Sărbătoarea lui Nabi Musa sau Sărbătoarea profetului Musa (în arabă موسم النبي موسى Māusim An-Nabi Musa) este sărbătoarea pelerinajului credincioșilor musulmani (mausim) din Palestina la locul unde, după tradiția lor, se află mormântul profetului Musa, numele arab al biblicului Moise. Acest loc se află în Deșertul Iudeei, la 10 kilometri sud de Ierihon și 20 kilometri est de Ierusalim și este marcat de o moschee. La Nabi Musa ducea un drum sinuos lateral, la dreapta drumului principal dintre Ierusalim și Ierihon, la circa 2 km deasupra semnului care indică nivelul mării.

Mausimul este celebrat vreme de șapte zile în fiecare primăvară, fără legătură cu calendarul islamic. El începe în fiecare an în perioada 22 martie -25 aprilie, în vinerea dinaintea Vinerii Mari după calendarul iulian al bisericii ortodoxe grecești. În trecut cortegiul pelerinilor începea la Ierusalim , continua la moscheea mormântului lui Nabi Musa de lângă Ierihon și se încheia iarăși la Ierusalim
Pe parcursul anilor, sărbătoarea, care se numea uneori Pelerinajul Ierusalimului (Hadj al Quds), a primit o semnificație socială și politică, iar în perioada Mandatului britanic asupra Palestinei, a devenit un focar de demonstrații naționaliste și împotriva sionismului și a prezenței crescute a evreilor în Palestina. Manifestațiile politice au cunoscut o escaladare în tulburările violente din anul 1920, devenind un semnal al declanșării conflictului dintre arabi și evrei.
În anul 1937, în cursul Marii revolte arabe din Palestina (1936-1939), administrația britanică a limitat sărbătorirea la ceremonii locale, de amploare redusă, ținute strict în perimetrul sanctuarului Nabi Musa, oprind toate marile festivități și procesiuni de masă.
Ulterior s-au făcut numeroase încercări de a reînnoi tradiția pelerinajelor, dar teama de exploatarea acesteia de către naționaliștii palestinieni laici și de către factori extremiști islamici, pentru ațâțarea maselor în scopuri politice, a făcut cârmuirile ulterioare - iordaniană (1948-1967), israeliană (1967-1997) și, după 1997, palestiniană, să continue a o limita. În apropierea moscheii Nabi Musa se află un sat arab cu acelaș nume, populat de circa 300 locuitori, care, ca și sanctuarul, se află în teritoriul administrat de Autoritatea Națională Palestiniană. În zonă au loc și antrenamente ale armatei israeliene.

Fondul mitic al sărbătorii
Ca și alte personalități biblice, profeți și regi evrei antici, Moise este menționat și în Coran, sub numele său în limba arabă, Musa.Islamul cinstește  ca proroci un număr de figuri biblice și antice care au avut parte, după tradiția iudaică, cea creștină și alte tradiții, de revelația divină. După Mahomed, Moise-Musa este profetul amintit de cele mai multe ori în Coran. O mare parte din detaliile biografiei sale din Pentateuh (Tora), sunt povestite și în Coran, începând cu ascunderea lui într-un coș pe apele Nilului și terminând cu Ieșirea evreilor din Egipt și drumul lor în deșert. Și lui Musa, înaintea lui Mahomed, i s-a arătat Allah și el a devenit păstorul fidel al divinității și i-a ascultat Cuvântul. Sărbătorirea islamică a lui Musa în apropierea Paștelui evreiesc nu era, probabil, întâmplătoare, acesta din urmă fiind dedicat ieșirii evreilor din Egipt sub conducerea lui Moise, care este relatată și în Coran.

O chestiune mai complexă este credința în legătură cu locul mormântului lui Moise.
În Tora sau Pentateuhul, care stă în centrul religiei iudaice, este scris in mod explicit, că Moise nu a călcat în Țara lui Israel, ci a murit în Țara Moabului, unde a fost îngropat într-un loc rămas necunoscut: "Și a murit Moise, robul lui Dumnezeu, acolo, în pământul Moabului, după Cuvântul Domnului;
Și a fost îngropat în vale, în pământul Moabului, în fața Bet-Peorului, dar nimeni nu știe mormântul lui nici până în ziua de astăzi" (Deuteronomul.34,4-5).
În schimb, Coranul nu vorbește de moartea lui Moise sau de locul unde a fost îngropat. Afirmația ca mormântul lui Musa ar fi în perimetrul Palestinei sau al Țării Israelului nu ar contrazice Coranul. În schimb, locul ales de tradiția arabilor din regiune pentru poziția acestui mormânt nu are o legătură cu Coranul. El se bazează, între altele, pe o legendă, după care Saladin ar fi avut o revelație în vis care i-a indicat locul mormântului lui Musa, și pe baza acesteia el a ridicat acolo un prim monument.
Se presupune că Saladin a ales locul din cauza proximității lui cu Ierusalimul.

Cercetătorul israelian al regiunii Palestinei-Israelului, Yosef Breslavi, observă că islamul cunoaște niște sanctuare speciale numite "maqam", care , după opinia sa, au fost alese deoarece reprezentau puncte mai înalte, de observație, de unde se puteau zări de departe locuri considerate sfinte. Nabi Musa însuși putea fi considerat un astfel de punct de observație, de unde se pot desluși de departe stepele Moabului și Muntele Nebo
Exemple similare sunt Maqam Nabi Halil în Munții Moabului in Iordania, care privește spre Hebron în Cisiordania, sau Nabi Yosha cu un loc de rugăciune închinat lui Iosua, fiul lui Nun (Iosua Navi)  aflat lângă Salt, în Iordania, și care privește către Ierihon, Nabi Sujud din sudul Muntelui Hebron, unde se crede că se află mormântul lui Oholiav ben Ahisamah, din tribul Dan, și de unde se poate vedea teritoriul care aparținea, după tradiție, tribului Dan.
Ehrlich a identificat și el un loc pe teritoriul tradițional al tribului Beniamin (Binyamin) -  Nabi Rubin, care privește spre ținutul Moabului din Iordania, unde în vechime trăia tribul Reuven.
În nuvela sa "Nikmat Haavot" (Răzbunarea străbunilor), a cărei intrigă se petrece în parte în timpul Mausimului Nabi Musa, scriitorul ebraic Ithzak Shami  se referă la un mit religios înfiripat în jurul acestei sărbători. Allah însuși, dorind să-și împace alesul, Musa, și să-i îndulcească greaua pedeapsă cu care l-a lovit la mânie, i-a jurat înainte de săvârșirea acestuia din viața pământească, "să nu-l lase singuratic și îndepărtat în pustie, și că mulți îl vor vizita."
Legende arabe care circulau în regiune vorbesc de Wadi Musa ,lângă Petra, ca locul morții  lui Harun (Aaron),fratele lui Musa, și despre fuga lui Musa din fața îngerului morții, Azrael, până în colinele de la vest de Marea Moartă. După o promisiune a lui Allah, el nu avea să moară decât atunci când va intra el însuși de bună voie într-un mormânt. Odată văzând niște meșteri care săpau un cavou într-un loc stâncos, destinat, ziceau ei,comorii unui rege din părțile acelea. Musa, istovit, a cerut voie să intre acolo ca să-și odihnească oasele. În momentul în care s-a culcat a apărut îngerul mortii deghizat ca șef al acelor meșteri, și i-a oferit un măr. Cum de a apropiat mărul de față și i-a simțit parfumul, el și-a dat suflarea. Meșterii, care nu erau altceva decât îngeri trimiși dinadins în acel loc, l-au îngropat.

Sanctuarul
Mormântul este situat în inima Pustiului Iudeei, la circa 10 kilometri sud de Ierihon, și circa 20 kilometri est de Ierusalim.
Ctitorul moscheii din sanctuar a fost Salah Ad-Din (Saladin), dar actualul sanctuar, zidit din calcar bej , a fost inițiat de către sultanul Beibars prin anul 1269, așa cum se poate deduce din inscripția aflată pe unul din pereții moscheii. Tradiția  spune că sultanul Beibars ar fi fost acela care ar fi incredințat familiei Al Huseini custodia sanctuarului și a moscheii, iar  aceasta a organizat cortegiul în fiecare an și a asigurat aprovizionarea pelerinilor cu mâncare.

Cu timpul au fost adăugate clădirii un minaret (în anul 1480 ), precum și noi aripi destinate să servească drept han pentru numărul tot mai mare de pelerini. De pe minaret se pot vedea, în afara ansamblului sanctuarului, colinele Pustiului Iudeei și Valea Iordanului.
Sanctuarul este și in zilele noastre o clădire impunătoare cu zeci de cupole vospite in alb și cu o curte mare îndreptată în direcția Mecca și înconjurată de 120 încăperi. Complexul arhitectonic se întinde pe o suprafață de circa 5000 m². Moscheea conținând mormântul lui Musa, provenită din edificiul în versiunea sa mai restrânsă inițială, construită de sultanul Beibars, se află în centrul curții, lângă zidul de vest al curții. Ea conține un mihrab (nișă) în direcția Mecca, și lângă acesta un minbar, de unda imamul își rostește predica.
Un zid împarte moscheea în două părți: cea de est destinată bărbaților, și cea de vest pentru femei.
În curte se află cisterne pentru colectarea apei de ploaie.
La dreapta intrării principale în moschee  o alta ușă duce spre o încăpere mai mică, in mijlocul careia se află mormântul presupus al profetului  Musa.
Pe inscripția mamelucă de pe perete se poate citi:
 (1269-1270).

La 2 km sud de Nabi Musa se mai află o clădire cu două cupole, pe care tradiția musulmană o identifică drept mormântul lui Hasan Al Rai, ciobanul oilor lui Musa, precum și un mare cimitir musulman, unde sunt îngropați pelerini care au decedat în timpul sărbătorii, precum și persoane care au lăsat prin limbă de moarte dorința de a fi înmormântați lângă acest sanctuar.

În zonă băntuiesc musculițe de nisip - flebotomi - care sunt cunoscute ca vectori ai paraziților Leishmaniozei, infestație cunoscută în ebraică sub numele de "Trandafirul de Ierihon" (Shoshanat Yeriho), din cauza aspectul unor leziuni de piele pe care le produce.

Descrieri

Stâncile lui Musa
Moscheea Nabi Musa este înconjurată de șisturi bituminoase negre, din care beduinii produceau petrol.
Acestea erau cunoscute sub numele de "Stâncile lui Musa" (Ihjar Musa - احجار موسى). Beduinii erau convinși că Allah a binecuvântat locul în care a fost îngropat Musa cu izvoare de apă și cu "stânci de foc".
Tawfiq Canaan, în cartea sa "Sfinți și sanctuare mohamedane" (Mohammedan Saints and Sanctuaries, 1927) a remarcat că stâncile negre din jurul sanctuarului Nabi Musa se aprindeau dacă era puse în contact cu focul. Bucățele din ele erau folosite ca amulete, fiind tăiate în forme pătrate și triunghiulare și înscrise in talismane ocrotitoare.

Cortegiul și sărbătoarea
În timp de sărbătoare fiecare oraș mai mare trimitea o delegație proprie, înzestrată cu un steag purtat cu mândrie de conducătorul ei. Majoritatea delegațiilor veneau din Nablus, Hebron, Ierusalim  și Ierihon. Mai veneau și triburi de beduini din Neghev, precum și pelerini din Jaffa, și Haifa. În unii ani veneau și grupuri de pelerini din zone mai îndepărtate ale Levantului, ca Damasc, Homs și Aleppo. Pelerinii și toate delegațiile se întruneau la început la Ierusalim, unde participau la rugăciuni în Moscheea Al-Aqsa, iar după aceea plecau în direcția Nabi Musa. Veneau și multe femei cu probleme de fertilitate care sperau că profetul le va ajuta să procreeze. Pentru aceasta trebuiau să atingă stofa care acoperă mormântul și să rostească rugăciunea lui Musa din sura XX Taha, 25-28 din Coran

sau să înghită o licoare dintr-o plantă care crește în preajma sanctuarului. Aceste din urmă practici nu sunt în general bine văzute de musulmanii bigoți și de aceea erau aplicate mai mult în taină.
Sărbătoarea începea cu procesiunea spre Ierusalim. Oamenii simpli mărșăluiau pe jos, iar cei înstăriți - efendi sau ayan - pe cai, în timp ce soțiile și familiile lor erau de obicei transportate la destinație mai devreme. Petrecerile începeau deja în această etapă, în diversele popasuri, mai ales lângă mormintele unor personaje venerate, cu cântece, dansuri de derviși, adepți ai sufismului, acompaniate de tobe și fluiere.
Ajunși la Ierusalim se adunau cu toții grupuri-grupuri, după locul lor de obârșie. Numărul pelerinilor ajungea la câteva  mii. Vineri dimineața mulțimea se reunea pe esplanada Muntelui Templului - Haram ash-Sharif, pentru rugăciunile de dimineață. De acolo pelerinii porneau la drum, o parte pe jos, iar alții pe cai, uneori și cu automobile și camioane.

După sosire pelerinii ridicau tabere în jurul sanctuarului și își petreceau vremea in ceremonii religioase, dansuri, prânzuri festive, discuții, jocuri, și alte activități. Deoarece proveneau din numeroase locuri din țară, profitau de ocazie pentru a schimba informații și a păstra legătura cu rude de departe.
În curtea sanctuarului poposeau și negustori ambulanți, cu mărfurile lor. Unul din evenimentele cele mai populare era cursa de cai, care avea loc în afara sanctuarului. Unii cred că aceste turnee erau o datină încă din vremea lui Saladin. O astfel de cursă este descrisă și de Itzhak Shami în nuvela sa, "Răzbunarea străbunilor."
La sfârșitul festivităților publicul revenea la Ierusalim, în amiaza Joii Mari a creștinilor ortodocși, ziua care precede Vinerea Mare. După o ultimă procesiune pe străzile orașului, delegațiile se risipeau fiecare în drumul ei către casă.

Ziaristul britanic Philip Perceval Graves, fratele poetului și scriitorului Robert Graves, a oferit o descriere vie a întoarcerii convoiului de pelerini de la țară la Ierusalim, trecând prin Poarta Jaffa.

 (Philip Perceval Graves - Palestine:The Land of Three Faiths, Jonathan Cape, Londra 1923, citat in Hunt Janin - Four Paths to Jerusalem:Jewish, Christian, Muslim and Secular Pilgrimages:1000 BCE to 2001 CE, McFarland, Jefferson, North Calorina 2002 p.193)

În Letters from Jerusalem:During the Palestine Mandate, Eunice Holliday descria așa procesiunea la Mormântul lui Nabi Musa, într-o scrisoare adresată mamei ei:

Caracterul politic și național al sărbătorii
Odată cu creșterea mișcării naționale arabe în Orientul Apropiat, inclusiv în Palestina, la începutul secolului al XX-lea, sărbătoarea Nabi Musa a adoptat un caracter politic naționalist. Deoarece festivitățile reuneau locuitori din diverse colțuri ale Palestinei, ele au contribuit la crearea unei identități comune ale arabilor locali de la orașe și sate. Hadj Amin al-Husseini și alți lideri naționaliști s-au străduit să folosească prilejul oferit de aceasta populară sărbătoare pentru a ațâța populația arabă contra sionismului și a populației evreiești veterane sau imigrate.
Zilele de Nabi Musa au îmbrăcat un caracter militant, încă dinainte, mulți din pelerini fiind înarmați, mai ales cu cuțite, săbii și ciomege. Obișnuiți din anii precedenți cu gesturi de amenințare și intimidare la adresa comunităților creștine din regiune și cu încăierări sângeroase chiar și cadrul întrecerilor între diversele delegații, festivitatea a adoptat treptat acte de ostilitate îndreptate contra sioniștilor, și în general, a evreilor.
Atmosfera ostilă și înfricoșătoare a procesiunilor  a fost descrisă. între altele de mărturia lui Yona Sokolovski și în cartea lui Michael Bar Zohar și Eitan Haber, "Hamirdaf aharey hanasih haadom" (Urmărirea Prințului Roșu). Multimea ațâțată scanda lozinci precum Bismillah ! ("În numele lui Allah"), "Guvernul e cu noi" (Ad-Dawla maana) și cânta "Palestina e țara noastră, evreii sunt câinii noștri" (Falastin arduna, al yahud kilabuna).

Istoria

Epoca mamelucă
Drumul Ierusalim-Ierihon se afla pe una din principalele trasee folosite de arabii musulmani din Levant în pelerinajul la Mecca. Mausoleul (maqam) cu mai multe cupole al lui Nabi Musa se ridica într-un loc care marca sfârșitul primei zile de mers în această direcție. La origine era un loc de unde pelerinii puteau vedea Valea Iordanului și zăreau dincolo de Iordan Muntele Nebo, unde după Biblie, se crede că se află mormântul lui Moise (Musa).

Se crede că sărbătoarea ar fi fost introdusă în calendarul musulman local în vremea sultanului Saladin, cel care în 1187 i-a izgonit pe cruciați din Ierusalim. Se crede ca, deși a permis, în continuare, creștinilor să viziteze locurile lor sfinte la Ierusalim cu ocazia Paștilor
Saladin s-a temut ca ei pot folosi prilejul pentru a provoca tulburări sau a recuceri orașul. De aceea sărbătoarea Nabi Musa ar fi fost pentru el un pretext comod pentru a asigura prezența  la nevoie a unei mari mase de musulmani în zona Ierusalimului. Asa s-ar explica faptul ca deși sărbrtoarea are un caracter religios musulman, ea se tine la o dată fixată după calendarul creștin ortodox, începând din ultima vineri de dinaintea Vinerii Mari. Din cauza acestei datări, masa de pelerini musulmani urma să se întoarcă în preajma cartierului creștin și a Bisericii Sfântului Mormânt concomitent cu sosirea pelerinilor creștini în ziua Paștilor. Dar aceasta nu este decât o ipoteză, nefiind dovedită.

În anul 1269 sultanul mameluc Baibars al Bunduqdari a construit în presupusul loc al mormântului lui Nabi Musa un mic sanctuar - maqam-, ca parte a politicii generale adoptate după cucerirea orașelor și satelor din Palestina și sudul Libanului, în urma izgonirii cruciaților. Sanctuare de acest fel închinate profeților menționați în Coran și tovarășilor lui Mohamed, au fost finanțate prin "awqaf", un patrimoniu creat din proprietățile confiscate de la Biserica Romano-Catolică. În cazul lui Nabi Musa, fondul waqf a fost obținut prin exproprierea unor proprietăți bisericești din apropierea Ierihonului.
Activitatea de ctitor pios a lui Baibars al Bunduqdari a creat un precedent  pentru următorii stăpânitori. În lungul evului mediu în apropierea sanctuarului au fost ridicate  hanuri, principalul han în actuala lui formă fiind terminat în deceniul 1470-1480.

Se crede că pe parcursul anilor, punctul de observație de dincoace de Iordan a muntelui unde a fost îngropat Moise, s-a confundat cu mormântul însuși, crescându-i însemnătatea religioasă în cadrul cultului sfinților (Wali) practicat de musulmanii arabi din Palestina.

Epoca otomană

Pe la 1820 administrația otomană a restaurat clădirile, care ajunseseră în secolele precedente la un grad înaintat de deteriorare. De asemenea, în fața creșterii influenței puterilor creștine în Palestina, turcii au promovat pelerinajele festive ale musulmanilor la mormântul lui Nabi Musa, în perioada din an în care concetățenii creștini sărbătoreau Paștile.
În cursul secolului al XIX-lea, mii de musulmani, mai ales din zonele Hebron și Nablus, precum și din satele din jurul Ierusalimului, țărani și muncitori agricoli cu familiile și prietenii lor, obișnuiau să se adune la Ierusalim, apoi să se indrepte într-un cortegiu spre sanctuarul Nabi Musa și să petreacă acolo vreme de trei zile în festivități animate, însoțite de rugăciuni,cântece, dansuri și jocuri. Oficiau cu acest prilej numeroase ceremonii de circumcizie și de tuns al pruncilor, și apoi vizitau și mormântul din apropiere (la 2 km la sud) al ciobanului lui Musa, Hasan ar-Rai, unde erau cinstiți de asemenea ca oaspeți ai waqfului.În ziua a șaptea se întorceau într-un cortegiu triumfător la Ierusalim. Ca în cazurile altor ceremonii musulmane de venerare a unor personaje sacrosancte locale sau biblice,  festivitățile lui Nabi Musa atrăgeau și unele familii arabe creștine.
Începând din secolul al XVIII-lea, în fruntea patrimoniului (Waqf) al sanctuarului Nabi Musa au fost numiți ca administratori - mutawalli -cu schimbul, reprezentanți ai familiilor Yunus și Al-Huseini din Ierusalim. Aceștia din urmă au contribuit la creșterea rolului jucat de Ierusalim în organizarea sărbătorii. O ultimă substanțială restaurare a sanctuarului a fost ordonată în 1885 de către muftiul de atunci al Ierusalimului, Mohammed Taher al Huseini. Politizarea treptată a festivităților produsă încă înainte de 1914 s-a însoțit de accentuarea sentimentului de identitate comună regională a locuitorilor din zonele geografice implicate în acest pelerinaj.
Autoritățile otomane, reprezentate la Ierusalim de către mutasarrifi și supectate uneori de incitarea sentimentelor anti-creștine , au căutat în cele din urmă să asigure o desfășurare controlată și în ordine a festivităților

La începutul secolului al XX-lea, sub domnia sultanului Abdul Hamid al II-lea, procesiunea pornea de pe Muntele Templului - Haram ash-Sharif din Ierusalim, în prezența guvernatorului otoman, a muftiului Ierusalimului si a notabililor. Ea era însoțită de stindarduri distinctive ale sărbătorii care erau păstrate pentru ocazie de câteva familii: două steaguri ale familiei Qutb,  două ale profetului Dawud (David) păstrate de familia Dajani-Dawudi, două verzi ale profetului Musa, aflate în sarcina familiei Yunus-Huseini și un alt steag, de asemenea al lui Musa, deținut de familia Qulaybu. Steagurile fuseseră scoase din "Casa stindardului" ("Dar Al Bayraq") aflată pe aleea Muftiului - Aqabat al Mufti, casă care aparținea familiei Raghib-Huseini.  Dupa ce a străbătut Tarik al Mujahiddin, Cortegiul ieșea din Orașul Vechi prin Poarta Leilor sau Sf.Ștefan (Bab al Asbat). În fața flamurilor mărșăluia o fanfară militară, iar în spatele lor pășeau tineretul din cartierul Bab Hutta  "flamura tineretului" (Bayraq ash-Shabab) fiind ținută de un reprezentant al familiei de muhtari Zayid sau Fajuli din Bab Hutta. Mai venea și o formație muzicală - sayara - bătând din tobe mari și mici și tamburine și din chimvale de alamă. Aceasta era alcătuită din membri ai familiei Dis în frunte cu Sheikh Atif, conducătorul moscheii Sheikh Jarrah. Mai purtau steaguri țărani din satele vecine cu Ierusalimul, ca Silwan, Al Ayzariya (Betania) sau Abu Dis. Fiecare familie își avea propria formație muzicală - sayara, care interpreta cântece ca de exemplu "ahazij" și dansuri ritmice - "dabqa" (dabakat) sau "raqs".După aceștia venea un grup condus de Sheikh Abu Abd al Qazzaz, care declama cu voci răsunatoare poezii "muashshahat" și versete din Coran., imnuri în cinstea Profetului și lozinci patriotice ca de pildă "Iftah al bawaba, Abd al Hamid al mansur!" (Deschide porțile, Abdul Hamid cel victorios!). Apoi veneau reprezentanți ai ordinii - jandarmi, poliție călare și călăreți pe cămile, în straie de sărbătoare.După aceștia veneau călare notabili din familii precum Al Salihani, Jarallah, Al Alami, Rassas etc.și trăsura în care se aflau guvernatorul turc și muftiul.Ajunși la Ras al-Amud, pe Muntele Măslinilor, erau binecuvântați de primarul Ierusalimului într-un cort uriaș și li se împărțeau băuturi reci și cafea.De acolo lumea lua cai și căruțe  pentru a porni spre Nabi Musa.Și în toată aceasta vreme ulițele orasului erau pline de oameni, și de  vânzători ambulanți de alimente, băuturi, țigări,narghile, jucării etc    După mărturia lui Samuel Curtiss, au ajuns să participe la ceremonii circa 15,000 de pelerini de pe tot cuprinsul Palestinei. Odată ajunși la sanctuar, familiile Al Huseini și Yunes distribuiau vreme de o săptămână două prânzuri pe zi tuturor pelerinilor
În 1913 guvernul Junilor Turci au pus Fondul Waqf Nabi Musa sub jurisdicția Ministerului otoman al Wakfului.

În timpul Primului război mondial în februarie 1918 o unitate neo-zeelandeză din cadrul armatei britanice  a atacat armata otomană care folosea sanctuarul ca pe o fortăreață și postase în el cinci tunuri cu care controla valea, blocând avansarea britanicilor.
Ea a s-a îndreptat noaptea dinspre pârâul Qumran, aflat la 5 km mai la sud, prin valea Hurkania spre Marea Moartă, iar de acolo în zona abruptă a pârâului Og (Nahal Og), în arabă Wadi Kaneitera și până la urmă a izbutit să pună stăpânire pe Nabi Musa și tunurile turcești și să înlăture blocada.

Dominația britanică

În timpul stăpânirii britanice , procesiunile de Nabi Musa erau însoțite de muzică de fanfară militară britanică, de militari și forțe de poliție.
Lângă Poarta Leilor a Orașului Vechi în Ierusalim autoritățile britanice obișnuiau să posteze un tun care trăgea în cinstea steagului profetului Musa,

Începând cu anul 1919 festivitățile au început să cuprindă ținerea de discursuri politice incendiare.

Tulburările de la Ierusalim, 1920
În anul 1920 sărbătoarea lui Nabi Musa a coincis cu Paștele evreiesc (Pesah). La 4 aprilie Amin al Huseini și ziaristul Aref al Aref au cuvântat atâțând mulțimea  de arabi adunată la Ierusalim cu prilejul pelerinajului din toate colțurile Palestinei, chiar și din rândurile arabilor creștini.. Ei chemau la rezistență împotriva Declarației Balfour. Amin al Huseini, călare pe un cal alb și înconjurat de drapelele arabe ale Ierusalimului, a arătat celor adunați portretul emirului hașemit Faisal, care fusese încoronat cu sprijinul britanicilor, rege al Siriei, și a strigat "Acesta este regele vostru!".  După rugăciunile la Moscheea Al Aqsa, mulțimea, ce cuprindea și detașamente de copii din organizațiile de cercetași musulmani, s-a îndreptat către cartierul evreiesc al Orașului Vechi scandând "Măcelăriți-i pe evrei, guvernul e cu noi" (Idbah al yahud, ad-dawla maana!). Unii din pelerinii musulmani țineau pancarte pe care scria:Palestina (Falastin) este o parte a Siriei. Unitățile britanice fuseseră retrase din oraș cu câteva zile în urmă și locuitorii cartierului, care se așteptau la atacuri, erau în situația de a trebui să se apere singuri. Zeev Jabotinski a organizat din vreme, sub auspiciile Comitetului deputaților evrei și cu știrea autorităților britanice, o organizație de pază, dar până la urmă, soldați britanici veniți pentru scurtă vreme la fața locului nu l-au lăsat pe el și pe oamenii săi să intre. Vreme de patru zile s-au produs acte de violență și jaf contra evreilor, cu săbii, pumnale, ciomege.Soldații britanici au intervenit abia în a treia zi a tulburărilor. Au fost uciși cinci locuitori evrei și patru arabi, iar 211 evrei și 21 arabi au fost răniți,  două femei evreice au fost violate.
Procesiunea a ieșit apoi din Orașul Vechi prin Poarta Leilor și s-a urcat pe Muntele Măslinilor.

Autoritățile britanice conduse de generalul Louis Jean Bols, guvernatorul militar al Ierusalimului, au arestat un număr de arabi, dar și pe Jabotinski și 19 din membrii grupului de apărare pe care l-a organizat, sub acuzația de deținere de arme și de intenția de a-i ataca pe arabi. Amin al Huseini și Aref al Aref au fugit în Transiordania și apoi în Siria, și au fost condamnați fiecare la 10 ani închisoare în contumacie , alți doi locuitori arabi au fost condamnați la 15 ani închisoare pentru viol.
Jabotinski a fost condamnat la 15 ani munca silnică, urmați de expulzare, iar câtiva tovarăși de ai săi la 3 ani muncă silnică. Ulterior, după instaurarea oficiala a mandatului britanic în locul administrației militare, atât arabii. cât și evreii condamnați au fost grațiați. Jabotinski s-a luptat apoi pentru anularea sentinței contra sa, care, în cele din urmă, după multe demersuri, a fost decisă de ministerul de război britanic.
In conștiința evreilor din Palestina tulburările din timpul sărbătorii lui Nabi Musa din 1920 au rămas cunoscute ca Meoraot Tarap, adică Evenimentele din anul 5680(după calendarul ebraic).

Avatarurile sărbătorii din 1920 și până astăzi
În 1937, la un an după izbucnirea Marii revolte arabe din Palestina (1936-1939) care revendica oprirea imigrației evreiești spre Palestina și exprima și ostilitatea față de administrația britanică, autoritățile mandatare au interzis pelerinajul tradițional de la Ierusalim la Nabi Musa și înapoi de teama potențialului exploziv al festivităților. La Nabi Musa au avut loc numai ceremonii restrânse ale unor credicioși.

Iordania
Aceasta interdicție a continuat și după Războiul arabo-israelian din 1948-1949, în cursul căruia a căzut sanctuarul și satul Nabi Musa în mâinile Iordaniei. Din cauza tensiunii generate de masivul exod de refugiați din restul Palestinei în teritoriul său, Regatul iordanian sub conducerea dinastiei hașemite, nu a văzut cu ochi buni posibilitatea reluării pelerinajelor anuale. După asasinarea la Moscheea Al Aqsa din Ierusalim a  regelui Abdallah I de către atentatori palestinieni, aflați în legatură cu cercul lui Hadj Amin al Huseini, Iordania a interzis și ea marile adunări populare pe platforma moscheilor de pe Muntele Templului, la începerea festivităților de Nabi Musa. Au fost permise numai ceremonii limitate la zona mormântului lui Nabi Musa.  Sanctuarul a fost folosit până în 1967 de armata iordaniană ca bază militară și depozit de muniții, arme și combustibil

Israel
După cucerirea Muntelui Templului și a sanctuarului Nabi Musa de către Israel în cursul Războiului de Șase Zile pelerinajul a continuat sa fie interzis. Cel dintâi "Mausim"  permis la 50 de ani după interdicția de către britanici, a  avut loc în anul 1987, fiind organizat de către Waqful musulman din Ierusalim. Au participat la festivitate circa 50,000 de pelerini. Odată cu izbucnirea la sfârșitul acelui an a Primei Intifade pelerinajul a fost din nou prohibit.

Autoritatea Națională Palestiniană
În anul 1995 perimetrul sanctuarului Nabi Musa a fost predat de Israel recent înființatei Autorități Nationale Palestiniene.
O nouă încercare de a reînvia obiceiul a avut loc în anul 1997, sub auspiciile Ministerului Cultelor al Autorității Palestiniene și al Waqfului cu un număr restrâns de participanți, din Cisiordania, (inclusiv delegații de cercetași)  și Israel, dat limitările de circulație impuse de Israel locuitorilor arabi ai Cisiordaniei și în zona din jurul sanctuarului. Ierusalimul continuă ca în timpul administrației iordaniene să nu facă parte din traseul pelerinilor.
Pelerinajul a avut loc în prezența simbolurilor naționale  ale arabilor palestineni - portretul președintelui Yasser Arafat, steagul palestinian și intonarea imnului palestinian.

Surse

Gudrun Krämer -Geschichte Palästinas, Verlag C.H.Beck, München 2006
Tom Seghev ימי הכלניות, Yemey Hakalaniot, capitolul 6, Nabi Musa,
A.Petersen în Urbain Vermeulen and J.Van Steerbergen (eds) - Egypt and Syria in the Fatimid, Ayyubid, and Mamluk Eras,III, Orientalia Lovanensia Analecta, Peeters, Louvain 2001
Johann Büssow Hamidian Palestine: Politics and Society in the District of Jerusalem 1872-1908 Leiden, Boston 2011

Lectură suplimentară
Kamil al-'Asali   Mawsim al-Nabi Musa fi Filastin: Tarikh al-mawsim wal-maqam (The Nabi Musa Festival in Palestine: The history of the festival and the shrine)  Dar al-Karmil, Amman 1990.
Roger Friedland and Richard D. Hecht The Pilgrimage to Nebi Musa and the Origins of the Palestinian Nationalism în Bryan F.Le Beau and Menahem Mor (eds) Pilgrims and Travellers to the Holy Land, Omaha, NE, 1996
Ministry of Culture, Directorate of Cultural Heritage, Palestinian National Authority Pilgrimage, Sciences and Sufism: Islamic Art in the West Bank and Gaza,Yusuf Natshe, Mahmud Hawari cap."A Journey into the Wilderness, Mawsim of Nabi Musa, Desert Monasticism", Museum With No Frontiers 2010

Legături externe
festivitățile de Nabi Musa în 2013 - saitul lui Yotam Yaakobson  în ebraică
pe saitul turistic israelian Amud Anan 10.12.2015 în ebraică
film video vizită la Nabi Musa
sanctuarul - film video - în arabă
Emma Boltanski "The Sanctuary of Nabi Musa" în The Week in Palestine nr 196 august 2014  în engleză
Nabi Musa - în inima Pustiului Iudeei, pe un sait în limba rusă
Yehuda Lapidot  Primul deceniu al mandatului britanic în Eretz Israel pe situl Daat al Colegiului Herzog
site turistic
Midstream Magazine, a Quarterly Jewish Review, winter 2012 Michael A.Zimmermann
Exploring The Land of Israel;Nebi Musa: Muslim Gravesite for Moses in Judea
Charles Dudley Warner In the Levant Houghton, Mifflin and Co., Boston 1894
fotografii din arhiva lui Gertrud Bell 1899 -1900 situl Universității Newcastle

Note

Sărbători musulmane
Locuri de pelerinaj musulmane
Guvernoratul Ierihon

Sărbătoarea lui Nabi Musa


Thrasymedes () ist ein Heros der griechischen Mythologie.

Thrasymedes ist ein Sohn des Nestor, bei Homer wird als seine Mutter Eurydike angegeben, in der Bibliotheke des Apollodor hingegen Anaxibia. Seine Geschwister sind Peisidike, Polykaste, Aretos, Stratichos, Peisistratos, Echephron, Antilochos und Perseus.

In der Ilias ist er gemeinsam mit seinem Vater und seinem Bruder Antilochos ein Teilnehmer am Trojanischen Krieg. Als einer von acht Anführern zieht er mit hundert Mann unter sich vor Troja, um durch die Errichtung von Wachlagern die drohende Niederlage der Achaier abzuwenden. Seinen Schild und sein Schwert gibt er Diomedes, als dieser mit Odysseus und einem Spähtrupp ins Lager der Trojaner aufbricht, in der Schlacht kämpft er an der Seite von Antilochos und tötet den Lykier Maris, als dieser seinen Bruder bedroht. Später wird er den Pyliern zur Hilfe geschickt. Im Gegensatz zu seinem Bruder überlebt er den Krieg und kehrt in seine Heimat zurück: In der Odyssee erscheint er bei einem Kuhopfer zu Ehren des Gottes Poseidon als derjenige, der das Opfertier mit der Axt erschlägt.

Hyginus Mythographus berichtet, dass Thrasymedes mit fünfzehn Schiffen nach Troja aufgebrochen ist, während des Krieges hat er auch nicht einen, sondern zwei Feinde getötet. Diese Variante des Mythos wird von einem Fragment einer Tabula Iliaca gestützt, auf der sich ein Nikainetos als Gegner des Thrasymedes findet. In der Posthomerica des Quintus von Smyrna versucht er während des Kampfes vergeblich, Memnon von der Leiche seines gefallenen Bruders abzudrängen, auch ist er unter denen genannt, die im Trojanischen Pferd versteckt in die Stadt gebracht werden und in der Nacht die Tore Trojas öffnen.

Bei Pausanias wird seine Teilnahme am Trojanischen Krieg lediglich erwähnt, jedoch wird er hier als Vater des Sillos und Großvater des Alkmaion bezeichnet, von dem sich das athenische Adelsgeschlecht der Alkmaioniden herleitete. Seine Grabstätte soll sich in der Nähe von Pylos befunden haben, dargestellt wurde er gemeinsam mit seinem Bruder auf einem Bild des Malers Omphalion, das sich im Tempel der Messene befand.

Literatur

Anmerkungen

Person (Trojanischer Krieg)
Person der griechischen Mythologie

Thrasymedes (Mythologie)


يبدأ تاريخ البرازيل مع السكان الأصليين في البرازيل. وصل الأوروبيون إلى البرازيل مع بداية القرن السادس عشر. كان أول الأوروبيين الذين استعمروا ما يُسمّى الآن جمهورية البرازيل الفيدرالية في قارة أمريكا الجنوبية هو «بيدرو ألفاريس كابرال» في 22 أبريل 1500م تحت رعاية مملكة البرتغال. من القرن 16 إلى أوائل القرن 19، ظلت البرازيل مستعمرة وجزءًا من الإمبراطورية البرتغالية. توسعت البلاد جنوبًا على طول الساحل وغربًا على طول الأمازون والأنهار الداخلية الأخرى. تم الانتهاء من تحديد حدود البلاد في أوائل القرن 20.

في 7 سبتمبر 1822م، أعلنت البلاد استقلالها عن البرتغال وأصبحت إمبراطورية البرازيل. عقب انقلاب عسكري في عام 1889م تم إنشاء أول جمهورية برازيلية. شهدت البلاد ديكتاتورية خلال عصر جيتوليو فارجاس (1930-1934 و 1937-1945) وفترة الحكم العسكري (1964-1985) تحت الحكم العسكري البرازيلي.

التاريخ قبل الاستعمار
عُثر على بعض من أقدم البقايا البشرية في الأمريكيتين، امرأة لوزيا (هو اسم هيكل عظمي من العصر الحجري القديم لامرأة هندية عثر عليها في كهف بالبرازيل)، في منطقة بيدرو ليوبولدو، ميناس جيرايس، وتشير الأدلة على وجود سكن بشري يعود إلى ما لا يقل عن 11000 عام.

عندما وصل المستكشفون البرتغاليون إلى البرازيل، كانت المنطقة مأهولة بمئات الأنواع المختلفة من قبائل جيكوابو، «أقدمها يعود إلى ما لا يقل عن 10000 عام في مرتفعات ميناس جيرايس». لا يزال تاريخ أصول السكان الأوائل، الذين أطلق عليهم البرتغاليون «الهنود» (إينديوس)، محل خلاف بين علماء الآثار. نُقب عن أقدم فخار عُثر عليه في نصف الكرة الغربي، يعود تأريخه بالكربون المشع إلى 8000 عام، في حوض الأمازون بالبرازيل، بالقرب من سانتاريم، ما يوفر دليلًا على قلب الافتراض القائل بأن منطقة الغابات الاستوائية كانت فقيرة جدًا من حيث الموارد لدعمها ثقافة ما قبل التاريخ المعقدة. وجهة النظر الحالية الأكثر قبولًا لعلماء الأنثروبولوجيا، واللغويين، وعلماء الوراثة هي أن القبائل المبكرة كانت جزءًا من الموجة الأولى من الصيادين المهاجرين الذين جاءوا إلى الأمريكيتين من آسيا، إما عن طريق البر أو عبر مضيق بيرنغ أو عن طريق الطرق البحرية الساحلية على طول المحيط الهادئ أو كليهما.

خلقت سلاسل جبال الأنديز والمرتفعات في شمال أمريكا الجنوبية حاجزًا ثقافيًا حادًا بين الحضارات الزراعية المستقرة للساحل الغربي والقبائل شبه البدوية في الشرق، الذين لم يطوروا أبدًا سجلات مكتوبة أو هندسة معمارية ضخمة دائمة. لهذا السبب، لا يُعرف سوى القليل جدًا عن تاريخ البرازيل قبل عام 1500. تشير البقايا الأثرية (الفخار بشكل أساسي) إلى نمط معقد من التطورات الثقافية الإقليمية، والهجرات الداخلية، والاتحادات الفيدرالية الكبيرة التي تشبه الدولة أحيانًا.

في وقت الاكتشاف الأوروبي، كانت أراضي البرازيل الحالية تضم ما يصل إلى 2000 قبيلة. كان السكان الأصليون تقليديًا في الغالب قبائل شبه رحل تعيش على الصيد، وصيد الأسماك، والزراعة المهاجرة. عندما وصل البرتغاليون عام 1500، كان السكان الأصليون يعيشون بشكل أساسي على الساحل وعلى طول ضفاف الأنهار الرئيسية.

أقنعت الحرب القبلية، والهمجية، والسعي وراء برازيلوود لصبغتها الحمراء الثمينة البرتغاليين بضرورة تنصير السكان الأصليين. لكن البرتغاليين، مثل الإسبان في مستعمراتهم في أمريكا الجنوبية، جلبوا معهم أمراضًا لم ينجو منها العديد من السكان الأصليين بسبب نقص المناعة. قتلت الحصبة، والجدري، والسل، والسيلان، والأنفلونزا عشرات الآلاف من السكان الأصليين. انتشرت الأمراض بسرعة على طول طرق التجارة الأصلية، ومن المحتمل أن قبائل بأكملها أُبيدت دون الاتصال المباشر بالأوروبيين.

ثقافة ماراجورا
ازدهرت ثقافة ماراجورا في جزيرة ماراجو عند مصب نهر الأمازون. وجد علماء الآثار فخارة مصقولة أثناء عمليات حفرهم على الجزيرة. كانت الفخارة كبيرة، ورُسم وزُخرف عليها بشكل متقن مع وجود تمثيل للنباتات والحيوانات. قدم ذلك أول دليل على وجود مجتمع معقد في ماراجو. وتشير أدلة بناء الهضاب كذلك على أن المنطقة كانت مأهولة بالسكان، كما كانت المستوطنات متطورة ومعقدة على هذه الجزيرة، حيث يُعتقد أن هذه المستوطنات فقط هي القادرة على تنفيذ مشاريع ممتدة مثل هذه الأعمال الترابية.

كان مدى ومستوى التعقيد والتفاعلات بين الموارد في ثقافة ماراجورا موضع جدل. في خمسينيات القرن العشرين اقترحت الأمريكية بيتي ميجرز في بعض أبحاثها الأولى، أن المجتمع هاجر من جبال الأنديز واستقر في الجزيرة. يعتقد العديد من الباحثين أن جبال الأنديز كانت مأهولة من قِبل المهاجرين الأمريكيين القدماء من أمريكا الشمالية الذين انتقلوا تدريجيًا جنوبًا بعد أن أصبحوا صيادين في السهول.

في ثمانينيات القرن العشرين، قادت عالمة آثار أمريكية أخرى، آنا كورتينيوس روزفلت، أعمال التنقيب وعمليات المسح الجيوفيزيائية لتل تيسو دوس بيكوس. وخلصت إلى أن المجتمع الذي شيد التلال نشأ في الجزيرة نفسها.

قد تكون ثقافة ماراجو قبل الاستعمار قد طورت التدرج الاجتماعي ودعمت عددًا كبيرًا من السكان يصل إلى 100 ألف شخص. ربما استخدم الأمريكيون الأصليون في غابات الأمازون المطيرة طريقتهم في التطوير والعمل في تيرا بريتا لجعل الأرض مناسبة للزراعة على نطاق واسع لدعم أعداد كبيرة من السكان والتكوينات الاجتماعية المعقدة مثل المشيخات (شكل من أشكال التنظيم السياسي الهرمي في المجتمعات غير الصناعية).

فترة الاستعمار ما بين (1500 إلى 1808)

الحكم الإسباني
في عام 1578، اختفى ملك البرتغال آنذاك دوم سيباستياو في حرب ألكاسير-كويبير التي كانت نزاعًا بين البرتغال والبربر في المغرب. كان الملك قد دخل الحرب دون دعم كبير من الحلفاء أو الموارد اللازمة لخوض القتال بشكل ملائم. وباختفائه، ونظرًا إلى عدم وجود ورثة مباشرين له، آلت السيطرة على الأراضي الإسبانية إلى عمه ملك إسبانيا فيليب الثاني، في ما سُمي الاتحاد الإيبيري الذي لم يدم سوى لفترة وجيزة بلغت 60 عامًا حين ثار جون، دوق براغانكا، مع هدف معلن باستعادة استقلال البرتغال، الذي تمكن من تحقيقه وليصبح بذلك ملك البرتغال جون الرابع. لم يُعثر على سيباستيان ولا حتى على جثته، الأمر الذي دفع البرتغاليين إلى الاعتقاد أنه سيعود يومًا ما وسيخلع فيليب من الحكم. ضُمت البرازيل إلى الإمبراطورية الإسبانية إلا أنها أبقيت تحت الحكم البرتغالي، إلى أن استعادت البرتغال استقلالها في عام 1688 وأعيدت الملكيات الكولونيالية البرتغالية إلى التاج البرتغالي.

تمردات السكان الأصليين
كان اتحاد تومويو حلفًا عسكريًا لزعماء قبائل السكان الأصليين على ساحل البحر الذي يمتد من ما يُعرف اليوم بسانتوس إلى ريو دي جانيرو، واستمر الحلف منذ عام 1554 إلى عام 1567.

كان السبب الرئيسي وراء هذا الحلف غير المألوف بين قبائل مستقلة القيام برد فعل على العبودية والجرائم بالجملة والدمار الذي تسبب به المكتشفون والمستعمرون البرتغاليون الأوائل للبرازيل ضد شعب توبينامبا. في لغة التوبي، تعني كلمة «تامويا» «أكبر في السن» أو «الجد». انتُخب كونهامبيبي زعيمًا للاتحاد من قبل نظرائه، وأعلن الحرب على البرتغال مع الزعماء بيندوبوكو وكواكيرا وآراري وإيمبيري.

عصر السكر

ابتداءًا من القرن السادس عشر، أصبح قصب السكر الذي كان يُزرع في مزارع تسمى إنغنهوس على امتداد الساحل الشمالي الشرقي أساس الاقتصاد والمجتمع البرازيليين، مع استخدام العبيد في مزارع ضخمة لإنتاج السكر لأوروبا. في البداية، حاول المستوطنون استعباد السكان الأصليين في العمل في الحقول. كانت البرتغال رائدة في نظام المزارع في جزر ماديرا وساو تومي الأطلسية مع العمل القسري ومدخلات رأس المال العالية من الآلات والعبيد وحيوانات العمل. كانت الزراعة المكثفة للسكر لسوق التصدير، الأمر الذي اقتضى أرضًا يمكن الحصول عليها من شاغليها الحاليين عبر صراع بسيط نسبيًا. بحلول عام 1570، كان إنتاج البرازيل من السكر منافسًا لمثيله في جزر المحيط الأطلسي. وفي أواسط القرن السابع عشر، استولى الهولنديون على مناطق منتجة في شمال شرق البرازيل، منذ عام 1630 حتى عام 1654، وسيطروا على المزارع. وحين طُرد الهولنديون من البرازيل، بعد هجمات قوية من البرازيليين البرتغاليين وحلفائهم البرازيليين الأفارقة، أقام الإنجليز والفرنسيون إنتاج السكر على نموذج الزراعة البرازيلية في الكاريبي. أدت زيادة الإنتاج والمنافسة إلى انخفاض في سعر السكر، وتضاءلت حصة البرازيل في السوق. كان تعافي البرازيل من التوغل الهولندي بطيئًا منذ أن أثرت الحرب على مزارع السكر. في باهيا، كان التبغ يزرع لسوق التصدير الأفريقي، إذ كان يُستبدل التبغ المغمس بدبس السكر (الذي كان يُشتق من إنتاج السكر) بالعبيد الأفارقة. كان ساحل البرازيل الطويل إلى حد كبير موقع الاستيطان والتنمية الاقتصادية. أبرز التوغل الهولندي ضعف البرازيل في وجه الأجانب، وكان رد التاج ببناء حصون ساحلية وإنشاء دورية بحرية لحماية المستعمرة.

كان الاستكشاف الأولي للداخل البرازيلي يرجع إلى حد كبير إلى المغامرين شبه العسكريين، البانديرانتيس، الذين دخلوا الغابة بحثًا عن الذهب والعبيد الأصليين. وعلى الرغم من ذلك، لم يتمكن المستعمرون من استعباد السكان الأصليين بصورة متواصلة، وسرعان ما اتجه مزارعو السكر البرتغاليين إلى استيراد ملايين العبيد من أفريقيا. كانت معدلات وفيات العبيد في مشاريع السكر دراماتيكية، وأغلب الأحيان لم تكن هناك نساء كافيات أو ظروف مناسبة لتجديد السكان العبيد عبر زيادة طبيعية.

وبالرغم من ذلك، أصبح الأفارقة جزءًا كبيرًا من السكان البرازيليين، وبدأوا قبل وقت طويل من إلغاء العبودية (عام 1888) بالاندماج مع السكان البرازيليين الأوروبيين من خلال تمازج الأجناس.

خلال ال150 عامًا الأولى للفترة الكولونيالية، التي اجتذبتها الموارد الطبيعية الهائلة والأراضي غير المستغلة، حاولت قوى أوروبية أخرى إقامة مستعمرات في أجزاء عديدة من الأراضي البرازيلية، في تحدٍ للمرسوم البابوي ومعاهدة توردسيلاس التي كانت قد قسمت العالم الجديد إلى قسمين بين البرتغال وإسبانيا. حاول المستعمرون الفرنسيون الاستيطان في ما هو ريو دي جانيرو في يومنا هذا، منذ عام 1555 حتى عام 1567 (ما سُمي حلقة فرنسا أنتارتيكا)، وفي سان لويس يومنا هذا، منذ عام 1612 حتى عام 1614 (ما سمي فرنسا خط الاستواء). وصل اليسوعيون في وقت باكر وأسسوا ساو باولو وبشروا السكان الأصليين. قدم هؤلاء الحلفاء الأصليون لليسيوعيين مساعدة للبرتغاليين في طرد الفرنسيين. كان التدخل الهولندي غير الناجح في البرازيل أطول أمدًا وأكثر إزعاجًا للبرتغال (البرازيل الهولندية). وبدأ القراصنة الهولنديون بنهب الساحل: فقد نهبوا باهيا في عام 1604، حتى أنهم استولوا مؤقتًا على العاصمة سلفادور. منذ عام 1630 حتى عام 1654، أقام الهولنديون بشكل دائم في الشمال الغربي وسيطروا على امتداد طويل للساحل يمكن الوصول عبره إلى أوروبا، ولكن دون اختراق المناطق الداخلية. إلا أن مستعمري شركة الهند الغربية الهولندية في البرازيل كانوا في حالة حصار دائمة، على الرغم من تواجد جون موريس في ريسيفي كحاكم. بعد عدة سنوات من الحرب المفتوحة، انسحب الهولنديون في عام 1654. بقيت من هذه المحاولات الفاشلة بعض التأثيرات الثقافية والإثنية الفرنسية  والهولندية، إلا أن البرتغاليين حاولوا في وقت لاحق الدفاع عن ساحلها بقوة أكبر.

تمردات العبيد

تكررت تمردات العبيد إلى أن ألغي تطبيق العبودية في عام 1888. وكان التمرد الأشهر بقيادة زومبي دوس بالماريس. وكانت الدولة التي أسسها، والتي سُميت كويلومبو دوس بالميراس، جمهورية مكتفية ذاتيًا لشعب مارون الذين هربوا من المستوطنات البرتغالية في البرازيل، وكانت «منطقةً ربما بحجم البرتغال في المناطق النائية لبيرنامبوكو». وفي أوجها كان عدد سكان بالماريس يزيد عن 30 ألف نسمة.

لكونهم مرغمين على مواجهة الهجمات المتكررة من قبل القوة الاستعمارية البرتغالية، كان محاربو بالماريس خبراء في كابويرا، وطور العبيد الأفارقة في البرازيل في القرن السادس عشر شكلًا من أشكال الفنون العسكرية.

وُلد أفريقي عُرف بزومبي فقط حرًا في بالماريس في عام 1655 إلا أنه وقع في الأسر وسُلم إلى مبشر، الأب أنتونيو ميلو، حين كان يبلغ من العمر 6 سنوات فقط. وبعد أن تعمد على يدي فرانسيسكو، تعلم زومبي الطقوس الدينية واللغتين البرتغالية واللاتينية وقدم المساعدة في القداس الإلهي اليومي. وعلى الرغم من محاولات «تحضيره»، هرب زومبي في عام 1670 وفي سن الخامسة عشرة عاد إلى مسقط رأسه. ذاع صيت زومبي لبراعته الجسدية ومكره في المعارك وكان استراتيجيًا عسكريًا يحظى باحترام عند بلوغه أوائل عشرينياته.

بحول عام 1678، وبعد أن سئم من الصراع الطويل مع بالماريس، اقترب حاكم بيرنامبوكو بيدرو ألميدا من زعيم بالماريس غانغا زومبا حاملًا غصن زيتون. عرض ألميدا الحرية على جميع العبيد الهاربين إذا خضعت بالماريس للسلطة البرتغالية، وقبل غانغا زومبا بذلك العرض.

وصول البرتغاليين
في يوم 22 أبريل 1500، قام البرتغالي بيدرو الفاريس كابرال، باول رحله رسمية من لشبونة، وكان هدفها الأول اكتشاف وحيازة الأراضي جديدة لولي العهد، وكانت وجهته الهند ومهمته الطواف حول إفريقيا للوصول إلى مدينية كوزيهو/كلكتا الهندية، وقد ابحر كابرال بسفينتين و 1500 رجل على متنهما ومن امهرهم كان البحار (نيكولاو كويلهو) الذي كان في الهند وبارتولوميو دياس، الذي اكتشف رأس الرجاء الصالح.

تم الإبحار من ميناء لشبونة، مرورا بمنطقة الرأس الأخضر، في 16 اذار / مارس. بعد أن ابتعد عن الساحل الأفريقي وبالقرب من جزر الكناري، الذي هبت به الرياح التجارية تجاه الغرب. في 21 نيسان / أبريل، رأى قبطان السفينة النباتات والطيور البحرية، علامات للنباتات بحرية. في فجر 22 أبريل سمع صرخة «الأرض في الأفق»، وكان أول ما اكتشف هو مونتي باسكوال الذي يقع في الساحل الجنوبي لولاية باهيا حاليا.

البعثات الاستكشافية

في 1501 بدأت البعثات الاستكشافيه ولكنها كانت تقتصر على استخراج الاخشاب، الصمغ والدهان وانتهت الرحلة في 7 سبتمبر 1502 بعد عملية مسح للساحل وتسمية الجزر باسمائهم وأسماء قديسية دينية.
في هذه الرحلة اكتشف خشب من اللون الأحمر الذي كان يسمية السكان الاصلييون ب: باو برازيل ويعتقد ان اسم البرازيل جاء من هذا الخشب الذي جلبه المستكشفين البرتغاليين معهم إلى أوروبا.
و عاد البحارة في 1502 ولكن كانت رحلة تقتصر على جلب الخشب والدهان، وبعد تحقيق المرابح في أوروبا دعم الملك البرتغالي اسطولا بالتعاون مع بعض التجار البرتغاليين اسطولاً بقيادة القبطان كويلهو لاستخراج الخشب البرازيلي الأحمر.
و في نفس السنة بدأ التنافس التجاري والاستعماري بين البرتغال، إسبانيا، هولندا وفرنسا وكانت تتعرض السفن البرتغالية للقرصنة الهولندية والفرنسية.

الغزوات الخارجية والصراعات الاستعمارية
أول غزو واحتلال للبرازيل كان الاحتلال البرتغالي الذي سلب الأرض من السكان الاصليين (التوبيس) التي كانت تسمى بارض النخيل، ولكن الرد على هذا الاحتلال كان سريعا من السكان الاصليين وقامت حرب الأمازيغ (البربر) على البرتغاليين.
و كانت هناك خلافات مع الفرنسيين الذين حاولو ان يستعمروا أمريكا عن طريق القرصنة وقام القبطان
Nicolas Durand de Villegagnon ببناء قلعة في ريو دي جانيرو ولكن فشلت الهيمنة على البرازيل بعد تأخر الامدادات الجنود والبحارة الفرنسيين.

الحقبة الاستعمارية تتميز بالعديد من الصراعات، سواء بين البرتغاليين أو غيرهم من الأوروبيين، والأوروبيين ضد المواطنين، وبين المستوطنين. أكبرها بلا شك كانت الحرب ضد الهولنديين من عام 1630 حتي 1647، باهيا، وسيرجيبي، وألاغواس، وبيرنامبوكو، وبارايبا، وريو غراندي دو نورتي وسيارا.

انظر أيضًا
 حرب البلاتين
 العبودية في البرازيل
 إمبراطور البرازيل
 تاريخ أمريكا الجنوبية
 تاريخ أمريكا اللاتينية
 الاستعمار البرتغالي للأمريكيتين
 الدين في البرازيل
 البرازيل خلال الحرب العالمية الأولى
 الإمبراطورية البرتغالية
 العلاقات البرازيلية الأمريكية
 الغزو الإسباني لإمبراطورية إنكا
 العلاقات الأرجنتينية البرازيلية
 قائمة رؤساء البرازيل

مراجع

تاريخ البرازيل


La référence nomade, également appelée référence itinérante, est un modèle de service de bibliothèque dans lequel, au lieu d'être positionné à un bureau de référence statique, le bibliothécaire se déplace dans l'ensemble de la bibliothèque pour rejoindre les usagers ayant des questions ou des préoccupations et leur offrir de l'aide pour trouver ou utiliser les ressources de la bibliothèque.

Histoire
La référence nomade en tant que pratique de service de bibliothèque est formalisée pour la première fois à la fin des années 1980 et au début des années 1990.

Un rapport de 1999 de la Fédération internationale des associations de bibliothèques  identifie plusieurs avantages et inconvénients avec des références itinérantes à l'ère pré-mobile. Le modèle itinérant permet aux bibliothécaires de dialoguer avec « la majorité des utilisateurs qui ont des questions en tête [qui] ne s'adressent pas au bureau de référence pour obtenir de l'aide ». Cependant, les bibliothèques soulignent que certains membres du personnel ne sont pas à l'aise avec cette pratique et qu'il y avait des inquiétudes quant à la confidentialité des utilisateurs.

À partir des , les bibliothécaires ont utilisé des ordinateurs portables ou des chariots pour ordinateurs portables pour s'engager dans une pratique de référence nomade assistée par la technologie.

Description
Depuis le développement des technologies mobiles, la référence nomade peut être facilitée par l'utilisation de ces technologies, telles que les tablettes électroniques, qui permettent aux bibliothécaires de consulter facilement le catalogue d'accès public en ligne ou les bases de données électroniques de la bibliothèque lorsqu'ils ne sont pas à leur bureau. Ce nouveau contexte contribue à une popularité accrue des programmes de référence nomade en tant que compléments aux bureaux de référence plus traditionnels. Le modèle a également été étendu au service au-delà du bâtiment de la bibliothèque (services hors les murs), par exemple dans un dortoir ou un bâtiment de faculté dans un établissement universitaire.

En contexte de bibliothèque universitaire, des travaux récents suggèrent que ce modèle de service augmente le nombre d'interactions et de questions  de référence; il permet d'identifier les obstacles et les difficultés rencontrées par les étudiants (logiciels courants, logiciels de productivité, lprogiciels) ou avec le matériel informatique défectueux. Les données accumulées mettent aussi en évidence la capacité des bibliothécaires à résoudre plusieurs de ces problèmes auxquels font face les usagers.

Le modèle peut être offert de façon hybride ou exclusivement nomade. La nature de l'espace de la bibliothèque, son architecture, contribue à façonner la qualité du service de référence nomade.

Dans le contexte français, on parle d' « accueil mobile » ou de « bibliothécaire volant ».

Notes et références

Bibliothèque

Référence nomade


Das Metropolitan Correctional Center, San Diego (MCC San Diego) ist ein US-amerikanisches Bundesgefängnis in der Innenstadt des kalifornischen San Diego. Es befindet sich am Federal courthouse, dem kalifornischen Bundesgericht. Am 11. November 1974 wurde es in Betrieb genommen.

MCC San Diego ist eine Einrichtung, die männliche und weibliche Gefangene aus Bundesgefängnissen auf jeder Sicherheitsstufe aufnehmen kann. Das Gebäude hat 1.300 Haftplätze.

Bekannte Insassen

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Gefängnis in Kalifornien
San Diego
Organisation (San Diego)
Gegründet 1974


Meistarafugl (fræðiheiti: Aethopyga siparaja) er tegund sólfugla sem nærist að mestu á blómsafa.

Tenglar

Sólfuglar

Meistarafugl


ثاني ألبومات الفنان العالمي سامي يوسف، وقد أُصدر سنة 2005.

يتميز هذا الألبوم بكونه أول ألبوم يطرح فكرة الأغاني ذات الطابع الروحاني والاجتماعي والإنساني، لم نشهد من قبل أعمالاً فنية من هذا النوع.. فقد كان الفنان سـامـي، السباق في الإشارة إلى أوضاع إنسانية عديدة في أغانيه كالفقر والحجاب والإرهاب والإيدز..

و ما جعل هذا الألبوم في مقدمة الأعمال الفنية المميزة هو مفاجأة الفنان سـامـي لجمهوره الكبير بالغناء بعدة لغات (الانكليزي، العربي، التركي، الهندي، الفارسي) بطلاقة شديدة في عدة أغاني كـ (حسبي ربي، مناجاة، أمي)
فكان بمثابة رسالة إنسانية قدمها الفنان سامي للعالم أجمع..

معلومات عن الألبوم

عام 2005 جاء ألبوم "أمتي" عقب ألبوم المعلم. انتقل سامي يوسف من «المعلم» والطريقة الموسيقية التي قدمها فيها، فلم تعد الآلات الموسيقية المرافقة هي «الدف» ولا طبيعة الغناء «النشيد» متوجهاً نحو الموسيقى. فكان ألبوم "أمتي" موسيقياً، فالألبوم يجمع بين عدة أنواعٍ مختلفةٍ من الموسيقى، الممزوجة مع بعضها البعض، سواءٌ كان تردد أوتار أغنية «مناجاة» أو بكاء الناي على "محمد "، كما أحدث ألبوم «أمتي» هو الآخر تغييراً في «الموسيقى الإسلامية»

أما الأغنية الأكثر نجاحاً فكانت الأغنية الفولكلورية الأفغانية «حسبي ربي» والتي لاقت رواجاً كبيراً في العالم العربي والإسلامي كما تم تصوير الفيديو كليب في أكثر من دولة وهي إنجلترا والهند وتركيا ومصر. مما أدى في نهاية المطاف إلى إطلاق لقب «أكبر مغني روك إسلامي» على سامي يوسف من قبل مجلة التايم الشهيرة.

وقد لاقى الألبوم نجاحاً جماهيرياً في الوطن العربي والعالم الغربي، وقد حمل الألبوم مزيج بين الكلمات العربية والإنجليزية وفي أحد الأغاني بالتركية والهندية.

قائمة الألبوم

الأناشيد المصورة (الفيديو كليب)
 حسبي ربي
 مناجاة باللغتين (العربية والتركية)
 أم باللغة (العربية، التركية، الفارسية)
 أغنية العيد

انظر أيضاً
 المعلم
 بدونك
 حيث تكن
 حمزة روبرتسون
 تسجيلات أوايكننغ

المراجع

روابط خارجية

ألبومات 2005
ألبومات باللغة الأردوية
ألبومات باللغة التركية
ألبومات باللغة العربية
ألبومات سامي يوسف

أمتي (ألبوم)


El arroyo Tapes Grande es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Lavalleja, perteneciente a la Cuenca de la laguna Merín.

Nace en la Cuchilla Cerro Partido, desemboca en el río Cebollatí tras recorrer alrededor de 41 km.

Tapes Grande
Tapes Grande

Arroyo Tapes Grande


The Meroitic language () was spoken in Meroë (in present-day Sudan) during the Meroitic period (attested from 300 BC) and became extinct about 400 AD. It was written in two forms of the Meroitic alphabet: Meroitic Cursive, which was written with a stylus and was used for general record-keeping; and Meroitic Hieroglyphic, which was carved in stone or used for royal or religious documents. It is poorly understood, owing to the scarcity of bilingual texts.

Name
Meroitic is an extinct language also referred to in some publications as Kushite after the apparent attested endoethnonym Meroitic qes, qos (transcribed in Egyptian as kꜣš). The name Meroitic in English dates to 1852 where it occurs as a translation of German . The term derives from Latin , corresponding to Greek . These latter names are representations of the name of the royal city of Meroë of the Kingdom of Kush. In Meroitic, this city is referred to as bedewe (or sometimes bedewi), which is represented in ancient Egyptian texts as  or similar variants.

Location and period of attestation
The Meroitic period began ca. 300 BC and ended ca. 350 AD. Most attestations of the Meroitic language, via native inscriptions, hail from this period, though some attestations pre- and post-date this period. The Kushite territory stretched from the area of the First Cataract of the Nile to the Khartoum area of Sudan. It can be assumed that speakers of Meroitic covered much of that territory based on the language contact evidenced in Egyptian texts. Attestations of Meroitic in Egyptian texts, span across the Egyptian Middle Kingdom, the New Kingdom, and the late 3rd Intermediate, Late, Ptolemaic, and Roman periods – respectively corresponding to the Kushite Kerman (ca. 2600–ca. 1500 BC), Napatan (ca. 900/750–ca. 300 BC), and Meroitic periods. The Meroitic toponym , , as well as Meroitic anthroponyms, are attested as early as Middle Kingdom Egypt's 12th Dynasty (ca. 2000 BC) in the Egyptian execration texts concerning Kerma. Meroitic names and phrases appear in the New Kingdom Book of the Dead (Book of Coming Forth by Day) in the "Nubian" chapters or spells (162–165). Meroitic names and lexical items, in Egyptian texts, are most frequently attested during Napatan Kushite control of some or all parts of Egypt in the late 3rd Intermediate and Late Periods (ca. 750–656 BC). Both the Meroitic Period and the Kingdom of Kush itself ended with the fall of Meroë (ca. 350 AD), but use of the Meroitic language continued for a time after that event as there are detectable Meroitic lexemes and morphological features in Old Nubian. Two examples are: Meroitic:  "the sun" → Old Nubian: mašal "sun" and Old Nubian: -lo (focus particle) ← Meroitic: - which is made up two morphemes, - (determinant) +  (copula). The language likely became fully extinct by the 6th century when it was supplanted by Byzantine Greek, Coptic, and Old Nubian.

Orthography

During the Meroitic period, Meroitic was written in two forms of the Meroitic alphasyllabary: Meroitic Cursive, which was written with a stylus and was used for general record-keeping; and Meroitic Hieroglyphic, which was carved in stone or used for royal or religious documents. The last known Meroitic inscription is written in Meroitic Cursive and dates to the 5th century.

Classification

The classification of the Meroitic language is uncertain due to the scarcity of data and difficulty in interpreting it. Since the alphabet was deciphered in 1909, it has been proposed that Meroitic is related to the Nubian languages and similar languages of the Nilo-Saharan phylum. The competing claim is that Meroitic is a member of the Afroasiatic phylum.

Rowan (2006, 2011) proposes that the Meroitic sound inventory and phonotactics (the only aspects of the language that are secure) are similar to those of the Afroasiatic languages, and dissimilar from Nilo-Saharan languages. For example, she notes that very rarely does one find the sequence CVC, where the consonants (C) are both labials or both velars, noting that is similar to consonant restrictions found throughout the Afroasiatic language family, suggesting that Meroitic might have been an Afroasiatic language like Egyptian. Semitist Edward Lipiński (2011) also argues in favour for an Afro Asiatic origin of Meroitic based primarily on vocabulary.

Claude Rilly (2004, 2007, 2012, 2016) is the most recent proponent of the Nilo-Saharan idea: he proposes, based on its syntax, morphology, and known vocabulary, that Meroitic is Eastern Sudanic, the Nilo-Saharan family that includes Nubian. He finds, for example, that word order in Meroitic "conforms perfectly with other Eastern Sudanic languages, in which sentences exhibit verb-final order (SOV: subject-object-verb); there are postpositions and no prepositions; the genitive is placed before the main noun; the adjective follows the noun."

Vocabulary
Below is a short list of Kushite words and parts of speech whose meanings are positively known and are not known to be adopted from Egyptian. Angle brackets () represent the graphemes, or orthographic letters, used to write a word, as opposed to the word's phonemic representation. All non-syllabic, non-vocalic signs are written with their inherent  in parentheses. All  signs are written in parentheses (or brackets if in a word in parentheses) because of not knowing whether the  is a non-phonemic placeholder to preserve the syllabicity of the script or is actually vocalic. It is known that the final  in Kandake/ Kentake (female ruler) is vocalic and the initial vowel in , , and  is vocalic. Since those are known to be vocalic, they are not in parentheses. Any known  signs resyllabified into coda position are written.
 "man"
 "bread"
 (← *as[V]tu) "water"
-- (plural)
 "born, be born, child of"
 "beget, begotten"
 "woman, lady, female".
- (ablative)
-- (determinant)
 "great, big"
 "god, deity"
, (later)  "child, son"
 "sun, sun god"
 "king, ruler"
 "feet, foot, pair of feet"
-- (genitive)
 "to love, beloved, to respect, to revere, to desire"
- (locative)/ - (a type of locative)
--, (later) -- (verbal pronominal suffix)
 "a non-filial, non-(grand)parental, non-avuncular-maternal familial relation"

References

Bibliography
Meroitic Newsletter (Paris, Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 1968).
Bender, Marvin Lionel, The Meroitic problem, in Bender, M. L., editor, Peoples and cultures of the Ethio-Sudan borderlands, Committee on Northeast African Studies, African Studies Center, Michigan State University, 1981, pp. 5–32.
Böhm, Gerhard : "" in , 34 (Wien, 1988). .
Breyer, Francis. (2014). Einführung in die Meroitistik: Einführungen und Quellentexte zur Ägyptologie Bd. 8, 2014, 336 S., br., .
Lipiński, Edward. (2011). "Meroitic (Review article)1" ROCZNIK ORIENTALISTYCZNY, T. LXIV, Z. 2, 2011 (s. 87–104).
Pope, Jeremy W. (2014).The Double Kingdom under Taharqo: Studies in the History of Kush and Egypt, c. 690–664 BC. Leiden: Brill. ISSN 1566-2055.  (hardback).  (e-book). Pp.xx + 327.
Rilly, Claude
——— (2004, March) "The Linguistic Position of Meroitic", Sudan Electronic Journal of Archaeology and Anthropology
——— (2007) La langue du Royaume de Meroe. Paris, Champion.
——— (2012) – with Alex de Voogt . The Meroitic Language and Writing System, Cambridge University Press, 2012. .
——— (2016). Meroitic. UCLA Encyclopedia of Egyptology, 1(1). Retrieved from https://escholarship.org/uc/item/3128r3sw.
Rowan, Kirsty
——— (2006) Meroitic: A Phonological Investigation. PhD thesis, SOAS (School of Oriental and African Studies) & Rowan, Kirsty. University of London, School of Oriental and African Studies (United Kingdom), ProQuest Dissertations Publishing, 2009. 10731304. "PhD Thesis"
———(2006) "Meroitic – An Afroasiatic Language?"   Working Papers in Linguistics 14:169–206.
———(2011). "Meroitic Consonant and Vowel Patterning. Typological Indications for the Presence of Uvulars". In Lingua Aegytia 19. Widmaier Verlag – Hamburg.
———(2015) 'The Meroitic Initial a Sign as Griffith's Initial Aleph'. Zeitschrift für Ägyptische Sprache und Altertumskunde, (142) 1, pp 70–84.
Welsby, Derek A. The Kingdom of Kush (London, British Museum Press, 1996), 189–195, .

Extinct languages of Africa
Unclassified languages of Africa
Languages attested from the 2nd millennium BC
Languages extinct in the 1st millennium
Languages of Sudan
Kingdom of Kush
History of Sudan

Meroitic language


LIL WISE ( Esménio joão Dos Santos ) é um Rapper Angolano , nascido no dia 1 de outubro de 2001 em Luanda Capital de Angola em África .

Ingressou no Mundo da música no principio de 2016 , por intermédio de  um amigo , Em 2017 Wise lança sua primeira música intitulada " Banzelo "  , Com essa música marcava seus primeiros passos no mundo do Rap. Com o passar do tempo Wise foi se encontrando mais  e Em 2018 lança uma das suas músicas mais ouvidas " EXAGERO "  ,  Exagero foi a música que abriu mas espaço para o jovem cantor , Em 2019 Wise passou a ter problemas com a depressão , drogas motivos pelo qual ficou quase 2 anos  sem lançar músicas novas , Wise teve também problemas na escola por conta desta mesma depressão, Em 2021 foi um ano em que Wise se encontrou e superou um pouco a depressão e usou a música como terapia para ultrapassar esse cenário muito constrangedor foi assim que o Rapper lança a sua música intitulada TERAPIA , Nesta música wise tenta explicar que a música ou as drogas que ele usa ou usava o fazia se sentir bem tranquilo  e que le só se sentia bem caso se drogasse , Terapia é uma das suas mas requida  ou predileta dos seus fãs.

Músicas mais ouvidas

Exagero  2017

Hu Yhe  2020

Terapia  2022

Não Sei  2022

Minhas Noites  2022

Wise tem com inspirações os seguintes Artistas :

- Juice World

- Lil Peep

- Xxxtentacion

- Travis Scott

- Kelson Most Wanted

Bispos católicos do Egito

Youhanna Golta


ටොලමි XIV (ග්‍රීක: Πτολεμαῖος, Ptolemaĩos, දිවිය ක්‍රි.පූ. 60/59–44; රාජ්‍ය සමය ක්‍රි.පූ. 47 –44) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ XIIවන ටොලමි රජුගේ පුත්‍රයෙකි. එසේම ඔහු ඊජිප්තුවේ ටොලමියානු රාජවංශයේ අවසන් සාමාජිකයන් අතුරින් අයෙකි. සිය වැඩිමහල් සොයුරා වූ ඊජිප්තුවේ XIIIවන ටොලමිගේ මරණින් පසු ක්‍රි.පූ. 47 ජනවාරි 13 දින ඔහු පාරාවෝ ලෙස ප්‍රකාශ කෙරුණු අතර, ඔහු අනෙක් පාරාවෝ ලෙස ක්‍රියාකළ සිය වැඩිමහල් සොයුරිය වූ ඊජිප්තුවේ VIIවන ක්ලියෝපැට්රාගේ සම-අනුරාජයා ලෙස කටයුතු කළේ ය. ඔහු සහ ක්ලියෝපැට්රා විවාහ වුවත්, ක්ලියෝපැට්රා රෝම ආඥාපති ජූලියස් සීසර්ගේ පෙම්වතිය ද වූවා ය. ටොලමි විසින් රාජ්‍ය කළේ නාමිකව යැයි සැලකේ. සැබැවින්ම රාජාධිකාර බලය පැවතියේ ක්ලියෝපැට්රා සතුවයි. ක්‍රි.පූ. 44 මාර්තු 15 දින රෝමයේ දී මාකස් ජූනියස් බෲටස් සහ ගේයස් කැෂියස් ලොංගිනස් ඇතුළු කුමන්ත්‍රණකරුවන් පිරිසක් විසින් සීසර්ව ඝාතනය කරන ලදී. ඉන් මඳ කලකට පසු ටොලමි ද මියයන්නට ඇත. ක්‍රි.පූ. 44 ජූලි 26 දිනට අයත් ශිලාලේඛනයක ඔහු ජීවත්ව සිටි බව දක්වා ඇත. ක්ලියෝපැට්රා, සීසර්ට දාව උපන් සිය පුත්‍රයා වූ ටොලමි XV සිසේරියන් සිය සම-අනුරාජයා ලෙස පත්කරගැනීමේ අරමුණින් ඔහුව ඇකනයිට් ලබා දී ඝාතනය කළ බවට අදහසක් පැවතුණ ද, එය සනාථ වී නොමැත. ක්‍රි.පූ. 44 සැප්තැම්බර් 2 දින සිසේරියන්ව ඇගේ සම-අනුරාජයා ලෙස පත්කෙරිණි. ක්ලියෝපැට්රාගේ අදහස වූයේ ඔහුව ඔහුගේ පියාගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම් කිරීමටයි.

පෙළපත
ඊජිප්තුවේ XIVවන ටොලමිගේ පූර්වජයින්

බාහිර සබැඳි
 ටොලමි XIV තියොස් ෆිලොපේටර් II මාහ්ලන් එච්. ස්මිත්ගේ ඓතිහාසික ප්‍රභව ග්‍රන්ථයේ සටහන

ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ උපත්
ක්ලියෝපැට්රා
ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ග්‍රීක ජනයා
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ අප්‍රිකානු පාලකයින්
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස
ක්‍රි.පූ. 44 මරණ

ඊජිප්තුවේ XIVවන ටොලමි


Christlich-Demokratische Union Deutschlands, eller blot CDU, var et blokparti i DDR. Partiet blev grundlagt i 1945 i den sovjetiske besættelseszone. Partiet var sammen med Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED) en del af Demokratiske Blok (1945-50) og senere af Nationale Front (1950-89).

I de første år efter krigsafslutningen søgte CDU at føre en politik uafhængig af den sovjetiske administration og af SED, men efter omfattende udrensninger blandt partiets toppolitikere i begyndelsen af 1950'erne fulgte partiet som blokparti loyalt SED's linje.

Ved de frie valg i 1990 efter DDR's sammenbrud stillede partiet op som en del af det vesttyske CDU, som partiet fusionerede med efter Genforeningen senere samme år.

Partiets grundlæggelse

Sovjetunionen havde ved Potsdamkonferencen forpligtet sig til at rekonstruere det politiske system i Tyskland på demokratisk grundlag. For at imødekomme denne forpligtelse tillod den sovjetiske militæradministration i Tyskland i sommeren 1945 fire tyske politiske partier: kommunistpartiet (KPD) og socialdemokraterne (SPD) samt de nystiftede Liberaldemokraterne (LDP) og det kristendemokratiske Christlich-Demokratische Union Deutschlands (CDU).

CDU blev stiftet den 26. juni 1945 i Østberlin i den sovjetiske besættelseszone. Senere i september 1945 blev andre afdelinger af partiet etableret i den vestlige besættelseszone i Rheinland og i Westfalen. Blandt stifterne i Berlin var bl.a. Jakob Kaiser, Ernst Lemmer, Walther Schreiber og den tyske tidligere minister under Weimarrepublikken og modstandsmand Andreas Hermes, der blev partiets første formand. Partiets grundlæggere bestod primært af tidligere medlemmer af det katolske parti Zentrum, Deutsche Demokratische Partei, Deutschnationale Volkspartei og Deutsche Volkspartei, der alle havde været forbudt i Nazityskland.

Som følge af de allieredes aftaler om forholdene under besættelsen af Tyskland var det ikke muligt at lade partiet omfatte alle besættelseszoner, og organisatorisk blev CDU derfor oprettet som separate afdelinger. På et møde i december 1945 i Bad Godesberg mellem alle tyske afdelinger blev man enige om (bortset fra Bayern) at vælge det fælles navn CDU. Da der i den østlige besættelseszone blev indført et system med "blokpartier"
blev Øst-CDU af Sovjetunionens besættelsesorgan SMAD hindret i at deltage i CDU's "zonesamarbejde".

Tilpasning til SED

I den første tid fulgte CDU, som sine søsterpartier i de vestlige besættelseszoner, en politik, der var baseret på en kristelig-social basis og var pro-parlamentarisk/demokratisk. Partiet gik ind for en genforening af Tyskland og var i konstant konflikt med kommunisterne og socialisterne (KPD og SPD), der blev støttet af Sovjetunionens besættelsesorgan SMAD. Partiets første formand, Andreas Hermes, var en varm fortaler for genforening og stærk modstander af SMAD's planglagte konfiskation af jord tilhørende større landbrug, og denne modstand medførte, at SMAD i december tvang Hermes til at træde tilbage som formand den 19. december 1945. Han tog til Bad Godesberg i Vesttyskland til en fælles-tysk CDU-konference, men vendte ikke tilbage til den sovjetiske besættelseszone.

Efter Andreas Hermes havde forladt CDU i øst-zonen, blev formandskabet overtaget af Jakob Kaiser. Kaiser var også tidligere medlem af Zentrum, men havde tilhørt dette partis ventrefløj og var tilhænger af nationalisering af sværindustrien og var ligeledes tilhænger af Sovjetunionens krævede nationalisering af landbrugene i den østlige besættelseszone, men udtrykte dog kritik af kommunisterne. Ved lokalvalgene i den sovjetiske besættelseszone i oktober 1946 opnåede det nye fusionerede SED (skabt ved en sammenlægning af KPD og SPD) trods favorisering fra SMAD skuffende valgresultater, og i Berlin, hvor valgene var forholdsvis frie, opnåede SED mindre end 20% af stemmerne, mindre end CDU, der opnåede 22,2% af stemmerne. Ved Landdagsvalget opnåede CDU 23,1% af stemmerne. De skuffende valgresultater ved lokalvalgene i 1946 indebar et yderligere pres på CDU og LDP fra SMAD.

Jakob Kaiser søgte imidlertid at lægge afstand til SMAD og til SED. På CDU's anden partikongres den 6. september 1947 holdt Kaiser en tale, hvori han krævede, at CDU måtte være en "bølgebryder mod dogmatisk marxisme og dens Totalitarismetotalitære tendenser". Den 20. december 1947 blev Jakob Kaiser og dennes støtter imidlertid fjernet fra partiets ledelse. I stedet blev på næste partikongres i september 1948 valgt den langt mere samarbejdsvillige Otto Nuschke. Forinden var den ligeldes SMAD og SED venlige Georg Dertinger i 1946 tiltrådt som generalsekretær for partiet. Under Nuschke ændrede CDU politik til at være langt mere imødekommende ovefor SMAD og SED, ligesom Kaisers støtter blev udrenset af partiet. I 1950 opstod atter en bølge af forfølgelse i forbindelse med den tvungne tilbagetræden den saksiske CDU-leder Hugo Hickmann. Antallet af CDU-medlemmer, der blev arresteret eller flygtede fra DDR steg kraftigt. I 1950 blev 118 CDU-medlemmer anholdt som følge af politiske grunde mod 61 året før. I de følgende år forblev antallet af anholdelser på niveau med 1950. Hvor antallet af flygtede CDU-medlemmer til Vesten i 1949 var gennemsnitligt 20 om måneden, steg tallet i 1950 til mere end hundrede. Konsekvensen af tilpasningen til SED indebar en kraftig tilbagegang i antallet af medlemmer af CDU. Fra at have haft omkring 200.000 medlemmer i 1947 var medlemstallet i 1950 faldet til 150.000 som følge af medlemmer, der havde nedlagt deres hverv, flygtet til Vesten eller blevet ekskluderet.

I 1951 slog partiet med "22 Teser om Kristen Realisme" fast, at socialismen var den rette vej til et bedre samfund og til realiseringen af en "praktisk kristendom", og at partiet støttede arbejderklassens ledende rolle i kampen for at realisere socialismen, hvilken udvikling partiet erklærede "historisk nødvendig". Partiets transformation blev afsluttet på den 6. partikongres i 1952, hvor CDU formelt erklærede sig som et "grænseløst socialistisk parti" i overensstemmelse med sin linje om "Kristen realisme", ligesom CDU "uden forbehold" anerkendte SED's ledende rolle.

Udrensningerne af den interne opposition i partiet fortsatte også efter den 6. partikongres. Den 15. januar 1953 blev partiets tidligere generalsekretær, Georg Dertinger, der bestred posten som DDR's udenrigsminister, arresteret af DDR's Ministerium für Staatssicherheit (StaSi) under anklager om "statsfjendtlig virksomhed". Efter 16 måneder anbragt i en underjordisk celle under Berlin-Hohenschönhausen, blev han efter en skueproces kendt skyldig i forsøg på at ødelægge DDR gennem en tilbagevenden "af monopolistiske stor-grundbesiddere og fascister" og at have bidraget til kompromittering af DDR's sikkerhed "gennem organisering af bevæbnede fascistiske bander ved demarkationslinjen". Dertinger blev idømt 15 års fængsel, ligesom Dertingers ægtefælle efter princippet om Sippenhaft (slægtshæftelse) blev idømt otte års fængsel, som hun afsonede uden afkortning. Dertingers 15-årige søn blev idømt tre års fængsel, den 13-årige datter Oktavia blev også idømt fængselsstraf og derefter overgivet i varetægt til bedstemoderen (som også var blevet arresteret) og derefter forvist til Erzgebirge. Den yngste søn, Christian på 9 år blev givet en ny identitet og herefter tvangsadopteret til en partitro (SED) familie. Flygtningestrømmen mod Vesten kulminerede i marts 1953, hvor 691 CDU-medlemmer flygtede.

Efter den 6. partikongres og den efterfølgende udrensningsbølge fulgte CDU SED's politiske linje. Partiets delegerede stemte altid for regeringens forslag i Volkskammer, bortset fra en afstemning den 9. marts 1972, hvor 14 medlemmer stemte nej, og 8 undlod at stemme for et forslag om en ny abortlov.

Partiets virke i DDR
CDU indtrådte i den Nationale Front ved grundlæggelsen af denne kort efter grundlæggelsen af DDR, og partiet var medlem af den Nationale Front, indtil dennes opløsning ved DDR's sammenbrud. CDU fik som medlem af den Nationale Front på forhånd tildelt 67 pladser i Volkskammer og ved efterfølgende valg blev CDU ligesom de øvrige blokpartier tildelt 52 pladser i Volkskammer.

Partiets første generalsekretær Georg Dertinger blev i 1949 ved DDRs grundlæggelse udpeget som den nye stats første udenrigsminister og fungerede i denne post, indtil han blev udrenset i 1953.

CDU's Gerald Götting blev udpeget som DDR's vicepræsident i 1960. Han fungerede også som præsident for Volkskammer fra 1969 til 1976. Götting forblev en loyal støtte for SED og Erich Honecker, indtil denne blev afsat til fordel for Egon Krenz i oktober 1989. Efter 23 år som formand for CDU blev Götting afsat som formand i november 1989 i forbindelse med omvæltningerne i DDR. Han blev i december 1989 afløst af Lothar de Maizière, hvorefter partiet afsatte (og senere ekskluderede) dets tidligere toppolitikere, hvorefter partiet blev en af de mest markante fortalere for en hurtig genforening med Vesttyskland.

Efter DDR's sammenbrud
Ved omvæltningerne i 1989/90, blev partiets SED-venlige ledelse udskiftet, og CDU blev en stærk fortaler for en genforening mellem Vesttyskland og DDR. Samarbejdet med Vesttysklands CDU blev genoptaget og i marts 1990 blev CDU den drivende kraft i centrum-højre koalitionen Allianz für Deutschland, der stillede op til det første (og sidste) frie valg i DDR, der blev afholdt den 18. marts 1990. Allianz für Deutschland vandt valget og blev det størte parti i Volkskammer. I april 1990 blev Lothar de Maizière premierminister i DDR som regeringschef for en bred koalition, der straks fremsendte begæring om genforening af de to tysklande. Et andet CDU-medlem, Sabine Bergmann-Pohl blev udpeget som præsident for Volkskammer, og da DDR's Staatsrat var blevet nedlagt, blev Bergmann-Pohl derved DDR's statsoverhovede.

I august 1990 blev en af de mindre koalitionspartnere, Demokratischer Aufbruch, optaget i CDU. Talsperson for Demokratischer Aufbruch var den fremtidige formand for CDU og tyske kansler Angela Merkel.

Den 3. oktober 1990 var Tysklands genforening en realitet, og det østtyske CDU fusionerede umiddelbart herefter med det vesttyske CDU.

Partiavis

CDU's officiellee avis var Neue Zeit, der udkom første gang 22. juli 1945 i et oplag på 200.000 eksemplarer efter licens fra den sovjetiske militæradministration SMAD. Senere blev udgivelsen af avisen varetaget af CDU's eget forlag Union Verlag.

Avisen forblev partiavis for CDU frem til sammenbruddet af DDR. Avisen blev efter Genforeningen overtaget af Frankfurter Allgemeine Zeitung

Internationale relationer
CDU havde tætte relationer til andre kristelige blokpartier i Østblokken. Partiet havde særlig samarbejde med det polske pro-kommunistiske, katolske parti Stowarzyszenie PAX og det tjekkoslovakiske KDU-ČSL. CDU havde også kontkt til individuelle medlemmer af det italienske kristelige-demokratiske parti (DC), de belgiske Kristendemokrater (CVP) og kristelige folkeparti (PSC) og det hollandske Christen-Democratisch Appèl (CDA).

På trods af, at øst-CDU ofte var på kollissionskurs med det vesttyske CDU blev de officielle relationer dog bevaret.

CDU havde også tætte kontakter til Den russisk-ortodokse kirke.

Formænd og generalsekretærer

Formænd

Generalsekretærer

Noter

Literatur
 Johann Baptist Gradl: Anfang unter dem Sowjetstern. Die CDU 1945–1948 in der sowjetischen Besatzungszone Deutschlands. Verlag Wissenschaft und Politik, 1981, .
 Ralf Thomas Baus: Die Christlich-Demokratische Union Deutschlands in der sowjetisch besetzten Zone 1945 bis 1948. Gründung – Programm – Politik. (Forschungen und Quellen zur Zeitgeschichte, Band 36). Droste, Düsseldorf 2001, .
 Jürgen Frölich (Hrsg.): "Bürgerliche" Parteien in der SBZ, DDR. Zur Geschichte von CDU, LDP(D), DBD und NDPD 1945 bis 1953. Verlag Wissenschaft und Politik, Köln 1995, .
 Michael Richter: Die Ost-CDU 1948–1952. Zwischen Widerstand und Gleichschaltung. (Forschungen und Quellen zur Zeitgeschichte, Band 19). 2. korrigierte Auflage, Droste, Düsseldorf 1991, .
 Michael Richter, Martin Rißmann (Hrsg.): Die Ost-CDU. Beiträge zu ihrer Entstehung und Entwicklung (= Schriften des Hannah-Arendt-Instituts für Totalitarismusforschung. Bd. 2). Weimar [u. a.] 1995, .
 Christian v. Ditfurth: Blockflöten – Wie die CDU ihre realsozialistische Vergangenheit verdrängt. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1991, .
 Manfred Wilde: Die SBZ-CDU 1945–1947. Zwischen Kriegsende und kaltem Krieg. Herbert Utz Verlag, München 1998, .
 Christoph Wunnicke: Die Blockparteien der DDR. Kontinuitäten und Transformation 1945–1990, Berlin 2014, Schriftenreihe des Berliner Landesbeauftragten für die Unterlagen des Staatssicherheitsdienstes der ehemaligen DDR, Band 34, http://www.berlin.de/imperia/md/content/lstu/schriftenreihe/bd34_2014.pdf?start&ts=1402048375&file=bd34_2014.pdf
 Christoph Wunnicke: Personelle Kontinuität und Elitenwandel in den Parteien Brandenburgs – Von den Blockparteien zu CDU und FDP. Gutachten für die Enquete-Kommission "Aufarbeitung der Geschichte und Bewältigung von Folgen der SED-Diktatur und des Übergangs in einen demokratischen Rechtsstaat im Land Brandenburg", landtag.brandenburg.de  (PDF)
 Stephan Zeidler: Die CDU in der DDR vor dem Mauerbau (1953–1961). Holos-Verlag, Bonn 2001.

Eksterne henvisninger
 Samlet gennemgang af øst-CDUs historie af G. Jahn von Ralf

Tidligere politiske partier i Tyskland
Politik i DDR
Etableret i 1945
Ophørt i 1990

Christlich-Demokratische Union Deutschlands (DDR)


متحف دار شريّط، هو متحف تونسي يقع في مدينة توزر. أسس المتحف عام 1990 من قبل رجل الأعمال عبد الرزاق شريط كأول متحف خاص في البلاد. يحتوي المتحف عشرة صالات من بينها خرجة، غرفة لتلاوة القرآن، مطبخ، حمّام وغرفة البلور إضافة إلى باحة صغيرة. تعرض مختلف الصالات الحياة اليومية للجهة من خلال تماثيل من الشمع والمنتوجات التقليدية المختلفة كما تحتوي إحدى الصالات على معرض للوحات الزيتية.

وصلات خارجية

 متحف دار شريّط

متاحف تونس

متحف دار شريط


Survivor Series 2011 a fost ce-a de-a douăzecișicincea ediție a pay-per-view-ului anual Survivor Series organizat de World Wrestling Entertainment. A avut loc pe data de 20 noiembrie 2011 în arena Madison Square Garden din New York City.

Rezultate
 Dark match: Santino Marella l-a învins pe Jinder Mahal (05:35)
 Marella l-a numărat pe Mahal după «The Cobra».
 Dolph Ziggler (c) l-a învins pe John Morrison păstrându-și campionatul WWE United States Championship (10:42)
 Ziggler l-a numărat pe Morrison după un «Zig Zag».
 Beth Phoenix (c) a învins-o pe Eve Torres într-un Lumberjill match păstrându-și campionatul WWE Divas Championship (04:35)
 Phoenix a numărato pe Eve după un «Glam Slam» de pe a doua coardă.
 Team Barrett (Cody Rhodes, Dolph Ziggler, Hunico, Jack Swagger și Wade Barrett) a învins Team Orton (Kofi Kingston, Mason Ryan, Randy Orton, Sheamus și Sin Cara) într-un 5-on-5 Survivor Series elimination match (22:10)
 Barrett l-a eliminat pe Orton după un «Wasteland».
 Big Show l-a învins pe Mark Henry (c) prin descalificare pentru campionatul WWE World Heavyweight Championship (13:04)
 Henry a fost descalificat după un «Low Blow» iar a păstrat campionatul.
 CM Punk l-a învins pe Alberto del Rio (c) (însoțit de Ricardo Rodriguez) câștigând campionatul WWE Championship (17:16)
 Punk l-a făcut pe Del Rio să cedeze cu o «Anaconda Vise».
 John Cena și The Rock i-au învins pe The Awesome Truth (The Miz și R-Truth) (21:33)
 Rock l-a numărat pe Miz după un «People's Elbow».
 După meci, The Rock i-a aplicat un «Rock Bottom» lui Cena
 Acesta a fost primul meci a lui The Rock după revenirea sa în WWE după 7 ani de absență.

Evenimente pay-per-view WWE
Survivor Series

Survivor Series (2011)


The Diana monkey (Cercopithecus diana) is an Old World monkey found in the high canopy forests in Sierra Leone, Liberia, and western Côte d'Ivoire. Named for its white brow which is said to resemble the bow of the Roman goddess Diana, this black-grey guenon has a white throat, crescent-shaped browband, ruff and beard.

Taxonomy
Two taxa formerly considered subspecies of the Diana monkey have recently been elevated to full species status: the roloway monkey (C. roloway) is found in Côte d'Ivoire and Ghana, and the Dryas monkey (C. dryas) found in the DR Congo.

Distribution
This species can be found in West Africa, from Sierra Leone to Côte d'Ivoire.

Habitat
The Diana monkey is found in the primary forests, and does not thrive in secondary forests.  The species is regarded as endangered by the IUCN as well as by the United States Fish and Wildlife Service, the chief dangers to them being habitat destruction (they are now virtually confined to coastal areas) and hunting for bushmeat.

Description
The Diana monkey ranges from 40 to 55 cm in length, excluding its tail, which is of a uniform 3–4 cm diameter and 50–75 cm long. Adults weigh between 4–7 kg.

They are generally black or dark grey, but have a white throat, crescent-shaped browband, ruff and beard; the browband gave the species its common name, since it was held to resemble the crescent on the brow of the goddess Diana. The monkeys' underarms are also white, and they have a white stripe down their thighs, while the backs of their thighs, and their lower backs, are a chestnut colour. Apart from the browband, ruff and beard, and some fringes on their limbs, their fur is rough and tough.

Biology and behavior
Individual, healthy Diana monkeys may live for up to 20 years. This species of monkey is active during the day, and feeds at all levels of the canopy, rarely venturing down to the ground for fear of predation. Diana monkeys retreat to the upper levels of the trees at night, though they do not make nests, preferring to sleep on branches. They feed mainly on fruit, blossoms and leaves, as well as occasional  insects and invertebrates. The monkeys, in turn, are hunted and preyed upon by various animals, including the crowned hawk-eagle, the African leopard, the common chimpanzee, and humans.

The Diana monkey is a noisy presence in the forest. Its marked coloration allows a wide range of visual social signals. Female Diana monkeys produce specific alarm calls, alert calls and greeting/contact calls, depending on the occasion; in moments of predatory threat, they utilise distinct calls based on the specific predator in question, with some research suggesting that the vocabulary of the females' vocalisations is larger and more variable than that of the males.

Other forest residents, such as the yellow-casqued hornbill (in addition to other birds) and other primates, are able to discriminate between these and use them to take appropriate action, should a mutual threat be present in the immediate area. A similar system is observed in India with the axis deer (or chital) on the ground and the Hanuman langur in the trees above them; the two species are seemingly inseparable, living in near-symbiosis as the forest's carnivore "warning-system". The deer make shrill barks and calls if they spot a tiger, leopard, dhole, or wolf; the monkeys (likewise) scream and alert the deer of any potential threat and, in turn, their commotion alerts every animal within the area.

Diana Monkeys communicate both to local group members and distant competitors with different kind of alarm sounds. Diana Monkeys produce loud noises to make other monkeys aware of leopards or other competitors in their area.

Groups consist of a single male with a number of reproducing females and their infants. In good conditions, adult females reproduce annually. Gestation lasts about 5 months, and the young nurse for a further 6 months. Normally, only a single infant is born. Although the young are born in a fairly well-developed condition, with open eyes and able to grasp their mothers, at least in zoo conditions, Diana monkey mothers appear anxious and possessive, rarely letting young infants leave them. As infants grow, however, they become very playful. Juveniles reach sexual maturity at an age of about 3 years. Daughters remain in their mothers' social groups, while males leave their natal groups shortly before attaining sexual maturity.

Human relevance
Like most primates, Diana monkeys can carry diseases that can be communicated to humans, like yellow fever and tuberculosis. Native tribes in the tropical forest of West Africa poach Diana monkeys, which are sold as luxury meat and seen as a commodity.

Gallery

References

External links

Diana monkey
Mammals of West Africa
Diana monkey
Diana monkey
Articles containing video clips

Diana monkey


Eberhard Möbius (* 11. Oktober 1926 in Wernigerode; † 10. Juni 2020 in Hamburg) war ein deutscher Kabarettist, Schauspieler, Regisseur und Buchautor.

Leben
Eberhard Möbius wurde als zweites Kind des Inhaberpaares des Papierwarengeschäfts Möbius in Wernigerode geboren und wuchs dort auf. Nach seiner Zeit beim Arbeitsdienst und dem Dienst bei der Marine begann er im November 1945 seine Schauspielerlaufbahn am Stadttheater Wernigerode, wo er die Rolle des Jakob in "Der Strom" von Max Halbe spielte. Danach erhielt er Rollen an den Städtischen Bühnen Quedlinburg und am Harzer Bergtheater Thale. Später folgten Regiearbeiten an den Landesbühnen Sachsen und an der Felsenbühne Rathen. 1954 wurde er Schauspieldirektor am Stralsunder Theater. Als er im Januar 1958 mit seinem Ensemble ohne Genehmigung für ein Gastspiel im Jungen Theater von Friedrich Schütter in Barmbek aufgetreten war, wurde er dafür gerügt. Im November 1958 verließ er die DDR und siedelte über Westberlin nach Hamburg über, wo er bis 1964 als Schiffs- und Kesselreiniger im Hafen arbeitete. Seit Mai 1959 war er neben dieser Arbeit im theater 53 tätig und inszenierte dort mehrere Theaterstücke. Im Jahr 1962 begann er als Dramaturg und Spielleiter im Jungen Theater zu arbeiten, das sich ab 1964 im heutigen Ernst-Deutsch-Theater befand. Seit 1971 war er künstlerischer Leiter des Theaters für Kinder von Uwe Deeken.

Mit seiner Frau Christa, mit der er seit 1961 verheiratet war, erwarb er Das Schiff, in dem er 1975 ein schwimmendes Theater eröffnete. Seitdem organisierte Möbius auch das Hamburger Innenstadtfest "Alstervergnügen". 1981 gestaltete er das Kulturprogramm der Bundesgartenschau in Kassel.

Außerdem veröffentlichte Möbius mehrere Bücher, darunter den Reisebericht über die Kinderrepublik "Bemposta" und die Autobiographie "Bitte umblättern!". Er war ferner Autor verschiedener Fernsehspiele und -serien des NDR. Möbius starb im Juni 2020 im Alter von 93 Jahren und wurde auf dem Nienstedtener Friedhof beigesetzt.

Der Senator für Kultur und Medien, Christian Brosda, ehrte Möbius als "ein Urgestein in der Kulturszene und untrennbar mit Hamburg verbunden."
Die Stiftung St. Michaelis würdigt Eberhard Möbius mit einer eigenen Michel-Tafel. Die Tafel ist auf dem Boden vor dem Michel am 22. Oktober 2020 eingelassen worden.

Werke (Auswahl)
 Die Kinderrepublik. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg, 1973

Ehrungen
 1986: Bundesverdienstkreuz 1. Klasse
 1989: Ehren-Schleusenwärter
 1995: Biermann-Ratjen-Medaille
 1998: Max-Brauer-Preis

Literatur
 Michael Pieper: Wernigeröder Kabarettist über seine vier Deutschland, in: Harzer Volksstimme v. 16. April 2012.

Weblinks

 Kurzbiographie
 Senatsfrühstück anlässlich des 90. Geburtstags von Eberhard Möbius In: hamburg.de, abgerufen am 10. Juni 2020.

Einzelnachweise

Kabarettist (Deutschland)
Theaterregisseur
Theatergründer
Autor
Literatur (Deutsch)
Sachliteratur
Autobiografie
Schriftsteller (Hamburg)
Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Darstellender Künstler (Hamburg)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger der Biermann-Ratjen-Medaille
Person (Wernigerode)
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 2020
Mann

Eberhard Möbius


Die römisch-katholische Kirche St. Peter und Paul befindet sich in Arnshausen, einem Ortsteil des in Unterfranken gelegenen Kurorts Bad Kissingen. Sie gehört zu den Bad Kissinger Baudenkmälern und ist unter der Nummer D-6-72-114-156 in der Bayerischen Denkmalliste registriert.

Geschichte

Erste Arnshausener Kirche
Archäologische Untersuchungen im Rahmen des Einbaus einer neuen Ölheizung im Jahr 1964 brachten zwölf übereinander liegende Erdschichten zutage. In der untersten und damit ältesten Schicht wurden Keramikstücke gefunden, die von einem 1240 angelegten Keramikfußboden stammen. Dieser ersetzte vermutlich einen vorher angelegten Holzfußboden. Die auf zwischen 1220 und 1250 geschätzte Entstehungszeit der Keramikfunde deckt sich mit der ersten bekannten urkundlichen Erwähnung Arnshausens von 1242.

Diese Mitte des 13. Jahrhunderts bezeugte Kirche diente in Kriegszeiten auch als Zufluchtsort in einer Zeit, als die Henneberger Grafen und die Würzburger Bischöfe bestrebt waren, ihre Machtansprüche gegeneinander abzugrenzen. Diese Umstände machten sich in der schießschartenartigen Anlage der Kirchenfenster bemerkbar; der Kirchhof wurde von einer Ringmauer umgeben, die ebenfalls Schießscharten aufwies.

Heutiges Kirchengebäude

Entstehung

Nachdem die Pfarrei Arnshausen, zu der auch Reiterswiesen gehört hatte, im Jahre 1410 auf Grund schwindender Einnahmen an die Pfarrei Bad Kissingen angegliedert wurde, begann der Zerfall des Kirchengebäudes. Aus diesem Grund wurde die Kirche unter Fürstbischof Julius Echter von Mespelbrunn abgerissen; an ihrem Standort entstand zwischen 1609 und 1617 der bis heute bestehende Neubau. Der Kirchturm aus dem 14. Jahrhundert wurde zu einem typischen Turm der Echterzeit umgestaltet. Das Langhaus und der polygonale Chor entstanden beispielsweise im Jahr 1613.

Vor der Kirche befinden sich eine Immaculata-Figur sowie ein Bildstock. Beide gehören zu den Bad Kissinger Baudenkmälern und sind, wie die Kirche, unter der Nummer D-6-72-114-156 in der Bayerischen Denkmalliste registriert. Die Immaculata-Figur besteht aus Sandstein und entstand laut Stiftungsinschrift am Sockel im Jahr 1803. Der Bildstock besteht aus Sandstein, entstand laut Inschrift am oberen Ende der Rundstütze im Jahr 1629, befand sich ursprünglich am südöstlichen Ortsausgang von Arnshausen und wurde im Rahmen der Kirchenrenovierung im Jahr 1976 an die Kirche versetzt. Der Bildstock trägt eine mit einem Rundbogen abgeschlossene, 74 cm hohe Aufsatztafel mit einer Reliefdarstellung von Jesus am Kreuz und den Assistenzfiguren. An den Schmalseiten sind der hl. Johannes sowie Simon Petrus dargestellt. Ein Gegenstück des Bildstocks befindet sich am Seeweg.

In den 1920er bis 1930er Jahren erhielt das Kirchengebäude durch eine Renovierung ihr heutiges Aussehen.

Erweiterung von 1977
Anfang der 1970er Jahre war durch die zu erwartende Steigerung der Einwohnerzahlen auf Grund der bevorstehenden Eingemeindung Arnshausens nach Bad Kissingen der Bedarf nach einer Erweiterung des Kirchengebäudes absehbar. Der Münchner Architekt Erich Martin, dessen Mutter aus Arnshausen stammte, entwickelte fünf mögliche Konzepte: Erweiterung des Kirchengebäudes nach Osten (dieses Konzept wäre das günstigste gewesen, hätte die historische Bausubstanz jedoch in einen Torso verwandelt und die Gläubigen durch die erforderliche Versetzung des Altars in zwei Lager geteilt), eine Erweiterung nach beiden Seiten (dadurch wäre jedoch der Dorfanger in der Größe sowie Dach und Decke der Kirche in ihrer Konzeption in zu hohem Maße beeinträchtigt gewesen), ein polygonales Längskonzept (beinhaltete den Versuch, eine Beeinträchtigung des Dorfangers zu minimieren, wäre aber ähnlich aufwändig umzusetzen gewesen wie eine beidseitige Erweiterung), einen separaten Erweiterungsbau (diese Variante wurde vom Würzburger Dombaumeister Hans Schädel favorisiert) sowie eine Verschmelzung beider Kirchenräume.

Schließlich fiel die Entscheidung unter Genehmigung des Bayerischen Landesamtes für Denkmalpflege zu Gunsten einer Verschmelzung beider Kirchenräume, um einerseits die vorhandene Bausubstanz zu bewahren und andererseits den Aufwand durch den Unterhalt zweier Kirchengebäude zu vermeiden. Während als tragendes Material weißer Kalkstein diente, entschied man sich zu Gunsten eines warmen Raumeindruckes und der Akustik für Holz als Raummaterial. Die Orgelempore wurde hängend an zwei Stahlstäben an den Deckenträgern angebracht. Am 2. August 1976 begannen die Bauarbeiten; die Weihe der Kirche in ihrer erweiterten Form fand am 2. Oktober 1977 durch den Würzburger Weihbischof Alfons Kempf statt.

Architektur

Bei dem originalen Kirchenbau von 1613 handelt es sich um einen Saalbau mit eingezogenem, polygonal schließenden Chor und Kirchturm an der östlichen Langhaus-Nordseite. Im Inneren des vom Originalbau stammenden Turms befindet sich eine spitzbogige, nach Süden ausgerichtete Öffnung. Diese lässt vermuten, dass es sich einerseits bei dem Turm um einen ehemaligen Chorturm handelt und andererseits das zugehörige Langhaus in Querrichtung zum heutigen Kirchenschiff positioniert war.

Charakteristisch für die Architektur unter dem Bauherrn, dem Fürstbischof Julius Echter von Mespelbrunn, sind der nachgotische Julius-Echter-Turm mit dem achteckigen Helm auf quadratischen Grundriss, die nachgotischen Maßwerkformen der Fenster sowie die Kombination gotisch nachempfundener Formen mit Renaissance-Elementen an den Portalen.

Das Wappen von Fürstbischof Julius Echter von Mespelbrunn ist am Ostportal der Südseite angebracht.

Ausstattung

Die volkstümliche des originalen Kirchenbaus von 1613 stammt aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Der Hochaltar zeigt eine Darstellung der Heiligen Familie. Die ursprünglichen Seitenfiguren des Altars der hl. Petrus und Paulus befinden sich nun im Kirchenneubau von 1977. Bedingt durch die Architektur der Kirche enthält diese an ihrer Südseite lediglich einen Seitenaltar, der mit Gestühlwangen und schweren Akanthusschnitzereien. Mögliche Datierungen der Altäre sind wohl um 1700 oder um 1720. Die Kanzel entstand wohl um 1720.

In einer Nische der südlichen Langhauswand stand eine Figur des Erzengels Michael aus dem 18. Jahrhundert; sie befindet sich nun im Kirchenneubau. Eine ebenfalls ursprünglich im Originalkirchenbau von 1613 befindliche spätgotische gefasste Schnitzfigur des hl. Sebastian steht nun im Kirchenneubau.

Im Jahr 1885 erhielt die Kirche eine von Bildhauer Valentin Weidner angefertigte Kommunionbank. Über den von Weidner angefertigten, im Pfarrarchiv Arnshausen überlieferten Plan "Zur neuen Communionbank 1885" lassen sich die beiden von Weidner angebotenen Varianten nachvollziehen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Kommunionbank jedoch entfernt und ist seitdem verschollen.

Die im Jahr 1992 neu gestaltete Langhausdecke ist mit einer sparsamen Stuckdekoration sowie einem Gemälde der Himmelfahrt Mariens von Otto Hämmerle ausgestattet.

Literatur
 St. Peter + Paul Bad Kissingen Arnshausen, Kirchenweihe 2. Oktober 1977.
 Beiträge zur Ortsgeschichte Nr. 1, September 1985.
 Beiträge zur Ortsgeschichte Nr. 2, Dezember 1985.
 Beiträge zur Ortsgeschichte Nr. 5, Dezember 1986.
 Werner Eberth: Valentin und Hans Weidner (1848–1919), (1875–1953). Bildhauer des Historismus in Franken. Ergänzungen zum "Kissinger Heft" Band 1, Beiheft zur Ausstellung: "Der Bad Kissinger Bildhauer Valentin Weidner" 1992, Theresienbrunnen-Verlag, Bad Kissingen 1996, S. 24

 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Bayern I: Franken: Die Regierungsbezirke Oberfranken, Mittelfranken und Unterfranken: BD I, Deutscher Kunstverlag, München u. Berlin, 2., durchgesehene und ergänzte Auflage, 1999, S. 40

Weblinks

Einzelnachweise

Arnshausen
Peter-und-Paul-Kirche
Peter und Paul
Arnshausen
Arnshausen
Arnshausen

St. Peter und Paul (Arnshausen)


Hirokazu Ishihara (født 26. februar 1999) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Avispa Fukuoka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hirokazu Ishihara


Gerard Hugh "Leo" Sayer, (Shoreham-by-Sea, West Sussex, 21. svibnja 1948.) je britansko-australski pjevač, skladatelj i slikar poznat po svojim scenskim izražajima, koji je vrhunac svoje karijera imao 1970-ih.

Njegova prva velika uspješnica "You Make Me Feel Like Dancing" iz 1976. zauzela je prvo mjesto na britanskoj britanskoj, američkoj i kanadskoj ljestvici najpopularnijih singlova. Poznate su mu i, također globalno poznate, uspješnice "When I Need You" (1977.) te "More Than I Can Say" (1980.).

Studijski albumi
 Silverbird (1973.)
 Just a Boy (1974.)
 Another Year (1975.)
 Endless Flight (1976.)
 Thunder in My Heart (1977.)
 Leo Sayer (1978.)
 Here (1979.)
 Living in a Fantasy (1980.)
 World Radio (1982.)
 Have You Ever Been in Love (1983.)
 Cool Touch (1990.)
 Voice in My Head (2004.)
 Don't Wait Until Tomorrow (2008.)
 Restless Years (2015.)
 Selfie (2019.)

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Britanski pjevači
Australski pjevači

Leo Sayer


Howard Michael Mandel (født 29. november 1955 i Toronto, Canada) er en canadisk komiker, skuespiller og tv-vært, der er mest kendt for at være vært på tv-showet Deal or No Deal på NBC.

I 2010 blev det meddelt, at Howie ville erstatte David Hasselhoff som en af dommerne på America's Got Talent efter at Hasselhoff meddelte, at han ville sige sit arbejde op pga. en ny tv-serie, som han skulle være med i.

Komikere fra Canada
Personer fra Toronto

Howie Mandel


La Copa del Mundo de Ciclismo femenina (oficialmente: Elite Women's World Cup) fue una competición de ciclismo en ruta creada por la UCI en 1998 con el fin de premiar a la ciclista en ruta que a lo largo del año obtuviese los mejores resultados varias de las pruebas de un día femeninas más importantes, a imitación de la antigua Copa del Mundo de Ciclismo masculina.

Los organizadores debían invitar a los 5 mejores países y a los 15 mejores equipos (desde 2013 aumentado a los 20 primeros de un "ranking ficiticio") aunque estos pueden declinar dicha invitación, con entre 6 y 4 por equipo. A diferencia de en el resto de carreras femeninas, las integradas en este circuito no pueden participar equipos amateurs.

A partir del 2016 fue sustituido por el UCI WorldTour Femenino.

Carreras
Las carreras puntuables que formaron parte de la Copa del Mundo femenina en alguna ocasión son las siguientes:

Palmarés

Individual

Por equipos

Sistema de puntuación
A cada una de las carreras se le aplicaba el siguiente sistema de puntuación:

Individual

Por equipos
Esta clasificación fue la suma de las 4 mejores corredoras de cada equipo en la clasificación individual.

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 Copa del Mundo de Ciclismo femenina (memoire-du-cyclisme.net)

Copa del Mundo de Ciclismo Femenina


An Leptochloa aquatica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan Elmer Drew Merrill. An Leptochloa aquatica in nahilalakip ha genus nga Leptochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptochloa

Leptochloa aquatica