O Edifício na Rua Jerônimo Monteiro nº 10, em Santa Leopoldina, é um bem cultural tombado pelo Conselho Estadual de Cultura do Espírito Santo, inscrição no Livro do Tombo Histórico sob o nº 32 a 68, folhas 4v a 7v.

Importância
No livro "Arquitetura: Patrimônio Cultural do Espírito Santo", publicado pela Secretaria de Cultura do Espírito Santo em 2009, a casa é datada no começo do século passado. Faz parte de um conjunto de casas na mesma rua, em Santa Leopoldina, construídas no primeiro quarto do século XX.  Sua descrição é: "Implantada sobre porão elevado, a casa se sobressai em seu entorno imediato, com o qual se comunica por meio de pequeno jardim frontal. Entre um e outro, um muro em alvenaria e gradil separa de forma inovadora o espaço privado e o espaço público. Edificados em sólida arquitetura, muro e casa têm seus contornos ressaltados pela rigidez de sua regularidade e pela precisão de seus elementos. Com sua volumetria impactante em meio a um entorno de rarefeita ocupação urbana, a casa tem apreciação favorecida pela amplitude de sua cobertura. Essa, além do destaque proporcionado pela coloração avermelhada de seus dois planos, constitui parte importante da fachada frontal com a qual se articula por meio de elevada empena triangular. Separadas da fachada por cornija e friso horizontais, empena e fachada frontal se complementam em rígida simetria estabelecida entre os dois óculos da primeira e as cinco janelas da segunda. Contornando o perímetro da edificação, as amplas e numerosas janelas são duplamente testemunho de progresso técnico e de variação formal, particularmente as da fachada da frente. Na lateral direita, se situa a porta de acesso ao interior da casa. Conservada em sua integridade espacial, material – de que são exemplos o piso e o forro do tipo saia-camisa em madeira – e estrutural, a casa inclui anexo, construído posteriormente junto à fachada de fundo".

Tombamento
O edifício foi objeto de um tombamento de patrimônio cultural pelo Conselho Estadual de Cultura, de número 05, em 30 de julho de 1983, Inscr. nº 32 a 68, folhas 4v a 7v. O proprietário foi indicado como Alcebíades Pinto Barcelos. O processo de tombamento inclui quase quarenta imóveis históricos de Santa Leopoldina.

O tombamento desse edifício e outros bens culturais de Santa Leopoldina foi principalmente decorrente da resolução número 01 de 1983, em que foram aprovadas normas sobre o tombamento de bens de domínio privado, pertencentes a pessoas naturais ou jurídicas, inclusive ordens ou instituições religiosas, e de domínio público, pertencentes ao Estado e Municípios, no Espírito Santo. Nessa norma foi estabelecido que, entre outros pontos:

 "O tombamento de bens se inicia por deliberação do CEC "ex-offício", ou por provocação do proprietário ou de qualquer pessoa, natural ou jurídica, e será precedido, obrigatoriamente, de processo", ponto 3;
 "Em se tratando de bem(s) pertencente(s) a particular(es), cujo tombamento tenha caráter compulsório, e aprovado o tombamento, o Presidente do CEC expedirá a notificação de que trata o artigo 5°. I do Decreto n° 636-N, de 28.02.75, ao interessado que terá o prazo de 15(quinze) dias, a contar do seu recebimento, para anuir ou impugnar o tombamento", ponto 12.

As resoluções tiveram como motivador a preservação histórico-cultural de Santa Leopoldina contra a especulação imobiliária, que levou à destruição de bens culturais à época.

Rua Jerônimo Monteiro
Patrimônio histórico de Santa Leopoldina

Rua Jerônimo Monteiro, 10


Der Breitbach ist ein Bach im rheinland-pfälzischen Landkreis Neuwied, der bei Rheinbreitbach von rechts in den Mittelrhein mündet. Auf einer Länge von vier Kilometern fließt er größtenteils durch diese teilweise nach ihm benannte Ortsgemeinde.

Geographie

Verlauf
Der Breitbach entspringt auf einer Höhe von etwa  unterhalb der Bruchhausener Grube St. Marienberg auf der Gemarkung von Unkel. Im weiteren Verlauf nimmt er auf seiner rechten Seite den Hattenbach auf, der vom Dockenmühlen-Weiher an der Grenze zu Bruchhausen kommt, und fließt in nördlicher Richtung durch Scheurener Gemarkung. Dort nimmt er auf  einen weiteren Zufluss von rechts auf, der auf knapp  am Hang des Rheinwesterwälder Vulkanrückens entspringt, und fließt fortan in westliche Richtung. Er passiert die hälftig zu Rheinbreitbach und Scheuren gehörende Häusergruppe Ziegelei, an der einstmals eine Bergbau-Schmelze betrieben wurde. Fortan verläuft er, nach erneuter Verstärkung durch einen rechtsseitigen Zufluss mit Quelle knapp unter  auf dem Rheinwesterwälder Vulkanrücken, parallel zur Westerwaldstraße, die von der Breiten Heide aus kommend hinab nach Rheinbreitbach führt.

Er passiert das ehemalige Waldschwimmbad unterhalb des südlich liegenden Waldfriedhofs, das er ab 1934 speiste und das 2016 abgerissen wurde, und mündet anschließend in den Ortsbereich ein.

Dort taucht er nahe dem Sportplatze erstmals in die Kanalisation ab, kurz darauf aber an der Unteren Burg – gefasst in Mauerwerk – wieder auf. Erneut unterquert er Rheinbreitbach kanalisiert und gelangt erst rund 800 m weiter westlich wieder am Ende des Ortsbereiches an die Oberfläche. Auf einer kurzen naturnahen Strecke unterquert er die Bundesstraße 42 und kurz darauf die Eisenbahnstrecke. Anschließend fließt er zwischen zwei Teichen des sog. Rheinbreitbacher Maars 100 m in nördlicher Richtung. Während er dort teilweise weiter zum Honnefer bzw. Rheinbreitbacher Graben im Norden durchgebunden wird, biegt sein Hauptarm nach Westen ab und fließt bei Flusskilometer 639,0 in den Mittelrhein.

Einzugsgebiet
Das 6,228 km² große Einzugsgebiet des Breitbachs  erstreckt sich vom Rheinwesterwälder Vulkanrücken über die Linzer Terrasse bis zur Honnefer Talweitung und wird durch ihn über den Rhein zur Nordsee entwässert.

Es grenzt
 im Nordosten an das Einzugsgebiet des Detzelbachs (Bach vom Asberg), der in den Kasbach mündet;
 im Osten an das des  Rhein-Zuflusses Kasbach selbst;
 im Süden an das des Hähnerbachs, der in den Rhein mündet und
 im Norden an das des Honnefer Grabens, der ebenfalls in den Rhein mündet.

Ein großer Teil im Osten des Einzugsgebiets ist bewaldet und im Westen ist der Mündungsbereich besiedelt. Die höchste Erhebung ist der Eischeider Kopf  mit etwa  im Osten des Einzugsgebiets.

Zuflüsse
Reihenfolge von der Quelle zur Mündung. Längenangabe (km) und die Größe des Einzugsgebiets (km²) nach dem
 Bleibach (rechts), 0,7 km, 0,29 km²
 Eischeider Bach (links), 2,1 km, 3,05 km²
 Muellersbach (links), 2,9 km, 0,97  km²

Geologie
Im Breitbachtal befinden sich an verschiedenen Stellen Sandsteinbänke einer Gesteinsschicht, die dem Devon zugerechnet wird. Innerhalb des Rheintals hat der Breitbach im Holozän einen umfangreichen Schwemmfächer angehäuft, dessen Ablagerungen im Wesentlichen aus tonig-sandigem Schluff bestehen.

Geschichte
Die für die fränkische Zeit vermutete Gründung des Ortes Rheinbreitbach und seine nachfolgende Besiedelung sind eng mit dem namengebenden Breitbach verbunden. Der erstmalige Betrieb von Wassermühlen am Breitbach ist für das Jahr 1364 durch die urkundliche Erwähnung eines Mühlentals belegt. Weitere Spuren hat er im Straßennamen Mühlenweg und im Namen des Mühlenbergs hinterlassen. Errichtet und anschließend verpachtet wurden die meisten Mühlen von den ortsansässigen Herren von Breitbach. Der Breitbach wurde im Besonderen durch den in der Umgebung intensiv betriebenen Kupferbergbau genutzt, dem er als Entwässerung und zur Aufbereitung der Erze in sogenannten Pochwerken diente.

Bereits am Oberlauf ist nahe der Mündung des Hattenbachs anhand eines Flurnamens die Existenz einer Schleifmühle nachgewiesen. Weiter unterhalb, östlich der Häusergruppe Ziegelei, bestand eine 1376 erstmals erwähnte Getreidemühle (sog. Obere Mühle). Nach mehrfachen Pächterwechseln und einem Neuaufbau verfiel sie um 1730. Im weiteren Verlauf des Breitbachs befanden sich Anfang des 19. Jahrhunderts einige Pochwerke. Es folgten in kurzem Abstand eine als Untere Mühle bezeichnete Mahlmühle mit einem 1819 entstandenen Stauteich sowie eine Ölmühle. Die ab 1376 belegte Untere Mühle, ein Bruchsteinbau, wurde Mitte des 20. Jahrhunderts nicht mehr als Mühle genutzt und in den 1970er-Jahren abgerissen. Von der Ölmühle, die Ende des 19. Jahrhunderts aufgegeben und dann dem Verfall preisgegeben wurde, sind ebenfalls keine Spuren mehr erhalten.

Im Bereich seines Unterlaufs wurde der Breitbach nochmals in einem Teich gestaut. Dort betrieb er spätestens ab 1828 das sogenannte Hammerwerk. Es diente Ende des 19. Jahrhunderts als Schmiede, wurde in den 1930er-Jahren eingestellt und besteht als Gebäude noch heute (Rheinstraße 29).

Weiter westlich folgte die letzte, direkt vom Breitbach betriebene Mühle: Die Bendenmühle (auch Kreftensche Mühle; Rheinstraße 62). Sie entstand nach 1796 zur Entlastung der Unteren Mühle und diente unter anderem dem Zerkleinern von Hirse- und Gerstenschalen. 1885 zählte der Wohnplatz Benden (=Feuchtwiese) zwei Gebäude und sieben Einwohner. Ein weiterer Stauweiher folgte im Maar an der heutigen Heerstraße, wo ein Graben sein Wasser zur etwa 500 m nördlich gelegenen Rolandsmühle leitete.

Weblinks

 Jürgen Fuchs: Ehemalige Mühlen und Wasserräder in Rheinbreitbach, 2005/2006 bzw. in: Heimat-Jahrbuch des Landkreises Neuwied 2007, S. 127–134.
 Verlauf des Breitbachs auf der Preußische Uraufnahme
 Verlauf des Breitbachs auf der Preußische Neuaufnahme
 Verlauf des Breitbachs auf Topographische Aufnahme der Rheinlande (Tranchot/Müffling)

Einzelnachweise

Fluss im Westerwald
Gewässer im Landkreis Neuwied
Gewässer im Mittelrheingebiet
Rheinbreitbach
Geographie (Unkel)
Unteres Mittelrheintal

Breitbach (Rhein)


Željko Kamenjašević (5. svibnja 1973.), njemački košarkaš. Visok je 2,05 metara. Igrao za bundesligaše SSV Ulm i BG Ludwigsburg te za više drugoligaša.

Životopis
Odrastao je u Ulmu i djelimice kod bake u Tuzli. Igrao je košarku za SSV Ulm, sezone 1994./95. bio je u bundesligašu BG Ludwigsburgu, zatim opet u Ulmu (opet u Bundesligi). 1996. godine je osvojio Kup s Ulmom. Jeseni 1997. prešao je u drugoligaša TSV Quakenbrück, 1999. godine napustio je Donju Sasku i otišao u ligaškog takmaca SC Rist Wedel, za koji je igrao do 2001. godine.

Između 2001. godine i 2003. bio je pojačanje drugoligašu TSV Lesum u hanzeatskom gradu Bremenu, od 2003. do 2006. opet je igrao u Wedelu (danas Regionalligašu). Uz košarkašku karijeru apsolvirao je policijsko obrazovanje.

Izvori

Njemački košarkaši
Hrvati u Njemačkoj
Hrvati u Bosni i Hercegovini

Željko Kamenjašević


Ebenavia es un género de geckos de la familia Gekkonidae Se encuentra en las islas del Océano Índico frente a las costas de África. Son reptiles nocturnos y arbóreos.

Especies
Se reconocen las siguientes dos especies:
 Ebenavia inunguis Boettger, 1878
 Ebenavia maintimainty Nussbaum & Raxworthy, 1998

Referencias

Enlaces externos

Gekkonidae
Géneros de reptiles

Ebenavia


Self-oscillation is the generation and maintenance of a periodic motion by a source of power that lacks any corresponding periodicity. The oscillator itself controls the phase with which the external power acts on it. Self-oscillators are therefore distinct from forced and parametric resonators, in which the power that sustains the motion must be modulated externally.

In linear systems, self-oscillation appears as an instability associated with a negative damping term, which causes small perturbations to grow exponentially in amplitude. This negative damping is due to a positive feedback between the oscillation and the modulation of the external source of power. The amplitude and waveform of steady self-oscillations are determined by the nonlinear characteristics of the system.

Self-oscillations are important in physics, engineering, biology, and economics.

History of the subject

The study of self-oscillators dates back to Robert Willis, George Biddell Airy, James Clerk Maxwell, and Lord Rayleigh in the 19th century. The term itself (also translated as "auto-oscillation") was coined by the Soviet physicist Aleksandr Andronov, who studied them in the context of the mathematical theory of the structural stability of dynamical systems. Other important work on the subject, both theoretical and experimental, was due to André Blondel, Balthasar van der Pol, Alfred-Marie Liénard, and Philippe Le Corbeiller in the 20th century.

The same phenomenon is sometimes labelled as "maintained", "sustained", "self-exciting", "self-induced", "spontaneous", or "autonomous" oscillation. Unwanted self-oscillations are known in the mechanical engineering literature as hunting, and in electronics as parasitic oscillations. Important early studied examples of self-oscillation include the centrifugal governor and railroad wheels.

Mathematical basis

Self-oscillation is manifested as a linear instability of a dynamical system's static equilibrium. Two mathematical tests that can be used to diagnose such an instability are the Routh–Hurwitz and Nyquist criteria. The amplitude of the oscillation of an unstable system grows exponentially with time (i.e., small oscillations are negatively damped), until nonlinearities become important and limit the amplitude.  This can produce a steady and sustained oscillation. In some cases, self-oscillation can be seen as resulting from a time lag in a closed loop system, which makes the change in variable xt dependent on the variable xt-1 evaluated at an earlier time.

Examples in engineering

Railway and automotive wheels
Hunting oscillation in railway wheels and shimmy in automotive tires can cause an uncomfortable wobbling effect, which in extreme cases can derail trains and cause cars to lose grip.

Central heating thermostats
Early central heating thermostats were guilty of self-exciting oscillation because they responded too quickly. The problem was overcome by hysteresis, i.e., making them switch state only when the temperature varied from the target by a specified minimum amount.

Automatic transmissions
Self-exciting oscillation occurred in early automatic transmission designs when the vehicle was traveling at a speed which was between the ideal speeds of 2 gears. In these situations the transmission system would switch almost continuously between the 2 gears, which was both annoying and hard on the transmission. Such behavior is now inhibited by introducing hysteresis into the system.

Steering of vehicles when course corrections are delayed
There are many examples of self-exciting oscillation caused by delayed course corrections, ranging from light aircraft in a strong wind to erratic steering of road vehicles by a driver who is inexperienced or drunk.

SEIG (self-excited induction generator)
If an induction motor is connected to a capacitor and the shaft turns above synchronous speed, it operates as a self-excited induction generator.

Self-exciting transmitters
Many early radio systems tuned their transmitter circuit, so the system automatically created radio waves of the desired frequency. This design has given way to designs that use a separate oscillator to provide a signal that is then amplified to the desired power.

Examples in other fields

Population cycles in biology

For example, a reduction in population of an herbivore species because of predation, this makes the populations of predators of that species decline, the reduced level of predation allows the herbivore population to increase, this allows the predator population to increase, etc. Closed loops of time-lagged differential equations are a sufficient explanation for such cycles - in this case the delays are caused mainly by the breeding cycles of the species involved.

See also
 Hopf bifurcation
 Limit cycle
 Van der Pol oscillator
 Hidden oscillation

References
.

Oscillators
Amplifiers
Systems theory
Dynamical systems
Nonlinear systems
Mechanical vibrations
Physical phenomena
Ordinary differential equations
Feedback

Self-oscillation


Daman er hovedby i det indiske unionsterritorium Daman og Diu, og er samtidig hovedby for distriktet Daman, som har været portugisisk koloni indtil 1961. Ved folketællingen 2011 var der 44.282 indbyggere.

Kilder

Byer i Indien

Daman


En agricultura, se llama recalzar a la operación que consiste en acercar tierra, amontonándola alrededor de las plantas, a fin de proporcionar mayor sostén, abrigo y cantidad de sustancias alimenticias.

Se recalzan las plantas de maíz, sorgo, cáñamo, algodón, tabaco, etc., los plantones de toda clase de árboles y también las vides, los olivos, las higueras y muchos otros árboles. En la huerta se recalzan las patatas, zanahorias, apios, lechugas y algunas otras. Cuando se recalza a fines otoño es con objeto de defender la parte inferior de las plantas de las heladas que puedan presentarse en los sitios que son frecuentes.

Referencias

Términos de agricultura

Recalzar


FK Rabotniçki, Kuzey Makedonya'nın başkenti Üsküp'te kurulmuş bir futbol kulübüdür. Karşılaşmalarını 36.400 kapasiteli Toşe Proeski Arena'da oynar.

Kulüp, 1937 yılında bir "demir yolu futbol kulübü" olarak kuruldu. Yugoslavya zamanında Yugoslav İkinci Ligi'nde varlığını sürdürürken, Kuzey Makedonya'nın bağımsızlığını takiben Prva Makedonska Fudbalska Liga'da mücadele etmeye başladı. Rabotniçki'nin  2001 yılında Kometal şirketi tarafından yönetilmeye başladığından beri başarı dönemi sürmektedir- 2001-02 mevsiminde UEFA Kupası katıldı ve  ulusal şampiyonluk sonrası 2005-06 mevsiminde UEFA Şampiyonlar Ligi ikinci ön eleme turuna kadar uzandı. Rabotniçki 2006 yılında zirvedeki yerini korurken, yeniden Şampiyonlar Ligi ön elemelerine katıldı. Anılmaya değer başarılar elde etti. Lüksemburg takımı Dudelange'yi ve Macar ekip Debrecen'i elerken üçüncü ön eleme turunda Fransız kulüp Lille'e elendi.

Başarılar
 Makedonya Cumhuriyeti Ligi:
Şampiyon (10): 1952, 1954, 1955, 1957, 1958, 1966, 1968, 1973, 1977, 1980

 Prva Makedonska Fudbalska Liga:
Şampiyon (4): 2004-05, 2005-06, 2007-08, 2013-14
İkinci (2): 2006-07, 2006-07

 Makedonya Cumhuriyeti Kupası:
Şampiyon (1): 1987-88

 Kup na Makedonija:
Şampiyon (4): 2008, 2009, 2014, 2015
 İkinci (3): 2010, 2012, 2016

Kadro

Dış bağlantılar
 Resmî ağsayfası (Makedonca)/(İngilizce)

1937'de kurulan futbol kulüpleri
Kuzey Makedonya'daki futbol kulüpleri

FK Rabotniçki


Martina Peunić (Zagreb, 20. prosinca 1994.) hrvatska pjesnikinja.

Životopis
Rođena je u Zagrebu 1994. godine. Osnovnu školu završila je u Staroj Gradiški, a srednju Ekonomsko-birotehničku školu u Slavonskom Brodu. Od djetinjstva piše za školske listove i sudjeluje u literarnim natjecanjima. Završila je studij teologije na Katoličkom bogoslovnom fakultetu u Đakovu.

Djela
Martina Peunić objavila je tri zbirke poezije.

 Ti si kutija sa zlatom (2011.)
 Razgovor kroz kapi kiše (2013.)
 Boje tišine (2017.)

Nagrade i priznanja
 Nagrada Općine Stara Gradiška 2011.

Izvori
Bilješke i literatura

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Martina Peunić

Hrvatski pjesnici

Martina Peunić


In military terms, 61st Division, 61st Infantry Division, or 61st Cavalry Division may refer to:

Infantry divisions
61st (2nd South Midland) Division, United Kingdom
61st Infantry Division (United Kingdom)
61st Infantry Division (France)
61st Infantry Division (Wehrmacht)
61st Division (Imperial Japanese Army)
61st Infantry Division Sirte, Kingdom of Italy

Cavalry divisions
 61st Cavalry Division (Soviet Union)
 61st Cavalry Division (United States)

See also
 List of military divisions by number

61st Division


Das Damendoppel der French Open 1985 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerinnen waren Martina Navratilova und Pam Shriver. Das Finale bestritten Martina Navrátilová und Pam Shriver gegen Claudia Kohde-Kilsch und Helena Suková, das Navrátilová und Shriver in  Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Weblinks

Damendoppel
1985

French Open 1985/Damendoppel


بلدية أولاد عمار التابعة لدائرة الجزار من بلديات ولاية باتنة تقع جنوب شرق الجزائر عدد سكانها 8000 نسمة في 2008م تشتهر بالشاحنات المقطورة التي تجاوز عددها الـ7500 شاحنة.

الفلاحة
بعد أنها كانت منطقة فلاحية إلى حد قريب ومن أشهر الصفات التي تطلق على هذه البلدبة «البلدبة النائية التي تنام على الملايير» ثلث سكان هذه البلدية يزاولون النشاط الزراعي والفلاحي فهي منطقة خصبة تنتج اجود المحاصيل.

التعليم
تملك بلدية أولاد متوسطة واحدة«متوسطة أولاد عمار» وهي متوسطة كبيرة تستقبل مختلف الطلاب من بلدية عزيل عبد القادر (العياضات).

الثانوية الجديدة «ثانوية بن باديس» بنيت في فترة قصيرة سنة 2010 اقل من 6 أشهر، تستقطب وتستقبل هذه الثانوية أيضا مختلف الطلاب من أولاد عمار وبلدية عزيل عبد القادر (العياضات) أولاد دراجي وأولاد محمد أولاد شريفة.

المرافق
تضم البلدية مستوصف وحيد يقع في وسط المدينة.ودار الثقافة ومركز النشاطات الرياضية بالإضافة لمدرسة تعليم القرآن «لمبارك بن عمار» التي تظل مغلقة لأسباب مجهولة هذا بالإضافة لوجود مقر بلدي وفرع بلدي بطراز حديث في مشتة الزعائق.

المراجع

بلديات ولاية باتنة

أولاد عمار


Gregor Loepfe (* 1971 in Zürich) ist ein Schweizer Pianist, Komponist, Musikwissenschaftler und Kulturmanager.

Leben
Gregor Loepfe erhielt seinen ersten Klavierunterricht mit sieben Jahren. Nach der Matura an der Kantonsschule Baden studierte er klassisches Klavier an der Musikakademie der Stadt Basel bei Rolf Mäser und schloss 1995 mit dem Lehrdiplom mit Auszeichnung im Hauptfach ab. Während des Studiums erhielt er auch Impulse von Jean-Jacques Dünki, Gérard Wyss, Jürg Wyttenbach und Paul Clemann. Die Konzertklasse von Christian Favre am Conservatoire de Lausanne beendete er 1996 mit dem "diplôme supérieur" und 1998 mit einem "Premier Prix de Virtuosité avec Félicitations". Meisterkurse bei Rudolf Buchbinder, Brigitte Engerer, Peter Feuchtwanger und András Schiff ergänzten seine Studien.

Parallel zur klassischen Musik beschäftigt sich Gregor Loepfe intensiv mit Jazz (Unterricht bei Adrian Frey, Thierry Lang, Vince Benedetti, Enrico Pieranunzi, Franco D'Andrea, Kenny Barron, Hans Feigenwinter). Des Weiteren absolvierte er ein Studium am Berklee College of Music in Boston bei Ray Santisi, Joanne Brackeen, Hal Crook und Bruno Råberg.

2012 vollendete Gregor Loepfe sein Studium an der Universität Zürich mit dem Lizenziat in Musikwissenschaft und Geschichte. In seiner Lizenziatsarbeit behandelte er das Thema "Bach und Jazz".

Bis Ende 2022 absolvierte er an der Hochschule Luzern Design & Kunst HSLU ein Masterstudium in Kulturmanagement (MAS) mit einer Arbeit mit dem Thema "Ein Theater oder Musical an einer Mittelschule – aber wie?".

Gregor Loepfe ist Lehrbeauftragter für Klavier an der Kantonsschule Baden. Er konzertiert als klassischer Pianist im In- und Ausland in Kammermusikformationen, als Solist (Orchester Musikkollegium Winterthur, Basler Festivalorchester, Kammerorchester 65 u. a.) und als Jazzpianist in diversen Bandprojekten (Catmosphere, Gregor Loepfe Trio, Rotosphere u. a.).

Auch als Kabarettpianist trat er in Erscheinung (Kabarett FitzlaffHaenni). Verschiedene Kompositionsaufträge erhielt er für Ballett (Margot Parsons Dance Company Boston), Film, Musical (SchwerLos, Der Grosse Preis), Podcasts, Theater sowie Kammermusik und journalistische Tätigkeiten bei Radio und Printmedien waren weitere Aktivitäten. Loepfe ist Stiftungsratsmitglied der Aargauischen Kulturstiftung Pro Argovia und Vorstandsmitglied und Mitbegründer der Neuen Kurkapelle Baden. Neben dem Unterrichtspensum arbeitet Loepfe als Musikredaktor bei Radio SRF 2 Kultur, Radio Swiss Jazz.

Diskografie (Auswahl)
Loepfe beteiligte sich an folgenden CD-Einspielungen:
 Catmosphere, feat. Christoph Grab und Lukas Thoeni: Smiles And Tears. QFTF (QFTF204) 2021.
 Gregor Loepfe Trio, feat. Katja Baumann: Art On The Ridge. Fontastix (Fontastix 323698) 2016.
 Gregor Loepfe Trio: Dinner With Janus. Unit Records (UTR 4409) 2013.
 Gregor Loepfe Trio: EP Dinner With Janus. Eigenproduktion 2010.
 Frank Martin: Werke mit Gitarre. Musique Suisse 2009.
 Five On Fire: Struggle or Play. TCB 2007.
 Basler Festivalorchester, Leitung: Thomas Herzog, Maren Gamper und Gregor Loepfe, Klavier: Camille Saint-Saëns: Carnaval des Animaux. Sconov 2007.
 Klingsor Jazztrio: Between Walls And Open Fields. Eigenproduktion 2006.
 Kammerchor Zürcher Unterland, Leitung: Beat Raaflaub: Hans Huber: Lenz- und Liebeslieder op. 72, Hugo Dudli: Volksliedkantate Nr. 2. R. + R. Stüssi-Meier Bülach, Hardstudios AG, Winterthur, CD HS 03417, 2003.
 Close Harmony Rockchor. Y2K by Casino Recording Studio, B. Erne, 2000.
 Gregor Loepfe: Particles Rhapsody. Mit Rico Gubler, Saxofone. Zur Eröffnung des psi-forums, Paul Scherrer Institut Würenlingen. Eigenproduktion 1998.

Weblinks
 Das Musical Der Grosse Preis von Ueli Haenni (Text) und Gregor Loepfe (Musik), Aufführung vom März 2016 auf Vimeo
 Das Musical SchwerLos oder So ein Tanz zum 50-jährigen Bestehen der Kantonsschule Baden, Text nach Shakespeare (Much Ado About Nothing) von Ueli Haenni, Musik von Gregor Loepfe
 Porträt JazzIndex
 Webpräsenz

Einzelnachweise

Klassischer Pianist
Jazz-Pianist
Musikwissenschaftler
Komponist (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1971
Mann

Gregor Loepfe


ගිහියන් විසින් පැවිද්දාට ඉටුවිය යුතු යුතුකම් පහ

1.මෙත්තා සහගත කාය කර්මයෙන් යුතුවීම
2. මෙත්තා සහගත වචී කර්මයෙන් යුතු වීම
3.මෙත්තා සහගත මනෝ කර්මයෙන් යුතු වීම
4. නොවැසූ දොරින් යුතු වීම
5. සිවුපසයෙන් උපස්ථාන කිරීම

ගිහියන් විසින් පැවිද්දාට ඉටුකල යුතුකම්


Iraida Wassiljewna Alexandrowa (, engl. Transkription Iraida Aleksandrova, geb.  – Pudowkina – Pudovkina; * 2. November 1980) ist eine russische Marathonläuferin.

Bis 2005 war sie als Geherin aktiv. Nach ihrem Wechsel zum Laufsport wurde sie 2006 Fünfte beim California International Marathon. Im Jahr darauf wurde sie Dritte beim Country Music Marathon und gewann den Siberian International Marathon. 2008 wurde sie Fünfte beim Rock 'n' Roll Arizona Marathon, siegte bei der russischen Meisterschaft und wurde Dritte beim Siberian International Marathon.

Nach ihrer Heirat wurde sie jeweils Vierte beim Siberian International Marathon 2010 und beim Krakau-Marathon 2011. 2012 siegte sie beim Riga-Marathon.

Persönliche Bestzeiten

 Marathon: 2:36:13 h, 17. April 2011, Krakau
 20 km Gehen: 1:29:57 h, 11. Juni 2005, Saransk

Weblinks

 Athletenporträt von Irayda Aleksandrova bei der IAAF (englisch)

Fußnoten

Marathonläufer (Russland)
Geher (Russland)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1980
Frau

Iraida Wassiljewna Alexandrowa


Antarktika, Güney Yarımküre'nin en güneyinde bulunan ve Güney Kutbu'nu içeren kıta. Afrika ve Okyanusya'nın güneyinde olan ve içinde ülke bulunmayan tek kıta. Dünyanın en kurak yeridir, kıtanın bazı yerlerine 2 milyon senedir yağmur yağmamıştır.

Güneydeki efsanevi kıtanın bulunması 200 yıllık bir arayıştan sonra; ancak 1840'ta başarıyla sonuçlanmıştır. Yelkenlisiyle kıyılar boyunca yaklaşık 2.000 km yol alan Charles Wilkes, denizlerden oluşan Kuzey Kutbu'nun tersine, Güney Kutbu'nun olduğu yerde gerçekten büyük bir kıta bulunduğunu kanıtlamıştır. 14,4 milyon km²'lik yüzölçümüyle bu kıta neredeyse Afrika'nın yarısı büyüklüğündedir. Bu bölgenin içinde Güney Shetland, Güney Georgia gibi birkaç takımada da yer alır.

Adı, "Arktika'nın karşısındaki" (Yunanca: Antarktikos) anlamına gelir. Antarktika'yı ortalama 2.000 m kalınlığında büyük bir buz katmanı zırh gibi örter. Bir zamanlar "ulaşılamaz" diye adlandırılan kutup noktasında buzun kalınlığı 4.335 m'yi bulur. Bu buz kütlesi 24 milyon km³'lük hacmi ile yeryüzündeki bütün buzların yüzde 92'sini oluşturmaktadır. Kıyılarından kopan 350–600 m kalınlığındaki buz parçaları günde 1–3 m hızla ilerler ve birbiri üstüne yığılır. Bu tür yüzen yığınlardan biri olan Ross Buz Sahanlığı 540.000 km²'yi bulan alanıyla neredeyse Fransa büyüklüğündedir. Gelgit olayının buzlardan kopardığı büyük parçalar yüzerek çevreye dağılır. Bu tür buzdağları arasında 20.000 km² büyüklüğe ulaşanlar olur.

Güney Kutbu'nda yeryüzünün en soğuk ve en fırtınalı iklimi egemendir. Ortalama sıcaklık yaz aylarında -20 °C'dir ve bu, güneyden fırtınalar estiğinde -70 °C'ye kadar düşebilir. Coğrafi Güney Kutbu noktasında bulunan ABD gözlem istasyonunda yapılmış ölçümlerde sıcaklığın yıllık ortalamasının -50 °C olduğu, en sıcak ayda ancak -29 °C'ye yükseldiği belirlenmiştir. Yani yeryüzünün bu en büyük buzdolabının sıcaklığı Kuzey Kutbu'ndan ortalama 22 derece daha düşüktür.

Antarktika'nın uluslararası telefon kodu +672'dir.

Kökeni

Yunancada Arktos (ἄρκτος) "ayı" anlamına gelmektedir. Kuzey yarıkürede görülebilen Büyük Ayı takımyıldızına verilen addır. Kuzeydeki yerleri işaret etmek için "Ayının yanındaki" anlamında Arktikos (ἀρκτικός) kullanılmaktadır. Sözcük günümüze Arktik (Arctic) olarak gelmiştir.  Dünyanın bilinen kuzey bölümünü dengelemek için güneyde olması gerektiği düşünülen henüz bilinmeyen topraklar için de Arktosun zıddı olarak Antarktikos (ἀνταρκτικός) adı kullanılmıştır. Birleşik ve eril bir ad olan Antarktikos Yunancanın romanizasyonu ile Latinceye dişil versiyonu olarak Antarktiké biçiminde geçmiştir. "Kuzeyin karşıtı, güneye ait olan" anlamındadır. Günümüzde kullanılan Antarktik (Antarctic, Antarctique) adının kökeni budur. MS birinci yüzyıldan itibaren ve coğrafi keşifler dönemi boyunca güneydeki bilinmeyen donmuş toprak kütlesini tanımlamak  için kullanılmıştır.  Günümüzde ise Güney Kutbu, Antarktika kıtası, buz sahanlıkları, çevre sular, Yakınsama alanı, Güney Okyanusu ve buralardaki adalardan oluşan kutup bölgesini tanımlamaktadır.  Okunuşundaki ilk /k/ ya da yazılışındaki ilk ''c'' etimolojik nedenlerle yazıma eklenmiş, orta çağda okunmadan telaffuz edilirken daha sonraları yazıldığı gibi okunur hâle gelmiştir.
Bugünkü coğrafi kullanımından önce, "Antarktik" adı kuzeyin karşıtı anlamında başka yerler için de kullanılmıştır. Örneğin 16. yüzyılda Fransızlar tarafından Brezilya'da kurulan kısa ömürlü bir koloniye "France Antarctique" denilmiştir.

"Antarktik" adının geçirdiği serüvenin bir uzantısı olarak Antarktika adı ilk kez İskoç coğrafyacı ve haritacı  John George Bartholomew tarafından  Okyanus biliminin öncülerinden Sir John Murray'ın bir makalesi için 1886 yılında çizdiği haritada kullanıldı. Haritada kıta toprakları Antarctica olarak isimlendirilmişti. Bu harita daha sonra çizilen haritalardaki kullanımın temelini oluşturdu, kıta için Antarktika adının kullanımı giderek yaygınlaştı ve 1920'lerde bütünüyle kabul gördü.

Keşif tarihi

Antarktika'nın keşif süreci, MÖ 600-300 yıllarında Yunan filozofların dünya ile ilgili olarak ortaya koydukları "simetri" ve "denge" düşüncesi ile Batlamyus'un MS 2. yüzyılın ilk yarısında simetri ve denge için güneyde bir büyük toprak parçasının varlığına ikna olduğuna dair yazdıkları üzerine şekillenen ve yüzyıllarca süren Terra Australis'i arama çabaları ile başladı.

Keşif öncesi adımlar
15. Yüzyılda Avrupalı kaşifler Vasco de Gama ve Bartolomeu Dias'ın Afrika kıtası boyunca gidip Ümit Burnunu dolaşarak yeni rotalar bulmaları; 1520'de Portekizli denizci Ferdinand Magellan'ın batıya yönelip Magellan Boğazı adı verilen kanalı keşfederek Pasifik Okyanusu'na ulaşması; Amiral Drake'in 1578'de Güney Amerika ve Antarktika'yı ayıran ama o tarihte böyle olduğu bilinmeyen Drake Boğazı'nı keşfetmesi; 1599'da Dirck Gerritsz'in, 1603'de Gabriel de Castilla'nın, 1615'te Jacob le Maire ve Willem Schouten ile 1619'da Garcia de Nodal kardeşlerin yolculukları; Anthony de la Roché'un 1675'te Güney Georgia Adaları'nı keşfetmesi; 1699'da Edmond Halley'in, 1720'de Yüzbaşı George Shelvocke'in keşif yolcukları; 1739'da Jean-Baptiste Charles Bouvet de Lozier'in Bouvet Adası'nı, 1771'de Yves-Joseph de Kerguelen-Trémarec'in Kerguelen Adaları'nı, 1772'de Marc-Joseph Marion du Fresne'nin Crozet Adaları'nı keşfetmeleri; James Cook'un 1769-1771'deki birinci ve 1772-1775'teki ikinci keşif yolculukları Antarktika'nın keşif sürecinin parçaları oldu.

17. yüzyılda Avustralya'nın keşfedilmesi ve devamındaki keşif seferleriyle coğrafyacılar Terra Australis'in nihayet bulunduğuna ve Avustralya'dan daha güneyde başka bir önemli kara kütlesi daha bulunmadığına ikna olmuşlardı; kıtaya "Avustralya" adı bu yüzden verilmişti. Özellikle, kâşif  Matthew Flinders, Terra Australis adının Avustralya adına çevrilmesinin yaygınlaştırılmasında etkili olmuştur. Coğrafya haritaları da Kaptan James Cook'un Resolution ve Adventure gemileri ile 17 Ocak 1773'de, Aralık 1773 ve Ocak 1774'te değişik enlem ve boylamlarda, üç kez Güney Kutup Dairesi'ni geçmesine kadar bu hipotezi destekler görünüyordu.

Cook 1773'ün Ocak ayında buz engeli nedeniyle devam etmeyi tehlikeli bularak geri dönmeden önce 71. güney enlemini geçerek Antarktika kıyılarına 121 km yaklaşmıştı. Cook'un ikinci seferindeki karmaşık ve inişli çıkışlı rota, Avustralya ve Ateş Toprakları arasında hiçbir önemli kara parçası olmadığını kanıtladı. Böylece, güneyde yaşanabilir bir kıta olduğu efsanesini sona erdirmesine rağmen gelecekte Antarktika'nın keşfi için yolu açık tuttu. Ona göre 60. güney enleminin ılıman tarafında topraklar vardı fakat ötesi için ulaşılması zor ve hiçbir ekonomik değeri olmadığına kendini ikna etti.

Sonraki elli yıl boyunca Kuzey denizlerinde balinaların azalması üzerine güneye inen balina avcılarının dışında Güney Okyanusu ve civarına sefer düzenlenmedi, Antarktika'nın aranması için herhangi bir girişimde bulunulmadı.

Keşif
Antarktika'ya ilk kimin ayak bastığı konusu tartışmalı olmakla birlikte; Ulusal Bilim Vakfı, NASA, Kaliforniya Üniversitesi, San Diego ve diğer araştırmalarAvrupalı ve Amerikalı kaşiflerin Antarktika ile ilk doğrulanan karşılaşmasının 1820 yılında gerçekleştiği konusunda hemfikirdirler. Buna göre; Rus İmparatorluk Donanması'ndan Fabian Gottlieb von Bellingshausen, Kraliyet Donanması'ndan Edward Bransfield ve Amerikalı denizci Nathaniel Palmer komutalarındaki mürettebatla birlikte kıtayı veya buz sahanlıklarını ilk görenlerdir. Bellingshausen liderliğindeki Rus seferinde Bellingshausen ve Mikhail Lazarev kaptanlığındaki Vostok ve Mirny gemileri bugünkü adıyla Kraliçe Maud Toprakları'ndan 32 km uzaklıktaki bir buruna ulaşarak bugünkü adıyla Prenses Martha Sahili'ndeki Fimbul Buz Sahanlığı'nı gözlemleyerek kayıt altına aldı. Bundan üç gün sonra Barnsfield, on ay sonra da Palmer ana karayı gördüler. Antarktika kıtasına ilk belgelendirilmiş ayak basma, bazı tarihçilerin karşı çıkmalarına karşın Amerikalı denizci John Davis tarafından gerçekleştirildi. Davis 7 Şubat 1821 tarihinde Batı Antarktika'daki Charles Burnu yanındaki Hughes Koyunda karaya çıktı. Kıta topraklarına ilk kaydedilen ve teyit edilen ayak basma ise 1895 yılında Adare Burnu'na oldu.

1838-1842 Birleşik Devletler Keşif Seferi'nin bir parçası olarak  Amerika Birleşik Devletleri Donanması tarafından yürütülen ve 1839 yılının Aralık ayında Sydney, Avustralya'dan Güney Okyanusu'na düzenlenen seferde (Wilkes Seferi ya da Ex. Ex. Seferi olarak da anılır)  25 Ocak 1840 tarihinde Ballany Adaları'nın batısındaki Antarktika kıta topraklarına ulaşıldı.  Burası sonradan Wilkes Toprakları  olarak adlandırıldı.

Batı kıyısındaki Balleny Adaları'nın keşfedilmesinden iki gün sonra 22 Ocak 1840'ta Jules Dumont d'Urville'in 1837-1840 seferindek mürettebatın bazı üyeleri Adélie Toprakları kıyısından 48 km uzaklıkta Dumoulin Adaları adı verilen bir grup kayadan oluşan adaların en yükseğine çıktılar. Bazı mineral, yosun ve hayvan örnekleri topladılar.

1841 yılında James Clark Ross HMS Erebus ve HMS Terror gemileriyle günümüzde bilinen adıyla Ross Denizi'ni geçti ve Ross Adası'nı keşfetti. Buzdan bir duvar gibi yükselen Ross Buz Sahanlığı boyunca seyretti ve sefere katılan gemilerinin adı verilen Erebus Dağı ile Terror Dağı'nı keşfetti.
Mercator Cooper 26 Ocak 1853'te Doğu Antarktika'ya ayak bastı.

1907'de Ernest Shackleton liderliğindeki Nimrod Seferi'nde Edgeworth David'in liderliğini yaptığı grup ilk kez Erebus Dağı'na tırmandı ve Manyetik Güney Kutbuna ulaştı. Tehlikeli geri dönüş yolculuğunda grubun liderliğini 1931 yılında keşif seferlerini bırakıncaya kadar birkaç sefere daha katılacak olan Douglas Mawson üstlendi. Shackleton ve seferin üç üyesi Aralık 1908 ve Şubat 1909 arasında birçok ilki  gerçekleştirdiler:  Ross Buz Sahanlığı'na karadan ilk ulaşan oldular; Beardmore Buzulu  üzerinden geçerek Transantarktik Dağları'nı aştılar; Antarktika Yaylası'na ayak basan ilk insanlar oldular.

14 Aralık 1911'de Norveçli kutup kaşifi Roald Amundsen, Whales Körfezi'nden başlayan ve Axel Heiberg Buzulu üzerinden devam eden bir rota kullanarak Coğrafi Güney Kutbu'na ilk ulaşan kişi oldu. Scott'ın talihsiz seferi Amundsen'den bir ay sonra gerçekleşti. Roald Amundsen yolculuk sonunda sağ salim dönerken, Robert Falcon Scott geri dönüş yolculuğu sırasında donarak yaşamını yitirdi.

Sir George Hubert Wilkins liderliğindeki Wilkins-Hearst Seferi'nde Wilkins ve Carl Ben Eielson 16 Kasım 1928'de Weddell Denizi'ndeki Hearst Adası üzerinden uçarak Antarktika'daki ilk uçuşu, 20 Aralık 1928'de Deception Adası ve Graham Toprakları üzerinde uçarak da kıta üzerindeki ilk uçuşu gerçekleştirdiler.

1928 yılında Richard E. Byrd liderliğinde iki gemi ve üç uçakla düzenlenen seferde bazı bilimsel deneylerin yanı sıra kıtanın üzerinde gerçekleştirilen uçuşlarla havadan keşif ve fotoğraflamalar yapıldı. 28 Kasım 1929'da Byrd ekibiyle birlikte güney kutbuna kadar uçtu. Byrd'ün liderliğinde 1928-1947 yılları arasında Antarktika'ya düzenlenen dört seferde birçok ilk gerçekleştirildi, jeolojik ve biyolojik araştırmalar yapıldı.

Uluslararası Jeofizik Yılı nedeniyle Antaktika 1956-1958 yıllarında tüm dünyanın ilgi odağı oldu. Birçok ülke Antarktika ile ilgili bilimsel programlarını bu etkinlik döneminde başlattı. Kıta üzerinde çok sayıda araştırma istasyonu kuruldu. Başta jeolojik araştırmalar olmak üzere sonraki yıllara da taşınan çok sayıda araştırma başlatıldı. Kıtanın keşfedilmeyen yerlerine çok sayıda sefer düzenlendi.

Coğrafya

Antarktika, Güney Kutbu çevresinde asimetrik olarak yerleşmiş ve büyük bölümü Güney Kutup Dairesi içinde kalan bir ana ada ve çevresindeki adalardan oluşan, Güney Okyanusu ile çevrili en güneydeki kıtadır. Güney Pasifik, Atlantik ve Hint Okyanusu ile çevrili olarak kabul edilebilir. Kıtanın sınırlarını kuzeyde 60. güney enlemi belirler. 14 milyon km²'lik yüz ölçümüyle Asya, Afrika, Kuzey Amerika ve Güney Amerika'dan sonra beşinci büyük kıtadır.

Antarktika, yaklaşık olarak Güney Amerika kıyılarına 1000 km, Avustralya'ya 3100 km, Afrika kıyılarına ise 3980 km uzaklıktadır. Bir uçtan bir uca uzaklığı yaklaşık 4500 km'dir. Kara kitlesinin en kuzeyinde Antarktika Yarımadası'nın ucundaki Hope Koyu bulunur. Ancak, Antarktika kıtasının kuzey noktası Güney Shetland Adaları'nın bir bölümünü oluşturan Seal Adaları'ndan birinde yer almaktadır. 60. güney enleminin güneyinde kalmasına rağmen Seal Adaları'ndan daha kuzeyde yer alan Güney Orkney Adaları Antarktika'ya dahil edilmemektedir. Kıtanın en güney ucu Dünya'nın da en güney ucu olan Coğrafi Güney Kutbu'dur.

Kıyı şeridi 17.968 km uzunluğundadır ve buz oluşumları ile karakterize edilir.

Antarktika Weddell Denizi'nden Ross Denizi'ne uzanan Transantarktik Dağları ile kabaca baş meridyen tarafından bölünen Batı ve Doğu yarıkürelerine denk gelecek şekilde  Batı Antarktika ve Doğu Antarktika olarak ikiye ayrılır.

Antarktika'nın en yüksek noktası 4892 metreyle Vinson Dağı'dır. Antarktika hem anakarasında, hem de çevresindeki küçük adalarda birçok dağı bulundurur. Ross Adası'ndaki Erebus Dağı, Dünya'nın güneye en yakın aktif yanardağıdır. 1970 yılındaki devasa patlamasıyla tanınan başka bir yanardağ ise Deception Adası'ndadır. Diğer keşfedilmemiş yanardağlar potansiyel olarak aktif olabilir. 2004'te potansiyel olarak aktif bir su altı yanardağı, Antarktika Yarımadası'nda Amerikan ve Kanadalı araştırmacılar tarafından bulunmuştur.

Antarktika'nın %98'i buz tabakası ile kaplıdır. Antarktika buz tabakasının ortalama kalınlığı 2133 metredir. Dünyadaki buzların yaklaşık %90'ı ve tatlı suyun %70'ini oluşturan bu buz tabakasının tümünün erimesi halinde tüm dünyada deniz seviyesinin yaklaşık 60 m yükseleceği hesaplanmıştır.

Jeoloji
Antarktika'nın kıtasal buz tabakası tarafından büyük ölçüde gizlenen jeolojisi, uzaktan algılama, yere nüfuz eden radar ve uydu görüntüleri gibi tekniklerle açığa çıkıyor. eolojik olarak, Batı Antarktika, Güney Amerika And Dağları'na çok benzer. Antarktika Yarımadası, jeolojik yükselme ve deniz yatağı çökellerinin metamorfik kayalara dönüşmesiyle oluşmuştur.

Batı Antarktika, bölgede en belirginleri Ellsworth Dağları olmak üzere bir dizi dağ silsilesi oluşturan birkaç kıtasal levhanın birleşmesiyle oluşmuştur. Batı Antarktika çatlağının varlığı, Batı ve Doğu Antarktika arasındaki sınır boyunca volkanizmanın yanı sıra Transantarktika Dağları'nın yaratılmasıyla sonuçlandı.

Doğu Antarktika jeolojik olarak çeşitlidir. Oluşumu, Arkeen Eon'da (4.000 - 2.500 My) başladı ve Kambriyen Dönemi'nde durdu. Prekambriyen Kalkanı'nın temeli olan bir kraton kaya üzerine inşa edilmiştir. Kaidenin üstünde, Devoniyen ve Jura dönemlerinde Transantarktika Dağları'nı oluşturmak için ortaya konan kömür ve kumtaşları, kireçtaşları ve şeyller bulunur. Shackleton Range ve Victoria Land gibi kıyı bölgelerinde bazı faylanmalar meydana geldi.

Kömür ilk olarak Antarktika'da Beardmore Buzulu yakınında Frank Wild tarafından Nimrod Seferi sırasında 1907'de kaydedildi ve düşük dereceli kömürün Transantarktika Dağları'nın birçok yerinde var olduğu biliniyor. Prens Charles Dağları demir cevheri yatakları içerir. Ross Denizi'nde petrol ve doğal gaz sahaları var.

İklim
Antarktika Dünya'nın en soğuk kıtasıdır. Dünya üzerinde ölçülen en soğuk doğal sıcaklık −93,2 °C (−128.6 °F) olarak 21 Temmuz 1983 tarihinde Rusya'nın (eski Sovyetler Birliği'nin) Antarktika'daki Vostok İstasyonunda ölçülmüştür. Antarktika'nın doğu bölümü yüksekliğinden dolayı batısından daha soğuktur. Antarktika'nın bazı bölgeleri 2 milyon yıldır yağmur yüzü görmemiştir. Bu nedenle Dünya'nın en kurak yeri Antarktika'dır.

İklim Değişikliği
20. yüzyılın ikinci yarısında, Antarktika Yarımadası, Dünya üzerindeki en hızlı ısınan yerdi ve onu Batı Antarktika izledi, ancak 21. yüzyılın başlarında sıcaklıklar daha yavaş yükseldi. Tersine, Doğu Antarktika'da bulunan Güney Kutbu, 20. yüzyılın büyük bölümünde neredeyse hiç ısınmadı, ancak sıcaklıklar 1990 ile 2020 arasında küresel ortalamanın üç katına çıktı. Şubat 2020'de kıta, en yüksek sıcaklığını kaydetti. Mart 2015'te elde edilen önceki rekordan 0,8 °C (1,4 °F) daha yüksek olan 18,3 °C (64.9 °F) olarak kaydedildi.

Antarktika'daki yüzey ısınmasının insan sera gazlarından kaynaklandığına dair bazı kanıtlar vardır, ancak iç değişkenlik nedeniyle belirlenmesi zordur. Antarktika'daki iklim değişkenliğinin ana bileşeni, 20. yüzyılın sonraki on yıllarının yazında Antarktika çevresinde kuvvetlenmiş rüzgarlar gösteren Güney Halka Modu'dur (Güney Yarımküre'nin düşük frekanslı bir atmosferik değişkenlik modu). kıtada daha soğuk hava sıcaklıkları ile. Eğilim, son 600 yılda görülmemiş bir ölçekteydi; değişkenlik modunun en baskın itici gücü muhtemelen Ozonosfer'in kıtanın üzerinde tükenmesi.

Nüfus
Antarktika yakınlarındaki bölgelerin (Antarktika Yakınsamasının güneyinde yer alan bölgeler) ilk yarı kalıcı sakinleri, 1786'dan itibaren Güney Georgia ve Güney Sandwich Adaları'da bir yıl veya daha fazla zaman harcayan İngiliz ve Amerikalı denizcilerdi. 1966'ya kadar süren balina avcılığı döneminde, adanın nüfusu yazın 1.000'den (bazı yıllarda 2.000'den fazla) kışın 200'e kadar değişiyordu. Balina avcılarının çoğu Norveçliydi ve artan oranda İngiltere'den geliyordu.

Antarktika kıtasında, kadrolu araştırma istasyonları sürekli olarak muhafaza edilmesine rağmen, hiçbir zaman kalıcı bir yerleşik nüfus olmadı. Kıtada  bazı devletlerin kalıcı insanlı araştırma istasyonları bulunmaktadır. Kıta etrafındaki adalarda çalışan, bilimsel çalışmalarda bulunan ve diğer işlerde çalışanlarla birlikte kıtanın nüfusu kışın 1.000, yazın ise yaklaşık 5.000 kadardır. Araştırma istasyonlarının bazılarında yıl boyunca personel bulunur, kış tatili yapan personel genellikle bir yıllık görev için kendi ülkelerinden gelir. Kral George Adası'ndaki Bellingshausen İstasyonu'ndaki Rus Ortodoks Holy Trinity Kilisesi 2004'te açıldı ; yıl boyunca bir veya iki rahip tarafından yönetilir.

Güney kutup bölgesinde doğan ilk çocuk, 8 Ekim 1913'te Grytviken'de doğan Norveçli bir kız olan Solveig Gunbjørg Jacobsen'di. Emilio Marcos Palma, 60. güney paralelin güneyinde doğan ve Antartika anakarasında ilk doğan kişiydi.

Antarktika Antlaşması, askeri üslerin ve tahkimatların kurulması, askeri manevralar ve silah testleri de dahil olmak üzere, Antarktika'daki herhangi bir askeri faaliyeti yasaklar. Askeri personel veya teçhizata yalnızca bilimsel araştırma veya diğer barışçıl amaçlar için izin verilir. Kıtada belgelenmiş tek askeri kara manevrası, 1965'te Arjantin ordusu tarafından gerçekleştirilen küçük NINETY Operasyonu olmuştur.

Buzullar ve yüzen buz
Antarktika'da yağış, kıtayı kaplayan dev buz tabakasını biriktiren ve oluşturan kar şeklinde meydana gelir. Yerçekimi kuvveti altında buz kıyıya doğru akar. Buz daha sonra okyanusa doğru hareket eder ve genellikle geniş yüzer buz rafları oluşturur. Bu raflar eriyebilir veya daha sıcak okyanus sularına ulaştıklarında sonunda parçalanan buzdağları oluşturabilir.

Deniz buzu ve buz rafları
Deniz buzu, Antarktika kışı boyunca yıllık olarak genişler, ancak çoğu yaz aylarında erir. Buz okyanustan oluşur ve deniz seviyesindeki değişikliklere katkıda bulunmaz. Antarktika çevresindeki deniz buzunun ortalama boyutu, uyduların 1978'de Dünya yüzeyini gözlemlemeye başlamasından bu yana çok az değişti; Bu, hızlı deniz buzu kaybının olduğu Kuzey Kutbu'nun aksine. Olası bir açıklama, termohalin sirkülasyonunun, ılık suyu Güney Okyanusu'ndaki daha derin katmanlara taşıması ve böylece yüzeyin nispeten serin kalmasıdır.

Buz raflarının erimesi, yüzen buz kendi kütlesini değiştirdiği için deniz seviyesinin yükselmesine fazla katkıda bulunmaz, ancak buz rafları kara buzunu stabilize etmek için hareket eder. Büyük buz raflarının okyanusa çökmesine neden olan ısınma suyuna karşı savunmasızdırlar. Buz sahanlığı "payanda" kaybı, Batı Antarktika buz tabakasındaki buz kaybının başlıca nedeni olarak tanımlandı, ancak Doğu Antarktika buz tabakasının çevresinde de gözlendi.

2002 yılında Antarktika Yarımadası'nın Larsen-B buz sahanlığı çöktü.  2008'in başlarında, yarımadanın güneybatısındaki Wilkins Buz Sahanlığı'ndan yaklaşık 570 km2 (220 sq mi) buz çöktü ve kalan 15.000 km2 (5,800 sq mi) buz rafını riske attı. Buz, 2009'daki çöküşünden önce yaklaşık 6 km (4 mil) genişliğinde bir buz "ipliği" tarafından tutuluyordu. 2022 itibarıyla, en hızlı incelen iki buz rafı, Pine Island ve Thwaites buzullarının önündekiler. Her iki buz rafı da onları besleyen buzulları stabilize etmek için hareket eder.

Buz tabakası kaybı ve deniz seviyesinin yükselmesi
Antarktika, dünyadaki buzun yaklaşık %90'ını içerir. Bu buzun tamamı erimiş olsaydı, küresel deniz seviyeleri yaklaşık 58 m (190 ft) yükselecekti. Ayrıca, Antarktika, küresel tatlı suyun yaklaşık %70'ini buz olarak depolar. Kıta, buzullarının okyanusa doğru artan akışı nedeniyle kütle kaybediyor. Antarktika'nın buz tabakalarından kaynaklanan kütle kaybı, üzerine düşen ilave karla kısmen dengelenir. 2018'de yapılan bir sistematik inceleme çalışması, tüm kıtadaki buz kaybının 1992'den 2002'ye kadar yılda ortalama 43 gigaton (Gt) olduğunu, ancak 2012'den itibaren beş yıl boyunca yılda ortalama 220 Gt'ye hızlandığını tahmin etti. 2017'ye kadar. Antarktika'nın deniz seviyesinin yükselmesine toplam katkısının 8 ila 14 mm (0,31 ila 0,55 inç) olduğu tahmin edilmektedir.

Buz kaybının çoğu Antarktika Yarımadası ve Batı Antarktika'da gerçekleşti. Doğu Antarktika Buz Tabakası'nın kütle dengesi tahminleri bir bütün olarak hafif pozitiften hafif negatife kadar değişmektedir.  Doğu Antarktika'nın bazı bölgelerinde, özellikle Wilkes Land'de artan buz çıkışı gözlemlendi.

Gelecekteki buz kaybı tahminleri, iklim değişikliğinin hafifletilmesinin hızına bağlıdır ve belirsizdir. Bazı bölgelerde devrilme noktaları belirlendi; belirli bir ısınma eşiğine ulaşıldığında, bu bölgeler önemli ölçüde daha hızlı erimeye başlayabilir. Ortalama sıcaklıklar düşmeye başlasaydı, buz hemen eski haline gelmezdi. Batı Antarktika buz tabakası için bir devrilme noktasının küresel ısınmanın 1.5 ila 2.0 °C (34.7 ve 35.6 °F) arasında olduğu tahmin ediliyor. Isınma 2 ila 3 °C (36 ve 37 °F) arasına ulaşmadıkça tam bir çöküş muhtemelen gerçekleşmeyecektir ve kötümser varsayımlar altında yüzyıllar içinde gerçekleşebilir. Bu tam çöküş, deniz seviyesinin 2 ila 5 metre (6,6 ila 16,4 fit) yükselmesine yol açacaktır. Doğu Antarktika buz tabakasının bazı kısımlarının da tamamen kaybolacağı tahmin ediliyor ve toplam buz kaybının deniz seviyesinin yaklaşık 6 ila 12 metre (20 ila 39 fit) veya daha fazla yükselmesine yol açacağı tahmin ediliyor.

Ozon tabakasının incelmesi
Bilim adamları, 1970'lerden beri Antarktika'nın üzerindeki atmosferdeki ozonosferi incelediler. 1985 yılında İngiliz bilim adamları, Brunt Buz Sahanlığı'ndaki Halley Araştırma İstasyonu'nda topladıkları veriler üzerinde çalışarak, Antarktika üzerinde geniş bir düşük ozon konsantrasyonu alanı keşfettiler.  'Ozon deliği' neredeyse tüm kıtayı kaplıyor ve Eylül 2006'da en büyüğüne ulaştı; en uzun süreli olay 2020'de gerçekleşti. Tükenmeye kloroflorokarbon emisyonu neden oluyor ve halonlar atmosfere karışır, bu da ozonun diğer gazlara dönüşmesine neden olur. Antarktika'nın aşırı soğuk koşulları, kutupsal stratosferik bulutların oluşmasına izin verir. Bulutlar, sonunda ozonun tahrip olmasına yol açan kimyasal reaksiyonlar için katalizör görevi görür. 1987 Montreal Protokolü, ozon tabakasına zarar veren maddelerin emisyonlarını kısıtlamıştır. Antarktika'nın üzerindeki ozon deliğinin yavaş yavaş yok olacağı tahmin ediliyor; 2060'larda ozon seviyelerinin en son 1980'lerde kaydedilen değerlere dönmesi bekleniyor.

Ozon incelmesi, stratosferde yaklaşık 6 °C (11 °F) soğumaya neden olabilir. Soğutma kutup girdabını güçlendirir ve böylece Güney Kutbu yakınlarındaki soğuk havanın dışarı akışını engeller ve bu da Doğu Antarktika buz tabakasının kıtasal kütlesini soğutur. Antarktika'nın çevre bölgeleri, özellikle Antarktika Yarımadası, daha sonra buzun erimesini hızlandıran daha yüksek sıcaklıklara maruz kalır. Modeller, ozon tabakasının incelmesi ve artan kutupsal girdap etkisinin, 1970'lerin sonlarında gözlemlerin başladığı zamandan 2014'e kadar devam eden, artan deniz buzu kapsamını açıklayabileceğini öne sürüyor. O zamandan beri, Antarktika deniz buzunun kapsamı hızla azaldı.

Biyolojik Çeşitlilik

Sıcaklığın çok düşük olması doğal olarak yaşam koşullarını etkilemektedir. Antarktika'daki türlerin çoğu, milyonlarca yıl önce orada yaşayan türlerin torunları gibi görünüyor. Bu nedenle, birden fazla buzul döngüsünden sağ çıkmış olmalılar. Türler, jeotermal ısıya sahip olanlar veya daha soğuk iklim boyunca buzsuz kalan alanlar gibi izole sıcak bölgelerde aşırı soğuk iklim dönemlerinde hayatta kaldı.

Bitki Örtüsü
Kuzey Kutbu'nda 400'e yakın çiçek açan bitki türü sayılabilirken, burada çiçek açan tek bir bitki türü bile yoktur. Dondurucu soğukluklar, kötü toprak kalitesi, nem ve güneş ışığı eksikliği bitkilerin büyümesini engellemektedir. Bunun sonucu olarak bitki çeşitliliği dağılımı çok düşük ve sınırlıdır. Kıtanın florası büyük ölçüde Biryofitlerden oluşur.

Hayvan Çeşitliliği
Kıtanın kıyılarında ve açık denizlerinde çok sayıda hayvan yaşar. Penguenler, martılar, kuşlar, foklar, kalamarlar ve balinalar soğuk, ama besin maddesi açısından zengin Güney Kutbu denizlerindeki planktonları ve balıkları yiyerek yaşamlarını sürdürürler.Bu canlılardan sadece penguenler bu kıtaya mahsustur. Kutup ayıları Antarktika'da yaşamaz.

Kıtada 35 penguen türü, 200 balık türü, 12 balina, onlarca farklı kuş türü yaşamaktadır. Antarktika ekosisteminde bulunan Kril adlı planktonun gıda eksikliği çeken ülkelerin sorunlarına çare olacağı düşünülmektedir. Kril günümüzde 100 bin ton gibi az bir miktar avlanmaktadır. Dünyada bir yılda tutulan balık miktarınca (70 milyon ton) avlanılmasının sorun olmayacağı hesaplanmaktadır.

Mantarlar
Antarktika bölgesinde yaklaşık 750'si liken oluşturmayan yaklaşık 1.150 mantar türü kaydedilmiştir. Aşırı koşullar altında gelişen türlerin bazıları, gözenekli kayalar içinde yapısal boşlukları kolonize etmiş ve McMurdo Kuru Vadileri ve çevresindeki dağ sırtlarının kaya oluşumlarının şekillendirilmesine katkıda bulunmuştur.

Bu tür mantarların basitleştirilmiş morfolojisi, benzer biyolojik yapıları, çok düşük sıcaklıklarda aktif kalabilen metabolizma sistemleri ve azaltılmış yaşam döngüleri, onları bu tür ortamlara çok uygun hale getirir. Kalın duvarlı ve güçlü melanize hücreleri, onları UV radyasyonuna karşı dirençli kılar.

Aynı özellikler alglerde ve siyanobakterilerde de gözlemlenebilir, bu da onların Antarktika'da hüküm süren koşullara adaptasyon olduklarını düşündürür. Bu, Mars'taki yaşamın Cryomyces antarcticus ve Cryomyces minteri gibi Antarktika mantarlarına benzer olabileceğine dair spekülasyonlara yol açtı. Görünüşe göre Antarktika'ya özgü olan bazı mantar türleri kuş gübresi içinde yaşar ve aşırı soğuk gübre içinde büyüyebilmeleri için evrimleşmişlerdir, ancak aynı zamanda sıcak kanlı hayvanların bağırsaklarından da geçebilirler.

Bitkiler
Antarktika, tarihi boyunca çok çeşitli bitki yaşamı gördü. Kretase'de, o dönemin sonunda ılıman bir yağmur ormanına dönüşen eğreltiotu ekosistemi hakimdi. Daha soğuk Neojen (17-2,5 Ma) sırasında, bir tundra ekosistemi yağmur ormanlarının yerini aldı. Günümüz Antarktika'sının iklimi, geniş bitki örtüsünün oluşmasına izin vermez. Donma sıcaklıkları, zayıf toprak kalitesi ve nem ve güneş ışığı eksikliğinin bir kombinasyonu, bitki büyümesini engelleyerek düşük tür çeşitliliğine ve sınırlı dağılıma neden olur. Flora büyük ölçüde briyofitlerden (25 türciğer otları ve 100 yosun türü). Hepsi Antarktika Yarımadası'nda bulunan üç çiçekli bitki türü vardır: Deschampsia antarctica (Antarktika kıl otu), Colobanthus oldukça (Antarktika inci otu) ve yerli olmayan Poa annua (yıllık mavi ot).

Diğer Organizmalar
Antarktika'daki 700 alg türünün yaklaşık yarısı deniz fitoplanktonudur. Çok renkli kar yosunları özellikle yaz aylarında kıyı bölgelerinde bol miktarda bulunur. Bakteriler buzun 800 m (0.50 mi) altında bulundu. Vostok Gölü'nün yeraltı su kütlesi içinde yerli bir bakteri topluluğunun var olduğu düşünülmektedir. Orada yaşamın varlığının, Jüpiter'in su buzu kabuğunun altında su bulunduran uydusu Europa'da yaşam olasılığına ilişkin argümanı güçlendirdiği düşünülüyor. Son derece alkali ortamda bir ekstremofil bakteri topluluğu vardır. Son derece dirençli canlıların bu tür yaşanılmaz bölgelerde yaygın olması, soğuk, metan bakımından zengin ortamlarda dünya dışı yaşam iddiasını daha da güçlendirebilir.

Penguenler
 İmparator penguen
 Kral penguen
 Makaroni pengueni
 Sakallı penguen
 Adelie pengueni bazılarıdır.

Balinalar
Oluklu balina
Kuzey balinası
Gök balina
Bayağı minke balinası
Kambur balina
Antarktika minke balinası bazılarıdır.

Foklar
Güney deniz fili
Leopar foku veya Pars foku bazılarıdır.

Kuşlar
 Albatros
 Antarktik fırtına kuşu bazılarıdır.

Balıklar
 Patagonya dişbalığı
 Antarktika krili
 Antarktika buzbalığı bazılarıdır.

Kalamarlar
 Dev kalamar gibi kalamarlar vardır.

Çevreyi Koruma
Antarktika'nın biyolojik çeşitliliğini korumaya yönelik ilk uluslararası anlaşma 1964'te kabul edildi. Krilin (Antarktika ekosisteminde büyük bir rol oynayan bir hayvan) aşırı avlanması, yetkililerin balıkçılıkla ilgili düzenlemeler yapmasına yol açtı. 1980 yılında yürürlüğe giren uluslararası bir anlaşma olan Antarktika Deniz Yaşam Kaynaklarının Korunması Sözleşmesi (CCAMLR), ekolojik ilişkileri korumayı amaçlayan balıkçılığı düzenler. Bu düzenlemelere rağmen, özellikle ABD'de Şili Levrek olarak pazarlanan çok değerli Dissostichus eleginoides'in yasadışı avlanması bir sorun olmaya devam ediyor.

Sürdürülebilir balıkçılıkla ilgili 1980 anlaşmasına benzer şekilde, Yeni Zelanda ve Amerika Birleşik Devletleri liderliğindeki ülkeler madencilik konusunda bir anlaşma müzakere ettiler. Antarktika Maden Kaynaklarının Düzenlenmesine İlişkin bu Sözleşme 1988'de kabul edildi. Çevre örgütlerinin güçlü bir kampanyasının ardından, önce Avustralya ve ardından Fransa anlaşmayı onaylamama kararı aldı. Bunun yerine, ülkeler 1998'de yürürlüğe giren Antarktika Antlaşması'nın Çevre Koruma Protokolünü (Madrid Protokolü) kabul ettiler. Madrid Protokolü, kıtayı "barışa adanmış bir doğal rezerv" olarak tanımlayarak tüm madenciliği yasaklıyor.

Greenpeace baskı grubu, kıtayı bir Dünya Parkı olarak kurma girişiminin bir parçası olarak 1987'den 1992'ye kadar Ross Adası'nda bir üs kurdu. Güney Okyanusu Balina Koruma Alanı, 1994 yılında Uluslararası Balina Avcılığı Komisyonu tarafından kurulmuştur. 50 milyon km2'yi (19 milyon sq mi) kaplar ve Antarktika kıtasını tamamen çevreler. Japonya, görünüşte araştırma amacıyla bölgede balina avlamaya devam etse de, bölgede tüm ticari balina avcılığı yasaklandı.

Bu korumalara rağmen, Antarktika'daki biyoçeşitlilik hala insan faaliyetleri nedeniyle risk altındadır. Özel olarak korunan alanlar, alanın %2'sinden daha azını kaplar ve daha az görünür hayvanlara kıyasla popüler çekiciliği olan hayvanlar için daha iyi koruma sağlar. Deniz koruma alanlarından daha fazla karasal koruma alanı vardır. Ekosistemler yerel ve küresel tehditlerden, özellikle kirlilikten, yerli olmayan türlerin istilasından ve iklim değişikliğinin çeşitli etkilerinden etkilenir.

Yönetim ve politika
Antarktika'da hükûmet mevcut değildir, buna rağmen çeşitli ülkeler bazı bölgelerinde egemenlik iddia ederler. Ayrıca bu birkaç ülke karşılıklı olarak birbirlerinin hak iddialarını kabul etseler de  evrensel nitelikte tanınmış bir egemenlik söz konusu değildir.

Kıtanın keşfinden sonra, özellikle 1910'lu yıllardan itibaren yoğun olarak toprak sahiplenme mücadelesi başladı. 1940'lı yılların sonunda yedi ülke (Arjantin, Şili, Avustralya, Fransa, Norveç, Yeni Zelanda, Birleşik Krallık) Antarktika'da toprak hakimiyeti iddiasında bulundu. Bazı ülkelerin aynı alanlar üzerinde hak iddia etmesinin yanında dünyanın geri kalanı bu iddiaları kabul edilmedi. (Kıtanın ancak %15'i üzerinde hak iddiası olmamıştır.) Bir kıtanın yedi devlet tarafından sahiplenilmesi dünyada tepki oluşturdu. New York Times 1947 yılında kıtanın tüm milletler adına Birleşmiş Milletler tarafından yönetilmesini önermiştir. 1948'de aynı görüşleri ABD savunmaya başladı. Kıtanın dünya toprağı olması gerektiği 1956'da Yeni Zelanda tarafından ileri sürüldü.

1959'dan beri Antarktika Üzerindeki yeni egemenlik iddiaları askıya alınmış ve Antarktika'nın siyaseten tarafsız olduğu öngörüsü hakim olmuştur. Kıtanın statüsü 1959 Antarktik Antlaşma ve diğer ilgili kabullerle Antarktik Antlaşma Sistemi olarak adlandırılıp düzenlenmiştir. Anlaşma Sistemi'nce 60 derece enleminin güneyindeki tüm kara ve buzul parçaları Antarktika ismiyle tanımlanmıştır. Anlaşma: Sovyetler Birliği'ni (sonradan Rusya), Birleşik Krallık'ı, Arjantin'i, Şili'yi, Avustralya'yı ve ABD'yi de içeren 12 ülke tarafından imzalanmıştır. Böylece Antarktika'ya sağlanan bilimsel korumanın yanında bilimsel inceleme özgürlüğü ve çevreci koruma tahsis edilmiş Antarktika'da askeri faaliyetler yasaklanmıştır. Bu anlaşma Soğuk Savaş sürecindeki ilk silahsızlanma anlaşmasıdır.

1983'te Antarktik Antlaşma'nın tarafları Antarktika'da madenciliği konuşmaya ve tartışmaya başladılar. Uluslararası bir örgütler koalisyonu kurularak bölgeden mineral çıkarılmasını engellemek için toplumsal baskı kampanyası başlattı, Greenpeace tarafından daha da büyütülen bu eylemler, protestocuların kendi bilimsel istasyonlarını kurmalarına yol açtı (Ross Sea bölgesindeki World Park Base) ve insanların Antarktika üzerindeki çevresel etkilerinin belgelenmesi için yıllık keşifler düzenlendi. 1988'de Antarktik Mineral Kaynaklarını Düzenleme Kongresi [Convention on the Regulation of Antarctic Mineral Resources (CRAMRA)] kuruldu. Sonraki yıl, Avustralya ve Fransa kongreyi onaylamadıklarını bunun hayata geçmesinin bütün amaç ve niyetleriyle ölümcül derecede zıt olduğunu duyurdular. Avustralya ve Fransa bu tarz bir uygulama yerine Antarktik çevrenin korunması için kapsamlı bir müzakerenin yapılmasını önerdi. Antarktik Antlaşmaya Çevresel Koruma Protokolü (Madrid Protokolü) diğer ülkelerce takip edilerek önerildi ve 14 Ocak 1998'de protokol yürürlüğe girdi. Madrid Protokolü Antarktika'da madenciliği tamamen yasaklayıp Antarktika'yı "bilime ve barışa adanmış doğal bir rezerv" tayin ediyordu.

Antarktik Antlaşma, Antarktika'da askeri üs ve garnizon kurulmasını, askeri manevraları ve silah testlerini de içeren her türlü askeri faaliyeti yasaklıyor. Askeri personel ve ekipmanlar sadece bilimsel ve diğer barışçıl amaçlar için serbest bırakılmıştır. Belgelenmiş tek askeri kara manevrası Arjantin Ordusunun yaptığı Operasyon DOKSAN (Operación 90)'dır.

Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri Antarktika'da iki altı aylık sezon boyunca araştırma görevinde bulunan ordu mensuplarına veya sivillere Antarktika Servis Madalyası verir. Madalya "Wintered Over" yazan bir şeritle verilir, madalyanın arka yüzünde deniz canlıları ve penguen motifleri vardır ortasında "COURAGE (CESARET), SACRIFICE (FEDAKARLIK) ve DEVOTION (ÖZVERİ)" yazar.

Bugün anlaşmaya taraf 53 ülke var. Anlaşmanın ilk imzacıları olan 12 ülke 'istişari taraf (danışman)' statüsünde. Anlaşmaya sonradan katılanlarla beraber toplamda 29 ülke 'danışman statüsünde'. Bu ülkeler de her yıl kıtaya ilişkin bilgi paylaşımı ve karar alımı için gerçekleştirilen toplantılarda yer alıyor ve oy hakları oluyor. Diğer 25 ülke ise, anlaşma kapsamındaki toplantılara 'istişari olmayan taraf' (gözlemci) olarak katılıyor.

Devlet başkanlığı düzeyinde ziyaretler
10 Şubat 2015'te Norveç Kralı V. Harald dünyanın Antarktika'yı ziyaret eden ilk monarkı oldu, V. Harald özellikle Norveç'e bağlı Kraliçe Maud Toprakları'nı gezdi, bu ziyaret V. Harald'a "Antarktika Kralı" () unvanını kazandırdı.

Antarktika toprakları

Arjantin'in, Britanya'nın ve Şili'nin topraklar üzerindeki hak iddiaları birbirlerinin iddialarıyla çakışıyor ve bu durum çeşitli sürtüşmeleri beraberinde getirmiştir. 18 Aralık 2012'de Birleşik Krallık Dışişleri Bakanlığı, II. Elizabeth'in hükümdarlığının 60. yıl dönümü kutlamaları için daha önce adlandırılmamış bir bölgeye Kraliçe Elizabeth Toprakları ismini verdi. 22 Aralık 2012'de BK Arjantin Büyükelçisi, John Freeman Arjantin Hükûmeti tarafından bu isimlendirmeyi protesto etmek için çağrıldı. Zaten Arjantin-BK ilişkileri 2012 yılında Falkland Adaları'nın egemenliği ve Falkland Savaşı'nın 30. yıldönümü nedeniyle zarar görmüştü.

Avustralya'nın ve Yeni Zelanda'nın şu anda kendi bölgeleri olarak gösterdikleri yerler bu ülkelere bağımsızlık verilmeden önce BK'nin topraklarıydı. Avustralya Antarktika üzerinde en büyük alanda hak iddiasında bulunan devlet durumundadır. BK'nin, Avustralya'nın, Yeni Zelanda'nın, Fransa'nın ve Norveç'in iddiaları birbirlerince tanınmaktadır. Antarktika'da toprak edinme konusunda hevesli diğer ülkeler, Antarktik Antlaşma'nın tarafları olarak antlaşmaya katılıyorlar çünkü antlaşmaya katılmış olsalar da antlaşmanın yürürlükteki yasaları katılımcıların ve ismi geçmeyen ülkeler dışındaki devletlerin Antarktika toprakları üzerinde hak iddia etmelerine ve bu iddialarının tanınmasına izin vermiyor.

  Brezilya Brezilya Antarktikası isimli bir bölgeyi ilgi alanı olarak belirlemiştir ama resmen hak iddiasında bulunmuyor.
  Peru resmi olarak toprak talebi hakkını saklı tutuyor.
  Rusya Sovyetler Birliği'nden devraldığı bölgede asıl Antarktik Antlaşmaya bağlı kalarak hak iddia ediyor.
  Güney Afrika Cumhuriyeti resmi olarak toprak talebi hakkını saklı tutuyor.
  ABD resmi olarak toprak talebi hakkını asıl Antarktik Antlaşması'na bağlı olarak saklı tutuyor.

Ekonomi ve Turizm
60 yıl kadar önce bazı bilim adamları kıtanın ekonomik bir değerinin olmadığını iddia etmiştir. Yapılan araştırmalarda kıtada bakır, kobalt, kurşun, altın, manganez, titanyum, nikel, çinko ve uranyum gibi metaller ve hidrokarbon yatakları tespit edilmiştir. Büyük miktarlarda doğal gaz (115 trilyon kübik) ve petrol (45 milyar varil) rezervleri bulunur. Kıtada bugün ekonomik ve bilimsel nedenlerle kullanılamayan donmuş halde dev tatlı su kaynakları bulunmaktadır. Bir yıl kıtadan kopan buz parçalarının 5 milyar kişinin yıllık tatlı su ihtiyacını karşılayacak miktardadır. 688 km3 miktarındaki su, dünyadaki tüm nehirlerden akan tatlı sudan daha fazladır. Yüzen buzdağlarının su sıkıntısı çeken ülkelere taşınması tartışılmıştır.

Turistler 1957'den beri Antarktika'yı ziyaret ediyor. Turizm, Antarktika Antlaşması ve Çevre Protokolü hükümlerine tabidir; endüstri için özdenetim organı, Uluslararası Antarktika Tur Operatörleri Birliği'dir (IAATO). Turistler, ikonik vahşi yaşamın erişilebilir yoğunluklarının olduğu belirli manzaralı yerlere küçük veya orta boy gemilerle ulaşırlar.  2019/2020 sezonunda bölgeyi 74.000'den fazla turist ziyaret etti ve bunların 18.500'ü yolcu gemilerinde seyahat etti, ancak onları karada keşfetmeye bırakmadı. COVID-19 pandemisinin başlamasından sonra turist sayısı hızla düştü. Bazı doğa koruma grupları, ziyaretçi akınının neden olduğu potansiyel olumsuz etkiler konusunda endişelerini dile getirdiler ve ziyaret edilen yolcu gemilerinin boyutu ve turizm kotası konusunda sınırlamalar getirilmesi çağrısında bulundular. Antarktika Antlaşması taraflarının birincil yanıtı, daha sık ziyaret edilen sitelerde iniş sınırlarını ve kapalı veya kısıtlı bölgeleri belirleyen yönergeler geliştirmek olmuştur.

Karadan yapılan gezi uçuşları, 1979'daki Air New Zealand'ın 901 sefer sayılı uçuşuna kadar Avustralya ve Yeni Zelanda dışında gerçekleştirildi. Qantas, 1990'ların ortalarında Avustralya'dan Antarktika'ya ticari uçuşlara yeniden başladı.

Bilim ve teknoloji
1959 yılında imzalanıp, 1961 yılında uygulanmaya başlanan Antarktika antlaşmasına göre kıtada sadece bilimsel araştırmalar yapılabilmektedir. Günümüzde kıtada 29 ülkenin 101 araştırma istasyonu bulunmaktadır. İstasyonlardan 46 adeti Antarktika Yarımadası ve çevredeki adalarda bulunur. Brezilya, Polonya, Bulgaristan, Peru, Kore, Çekya, Ukrayna ve Türkiye'nin birer adet araştırma istasyonu bulunmaktadır.

2017 yılında, Antarktika'da araştırma yapan 4.400'den fazla bilim insanı vardı, bu sayı kışın 1.100'ün biraz üzerine düştü.  Kıtada 70'in üzerinde kalıcı ve mevsimlik araştırma istasyonu var; en büyük, Amerika Birleşik Devletleri McMurdo Üssü, 1.000'den fazla kişiyi barındırabilir. British Antarctic Survey, Antarktika'da biri tamamen taşınabilir olan beş büyük araştırma istasyonuna sahiptir. Belçika Prensesi Elisabeth istasyonu, en modern istasyonlardan biridir ve karbon nötr olan ilk istasyondu. Arjantin, Avustralya, Şili ve Rusya da Antarktika'da büyük bir bilimsel varlığa sahiptir.

Jeologlar öncelikle levha tektoniği, göktaşları ve Gondwana'nın parçalanmasını inceler. Buzulbilimciler, yüzen buz, mevsimsel kar, buzullar ve buz tabakalarının tarihini ve dinamiklerini inceler. Biyologlar, vahşi yaşamı araştırmaya ek olarak, düşük sıcaklıkların ve insanların varlığının organizmalarda adaptasyon ve hayatta kalma stratejilerini nasıl etkilediğiyle ilgilenmektedir. Biyomedikal bilim adamları, virüslerin yayılması ve vücudun aşırı mevsimsel sıcaklıklara tepkisi ile ilgili keşifler yaptılar.

Kış aylarında iç kısımdaki yüksek yükseklik, düşük sıcaklıklar ve kutup gecelerinin uzunluğu, Antarktika'da Dünya'nın herhangi bir yerinden daha iyi astronomik gözlemlere izin verir. Uzayın Dünya'dan görünümü, daha yüksek rakımlarda daha ince bir atmosfer ve donma sıcaklıklarının neden olduğu atmosferde su buharı eksikliği ile iyileştirilir. Amundsen-Scott Güney Kutbu İstasyonundaki astrofizikçiler, kozmik mikrodalga arka plan radyasyonu ve uzaydan gelen nötrinoları inceliyorlar. Dünyanın en büyük nötrino dedektörü, IceCube Neutrino Gözlemevi, Amundsen-Scott istasyonunda. Bazıları 2.450 m (8.040 ft) derinliğe ulaşan ve 1 km3 (0.24 cu mi) buzda tutulan yaklaşık 5.500 dijital optik modülden oluşur.

Antarktika, göktaşlarının incelenmesi için eşsiz bir ortam sağlar : kuru kutup çölü onları iyi korur ve bir milyon yıldan daha eski göktaşları bulunmuştur. Buz ve kardan oluşan bir manzarada koyu renkli taş göktaşları göze çarptığından ve buz akışı onları belirli alanlarda biriktirdiğinden, onları bulmak nispeten kolaydır. 1912'de keşfedilen Adelie Land göktaşı ilk bulunan göktaşı oldu. Meteoritler, Güneş Sistemi'nin bileşimi ve erken gelişimi hakkında ipuçları içerir. Çoğu göktaşı asteroitlerden gelir, ancak Antarktika'da bulunan birkaç göktaşı Ay ve Mars'tan geldi.

Galeri

Çevre

Dış bağlantılar

 L.L. Ivanov, Topographic map of Livingston Island and Greenwich, Robert, Snow and Smith Islands.

Kaynakça

Antarktik
Kıtalar
Askerden arındırılmış bölgeler
En uç noktalar
Kutuplar

Antarktika


Aldrovanda vesiculosa er eina núlifandi tegund ættkvíslarinnar Aldrovanda. Hún notar svipaða tækni við veiðar og venusargildra. Hún er ættuð frá Evrasíu, Afríku og Ástralíu og orðin sjaldgæf þar, en er byrjuð að breiðast út í N-Ameríku.

Tilvísanir

Kjötætuplöntur
Sóldaggarætt

Aldrovanda vesiculosa


Hjortholm er den største  holm i Stavns Fjord på Samsø. Navnet er sandsynligvis en enkel kombination af ordene hjort og holm, for Stavns Fjord er kendt for sit dyreliv, og der er stadig mange hjorte på øen og omkring fjorden.

For omkring 7.000 år bestod det nuværende Samsø af små øer og holme, som blev dannet ved havstigninger, hvor vandstanden kunne være op til 4,7 m højere end i nutiden.  Hjortholms  morænebakker blev skabt, efterhånden som isen trak sig tilbage.
I  1930'erne påvistes en speciel gruppe oldsager, håndkiler, der var opsamlet ved Stavns Fjord. 1958 udgravede Nationalmuseet en boplads fra Ertebøllekulturen på Hjortholms vestside. En køkkenmødding og flere fund vidner om menneskelig aktivitet på Hjortholm. 1976 blev der fundet flintaffald på øen, som tyder på, at der gennem stenalderen har været tildannet flint her. Der er fundet spor efter afbrænding af vegetation, som tyder på at øen sandsynligvis har været opdyrket.

Øen omtales første gang i Kong Valdemars Jordebog  Kong Valdemars Jordebog' fra 1231. Her findes et voldsted, kaldet Hjortholm voldsted, der åbenbart ikke er blevet færdigbygget, idet der er foretaget store jordarbejder, med anlæg af to borgbanker og en voldgrav, men der er ingen bygningsrester eller andre fund, der kan stamme fra brug af stedet. Anlægget tolkes af Nationalmuseet til at skulle tjene som afløsning for Gammel Brattingsborg, der var blevet plyndret og ødelagt i stridighederne efter mordet på Erik Glipping i 1286. Der blev indgået en fredsaftale i 1295, og denne kunne gøre en ny borg overflødig.  Hjortholm nævnes først igen i bevarede skriftlige kilder i et brev fra 17. juni 1523, hvor Frederik 1. udnævnte en forvalter på  Søllemarksgård (forgængeren for det nuværende Ny Brattingsborg). Han skulle blandt andet tage sig af kongens heste på Hjortholm og "holde Os og vort folk én nat med øl, mad og hestefoder, når vi personlig drager frem dér". Det fremgår altså klart, at øen blev brugt til hesteavl, og kravet om passende logi for kongen er særdeles interessant i lyset af udgravningens fund af et fornemt hus fra denne periode.

Kilder og henvisninger
  Hjortholm  på natmus.dk

Lokaliteter på Samsø
Voldsteder i Århus Amt
Øer i Danmark

Hjortholm (Onsbjerg Sogn)


Tayabas City ist eine philippinische Stadt in der Provinz Quezon, in der Verwaltungsregion IV, Calabarzon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 66 Barangays leben. Sie wird als Großstadt der sechsten Einkommensklasse auf den Philippinen eingestuft.

Geographie
Das Stadtzentrum liegt ca. 89 km südöstlich der Hauptstadt der Philippinen, Manila, am Fuß des Mount Banahaw. Ihre Nachbargemeinden sind Lucban im Norden, Pagbilao im Südosten, Sariaya im Westen und Lucena City im Süden. Die Topographie der Stadt wird gekennzeichnet durch Flachländer, safthügelige und gebirgige Landschaften. Teile des Mounts-Banahaw-San-Cristobal-Nationalparks und des Quezon-Nationalparks liegen auf dem Gebiet der Großstadt.

Tayabas City wird über den Maharlika Highway mit der Bicol-Region und der Hauptstadtregion Metro Manila verbunden.

Geschichte
Die Geschichte der Stadt begann 1571/72, als der Konquistator Juan de Salcedo die heutige Quezon-Provinz erforschte und unterwarf. Im Jahre 1578 gründeten die Franziskaner Juan de Plasencia und Diego de Oropesa die Stadt Tabayas und erbauten die erste Kirche der Stadt, an deren Ort sich heute die Basilika des St. Michael Erzengel befindet. Bis zum 12. März 1901 war Tayabas der Sitz der Provinzregierung, dann wurde dieser nach Lucena verlegt. Der Titel einer Großstadt wurde Tayabas am 14. Juli 2007 verliehen.

Baranggays

Weblinks

 Tayabas City auf Philippine-Islands.Ph

Ort auf den Philippinen

Tayabas City


F.C. København sæson 2017-18 er F.C. Københavns 26. sæson i træk i den bedste danske fodboldrække, den 26. i træk i Superligaen, og den 26. som fodboldklub. Udover Superligaen, deltager klubben i DBU Pokalen og UEFA Champions League. Det er den femte sæson i træk med cheftræner Ståle Solbakken.

Stab

Trup

Transfer

Ind

Ud

Turneringer

Superligaen

Grundspillet

Resultatoverblik

Resultater efter hver runder

Kampe

Champions League

Anden kvalifikationsrunde

Tredje kvalifikationsrunde

Playoff

Europa League

Gruppespil

Slutspil

DBU Pokalen

Træningskampe

Statistik

Topscorer

Assist

Kort

Noter

Referencer

F.C. København sæsoner
Danske fodboldklubbers sæson 2017-18

F.C. København sæson 2017-18


Mutațiile genetice autozomale se caracterizează prin apariția unor sindroame:
 Sindromul Patau (Trisomia 13)
 Sindromul Edwards (Trisomia 18)

 Sindromul Down (Trisomia 21)
Mutațiile genice autozomale sunt:
 dominante : polidactilia (prezența unor degete suplimentare)
sindactilia (prezența unor degete lipite)

prognatismul (evidențierea exagerată a bărbii

2. recesive : Albinism(absenta pigmentului melanic)

anemia falciformă ( enzimopatie - modificarea hematiilor care iau formă de seceră)

Boli genetice

Boală genetică autozomală


An Scleria canescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Scleria canescens in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Puerto Rico. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria canescens


The Venus of Willendorf is an  Venus figurine estimated to have been made around 25,000–30,000 years ago. It was found on August 7, 1908, by a workman named Johann Veran or Josef Veram during excavations conducted by archaeologists Josef Szombathy, Hugo Obermaier, and Josef Bayer at a Paleolithic site near Willendorf, a village in Lower Austria. It is carved from an oolitic limestone that is not local to the area, and tinted with red ochre. The figurine is now in the Natural History Museum in Vienna, Austria.

Dating
The figure is associated with the Upper Paleolithic Gravettian industry, which dates to between 33,000 and 20,000 years ago. The figure itself is estimated to have been left in the ground around 25,000 years ago, based on radiocarbon dates from the layers surrounding it.

Interpretation and purpose

Similar sculptures, first discovered in the nineteenth and early twentieth centuries, are traditionally referred to in archaeology as "Venus figurines", due to the widely-held belief that depictions of nude women with exaggerated sexual features represented an early fertility deity, perhaps a mother goddess. The reference to Venus is metaphorical, since the figurines predate the mythological figure of Venus by many thousands of years. Some scholars reject this terminology, instead referring to the statuette as the "Woman of" or "Woman from Willendorf".

Very little is known about the Venus origin, method of creation, or cultural significance; however, it is one of numerous "Venus figurines" surviving from Paleolithic Europe. The purpose of the carving is the subject of much speculation. Like other similar sculptures, it probably never had feet, and would not have stood on its own, although it might have been pegged into soft ground. Parts of the body associated with fertility and childbearing have been emphasized, leading some researchers to believe that the Venus of Willendorf and similar figurines may have been used as fertility goddesses. The figure has no visible face, her head being covered with circular horizontal bands of what might be rows of plaited hair, or perhaps a type of headdress.

Catherine McCoid and LeRoy McDermott hypothesize that the figurines may have been created as self-portraits by women. This theory stems from the correlation of the proportions of the statues to how the proportions of women's bodies would seem if they were looking down at themselves, which would have been the only way to view their bodies during this period.  They speculate that the complete lack of facial features could be accounted for by the fact that sculptors did not own mirrors. This reasoning has been criticized by Michael S. Bisson, who notes that water pools and puddles would have been readily available natural mirrors for Paleolithic humans.

Stone's source
Research published in 2022 indicates that the closest and most likely source of the oolite used is on the other side of the Alps in northern Italy, near Lake Garda. A lesser possibility is that it came from a site in eastern Ukraine some  away.

While the former has the highest statistical probability, the latter is closer to sites in southern Russia where similarly styled figurines have been found. In either case, this raises questions regarding the mobility of ancient populations.

See also
Art of the Upper Paleolithic
List of Stone Age art
History of nude art

References

External links

Christopher L. C. E. Witcombe, "Women in Prehistory:Venus of Willendorf".
Don Hitchcock (Don's Maps): "Venus figures from the Stone Age - The Venus of Willendorf"
The Invisible Sex: Uncovering the True Roles of Women in Prehistory by J.M. Adovasio, Olga Soffer and Jake Page, , gives a new 'view' of headdress as possible model for weaving a basket; Lauran Miller review at Salon.com:
3D model of the Venus of Willendorf in the 3D museum of the Natural History Museum Vienna

Willendorf
1908 in Austria
Upper Paleolithic Europe
Archaeological discoveries in Austria
Stone Age Austria
Stone sculptures in Austria
Archaeology of Lower Austria
Limestone sculptures
1908 archaeological discoveries
Archaeology in Europe

Venus of Willendorf


භූගෝලීය දුර වනාහී පෘථිවියෙහි පෘෂ්ඨය ඔස්සේ මනින ලබන්නාවූ දුර වෙයි. අක්ෂාංශ සහ දේශාංශ අනුසාරයෙන් අර්ථ නිරූපණය කර ඇති ලක්ෂ්‍යයන් අතර දුර ගණනය කිරීම සඳහා මෙම ලිපියෙහි ඇති සමීකරණ ඉවහල් වෙයි.

අමූර්තයක් බව
භූගෝලීය ඛණ්ඩාංකයන් අතර දුර ගණනය කිරීම යම් මට්ටමක අමූර්තයකට යටත් වෙයි; යමෙකු විසින් පෘථිවි පෘෂ්ඨයෙහි ඇති සෑම අවිධිමත්බවක්ම සැලකිල්ලට ගෙන මෙම ගණනය සිදුකිරීමට උත්සාහ ගතහොත් කවර දිනෙක හෝ ඉටු කර ගත නොහැකි හෙයින්, එය විසින් තථ්‍ය දුර ලබා නොදෙයි. භූගෝලීය ලක්ෂ්‍යයන් අතර පෘෂ්ඨය සඳහා ප්‍රචලිත අමූර්තයන් වන්නේ:

පැතැලි පෘෂ්ඨය;
ගෝලීය පෘෂ්ඨය;
ඉලිප්සාභීය පෘෂ්ඨය.

උසෙහි වෙනස්කම් මෙම සියළු අමුර්තයන් විසින් නොසලකා හැර ඇත. පරිපූර්ණ පෘෂ්ඨයකට සාපේක්ෂව උසෙහි වෙනස්කම් සැලකිල්ලට ගනිමින් දුර ගණනය කිරීම මෙම ලිපියෙහිදී සාකච්ඡාවට බඳුන් නොවෙයි.

නාමකරණය

 සහ   යන්නාවූ ලක්ෂ්‍යයන් අතර,  දුර,  ගණනය කෙරෙයි. (අක්ෂාංශය, දේශාංශය) යුගල වශයෙන් නිරූපණය කල කල්හී, ලක්ෂ්‍යයන් දෙකෙහි භූගෝලීය ඛණ්ඩාංක පිලිවෙලින්,  සහ  වෙයි. ලක්ෂ්‍යයන් දෙකෙන් කුමක්   ලෙස හැඳින්වෙන්නේද යන්න  දුර ගණනය කිරීමෙහි ලා වැදගත් නොවෙයි.

සිතියම් තුල අක්ෂාංශ හා දේශාංශ ඛණ්ඩාංක සාමාන්‍යයෙන් නිරූපණය කෙරෙන්නේ  අංශක අනුසාරයෙනි.

ආශ්‍රිත

භූගෝල විද්‍යාව

භූගෝලීය දුර


ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය එසේත් නැත්නම් ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයීය මුද්‍රණාලය () යනු ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලයයි. එය ලොව විශාලතම විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය වන අතර එහි මුද්‍රණ ඉතිහාසය 1480 ගණන් දක්වා දිව යයි. 1586 දී පොත් මුද්‍රණය කිරීමට නීත්‍යානුකූල අයිතිය ලබා ඇති, එය කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලයට පසු දෙවන පැරණිතම විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලය වේ.

ඉතිහාසය

ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලය 1480 දී පමණ මුද්‍රණය කිරීම ආරම්භ කළ අතර බයිබල්, යාඥා පොත් සහ ශාස්ත්‍රීය කෘතිවල ප්‍රධාන මුද්‍රණාලයක් දක්වා වර්ධනය විය.

ආශ්‍රිත

 :Category:Oxford University Press academic journals
 List of Oxford University Press journals
 Hachette
 Hart's Rules for Compositors and Readers at the University Press, Oxford
 List of largest UK book publishers
 Cambridge University Press v. Patton, a copyright infringement suit in which OUP is a plaintiff
 Harvard University Press
 University of Chicago Press
 Edinburgh University Press
 Express Publishing
 Blavatnik School of Government (opened in 2015), opposite the OUP on Walton Street

මූලාශ්‍ර

Citations

භාහිර සබැඳි

Illustrated article: The Most Famous Press in the World, World's Work and Play, June 1903

1586 establishments in England
1896 establishments in New York City
Book publishing companies of England
Book publishing companies based in New York (state)
University presses of the United Kingdom
Departments of the University of Oxford
Sheet music publishing companies
Shops in Oxford
Museums in Oxford
Literary museums in England
Publishing companies established in the 16th century
Organizations established in the 1580s
Companies based in Oxford
Reference publishers
Academic publishing companies

ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය


Tapuri ou Tapyri  eram uma tribo nos medos ao sul do Mar Cáspio mencionada por Ptolomeu e Arriano .   Ctesias refere-se à terra de Tapuri entre as duas terras de Cadusii e Hyrcania .

O nome e as prováveis habitações dos Tapuri parecem, em diferentes períodos da história, ter se estendido ao longo de um amplo espaço de país desde a Armênia até o lado oriental do Oxus. Estrabão os coloca ao lado dos Portões do Cáspio e Rhagae, na Pártia  ou entre os Derbices e Hyrcani  ou em companhia dos Amardi e outros povos ao longo das margens sul do Cáspio;  em que a última visão Curtius, Dionísio e Plínio pode ser considerada coincidente. Ptolomeu em um lugar os considera entre as tribos da Média,  e em outro os atribui a Margiana.  Seu nome está escrito com algumas diferenças em diferentes autores; assim Τάπουροι e Τάπυροι ocorrem em Strabo; Tapuri em Plínio e Cúrcio; Τάπυρροι em Steph. B. sub voce Não pode haver dúvida de que o atual distrito de Tabaristão deriva seu nome deles. Aelian dá uma descrição peculiar dos Tapuri que moravam na Média.

Este clã Tapuri forneceu 1.000 cavaleiros para a batalha de Gaugamela como Exército do Império Aquemênida .

De acordo com Arriano, um grupo de Tapurs viveu entre os Hyrcanians e os Amards durante os períodos Aquemênida e Alexandre . Alexandre obedeceu aos Tapurs e foi para a batalha com Amard e os derrotou. Alexandre então anexou a terra de Amard à terra de Tapur. Sátrapa Tapur estava sob o domínio de Autofradates.

Bibliografia

Províncias do Irão

Tapuri


هي مجلة إسلامية دعوية اسبوعية تأستت عام 1989م تصدر من دولة الكويت. تمتلكها جمعية إحياء التراث الإسلامي، التي تمثل المنهج السلفي المنضبط بالكتاب والسنة وفهم سلف الأمة دون غلو أو تطرف في دولة الكويت.

عن المجلة:
 المجلة تعالج بين صفحاتها كافة القضايا الإسلامية سواء أسرية أو اجتماعية أو سياسية أو اقتصادية واستشارات وفتاوى وملفات شديدة الاهمية تعالج واقع الأمة وفق منهج أهل السنة والجماعة وضوابط الشرع الحكيم من خلال مجموعة من العلماء والمتخصصين من داخل الكويت وخارجها
 عرفت المجلة بتصديها لكافة التيارات الفكرية والدينية والفرق الباطنية المنحرفة عن منهج أهل السنة والجماعة في داخل الكويت وخارجها والوقوف سدا منيعا أمامها

أسرة التحرير
 رئيس مجلس الإدارة: طارق سامي العيسى
 رئيس التحرير: سالم أحمد الناشي.

الموقع المجلة على الأنترنت:

انظر أيضا
 قائمة الصحف الكويتية

مراجع

مجلات أسبوعية كويتية
مجلات إسلامية
مجلات أسست في 1989

مجلة الفرقان


Sacha de Boer (nascida a 9 de abril de 1967) é uma fotógrafa, apresentadora e ex-jornalista holandesa. De 1996 a 2013 foi apresentadora de notícias do noticiário público holandês NOS Journaal, trabalhando como apresentadora do noticiário das oito horas a partir de 2003.

Fotógrafos dos Países Baixos
Jornalistas dos Países Baixos

Sacha de Boer


An Skeptrostachys correana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Skeptrostachys correana in nahilalakip ha genus nga Skeptrostachys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Skeptrostachys

Skeptrostachys correana


L'amore è sempre amore este un album lansat de Al Bano cu ocazia participării sale la Festivalul Sanremo 2009.

Track list

 Accendi l'anima – 3:42  (Fabrizio Berlincioni, Albano Carrisi, Alterisio Paoletti, Albano Carrisi)  Notte e giorno – 4:44  (Albano Carrisi, Romina Power, Oliver Statz, Joachim Horn)
 Amico fermati – 4:27  (Alterisio Paoletti, Albano Carrisi, Andrea Lo Vecchio)  Se tu vorrai – 3:40  (Alterisio Paoletti, Albano Carrisi, Andrea Lo Vecchio)
 I cigni di Balaka – 3:17  (Albano Carrisi, Willy Molco, Albano Carrisi)  Sei la mia luce – 3:58  (Giuseppe Fulcheri, Vincenzo Sparviero, Alterisio Paoletti, Albano Carrisi)
 Il mondo degli angeli – 3:49  (Maurizio Fabrizio, Romina Power, Oscar Avogadro)  Ma perché sei andata via – 4:03  (Romina Power, Albano Carrisi, Cristiano Minellono)
 Caro amore – 4:22  (Albano Carrisi, Vito Pallavicini, Willy Molco)  La canzone di Jas-Bi – 3:50  (Yari Carrisi, Albano Carrisi, Cristiano Minellono)
 Torneremo a Venezia – 4:23  (Joachim Horn, Oliver Statz, Romina Power, Albano Carrisi)  L'amore è sempre amore – 3:51  (Maurizio Fabrizio, Guido Morra)

Albume de Al Bano
Albume din 2009

L'amore è sempre amore


Süleyman Askerî (1884, Prizren - 14 Nisan 1915, Basra), Osmanlı askeri.

1902 yılında Mekteb-i Harbiye'den, 5 Kasım 1905 tarihinde de Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'den Mümtaz Yüzbaşı rütbesiyle mezun oldu. Selanik'teki Üçüncü Ordu'ya bağlı olarak Manastır'a atandı. Manastır'da kaldığı günlerde İttihad ve Terakki Cemiyeti'ne girdi. Filibe'deki önemli ailelerden birine mensup olan Fadime Hanım ile evlendi. Fatma ve Dilek isimli iki kız çocuğu oldu. 7 Temmuz 1908 tarihinde Şemsi Paşa'ya suikast düzenleyen Mülazım Atıf Efendi'yi korudu ve Jön Türk Devrime katıldı. Kuşçubaşızade Eşref'in en yakın arkadaşıydı. Kız kardeşi, Mustafa Kemal Atatürk'ün en eski arkadaşı olan Mehmet Nuri Conker ile evliydi.

1909 yılında Kolağası rütbesine terfi etti ve Bağdat Jandarma Alayı'na atandı. 1911 yılında İtalya'nın Trablusgarp'a saldırması üzerine oraya gitti ve Bingazi'deki savaşlara katıldı. 1912 yılında Balkan Savaşları sırasında Trabzon Redif Tümeni Kurmay Başkanlığı görevine atandı. Savaş sonrasında 31 Ağustos-25 Ekim 1913 tarihleri arasında Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti Erkân-ı Harbiye Reisi olarak görev yaptı. Resmen 13 Kasım 1913 tarihinde kurulan Teşkilât-ı Mahsusa'nın Başkanı olarak görevlendirildi. Süleyman Askerî Teşkilat-ı Mahsusa Merkez-i Umûmi'nin başkanlığında ilk yazısını 4 Eylül 1914, son yazısını ise 21 Kasım 1914 tarihinde yazmıştır.

Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na Almanya'nın safında katılması üzerine Teşkilât-ı Mahsusa Başkanlığı görevinin yanında 20 Aralık 1914 tarihinde Irak ve Havalisi Genel Komutanı olarak atandı. Irak Cephesi'nde Osmancık   Taburu ile Rota Muharebesi'nde İngilizleri durdurdu ama ayağından yaralandı ve Bağdat'a hastaneye kaldırıldı burada yaralı halde Basra'yı geri almak için planlar yaptı ve harekete geçti. Şuaybiye Muharebesi'nde komutası altındaki birliklerin 14 Nisan 1915 tarihinde İngiliz Ordusu'na mağlup olması üzerine tabancasıyla intihar etti.

Popüler Kültürdeki Yeri
2018-2019 yılları arasında TRT 1'de yayınlanan Mehmetçik Kut'ül Amare adlı Türk yapımı televizyon dizisinde Kaan Taşaner tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Youtube Teşkilat-ı Mahsusa'nın İlk Başkanı-Süleyman Askeri||Biyografi 03

1884 doğumlular
Prizren doğumlular
1915 yılında ölenler
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
İttihat ve Terakki üyeleri
Osmanlı karacı subayları
İntihar eden askerler
Teşkilât-ı Mahsusa
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler

Süleyman Askerî


Hayato Murotsu (født 12. april 2000) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Cerezo Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hayato Murotsu


شاوبو كين  ممثل صيني من مواليد 1982.

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أفلام صينيون
ممثلون صينيون في القرن 21
ممثلون من قوانغشي
ممثلون وممثلات صينيون
مواليد 1982
مواليد في قوانغشي

شاوبو كين


Kilise bilimi veya eklesiyoloji (İngilizce: ecclesiology) teolojideki konulardan biri olup özellikle Hristiyan teolojisinde önemli bir yer tutmaktadır. İnceleme alanı kilise kavramıdır. Kilise olgusunu çok detaylı ve büyük bir alanda inceler. İsminin kökeni İncil'de "kilise" anlamında kullanılan Yunanca bir kelime olan "ekklesia"dır.

Hristiyan terminolojisi
Hristiyan ilahiyatı
Katolik ilahiyatı ve doktrinleri

Kilise bilimi


Alleghany Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Alleghany Township (North Carolina)
 Alleghany Township (North Dakota)

Siehe auch:
 Allegheny Township

Alleghany Township


منير الذيب فنان تشكيلي ومؤرخ سوري، له عدة مؤلفات. ولد عام 1942 في بلدة خبب في سوريا. منير عضو في اتحاد الكتاب العرب وعضو في لجنة الحفاظ على التراث الحوراني في درعا.

دراسته
درس في مداس خبب الابتدائية والإعدادية وانتسب إلى دار المعلمين في السويداء 1959 وتخرج منها عام 1962. انتسب إلى جامعة دمشق كلية الحقوق بعد نيله شهادة الثانوية العامة. أصبح مدرساً للفنون التجميلية للمرحلة الثانوية عام 1965. قام بعدة معارض فنية ونال درجة ثناء من أجل طريقة تدريسه للفن التي اتخذها ألا وهي جعل الطلاب يحبون الرسم والفنون من خلال طرق تعليمية خاصة به أوجدها للتدريس.

إعارته إلى اليمن
أعير إلى اليمن 1981 وقام بإعداد وإخراج المناهج والكتب ورسومها ورسم وإعداد الخرائط في جميع المراحل في وزارة التربية اليمنية. نشر آنذاك أكثر من تسعين مقالة في الصحف والمجلات اليمنية منذ 1982 تتعلق بالتاريخ والفن اتصل بكبار المفكرين اليمنيين ومنهم الشاعر عبد الله البردوني والأستاذ عبد العزيز المقالح حيث قام برسم شهداء اليمن لأجل كتاب ألّفه الأستاذ عبد العزيز المقالح عنهم.

له عدة مؤلفات في التاريخ منها
 أوراق في الثقافة والتاريخ اليماني
 اليمن من التراث إلى المعاصرة
 سورية الجنوبية (حوران): الانتماء، الوطن، التراث، منذ عهد الكنعانيين وحتى عهد الاستقلال

وهو الآن في صدد إصدار معجم المدن والقرى في بلاد الشام الجنوبية سورية. له مقالات عديدة في الصحف والدوريات وله لوحات فنية عديدة وصمم أغلفة كتب لشعراء وكتاب عدة. وهو الآن في لجنة حفظ التراث في حوران التابعة لوزارة الثقافة.

عمله في التلفزيون

ساعد في إعداد عدة برامج عن بلدته خبب وعن تاريخ حوران مثل حلقة عن بلدة خبب برنامج حياة قرية في التلفزيون السوري وشارك في عدة برامج عن تاريخ اللجاة وتاريخ حوران على الفضائية السورية.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
دارسون سوريون
سوريون من أصل عربي
فنانون تشكيليون سوريون
فنانون وفنانات سوريون
كتاب وكاتبات سوريون
مواليد 1942
مواليد في خبب
مؤرخون سوريون
نحاة عرب
مؤرخون سوريون في القرن 20
مؤرخون سوريون في القرن 21
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

منير ذيب


In The Go, hrvatski glazbeni sastav iz Splita. Sviraju indie rock. Autor pjesama je gitarist i pjevač Frane Paić.

Povijest
Nastali su 1998. godine i svirali pod imenom Frakcija. No postojao je istoimeni sastav iz BiH pa su ih brkali po festivalima demosastava. Zbog toga su promijenili ime u Indigo. Frakcija i Indigo snimili su i izdali dva albuma na hrvatskom jeziku. Godine 2008. promijenili su vokala jer su htjeli snimiti album na engleskom i tom je prigodom sastav promijenio ime u In The Go. Dotadašnji basist Frane Paić prešao je na položaj gitarista i vokala. Za sebe kažu da je In The Go za Frakciju i Indigo ono što je New Order Joy Divisionu.
Kao Frakcija objavili su 2003. album Predstavu (loša prođa zbog problema s izdavačem), a kao Indigo album 2007. godine album U ovom trenutku, oba na hrvatskom jeziku. Nastupali su na raznim festivalima, bili su predgrupa Robertu Plantu, Arctic Monkeysima i ino. Pod etiketom Menart objavili su promo singl Skeleton Party Nose, s prvog albuma na engleskom We Should Be Quiet kod iste kuće. Nekoliko pjesama s tog albuma izvedeno je u Garaži na HTV-u. Album We Should Be Quiet objavio je Menart., a producirali Dado Marušić i Frane Paić. Marušić je također obavio mastering. Album je izašao 22. ožujka 2011. godine. Žanrovski je alternativni rock/ alternativni/indie rock / alternativni pop/rock. Spot za pjesmu s albuma Skeleton Party Nose je u režiji Žare Batinovića,a promocija je trebala biti srpnja 2009. godine.
2013. godine su sklopili za Pyramid Records iz Miamija. Zbog pažnje koju su dobili i odugovlačenje oko izlaska albuma navelo ih je raskinuti ugovor. Dok su snimali album u ClearTrack Studios na Floridi, dio produkcije radili su ljudi iz diskografske kuće Unable Records kojima se svidio materijal. Poslije raskida ugovora s Pyramidom stupili su u kontakt i sklopili ugovor. 2016. godine snimili su studijski album. U hrvatskom radijskom eteru manje ih se čuje i uglavnom im skladbe puštaju Hrvatski Radio, Radio Split... Prvome singlu, naslova Spin, premijera je bila na MTV-u.
18. ožujka 2016. godine pod etiketom Unable Recordsa objavljen im je album Spin. Producirao ga je Jacob Crabb. Snimljen je u Clear Track Studiosu (Clearwater, Florida), Leverage Studiosu (Bronx, New York) te Studio Deva i Boson Studio u Splitu. Žanrovski je alternativni/indie rock/alternativni pop/rock.

Na albumu U ovom trenutku pokazuje mnoštvo zajedničkih osobina sa sastavima poput Depeche Modea, Placeba, Musea i Interpola, posebice u melodijama, odabiru i uporabi glazbala te vokalnim dionicama, a tu je i snažna sličnost sa sastavom Boom, a u stilu im se čuje mješavina i sastava Killersa, Arcade Firea, The Go Teama, PipsChips&Videoclipsa, te Ekatarine Velike.

Članovi
Članovi su (na promo singlu Skeleton Party Nose):
 Frane Paić: vokal, gitarist, vođa sastava
 Alen Jurišić: gitarist
 Tihomir Džajić: klavijaturist
 Alen Đurašinović: bubnjar
 Sina

Na albumu U ovom trenutku svirali su u postavi:
 Ante Puljiz -– vokal
 Frane Paić – bas
 Alen Jurišić – gitara
 Alen Durašinović – bubnjevi
 Tiho Džajić – klavijature

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
(eng.) Discogs
MySpace
BandCamp
Facebook

Splitski glazbeni sastavi
Hrvatski rock-sastavi

In-The-Go


سبخة بوجمل هي سبخة تقع في ولاية صفاقس من الوسط التونسي.

بوجمل (صفاقس)

سبخة بوجمل (صفاقس)


San Aurelio de Cartago (f. 430) fue obispo de Cartago y considerado santo por diferentes confesiones cristianas.

Biografía
Se sabe pocas cosas de San Aurelio. Una de las más fiables es que en 391 o 392 fue elegido obispo de Cartago. A partir de ahí, dejó un gran doctrina escrita de los concilios eclesiásticos. De hecho, fue el autor de numerosos sínodos para resolver conflictos en la zona africana. Por otro lado, tuvo que hacer frente a dos herejías locales: los donatistas y los pelagianos.

Agustín de Hipona admiraba a Aurelio y ha sobrevivido un gran número de comunicación epistolar entre los dos santos. La festividad de San Aurelio en el santoral católico es el 20 de julio. Sus reliquias se conservan en la Abadía de Hirsau en Alemania.

Enlaces externos
 Opera Omnia by Migne Patrologia Latina

Santos de Túnez
Santos del siglo V
Obispos del siglo V
Cartagineses
Santos católicos y ortodoxos
Obispos santos

Aurelio de Cartago


Majuška (lat. Centunculus), nekadašnji biljni rod u porodici Primulaceae, danas uklopljen u rod Lysimachia. U Hrvatskoj je jedini predstavnik Sitna majuška.

Sinonimi
 Centunculus erectus Phil. = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus indicus Royle  = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus lanceolatus Michx. = Lysimachia minima (L.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus mexicanus Schafin. ex Knuth = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus minimus L. = Lysimachia minima (L.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus pentandrus R. Br. = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus pulcherrimus Büscher & G.H.Loos = Lysimachia tenella L.
 Centunculus pumilus Kuntze = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus pumilus var. ovalis (Ruiz & Pav.) O. Ktze. = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus pumilus var. pentandrus (R. Br.) O. Ktze. = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus semidecandrus (L.) Scop. 	= Cerastium semidecandrum L.
 Centunculus sexangularis Sessé & Moc. = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus simplex Hornem. = Lysimachia minima (L.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus tenellus Duby = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.
 Centunculus varians Baudo = Lysimachia ovalis (Ruiz & Pav.) U.Manns & Anderb.

Izvori

Sistematika

Majuška