Agostino Magliani (* 23. Juli  1824 in Laurino, Königreich beider Sizilien; † 20. Februar 1891 in Rom, Königreich Italien) war ein italienischer Finanzbeamter und Politiker. Zwischen 1877 und 1888 war er mehrmals italienischer Finanz- und Schatzminister.

Leben
Magliani stammte aus Laurino im Cilento. Wie sein Vater studierte er Rechtswissenschaften. Sein Studium schloss er 1845 an der Universität Neapel mit der Laurea ab. Zwei Jahre später veröffentlichte er sein erstes Buch, das sich mit der Geschichte der Rechtsphilosophie (Storia della filosofia del diritto) befasste.

1848 wurde in den Staatsdienst des Königreiches beider Sizilien übernommen. Im Schatzamt arbeitete er an der Modernisierung und Leistungssteigerung des Finanzwesens des Königreiches. Er verteidigte die Finanzpolitik von Ferdinand II., die nach dem Revolutionsjahr 1848 mit Steuererhöhungen auf das wachsenden Staatsdefizit antwortete, vor der Kritik aus dem Königreich Sardinien-Piemont. Nach der Eingliederung des Bourbonenreiches in das Königreich Italien 1861 wurde er in den Staatsdienst des neuen Staates übernommen und nach Turin beordert. In der Hauptstadt Turin bekleidete er das Amt des Generalfinanzinspekteurs.

1877 wurde er unter Ministerpräsident Agostino Depretis im Kabinett Depretis II (26. Dezember 1877 bis 23. März 1878) Finanzminister. Nach dem Fall der ersten Regierung Benedetto Cairolis wurde er im Kabinett Depretis III abermals Finanz- und zugleich geschäftsführender Schatzminister (25. Dezember 1878 bis 15. Juli 1879). Am 26. November 1879 übernahm er im Kabinett Cairoli III zum erneut die Leitung beider Ressorts. Er behielt seinen Posten auch in dem neugebildeten Kabinett Depretis IV vom 4. April 1887, ehe er ihn im Dezember 1888 endgültig niederlegte. Das Wichtigste, was auf finanziellem Gebiet unter der Regierung der Link(sliberal)en geschah, trägt seinen Namen, z. B. die Abschaffung der verhassten Mehlsteuer, die Abschaffung des Zwangskurses, die Verminderung des Salzpreises, die Erhöhung der Eingangszölle auf minder notwendige Artikel. Man warf ihm vor, er sei gegen einzelne von Depretis unterstützte Kollegen zu nachgiebig gewesen, habe sich immer dem Ministerpräsidenten unterworfen und öfters die Finanzlage verschleiert; allein das fortgesetzte Vertrauen des Geldmarktes in ihn, bzw. das beispiellose Steigen der italienischen Rente, an deren Konversion er dachte, ließen alle Angriffe des Parlaments auf seine Person abprallen.

Magliani hat auch an der römischen Universität über den Staatshaushalt gelesen und war Mitglied des Senats des Königreiches Italien.

Literatur
 Brockhaus' Conversations-Lexikon. 13. Auflage. Leipzig 1887, Supplementband, S. 515.

 Magliani, Agostino. In: L'Unificazione, Rom 2011.
 Vincenzo Tosi: Magliani, Agostino. In: Enciclopedia Italiana, Bd. 21 Leu–Malb, Rom 1934.

Weblinks

 Magliani, Agostino auf Senatori d'Italia (italienisch)
 Agostino Magliani auf Camera dei Deputati – Portale storico (italienisch)

Einzelnachweise

Finanzminister (Königreich Italien)
Schatzminister (Königreich Italien)
Senator (Königreich Italien)
Träger des Ordens der hl. Mauritius und Lazarus (Großkreuz)
Träger des Ordens der Krone von Italien (Großkreuz)
Mitglied der Ehrenlegion (Großoffizier)
Träger des portugiesischen Christusordens (Großkreuz)
Träger des Ordens Karls III.
Geboren 1824
Gestorben 1891
Italiener
Mann

Agostino Magliani


Agios Efstratios (en griego: Άγιος Ευστράτιος) es una pequeña isla griega en el norte del Mar Egeo a 30 km al suroeste de Lemnos y a 80 km al noroeste de la isla de Lesbos. Junto con Lemnos y los islotes cercanos  forma la unidad periférica de Lemnos, que a su vez forma parte de la periferia griega del archipiélago del norte del Egeo. Cuenta con unos 210 habitantes permanentes.
La isla lleva el nombre de San Eustrato, que vivió en la isla en el siglo noveno, como un exiliado, porque se oponía a la política iconoclasta del emperador bizantino León V el Armenio. Su tumba sigue siendo exhibida por los habitantes de la isla.

Geografía

Agios Efstratios es una pequeña isla volcánica situada en el norte de Mar Egeo de 42 kilómetros cuadrados y es la tercera y más pequeña del Nomo de Lesbos, entre Lesbos y Limnos.

El suelo es volcánico y el valle más grande de la isla se encuentra en la parte noroeste de la isla, en lo que fue antaño un gran viñedo más grande del valle en la parte noreste, a lo largo de Alonitsi, que antes era una viña extensa. Un valle más pequeño se encuentra en las afueras de la solución actual. El pico más alto de la isla está a 298

La isla tiene muy poca vegetación en el noreste, donde hay pequeños bosques dispersos de roble. Alrededor de la isla hay varios islotes como son Daskalio, Velia, y los Doce Apóstoles.

El nombre de la isla se le atribuye a San Efstratios que durante los años de la iconoclastia perseguidos por León Isauria, se refugió en la isla en vez de exiliarse.

Las playas de la isla son: Agios Antonios, Agiou Dimitriou, Agia Nikola, Trigari, Ftylio, Lidario, Tripiti y Gournias, pero solo son accesibles en barco.

Exilios en la isla

Desde 1928 hasta 1960, Agios Efstratios fue un conocido lugar de exilio de muchos marqueses y otras personas, anónimos llegando a alcanzar la cifra de 4000 exiliados en la isla, que vivían en tiendas de campaña, además de 300 guardias. San Efstratios se exilió en la isla, dándole así su nombre actual.

Referencias

Véase también
 Geografía de Grecia
 Geografía de Europa

Archipiélagos e islas de Grecia del mar Egeo
Islas habitadas de Grecia
Municipios de la periferia de Egeo Septentrional
Islas de la periferia de Egeo Septentrional

Agios Efstratios


Kay-Achim Heino Schönbach né le  à Cassel, est un Vizeadmiral de la Bundeswehr dans la Marine allemande . Du  au , il est , à la tête de la Marine allemande, placé sous l'autorité de l'inspecteur général de la Bundeswehr. Son service était le commandement naval de la Marine allemande à Rostock.

Biographie

Carrière militaire

Formation

Schönbach a étudié au gymnase Franz-Miltenberger-Gymnasium à Bad Brückenau. Il entre ensuite au service de la Bundeswehr en 1984 et suit la formation d'officier de marine. De 1985 à 1988, il étudie la pédagogie à l'université Helmut Schmidt à Hambourg.

Officier d'état-major

De 2001 à 2004, Schönbach est chargé de mission pour le ministère fédéral allemand de la défense. En 2008, il prend le commandement de la frégate Schleswig-Holstein puis en 2010 celui de la frégate Mecklenburg-Vorpommern. Il participe alors à l'Operation Enduring Freedom et à l'Opération Atalante dans la Corne de l'Afrique.

Service comme Vizeadmiral

Schönbach est promu inspecteur de marine le , en remplacement du Vizeadmiral .

Le , Schönbach demande sa mise à la retraite, demande immédiatement satisfaite par la ministre fédérale de la défense Lambrecht. Cette décision fait suite aux déclarations faites par Schönbach lors d'une réunion du think tank Manohar Parrikar Institute for Defense Studies and Analyses (MP-IDSA) à New-Delhi, lesquelles avaient suscité de vives critiques après avoir été mises en ligne sur Youtube et diffusées sur Twitter.

En pleine crise ukrainienne de 2022, Schönbach y avait exprimé sa compréhension pour le président russe Vladimir Poutine en ces termes : « La Russie est-elle vraiment intéressée par une petite bande de terre ukrainienne qu'elle a intégrée à son pays ? Non, c'est un non-sens. Je pense que Poutine met la pression parce qu'il peut le faire. Et il sait qu'il divise l'Union européenne. Mais ce qu'il veut vraiment c'est le respect. Il veut être sur un pied d'égalité et veut le respect. Et, mon Dieu, respecter quelqu'un coûte peu, ne coûte rien. Donc, si on me demandait : est-il facile de lui donner ce respect, qu'il demande vraiment et mérite probablement [...] Il voit dans la Chine une plus grande menace. Même nous, l'Inde, l'Allemagne, avons besoin de la Russie, parce que nous en avons besoin contre la Chine. [...] Il y a une église catholique très radicale, et la Russie est un pays chrétien – même si Poutine est athée, cela ne change rien. » À propos du conflit entre la Russie et l'Ukraine, Schönbach déclare : « La péninsule de Crimée est partie, elle ne reviendra pas, c'est un fait ». Cette déclaration est à l'opposé de la position du gouvernement allemand.

Face aux nombreuses critiques, Schönbach a exprimé des regrets sur Twitter, indiquant que ces propos reflétaient son opinion personnelle et ne représentaient pas la position officielle de l'Allemagne. Ces mêmes déclarations suscitent un scandale diplomatique, provoquant la convocation de l'ambassadeur d'Allemagne par le ministre ukrainien des Affaires étrangères, qui plus tôt avait dénoncé l'irrecevabilité catégorique des déclarations du commandant allemand concernant la Crimée. Le soir du , Schönbach propose sa démission.

L'Ukraine est indignée par les déclarations du chef de la marine allemande du . L'ambassadeur ukrainien en Allemagne Andrij Malnyk qualifie la démission de Kay-Achim Schönbach d'insuffisante. L'ambassadrice allemande à Kiev a été invitée à s'expliquer et de nouvelles demandes d'armes lui ont été exprimées.

Missions à l'étranger

 1993 Opération Sharp Guard – Officier de quart sur le Jan van Brakel
 1993 Opération GRAPPLE – Officier de quart sur le Jan van Brakel
 2004 Opération Active Endeavour – Erster Offizier Fregatte Schleswig-Holstein
 2006 Opération Enduring Freedom – Premier officier de la frégate Schleswig-Holstein
 2008/2009 Opération Enduring Freedom – Commandant de la frégate Mecklenburg-Vorpommern
 2009 Opération Atalante – Commandant de la frégate Mecklenburg-Vorpommern
 2014 Opération Atalanta – Stabsverwendung als  CJ3 EU HQ Northwood (Großbritannien)
 2016 Commandant du Standing NATO Maritime Group 2

Liens externes
  (Vita Schönbach)
  Maritime Command (Vita Schönbach englisch).

Références

Officier de marine
Naissance en 1965
Naissance à Cassel (Hesse)

Kay-Achim Heino Schönbach


Ahmet Hakan Coşkun (d. 11 Ağustos 1967, Sorgun), Türk gazeteci ve televizyoncudur. Hürriyet gazetesinde köşe yazısı yazmakta, CNN Türk kanalında ise Tarafsız Bölge adlı programı sunmaktadır. 6 Kasım 2019 tarihi itibaren Hürriyet genel yayın yönetmenliğini de yapmaktadır.

Hayatı
Yozgat'ın Sorgun ilçesinde doğdu. Babasının memuriyeti dolayısıyla Anadolu'nun çeşitli şehirlerinde dolaştı. Çocukluğu Ağrı, Amasya, Çanakkale, Balıkesir gibi illerde geçti. İmam-hatip lisesinden mezun oldu. Bir süre Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'ne devam etti. Sonra İstanbul'a geldi, bir süre de burada okudu. Bir müddet Büyükçekmece'de yayımlanan "Hürbakış" adlı gazetede çalıştı.

Üniversitedeyken hikâyeler yazardı; birkaçı Yedi İklim dergisinde yayınlanmıştı. 1993-1994 yıllarında ancorhman olarak TGRT Ana Haber'i sundu. Kanal 7 kurulurken genel müdür Mustafa Çelik'le temas kurup kadroya dahil oldu. Bir süre muhabir olarak çalıştıktan sonra 1994-2005 arasında Kanal 7 haber müdürlüğünü ve Kanal 7 Haber bülteninin sunuculuğunu üstlendi. Kanal 7'de İskele Sancak programını hazırladı ve bazı bölümlerini kitaplaştırdı. 2005'te Kanal 7 ile anlaşamayarak istifa etti. Köşe yazarlığı serüvenine ilk Yeni Şafak'ta başladı. Daha sonra, Sabah'ta çalıştı ve şu anda Hürriyet'te yazıyor. CNN Türk'te Tarafsız Bölge programını sunmaktadır. 16 Ocak 2017'den itibaren Kanal D Haber bültenini sunmaya başladı, aynı zamanda Kanal D haber dairesi başkanlığı görevini üstlendi. 45. Altın Kelebek Ödülleri'nde Tarafsız Bölge programıyla En İyi Haber Programı ödülü aldı. Radyo Televizyon Gazetecileri Derneği 2019 yılı Medya Oscar Ödülleri Töreni'nde yine aynı programla ödül aldı.

Ahmet Hakan'a yönelik tehdit ve saldırı
Star gazetesi yazarı Cem Küçük, 9 Eylül 2015 tarihli köşe yazısında Ahmet Hakan'ı şu sözlerle tehdit etti: "Şizofreni hastaları gibi hala kendini Hürriyet'in Türkiye'yi yönettiği günlerde zannediyorsun. İstersek seni sinek gibi ezeriz. Bugüne kadar merhamet ettik de hala hayatta kalabiliyorsun." Bunun üzerine Ahmet Hakan, aynı gün Cem Küçük'e dava açtı.

CHP Milletvekili Eren Erdem, bu olayla ilgili TBMM Başkanlığı'na soru önergesi verdi. Yeni Şafak yazarı Abdulkadir Selvi de bu olayı köşesinde "Bunlar doğru şeyler değil. Türkiye ve AK Parti bunu hak etmiyor." diyerek eleştirdi. Çağdaş Gazeteciler Derneği Başkanı Ahmet Abakay, "Hrant, çok sayıda tehdit aldıktan sonra öldürüldü. Metin Göktepe de aynı şekilde. Bu tür cinayetler böyle başlıyor." dedi. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, Basın Konseyi gibi kuruluşlar ve diğer pek çok gazeteci bu saldırıyı kınadı.

AK Parti Milletvekili Abdurrahim Boynukalın, Hürriyet gazetesine 24 saat arayla düzenlenen ikinci saldırının ardından çekildiği ileri sürülen bir videoda, Ahmet Hakan'a yönelik "Ben bugün Nişantaşı'na evinin önüne gitmeyi düşünüyordum, tek başıma. Gidecektim oraya bekleyecektim, gel bakayım buraya diyecektim. Bizim hatamız bunlara zamanında dayak atmamak olmuş." ifadelerini kullandı.

Hakan, 1 Ekim 2015'te evinin önünde dört kişinin saldırısına uğradı. Burnu ve kaburgası kırılan Hakan'ın daha önceleri koruma talebinde bulunduğu fakat konuyla ilgili başvuruya hiçbir şekilde yanıt verilmediği ortaya çıktı. Saldırganlardan ikisinin Adalet ve Kalkınma Partisi Fatih İlçe Teşkilatı üyesi oldukları ortaya çıktı.

Gündeme bakışı ve tarzı

Ahmet Hakan Coşkun, uzun zamandır gündemi ve gelişmeleri, yaygın medyaya hakim olan 'dönemsel ve geleneksel iktidar' güçlerinin sosyal ve siyasi ağırlığı ışığında ele almakta ve bunu bazen mizahi, bazen de sokak ağzı bir üslup ile değerlendirmektedir. TV programlarının içeriği de aynı paralelde yürümektedir.

Çalıştığı TV kanalları
 1993-1994: TGRT
 1994-2004: Kanal 7
 2005-günümüz: CNN Türk
 2017-2018: Kanal D

Kitapları
Deneme
 1997: Sivil, Dayanılmaz Bir Yürek (Birey Yayınları)

Derleme
 Mehmet Eymür: Çeteler, Mafya ve Siyaset
 Deniz Baykal: CHP ve Anadolu Solu
 Ahmet Kabaklı: Neden Milliyetçilik?
 Yaşar Nuri Öztürk: Kur'an Adına Konuşuyorum
 Orhan Pamuk Kırmızı ve Kar
 Oktay Sinanoğlu Bir Türk Dehası
 Orhan Gencebay: Ne Olur Sev Beni
 Vedat Türkali: Niçin Komünist Oldum?
 Ali Bulaç ile İslamcılık Üzerine

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Hürriyet sayfası

Yaşayan insanlar
1967 doğumlular
Sorgun doğumlular
Türk haber sunucuları
Türk televizyoncular
Türk köşe yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
İmam hatip liselerinde öğrenim görenler
Uludağ Üniversitesinde öğrenim görenler
Kanal 7
TGRT
Kanal D
İhlas Holding
CNN Türk kişileri
Yeni Şafak kişileri
Hürriyet (gazete) kişileri
Sabah (gazete) kişileri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri

Ahmet Hakan


M/S Ritan færøskːrita = "(ride") er en passager og fragtfærge på Færøerne, som  flere gange om dagen sejler fra havnen i Hvannasund (Viðoy) over farvandet Fugloyarfjørður til øerne Svínoy og Fugloy. Alle anløbsøerne tilhører Færøernes nordligste øer Norðoyar. Postbåden Másin sejlede fra 1959 til 2010 på ruten. Den blev i 2010 afløst af den nuværende færge. Skibet ejes af Færøernes Landsstyre som driver det rederiet Strandfaraskip Landsins.

Beskrivelse
Ritan blev i 1971 bygget i den hollandske by Monnickendam. Det 80,80 BRT store skib kan maksimalt have 125 passagerer ombord. Færgen er drevet af to V6-motorer-firetakts-dieselmotorer fremstillet af skibsmotorfabrikken Volvo Penta af typen TAMD 122 A 86 7955, som via to undersætningsgear trækker de to propeller. To Volvo-Penta-dieselgeneratorer af typen D138-N MH (FE) såvel en nødgenerator sørger for strømforsyningen.

Færgetider
Færgen sejler om sommeren fire gange hver dag og om vinteren tre gange fra Hvannasund. For strækningen Hvannasund til Svínoy behøver færgen en halv time, fra Svínoy til Kirkja på Fugloy et kvarter og fra Kirkja til Hattarvík 10 minutter.

Turisme
Færgen sejler tæt ved land, og giver dermed passagererne  muligheden for at se det rige fugleliv på klipperne, får der græsser på de stejle fjeldsider og måske en gruppe sæler, som slapper af på klipperne.

Galleri

Eksterne henvisninger og kilder
 Oversat fra Wikipedia de
 Sejlplan
 www.vesselfinder

Noter

Skibe fra Færøerne
Færger fra Færøerne

M/S Ritan


Joseph Dennis Parker (født 9. januar 1992 i South Auckland, New Zealand) er en New Zealandsk professionel bokser. Han var i perioden 2016-2018 indehaver af WBO's version af verdensmesterskabet i sværvægt. Han er bedst kendt for sin kamp mod verdensmesteren Anthony Joshua i 2018, hvor han tabte titlen. Udover dette har han besejret kendte boksere som Hughie Fury, Carlos Takam og Alexander Dimitrenko.

Han blev professionel i juli 2012.

Eksterne henvisninger

Boksere fra New Zealand

Joseph Parker


The 2000 Year Old Man is a comedy sketch created by Carl Reiner and Mel Brooks in the 1950s and first publicly performed in the 1960s. Brooks plays a 2000-year-old man, interviewed by Reiner in a series of comedy routines that were turned into a collection of records and also performed on television.

History
The foundation for the routine was laid during production of Your Show of Shows, where Reiner was an actor and Brooks was a writer. Reiner describes the first instance:

It began as a joke between the two that was then shared at parties. Reiner started bringing a tape recorder to the parties as Brooks never said the same thing twice. Numerous people such as George Burns suggested to the two that they put their material on an album, but only Steve Allen managed to coax the two to come record it in his studio. Reiner recalls the moment he and Brooks realized the first album was going to be a hit:

Sketch
Reiner was the straight man, asking interview questions of Brooks, who would improvise answers in a Jewish-American accent. The free-wheeling semi-improvised sketches covered a wide variety of topics from marriage ("I have been married several hundred times") and children ("I have over 42,000 children and not one comes to visit me!") to transportation ("What was the means of transportation then? Mostly fear.").

The quality of the sketch was elevated by the quick improvisational wit of Brooks, who would usually use a question as a springboard to unplanned exposition and tangents that would be as much of a surprise to his partner as it was to the audience. Reiner continued to act as the voice of the audience, providing questions and challenging Brooks' answers. "He was like a district attorney" claims Brooks. Reiner's knowledge of history and momentous events raised the bar on the exchanges. "I knew the questions" quipped Reiner, "but I didn't know the answers." While Reiner deferred the great lines to Brooks, he knew his friend well enough to follow along and cross paths enough to prop him up for more opportunities.

Recordings and performances
Their first television appearances performing the sketch were on The Ed Sullivan Show in February 1961 and then on The Steve Allen Show eight months later.

Reiner and Brooks released five comedy albums. The 2000 Year Old Man character appeared on one track for each of the first three albums and the entirety of the final two.

 2000 Years with Carl Reiner and Mel Brooks (1960)
 2000 and One Years with Carl Reiner and Mel Brooks (1961)
 Carl Reiner and Mel Brooks at the Cannes Film Festival (1962)
 2000 and Thirteen with Carl Reiner and Mel Brooks (Warner Bros. Records, 1973)
 The 2000 Year Old Man in the Year 2000 (1997)

The 2000 Year Old Man in the Year 2000 was released concurrently with a companion book of the same name. It also won the 1998 Grammy Award for Best Spoken Comedy Album.

There have also been numerous compilation albums such as Best of the 2000 Year Old Man (1968) and Excerpts from The Complete 2000 Year Old Man (Rhino Records, 1994).

Animated special

A half-hour animated television special, The 2000 Year Old Man, premiered January 11, 1975. The dialogue for the special was taken from the live recordings of Reiner and Brooks. This special has since been released on home video. The musical introduction was Bach's Sinfonia to Cantata #29 performed on a Moog synthesizer by Mort Garson.

Most of the jokes were previously heard routines and/or eventually brought to the screen in Brooks' film History of the World, Part I (especially the caveman jokes).

Legacy

Home media
All five comedy albums were compiled and newly remastered on a 3-CD / 1-DVD box set by Shout! Factory for the 50th anniversary. The 2000 Year Old Man: The Complete History DVD was released November 24, 2009, and features an interview with Reiner and Brooks; the 1975 animated 2000 Year Old Man television special, and clips of the two appearing on The Ed Sullivan Show and The New Steve Allen Show.

The album 2000 Years With Carl Reiner and Mel Brooks was added to the Library of Congress' National Recording Registry as part of its 2008 selections.

Appearances in other media
Mel Brooks appeared as the 2000 Year Old Man to help celebrate the 2000th episode of the original Jeopardy! hosted by Art Fleming (February 21, 1972), in which the three highest-scoring undefeated champions at that point returned to play an abbreviated game for charities. During his pre-game appearance he recounted how the show was done 2,000 years earlier—"It wasn't this hippy-happy-dappy game you've got here … the moment you walked out of your cave—Jeopardy!" On the March 17, 2014 airing of the current Jeopardy! hosted by Alex Trebek, Reiner and Brooks read an entire category of clues as their characters.

Brooks adapted the character to create the 2500 Year Old Brewmaster for Ballantine Beer in the 1960s. Interviewed by Dick Cavett in a series of ads, the Brewmaster (in a German accent, as opposed to the 2000 Year Old Man's Jewish voice) said he was inside the original Trojan horse and "could've used a six-pack of fresh air."

In the episode of The Simpsons entitled "Homer vs. Patty and Selma", Brooks appears as himself, riding in a limo being driven by Homer. After Homer incorrectly identifies the act as "The 2000-pound man thing," he and Brooks engage in a brief sketch, with Homer playing the part of Carl Reiner. When Homer is pulled over by the police, Chief Wiggum offers to give Brooks a ride and says they can do "the $2000-Man thing." Brooks agrees, but asks that he not play Reiner's part—"I hate Carl Reiner!", he says.

In an episode of Studio 60 on the Sunset Strip entitled "The Option Period", comedy writer Rick Tahoe uses The 2000 Year Old Man as an example of an ideal comedy sketch.

References

External links
  (2000 Year Old Man)

Fictional characters introduced in 1960
1961 in radio
1961 in American television
Comedy radio characters
Comedy theatre characters
Male characters in theatre
Male characters in radio
Theatre characters introduced in 1961
Radio characters introduced in 1961
Comedy sketches
Works by Mel Brooks
Works by Carl Reiner
Works about old age
1960s in comedy

2000 Year Old Man


To kvinder er en kortfilm instrueret af Charlotte Brodthagen efter manuskript af Christian Bengtson.

Handling
Stine og Mathilde er bedste veninder og skal tilbringe vinterferien sammen hos Stine. Deres venskab bliver sat på prøve, da Stine og Mathilde overskrider hinandens grænser ' måske endda uden at tænke over det.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012
Kortfilm fra Danmark

To kvinder (film fra 2012)


Die Royal Air Force Station Benson, kurz RAF Benson, ist ein Militärflugplatz der britischen Royal Air Force am südöstlichen Ortsrand von Benson in der Grafschaft Oxfordshire, England. Neben RAF Odiham ist Benson eine von zwei Haupteinsatzbasen der "Unterstützungshubschrauber" der sogenannten Support Helicopter Force. Die Basis ist Typstützpunkt der Puma-Transporthubschrauber der RAF.

Geschichte
Im Zuge der Hochrüstung im Vorfeld des Zweiten Weltkrieges wurde 1937 mit dem Bau des Flugplatzes begonnen, der im Frühjahr 1939 eröffnet wurde. Die Station wurde zunächst Heimat zweier Staffeln leichter Bomber vom Typ Fairey Battle.
Neben den Bombern, seit Dezember 1940 mittelschweren vom Typ Vickers Wellington, wurde Benson Heimat von Fotoaufklärer-Versionen der Spitfire und später auch solchen der Mosquito. Während die Wellington-Staffeln dem Bomber Command unterstanden gehörten die Aufklärer zum Coastal Command.
Aufklärer aus Benson fotografierten zum Beispiel die zerstörten deutschen Talsperren nach der Operation Chastise.

Nach dem Krieg behielt RAF Benson zunächst seine Rolle als Heimatbasis von Aufklärern. Die Station unterstand ab 1953 dem Transport Command, das dort zwischen 1961 und 1970 bis zu zwei Staffeln Armstrong Whitworth Argosys stationierte. Zusätzlich war Benson ab 1946 Heimat der sogenannten "Kings" bzw. "Queens Flight", die 1995 nach RAF Northolt verlegte, sowie verschiedener nichtfliegender Einheiten inklusive eines Gruppen-Hauptquartiers.

In den 1970er und 1980er Jahren war Benson Heimat einer Andover-Staffel und 1992 verlegte mit der 60. Squadron erstmals ein Transporthubschrauberverband nach Benson; diese Staffel flog damals die Wessex HC.2 und wurde 1997 als Wessex-Einheit aufgelöst.

Die ersten Puma HC.1 trafen 1997 in Benson ein und daneben waren seit 2001 auch Merlin HC.3 hier stationiert. Erstere standen zunächst lediglich im Dienst der 33. Squadron und 2009 kam die 230. Squadron hinzu. Die Pumas wurden bis 2015 auf den HC.2 Standard modernisiert.

Die Merlins wurden von der 28. und seit 2007 auch von der 78. Squadron betrieben. Die Merlins, neben den HC.3 seit 2007 auch einige der Version HC.3A, wurden offiziell zum 1. Oktober 2014 an die Royal Navy abgegeben. Hierzu wurde die 78. Squadron am gleichen Tag deaktiviert, die 28. folgte im Juli 2015. An ihre Stelle traten die 846. und die 845. Naval Air Squadron. Beide verlegten 2015 auf die RNAS Yeovilton.

Die 28. Squadron wurde unmittelbar im Anschluss als RAF Helikopter-Umschuleinheit neu aufgestellt. Neben den Pumas sind dazu seit Ende Oktober 2015 auch einige Chinook HC.4 in Benson stationiert. Im Zuge der Außerdienststellung der 1563. Flight wurde die 230. Staffel, eine "Tiger"-Staffel, 2023 nach Brunei verlegt.

Heutige Nutzung
RAF Benson beherbergt heute (2023) folgende Hubschrauberstaffeln der Royal Air Force:
 22. Squadron Test- und Evaluierungstaffel, auch des Army Air Corps', für Apache, Chinook, Puma und Wildcat (seit 2020)
 28. Squadron Helikopterumschuleinheit für Puma- und Chinook (seit 2015)
 33. Squadron Puma-Einsatzstaffel (seit 1997)

Neben den Hubschrauber-Staffeln ist Benson Stationierungsort von Polizei- und Rettungshubschrauber des Typs Eurocopter EC 135.

Zwischenfälle
 Am 19. August 1952 flog eine Vickers Valetta C.1 der Royal Air Force (Luftfahrzeugkennzeichen VX559) nach einem Nachtstart von der Luftwaffenbasis RAF Benson drei Kilometer nördlich davon in den Boden und fing Feuer. Alle 3 Besatzungsmitglieder wurden getötet.

 Am 4. Juni 1970 sprang eine Armstrong Whitworth Argosy C.1 der britischen Royal Air Force (XP441) während eines Trainingsflugs auf dem Militärflugplatz RAF Benson bei der Landung mit nur drei laufenden Motoren wieder hoch. Der Ausbildungskapitän gab Gas, aber da die Geschwindigkeit unter der minimalen Geschwindigkeit für asymmetrischen Schub Vmca lag, drehte sich das Flugzeug nach links und schlug in der Nähe des Kontrollturms auf dem Boden auf. Die Maschine wurde irreparabel beschädigt. Alle vier Besatzungsmitglieder überlebten den Unfall.

Sonstiges

Chalgrove Airfield
Nur wenige Kilometer nördlich befand sich früher eine weitere RAF Station, RAF Chalgrove. Der Flugplatz wurde 1943 für die United States Army Air Forces (USAAF) eröffnet.

Nach dem Krieg verleaste der britische Staat den fortan als Chalgrove Airfield an die Firma Martin-Baker, die hier jahrzehntelang ihre Schleudersitze erprobte.

Im September 2016 gab das britische Verteidigungsministerium bekannt, den Flugplatz Chalgrove aufzugeben. Hier soll Wohnraum entstehen, er soll hierzu an die Homes and Communities Agency abgegeben werden.

Siehe auch
 Liste von Stützpunkten der Royal Air Force

Weblinks

 Offizielle Homepage in englischer Sprache

Einzelnachweise

Militärflugplatz im Vereinigten Königreich
Flugplatz in England
Verkehrsbauwerk in Oxfordshire
Luftwaffenbasis der Royal Air Force
Bauwerk in South Oxfordshire
Erbaut in den 1930er Jahren
Flugplatz in Europa

RAF Benson


(あのこは貴族, Anoko wa Kizoku) est un film japonais réalisé par Yukiko Sode et sorti en 2021.

Il est présenté au festival international du film de Rotterdam et au Festival du cinéma japonais contemporain Kinotayo 2021 où il obtient le Soleil d'Or et le Prix du Jury.

À la suite d'un sondage organisé par Allociné, Sens Critique, Première, Japan Experience et Hanabi, Aristocrats est élu film japonais de l'année 2022.

Synopsis
À presque 30 ans, Hanako est toujours célibataire, ce qui déplait à sa famille, riche et traditionnelle. Quand elle croit avoir enfin trouvé l'homme de sa vie, elle réalise qu'il entretient déjà une relation ambiguë avec Miki, une hôtesse récemment installée à Tokyo pour ses études. Malgré le monde qui les sépare, les deux femmes vont devoir faire connaissance.

Fiche technique

 Titre :
 Titre original :
 Réalisation : Yukiko Sode
 Scénario : Yukiko Sode, d'après le roman Anoko wa Kizoku de Mariko Yamauchi
 Montage : Hori Zensuke
 Photographie : Sasaki Yasuyuki
 Pays d'origine :
 Genre : drame
 Durée : 124 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (sortie nationale)
 Japon :

Distribution
 Mugi Kadowaki : Hanako
 Kiko Mizuhara : Miki
 Kengo Kora : Koichiro
 Shizuka Ishibashi : Itsuko
 Rio Yamashita : Rie

Distinctions
 Festival du cinéma japonais contemporain Kinotayo 2021 : Soleil d'or (prix du public) et prix du Jury

Réception francophone

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 2021
Film dramatique japonais

Aristocrats (film)


chelmico  est un duo de rap féminin japonais composé de Rachel Watashiga et Mamiko Suzuki, connues professionnellement sous le nom de Rachel et Mamiko. « chelmico » est un mot-valise des prénoms du duo.

Carrière
Le duo chelmico s'est formé en 2014 après que Rachel Watashiga et Mamiko Suzuki se soient rencontrées par l'intermédiaire d'un ami commun dans un McDonald's à Arakawa (Tokyo). Elles se sont liées d'amitié grâce à leur amour commun pour la musique et du groupe de hip-hop japonais Rip Slyme en particulier. Une amie de Rachel lui a proposé de se produire pendant 10 minutes lors d'un événement musical qu'elle organisait au printemps 2014. Elle accepte et décide d'inviter Mamiko à rapper avec elle.

Un an plus tard, elles reçoivent une proposition pour se produire pendant quinze minutes. Elles décident de contacter un ami qui fournit une piste, tandis que le duo rédige les paroles. Le résultat de cette collaboration fut , leur premier single. Leur premier album éponyme est sorti en octobre 2016 sous le label Cupcake ATM. En 2018, elles sortent leur album POWER sous le label , un sous-label de Warner Music Japan.

Leur single Easy Breezy (sorti le 17 janvier 2020) a été utilisé comme générique d'ouverture de l'adaptation animée de Keep Your Hands Off Eizouken!. Au cours de la même année, chelmico collabore avec m-flo sur le single RUN AWAYS.

Deux singles, milk et Disco (Bad dance doesn't matter), sortent respectivement en juillet et août avant la sortie de leur troisième album maze, le 26 août 2020.

Le 14 mars 2021, Rachel annonce qu'elle interrompait temporairement sa carrière en raison de son mariage et de sa grossesse. Elle espère pouvoir revenir sur scène d'ici la fin de la même année. Rachel a annoncé qu'elle avait donné naissance à son premier enfant le 7 juin 2021.

Le 16 avril 2021, le duo sort son troisième EP, COSY, après la sortie de leur single du même nom plus tôt dans le mois.

Le duo est de retour sur scène en novembre 2021 avec leur nouveau single .

Membres

Rachel

 Nom :
 Date de naissance :  (28 ans)
 Lieu de naissance : Préfecture de Kanagawa

Mamiko

 Nom :
 Date de naissance :  (25 ans)
 Lieu de naissance : Tokyo

Discographie

Albums Studio

EP

Singles

Autres

 2015 : ONIGAWARA「チョコレイトをちょうだい」
 2. YOU×3
 2018 : TREKKIE TRAX THE BEST 2016-2017
 1. Love Is Over
 19. Love Is Over (Tomggg Remix)
 2018 : Ken Hirai「half of me」
 2. HOLIC

 2019 : Back Street Girls『IDOL Kills』
 8. Why
 2020 : m-flo「RUN AWAYS」(m-flo♡chelmico)
 2021 : Collaboration avec LUSS
 chelmico, "Balloon (LUSS remix)"
 LUSS, "247 (chelmico remix)"

Radio

 chelmico - But It's Still Saturday (diffusion du 4 janvier 2020 à fin mars sur
 Ogi Yahagi no Meganebiiki (le 3 janvier 2020 sur TBS Radio, uniquement Mamiko)
 All Night Nippon 0 (ZERO) (le 18 mai 2019 sur Nippon Broadcasting)

Liens externes

Références

Duo musical japonais
Groupe musical de Tokyo
Groupe musical formé en 2014
Groupe japonais de pop
Groupe japonais de hip-hop

Chelmico


Denis Igorevitch Liamine (en ), né le  à Sloutsk, RSS de Biélorussie, est un officier russe, major général, commandant du  d'armée de la flotte de la mer Noire.

Biographie
En 2001, Liamine est diplômé de l'école de commandement supérieur de blindés de Tcheliabinsk. De 2001 à 2005, il sert comme commandant de peloton, commandant de compagnie, commandant adjoint de bataillon puis commandant de bataillon.

De 2005 à 2007, il étude à l'académie interarmes des forces armées de la fédération de Russie.

De septembre 2009 à novembre 2011, il est chef d'état-major, commandant adjoint de la  séparée de fusiliers motorisés de la  combinée de la Garde du district militaire Volga-Oural. De novembre 2011 à avril 2013, Liamine est chef d'état-major, commandant adjoint de la 6 brigade de chars séparée de la  combinée de la Garde du district militaire de l'Ouest. D'avril 2013 à mai 2015, il est chef d'état-major et commandant adjoint de la  de fusiliers motorisés de la Garde Taman de la  combinée de la Garde (depuis décembre 2014,  de chars de la Garde) du district militaire de l'Ouest.

De mai 2015 à décembre 2016, il commande la  militaire au Tadjikistan. De décembre 2016 à août 2017, Denis Liamine est le commandant de la  de chars de la Garde du district militaire central. En septembre 2017, il poursuit ses études à l'académie militaire de l'état-major général des forces armées de la Fédération de Russie. Par décret  du président de la fédération de Russie du , le colonel Liamine est promu major général.

D'août 2019 à novembre 2020, il sert en tant que chef d'Etat-Major et premier commandant adjoint de la  combinée de la Région Militaire Sud.

De novembre 2020 à juin 2021, il est commandant par intérim du  d'armée de la flotte de la mer Noire. À partir de juin 2021, Liamine commande le  d'armée de la flotte de la mer Noire. Depuis le   il commande la 58e armée combinée en remplacement de Ivan Popov.

Depuis février 2022, il est l'un des commandants de l'invasion de l'Ukraine depuis la Crimée ; déclaré criminel de guerre.

Notes et références

Étudiant de l'Académie militaire de l'État-major général des forces armées de l'Union soviétique
Major-général russe
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 2e classe
Naissance à Sloutsk
Naissance en mai 1979
Militaire russe de la guerre russo-ukrainienne
Militaire russe de la guerre civile syrienne

Denis Liamine


Le blason de Strasbourg, ou armoiries de Strasbourg, est une représentation figurée établie sous sa forme actuelle en  bien que ses premières utilisations remontent au . Les éléments des armoiries sont hérités de la principauté épiscopale et de la ville impériale libre qui ont administré Strasbourg au Moyen Âge.

Le blason se lit : « D'argent à la bande de gueules ». Il forme l'écu auquel s'ajoutent un ornement extérieur (notamment un heaume, une couronne, des lions et la Légion d'honneur) pour constituer les armoiries de la ville.

Histoire

Origines
Fondée par les Celtes durant l'Antiquité, Strasbourg devient un camp fortifié romain appelé . Au haut Moyen Âge, la ville passe sous la souveraineté d'un évêque et forme ainsi une principauté épiscopale en . Au cours du , les bourgeois de la ville contestent de plus en plus l'autorité politique des prince-évêques successifs qui les gouvernent. En , les deux camps s'affrontent lors de la bataille de Hausbergen remportée par les bourgeois. Strasbourg se trouve ainsi détachée des territoires de la principauté épiscopale et devient une cité-État considérée comme ville impériale libre au sein du Saint-Empire romain.

La ville de Strasbourg se dote alors d'un blason à une date indéterminée. Celui-ci serait le résultat d'une inversion des couleurs héraldiques de l'ancien blason de l'évêché de Strasbourg à l'issue de la révolte de  : « De gueules à la bande d'argent » devient « D'argent à la bande de gueules ». Un changement similaire de couleurs se produit à Bâle entre les territoires des bourgeois et ceux du prince-évêque qui correspondent aux actuels cantons suisses de Bâle-Ville et de Bâle-Campagne. La dominante de l'argent dans le blason de Strasbourg pourrait également être une référence au nom antique d'.

Si l'origine exacte de sa création est inconnue, le blason est vraisemblablement utilisé pour la première fois pour décorer la « charte de serment » (en allemand : ) de , à savoir une des constitutions municipales de la cité-État. La ville impériale libre de Strasbourg enrichie ses armoiries en y ajoutant de nouveaux ornements comme un heaume, une couronne et des lions. Ces armoiries sont déclinées sur différents supports, parfois représentées par le blason seul : ces éléments sont ainsi sculptés sur des façades d'édifices ou des bornes, et présents dans des armoriaux, des fresques ainsi que des vitraux à Strasbourg ou dans d'autres villes. À ces représentations s'ajoutent parfois des mentions en latin pour désigner de la ville libre : «  » (blason de la cité de Strasbourg) au , ou «  » (en français : « blason de la république de Strasbourg ») au .

Évolution récente
Lorsque la cité-État est annexée par la France de Louis XIV après la capitulation de la ville de , un nouvel écu semble lui être attribué. Dans l'Armorial général de France de Charles-René d'Hozier de  apparaît un blason avec une Vierge à l'Enfant assise sur un trône d'or au-dessus un écusson aux couleurs de Strasbourg. L'ensemble se blasonne ainsi : « D'azur, à la Notre-Dame de carnation, assise sur un trône d'or et sous un pavillon de même ; tenant, de sa main dextre, un sceptre d'or, et, sur son bras senestre, l'Enfant Jésus aussi de carnation ; sous les pieds de la Vierge, un écusson d'argent, chargé d'une bande de gueules ». Ce blason est établi par un édit de  et par une ordonnance royale du . Il fait probablement allusion au patronage de la Vierge sur la ville et symbolise également le culte catholique restauré à Strasbourg par Louis XIV dans sa lutte contre le protestantisme.

Symboles de l'Ancien Régime, les blasons sont abandonnés au cours de la Révolution française de . Sous le Premier Empire, la ville de Strasbourg se voit concéder de nouvelles armoiries par lettres patentes du . Elles se blasonnent : « D'azur diapré d'or à la bande d'argent, au chef de gueules chargé de trois abeilles d'or », les abeilles symbolisant le pouvoir de l'Empereur des Français.

À la Restauration, les armoiries napoléoniennes sont abrogées par l'ordonnance royale de . Le choix du conseil municipal de Strasbourg se porte en  sur le blason médiéval de l'ancienne cité-État avec des ornements extérieurs. Les armoiries se blasonnent ainsi : « D'argent à la bande de gueules l'écu soutenu par deux lions et timbré d'un heaume ou casque taré de front ouvert et sans grilles orné de ses lambrequins comblé d'une couronne d'or d'où sortent deux ailes de cygne d'argent chargées chacune d'une bande de gueules le tout sommé d'une fleur de lys épanouie d'argent ». Si la fleur de lys est un symbole de la monarchie française, elle était également utilisait par la ville impériale libre de Strasbourg au Moyen Âge. Les autorités royales ont ainsi souhaité en ajouter d'autres, voire rétablir le blason de . Toutefois la décision prise par le conseil municipal en  l'emporte finalement dans les faits. Si la fleur de lys disparaît à la suite des révolutions de  et , ces armoiries perdurent au  même après l'annexion de l'Alsace-Lorraine par l'Empire allemand en . Elles portent la devise «  » qui fait allusion à l'héritage romain et aux anciennes désignations latines au . Lorsqu'elle redevient une ville française après la Première Guerre mondiale, Strasbourg se voit décerner le  la Légion d'honneur qu'elle fait désormais figurer sur ses armoiries. Demeurant les armoiries officielles de Strasbourg, elles sont toutefois remplacées par des logotypes sur les documents administratifs de la ville à partir des années 1990.

Galerie

Références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Histoire de Strasbourg
 Blason du Bas-Rhin
 Blason de l'Alsace

Blason
Symbole de l'Alsace
Histoire de l'Alsace

Blason de Strasbourg


Sira Station (Sira stasjon) er en jernbanestation på Sørlandsbanen, der ligger i bygden Sira i Flekkefjord kommune i Norge. Stationen består af nogle få spor, to perroner og en stationsbygning i gråmalet træ.

Jernbanen kom til Sira i 1904, da Jærbanen blev forlænget som Flekkefjordbanen fra Egersund til Flekkefjord. I 1940 påbegyndtes arbejdet med tilslutningen til Sørlandsbanen, der kom til at overtage Flekkefjordbanens strækning fra Sira til Egersund. Det betød blandt andet, at banen blev omlagt over en 3,2 km lang strækning mellem Sirnes og Sira. 17. december 1943 åbnedes stationen sammen med denne del af Sørlandsbanen. Året efter blev den resterende del af Flekkefjordbanen gjort til en sidebane, der var i trafik indtil 1990. Efterfølgende har den i et vist omfang været benyttet til dræsinekørsel med turister.

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Etableret i 1943
Jernbanestationer i Agder

Sira Station


Tonga deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1984 i Los Angeles, og har siden deltaget i samtlige efterfølgende sommerlege. De deltog første gang i vinterlege under Vinter-OL 2014 i Sotji. Tonga er den mindste selvstændige nation, som har vundet en OL-medalje.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Tongas OL-statistik  på Sports-reference.com

OL

Tonga ved OL


فانتوماس (فيلم): ثلاثية للمخرج الفرنسي أندري هونبال.
 فانتوماس: شخصية سينمائية.

فانتوماس (توضيح)


Vojarna Zapadni logor (nje. Westlager) bila je austro-ugarska vojarna u Mostaru. Nalazi se na padinama Bijelog brijega, sjeverno od rječice Radobolje.

Podignuta je nakon austro-ugarskog zaposjedanja BiH. Mostar je bio pozadinsko uporište i imao je 19 utvrđenih objekata, najviše u BiH. Bio je pojasna utvrda, jedna od četiriju koje je sagradila Austro-Ugarska u BiH. Unutarnju obrambenu jezgru činile su četiri vojarne nazvane po stranama svijeta.

U drugoj polovini siječnja i veljače 1945. OZNA je prikupljala na mjestu Zapadnog logora ratne zarobljenike i civile mostarske Hrvate. Pobila ih je na dvjestotinjak metara južnije te ih bacila na istome mjestu u nekoliko masovnih grobnica ili su odvozila na stratišta po Istočnoj Hercegovini. Jugokomunistička vlast je to zemljište nacionalizacijom oduzela Katoličkoj crkvi i pretvorila u "partizansko groblje". 1960-ih je na mjestu prikupljanja počela gradnja Stadiona pod Bijelim Brijegom koja je dovršena 1971. godine. Na mjestu vojarne 1977. je prostore dobilo Sveučilište "Džemal Bijedić".

Danas je na mjestu vojarne hrvatsko Sveučilište u Mostaru, Stadion HŠK Zrinjski na kojem utakmice igra HŠK Zrinjski i zapušteno Partizansko groblje.

Izvori

Građevine u Mostaru
Austro-Ugarska

Vojarna Zapadni logor u Mostaru


Leon Sapieha se poate referi la:
 Kazimierz Leon Sapieha (n. 15 jiulia 1609 Vilnius - d. 19 ianuarie 1656), nobil și om de stat  din familia Sapieha al Uniunii statele polono-lituaniene, mare grefier al Lituaniei și secretar regal (1631), mareșal al curții lituaniene (1637), vice-cancelar al Lituaniei (1645).
 Leon Bazyli Sapieha (n. 20 martie 1652 – d. 9 noiembrie 1686), nobil și om de stat din familia Sapieha al Uniunii statele polono-lituaniene, trezorier al curții lituaniene și general ala armatei lituaniene.
 Leon Ludwik Sapieha (n. 18 septembrie 1803 la Varșovia – d. 11 septembrie 1878 la Krasiczyn), nobil polonez și om de stat din familia Sapieha, mareșal al Dietei din Galiția.
 Władysław Adam Feliks Leon Sapieha (n. 30 mai 1853, Krasiczyn - d. 29 aprilie 1920, Lviv, Ucraina) nobil polonez din familia Sapieha, membru al Dietei Galiției și al Reichsratului Austriei.
 Leon Aleksander Sapieha (n. 19 decembrie 1883, Krasiczyn - 27 septembrie 1944, Rzeszów) nobil polonez din familia Sapieha, membru al Dietei Poloniei în 1922.

De asemenea, în literatura istorică română numele de Leon Sapieha se poate întâlni cu referire în fapt la Lew Sapieha (n. 14 aprilie 1557, Ostrowno, Uniunea Polono-Lituaniană – d. 7 iulie 1633, Vilnius, Uniunea Polono-Lituaniană) nobil și om de stat al Uniunii statele polono-lituaniene, mare secretar al Marelui Ducat al Lituaniei în 1580, mare funcționar al Marelui Ducat în 1581, cancelar al curții în 1585, mare cancelar din 1589 până 1623, voievod de Vilnius în 1621, mare hatman al Lituaniei în 1623 și guvernator de Slonim, Brest și Moghilău.

Leon Sapieha


Martin Schäuble (Pseudonym: Robert M. Sonntag; * 7. Dezember 1978 in Lörrach) ist ein deutscher Journalist und Autor. Seine Bücher wurden in mehrere Sprachen übersetzt.

Leben
Bereits zu Schulzeiten arbeitete Schäuble als freier Mitarbeiter einer Lokalredaktion. Nach dem Abitur absolvierte er ein Volontariat bei der Tageszeitung Freie Presse in Chemnitz. Anschließend arbeitete er als Nachrichtenredakteur bei der Freien Presse. Danach studierte er Politikwissenschaften in Berlin, Israel und den Palästinensergebieten. Das Otto-Suhr-Institut der Freien Universität Berlin promovierte ihn im Jahr 2011 mit einer Dissertation über das Thema Dschihadisten – Feldforschung in den Milieus. (Doktorvater Hajo Funke). Er ist Mitglied im PEN Berlin.

Das Buch Die Geschichte der Israelis und Palästinenser (2007, zusammen mit Noah Flug) stellt den Nahost-Konflikt anhand von Zeitzeugen-Gesprächen dar. Aus seiner Dissertation entstand sein 2011 veröffentlichtes Buch Black Box Dschihad, in dem er die Lebensläufe zweier Dschihadisten rekonstruiert. Für seinen Reisebericht Zwischen den Grenzen durchquerte er Palästina und Israel von den Golanhöhen bis ans Rote Meer zu Fuß und per Anhalter.

Sein viertes Sachbuch mit dem Schwerpunkt Nahost erschien 2016 mit dem Titel Gebrauchsanweisung für Israel und Palästina. 2013 legte er unter dem Pseudonym Robert M. Sonntag den dystopischen Roman Die Scanner vor. 2017 erschien sein zweiter Roman, Endland. Auch hier flossen zahlreiche Einflüsse aus seinen journalistisch angelegten rechercheprozessen in die Romanhandlung mit ein. Der Protagonist Anton wird in der Hörbuchfassung von Florian Lukas gesprochen.

Das Schauspiel Hannover brachte Endland zur Uraufführung. Im Februar 2019 erschien sein dritter Roman Die Gescannten (unter Robert M. Sonntag) bei S. Fischer. Der KI-Thriller spielt im Jahr 2048 und ist an Die Scanner angelehnt. Sein vierter Roman, Sein Reich. ist eine Vater-Sohn-Geschichte, die sich mit Verschwörungstheoretikern, so genannten Reichsbürgern und radikalisierten Preppern beschäftigt.

In Cleanland überlegte der Autor, wie ein Staat aussehen könnte, in dem Hygiene und Gesundheit über alles steht. Die Dystopie wurde für den Deutsch-Französischen Jugendliteraturpreis nominiert.

Der Trailer zu seinem sechsten Roman GODLAND spielt eine Idee von manchen Tech-Utopisten durch: Das ewige Leben in einer virtuellen Welt. Das Buch ist allerdings eine Dystopie.

Werke
 Die Geschichte der Israelis und Palästinenser. (zusammen mit Noah Flug), Sachbuch, Carl Hanser Verlag, München 2007, ISBN 978-3-446-20907-7 (auch Bundeszentrale für Politische Bildung, Bonn 2008, ISBN 978-3-89331-852-0 und Deutscher Taschenbuch-Verlag, München 2016, ISBN 978-3-423-62416-9)
 Dschihadisten. Feldforschung in den Milieus. (Zugl.: Berlin, Freie Univ., Diss.), Schiler Verlag, Berlin u. Tübingen 2011, ISBN 978-3-89930-333-9
 Black Box Dschihad. (Sachbuch), Carl Hanser Verlag, München 2011, ISBN 978-3-446-23665-3 und Deutscher Taschenbuch-Verlag, München 2016, ISBN 978-3-42362-539-5
 Robert M. Sonntag: Die Scanner. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2013 und Taschenbuch 2014, ISBN 978-3-596-85537-7
 Zwischen den Grenzen. Zu Fuß durch Israel und Palästina. Carl Hanser Verlag, München 2013 und Taschenbuch Herder 2014, ISBN 978-3-446-24142-8
 Gebrauchsanweisung für Israel und Palästina. Piper Verlag, München 2016, ISBN 978-3-492-27667-2
 Endland. Carl Hanser Verlag, München 2017, ISBN 978-3-446-25702-3
 Robert M. Sonntag: Die Gescannten. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2019, ISBN 978-3-7335-0481-6
 Sein Reich. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2020, ISBN 978-3-7373-4194-3
 Cleanland. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2020, ISBN 978-3737342575
 Godland. Dein ewiges Leben hat einen Preis. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2023, ISBN 978-3-7373-4311-4

Auszeichnungen
 2007: "Die besten 7 Bücher für junge Leser" im November (Deutschlandfunk) für Die Geschichte der Israelis und Palästinenser
 2007: "Luchs" im Dezember (Die Zeit & Radio Bremen) für Die Geschichte der Israelis und Palästinenser
 2008: Nominierung für "Das beste Wissenschaftsbuch des Jahres" (Österreich) für Die Geschichte der Israelis und Palästinenser
 2011: "Die besten 7 Bücher für junge Leser" (Deutschlandfunk) im Juli für Black Box Dschihad
 2012: Empfehlungsliste "Evangelischer Buchpreis" für Black Box Dschihad
 2013: "Die besten 7 Bücher für junge Leser" (Deutschlandfunk) im April für Die Scanner
 2013: Preis des Wirtschaftsclubs im Literaturhaus Stuttgart für Die Scanner
 2016: Autorenresidenz "literarische Leuchttürme" in Moskau (Goethe-Institut)
 2018: Nominierung für den Hansjörg Martin Preis für Endland
 2018: Leipziger Lesekompass (Stiftung Lesen und Leipziger Buchmesse) für Endland
 2019: Arbeitsstipendium für das Buchprojekt "sein Reich"
 2021: Shortlist Deutsch-Französischer Jugendliteraturpreis "Cleanland"

Sekundärliteratur
 Unterrichtseinheit für Die Scanner vom Landesbildungsserver BW: Unterrichtseinheit. Die Scanner.
 Unterrichtsmodell für Die Scanner vom S. Fischer Verlag im PDF-Format: Unterrichtsmodell. Die Scanner.
 Beitrag über Die Scanner in der Fachzeitschrift Literatur im Unterricht von Sabine Anselm: Inhaltsangabe der Zeitschrift.
 Unterrichtsmodell für Black Box Dschihad von dtv: Unterrichtsmodell. Black Box Dschihad.
 Unterrichtsmodell für Endland von dtv: Unterrichtsmodell. Endland.
 Unterrichtsmaterial für Die Gescannten vom S. Fischer Verlag: Unterrichtseinheit. Die Gescannten.
 Unterrichtsmaterial für Sein Reich vom S. Fischer Verlag: Unterrichtseinheit. Sein Reich.
 Unterrichtsmaterial für Cleanland vom S. Fischer Verlag: Unterrichtseinheit. Cleanland.
 Unterrichtsmodell für Godland vom S. Fischer Verlag: Unterrichtsmodell. Godland.

Weblinks

 Webpräsenz von Martin Schäuble
  In: Titel Thesen Temperamente vom 13. Januar 2013
 Black Box Dschihad. In: Kulturzeit (3sat) vom 16. Oktober 2011 (Autorengespräch zur Frankfurter Buchmesse)
 Die 1950er Jahre und der Suezkrieg. Bundeszentrale für politische Bildung vom 28. März 2008 (Ausschnitt aus seinem Werk Die Geschichte der Israelis und Palästinenser)

Einzelnachweise

Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1978
Mann

Martin Schäuble


Víðidalur getur átt við:

Víðidalur (Skagafirði)
Víðidalur (Húnaþingi)
Víðidalur (Reykjavík)

Aðgreiningarsíður

Víðidalur


Kristdemokratiska ungdomsförbundet (KDU) er en svensk politisk ungdomsorganisation knyttet til partiet Kristdemokraterna. Den blev stiftet i 1966. Organisationens øverste myndighed er riksmötet, der træder sammen en gang om året. Hvert år vælges en bestyrelse, der er organisationens højeste organ, når riksmötet ikke er sammenkaldt. Hvert efterår afholdes også et förbundsråd med repræsentanter fra landsledelsen og distrikterne, hvor man tager beslutninger om specifikke politiske spørgsmål.

Formænd
 1966–1970 Bernt Olsson
 1970–1973 Alf Svensson
 1975–1981 Mats Odell
 1981–1984 Anders Andersson
 1984–1986 Bert-Inge Karlsson
 1986–1989 Stefan Attefall
 1989–1992 Göran Holmström
 1992–1996 Hans Åström Eklind
 1996–1997 Amanda Grönlund
 1997–1999 Magnus Jacobsson
 1999–2001 Magnus Berntsson
 2001–2004 Jakob Forssmed
 2004–2005 Erik Slottner
 2005–2008 Ella Bohlin
 2008–2011  Charlie Weimers
 2011–2013 Aron Modig
 2013–2016 Sara Skyttedal
 2016–2018 Christian Carlsson
 2018–2020 Martin Hallander
 2020– Nike Örbrink

Litteratur
 KDU, Kristdemokratiska Ungdomsförbundet 40 år 1966–2006. Samhällsgemenskaps 2007.
 KDU, KDU 30 år : 1966–1996. Samhällsgemenskaps 1996.
 Bernt Olsson: Upprinnelsen – Om kristdemokraternas första tid i Sverige. Samhällsgemenskaps 2005.

Politiske ungdomsorganisationer fra Sverige
Etableret i 1966

Kristdemokratiska Ungdomsförbundet


Ergophobia (also referred to as ergasiophobia or ponophobia) is described as an extreme and debilitating fear associated with work (manual labor, non-manual labor, etc.), a fear of finding or losing employment, or fear of specific tasks in the workplace.The term ergophobia comes from the Greek "ergon" (work) and "phobos" (fear).

Ergophobia is not specifically defined in the DSM-5. Criteria can be accounted for under the category of  "Other" specific phobia 300.29 (F40.298).

Features of ergophobia are often consistent with social phobia or performance anxiety, specifically irrational anxiety about the work and the workplace environment. This can include the fear of failing at assigned tasks, public speaking at the workplace, performance anxiety, fear of socialising with co-workers, and fear of emotional, psychological and/or physical injuries at work.

Phobias
A phobia is a psychological condition in which an individual has a persisting fear of a situation or object that disproportionate to the threat they actually pose. This condition stems from one's need to constantly be alert and avoid the source of the phobia that results in of psychological distress. Phobias can be specific to a certain stimulus or general to social situations. The most effective treatment for phobias is exposure therapy.

Phobias are often associated with a range of other mental health disorders: depressive disorder, anxiety disorder, bipolar disorders, substance abuse and personality disorders. There is a potential connection between executive dysfunction and work-related anxiety.

Symptoms
Ergophobia has both physical and psychological symptoms associated with fear and avoidance of the work environment. A study focused on burnout among teachers concluded that those experiencing ergophobia performed significantly worse on a physical health index compared to their colleagues. Physical symptoms of ergopobia can include rapid heart rate, dry mouth, excessive sweating, general uneasiness, and panic attacks. Ergophobia is also described as causing impairment at work including inability to meet work requirements, difficulty keeping a job, avoidance of taking on additional work responsibility, ruminating on negative work situation or challenges at work, and disengagement from the workplace.

History and measurement
Ergophobia is a controversial concept, and in the past has been dismissed as laziness. William Upson defined it as "the art of laziness" and "morbid fear or hatred of work". Ergophobia was mentioned by a hospital in New Jersey in the 1860s.

Ergophobia is considered by some to be a corollary of occupational burnout, which is thought to be the result of long-term unresolvable job stress. The term "burnout" did not come to be used with regularity until the 1970s in the United States. Freudenberger, for example, used it to describe the phenomenon of physical and emotional exhaustion, with associated negative attitudes arising from intense interactions when working with people. Burnout appears to be more common in occupations include health care and mental health care professionals, social welfare workers, lawyers, and business organization employees.

Although there is no formal diagnosis procedure for ergophobia or burnout, the Maslach Burnout Inventory – a series of introspective occupational burnout questions, is used together with the Areas of Worklife Survey (AWS) to assess levels of burnout. These tests measure emotional burnout, depersonalization, and personal achievements, and are suitable for both individual and group assessment.

Similar syndromes
A similar syndrome as ergophobia is seen in generalized anxiety disorder (GAD), where one experiences uncontrollably elevated levels of anxiety and worries over varying issues and events. As with phobias, individuals with GAD experience anxiety that is disproportionate to the actual threat a situation poses. Adults with GAD can feel stressed by work-related concerns regarding everyday tasks, evaluations, and presentations.

Social anxiety disorder, also known as social phobia, is characterized by feelings of anxiety induced by social interactions or situations, in which the individual may be scrutinized or rejected by others. This anxiety is easily exacerbated by work-related situations such as presentations, professional and friendly social interactions at the workplace.

Additionally, "Other specified Anxiety Disorder" also causes distress and significant levels of anxiety, but not in a manner that fully embodies the diagnostic symptoms of anxiety disorders. This disorder greatly influences performance in social, occupational or other important situations, therefore may seem similar to Ergophobia or occupational burnout.

In culture
The number of ergophobia cases increases with the number of people working in an ergophobia conducting environment, regardless of changes in the rates reported of ergophobia itself. The changing circumstances of employer-employee relations has also been significantly altered by this evolution to a service-based economy. Performance appraisal systems are now a popular tool within organizations to enhance employee commitment and productivity. Such systems can exacerbate emotional exhaustion among employees and subsequently feelings of burnout or ergophobia.

Proliferation of mental health awareness discourses in popular Western culture may lead to mis- or overdiagnosis of mental illness. As the fear of work itself is such a general catchall term, many may mistakenly believe they suffer from ergophobia when in fact, they are simply dealing with occupational stress, or are afflicted by other mental health issues such as Generalized Anxiety Disorder or social anxiety disorder.

Notes and references

Phobias

Ergophobia


جاء محمد، نبي الإسلام، إلى المدينة (يثرب آنذاك) عقب هجرة أتباعه في ما يُعرف باسم الهجرة النبوية عام 622 م، وكان قد دُعي إلى المدينة من قِبل قادتها ليحكم في النزاعات العشائرية التي عانت المدينة منها. وغادر المدينة ليعود إلى مكة ويفتحها في ديسمبر 629.

الهجرة إلى المدينة
وجه وفد مفوض من المدينة؛ تألف من مندوبين عن العشائر الاثنتي عشرة الهامة فيها، دعوة إلى محمد بوصفه طرفًا خارجيًّا محايدًا ليتولى منصب كبير حكام مجتمع المدينة بأكمله. كان القتال في يثرب (المدينة) يدور بشكل رئيسي بين العرب واليهود من سكانها لنحو مئة عام، قبل عام 620. وكان من شأن الاقتتال المتكرر والخلافات حول المزاعم الناتجة عنه، وخاصة بعد معركة يوم بُعاث التي شاركت فيها كل العشائر، أن وضحت لهم أن المفاهيم القبلية التي تدور حول ثأر الدم ومبدأ العين بالعين لم تعد قابلة للتطبيق إلا في حال وجود رجل واحد يملك من السلطة ما يجعله قادرًا على البت في قضايا النزاع. وتعهد أعضاء الوفد المفوض باسمهم واسم مواطنيهم أن يستقبلوا محمدًا في مجتمعهم ويوفروا له الحماية الجسدية كما لو كان واحدًا منهم.

أوصى محمد أتباعه بالهجرة إلى المدينة حتى غادروا مكة جميعهم تقريبًا، وإذ تنبه أهل مكة إلى رحيل المسلمين، وفقًا للتقاليد، خططوا لاغتياله. وجه محمدٌ ابنَ عمه وصهره المستقبلي عليًّا إلى النوم في سريره لخداع منفذي الاغتيال وإقناعهم بأنه بقي بمكة (وقتالهم عوضًا عنه)، ثم انسل سرًّا من مكة. بحلول عام 622، كان محمد قد هاجر إلى المدينة، التي عُرفت آنذاك باسم يثرب، والتي هي عبارة عن واحة زراعية كبيرة. وعقب الهجرة، استولى المكيون على أملاك المهاجرين المسلمين في مكة.

من بين الإجراءات التي اتخذها محمد في سبيل حل المظالم القديمة بين قبائل المدينة أنه وضع وثيقة عُرفت باسم صحيفة المدينة، (التاريخ موضع جدل)، وآخى بين قبائل المدينة الثماني وبين المسلمين المهاجرين من مكة، محددًا بذلك حقوق وواجبات جميع المواطنين، والعلاقة بين المكونات المختلفة في المدينة؛ (من بينها العلاقة بين المسلمين وبقية المكونات، وخاصة اليهود وبقية «أهل الكتاب»). كان للمجتمع المُعرَّف في صحيفة المدينة، وقد سمي بالأمة، هيئة دينية، لكنه راعى كذلك الاعتبارات العملية، واحتفظ بالأشكال القانونية للقبائل العربية؛ (القبيلة). لا بد من أن تبني محمد للتوجه شمالًا تجاه القدس، (القبلة)، عند تأدية الصلوات اليومية كان مستعارًا من اليهود؛ إذ إن التقارير حول اتجاه الصلاة قبل الهجرة متناقضة، وأن هذا الاتجاه في الصلاة كان يُمارس بين جماعات أخرى في شبه الجزيرة العربية.

وكان أفراد أول مجموعة من الوثنيين الذين اعتنقوا الإسلام في المدينة ينتمون إلى عشائر لم يخرج من صفوفها، هي نفسها، قادة عظام، لكنها عانت من قادة مولعين بالحرب ينتمون إلى عشائر أخرى. وقد أعقب هذا التقبل العام للإسلام بين سكان المدينة من الوثنيين، وجودُ استثناءات قليلة. وكان هذا –وفقًا لابن إسحاق- نتيجةً لاعتناق سعد بن معاذ للإسلام، وهو واحد من أبرز قادة المدينة.

العلاقة مع أتباع الديانات الإبراهيمية
في أثناء بناء محمد لقاعدة شعبية له بمكة، كان ينظر إلى المسيحيين واليهود، (الذين أشار إليهم بمصطلح «أهل الكتاب»)، بوصفهم حلفاء طبيعيين، لكونهم جزءًا من الأديان الإبراهيمية؛ يتشاركون في المبادئ الجوهرية لتعاليمه، وتوقع منهم التقبل والدعم. وكان المسلمون آنذاك –شأنهم شأن اليهود- يتجهون في صلواتهم نحو القدس. وفي حيفة المدينة، طالب محمد بالولاء السياسي من قبل اليهود مقابل منحهم الاستقلال الديني والثقافي في العديد من المعاهدات.

غير أن العشائر اليهودية لم ترضخ لهذه المعاهدات، بسبب عدائها مع المسلمين، على الرغم من اعتناق بعض اليهود للإسلام مع مرور الوقت. وبعد هجرته إلى المدينة، تغير موقف محمد تجاه المسيحيين واليهود «بسبب الخبرة بالخيانة»، وقال نورمان ستيلمان:

خلال هذه الفترة الحاسمة، المفعمة بالتوتر بعد الهجرة، فحين قوبل محمد بالإنكار والسخرية والرفض من قبل أحبار اليهود في المدينة، توصل إلى تبني موقف أكثر سلبية بكثير تجاه أهل الكتاب الذين كانوا قد تلقوا الكتب المقدسة السابقة. وقد كان هذا الموقف بدأ يتطور بالفعل خلال الفترة المكية الثالثة حين ازداد وعي النبي تجاه التنافر بين اليهود والمسيحيين والخلافات والنزاع بين أفراد الديانة الواحدة. ويقول القرآن – بالتزامن مع تلك الفترة: «إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَقُصُّ عَلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَكْثَرَ الَّذِي هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ» (سورة النمل – الآية 76).

بدايات النزاع المسلح
بعد تعرضهم للتصفية الاقتصادية على أيدي مضطهديهِم المكيين وبقائهم دون مهنة متاحة للانتفاع بها، لجأ المهاجرون المسلمون إلى الإغارة على القوافل المكية، ردًّا على ما عانوه من اضطهاد، وسعيًا منهم إلى تأمين ما يعيل أسرهم المسلمة، وبذلك نشأ النزاع المسلح بين المسلمين ووثنيي مكة القرشيين. بلّغ محمد الآيات القرآنية التي تشرِّع للمسلمين، «الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ»، أن يقاتلوا المكيين ردًّا على اضطهادهم لهم؛ (انظر سورة الحج 22 – الآية 39-40). وقد أثارت هذه الهجمات سخط مكة وضغطت عليها؛ إذ أضرت بتجارتها، وأتاحت للمسلمين اكتساب الثروة والقوة والمهابة بالتزامن مع ملهم لتحقيق هدفهم الأسمى المتمثل في إخضاع مكة للدين الجديد.

في مارس 624، قاد محمد نحو ثلاثمئة محارب في غزوة على قافلة تجارية مكية، ونصب المسلمون كمينًا للمكيين في بدر، وإذ تنبهوا للخطة، تملص المسؤولون عن القافلة المكية من المسلمين، وفي تلك الأثناء أرسِلت قوة من مكة لحماية القافلة، ولم تعد القوة إلى مكة عقب سماعها أن القافلة بأمان، وبذلك بدأت غزوة بدر في مارس 624. وعلى الرغم من تفوق أعدائهم عليهم بأكثر من ثلاثة أضعاف العدد، انتصر المسلمون في المعركة، وقتلوا 45 مكيًّا على الأقل، وأخذوا 70 أسيرًا من أجل الفدية، دون أن يموت منهم سوى 14 مسلمًا. وقد نجحوا أيضًا في قتل العديد من القادة المكيين؛ من بينهم أبو جهل. لم يقاتل محمد بنفسه، لكنه وجّه المعركة من موضع قريب برفقة أبي بكر. وفي الأسابيع التي تلت المعركة، زار بعض من المكيين المدينة لافتداء أسرى غزوة بدر؛ كان العديد من الأسرى ينتمون إلى عائلات ثرية، وكان من المرجح أن يُفتدوا بمبالغ معتبرة، أما الأسرى الذين لم يتمتعوا بما يكفي من السطوة أو الثروة، فعادةً ما كانوا يحرَرون دون فدية. وقرر محمد أن يُقتل الأسرى الذين رفضوا إنهاء اضطهادهم للمسلمين، وكانوا أثرياء ولم يفتدوا أنفسهم، فأمر بالإعدام الفوري لاثنين من رجال قريش دون مفاوضة على تحريرهما، وكان الرجلان كلاهما –ومن بينهما عقبة بن أبي مُعَيْط- قد حاولا شخصيًّا قتل محمد في مكة. كسب الغزاة الكثير من الغنائم، وساعدت المعركة على ترسيخ استقرار المجتمع المدني. رأى محمد وأتباعه في النصر إثباتًا على صحة عقيدتهم، وأهمية كبيرة في ما يخص شؤون المدينة. وقد ساء من تبقى من الوثنيين في المدينة تقدم الإسلام، وعلى وجه التحديد عصماء بنت مروان وأبو عفك اللذان نظما أبياتًا في هجاء بعض المسلمين فخالفا بالتالي ما نصت عليه صحيفة المدينة، فاغتيل هذان الاثنان ولم يستنكر محمد الأمر، ولم يتجرأ أحد على الثأر لهما، وفي المقابل جاهر بعض أعضاء عشيرة عصماء بنت مروان –الذين كانوا قد اعتنقوا الإسلام سرًّا- بإسلامهم. وبذلك انتهت المعارضة العلنية لمحمد بين وثنيي المدينة.

طرد محمد بني قينقاع من المدينة، وكانت تلك واحدة من القبائل اليهودية الرئيسية الثلاث. ربما كانت المعارضة اليهودية «قائمة على أسباب سياسية بقدر ما هي دينية»؛ في ما يتعلق بالأسباب الدينية، كان اليهود متشككين في إمكانية بعث نبي غير يهودي، وتخوفوا أيضًا من التناقضات المحتملة بين القرآن وكتبهم المقدسة. وكان الرد القرآني على إمكانية بعث نبي غير يهودي متمثلًا في أن إبراهيم لم يكن يهوديًّا، وقد صرح القرآن أيضًا أنه «يعيد التوحيد النقي الذي جاء به إبراهيم، ثم تعرض للإفساد بطرق متعددة، ومحددة بدقة، على أيدي اليهود والمسيحيين». ووفقًا لفرنسيس إدوارد بيترز، «بدأ اليهود أيضًا بالتواطؤ سرًّا مع أعداء محمد في مكة للإطاحة به».

عقب غزوة بدر، أقام محمد أيضًا تحالفات منفعة متبادلة مع عدد من القبائل البدوية، من أجل حماية مجتمعه من الهجمات التي قد تأتي من القسم الشمالي في الحجاز.

مواقيت النبي في المدينة المنورة

 618: حرب بين أهالي يثرب
 622: يهاجر إلى المدينة المنورة
 624: يغزو غزوة بدر وينتصر المسلمون
 624: يجلي بني قينقاع
 625: يغزو غزوة أحد لكنّ المسلمين اختلفوا فانهزموا
 625: يجلي بني النضير
 627: يغزو غزوة الأحزاب وينتصر المسلمون
 627: يجلي بني قريظة بعد غزوهم
 628: يصالح قريشا صلح الحديبية
 628: يتفق وقريش بأن يصلي المسلمون بالبيت العتيق
 629: يغزو غزوة خيبر وينتصر المسلمون
 629: يغزو غزوة مؤتة وينتصر المسلمون
 630: يفتح مكة
 630: يغزو غزوة حُنَيْن وينتصر المسلمون
 630: يغزو غزوة الطائف وينتصر المسلمون
 632: يغزو غزوة تبوك وينتصر المسلمون
 632: يحج حَجَّة الوداع
 632: بالمدينة المنورة؛ يسلم الروح إلى الرفيق الأعلى

مراجع

انظر أيضا
 محمد في مكة
 جدول زمني بأهم الحوادث السياسية في التاريخ الإسلامي

العصر النبوي
الهجرة النبوية
انحلالات سنة 630
انحلالات عقد 630
تأسيسات سنة 622

محمد في المدينة


Agrilus brevis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Carter, 1924.

Referências

brevis

Agrilus brevis


Ebenezer Cobb Morley () a fost un sportiv englez care este privit ca fondatorul Asociației de Fotbal și fotbalului modern.

Morley s-a născut și a trăit în Hull, până la varsta  de 22.  în 1858 s-a mutat la Barnes unde a format echipa de fotbal  Barnes Club, membru fondator al FA, în 1862. În 1863, în calitate de căpitan al clubului de fotbal Mortlake, a scris ziarului  lui Bell's Life pentru a  propune un organism de conducere si organizare pentru fotbal. Propunerea sa a dus la prima întâlnire la  Freemasons's Tavern, cand s-a creat FA.

El a fost primul secretar (1863-1866)  al Football Association și al doilea președinte (1867-1874) și a elaborat primele Legi ale Jocului. Ca jucător, el a jucat în primul meci, împotriva Richmond în 1863, și a marcat în primul  meci reprezentativ, între cluburile din Londra și Sheffield pe 31 martie 1866.

Avocat de profesie, Morley a fost un pasionat vâslaș, fondator al clubului  Barnes și Mortlake Regatta pentru care el a fost, de asemenea, secretar (1862-1880). El a lucrat  la Consiliul Județea Surrey pentru Barnes (1903-1919) unde a fost judecător de Pace.
Morley este îngropat în Cimitirul din Barnes , care este acum un cimitir abandonat in Barnes Comun, Barnes. El nu a avut copii.

Referințe

Nașteri în 1831
Decese în 1924
Fotbaliști englezi

Ebenezer Cobb Morley


Akçakoca, Batı Karadeniz Bölgesi'nde Düzce iline bağlı bir ilçedir.

Akçakoca, Karadeniz kıyı şeridinde 35 km uzunluğunda bir kumsala sahiptir. Özellikle 1950'den sonra turistik bir yer hâline gelmeye başlamıştır. Bunda özellikle Ankara ve İstanbul gibi büyük şehirlere 3 saatlik bir uzakta olmasına bağlıdır. Ankara ve İstanbul'dan sonra Zonguldak ve Bursa'dan oldukça turist çekmektedir. Akçakoca denizi ve kumsalından başka bitki örtüsü bakımından bakir güzelliğiyle de turistleri çekmektedir. Ziyaretcilerin gece olduğunda kesinlikle ziyaret ettiği ve şehir halkının geceleri çıkıp dolaştığı Çınar Caddesi adını cadde boyu bulunan ağaçlardan almaktadır. Kayın, kestane, ıhlamur, çınar, meşe ağaçlarından oluşan bitki örtüsü tatilcileri çekmektedir. Fındık üretimi halkın gelirinde büyük rol oynamaktadır.

Tarihçe

Akçakoca ve çevresinden tarihi hakkında kesin bilgi ve belgeler olmamakla birlikte bölgede yapılan kazılar sonucunda elde edilen bir takım eşyanın MÖ 1220 yıllarında Trakya yolu ile Anadolu'ya geçen Trak Kabilelerine ait olduğu tahmin edilmektedir. Roma egemenliği döneminde "Diapolis" adıyla önemli bir liman ve ticaret merkezi olarak tanınır.

1185-1200 Yıllarında Ceneviz kalesi civarında kurulu olan Hristiyan köylerini buraya daha sonra gelen Selçuklu obaları tarafından yağma ve talan edilince buradaki Hristiyan halk imparatora şikâyet ederler, imparator bunun üzerine Romanya Dobruca'daki Peçenek, Uz, Kuman gibi Türklerin silahşör obalarını buralara Türkmenlere karşı tampon amaçlı getirip yerleştirir. Osmanlılarla-Selçuklular daha sonra kaynaşırlar.

Romanya, Dobruca'daki bu Türkler Trakya üzerinden getirilip bu nüfusu boşalmış Hristiyan köylerine yerleştirilmişlerdir: Aktaş,Nazımbey,Kalkın,Tahirli,Çayağzı,Akkaya,Melenağzı,Hasançavuş,Koçullu...

Bu Türk göçmenlerin bazıları, yaylalara çıktığından Altunçay, Subaşı,Dereköy köylerine de yerleşmişlerdir.

1204 tarihinde 4. Haçlı orduları İstanbul'a geldiler. Kudüs yerine İstanbul'u işgal ederek Bizans İmparatorluğu topraklarını bölüştüler. Latin İmparatorluğu'nu kurdular 1204 yılında Latin İmparatorluğu, 1204-1212 yılları arasında kısa bir dönem Trabzon İmparatorluğu egemenliği altında kalmıştır. 1212 yılından itibaren bölge İznik İmparatorluğu hakimiyetine girdi. 1261 yılında İznik İmparatorluğu'nun İstanbul'u ele geçirmesi sonucu bölge tekrar 1323 yılına kadar Bizans İmparatorluğu'nun eline geçti. Cenevizliler fiilen Bizans'ın olan Diapolis, Herakleia, Amesus şehirlerine ticari açıdan hakim oldular ve hasarlı kaleleri onardılar, Diapolis - şimdiki adı ile Akçakoca - Osmanlı Beyliği döneminde 1323 yılında Orhan Gazi'nin lalası ve akıncı beylerden Konur Alp tarafından fethedilerek, Türklerin eline geçmiş ve günümüze kadar kesintisiz Türk egemenliği altında kalmıştır. Bazı tarihçilere göre ise Akçakoca Osmanlılarca fetih edilmemiş Bizans'ın elindeki şehirde yaşayan çoğunluklu Türk nüfus Osmanlı'ya katılmıştır.

1862 yılına kadar Bolu Sancak Beyliği'ne bağlı bir voyvodalık ve 1934 yılına kadar da Akçaşehir adıyla nahiye olan bölge, 1934 yılında da isim değişikliği yapılarak Akçakoca Bey'in adını alarak Akçakoca ilçesi olmuştur. Aralık 1999 tarihinde Düzce'nin il olması nedeniyle Akçakoca ilçesi Düzce iline bağlanmıştır.

İklimi
Tipik Karadeniz iklimi özelliklerini yansıtan havası, deniz kenarında olması nedeniyle nemlidir. Yılın büyük bölümünde yağmurlu geçer. Tatili deniz ve güneş olarak düşünenler için fazla ideal bir yer olmamakla birlikte, sakin ve huzurlu ortamı ile dikkat çeker.

Coğrafi durumu ve ekonomisi

Akçakoca, Karadeniz Bölgesi'nin deniz kıyısındaki en batıda kalan ilçelerinden biridir. Tarihi ve doğal güzellikleri barındıran, ormanla denizin ahenkle buluştuğu bir sahil ilçesidir. Fındık, Akçakocalıların geçiminde en büyük paya sahiptir. Neredeyse yerleşim yapılmayan yerlerin çoğunda fındık bahçelerini görebilirsiniz.

Akçakoca'nın sahili, yazları turistlerle kalabalıklaşır. Ekim ayı sonuna doğru sezon biter. Yerleşim yeri, İstanbul ile Ankara'nın tam ortasında denilebilir. Özellikle hafta sonları oldukça yoğunlaşır.

Nüfus

Festivaller

Akçakocada her yıl geleneksel olarak festival yapılmaktadır. Akçakoca'da son olarak 20-26 temmuz arasında 14. Parlayan kent Akçakoca kültür ve sanat festivali gerçekleştirilmiştir. Bu sürede Yazın yoğun olan nüfus 200.000'i geçmektedir. Festival bakımından gittikçe Türkiye'nin en iyi festival organizasyonları arasında yer almaya başlamıştır. Konserlerde ise dönemin en popüler şarkıcıları ve en az 1 tane de karadeniz sanatcısı yer almaktadır. Ayrıca 2010 festivalinde Ceza da Akçakocaya gelmiştir. Akçakoca festivaline Bolu, Adapazarı, Düzce, Zonguldak (özellikle komşu ilçesi Ereğli) den seferler düzenlenmektedir. Festival programı her yıl Akçakoca belediyesi internet sitesinde yer almaktadır.

Görülecek mekanlar

Yaz akşamları araç trafiğine kapatılan Atatürk Caddesi son derece modern kafelere sahiptir. Merkez Camii yörenin ilginç mimarili camiilerinden biridir, ilk bakıldığında Uzak Doğu mimarisini anımsatsa da Yörük çadırından esinlenilmiştir. Caminin içi direksizdir, bu mekana genişlik ve ferahlık katmaktadır.

Merkez caminin karşısında geniş bir parkı mevcuttur. Bu parkta Karadenizlilerin genelde "Bagen" dediği serander değişik bir mimariye sahip kafeler yer alır. Osman Gazi ile Akçakoca'yı fethederek Osmanlı topraklarına katan komutanlardan Akçakoca Bey, Konur Alp'in heykelleri bulunmaktadır. Limanı da bu parka çok yakındır. Festivaller bu limanda gerçekleştirilmektedir. Çuhallı çarşısında Ankara Belediyesinin yardımları ile 2009 yılında gençlik parkı yapılmıştır.

Bu parkta tenis sahası, basketbol sahası, spor yapmak için kullanılan park aletleri mevcuttur. Karşısında geniş kumsalında yazları kum futbolu ve plaj voleybolu oynanmakta. Ayrıca belediye tarafından turnuvaları düzenlenmektedir. Ceneviz kalesinde piknik alanı vardır burada aileler mangal yapar. Ceneviz kalesinin hemen yanında kale plajı adı verilen mavi bayraklı bir plaj daha mevcuttur. Son olarak, kültürel kıymeti yüksek olan çantı evleri bulunmaktadır.

Çekilen filmler
Başrollerinde Kıvanç Tatlıtuğ, Metin Akpınar, Peker Açıkalın gibi birçok ünlü oyuncunun oynadığı Amerikalılar Karadeniz'de 2 filmi Akçakoca'da çekilmiştir. Akçakoca'nın Dilaver ve Melenağzı köylerinde çekilen filmin küçük bir kısmında merkezden görüntüler de mevcuttur.

2016 yılında "Eski Sevgiliyi Unutmanın 10 Yolu" filminin tamamına yakını Akçakoca'da çekilmiştir.

Fotoğraflar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Akçakoca Kaymakamlığı
 Akçakoca Belediyesi

Akçakoca


Svend Johansen (født 10. september 1890, død 6. oktober 1970) var en dansk kunstmaler, illustrator og scenograf.

I 1933 blev han medlem af kunstnersammenslutningen Grønningen.

Hæder
 Eckersberg Medaillen (1948)
 Thorvaldsen Medaillen (1966)

Litteratur

 Estvad, Leo: Svend Johansen. Vor tids kunst 74. Gyldendal 1972.

Eksterne henvisninger

 Svend Johansen på denstoredanske.dk

Personer fra Gentofte
Malere fra Danmark
Illustratorer fra Danmark
Scenografer fra Danmark
Modtagere af Thorvaldsen Medaillen
Modtagere af Eckersberg Medaillen
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Svend Johansen (maler)


An Carex secalina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow ngan Göran Wahlenberg. An Carex secalina in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. s. alpina
 C. s. secalina

Mga kasarigan

Carex

Carex secalina


La cultura de América Latina comprende las expresiones formales e informales de los pueblos de América Latina, e incluye todo tipo de expresiones culturales, literarias, artísticas, y también los elementos de la cultura moderna y popular como la música, el arte local, la danza, los elementos religiosos y sus costumbres.

Las definiciones que constituyen a América Latina son variadas. Desde un punto de vista cultural, América Latina comprende aquellas partes del continente americano en las que prevalecen las influencias españolas, francesas o portuguesas: las Antillas.

La riqueza de la cultura latinoamericana es el producto de numerosas influencias, incluidas:

 Culturas precolombinas, particularmente importante en países como: Guatemala, Ecuador, Perú, Bolivia, Honduras y México.Algunas son:los aztecas,los mayas y los incas.
 Cultura colonial europea, a causa de la historia de colonización de la región por España, Francia,  Portugal. La influencia europea es especialmente importante en los estamentos más elevados de la cultura: la literatura, la pintura y la música. Esta historia imperial dejó una marca indeleble de su influencia en muchos idiomas, que se hablan en América Central (incluido el Caribe), y América del Sur, Chile, Argentina, Colombia, Uruguay, Venezuela, Brasil.predominaba la religión cristiana.
 La inmigración de los siglos XIX y XX (desde Italia, Alemania y Este de Europa) transformó especialmente algunos países tales como Argentina, Uruguay, Brasil (particularmente las zonas del sureste y el sur), Chile y Venezuela.
 La inmigración de chinos, coreanos y japoneses influyó sobre la cultura de Brasil, Cuba, Guatemala,, Panamá, Perú y República Dominicana.
 La introducción de esclavos desde África, influyó sobre la danza y religión, especialmente en países como Brasil, Cuba, Colombia, Haití, Panamá, Ecuador, República Dominicana y Venezuela.

En este sentido, tal vez sea más exacto referirse a una "cultura indígena-afro-latinoamericana."

Véase también
 Cultura hispana
 Literatura latinoamericana

Bibliografía
 Bailey, Gauvin Alexander. Art of colonial Latin America. London: Phaidon, 2005.
 Bayón, Damián. "Art, c. 1920–c. 1980". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 393–454.
 Belaunde, Víctor Andrés. Peruanidad. Lima: BCR, 1983.
 Concha, Jaime. "Poetry, c. 1920–1950". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 227–260.
 Custer, Tony. The Art of Peruvian Cuisine. Lima: Ediciones Ganesha, 2003.
 Embassy of Peru in the United States. The Peruvian Gastronomy.
 Lucie-Smith, Edward. Latin American art of the 20th century. London: Thames and Hudson, 1993.
 Martin, Gerald. "Literature, music and the visual arts, c. 1820–1870". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 3–45.
 Martin, Gerald. "Narrative since c. 1920". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 133–225.
 Olsen, Dale. Music of El Dorado: the ethnomusicology of ancient South American cultures. Gainesville: University Press of Florida, 2002.
 Romero, Raúl. "La música tradicional y popular". In: Patronato Popular y Porvenir, La música en el Perú. Lima: Industrial Gráfica, 1985, pp. 215–283.
 Romero, Raúl. "Andean Peru". In: John Schechter (ed.), Music in Latin American culture: regional tradition.: Schirmer Books, 1999, pp. 383–423.
 Turino, Thomas. "Charango". In: Stanley Sadie (ed.), The New Grove Dictionary of Musical Instruments. New York: MacMillan Press Limited, 1993, vol. I, p. 340.

Enlaces externos
 Latin American Culture Library of Congress
 Mexican Celebrations ERIC
 Latino History and Culture Smithsonian Institution
 Archaeology of Ecuador
 Sounds and Colours Magazine exploring Latin American music and culture
 Latineos  Latin America, Caribbean, arts and culture

Cultura de América Latina


Den 5. udgave af Amstel Gold Race for kvinder fandt sted den 15. april 2018. Det var det syvende løb i UCI Women's World Tour 2018. Løbet blev vundet af hollandske Chantal Blaak fra .

Hold

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Marie Vilmann kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Louise Norman Hansen kørte for Team Virtu Cycling Women

Resultater

Samlet stilling

Eksterne henvisninger

2018
Cykelløb i 2018

Amstel Gold Race for kvinder 2018


Bogdan-Daniel Deac () este un mare maestru la șah român. La data obținerii titlului de mare maestru, în iunie 2016, la vârsta de 14 ani, 7 luni și 27 de zile, a devenit cel mai tânăr mare maestru din Romania în acel moment. De asemenea, la obținerea titlului de maestru internațional, în 2014, la vârsta de 12 ani, 10 luni și 15 zile, a fost cel mai tânăr maestru internațional din Romania.

Cariera șahistă
A început să joace șah la vârsta de șapte ani. În prezent este legitimat la două cluburi: Șah Club Râmnicu Vâlcea - unde a fost pregătit de antrenorul Ioan Varlan - și Clubul Sportiv Universitar Ploiești.

A câștigat cele trei norme necesare pentru obținerea titlului de maestru internațional la turneele: Tradewise Gibraltar (2014) - prima normă, Campionatul României la șah (mai, 2014) - a doua normă (obținând un scor de 7.5/11) și 29th Schwarzach Open (august, 2014) - a treia. Întrucât avea deja 2400 de puncte Elo (necesare pentru obținerea titlului de maestru internațional) încă din iulie, 2014, titlul de mare maestru a intrat în vigoare din runda a noua a turneului (care a avut loc pe 23 august 2014), când a reușit să remizeze în fața marelui maestru Vitaly Kunin.

Normele necesare pentru titlul de mare maestru le-a obținut la turneele: Zalakaros Open 2015 - prima, Graz Open, în februarie, 2016 - a doua - și Zalakaros Open, 4 iunie 2016 - a treia și, implicit, titlul de mare maestru.

În 2015 a fost desemnat câștigătorul Turneului Regilor Romgaz la individual, reușind să-l învingă aici pe experimentatul jucător german Daniel Fridman.

În septembrie 2016, la Olimpiada Internațională de Șah din Baku, Azerbaidjan, Bogdan-Daniel Deac a jucat pentru echipa României la masa a treia terminând turneul cu un rezultat foarte bun: 7/10 puncte (+5-1=4). Singura înfrângere suferind-o - cu negrele - de la marele maestru georgian Levan Pantsulaia.

Note

Legături externe
 Un român devine marea speranță a șahului mondial, stiripesurse.ro

Șahiști români
Mari maeștri internaționali ai șahului
Români în viață
Sportivi români din secolul al XXI-lea

Bogdan-Daniel Deac


U kineskoj mitologiji, Nebeski Vladar (天皇, Tiānhuáng) bio je prvi kralj Kine, nakon Panguova vremena. Prema Yiwen Leijuu (藝文類聚), on je bio prvi od Tri Uzvišena.

Biografija
Prema Shijiju Sima Qiana, Nebeski Vladar je imao 12 glava te je u drevno doba magijom ispunio Zemlju vodom, a umro je u dobi od 18 tisuća godina. Sima spominje i drugu priču, prema kojoj je Nebeski Vladar bio kralj koji je mnogo postigao, a imao je 12 djece, s kojima je upravljao svijetom.

Doveo je red među ljude, podijelivši stanovnike na mnoga plemena te izabravši najbolju osobu za vladara svakog plemena.

Poveznice
Kineska mitologija
Tri Uzvišena i Pet Careva

Izvori

Kineski vladari
Božanstva

Nebeski Vladar


Vavin () is a station of the Paris Métro on line 4 on the border of the 6th arrondissement and 14th arrondissement, under Place Pablo-Picasso at the intersection of Boulevard du Montparnasse and Boulevard Raspail. It is named after the nearby rue Vavin, named after 19th-century statesman Alexis Vavin (1792-1863).

It has the peculiarity of having two connections to other lines on the track towards Bagneux–Lucie Aubrac; one from line 12 just before entering the station and one towards line 6 just after leaving the station.

History
The station was opened on 9 January 1910 as part of the connecting section of the line under the Seine between Châtelet and Raspail.

As part of the "Un métro + beau" programme by the RATP, the station's corridors were renovated and modernised on 2 December 2005.

As part of the automation of line 4, the platforms were partially renovated and modernised. Its platform levels were raised to accommodate the installation of platform screen doors which took place from July to August 2020. This was in addition to new lighting being installed, tiling the floor, and the installation of new seats.

In 2018, the station was used by 2,182,742 passengers, making it the 244th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2019, the station was used by 2,021,987 passengers, making it the 244th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 1,009,201 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 241st busiest of the Métro network out of 304 stations.

In 2021, the station was used by 1,009,201 passengers, making it the 249th busiest of the Métro network out of 304 stations.

Passenger services

Access
The station has 4 accesses:

 Access 1: Boulevard Raspail
 Access 2: rue Vavin
 Access 3: Boulevard du Montparnasse
 Access 4: rue Delambre

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms, with platform screen doors installed since August 2020.

Other connections
The station is also served by lines 58, 68, 82, and 91 of the RATP bus network, and at night, by lines N01 and N02 of the Noctilien bus network.

Nearby

 Paris-Panthéon-Assas University

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 6th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 14th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1910
Articles containing video clips

Paris Métro line 4

Vavin station


A eleição parlamentar letã de 2011 foi realizada em 17 de setembro.

Resultados eleitorais

Ver também
Eleições em 2011

Parlamentar
Letônia

Eleição parlamentar na Letônia em 2011


HMS Kenya was a  cruiser of the Royal Navy. The ship was named after Kenya, a British possession at the time of the ship's construction.

Service history

Convoy escort
Kenya was launched on 18 August 1939 from the yards of Alexander Stephen and Sons, Glasgow, Scotland and after working up was commissioned on 27 September 1940. She took part in the hunt for the  in May 1941 whilst part of the 2nd Cruiser Squadron, Home Fleet, based at Scapa Flow. On 3 June Kenya and the cruiser  surprised and sank the German tanker Belchen which was supplying  in the Davis Straits.

Operation Stonewall
During September and October 1941, the Royal Navy devised Operation Stonewall, to intercept U-boats which were escorting outbound blockade runners through the Bay of Biscay into the Atlantic. After providing escort to the Malta convoy Halberd on 24 September on 1 October, Kenya and the cruiser  made to intercept the blockade runner Rio Grande, destined for Japan and escorted by . Rio Grande escaped but another blockade runner, , was sunk on 3 October west of Cape Finisterre.

Arctic operations
New research into declassified State Department records on the Soviet Union has revealed that on 19 March 1942, Kenya transported 10 tons of gold from the Soviet Union to the United States as payment for loans and war materials.

Kenya also avoided damage in air attacks by the Germans on 27–28 March. She had by now received the nickname "The Pink Lady", due to her Mountbatten Pink camouflage paint, during the commando raid against installations on Vågsøy Island off the Norwegian coast. This was attributed to her Mountbatten Pink camouflage blending in with the pink marker dye the Germans were using in their shells, preventing German spotters from distinguishing between shell splashes and the ship. The force returned to Scapa Flow in early January 1942. Kenya returned to escorting Arctic convoys between March and May 1942. On 22 March after escorting PQ12 to Murmansk Kenya was loaded with 10 tonnes of Russian bullion and took it back to Britain for safe keeping.

Operation Pedestal
Kenya played a prominent role in Operation Pedestal during August 1942.  Pedestal was a Royal Navy operation to escort a convoy of 14 merchant ships through the western Mediterranean to relieve and resupply the besieged island of Malta.  The convoy escort was the largest ever assembled in World War II, comprising 2 battleships, 4 aircraft carriers, 7 light cruisers (including Kenya) and 26 destroyers.  Through 11 and 12 August, it successfully fought off massed air attacks by the German Luftwaffe and the Italian Regia Aeronautica, with the loss of only 1 merchant ship and 1 destroyer.  The aircraft carrier HMS Eagle was also lost to a lone submarine attack on 11 August.

The heavily mined waters between Sicily and Tunisia (the Narrows) made it too dangerous for the battleships and surviving aircraft carriers to escort the convoy all the way to Malta, and for the last , the escort comprised a smaller force (Force X) of cruisers and destroyers, including Kenya.  During the night of 12 August and during the following day, the convoy was heavily attacked by Axis air forces, submarines and motor torpedo boats. During these actions, Kenya's bow was blown off by a torpedo fired by the Italian submarine Alagi.  This necessitated emergency shoring of the forward bulkhead and a reduced maximum speed of .

In all, a further two cruisers and eight merchant ships were lost in the night action of 12/13 August;  Only Rochester Castle, Port Chalmers, Melbourne Star, Brisbane Star and the oil tanker Ohio made it to Grand Harbour Valletta, and Kenya was left as the most powerful surviving ship in Force X. After leading the surviving ships of the convoy to the safety of Malta's fighter screen,.  Kenya then led Force X safely back to Gibraltar, despite further air attacks.

End of war

Kenya joined the America and West Indies Station with the 8th Cruiser Squadron, based at the Royal Naval Dockyard in the Imperial fortress colony of Bermuda,  in October 1946, but in December of the following year, she returned to the UK and was placed in the reserve. The cruiser had a comprehensive modernisation in 1945–1946  with new standardised, twin 40 mm light anti aircraft guns and updated surface and long-range early-warning radar and fire control for the anti-aircraft armament. She was reactivated to replace the cruiser  on the Far East station, in 1949 after another extensive refit.

Korean War
Kenya took part in naval operations in the Korean War. In March she bombarded Choda Island in preparation for landing 200 Republic of Korea troops there. Unfortunately the troops never showed up.

After further patrols off Inchon her next action came on 11 April when she was ordered to leave Sasebo to search for a communist aircraft that had been shot down. She was called off the operation early to sail to Kure, Japan where Captain Podger took command of the ship on 22 April. In May she took position off Inchon and spent about 10 days there bombarding the land on several occasions. The patrols and bombardments continued throughout the summer – with a trip to Hong Kong that broke the monotony – until 25 August when she left Sasebo, via Hong Kong, for a refit at Singapore. She slipped the refit jetty on 12 November and rearmed before leaving the Far East Station on 17 November. Kenya docked in Malta on 10 December and at Gibraltar three days later before entering the English Channel on 16 December.

Following the war, Kenya had an extensive year long refit in 1945–1946 at Chatham with new radars and standardisation of the light anti-aircraft armament on 5 twin Mk5 Bofors and 8 single 40mm. Kenya saw service in the Korean War on shore bombardment duties. In 1953–1955 the vessel refitted and spent a long period in reserve until August 1955 when she reentered service as a replacement for the cruiser  on the West Indian station. She paid off into reserve in August 1958, the ship was declared for disposal in February 1959 and was scrapped in 1962.

Notes

References

Smith, Peter C (1970).  Pedestal:  The convoy that saved Malta   William Kimber, London, ISBN 0-947554-77-7

External links

WWII cruisers
HMS Kenya at Uboat.net
Images of the Fiji class

Ships built on the River Clyde
1939 ships
World War II cruisers of the United Kingdom
Cold War cruisers of the United Kingdom
Korean War cruisers of the United Kingdom

HMS Kenya


Félix Benzler, né le  à Hanovre et mort le  à Gronau est un diplomate allemand.

Biographie
En 1909, il commence à étudier le droit à l'Université de Tübingen, où il est membre du . Il s'engage en tant que soldat durant la Première Guerre mondiale. Il est nommé vice-consul à Amsterdam jusqu'en 1925 et à l'ambassade à Budapest de 1926 à 1931. Benzler rejoint le NSDAP le .

En 1965, le parquet du tribunal régional de Hanovre ouvre une enquête concernant l'implication de Benzler dans la Shoah. Il est interrogé en 1968, mais n'a pas été poursuivi pour l'.

Références

Liens externes

Personnalité du Parti national-socialiste des travailleurs allemands
Diplomate allemand du XXe siècle
Naissance en mars 1891
Naissance à Hanovre
Naissance dans la province de Hanovre
Décès en décembre 1977
Décès en Basse-Saxe
Décès à 86 ans

Felix Benzler


Euryphyminae es una subfamilia de insectos ortópteros caelíferos perteneciente a la familia Acrididae. Se encuentran en África.

Géneros

Según Orthoptera Species File (1} abril de 2010):
 Acoryphella Giglio-Tos, 1907
 Acrophymus Uvarov, 1922
 Amblyphymus Uvarov, 1922
 Anabibia Dirsh, 1956
 Aneuryphymus Uvarov, 1922
 Brachyphymus Uvarov, 1922
 Calliptamicus Uvarov, 1922
 Calliptamuloides Dirsh, 1956
 Calliptamulus Uvarov, 1922
 Catantopoides Johnsen, 1990
 Euryphymus Stål, 1873
 Kevanacris Dirsh, 1961
 Pachyphymus Uvarov, 1922
 Phymeurus Giglio-Tos, 1907
 Platacanthoides Kirby, 1910
 Plegmapteroides Dirsh, 1959
 Plegmapteropsis Dirsh, 1956
 Plegmapterus Martínez y Fernández-Castillo, 1898
 Rhachitopis Uvarov, 1922
 Rhachitopoides Naskrecki, 1995
 Rhodesiana Dirsh, 1959
 Somaliacris Dirsh, 1959
 Surudia Uvarov, 1930

Referencias

 Dirsh, 1956 : The phallic complex in Acridoidea (Orthoptera) in relation to taxonomy. Transactions of the Royal Entomological Society of London, vol. 108, n. 7, 223-356.

Enlaces externos

 Euryphyminae en Tolweb
 Euryphyminae en Biolib

Acrididae

Euryphyminae


Kratom (lat. Mitragyna speciosa), vrsta drveta autohtonog u jugoistočnoj Aziji, iz koje se mogu dobiti psihotropne tvari. Pripada porodici broćevki, i rodu Mitragyna, dio tribusa Naucleeae.

Vrsta je uvrštena u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. FDA je upozorila da se kratom ne smije uzimati u medicinske svrhe niti kao alternativa opioidima, jer nema dovoljno dokaza da je siguran i učinkovit za bilo kakvu medicinsku uporabu. Zbog toga su opasne tvrdnje da je "kratom benigni i blagi proizvod koji je "samo biljka"".

Kratom je tropsko drvo iz Jugoistočne Azije. Stoljećima se kratomovo lišće primjenjuje radi ublažavanja bola. Jestivo je i može ga se jesti sirovo. Većinom ga se mrvi te primjenjuje u čajevima ili se pretvara u kapsule, tablete i tekućine. Ako je u malim količinama djeluje kao stimulans, dok u većim kao sedativ. DEA upozorava da u većim količinama kratom može dovesti do psihotičnih simptoma i psihološke ovisnosti. Centar za kontrolu bolesti CDC izvijestio da je oko 42 % slučajeva korištenja kratoma prijavljenih između 2010. i 2015. imali su za posljedicu simptome bezopasne po život, ali je bio potreban tretman. Za oko 7 % izloženosti rezultat je bio da su bile velike i opasne po život. U nešto kraćem razdoblju, od 2014. do 2016. bilo je 15 smrtnih slučajeva povezanih s kratomom, kako je izvijestila DEA. Stoga je već nekoliko godina kratom na popisu lijekova i kemikalija od interesa DEA-e.

Kratom cilja na djelove mozga koji odgovaraju na droge poput morfija, kodeina i fentanila. Iz kratoma se izvlači sintetički sastojak (Mitraginin pseudoindoksil) koji za razliku od morfija ne dovodi do štetnih nuspojava poput otežanog disanja – što se zove respiratorna depresija – konstipacija, kao ni do fizičke ovisnosti, što je ispočetka davalo nadu u korisnost i neštetnost. Ipak, zbog te se pojave zbiva većina smrti od opioidnih predoziranja pa se zato kratom i dalje ispitivalo da bi se vidjelo da li se neki od njegovih sastojaka mogu iskoristiti za medicinske prednosti koje potencijalno stvaraju manju ovisnost. Zagovornici su tvrdili da kratom olakšava život od bolova, depresije i tjeskobe. Znanstvenici su spominjali mogućnost da kratom može biti ključ za liječenje kronične boli, pa čak i sredstvo za borbu protiv ovisnosti od opioidnih lijekova. Ipak, DEA (Drug Enforcement Administration) od 30. rujna 2016. zabranila je kratom zbog neposredne opasnosti za javnu sigurnost i svrstala ga je u razred I droga (Schedule I) gdje su heroin, LSD, marihuana i ecstasy. DEA je istakla da je kratom visoka potencijala za zlouporabu i da nema trenutnu medicinsku korist. Radi se o tome da se kratom koristio rekreativno ili u samoliječenju apstinencijskih simptoma kod ovisnika o opijatima. Ispitivanja preko računalnih modela pokazala su da 22 od 25 sastojka kratoma čvrsto se veže na mu-opioidne receptore slično kao i opioidni lijekovi. Spoznaje od vremena poslije zabrane pokazuju da je zabrana opravdana. Prijavljena su do veljače 2018. 44 smrtna slučaja u svezi s uporabom kratoma, uključujući i osam od studenog 2017. godine. FDA (US Food and Drug Administration) je opisala smrtni slučaj u osobe koja nije bila ovisnik o opijatima, dok kod ostalih smrtnih slučajeva radilo se da su ovisnici miješali kratom s ostalim lijekovima, uključujući i propisane opioidne lijekove, benzodijazepine, loperamid i zabranjene tvari.

Vidi
mitraginin

Izvori

Vanjke poveznice

Ekstrakt kratoma – "čudotvorni lijek"
Što je kratom i zašto ga DEA hoće zabraniti
KRATOM - NAJBOLJI Prirodni lijek protiv kroničnih bolova i ...

Cinchonoideae
Psihotropne tvari

Kratom


48798 Penghuanwu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
48798 Penghuanwu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong în cadrul programului Beijing Schmidt CCD Asteroid Program. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 8,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 48001-49000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

48798 Penghuanwu