinde Adıgelere (Çerkeslere) aitti.
 Bugün, Tuapse güneyinden Psov Irmağına değin uzanan Soçi metropolitan alanı, önde gelen bir turizm, dinlenme ve sayfiye alanıdır, burada "Golovinski Cumhuriyet Doğa Koruma Alanı" (zakaznik) geniş bir yer tutar. Ayrıca, Soçi ve Tuapse yöresinde, 1999'da RF tarafından küçük bir halk olarak tanınmış olan 12 bin kadar yerli Şapsığ kalıntı nüfusu hâlen yaşamakta olup, buraya "Karadeniz kıyısı Şapsığyası" da denmektedir.
 Tuapse ve kuzeyindeki Novorossiysk, RF'nin petrol ve doğal gaz ihraç limanlarıdır. Kuzeyde Azak Denizi kıyısındaki Yeysk (86.349) ve içerideki Armavir (193.964) diğer önemli kentlerdendir.
 Armavir'in yerli halkı, adından da anlaşılabileceği gibi, Adıgece anadilli Ortodoks Hristiyan Ermenilerdir. Bu Ermenilerin büyük bir bölümü, 1918'de, iç savaş sırasında, bazı Adige ve Kazak toplulukları yanında, Kızıl Ordu birlikleri tarafından yok edilmişlerdir (1). Kray nüfusunun küçük bir kısmı Müslüman (100 bin dolayında Adige/Çerkes(yerli), ayrıca Tatar, Türk vb.), diğerleri ağırlıklı olarak Ortodoks Hristiyandır. Müslümanlar dini yönden merkezi Maykop'ta bulunan Adige Cumhuriyeti ve Krasnodar Krayı Müslümanları Müftülüğüne bağlıdırlar.

Tarih
4. ve 5. yüzyıllarda Çerkeslerin atası olan Sind-Meot krallığın hüküm sürdüğü topraklardır. Kray toprakları 18 ve 19. yüzyıllarda, yakın tarihin gördüğü en ağır katliam ve soykırım olaylarına sahne olmuştur. 18. yüzyılda kuzeyde Azak Denizi'ne dökülen Yeya Irmağı ile güneyde Kuban Irmağı arasında kalan topraklar Kırım Hanlığına bağlıydı. Bugünkü Krasnador krayını oluşturan topraklarda yerleşik Çerkesler (Adygheler) ve göçebe olan Nogaylar (Tatar) yaşıyorlardı. Kuban'ın güneyi ise egemen Adıge topluluklarının ülkesi olan Çerkesya'yı (Circassia) oluşturuyordu.
 Ruslar, 1774 sonrasında, hiçbir kural tanımadan, hukuken Kırım Devleti'ne ait olan bir bölgede, yani Kuban Irmağının kuzeyi boyunca Karadeniz'e doğru uzanan ve üzerinde kale, karakol ve gözetleme kuleleri bulunan bir müstahkem hat kurdular. Hemen ardından 1783'te Kuban'ın kuzeyini, Kırım ile birlikte ilhak ettiler, Temmuz 1783'te yerli nüfusu kuzeydeki Ural bölgesine sürme kararını uygulamaya koydular. Bunun üzerine Nogaylar ayaklandılar. Ama Ruslar yerli halka etnik temizlik uyguladılar. Buralarda tek bir Nogay ve Adıge nüfus bile bırakmadılar, dahası güneye, Çerkesya'ya sığınanları da, Kuban ve Laba ırmaklarını geçip izlediler ve ele geçirdiklerini ayrımsız öldürdüler. Güvenlik gerekçesiyle Kuban'ın kuzeyi 10 yıl boyunca boş tutulduktan sonra, 1792'de, Çariçe II. Katerina tarafından Kazak (Slav) yerleşimine tahsis edildi ve 1793'te Yekaterinodar kalesi (şimdiki Krasnodar'ın yerinde) kuruldu. Bu topraklara topluluklar halinde gelen ve toprağı bölüşen Karadeniz Kazakları yerleştirildi (2).
 1783'ten sonra, sıra Adıgelere, yani Bağımsız Çerkesya'ya gelmişti. Kuzeyde Kuban Irmağı ağzından güneyde Bzıb (Adıgece: Psıb) Irmağı ağzına ya da şimdiki Pitsunda'ya değin Karadeniz kıyıları boyunca ve Kuban Irmağının güney havzasına yayılmış olan 2 milyon nüfuslu Adıgelerin inatçı direnişi, 1864'te sona erdi (3). Ancak Karadeniz kıyısındaki dağlarda barınan Adıge Hak'uç (Хьак1уцу) topluluğu Ruslara boyun eğmedi ve direnişini 1870'li yıllara, yok edilmelerine değin sürdürdü. 1779 -1864 yılları arasında Çerkesler, dış yardım arama amaçlı diplomatik çalışmalarda bulundular (4). Ayrıca Adıge kıyıları savunmasına bir Adıge Filosu da  katılmıştı (5). Ama, tüm bu çabalara karşın, Rus yayılması durdurulamadı, bütün bir Çerkesya işgal edildi. Ruslar 21 Mayıs 1864'te Kbaada  Yaylasında bir askeri tören ve dini ayin düzenleyerek, zaferlerini kutladılar (6). 1864'te Adıgelerin içinden 80 bin (7) kadarının (tüm nüfusun % 4 kadarı; Adıge tarihçilerinden Хъоткъо Самир/Samir Hotko'ya göre ise 1865'te 51 bin nüfusun) Orta Kuban ve Orta Laba ırmakları solundaki yerlere yerleşmek koşuluyla kalmasına izin verildi. 1864'te 1 milyonu aşkın bir Çerkes nüfusunun yaşadığı ve Ruslarca yeni ele geçirilen son Çerkesya toprakları ise, son bireyine değin Çerkes (Adıge) nüfusundan arındırıldı, direnenler yok edildi. Daha sonra,1857-1859 tarihlerinde Rusların eline geçmiş olan ve sıkı bir biçimde denetlenen bir bölgeye yerleştirilen ya da o yerde kalmasına izin verilen söz konusu 80 bin ya da 51 bin Adıge'nin de çoğu, 1864 ülke dışına sürülen Adıgeler gibi, ikinci kez sürülerek, Türkiye'ye göç etmek (deportasyon) zorunda bırakıldı. Sonunda, Adige nüfusu, 1897'de, 200 bine doğru yükselecek yerde, 30 bin dolayına düşmüştü.
 Adıgelerden temizlenen kıyı bölümü ve dağlık kesimler (özellikle Belaya Irmağı batısı), dağlardaki gerilla tipi direnişler nedeniyle, 1870'li yıllara değin, güvenlik nedeniyle boş tutuldu. Ancak 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Türklerin Ruslara yenilmesinin Adıgeler arasında yarattığı moral bozukluğu ya da umutsuz Adıge direnişlerinin 1870'lerde sona ermesinden sonra sivil (Rus) yerleşime açıldı. Ruslar Çerkesya'nın kıyı bölgelerinde uygulanacak model tarımı bilemediklerinden, örnek çiftçi olarak yararlanmak amacıyla bazı küçük Adıge gruplarının (bugünkü Şapsığ ve Hak'uçların) yasaklanmış olan Karadeniz kıyısındaki eski yerlerinde kalmalarına ya da Kuban Irmağı boylarında yerleştirildikleri yerlerden geri gelmelerine izin verdiler. Ama bunların kıyı şeridine yerleşmeleri de yasaklanmıştı. Bu son Adıgelerin (Şapsığların) sayısı, Karadeniz ili'nde (guberniya) 1897'de 1.939'a ulaşmıştı. Böylece bu yeni Karadeniz yerleştirme alanında, şimdiki "Karadeniz kıyısı Şapsığyası" da oluştu (2002'de Karadeniz kıyısındaki Şapsığ sayısı 12 bin dolayındaydı). Çarlık Rusyası döneminde, kıyıdaki Karadeniz ili dışında,şimdiki Krasnodar Krayı yerinde Rusların "Kuban Oblastı" bulunuyordu.
 Bu soykırım ve kolonizasyon politikası nedeniyle yerli halk çok küçük bir sayıya düştü. Doğruluğu tartışmalı verilere göre (çünkü, özerklik elde etmemeleri ve Şapsığ varlığının gizli tutulması için, sayım görevlilerince Şapsığların çoğunun, özellikte Tuapse'de, Adıge ya da Çerkes biçiminde yazıldığı, başta Şapsığların Adıge Khase örgütü Başkanı Mecid Çaçuh (К1ак1ыхъу Мэджид) tarafından da doğrulanmıştır), Kray'da 2002'de 15.8 bin Adıge, 4.4 bin Çerkes ve 3.2 bin Şapsığ nüfus yaşamaktaydı. Bu arada bir Şapsığ yöresinde bulunan ve binden çok Şapsığ'ın yaşadığı Tuapse kentinde tek kişi bile Şapsığ olarak kayda geçirilmemiştir (Toplamı 25 bin dolayında bir yerli nüfus). Ruslar 23 Eylül 1924'te kurulan Tuapse merkezli  Şapsığ Ulusal Rayonu'nu, ilerisi için tehlikeli bir  oluşum olarak görerek, 24 Mayıs 1945'te lağvettiler (8).
 Şapsığların 1945 yılı öncesinin özerkliğinin iadesi için Krasnodar Krayı makamlarına yaptıkları başvurular, Şapsığların nüfus oranının  % 4 ya da 5 gibi az olması gerekçe gösterilerek reddedildi. En son başvuru ise, yetkili makamın Krasnodar Krayı değil Moskova (RF yönetimi) olduğu belirtilerek,15 Nisan 1995'te Krasnodar Krayı Valiliği tarafından geri çevrildi (Doç. Dr. Ufuk Tavkul, Birleşik Kafkasya dergisi, Ankara, 2007, sayı-6-7, s. 33). Daha sonra, Krasnodar krayındaki Adige ve Şapsığlar kıyıdaki Soçi metropoliten alanı ile Tuapse rayonunda (14 Şapsığ köyü ve yöre kentlerinde) ve doğudaki Uspensk rayonunda (3 köy) yaşamaktadırlar. Şapsığlar ve Uspensk rayonu Adıgeleri eskiden beri okullarında seçmeli bir ders olarak, sınıfına göre değişmek üzere, haftada 1 ya da 2 ders saati tutarında Adıgece okuyabilmekte idiler. Örneğin 1990'larda Adıgece 14 Şapsığ okulunda öğretiliyordu. 2000'li yıllarda Adıge-Şapsığca öğretim yapan okullara verilen devlet tahsisatının kasten azaltılması sonucu, 2010-2011 yılında Adıgece eğitim veren okul sayısı 3'e düşmüştür. Adıgece eğitim Şeh'ek'eyşho (Bolşoy Kiçmay), Hacıko ve Aguy-Şapsığ köyleri okullarında verilmektedir (bkz.'Rus Faşizmi Karşısında Direnen Bir Toplum: Şapsığlar, Anadilini Yitirmeme Uğraşısında', Cherkessia.net).
 Bu son yıllarda Adıgey Cumhuriyeti'nin (AC) başkenti Maykop'ta bulunan Adığe Devlet Üniversitesi'nin 6 fakültesi Soçi'de, 3 fakültesi Novorossiysk'de ve 1 fakültesi de Yeysk kentinde açılmıştır, ayrıca Maykop Devlet Teknoloji Üniversitesi de gelişen eğitim kurumlarındandır. Bütün bunlar, Adıgelerle Şapsığların, küçücük (AC ile birlikte 150 binden az olan) nüfuslarına karşın, eğitim alanında ileri adımlar atmayı başarmış olduklarını da göstermektedir.

Nüfus
2002'de 5.125.221 olan toplam nüfus içinde
 4.436.272 Rus (%86,6),
 254.566 Ermeni (%5,6),
 131.774 Ukraynalı (%2,57),
 26.540 Rum,
 26.260 Beyaz Ruslar,
 20.225 Gürcü,
 18.469 Alman, vb
Müslüman nüfus olarak da:
 25.575 Tatar
 15.821 Adıge,
 13.496 Türk
 11.944 Azeri
 5.022 Kürt,
 4.446 Çerkes,
 3.752 Lezgi
 3.231 Şapsığ,
 2.857 Çeçen,
 2.609 Kırım Tatar
 2.210 Özbek
 2.061 Başkort
vb. 100'ü aşkın etnik kökenli bir nüfus bulunmaktadır. Yerli halk olan Adıge, Şapsığ,Çerkes ve Nogaylar, 1860'lı yıllarda katledildikleri ya da Türkiye'ye yönelik deportasyona uğratıldıkları için iyice azalmış, Karadeniz kıyısında yaşamış olan Ubıhça, Abazaca, gibi dil ve lehçelerde konuşan topluluklar ile Kuban Irmağı kuzeyinde yaşamış olan Nogaylar ise, Krasnodar Krayı topraklarından bütünüyle temizlenmişlerdir: Tartışmalı Krasnodar kaynaklarına göre, 5 milyon nüfus içinde yerli nüfus 25 binin altına düşmüştür.
 1783 soykırımı sonucu şimdiki Krasnodar krayı topraklarında Nogay nüfus kalmamıştır. Bu soykırım ve etnik temizlik operasyonuna bağlı olarak Kuban Irmağı kuzeyindeki Krasnodar krayı topraklarında herhangi bir Adıge yerleşimi de kalmamıştır. Krasnodar krayı dışında bazı küçük Nogay toplulukları vardır. Bunlar Kırım Hanlığı (1426-1783) sınırları dışında,Ruslarca toprakları 1556'da ilhak edilen eski Astrahan Hanlığı (1466-1556) yurttaşı olan ve çok daha önceleri, 1556'da Rus yönetimi altına alınmış olan ve şimdiki Stavropol krayı topraklarında, Karaçay-Çerkesya, Çeçenistan ve Dağıstan cumhuriyetlerinde yaşadıklarından soykırım kapsamı dışında kalmış olan Nogaylardır. Bu nedenle Nogayca, hâlen, Karaçay-Çerkes ve Dağıstan cumhuriyetlerindeki resmî dillerdendir.
 Krasnodar krayında Adıge ve Şapsığ aleyhtarı bazı Rus ekstremist (milliyetçi ve ırkçı) görüşlerin hâlen de canlı olduğu görülmektedir. Nitekim bir ara yoğunlaşan Adıgey Cumhuriyeti'ni lağvedip topraklarını Krasnodar krayına katma uğraşıları yanında, Şapsığlara, 1945 öncesindeki özerkliklerinin iadesi girişimleri de milliyetçi Rus çevrelerince  büyük bir tepkiyle karşılanmış ve önlenmişti; ayrıca 1999'da RF hükûmeti tarafından Şapsığlara tanınmış olan bazı azınlık haklarının uygulanması da Krasnodar krayı yönetiminin ısrarlı engellemeleri ile karşılaşmıştı (9).

Ekonomi
 Güneydeki dağlık bölüm dışındaki toprakların çoğu tarıma elverişlidir. Tarımda sulama gerekmektedir. Mısır, buğday ve arpa gibi ürünler yanında, Kuban Irmağının aşağı bölümünde pirinç yetiştirilir. Şekerpancarı, ayçiçeği ve tütün ekilir, Kuban Irmağı kıyılarında sebze üretilir, dağ eteklerinde bağlar ve meyve bahçeleri geniş yer tutar. Karadeniz kıyı kesiminde çay, fındık, kestane, meyve ve sebze yetiştirilir. Sığır, domuz ve kümes hayvanları beslenir, arıcılık, deniz ve tatlı su balıkçılığı da önemlidir.
 Bölgede petrol ve doğal gaz çıkarılır, Novorossiysk ve Tuapse başlıca ihraç limanlarıdır. Krasnodar'da bir petrol rafinerisi, Beloreçensk'te de bir kimya kompleksi vardır. Ayrıca tarım ve orman ürünlerini işleyen sanayiler de bulunur. Ancak, Krasnodar krayı, yine de, RF'nin, hâlen sanayide en geri kalmış ve en yoksul köşelerinden biri konumundadır. Krasnodar krayı yerinde ve Çarlık Rusya'sı döneminde "Kuban oblastı" bulunuyordu (Daha geniş bilgi için tıklayın-Adıge sürgünü, Adigey, Anapa, Çerkesya, Kabardey-Balkar Cumhuriyeti, Sindika, Şapsığ Ulusal Rayonu, Şapsığlar).

Kaynakça

 Kim Şibzuh, Çerkesya Dehşet İçinde, Yedi Yıldız dergisi, sayı 3, İstanbul, 1994, s.14-18, ayrıca İnternet.
 Ashad K'ırğ,Tehlike Hep Kuzeyden Geliyordu,Kuzey Kafkasya KD,sayı 85-86, İstanbul, 1992, s.23-25.
 A. T. Keraşev, A.Y.Çirg, İstoriya Adıgei, Maykop, 1991, s.130.
 Ançoko K'eraş, Çerkesya'nın Dış Ülkelerle İlişkileri,Kuzey Kafkasya KD, sayı 83-84, s.9-11.
 Ashad K'ırğ, Kafkas Savaşı Sırasında Adıge Filosu, Kuzey Kafkasya KD, sayı 83-84, s.19-20.
 Jineps gazetesi, Eylül 2006 Ek-1, s.2.
 Dr. Almir Abreg, Geçmişten Günümüze Kafkasların Trajedisi, İstanbul, 2006, s.43.
 Teşu Murdin, Kafdağı dergisi, sayı 49-50, Ankara, 1991, s.29-31; Jineps gazetesi, Haziran, Kasım 2006.
 Jineps, Eylül 2006 Ek-1, Haziran, Kasım 2006.

Krasnodar Krayı


Exideuil-sur-Vienne ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Charente in der Region Nouvelle-Aquitaine; sie gehört zum Arrondissement Confolens und zum Kanton Charente-Vienne.

Die ursprünglich mit dem Namen Exideuil bezeichnete Gemeinde änderte ihre Bezeichnung mit Erlass N° 2018-956 vom 5. November 2018 auf den aktuellen Namen Exideuil-sur-Vienne.

Lage
Nachbargemeinden von Exideuil-sur-Vienne sind
 Chirac im Norden,
 Chabanais im Osten,
 Saint-Quentin-sur-Charente im Süden,
 Terres-de-Haute-Charente mit Suris im Südwesten und La Péruse im Westen,
 Manot im Nordwesten.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Schloss La Chétardie (Monument historique)
 Pfarrkirche Saint-André

Persönlichkeiten
 Françoise Gascelin, Dame des Hayes-Gascelin, de Chanzeaux et de La Chétardie, 1449 bezeugt
 Jacques Joachim Trotti de La Chétardie (1705–1759), organisierte den Staatsstreich der Zarin Elisabeth 1741

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Nouvelle-Aquitaine
Ort an der Vienne

Exideuil-sur-Vienne


Eric Rosswood (născut Ross, ) este un scriitor american și activist LGBT, cel mai bine cunoscut pentru scrierea de cărți despre cum să fi părinte.  El este autorul Nunta unchiului meu , Călătoria spre părinți de același sex , Ghidul final pentru tați homosexualii și  O facem mai bine .

Nunta unchiului meu este o carte ilustrată de copii despre egalitatea căsătoriei.  Personajul principal este un băiat pe nume Andy, care află că unchiul său, Mike, se va căsători cu prietenul său pe termen lung, Steve.  În carte, Andy vorbește despre nunta unchiului său, cum îl afectează și despre lucrurile pe care le face în pregătirea ceremoniei.  Tracy K. Greene a creat ilustrații, iar autorul este creditat ca Eric Ross în locul lui Eric Rosswood pentru că a scris și a publicat cartea înainte de a se căsători și a-și schimba numele de familie.

Note

Nașteri în 1979
Scriitori de non-ficțiune americani
Oameni în viață

Eric Rosswood


فوجي للصناعات الثقيلة المحدودة (باليابانية: 富士重工業株式会社, Fuji Jūkōgyō Kabushiki-gaisha) هي شركة يابانية تعود أصولها لشركة ناكاجيما للطيران (أُسست عام 1917م) التي كانت رائدة صناعة الطائرات للجيش الياباني خلال الحرب العالمية الثانية. وبعد الحرب تم إحلال الشركة من قِبل الحكومة عام 1950م.

تم إنشاء الشركة عام 1953م باتحاد خمس شركات يابانية ليكوّنوا واحدة من أكبر شركات صناعة المواصلات باليابان. لديها الآن أكثر من 15000 عامل وتُدير 9 مصانع وتبيع في أكثر من 100 دولة حول العالم. تُصنع حالياً علامة السيارات سوبارو، ويصنع قسم الطيران بها قطع لشركة بوينغ وأيضاً مروحيات وطائرات نفاثة.

مراجع

الاكتتابات العامة الأولية في عقد 1960
تكتل شركات يابانية
سوبارو
شركات تصنيع مركبات أسست في 1953
شركات تصنيع مقرها في طوكيو
شركات دفاع في اليابان
شركات صناعة طائرات في اليابان
شركات متعددة الجنسيات مقرها في اليابان
شركات مدرجة في بورصة طوكيو
شركات يابانية أسست في 1953
عتاد اليابان العسكري
علامات تجارية يابانية
مجموعة تويوتا
مصنعو سكوتر
مصنعو محركات
نيسان
مصانع الباصات في اليابان

فوجي للصناعات الثقيلة


Ghosting may refer to:

Common uses
 Ghosting (identity theft), a form of identity theft, whereby a person takes on the identity of a deceased person
 Ghosting (incarceration), repeatedly moving a prisoner through different institutions to avoid scrutiny, or because the prisoner has become unmanageable
 Ghosting (behavior), ending all communication and contact with another person without any apparent warning or justification
 Ghosting (television), a double image when receiving a distorted or multipath input signal in analog television broadcasting
 Ghosting, an offset printing defect produced in one of two ways, in which faint replicas of printed images appear in undesirable places
 Comment ghosting, a form of stealth banning on internet forums
 Key ghosting, a phenomenon where multiple simultaneous key presses on a computer keyboard can result in incorrectly registered keystrokes
 Lens flare, an optical effect caused by internal reflections
 Multiple appearances of the same object in High dynamic range imaging, where multiple images are merged into one.

Arts, entertainment, and media
 Ghosting (strategy), a way of playing a video game that emphasizes stealthiness
 Ghosting, a form of cheating in online games
 "Ghosting", a song by Mother Mother from the 2008 album O My Heart

See also
 Ghost (disambiguation)
 Ghost image (disambiguation)
 Ghostin (disambiguation)
 Ghostwriting, the practice of producing written material that is credited to another person

de:Geisterbild

Ghosting


هيلانة هي والدة الإمبراطور الروماني قسطنطين العظيم، وقديسة.

نشأتها
وُلدت القديسة (هيلانة) (حوالي 250-327 م) بمدينة الرُها من أبوين مسيحيين نحو سنة 247 م، فربّياها تربية مسيحية وأدّباها بالآداب الدينية. وكانت حسنة الصورة جميلة النفس، واتفق لقُنسطنس ملك بيزنطية أن نزل بمدينة الرُها وسمع بخبر هذه القديسة وجمال منظرها، فطلبها وتزوجها حوالي عام 270 م. فرزقت منه بقسطنطين فربّته أحسن تربية وعلّمته الحكمة والآداب. وفي عام 293م التزم قُنسطنس بأن يطلقها لكي يرتبط بقرابة مع الإمبراطور الأكبر في الغرب أوغسطس مكسيميان، بزواجه من ابنة له من زواج سابق تُدعى ثيؤدورا. استمرت هيلانة مرتبطة بابنها، أما الثلاثين عام التالية فلا نعرف الكثير عنها. في ظروف حرجة عاد لهيلانة مكانتها العظمى عندما ملك قسطنطين. نٌصرته على ليسينيوس Licinius عام 324م جعلته الحاكم الوحيد على الإمبراطورية الرومانية، والصراع الخطير داخل الأسرة المالكة أدى إلى استبعاد الزوجة الثانية فوستا Fausta وابنه كريسيس Crispus.

هيلانة كإمبراطورة، أم للملك وAugusta صاحبة سلطان لها اعتبارها ودورها في التاريخ:

الملكة هيلانة وإيمان ابنها قسطنطين هيأت الملكة هيلانة قلب ابنها قسطنطين ليقبل الإيمان بالسيد المسيح. وفي الوقت المعين ظهرت له علامة الصليب في السماء وقد نُقش تحته «بهذا تغلب». بالفعل انتصر، وآمن بالمصلوب، وصار أول إمبراطور روماني مسيحي. البحث عن الصليب المجيد وإقامة مبانٍ كنسية اشتركت مع قسطنطين بخصوص إقامة مبانٍ كنسية في بيت لحم وأورشليم، واكتشافها للصليب المقدس سبب حركة إحياء لأورشليم وشجع على السياحة إليها.  رأت القديسة في الليل من يقول لها: «امضِ إلى أورشليم وافحصي بتدقيق عن الصليب المجيد والمواضع المقدسة». وإذ أعلمت ابنها بذلك أرسلها مع حاشية من الجند إلى أورشليم، فبحثت عن عود الصليب المجيد حتى وجدته، كما وجدت الصليبين الآخرين الذين صلب عليهما اللصان.   فقصدت أن تعرف أيهما هو صليب السيد المسيح، فأعلمها القديس مقاريوس أسقف كرسي أورشليم بأنه هو الصليب المكتوب أعلاه: «هذا هو يسوع ملك اليهود». ثم سألته أن ترى آية ليطمئن قلبها، فاتفق بتدبير السيد المسيح مرور قوم بجنازة ميت في ذلك الحين، فوضعت كلاَّ من الصليبين على الميت فلم يقم، ولما وضعت الصليب الثالث قام الميت في الحال، فازداد إيمانها وعظم سرورها.
 بعد ذلك شرعت في بناء الكنائس، وبعد ما سلمت للأب مقاريوس المال اللازم لعميلة البناء أخذت الصليب المجيد والمسامير وعادت إلى ابنها الملك البار قسطنطين، فقبَّل الصليب ووضعه في غلاف من ذهب مرصع بالجواهر الكريمة، ووضع في خوذته بعض المسامير التي كانت به. صارت هيلانة مثلاً حيًّا للإمبراطورة المسيحية التي تساهم في جعل الإمبراطورية الرومانية مسيحية. سارت هذه القديسة سيرة مرضية ورتبت أوقافا كثيرة على الكنائس والأديرة والفقراء. ثم تنيّحت عام 327 م وهي قرابة الثمانين. السنكسار 9 بشنس.

قسطنطين الملك البار
كان أغلب القادة الكنسيين معجبين بشخصية الإمبراطور قسطنطين الكبير (حوالي 285-337 م) وأمه هيلانة الملكة، يتطلعون إليهما كشخصين بارين قاما بدورٍ عظيم في تاريخ الكنيسة الأولى. مع أنه لم ينل العماد إلا في السنة الأخيرة من حياته على يدي الأسقف الأريوسي يوسابيوس النيقوميدي إلا أنه يتحدث عن نفسه كمسيحي غيور، جعل من المسيحية الديانة الرسمية للدولة الرومانية، وأمر بحفظ يوم الأحد، وصادر المعابد الوثننية وحوّل الكثير منها إلى كنائس، وعفا رجال الدين المسيحي من الضرائب، كما تدخّل? للأسف? في المشاكل الكنسية. وهو الذي دعا إلى عقد أول مجمع مسكوني في العالم في نيقية عام 325 م. عشقه يوسابيوس القيصري، وسجّل لنا تاريخه، كما مدحه المدافع لاكتانتيوس، وقال عنه هوسيوس أسقف كوردونا Hosius of Cordon بأسبانيا أنه صنع عجائب في الكنيسة.

نشأته
اسم أبيه قسطنطيوس الأول Chlorus Constantius I وأمه هيلانه، وكان أبوه ملكًا على بيزنطة ومكسيميانوس ملكًا على رومه ودقلديانوس على إنطاكية ومصر. وكان قونسطا وثنيًا، إلا أنه كان صالحًا محباً للخير رحومًا شفوقًا. واتفق أنه مضى إلى الرُها وهناك رأى هيلانة وأعجب بها فتزوجها، وكانت مسيحية فحملت منه بقسطنطين هذا. ثم تركها في الرُها وعاد إلى بيزنطية، فولدت قسطنطين وربّته تربية حسنة وأدّبته بكل أدب، وكانت تبث في قلبه الرحمة والشفقة على المسيحيين. ولكنها لم تجسر أن تعمّده ولا تُعلِمَه أنها مسيحية، فكبر وأصبح فارسًا وذهب إلى أبيه الذي فرح به لما رأى فيه الحكمة والمعرفة والفروسية. صار شريكًا في والده في الإمبراطورية.

اتساع مملكته
يحدثنا يوسابيوس القيصري عن نصراته الفائقة التي بلغت أقاصي المسكونة في ذلك الحين، فبلغ في الغرب بريطانيا وما حولها، وفي الشمال غلب مملكة السكيثيين مع أنها كانت قبائل متوحشة لا يمكن حصر تعدادها، وفي الجنوب بلغ إلى الأثيوبيين والبليميين Blemmyans، وفي الشرق بلغ إلى الهند وما حولها. وقد رحّب الكل به باغتباط، مقدمين له هدايا، طالبين صداقته، وأقاموا تماثيل وصورًا له في بلادهم.

قسطنطيوس
لم يكن ممكنًا ليوسابيوس أن يؤرخ لقسطنطين الكبير دون الإشارة إلى والده قسطنطيوس. فقد كان أحد أربعة أباطرة يشتركون معًا في إدارة الإمبراطورية الرومانية في وقتٍ واحدٍ، وهم دقلديانوس ومكسيميانوس وجاليريوس (غالريوس) وقسطنطيوس. أبى الأخير أن يقتدي بالثلاثة الآخرين خاصة في اضطهاد المسيحيين، مع أنه لم يكن مسيحيًا.

ذكر يوسابيوس أمثلة رائعة تكشف عن سمو شخصيته:

1. أرسل إليه الإمبراطور، غالبًا مكسيميانوس، يلومه على لطفه الزائد وتقواه واهتمامه بالشعب، مقدمًا برهانًا على ذلك أن خزانته قد صارت فارغة. للحال استدعى قسطنطيوس أغنى رعاياه في كل الأمم الخاضعة له وأخبرهم بأنه محتاج إلى مالٍ. تسابق الكل في العطايا بسخاء عجيب، حتى إذ جاء رُسل الإمبراطور ذهلوا من كثرة ما لديه. وإذ رجع الرسل أصرّ أن يرد لكل شخص ما قدّمه بعد أن شكرهم على محبتهم وإخلاصهم وسخائهم.

2. أما المثل الآخر العجيب فقد أصدر بين رجال الدولة أمرًا بأن يختار كل منهم أحد أمرين: إما تقديم ذبائح للأرواح الشريرة أو ترك الخدمة في القصر. وهنا وافق البعض على تقديم ذبائح للأرواح الشريرة، ورفض الفريق الآخر ذلك وإن كلفهم الأمر طردهم من خدمة الملك. وإذ عرف الملك ما في قلوبهم اختار الفريق الثاني مادحًا إيّأهم حاسبًا أن من كان أمينًا للّه يُخلص في عمله، أما من يخون الله فكيف يمكن أن يثق فيه؟ وقد كافأه الله بأن صار فيما بعد هو وحده أوغسطس الرئيسي، وتفوّق على كل الأباطرة، حتى بلغ شيخوخة سعيدة وسلّم الملك لابنه قسطنطين.

شخصية قسطنطين الشاب
في شبابه رافق قسطنطين دقلديانوس وغالريوس في بعض الرحلات والحملات. اتسم عن أقرانه بقوة الشخصية وبرز في مواهبه العقلية، كما في قوته البدنية، محبًا للعلم، وكان ذا ذكاء خارق وحكمة إلهية. حاول دقلديانوس التخلص منه بدافع الحسد والخوف منه، فاتهمه باتهامات أخلاقية، لكنه هرب منه وذهب إلى أبيه. كان والده مشرفًا على الموت عندما وجد قسطنطين قد جاء إليه على غير موعد، فقفز وعانقه بحرارة، وتنازل له عن المُلك ثم أسلم الروح.

ظهور الصليب المقدس

بعد وفاة أبيه تَسَّلم المملكة ونشر العدل والإنصاف ومنع المظالم، فخضع الكل له وأحبّوه، ووصل عدله إلى سائر البلاد، فأرسل إليه أكابر روما طالبين أن ينقذهم من ظلم مكسيميانوس فزحف بجنده إلى إنقاذهم. وفي أثناء الحرب رأى في السماء في نصف النهار صليبًا مكوّنًا من كواكب مكتوبًا عليه باليونانية الذي تفسيره «بهذا تغلب»، وكان ضياؤه يشع أكثر من نور الشمس، فأراه لوزرائه وكبراء مملكته فقرؤوا ما هو مكتوب ولم يًدركوا السبب الموجب لظهوره. وفي تلك الليلة ظهر له ملاك الرب في رؤيا وقال له: «اعمل مثال العلامة التي رأيتها وبها تغلب أعداءك». ففي الصباح جهّز علمًا كبيرًا ورسم عليه علامة الصليب، كما رسمها أيضًا على جميع الأسلحة، واشتبك مع مكسيميانوس في حرب دارت رحاها على الأخير الذي ارتد هاربًا، وعند عبوره جسر نهر التيبر سقط به فهلك هو وأغلب جنوده. ودخل قسطنطين رومه فاستقبله أهلها بالفرح والتهليل، وكان شعراؤها يمدحون الصليب وينعتونه بمخلِّص مدينتهم ثم عيّدوا للصليب سبعة أيام، وأصبح قسطنطين ملكًا على الشرق والغرب.

اكتشاف الصليب المقدس
أصدر أمرًا إلى سائر أنحاء المملكة بإطلاق المعتقلين، وأمر ألا يشتغل أحد في أسبوع الآلام كأوامر الرسل، وأرسل هيلانة إلى بيت المقدس فاكتشفت الصليب المقدس. وفي السنة السابعة عشرة من ملكه اجتمع المجمع المسكوني الأول بنيقية في عام 325 م.

تمثال قسطنطين
إذ استقبلته روما بالهتافات على المستوى الرسمي والشعبي أمر بإقامة حربة عالية على شكل صليب تحت يد تمثال يمثل شخصه في أبرز مكان في روما، على أن تُنقش عليه العبارة التالية باللغة اللاتينية: «بفضل هذه العلامة المباركة، التي هي محك القوة الحقيقي، أُنقذت وحرّرت مدينتكم من نير البطش، وحرّرت كذلك مجلس الأعيان الروماني والشعب الروماني، وأعدتهم إلى مجدهم السابق ورفعتهم السالفة». فرح عام تحوّلت روما إلى محفلٍ عظيمٍ، إذ أقام الكثيرون الولائم والأفراح. وأصدر قسطنطين مرسومًا برد أملاك كل من اُغتصبت منهم، وإطلاق المسجونين ظلمًا. يقول يوسابيوس: «كذلك استدعى الإمبراطور إليه جماعة خدّام الله، وأظهر لهم مظاهر الاحترام والإكرام، وعطف عليهم بالقول والفعل كأشخاصٍ كرّسوا لخدمة إلهه. وبناء على هذا سمح لهم بالجلوس على مائدته بالرغم من حقارة ملبسهم ووضاعة مظهرهم. ولكنهم لم يكونوا كذلك في عينيه، لأنه لم ينظر إلى الواحد منهم بالعين المجردة، بل كان يرى الله في شخصه. وجعلهم كذلك رفقاءه في السفر، معتقدًا أن ذاك الذي يخدمونه لابد أن يساعده. علاوة على ذلك فقد دفع من موارده الخاصة هبات كثيرة لكنائس الله، لتوسيع هذه المباني المقدسة وتعليتها، وزخرفة هياكل الكنائس بتقدمات سخية» (كتاب 1: 42). أظهر سخاء عجيبًا على الفقراء المسيحيين والوثنيين، خاصة الأسر المستترة. «كان قسطنطين عندما يخرج من قصره الملكي باكرًا جدًا في الفجر، ويشرق بنورٍ سماوي، يسطع بأشعة إحسانه على كل من تقدم إليه» (1: 43). كان يجلس مع الأساقفة، ويشترك معهم في مناقشاتهم كشخصٍ عادي مستبعدًا حرسه الخاص، إذ كان في حمى مخافة الرب.

مؤامرة ليسينيوس ضده
قدّم قسطنطين الدليل على إخلاصه ومحبته لليسينيوس فأزوجه أخته، وجعله أحد أعضاء الأسرة الإمبراطورية. لكن ليسينيوس دبّر مكائد خفية، وفي كل مرة كان قسطنطين يكتشف المؤامرات ويعفو عنه. وأخيرًا أعلن ليسينوس الحرب علانية ضد قسطنطين بل وضد الله الذي يعبده قسطنطين. فمنع اجتماع الأساقفة معًا تحت أي ظروف؛ وطلب أن تقوم الاجتماعات في الهواء الطلق بدلاً من بيوت الصلاة. انغمس في الشهوات حاسبًا الزنا أمرًا طبيعيًا، وأخيرًا أظهر عداوة ضد الكنيسة وطالب بتقديم ذبائح وثنية، واخترع ألوانًا جديدة من العذابات للمسيحيين. انتصر عليه قسطنطين وهرب في زيّ عبد. عاد ليستخدم السحر والاتكال على الآلهة الكاذبة... سمح الله له بتأديبات قاسية حتى كادت ملامح وجهه أن تتلاشى، ولم يبقَ فيه إلا العظام الجافة، صار أشبه بهيكلٍ عظميٍ. أخيرًا أدرك خطأه وقدّم توبة، وأعلن أن إله المسيحيين هو وحده الإله الحقيقي.

تجديد بناء بيزنطية
قد جدّد بناء بيزنطية ودعاها باسمه القسطنطينية وجلب إليها أجساد كثيرين من الرسل والقديسين، وتنيّح بنيوقوميديا، فوضعوه في تابوت من ذهب وحملوه إلى القسطنطينية، فتلقّاه البطريرك والكهنة بالصلوات والقراءات والتراتيل الروحانية، ووضعوه في هيكل الرسل القديسين. وكانت مدة حياته خمسًا وسبعين سنه.

تكريمه بعد موته
يرى المؤرخ يوسابيوس أنه لم يوجد ملك قط نال كرامة في أيام ملكه وحتى بعد موته مثل قسطنطين، فإذ أكرم الله أكرمَه الله، فبقي في سلطانه الملكي حتى بعد موته. بعد موته «ضُربت عملة تحمل التصميم التالي: ظهرت على أحد الوجهين صورة ملكنا المبارك ورأسه مُغطى بحجاب، أما الوجه الآخر فقد صوّره جالسًا على مركبة تجرّها أربعة جياد، وقد امتدّت يد من أعلى إلى أسفل لكي تقبله في السماء» (ك 4: 73).

إحدى القصص الشهيرة للملكة هيلانه انها ذهبت إلى القدس للبحث عن خشبة الصليب الحقيقية فقيل لها على يد أحد الشيوخ المقيمين هناك والذي يعتقد بان اسمه كان يوحنا انه من المعتقد وجود ثلاث صلبان مدفونين تحت إحدى اكوام الزبالة التي حرض رؤساء المجمع اليهودي اليهود لالقاء الزبالة فيها لاخفاء معالم الصلبان الثلاث ولكن الملكة هيلانة امرت الجنود بازالة الزبالة واستخراج الصلبان ولكنها ارادت ان تتعرف على الصليب الحقيقي للمسيح فكانت في ذلك الوقت تمر إحدى الجنازات لشاب فامرتهم بالتوقف وجربت وضع الصلبان الثلاثة على جثمان الشاب المتوفي ففي المحاولة الثالثة قام الميت فتيقنت انه صليب المسيح فاخذته ووضعته في كنيسة بنيتها خصيصا للصليب في مدينة القدس أطلق عليها كنيسة الصليب وكان الصليب الحقيقي ياخذ منه اجزاء خشبية للتبارك بها من قبل الزوار المسيحيين وقيل ان الصليب كان لا ينقص رغم ذلك ولكنه لا يعرف الآن اين مكانه بالتحديد على الرغم من وجود بعض الاجزاء منه حتى الآن.

في سنة 331 م تحول معبد جوبيتر في يبرود إلى كاتدرائية مسيحية باسم القديسين قسطنطين وهيلانة تيمنا بالإمبراطور الروماني قسطنطين الذي سمح بالحرية الدينية بالبلاد، وأمه القديسة هيلانة التي أقنعته بالتسامح الديني وتحولت الدولة الرومانية فيما بعد إلى الديانة المسيحية، وقد مرت القديسة هيلانة من المنطقة أثناء عودتها من القدس بعد اكتشاف خشب الصليب المقدس.

انظر أيضًا
 قسطنطين العظيم والمسيحية.

مراجع

أشخاص من بيثينيا
أغسطسات
إمبراطورات رومان
بيزنطيون
جلجثة
رومان في القرن 3
رومانيات في القرن 3
رومانيات في القرن 4
سلالة قسطنطين الحاكمة
شخصيات في أعمال جيفري مونماوث
فلافيون
تراث شعبي بريطاني
قديسات بيزنطيات
قديسات يونانيات
قديسون أقباط أرثوذكس
قديسون أنجليكانيون
قديسون في القرن 4
قديسون ملوك مسيحيون
قسطنطين الأول
ملوك قديسون في الكنيسة الرومانية الكاثوليكية
مواليد عقد 250
نساء القرن 3
وفيات 330
وفيات في ترير
يولييون
يونانيات في القرن 3
يونانيات في القرن 4
يونانيون في القرن 3
يونانيون في القرن 4

هيلانة


Nematocida parisii est une espèce de microsporidies. C'est un champignon pathogène des nématodes, et notamment de l'animal modèle Caenorhabditis elegans.

Le nom latin de l'espèce peut se traduire par le tueur de nématodes de Paris.

Caractéristiques

Références

  Troemel E.R., Felix M.A., Whiteman N.K., Barriere A. & Ausubel F.M., 2008. Microsporidia are natural intracellular parasites of the nematode Caenorhabditis elegans. PLoS Biology. 6:2736-2752.
  Cuomo C.A., Desjardins C.A., Bakowski M.A., Goldberg J., Ma A.T., Becnel J.J., Didier E.S., Fan L., Heiman D.I., Levin J.Z., Young S., Zeng Q. & Troemel E.R., 2012. Microsporidian genome analysis reveals evolutionary strategies for obligate intracellular growth. Genome Res., 2012 Dec, 22(12), pages 2478-2488, .
  Niu Q., Huang X., Zhang L.et al., Appl Microbiol Biotechnol (2007) 75: 141, .
  Luallen R., Reinke A., Tong L. Botts M., Felix M-A. & Troemel E., 2016. Discovery of a Natural Microsporidian Pathogen with a Broad Tissue Tropism in Caenorhabditis elegans. bioRxiv 047720.

Liens externes

Rozellomycota
Espèce de champignons (nom scientifique)
Parasite d'animaux
Infection mycosique

Nematocida parisii


Cheremule (sardisk: Cherèmule) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 540 meters højde og har 434 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 24,25 km² og grænser til kommunerne Borutta, Cossoine, Giave, Thiesi og Torralba.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Cheremule


An Puccinellia krusemaniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pieter Jansen ngan Willem Hendrik Wachter. An Puccinellia krusemaniana in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia krusemaniana


Fotoğraf makinesi ışık ile resim çizmeye yarayan alettir.

Fotoğraf makinesinin çalışma prensibi
Basit bir ayna, görüntüleri yansıtan cisim veya merceğin işleyişinin anlaşılması yönünden çok önemli olan görüntü kavramı, optik sistemlerin analizlerinde de o derece önemlidir. Kullanımı en yaygın olan optik aletlerden biri cismin görüntüsünü bir film veya elektronik olarak bir çip üzerine kaydeden fotoğraf makinesidir.

Fotoğraf, belgelenmek istenen objeden yansıyan ışığın duyarlı yüzey üstüne düşmesi ve duyar kat üstünde sabitlenmesi işidir. Fotoğraf makinesinde; belgelenmek istenen objeden yansıyan ışık, objektifte ulaşır ve odaklanır. Sonra, hemen objektifin içinde bulunan ve adına diyafram denen diske ulaşır. Bu diskin amacı; gelen ışığın şiddetinin ayarlanabilmesidir. Bu işi ise ortasında bulunan ve kullanıcı tarafından ayarlanabilen bir delik sayesinde yapar. Objektifte toplanan ve odaklanan ışık diyaframdan geçerek örtücüye ulaşır. Örtücü perde çekim sırasında önceden seçilen bir süre boyunca açık kalarak, ışığın film üzerine düşmesini sağlar.

Fotoğraf makinesini oluşturan ana birimler
 Netleştirici/Focus
 Diyafram
 Obturatör
 Vizör
 Objektif
 Numaratör
 Sarma kolu
 Geriye sarma kolu
 DSLR [Digital single-lens reflex (Sayısal Tek Mercek Yansımalı)]

Diğer sınıflamalar
35 mm makineler, refleks makineleri, compact makineler, körüklü makineler, minyatür makineler, stüdyo makineleri, sualtı makineleri, polaroid makineler, otomatik ve yarı otomatik makineler, dijital makineler gibi çok değişik tipte ve özelliktedir. Film boyutuna göre ise, büyük boy fotoğraf makineleri(9 x 12, 13 x 18 cm), orta boy fotoğraf makineleri (6 x 4,5 cm, 6 x 6 cm, 6 x 7 cm, 6 x 8 cm ve 6 x 9 cm), küçük boy fotoğraf makineleri (24 x 36 mm), minyatür fotoğraf makineleri (gizli çekim için kullanılan çok küçük makinalar), Polaroid fotoğraf makineleri, dijital-sayısal fotoğraf makineleri olarak sınıflanabilir.

Tarihçe

Fotoğrafçılığın başlangıç tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Fotoğraf tarihi karanlık kutu içinde görüntü elde etmenin tarihi olduğu kadar, bu görüntüleri fotokimyasal yollarla saptamanın da tarihidir.

Fotoğrafın temelini anlamak için öncelikle görmek fiilinin nasıl gerçekleştiğini anlamak gerekmektedir. Görmenin nasıl gerçekleştiğine dair Yunan bilginler 2 görüşe sahiptiler:

1. Gözden ışınlar çıkmakta ve bu ışınlar nesneler tarafından kesilmekte idi.

2. nesnelerin temsili bir şey göze girmekte idi.

İslam alimleri kendilerine ulaşan bilgilerden yola çıkarak görme mevzusu üzerinde çalışmalar yapmış ve görmenin hakikatini ortaya koymuşlardır. İslam alimlerinden Kindî, görmenin, hacimli, üç boyutlu ve sürekli ışınlardan meydana geldiğini ifade etmiştir. Bu görüşü geliştiren İbn-i Heysem ise günümüz optik biliminin temellerinin hemen tamamının dayandığı Optik (Kitabu'l Menazir) isimli eserini te'lif ederek Optik Biliminin kurucusu olmuştur. Buna ilave olarak İbn-i Heysem, göze dioptrik bir sistem olarak yaklaşmak suretiyle kırılma geometrisini uygulamış ve bu  metod ile de atmosferin yüksekliğini günümüz ölçülerinde saptamıştır. İbn-i Heysem, ışık huzmelerinin küçük delikten geçerken dağılmayarak deliğe paralel düz beyaz yüzey üzerinde baş aşağı bir görüntü oluşturduğunu açıklamıştır. Delik ne kadar küçük ise görüntü o kadar nettir. Görüntü ters düştüğü halde neden düz gördüğümüzü ise, optik sinirlerinin görüntüyü analiz eden ve tanımlayan beyinle bağlantı sağladığını izah ederek açıklamıştır. Işık kaynaklarını ve yaydıkları ışıkların niteliklerini incelemiş, kendisi ışık kaynağı olan nesnelerin ışığına birincil, ışıklandırılmış nesnelerin yaydığı ışığa da ikincil ışık adını vermiştir. Aynı zamanda ışığın doğru boyunca yayıldığını düşünerek bunun kanıtlanması için -bugünkü fotoğraf makinesinin esasını teşkil eden- karanlık oda deneyini ve gölgelerin niteliklerini dikkate alan daha başka deneyleri düzenlemiştir.. Bu bilgilerden yola çıkarak, fotoğrafın temelini hangi bilim adamının hangi asırda attığı ortaya çıkmaktadır: M. 10. yy, İbnü'l Heysem.

10. yüzyılda Müslüman bilgin İbn-i Heysem, gümüş nitrat'ın güneş ışığı etkisiyle karardığını bulması ve 15. yüzyılda büyük sanatçı Leonardo da Vinci'nin karanlık odada mevcut ufak bir deliğin dış dünyadaki görünümlerini aksettirmesi fotoğrafçılık tarihindeki önemli başlangıçlardır. Sanatçılar Rönesans devrinde karanlık kutuyu buldular. Böylece, ışığın girdiği ufak bir delik aracılığıyla karanlık kutunun öbür ucunda konunun ters çevrilmiş bir görüntü görebiliyordu. 18. yüzyılda karanlık kutunun bir ucuna mercek ve diğer ucuna da buzlu cam konularak görüntü kutunun dışında görülebilir hale getirildi.

Işığın kimyevi maddeler üzerindeki etkisi ve gümüş tuzlarının görüntü sapma duyarlılığı 200 yıl önceden biliniyordu. 1725 yılında, kireç ve gümüş nitrat sürülmüş bir kâğıt üzerine bir şekil konulup güneşe tutulduğunda kâğıt üzerinde bu şeklin bir görüntüsünün meydana geldiği görülmüştür. 19. yüzyılın başında kâğıt, gümüş nitrat çözeltisine batırılarak negatiflerin elde edilmesi başarıldı. Fotoğrafçılığın ilk ve esaslı gelişmesi, vernikle saydam hale getirilmiş olan kâğıt üzerindeki bir görüntünün kalay levha üzerine getirilmesidir. Daha sonra, Yuda Bitümü ile kaplanmış kalay levha üzerine düşürülen bir görüntüde güneş ışığı düşen yerlerin beyazlaştığı görülmüştür.

Niepce ile başlayan fotoğraf çalışmaları 1829'da Jacques Mande, Daugerre ile birleşip 1837'de Daugerreotype'ı ortaya koymalarıyla birden gelişim göstermeye başladı. Bu işlem gümüşle karıştırılmış bakır bir levhanın sünger tozu ve zeytinyağı ile silindikten sonra 1/16 oranında su ve nitrik asit birleşiminde yıkanıp hafif bir ateşte ısıtılmasını ve ikinci defa nitrik aside batırılmasını gerektiriyordu. Böylece hazırlanan levha iyoda batırılıp makineye yerleştiriliyor, ışık durumuna göre 5 ile 40 dakika poz veriliyordu. Elde edilen görüntü 47.5 °C ısıdaki cıvayı kapsayan bir tepsinin içine konulana kadar ortaya çıkmıyordu.

1840 yılında ışığı 16 kere fazla geçiren bir mercek kullanılarak poz süresi düşürüldü. Daugerre tipi ile elde edilen görüntü çok net olmakta ise de gümüş bakır karışımı levhanın kolayca kırılması ve bu yönden çok pahalı olması fazla gelişmesini önledi.

Aynı süreler içinde Henry Fox Talbot bir takım kimyasal maddelere batırılmış kâğıtlar üzerinde görüntü elde etmeyi başardıysa da yavaş yavaş kararması ve görüntünün net olmaması nedeniyle kolayca unutuldu. Ancak Talbot'un bu buluşu için ilk defa "FOTOĞRAF" kelimesi kullanılmıştır. Bir süre sonra da negatiflerin pozitife çevrilmesi başarılmıştır. Böylece modern fotoğrafçılığın temeli atılmıştır.

Daha sonra fotoğraf kâğıtları, yumurta akına batırılarak pürüzsüz bir yüzey elde edilmiştir. Ancak bu yöntem ayrıntıları ortaya çıkarmakta başarısız olmuştur. Yumurta akının iyotlaşması ise başarılı sonuç vermiştir. Bundan sonra ıslak levha yöntemi daha sonra da kuru levha yöntemi bulunmuştur.

Bu tarihlerde bir fotoğraf çekebilmek için ulaşılabilmiş en büyük poz süresi 1/25 saniye idi.

1888 yılında George Eastman, Kodak makinelerinde 10 poz çekebilen bromür kaplı Jelatin rulolar bulunan Kodak fotoğraf makinelerini piyasaya sürerek çok büyük aletler taşıması gereken fotoğrafçıya kolay hareket imkânı sağladı. Fotoğraf çekildikten sonra makine fabrikaya gönderiliyor ve jelatin film kâğıttan ayrıldıktan sonra bir cam üzerine yerleştiriliyor ve sonra yeniden makineye film doldurularak sahibine iade ediliyordu.

1870'te Hermann Vogel emülsiyonları muhtelif banyolara batırılarak duyarlılıklarını arttırma yolunu buldu. 1880 yılında kırmızıya karşı duyarlılığı çok sınırlı olan ortokomatik filmin yanında, pankromatik filmler ortaya çıktı. Fotoğraf 19. ve 20. asırda değişik astigmat merceklerin, selüloz asıllı filmlerin kullanılması, fotoğraf makinesi ve film sanayinde gelişmelerle günümüzdeki durumuna geldi.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

 D. Young Hugh, Roger A. Freedman. Sears ve Zemansky'nin Üniversite Fiziği. Baskı 12 Cilt 2, İstanbul: Pearson Yayınları, 2010. s.1182-1183

Fransız icatları

Fotoğraf makinesi


Mjollnir, İskandinav mitolojisindeki Tanrı Thor'un savaş çekicidir.

Eski Dünya'nın en güçlü silahı olan Mjöllnir, adının anlamı "Parçalayıcı" olan kocaman bir ''Çekiç''tir. Çekici Brokk ve Eitri isimli iki cüce kardeş yapmışlardır. Çekiç yapılırken Loki sinek kılığına girip cüceleri ısırarak rahatsız edince bir kaza olmuş, çekicin sapı kısa kalmıştır. Çekiç çok ağırdır bu yüzden Thor çekici kaldırabilmek için güç kemerini giyer. Gök gürültüsü tanrısı olan Thor, çekici sallayarak Mjöllnirin üzerindeki Odinin rünü sayesinde ölü olan bir hayvanı yeniden diriltebilir.

Kaynakça

İskandinav mitolojisi
Mitolojik silahlar
Cermen paganizmi
Dini semboller
Dinî nesneler
Thor

Mjölnir