Madam Bovary (;), Fransız yazar Gustave Flaubert'in "Madam Bovary: Taşra Hayatı" orijinal ismiyle 1856'da yayınlanan ilk romanıdır. Yaşadığı sıkıcı ve sıradan taşra hayatından kurtulabilmek için sınırlarını umutsuzca zorlayan Madam Bovary'nin hikâyesini anlatır.

Roman, 1 Ekim 1856 ve 15 Aralık 1856 arasında La Revue de Paris'te ilk kez tefrikalar halinde yayınlandığında, kamu savcıları tarafından müstehcenlik nedeniyle hakkında soruşturma başlatılmıştır. Ocak 1857'de ortaya çıkan dava yoğun ilgi çekmiş, Flaubert'in 7 Şubat 1857'deki beraatinden sonra, Madame Bovary, Nisan 1857'de iki ciltte yayınlandığında en çok satan kitap olmuştur. Romantizmin idealist yaklaşımına bir tepki olarak ortaya çıkan roman, realizm akımının ilk ve en önemli örneklerindendir. Bu kitaptan sonra bovarizm akımı oluşmuş ve psikolojide tatminsizlik, memnuniyetsizlik anlamına gelen bir rahatsızlık olarak yer almıştır.

Time dergisi tarafından 2007 yılında açıklanan dünyanın en ünlü yazarlarına göre "Tüm Zamanların En İyi On Kitabı" listesinde, Lev Tolstoy'un Anna Karenina adlı yapıtının ardından ikinci seçilmiştir.

Özet

Madame Bovary, kuzey Fransa'da, Normandiya'daki Rouen kasabası yakınlarında geçer. Roman, tuhaf giyimli, utangaç bir genç olan Charles Bovary'nin yeni okulundaki ilk gününde sınıfa girmesiyle ve arkadaşları tarafından alaya alınmasıyla başlar. Öğrenim hayatında gösterdiği bütün çabaya rağmen Charles ancak ikinci sınıf bir tıbbi derece elde edebilir ve Halk Sağlığı Hizmetinde Sağlık Memuru olarak çalışmaya başlar. Annesinin onun için seçtiği sevimsiz ama sözde zengin bir dul olan Héloïse Dubuc ile evlenir. Kariyerinin başlangıç noktası olarak Tôtes köyüne yerleşir.

Bir gün Charles, sahibinin kırık bacağını iyileştirmek için yerel bir çiftliğe davet edilir ve orada evin kızı Emma Rouault ile tanışır. Emma, manastırda "iyi eğitim" almış, şiirsel giyimli güzel bir genç kadındır. Popüler romanlarda okuduğu lüks ve romantizm dolu hayatlara özlem duymaktadır. Charles görür görmez ondan hoşlanır ve hastasını gerektiğinden çok daha sık bir şekilde ziyaret etmeye başlar. Bir süre sonra Héloïse'in kıskançlığı yüzünden bu ziyaretler son bulur.

Romanda Héloïse beklenmedik bir şekilde ölür. Charles makul bir süre bekledikten sonra tekrar Emma'yla ilgilenmeye başlar. Babasının da onay vermesiyle, Emma ve Charles evlenir.

Buradan sonra roman Emma'ya odaklanır. Charles iyi niyetlidir ama beceriksizdir.   Marquis d'Andervilliers tarafından davet edildikleri zarif bir balodan sonra, Emma evlilik hayatını donuk bulmaya başlar ve neşesini kaybeder. Charles, karısının bir manzara değişikliğine ihtiyacı olduğuna karar verir ve işini daha büyük pazar kasabası olan Yonville'ye (geleneksel olarak Ry kasabası olarak geçer) taşır. Orada Emma'nın kızı Berthe doğar, ancak annelik Emma'yı hayal kırıklığına uğratır. Yonville'de tanıştığı, edebiyat ve müzik konusunda kendisiyle aynı zevkleri paylaşan Léon Dupuis adında genç bir hukuk öğrencisine delicesine aşık olur ve yaşama sevinci tekrar geri gelir. Fakat kendine yakıştırdığı erdemli eş ve özverili anne imajında teselli arayarak Léon'a olan tutkusunu ve Charles'a olan tiksintisini içine atmak zorunda kalır. Léon, Emma'nın aşkından umudunu kesince eğitimi için Paris'e gider.

Bir gün, zengin ve hovarda bir toprak sahibi olan Rodolphe Boulanger, hizmetçilerinden birini tedavi için Charles'a getirir. Orada Emma ile karşılaşır ve onun kolay bir av olacağını hisseder. Emma'nın sağlığına iyi geleceğini bahane ederek onu at binmeye davet eder. Saf hislerle sadece karısının sağlığını düşünen Charles, bu planı kolayca benimser. Bu gezide Emma ve Rodolphe ilişkisi başlar. Romantik fantezilerle kontrolü kaybeden Emma, tehlikeli aşk mektupları ve gizli buluşmalarla kendinden ödün vermeye başlar. Dört yılın sonunda Emma, birlikte kaçmaları konusunda ısrar etmeye başlar. Rodolphe, bu plan için o kadar hevesli değildir ve kaçmayı planladıkları günün arefesinde, Emma'ya yolladığı bir kayısı sepetinin altına gizlediği bir özür mektubuyla ilişkiyi sonlandırır. Yaşadığı büyük şok üzerine Emma depresyona girer ve kısa bir süreliğine kurtuluşu dinde arar.

Emma neredeyse tamamen iyileştiğinde, Charles onu, Rouen yakınlarındaki bir operaya götürür. Opera, Emma'nın içindeki tutkuları yeniden uyandırır ve tam o sırada tesadüfen aynı operayı izlemeye gelmiş eski sevdalısı Léon ile karşılaşır. Léon mezun olmuş ve Rouen'de çalışmaya başlamıştır. Aralarında aşk ilişkisi başlar. Charles'ı piyano dersleri aldığına inandıran Emma, her hafta Léon ile aşk yuvası olarak gördükleri otel odasını ziyaret etmeye başlar. İlişkilerinin başında ikisi de çok mutludur ama Léon zamanla Emma'nın duygusal aşırılıklarından sıkılmaya başlayınca Emma'nın Léon hakkındaki hisleri de bulanıklaşır. Bu arada Emma düzenbaz bir tüccar olan Lheureux'ın ağına düşmüştür. Kontrolden çıkan lüks harcamaları yüzünden oluşan borcuna karşılık Charles'ın mülkü üzerine bir vekâletnameyi tüccara vermek zorunda kalır.

Lheureux, Bovary'nin borcunu tahsil etmek için eve ihtarname gönderince Emma, Léon ve Rodolphe dahil pek çok kişiden borç ister ama geri çevrilir. Umutsuzluk içinde arsenik içerek intihar etmeye karar verir ve acılar içerisinde ölür. Acılı eş Charles, derin bir kedere gömülür, Emma'nın hatıralarını canlı tutmak için yatak odalarını bir mabede çevirir ve hiçbir eşyanın atılmasına izin vermez. Yaşamının son aylarında, çalışmayı bırakır ve mallarını satarak ayakta kalmaya çalışır. Evini, Lheureux'a olan borçları yüzünden kaybeder. Tesadüfen Rodolphe ve Léon'un aşk mektuplarını bulur ve temelli çöker. Charles ölünce küçük kızı Berthe'yi büyükannesi yanına alır ama o da kısa süre sonra ölür. Berthe daha sonra onu pamuk fabrikasında çalışmaya gönderecek kadar fakir bir teyzesinin yanına gitmek zorunda kalır. Kitap, Charles'ı tıp alanında kendine rakip gören yerel eczacı Homais'in, Yonville halkının nezdinde itibar kazandığını ve tıbbi başarıları için ödüllendirildiğini söyleyen bir iki kapanış cümlesiyle biter.

Karakterler
Emma Bovary, romana ismini veren karakterdir (Charles'ın annesi ve eski eşi de romanda Madam Bovary olarak geçerken kızı Matmazel Bovary olarak geçer). Dünyaya romantik bir gözle bakan Emma'nın güzellik, zenginlik ve yüksek sosyete hakkında tutkuları vardır. Kurgu, bu romantik tutkular ve taşra hayatının sıradanlığı arasında bocalayan Emma'nın üzerinden şekillenir, haleti ruhiyesinin onu iki gayrimeşru ilişkiye, borç batağına ve sonunda intihara sürüklemesiyle sonuçlanır. Emma hayallerde yaşayan bir karakterdir, onun iç gözlemi ve ruhsal çatışmalarının çözümlenmesi Flaubert'in yazarlıkta geldiği noktayı göstermektedir.

Charles Bovary, Emma'nın kocası, çok basit ve sıradan bir adamdır. Bir kasaba doktorudur ama diğer her şeyde olduğu gibi mesleğinde de vasattır. Aslında tam anlamıyla bir doktor da değildir, aldığı tıp eğitimi "sağlık memuru" niteliğindedir. Bununla birlikte hastalarını düzenli kontrol eden, işini severek yapan bir adamdır. Güler yüzlü ve samimi biridir, isimleri ve yüzleri hatırlamak gibi bir yeteneği vardır, çoğunlukla ilk yardım için çağrılır. Bu özellikleriyle Tôtes'teki hastalarının dostluğunu ve güvenini sağlamıştır; ancak, Yonville'e taşındığında, kariyeri, eczacı Homais'in gizli saldırıları karşısında inişe geçer. Aksi yönde bariz kanıtlar olmasına rağmen Charles, karısını kusursuz bulur ve ona tapar. Asla ondan şüphelenmez, parasının bütün kontrolünü ona bırakır; ve böylece kendi yıkımına da neden olur. Charles'ın bütün sevgisine rağmen Emma, onu zevksizliğin ve sıradanlığın bir simgesi olarak görür ve küçümser.

Rodolphe Boulanger yöre sakini bir zengindir, diğer pek çok metresine yaptığı gibi Emma'yı da baştan çıkarır ve gönül eğlendirir. Bazen Emma'dan hoşlanır ama bu gerçek aşktan çok uzak bir duygudur. Emma kontrolünü kaybetmeye başlayınca, Rodolphe ondan soğur ve tedbirsizliğinden endişe etmeye başlar. İlk başta Emma ile kaçmaya razı olur ama sonradan cesareti kırılır ve kararından döner, bunda Emma'nın küçük kızı Berthe'nin de büyük etkisi vardır.

Léon Dupuis, Emma'yı şiirle tanıştıran ve ona aşık olan bir katiptir. Emma'dan duygularına karşılık bulamaz ve Yonville'den ayrılır, ancak Emma'nın Rodolphe Boulanger'la bozulan ilişkisinden sonra ikili yeniden karşılaşır; böylece Emma'nın ikinci gayrimeşru ilişkisi başlar.

Mösyö Lheureux, Yonville'deki insanlara sürekli krediyle mal satmaya ve bu yolla faizle borçlandırmaya çalışan manipülatif ve kurnaz bir tüccardır. Büyüme hırsıyla pek çok küçük esnafın batmasına neden olan Lheureux, ustaca avucuna aldığı Emma üzerinden Charles'ı borçlandırır; ve nihayetinde hem Emma'nın intiharına hem de Bovaryler'in mali yıkımına neden olur.

Mösyö Homais kasabanın eczacısıdır. Azılı bir din düşmanıdır. Geçimini sağladığı işi yapmak için resmi bir ruhsatı yoktur. Bir yandan Charles'a dost gibi davranırken bir yandan da onun mesleğindeki yetkinliğini itibarsızlaştırmaya ve hastalarını çalmaya çalışır. Bir noktada Charles'ı imkânsız bir ameliyata teşvik eder ve Charles'ın mesleki itibarını kaybetmesine neden olur.

Justin Mösyö Homais'in çırağı ve uzaktan akrabasıdır. Başta iyilik olsun diye eve alınmış olmasına rağmen çalışkanlığıyla kendini sevdirmiştir. Emma'ya sevdalıdır. Romanın finaline doğru Emma tarafından "uyumasına engel olan bazı sıçanlardan kurtulabilmek için arseniğe ihtiyacı olduğu" bahanesiyle kandırılır ve tıbbi malzeme odasının anahtarını çalar. Emma arseniği yutunca büyük bir dehşet ve pişmanlık duyar.

Père Rouault Emma'nın babasıdır. İyi kalpli, dürüst bir adamdır. Romandaki karakterlerde görülen riyakarlık ve ahmaklık özelliklerini taşımayan iki karakterden biridir.

Zaman ve Mekan
Romanın zaman ve mekan seçimi, Flaubert'in gerçekçi tarzını ve romanın kahramanı Emma üzerinden içinde yaşadığı toplumu nasıl yorumladığını anlamak için önemlidir.

Francis Steegmuller'a göre roman 1827 Ekimi'nde başlar ve 1846 Ağustosu'nda biter. Bu dönem, yükselen şehirli orta sınıfın gözüne girebilmek için şemsiyesini kendi taşıyarak Paris'te dolaşan Louis Philippe'in saltanat sürdüğü Temmuz Monarşisi'ne denk düşer. Flaubert, taşra halkının ahlak, görgü ve davranış kalıplarını anlatarak onların aslında şehirli orta sınıfı taklit etmeye çalıştığını göstermek ister.

Flaubert, gündelik hayatın tam bir yansımasını tasvir etmeye çalışmıştır. Yonville kasaba fuarının geçtiği bölüm buna çok iyi bir örnektir; bir yandan fuardaki olaylar gerçek zamanlı anlatılırken diğer yandan da fuara yukarıdan bakan bir pencerenin arkasında gerçekleşen çok samimi bir yakınlaşma eş zamanlı verilir. Flaubert, romanın geçtiği yeri ve adetlerini çok iyi biliyordu; çünkü o da Rouen'de doğup büyümüştü. Flaubert'in, taşranın gündelik hayatını aktarırken kullandığı gerçekçi üslup, kitaba itibar kazandırmasının yanında edebi gerçekçilik akımının da başlangıcı olmuştur.

Flaubert'in kurguladığı sıradan ve basit gerçeklik, romanın baş kahramanının aşırı arzularıyla tam bir kontrast halindedir. Gündelik hayatın bayağılığı, Emma'nın romantik fantezilerine hiç uymamaktadır. Flaubert, zaman, mekan ve karakterleri yansıtmak için bu karşıtlığı bir arada kullanır. Emma gündelik gerçekliğin ışığında daha kaprisli ve gülünç görünür. Bununla birlikte onun arzuları da taşra insanının sıradanlığını daha belirgin hale getirir. Taşrada aldığı yetersiz eğitimle imkânsız gibi görünse de Emma'da, güzelliğe ve yüceliğe dair bir arayış vardır; bu arayış burjuva sınıfında görünmez.

Stil
Kitap, bazı yönlerden yazarın sonradan doktor olan bir okul arkadaşından ilham almıştır. Flaubert'e, abartıdan uzak, doğal bir dille, gerçek dünyaya ait bir roman yazması, arkadaşı ve akıl hocası olan Louis Bouilhet tarafından önerilmiştir. Gerçekte de, yazım stili Flaubert'in en çok önemsediği unsurdu. Flaubert romanı hakkında yazdığı bir mektupta, bu romanın herhangi bir şey hakkında olmadığını, sağlamlığını dışarıdan aldığı bir konudan değil, kendi tarzından aldığını söylüyordu. Sanat eleştirmeni Jean Rousset, Flaubert'in modern edebiyattaki ilk soyut yazar olduğunu, James Joyce ve Virginia Woolf gibi isimlerin onu takip ettiğini söyler. Flaubert, Balzac'ın yazım tarzını beğendiğini açık bir şekilde ifade etmemiş olsa da, yazdığı roman, Balzac'ın öncüllediği edebi gerçekçilik akımının en parlak örneği olarak gösterilmektedir. Romandaki "gerçekçilik", müstehcenlik davasının ana unsurlarından biriydi; başsavcı, sadece bu romanın değil, edebiyattaki "gerçekçilik" akımının topyekun sanata ve toplum ahlakına bir saldırı olduğunu ileri sürmüştü.

Gerçekçilik akımı, bir yönüyle, Romantizm akımına bir tepkiydi. Romandaki Emma karakteri, romantizmin sembolü olarak görülür; Çünkü ne düşünceleri ne de duyguları yaşadığı dünyanın gerçeklerine bağdaşmamaktadır. Bazı yönlerden birbiriyle özdeşleştirilmiş olmalarına rağmen Flaubert, çoğunlukla, Emma'nın romantik hayallerinden ve edebiyat zevkinden alayla bahsetmiştir. Flaubert'e ait olduğu düşünülen "Madam Bovary, c'est moi" ("Madam Bovary benim") sözünün doğruluğu tartışmalıdır. Flaubert mektuplarında, romanın duygusal tarafıyla arasına mesafe koyduğunu belirtmiştir. Roger des Genettes Edma'ya yazdığı mektupta, "ce que j'aime n'y est pas Tout" ("sevdiğim her şey orada değil"), Marie-Sophie Leroyer Chantepie'e yazdığı mektupta da "je n'y ai rien mis ni de mes sentiments ni de mon existence" (Ne duygularımdan ne de karakterimden bir şey kattım) ifadeleri geçer. Mario Vargas Llosa, "Eğer Emma Bovary o kitapları okumamış olsaydı kaderi farklı olabilirdi" demiştir.

Madam Bovary, Flaubert'in yaşadığı dönemlerde, özellikle de Louis Philippe döneminde, işçi sınıfı ve soylu sınıfı arasında yeni yeni belirmeye başlayan şehirli orta sınıfın asla gerçekleşmeyecek delicesine hayallerini, kendini beğenmişliğini, kültürsüzlüğünü hicveden bir burjuva eleştirisi olarak görülmektedir. Flaubert bu yeni burjuva sınıfını küçümserdi. Yerleşik Düşünceler Sözlüğü adlı kitabında burjuvaziyi "zihinsel ve ruhsal yüzeysellik", "saf hırs", "sığ kültür", "maddiyatçılık", "açgözlülük", "ve her şeyden öte fikirlerin ve inançların papağan gibi tekrarlanması" ifadeleriyle tanımlamıştı.

Vargas Llosa'ya göre, Emma'nın dramı "hayal ve gerçek" arasındaki uçurum, "arzu ve tatmin" arasındaki boşluktan ileri gelir ve bunlar, bir asır sonra sanayi toplumlarında görülecek olan yabancılaşmanın ilk işaretleridir. Bununla birlikte, romanın tek konusu, bir kadının hayalci romantizmi değildir; Charles da gerçeği kavramakta büyük zorluk çekmektedir ve Emma'nın gerçek hislerini, gerçek arzularını anlamaktan çok uzaktır.

Edebi önemi ve aldığı tepkiler
Uzun zamandır en iyi romanlar arasında sayılan bu kitap, kurgusal gerçekliğin "kusursuz" bir örneği olarak gösterilmektedir. Henry James'e göre "Madam Bovary'nin mükemmelliği onu zirvede yalnızlığa mahkum etmiştir ve onun bu emsalsizliği yargıların ötesindedir." Marcel Proust Flaubert'in tarzındaki "gramatik sadelik"ten övgüyle bahsederken Vladimir Nabokov, "şiir üslubuyla yazılmış düzyazı" betimlemesini yapmıştır. Benzer şekilde, Milan Kundera, Şaka adlı romanının önsözünde şöyle yazar: "Flaubert'e kadar düzyazı, "estetik olarak yetersiz" damgasını taşıyordu; Madam Bovary'den sonra estetik olarak şiirle bir tutulmaya başlandı". Giorgio de Chirico, anlatıcının konumu açısından düşünüldüğünde, yazılmış en kusursuz romanın Madam Bovary olduğunu söylemiştir. Julian Barnes de bu kitabı, yazılmış en iyi roman olarak göstermiştir.
Bu roman, 19. yüzyıl boyunca giderek artan bir gerçekçilik eğiliminin en önemli örneklerindendir. Bu eğilimde, karakterlerin dış dünyasından çok iç dünyası betimlenmiş ve psikoloji önem kazanmıştır. Bu açıdan bakıldığında Marcel Proust ve James Joyce gibi büyük romancılara da öncüllük etmiştir.

Uyarlamalar
Madam Bovary'nin film uyarlamaları:

 Kutsal Aşk (1932), yönetmen Albert Ray
 Madam Bovary (1934), yönetmen Jean Renoir, oyuncular Max Pahalıya ve Valentine Tessier
 Madam Bovary (1937), yönetmen Gerhard Lamprecht, oyuncular Pola Negri, Aribert Wäscher ve Ferdinand Marian
 Madam Bovary (1949), yönetmen Vincente Minnelli, oyuncular Jennifer Jones, James Mason, Van Heflın, Louis Jourdan ve Gene Lockhart'ın
 Madam Bovary (1964), BBC yapım film, yazan Giles Cooper
 Madam Bovary (1969), yönetmen Hans Schott-Schobinger, oyuncular Edwige Fenech
 Madam Bovary (1975), BBC yapımı film, 1964'teki yapımla aynı senaryo
 Kurtarmak ve Korumak (1989), yönetmen Alexandr Sokurov
 Madam Bovary (1991), yönetmen Claude Chabrol, oyuncular: Isabelle Huppert, 1991. Jon Fortgang, Film4 için dergisinde çıkan yazısında, "görkemli bir dönem filmi ve yerinde bir trajik drama" sözleriyle filmi övmüştür.
 Maya Memsaab (1993), Hintçe çekilmiş bir film, yönetmen Ketan Mehta, oyuncular Deepa Sahi
 Madam Bovary (2014), yönetmen Sophie Barthes, oyuncular Mia Wasikovska, Henry Lloyd-Hughes, Paul Giamatti ve Ezra Miller

Kaynakça

Klasik kadınlar

Dış bağlantılar

Özlem Narin Yılmaz, Madam Bovary'nin tuhafiyecisi

Operaya uyarlanmış romanlar
Televizyona uyarlanmış romanlar
Sinemaya uyarlanmış Fransız romanları
Kurguda intihar
Tefrika romanlar
Aldatma ile ilgili romanlar
Gerçekçi romanlar
Gustave Flaubert romanları

Madame Bovary


البهيمية أو الزوفيليا  هي اضطراب جنسي يلجأ من خلاله الشخص إلى ممارسة الجنس مع الحيوانات، البهيمية تعدّ جريمة في معظم دول العالم كما أنها محرمة في العديد من الأديان.

سبب عدم التقبل الأخلاقي

من أهم مقومات الأخلاق الجنسية هي الرضا والموافقة والقدرة على الرفض. أقل ما تتقبله كل نظم الاخلاق تقريبا هي موافقة جميع الاطراف في ممارسة النشاط الجنسي. حيث تُثار أسئلة حول الاخلاقيات الجنسية التي لها علاقة مع من من حقه إعطاء الموافقة، وما نوع المواقف التي يمكن الموافقة عليها. في الغرب، كثيرا ما تضع الفكرة القانونية لإبداء الموافقة المعايير العامة بشأن هذه المسالة. إلا ان بعض الفئات، التي هي غير قادرة على إبداء حق الموافقة هم من الأطفال، المعاقين ذهنيا، المرضى عقليا، الحيوانات، وأحيانا الاشخاص تحت تأثير المخدرات أو الكحول.

انظر أيضا
 البهيمية والقانون

مراجع

تفاعل بشري حيواني
جرائم جنسية
جنس
سوء السلوك الجنسي
شذوذ جنسي
قسوة على الحيوانات

بهيمية


Prof. Dr. Larry Ronald Noblick (1948 ) est un botaniste américain, qui a travaillé en taxonomíe au Brésil; en développant son activité académique dans le « Département de Biologie Végétale », de l'Université d'État de l'Ohio. Et aussi, à partir de 1990 au Fairchild Tropical Garden.

En mars 1980, le Professeur Larry Ronald Noblick fonde l'Herbario de l'« Université d'État de Feira de Santana », et il a été son premier conservateur.

Quelques publications

 1991. The Indigenous Palms of the State of Bahia, Brazil. Ed. Univ. of Illinois at Chicago, 523 pp.

 1977. An Annotated List of the Herbarium Specimens of the Maria Mitchell Association: Dept. of Naturel Science, Nantucket, Massachusetts. Ed. Rand Press, 222 pp.

 1973. Wahkeena Ferns. Avec William T. Schultz. Ed. Ohio Historical Soc. 16 pp.

 1972. The Plant Communities and Vascular Flore of Conkle's Hollow State Park, Hocking County, Ohio. Ed. Ohio State Univ. 326 pp.

quelques descriptions
Larry Ronald Noblick travaille beaucoup sur la famille des Arecaceae. Il a déjà décrit un peu plus d'une quarantaine de palmiers dont un important travail sur le genre Butia :
 Butia catarinensis Noblick & Lorenzi
 Butia exospadix Noblick
 Butia lepidotispatha Noblick
 Butia leptospatha (Burret) Noblick
 Butia marmorii Noblick
 Butia matogrossensis Noblick & Lorenzi
 Butia odorata (Barb.Rodr.) Noblick
 Butia pubispatha Noblick & Lorenzi
mais aussi sur d'autres genres, entre autres :
 Bactris horridispatha Noblick ex A.J.Hend.
 Bactris soeiroana Noblick ex A.J.Hend.
 Coccothrinax viridescens Noblick & Street
 Geonoma littoralis Noblick & Lorenzi
 Syagrus allagopteroides Noblick & Lorenzi
 Syagrus angustifolia Noblick & Lorenzi
 Syagrus pimentae  Noblick
 Syagrus vermicularis Noblick

Honneurs

Eponymie

 (Arecaceae) Butia noblickii Deble, Marchiori, F.s.alVois & A.s.oliveira

 (Melastomataceae) Microlicia noblickii (Wurdack) A.b.martins & Almeda

Références

Liens externes

Conservateur américain de musée
Botaniste américain du XXe siècle
Naissance en 1948

Larry Ronald Noblick


Bogdan Stefanov Dobranov (1. prosinca 1914. – 4. listopada 1983.), bio je bugarski biskup.

Bio je naslovni giufitanski biskup te sofijsko-plovdivski biskup.

Izvori

Giufitanski biskupi
Bugarski biskupi
Biskupi u Bugarskoj
Sofijsko-plovdivska biskupija

Bogdan Stefanov Dobranov


Ruralna cjelina Sklop kuća 'Kapinovi dvori' , ruralna cjelina u sklopu mjesta Lokve Rogoznice, na prostoru Grada Omiša.

Povijest
Ruralna cjelina Sklop kuća "Kapinovi dvori" izgrađen je na strmom obronku Mosora u raštrkanom selu Lokva Rogoznica. Tvore ga tri dvokatnice sa solarima koje su izgrađene u 18., 19. i 20. stoljeću u nizu. Uz njih su dozidane dvije gospodarske kućice, a pred njima je kamenom popločano dvorište koje gleda na more i u kojem su dvije gustirne. U interijeru središnje kuće na zidovima prvog i drugog kata su po četiri manje freske – rani radovi Joke Kneževića. Kapinovi dvori su napušteni i danas u ruševnom stanju.

Zaštita
Pod oznakom Z-5092 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Omišu

Kapinovi dvori (ruralna cjelina)


Isla del Topi (en italiano: Isola dei Topi) es una isla italiana en el Mar Tirreno geográficamente parte del Archipiélago Toscano y administrativamente integrada en la provincia de Livorno parte de la Región de Toscana. No posee habitantes permanentes,  se encuentra en el canal de Piombino a unos trescientos metros al norte del Castillo Capo. Una ordenanza prohíbe a los barcos de la Guardia Costera transitar en el tramo de mar entre la costa y la isla. Sus terrenos son de propiedad privada.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

 Mario Ferrari, Guida alle spiagge dell'Elba, Pisa, Pacini, 2000, pp. 130.

Topi
Islas deshabitadas de Italia
Rio (Italia)

Isla del Topi


درم  مدينة في بريطانيا، تقع في شمال إنجلترا، حيث تبعد حوالي 427 كم (267 ميلاً) إلى الشمال من لندن، وحوالي 27 كم (17 ميلاً) إلى الجنوب من مدينة نيوكاسل. هي عاصمة مقاطعة درم. فيها جامعة درم، وهي جامعة حكومية تأسست عام 1832.

جاء اسمها من تحريف لكلمتين. الأولى من اللغة الإنجليزية القديمة وهي دن  وتعني تلة، والثانية من النوردية القديمة وهي هولم  وهي تعني جزيرة.

التاريخ

التاريخ المبكر
تشير الأدلة الأثرية إلى وجود تاريخ للاستيطان في المنطقة منذ حوالي 2000 قبل الميلاد. يمكن إرجاع المدينة الحالية بوضوح إلى عام 995 بعد الميلاد، عندما اختارت مجموعة من الرهبان من ليندسفارن شبه الجزيرة الاستراتيجية العالية كمكان للاستقرار بجسد القديس كوثبرت الذي كان موجودًا سابقًا في تشيستر لو ستريت، حيث أسس كنيسة هناك. أسطورة البقرة وأصول المدينة

أسطورة تأسيس دورهام (من نحت على الجانب الجنوبي من الكاتدرائية)

تقول الأسطورة المحلية أن المدينة تأسست عام 995 م عن طريق التدخل الإلهي. يروي مؤرخ القرن الثاني عشر سيميون من دورهام أنه بعد التجول في الشمال توقف نعش القديس كوثبرت بأعجوبة عند تلة وأردن لو وعلى الرغم من جهود المصلين لم يتحرك. وأمر ألدون، أسقف تشيستر لو ستريت وقائد الرهبنة الصوم المقدس لمدة ثلاثة أيام مصحوبًا بصلاة القديس. خلال الصوم ظهر القديس كوثبيرت لراهب معين اسمه إيدير مع تعليمات بأن التابوت يجب أن يؤخذ إلى دون هولم. بعد الكشف عن إدمير وجد ألدون أنه كان قادرًا على تحريك النعش لكنه لم يعرف مكان دون هولم.

أسطورة بقرة دون، التي تم توثيقها لأول مرة في طقوس دورهام، وهي رواية مجهولة عن كاتدرائية دورهام، نُشرت عام 1593 تستند إلى رواية سيمون. وفقًا لهذه الأسطورة، صادف الرهبان في وقت لاحق من ذلك اليوم، بالصدفة، خادمة حليب في جبل جوي (جنوب شرق دورهام الحالية). ذكرت أنها كانت تبحث عن بقرة ضائعة كانت قد شاهدتها آخر مرة في دون هولم. ولما أدرك الرهبان أن هذه علامة من القديس، تبعوها. استقروا في «جزيرة تل» مشجرة - صخرة غابات عالية محاطة من ثلاث جهات بنهر وير. هناك أقاموا مأوى للآثار، في المكان الذي ستقف فيه كاتدرائية دورهام فيما بعد. يذكر سيميون أن المبنى الخشبي المتواضع الذي أقيم هناك بعد فترة وجيزة كان أول مبنى في المدينة. في وقت لاحق، بنى الأسقف الدهون كنيسة حجرية تم تكريسها في سبتمبر 998. لم يعد قائما بعد أن حل محله الهيكل النورماندي.

يتم تفسير الأسطورة من خلال نحت الحجر الفيكتوري المنحوت على الوجه الجنوبي للكاتدرائية ومؤخراً من خلال النحت البرونزي "Durham Cow" (1997، أندرو بيرتون)، والذي يتكئ على نهر وير أمام الكاتدرائية.

تاريخ القرون الوسطى

خريطة للمدينة من عام 1610خلال فترة القرون الوسطى، اكتسبت المدينة شهرة روحية باعتبارها مكان الراحة الأخير للقديس كوثبرت وسانت بيدي الموقر. كان ضريح القديس كوثبير الواقع خلف المذبح العالي بكاتدرائية دورهام أهم موقع ديني في إنجلترا حتى استشهاد القديس توماس بيكيت في كانتربري عام 1170.

اشتهر القديس كوثبرت لسببين. أولاً، استمرت قوى الشفاء المعجزة التي أظهرها في الحياة بعد وفاته مع العديد من القصص عن أولئك الذين يزورون ضريح القديس وقد شفوا من جميع أنواع الأمراض. أدى ذلك إلى أن يُعرف بـ «العامل الإنجليزي المعجزة». ثانياً، بعد الترجمة الأولى لأثاره عام 698 م، تبين أن جسده غير قابل للفساد. بصرف النظر عن ترجمة موجزة إلى الجزيرة المقدسة أثناء الغزو النورماندي the saint's relics have remained enshrined to the present day.، ظلت رفات القديس محفوظة حتى يومنا هذا. كما تم دفن عظام القديس بيد في الكاتدرائية والتي جذبت أيضًا حجاج العصور الوسطى إلى المدينة.

لطالما منحها موقع دورهام الجغرافي مكانة مهمة في الدفاع عن إنجلترا ضد الاسكتلنديين. لعبت المدينة دورًا مهمًا في الدفاع عن الشمال وقلعة دورهام هي القلعة النورماندية الوحيدة التي لم تتعرض لخرق على الإطلاق. في عام 1314، دفعت أسقفية دورهام للأسكتلنديين «مبلغًا كبيرًا من المال» لعدم حرق دورهام. وقعت معركة نيفيل كروس بالقرب من المدينة في 17 أكتوبر 1346 بين الإنجليز والاسكتلنديين وكانت خسارة فادحة للأسكتلنديين.

عانت المدينة من تفشي الطاعون في 1544 و 1589 و 1598.

الأساقفة الأمير
بفضل العناية الإلهية التي تم إثباتها في التأسيس الأسطوري للمدينة، كان أسقف دورهام دائمًا يتمتع بلقب «أسقف من العناية الإلهية» على عكس الأساقفة الآخرين، الذين هم «أسقف بإذن إلهي». ومع ذلك، نظرًا لأن شمال شرق إنجلترا يقع بعيدًا عن وستمنستر، فقد تمتع أساقفة دورهام بسلطات غير عادية مثل القدرة على عقد برلمانهم الخاص، تكوين جيوشهم الخاصة، وتعيين عمداءهم وقضائهم، إدارة القوانين الخاصة بهم، وفرض الضرائب والرسوم الجمركية، وإنشاء المعارض والأسواق، وإصدار المواثيق، وإنقاذ حطام السفن، وجمع الإيرادات من المناجم، وإدارة الغابات وصك العملات المعدنية الخاصة بهم. كانت سلطات الأسقف بعيدة المدى حتى علق وكيل الأسقف أنطوني بيك في عام 1299 بعد الميلاد: «هناك ملكان في إنجلترا، هما ملك إنجلترا اللورد، يرتدي تاجًا علامة على ملكيته ويرتدي أسقف دورهام اللورد. ميتري مكان التاج، في إشارة إلى سلطته في أبرشية دورهام». [21] كل هذا النشاط كان يدار من القلعة والمباني المحيطة بالقصر الأخضر. العديد من المباني الأصلية المرتبطة بوظائف قصر المقاطعة هذه بقيت في شبه الجزيرة التي تشكل المدينة القديمة.

مدخل قلعة دورهام، قصر الأساقفة حتى عام 1832 عندما انتقل إلى قلعة أوكلاند كان كل أسقف من دورهام من 1071 إلى 1836 أميرًا أسقفًا باستثناء التعيين النورماندي الأول، الأسقف والشير (في المنصب حوالي 1071-1080)، والذي تم تعيينه [من قبل من؟] على شكل إيرل أسقف. على الرغم من أن مصطلح «أمير أسقف» قد استخدم كأداة مفيدة في فهم وظائف أساقفة دورهام، إلا أنه لم يكن لقبًا سيعرفونه. يرجع الفضل إلى آخر أسقف من الأمير دورهام، الأسقف ويليام فان ميلديرت، [من قبل من؟] في تأسيس جامعة دورهام في عام 1832. لقد قلص هنري الثامن بعض سلطات الأمير-الأسقف وأمر في عام 1538 بتدمير ضريح القديس كوثبيرت.

يصف أحد مواقع اليونسكو دور أمير الأساقفة في «الدولة العازلة بين إنجلترا واسكتلندا»

نظام قانوني
كان لدى الأساقفة الأمير نظام محاكمهم الخاص، بما في ذلك على وجه الخصوص محكمة Chancery في مقاطعة Palatine في دورهام و Sadberge. كان للمقاطعة أيضًا المدعي العام الخاص بها الذي تم اختبار سلطته في تقديم لائحة اتهام بشأن المسائل الجنائية من قبل الحكومة المركزية في قضية آر ضد ماري آن كوتون (1873).</ref> ألغيت بعض المحاكم والمناصب القضائية في المقاطعة من قبل محكمة القضاء العليا قانون 1873. ألغى القسم 2 من قانون دورهام (مقاطعة بالاتين) 1836 والمادة 41 من قانون المحاكم 1971 أخرى.

الحرب الأهلية وعصر الكومنولث (1640 إلى 1660)

منظر لكاتدرائية دورهام والمناطق المحيطة بها ج. 1850 ظلت المدينة موالية للملك تشارلز الأول في الحرب الأهلية الإنجليزية - من عام 1642 حتى إعدام الملك عام 1649. جاء تشارلز الأول إلى دورهام ثلاث مرات خلال فترة حكمه من 1625 إلى 1649. أولاً، جاء عام 1633 إلى الكاتدرائية من أجل خدمة مهيبة استقبله فيها الفصل والأسقف بتكلفة كبيرة. وعاد خلال الاستعدادات لحرب الأساقفة الأوائل (1639). جاءت زيارته الأخيرة للمدينة في نهاية الحرب الأهلية. هرب من المدينة عندما اقتربت قوات أوليفر كرومويل. أسطورة محلية ذكرت أنه هرب إلى أسفل بيلي وعبر أولد إلفيت. تقول أسطورة محلية أخرى أن كرومويل أقام في غرفة في فندق رويال كاونتي الحالي في أولد إلفيت أثناء الحرب الأهلية. الغرفة مشهورة [من؟] أن شبحه يطاردها. عانت دورهام كثيرًا خلال الحرب الأهلية (1642 - 1651) والكومنولث (1649-1660). لم يكن هذا بسبب الهجوم المباشر من كرومويل أو حلفائه، ولكن بسبب إلغاء كنيسة إنجلترا وإغلاق المؤسسات الدينية المتعلقة بها. لطالما اعتمدت المدينة على العميد والفصل والكاتدرائية كقوة اقتصادية.

تعرضت القلعة لأضرار كبيرة وخراب خلال الكومنولث بسبب إلغاء مكتب الأسقف (الذي كان مقر إقامته). صادر كرومويل القلعة وباعها إلى عمدة لندن بعد فترة وجيزة من أخذها من الأسقف. حلت الكاتدرائية مصير مماثل، حيث تم إغلاقها في عام 1650 واستخدمت لسجن 3000 سجين اسكتلندي. لا يزال من الممكن رؤية الكتابة على الجدران التي تركوها اليوم محفورة في الحجر الداخلي.

في الترميم عام 1660 تم تعيين جون كوزين (الكنسي السابق) أسقفًا (في المنصب: 1660-1672) وشرع في مشروع ترميم كبير. وشمل ذلك تكليف الأعمال الخشبية الشهيرة في جوقة الكاتدرائية وغطاء الخط والدرج الأسود في القلعة. أجرى خليفة الأسقف كوزين الأسقف اللورد ناثانييل كرو (في منصبه: 1674-1721) تجديدات أخرى في كل من المدينة والكاتدرائية.

القرن ال 18
في عام 1720، تم اقتراح أن تصبح دورهام ميناءً بحريًا عن طريق حفر قناة شمالًا للانضمام إلى نهر تاين بالقرب من غيتسهيد. لم يأت شيء من الخطة لكن تمثال نبتون في السوق كان بمثابة تذكير دائم بالإمكانيات البحرية لدورهام.

ظلت فكرة رسو السفن في الرمال أو ميلبورنغيت حاضرة في أذهان رجال الأعمال في دورهام. في عام 1758، كان هناك اقتراح جديد يأمل في جعل الملابس صالحة للملاحة من دورهام إلى سندرلاند من خلال تغيير مسار النهر، لكن الحجم المتزايد للسفن جعل هذا غير عملي. ومما زاد من تعقيد ذلك حقيقة أن سندرلاند قد نمت لتصبح الميناء الرئيسي في الشمال الشرقي ومركز الشحن.

في عام 1787 تم تأسيس مستوصف دورهام.

شهد القرن الثامن عشر أيضًا ظهور الحركة النقابية في المدينة.

القرن ال19

تُرى كاتدرائية وقلعة دورهام من ضفة النهر أثناء سباق القوارب بين الكلية الجامعية ودورهام وجامعة نيوكاسل
شهد قانون الإصلاح العظيم لعام 1832 إزالة معظم سلطات الأمير أسقف على الرغم من أنه لا يزال لديه الحق في الحصول على مقعد في مجلس اللوردات. أعطى قانون الهيئات البلدية لعام 1835 سلطة إدارة المدينة لهيئة منتخبة. تم إلغاء جميع الجوانب الأخرى للسلطات الزمنية للأسقف بموجب قانون دورهام (مقاطعة بالاتين) لعام 1836 وعاد إلى التاج.

قانون تمثيل الشعب لعام 2000 ويعتبر ثاني أكبر أسقف ورابع أكبر رجل دين في كنيسة إنجلترا. منحت محكمة المطالبات لعام 1953 الحق التقليدي للأسقف في مرافقة الملك في التتويج، مما يعكس أقدميته.

أول تعداد أُجري عام 1801، ينص على أن مدينة دورهام كان يبلغ عدد سكانها 7100. مرت الثورة الصناعية في الغالب بالمدينة. ومع ذلك، اشتهرت المدينة بصناعة السجاد والنسيج. على الرغم من أن معظم النساجين في العصور الوسطى الذين ازدهروا في المدينة قد غادروا بحلول القرن التاسع عشر، إلا أن المدينة كانت موطنًا لمصنع هيو ماكاي للسجاد، الذي أنتج الماركات الشهيرة من أكسمينستر والسجاد المعنقد حتى دخل المصنع إلى الإدارة في أبريل 2005 ومن الصناعات المهمة الأخرى صناعة الخردل واستخراج الفحم.

كما وضعت الثورة الصناعية المدينة في قلب حقول الفحم الصناعة الرئيسية في المقاطعة حتى السبعينيات. عمليا كان لكل قرية حول المدينة منجم فحم وعلى الرغم من اختفائها منذ ذلك الحين كجزء من التدهور الإقليمي في الصناعة الثقيلة، إلا أن التقاليد والتراث وروح المجتمع لا تزال واضحة.

شهد القرن التاسع عشر أيضًا تأسيس جامعة دورهام بفضل كرم المطران ويليام فان ميلديرت والفصل عام 1832. أصبحت قلعة دورهام أول كلية [44] (الكلية الجامعية دورهام) وانتقل الأسقف إلى قلعة أوكلاند كمقر إقامته الوحيد في المقاطعة. تمت إضافة قاعة الأسقف هاتفيلد (لاحقًا كلية هاتفيلد، دورهام) في عام 1846 خصيصًا لأبناء العائلات الفقيرة، حيث افتتح المدير نظامًا جديدًا للحياة الجامعية الإنجليزية للرسوم المسبقة لتغطية الإقامة وتناول الطعام الجماعي.

حضر حفل دورهام مينرز الأول 5000 عامل منجم في عام 1871 في وارتون بارك، ولا يزال أكبر حدث نقابي اشتراكي في العالم.

القرن ال 20
في وقت مبكر من القرن العشرين، استنفد الفحم، وتم عمل شق مهم بشكل خاص في عام 1927، وفي فترة الكساد العظيم التي أعقبت ذلك، كانت دورهام من بين تلك المدن التي عانت من معاناة شديدة بشكل استثنائي. ومع ذلك، توسعت الجامعة بشكل كبير. تأسست كلية سانت جون وجمعية سانت كوثبرت في بيلي، لتكمل سلسلة الكليات في تلك المنطقة من المدينة. من أوائل الخمسينيات إلى أوائل السبعينيات، توسعت الجامعة إلى جنوب وسط المدينة. تم إنشاء كليات Trevelyan و Van Mildert و Collingwood و Gray ، وتم إنشاء مبانٍ جديدة لكليات St Aidan و St Mary للنساء والتي كانت موجودة سابقًا في Bailey. جاءت الإضافة النهائية للجامعة في القرن العشرين من اندماج كليات القرن التاسع عشر المستقلة التابعة للمبجل بيد وسانت هيلد، والتي انضمت إلى الجامعة في عام 1979 باسم كلية سانت هيلد وسانت بيدي. شهدت الستينيات والسبعينيات من القرن الماضي أيضًا البناء في نيو إيلفيت. تم بناء Dunelm House لاستخدام اتحاد الطلاب أولاً، يليه Elvet Riverside الذي يحتوي على قاعات المحاضرات ومكاتب الموظفين. إلى الجنوب الشرقي من وسط المدينة، تم بناء المرافق الرياضية في قلعة مايدن، المجاورة لحصن العصر الحديدي الذي يحمل نفس الاسم، وتم تطوير موقع ماونت جوي، بدءًا من عام 1924 والذي احتوى في النهاية على مكتبة الجامعة والمباني الإدارية والمرافق اللازمة كلية العلوم.

إطلالة على موقع ماونت جوي بالجامعة باتجاه الكاتدرائية. لم يتم قصف دورهام خلال الحرب العالمية الثانية، على الرغم من أن إحدى الغارات في ليلة 30 مايو 1942 أدت إلى ظهور الأسطورة المحلية «ضباب سانت كوثبرت». ينص هذا على أن Luftwaffe حاولت استهداف دورهام، ولكن تم إحباطها عندما أنشأ Cuthbert ضبابًا يغطي كل من القلعة والكاتدرائية، مما يمنعهم من القصف. [47] يتنازع شهود العيان المعاصرون على أحداث الليل الدقيقة. لا تزال الإشارة إلى الحدث داخل المدينة، بما في ذلك إلهام العمل الفني "Fogscape # 03238" في دورهام لوميير 2015.

تم تسمية «قلعة وكاتدرائية دورهام» كموقع تراث عالمي لليونسكو في عام 1986. ومن بين الأسباب التي تم تقديمها للقرار «كاتدرائية دورهام [كونها] أكبر وأكمل نصب للعمارة على طراز» نورمان «في إنجلترا»، وجبو الكاتدرائية كونه نموذجًا تجريبيًا مبكرًا للطراز القوطي. تشمل المواقع المهمة الأخرى التابعة لليونسكو بالقرب من دورهام قلعة أوكلاند ومتحف التعدين الرئيسي بشمال إنجلترا ومتحف بيميش.

المناخ
مثل بقية المملكة المتحدة، تتمتع دورهام بمناخ معتدل. في  متوسط هطول الأمطار السنوي أقل من المتوسط الوطني لـ  وبالمثل، هناك حوالي 122 يومًا فقط  حيث يسقط أكثر من  مقارنةً بمطر المتوسط الوطني 154.4 يومًا. تشهد المنطقة في المتوسط 1445.4 ساعة من أشعة الشمس في السنة،  مقارنة بالمعدل الوطني البالغ 1125.0 ساعة.  هناك صقيع في 51.5 يومًا  مقارنة بالمعدل الوطني البالغ 55.6 يومًا.  and  and

توأمة
لدرم (إنجلترا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 كوستروما
 توبينغن

أعلام

 رانولف فلامبارد
 بيرت مارشال
 بروك وستكوت
 توم ألدرسون
 ستوارت بارنابي
 ويليام شانكس
 ستيفاني هوتون
 إليزابيث باريت براونينغ
 أنطوني إيدن
 هاري بروس

مصادر

التجديف في المملكة المتحدة
بلدات إدارية للمقاطعات في إنجلترا
بلدات في مقاطعة درم
دورهام (إنجلترا)
مدن إنجلترا
مدن في شمال شرق إنجلترا
مدن في مقاطعة دورهام

درم (إنجلترا)


Jürgen Habermas (d. 18 Haziran 1929, Düsseldorf), Alman felsefeci/felsefe profesörü, sosyolog ve siyaset bilimci.

Eleştirel kuram ve Amerikan pragmatizmi geleneğine mensuptur. Kuramında temellendirdiği kamusal alan (public sphere) kavramı ve iletişimsel eylemin pragmatizmi ile tanınır. Çalışmaları bazen Yeni-Marksist olarak adlandırılır. Özellikle, sosyal kuramın temelleri ve epistomoloji; gelişmiş kapitalist endüstri toplumu ve demokrasi analizi; eleştirel sosyal evrimci içerikte yasaların hükmü; ve çağdaş –özellikle Alman– siyaset üzerine odaklanır.

Modern liberal kurumlar içinde gömülü akılcı-eleştirel iletişim ve insanların iletişim, tartışma ve akılcı çıkarlar peşine düşme yeteneklerinde aklın olabilirliğine, özgürleştirilmesine yönelik kuramsal bir sistem geliştirmiştir.

Kasım 2005 ve Haziran 2008 tarihlerinde ABD'den Foreign Policy ve İngiltere'den Prospect dergilerinin internet üzerinden okuyucu anketleri ile oluşturduğu Dünyanın ilk 100 entelektüeli listelerinde, 2005 yılında 7., 2008 yılında 22. sırada yer almıştır.

Hayatı ve Düşüncesi

1961 yılında Marburg'da doçent oldu. 1961-1964 yılları arasında Heidelberg Üniversitesi'nde felsefe dersleri verdi.
1964 yılında Frankfurt Üniversitesi'nde felsefe ve sosyoloji profesörü oldu. 1971-1981 yıllarında Starnberg'deki, bilim-teknik dünyasının yaşam koşullarını araştıran Max Planck Enstitüsü'nün müdürlüğünü yaptı. 1981'de Berkeley Üniversitesi'nde konuk profesör olarak bulundu. 1982 yılında Frankfurt Üniversitesi'ne profesör olarak geri döndü. 1994 yılında buradan emekli oldu ve Northwestern Üniversitesi'nde konuk profesör olarak seminerler verdi. Prospect dergisi tarafında 2015 yılının Nisan ayında açıklanan ve yaklaşık 3000 kişi ile yaptığı dünyanın önde gelen düşünürleri anketinde Habermas yedinci sırada yer almıştır.

Kuramı
Habermas geniş çerçeveli bir sosyal kuram ve felsefeyle uğraşmıştır:
 Immanuel Kant, Friedrich Schelling, Georg Hegel, Wilhelm Dilthey, Edmund Husserl, ve Hans-Georg Gadamer'in Alman felsefi düşüncesi.
 Marksist gelenek – hem Karl Marx'ın düşüncesi hem de Frankfurt Okulunun eleştirel yeni-Marksist kuramı, Max Horkheimer, Theodor W. Adorno, ve Herbert Marcuse gibi.
 Max Weber, Émile Durkheim, ve George Herbert Mead'in sosyolojik kuramları.
 Ludwig Wittgenstein, J.L. Austin, ve John Searle'in dilbilimsel felsefe ve konuşma etkinliği (speech act) kuramları.
 Charles Sanders, Peirce ve John Dewey'in Amerikan pragmatiklik geleneği, ve Talcott Parsons ve Niklas Luhmann'ın sosyolojik sistemler kuramı..
 yeni-Kantçı düşünce.

Jürgen Habermas, kendi en büyük başarısı olarak iletişimsel eylem ya da iletişimsel rasyonalizm kuramı ve kavramını görür. Bu akılcı gelenekten akılcılığı kişilerarası dilbilimsel iletişim yapıları içine yerleştirmesiyle ayrılır, kozmozun ya da bilme öznelinin yapılarına yerleştirmez. Bu sosyal kuram, kapsayıcı bir evrensel ahlaki çerçeve oluştururken, insan özgürleşmesi amaçlarına ilerler. Bu çerçeve evrensel pragmatiklik denilen –ki tüm konuşma eylemlerinin içsel bir telos'u (Yunanca amaç ya da hedef) vardır—karşılıklı anlayış hedefi ve insanoğlu böyle bir anlayış getirebilecek iletişimsel yeterliliğe sahiptir tartışmasına yaslanır. Habermas bu çerçeveyi, Ludwig Wittgenstein, J. L. Austin ve John Searle'nin konuşma-eylemi (speech-act) felsefesi, George Herbert Mead'in zihin ve kendi'nin interaktif oluşumu sosyolojik kuramı, Jean Piaget ve Lawrence Kohlberg'in ahlaki gelişim ve Heidelberg'in çalışma arkadaşı Karl-Otto Apel'ın ahlak tartımı (discourse ethics) kuramları üzerinden inşa etmiştir.

Habermas, Kant'ın, aydınlanma ve demokratik sosyalizmin geleneklerini ilerletir; vurguladığı dünyayı dönüştürme gizilgücüyle ve daha insanca, adil ve eşitlikçi topluma insanın akli gizilgücünün gerçekleştirilmesiyle, kısmen de ahlaki tartım yoluyla ulaşılmasıdır. Habermas aydınlanmamın bitmemiş bir süreç olduğunu teslim ederken, düzeltilmesi ve tamamlanması gerektiğini tartışır, atılmasını değil.

Sosyoloji için, Habermas'ın en büyük katkısı toplumun evrimi ve modernizasyonu hakkındaki kapsamlı kuramıdır, bir yandan iletişimsel akılcılık ve rasyonalizasyon arasındaki ayrıma ve diğer yandan stratejik/araçsal akılcılığa ve rasyonalizme odaklanır. Bu, Talcott Parsons'un bir oğrencisi Niklas Luhmann'ın ayrım-bazlı sosyal sistemler kuramının, iletişimsel duruş açılı bir eleştirisini içerir.

Modernite ve sivil toplum savunusu pek çok başkaları için bir esin kaynağı olmuştur ve postyapısalcılık çeşitlemelerine karşı en önemli felsefi alternatif olarak adlandırılır. Ayrıca geç kapitalizm ile ilgili de etkili bir analiz sunmuştur.

Habermas'da toplumun akılcılaşması, insanlaşması ve demokratikleşmesi görüşü, salt insan türüne özgü iletişimsel yetkinliğinin doğasındaki akılcılık gizilgücünün kurumsallaştırılmasıdır. Habermas iletişim yetkinliğinin evrim sürecinde geliştiğine inanır, fakat çağdaş toplumda çoğu zaman bastırılmış ya da zayıflatılmıştır; pazar, devlet ve örgütler gibi sosyal yaşam ana alanlarında, stratejik/araçsal akılsallık tarafından galebe çalınarak ve böylece yaşamdünyası yerine sistem mantığı geçirilerek.

Kamusal Alan (public sphere)

Jürgen Habermas, kamusal alan (public sphere) kavramı üstüne yoğun olarak yazmıştır. 18. yüzyılda Fransa'daki "café"lerde (coffee houses) geçen diyalogları kullanmıştır. Politik sorunların akılcı tartışıldığı yer kamusal alandı ki, burjuva kültürünün kahvehaneler, entelektüel ve edebiyat salonları ve yazılı basın gibi merkezler etrafında gelişmesiyle parlamenter demokrasi mümkün olabilmişti. Bu da Aydınlanmanın eşitlik, insan hakları ve adalet ideallerini ileri götürebilmişti. Halk alanında bir çeşit akılcı fikir alışverişi ve eleştirel tartışma normu kılavuzdu ve kişinin tartıştığı fikirlerin gücü kişinin kimliğinden daha önemliydi.

Habermas'a göre bu etkenlerin değişkenleri nihayetinde Aydınlanmanın burjuva halk alanının çürümesiyle sonuçlandı. En önemlisi, yapısal güçler, özellikle de ticari kitle medyası, öyle bir durumla sonlandı ki medya daha çok bir emtia (mal, tüketilecek bir şey) oldu, halk tartışma alışveriş alanı aracı yerine.

Habermas bu alanı hem onu destekleyen gerçek bir içselyapısal hem de eleştirel politik tartımın yeşermesine yardım eden normlar ve pratikler olarak tanımlar. Kamusal alana bir kavram olarak bakmak ile tarihsel bir oluşum olarak bakmak arasında ayrım yapar. Görüşüne göre, kamusal alan fikri şu tasarımı da içerir, özel varloluşlar bir halk varoluşu olarak beraber gidecek ve akılcı mutaalalarla, devleti etkileyecek karar alımlarıyla uğraşacaktır. Tarihi bir yapılanma olarak halk alanı, aile yaşamından, iş dünyasından ve devletten ayrı bir "uzam" içerir.

Baş eseri Theory of Communicative Action -İletişimsel Eylem Kuramı- (1984) kitabında ekonomik ve yönetimsel akılcılaşma güçlerinin yaptığı tek yanlı modernleşme sürecini eleştirmiştir. Habermas günlük yaşamımızda resmi sistemlerin artan müdahalelerini, refah devleti, tekelci büyük şirket kapitalizmi ve kitle tüketim kültürü gelişmeleri paralelinde işlemiştir. Bu zorlayıcı eğilimler halk yaşamının gitgide daha geniş sahalarını akılcılaştırmaktadır, bunları etkililik ve denetimin genelleştirici mantığına indirgemektedir. Rutin politik partiler ve çıkar grupları katılımcı demokrasinin yerini alırlar, toplum gitgide artarak yurttaşların girdilerinden uzak düzlemlerde yönetilmektedir. Sonuç olarak, halk (kamusal) ile özel, birey ile toplum, sistem ile yaşamdünyası arasındaki sınırlar bozuklaşmaktadır. Demokratik halk (kamu:public) yaşamı, yurttaşlara halkca önemli sorunları tartışabilmelerine kurumların izin verdiği yerlerde gönenebilir. "İdeal konuşma durumu"nun ("ideal speech situation") ideal bir tipini tanımlar; aktörler eşit tartışım yetenekleriyle donatılmıştır, birbirlerinin temel toplumsal eşitliğini tanırlar ve konuşma ideoloji ya da yanlış kabullerle çarpıtılmaz.

Habermas kamusal alanın yeniden canlandırılması konusunda iyimserdir. Ulus devleti etnik ve kültürel benzerlikler temelinde aşmakta olan politik toplumun, eşit haklar ve yükümlülüklü yurttaşların yasal koruma donatılı olması halinde, yeni dönemdeki geleceği için ümitlidir. Demokrasinin bu değişkenlikli kuramı (discursive theory of democracy) öyle bir toplum gerektirir ki birlikte politik istem belirleyebilsin ve bunu yasama sistemi düzeyinde uygulayabilsin. Bu politik sistem eylemci bir kamusal alan gerektirir, burada ortak çıkar sorunları ve siyasi konular tartışılabilir ve kamuoyunun gücü karar verme sürecini etkileyebilir.

Bazı önemli akademisyenler Habermas'ın kamusal alan görüşüyle ilgili çeşitli eleştiriler yapmışlardır. John Thompson, University of Cambridge sosyoloji profesörü, Habermas'ın kamusal alan görüşünün, kitlesel-medya iletişimlerindeki katlanarak büyümeden dolayı modasının geçtiğini savunur. San Diego University of California'dan Michael Schudson, daha genelde tartışır, kamusal alan saf akılcı bağımsız tartışmanın hiçbir zaman varolmadığı bir yerdir.

Avrupa kamusal alanında laiklik ve dinin yerine dair görüşlerini dile getirdiği, 2004'te yayımlanan Geçiş Zamanı adlı kitabında yer alan "Tanrı ve Dünya üzerine" başlıklı makalesinde geçen şu ifadesiyle takipçilerini şaşırtmıştır Habermas: "Batı uygarlığının dayandığı özgürlük, vicdan, insan hakları ve demokrasi kavramlarının temelinde Hıristiyanlık ve yalnızca Hıristiyanlık yatar." Ayrıca Habermas'a göre "bugün hâlâ bu temelden faydalanıyoruz - başka bir seçeneğimiz yoktur; geri kalan her şey postmodern zırvalamalardan ibarettir"

Tarihçilerle Tartışması
Habermas bir bilim insanı olduğu kadar kamusal aydın (public intellectual) olarak da ünlüdür. 1980'lerde popüler basında yazdığı yazılarda; Nazi yönetimini ve Yahudi Soykırımını genel Alman tarihinden ayrı tutmaya çalışan ve Nazizmi, Bolşevizme karşı verilmiş bir tepki olarak açıklayan Ernst Nolte, Michael Stürmer, Andreas Hillgruber gibi tarihçileri hedef almıştır.

Nato'nun Yugoslavya'ya müdahalesini savunan Habermas, Amerika'nın Irak işgaline ise karşı olduğunu açıklamıştır.

Habermas ve Derrida

Habermas ve Jacques Derrida 1980'lerden başlayarak derin anlaşmazlıklara düştüler ve sonuçta birbirleriyle konuşmaz oldular. Habermas'ın "Kökenlerin Geçicileştirilmiş Felsefesi Ötesi: Derrida"yı (Modernitenin Felsefi Tartımı içinde) yayınlamasından sonra, Derrida, Habermas'ı örnek göstererek şöyle dedi: "beni felsefeyi edebiyata, mantığa ya da söz sanatına indirgediğimi söyleyenler… açıkça ve dikkatle beni okumaktan kaçınmışlardır" (Felsefi Bir Dil Var mı? s. 218, Points… içinde). Diğer üst düzey postmodern düşünce üyeleri, özelde Jean-François Lyotard, Habermas ile çok daha kapsamlı bir polemiğe girmiş, Philippe Lacoue-Labarthe ise bu polemikleri üretkenlikkarşıtı diye nitelemiştir. Nihayetinde, bu rekabetçi fikir alışverişleri kıtasal felsefe içi ayrımlara denk düşmüş, ağırlıkla anlamlı bir modernlik postmodernlik tartışmasına odaklanmıştır – bu terimler 1980'lerde kozmolojik değilse totemci (totemic) yükseltilmiştir bazen; bunda da Lyotard ve Habermas'ın eserleri ve onların Amerikan üniversitelerince pek şevkle, bazen tedbirsiz kabulü çok rol oynamıştır. "Postyapısalcılık" gibi bu şematik terminolojinin Birleşik Devletlerde yoğun trafiği olduğu fakat Fransa'da pek bilinmediği ifadesini Habermas'ın Fransız çağdaşları anlayışında buldu, beraberinde "kültür savaşları" bagajını da getirmesiyle o zamanlar Amerikan akademik çevrelerde fırtına gibi esti. Kısacası: Habermas ve Derrida (genel yapısöküm değilse de) arasındaki ayrılıklar çok derin olmasına rağmen, ille de uzlaşamazlık gerek şart değildi; onları bu ayrılıkların yanlış değerlendirmelerine polemiksel tepkiler ateşliyordu, bu da anlamı olan tartışmaları keskinlikle bastırıyordu.

9/11 sonrasında Derrida ve Habermas sınırlı bir politik dayanışma kurdular ve daha önceki anlaşmazlıkları geride bırakıp "dostça ve açık-fikirli alışveriş" başlattılar, Habermas'ın deyişiyle. Giovanna Borradori'nin Terör Çağında Felsefe: Jürgen Habermas ve Jacques Derrida ile Diyaloglar'ında, 9/11 ile ilgili bireysel göşlerini açıkladıktan sonra, Derrida bir önsöz yazarak Habermas deklerasyonuna (Şubat 15 ya da Eski Avrupa, Yeni Avrupa, Kor Avrupası (Verso, 2005) içinde) şartsız imza attığını belirtti. Habermas bir basın görüşmesinde bu deklarasyon için daha öte metin önerdi. Bundan çok farklı şekilde, Geoffrey Bennington, Derrida'nın yakın bir arkadaşı, uzlaşmaya yönelik daha öte bir jest olarak karşılıklı anlaşılabilirlik için bir yapısöküm (deconstruction) dökümü önerdi. Derrida her ikisinin yeni görüş alışverişleri başladığı o zaman zaten son derece hastaydı ve ikisi bunu geliştiremediler öyle ki önceki anlaşmazlıklara esaslı olarak tekrar dönemediler ya da Derrida ölmeden iyice tartışma fırsatı bulamadılar. Bununla birlikte, bu en son işbirliği bazı bilimcileri söz konusu durumları, yakın ya da eski olsun, birbirleriyle karşılıklı yeniden gözden geçirme cesareti verdi.

Ödüller
 Hegel Ödülü
 Sigmund Freud Ödülü
 Adorno Ödülü
 Geschwister-Scholl Ödülü
 Sonning Ödülü (1987)
 Erasmus Ödülü (2013)

Başlıca eserleri
 Strukturwandel der Öffentlichkeit (1962, "Kamusal Alanın Yapısal Dönüşümü");
 Erkenntnis und Interesse (1968, "Bilgi ve İlgi");
 Technik und Wissenschaft als 'Ideologie'  (1968, "İdeoloji" Olarak Teknik ve Bilim);
 Zur Logik der Sozialwissenschaften (1970, "Sosyal Bilimlerin Mantığı Üzerine");
 Theorie der Gesellschaft oder Sozialtechnologie. Was leistet die Systemforschung? (Niklas Luhmann'la birlikte, 1971, "Toplum Kuramı ya da Sosyal Teknoloji. Sistem Araştırması Neye Yarar?");
 Zur Rekonstruktion des histo- rischen Materialismus (1976, "Tarihsel Materyalizmin Yeniden İnşası Üzerine");
 Theorie des kommunikativen Handelns (1981, "İletişimsel Eylem Kuramı");
 Der philosophische Diskurs der Moderne (1985, "Modernin Felsefî Söylemi");
 Die nachholende Revolution (1990, "Arkadan Yetişen Devrim");
 Faktizität und Geltung (1992, "Olgular ve Normlar").

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Frankfurt Okulu
 Marksizm
 Postmodernizm
 Postyapısalcılık
 Rasyonalizm
 Sosyoloji

Dış bağlantılar
 Habermas ve "Modernite" Kavramı
 Habermas ve İdeoloji Olarak Teknik ve Bilim
 Habermas ve Frankfurt Okuluyla Şekillenen Görüşler
 Ampola M. - Corchia L., Dialogo su Jürgen Habermas. Le trasformazioni della modernità , Pisa, Edizioni ETS , 2010, 422 pp.
 Corchia L., La teoria della socializzazione di Jürgen Habermas. Un'applicazione ontogenetica delle scienze ricostruttive , Pisa, Edizioni ETS, 2009, ISBN 978-88-467-2258-4.
 Corchia L., La logica dei processi culturali. Jürgen Habermas tra filosofia e sociologia , Genova, Edizioni ECIG, 2009, ISBN 978-88-7544-175-3.
 Luca Corchia, Jürgen Habermas. A Bibliography: works and studies (1952-2010) , Pisa, Edizioni Il Campano – Arnus University Books, 2010, 344 pp.
 Habermas'ı Okumak

Habermas, Jürgen
Habermas, Jürgen
Alman ateistler
20. yüzyıl filozofları
Rusya Bilimler Akademisi'nin yabancı üyeleri
Yaşayan insanlar
1929 doğumlular
Ateist filozoflar
Düsseldorf doğumlular
Kıta filozofları
Bilim felsefecileri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
British Academy üyeleri
Alman hümanistler
Alman siyaset bilimciler
Mantık felsefecileri
Ateist felsefeciler

Jürgen Habermas


Pachanga je glazbeni žanr koji se može opisati kao mješavina stilova son montuno i merengue, a prati ga istoimeni ples.  Ova vrsta glazbe ima veseo i živahan karakter a praćena je vedrim i  šaljivim stihovima.  Pachanga je nastala na Kubi 1950-ih godina i igrala je važnu ulogu u razvoju karipskog stila glazbe kakvog poznajemo danas.  Smatrana istaknutim doprinosom usponu Salse, sama Pachanga je varijacija glazbenog stila Charanga. Izuzetno sličan plesu cha-cha-cha, ali s izrazito snažnijim ritmom, Pachanga je u određenom trenutku doživjela veliku popularnost širom Kariba, a kubanski imigranti nakon Drugog svjetskog rata donijeli su ju u Sjedinjene Države.  To je dovelo do eksplozije Pachanga muzike u kubanskim glazbenim klubovima koji su utjecali na latino kulturu u Sjedinjenim Državama u narednim desetljećima.

Također, Charanga je i naziv za vrstu tradicionalnog ansambla koji izvodi  kubansku plesnu glazbu (uglavnom Danzon, Danzonete i Cha Cha), a u sastavu ima violine, flautu, trubu i udaraljke.

José Fajardo je pjesmu "La Pachanga" donio u New York u kubanskom stilu charanga.  Orkestar, ili bend, nazvan je charanga, dok je prateći ples nazvan pachanga. Sličan zvuk riječi charanga i pachanga doveo je do toga da se ta dva pojma često miješaju.  U stvari, charanga je vrsta orkestracije, dok je pachanga muzički i plesni žanr.

Melodija Eduarda Davidsona, "La Pachanga", s pravima kojima upravlja Peer International (BMI), postigla je međunarodno priznanje 1961. godine kada ga je licencirala u tri verzije koju je pjevao Genie Pace na Capitolu, Audrey Arno u njemačkoj verziji o europskoj Decci, i  autora Huga i Luigija i zbora njihove djece.  Billboard je komentirao "Potpuno nova plesna ludnica Latinosa rezultirala je s ove tri dobre snimke, sve sa zanimljivim i različitim tretmanima."

Koraci
Osnovni korak pachange sastoji se od savijanja i ispravljanja koljena. Pachanga je vrlo prizemljen ples, s koljenima koja se nikada u potpunosti ne ispravljaju, a naglasak na težini i energiji usmjeren je prema tlu. Kretanje tijela koje je rezultat promjene težišta rad stopala. S odskokom koji potječe u koljenima, gornji dio tijela će se ljuljati jer se održavaju povezanost i držanje tijela. Imitira osnovni korak mamba u smještanju stopala i prebacivanju težine, istovremeno uključuje klizanje u prijenosu težine, umjesto tapkanja. Prebacivanje težine s jedne na drugu nogu daje iluziju klizanja, slično moonwalku.

Izvori

Latinskoamerički plesovi
Ples na Kubi

Pachanga


Die Friedenskirche ist ein Kirchenbau in der Wilhelm-Heinrich-Straße in Saarbrücken, der von der altkatholischen Glaubensgemeinschaft genutzt wird. Das Kirchengebäude steht unter Denkmalschutz.

Geschichte

Die Querkirche wurde zwischen 1743 und 1751 von dem Barock-Baumeister Friedrich Joachim Stengel auf Wunsch des Fürsten Wilhelm Heinrich für die neu zugelassene Reformierte Gemeinde Saarbrücken erbaut. Die 1738 verstorbene Mutter des Fürsten hatte dem reformierten Bekenntnis angehört. Die Mittel zum Bau kamen aus Stiftungen des Fürsten und aus Kollekten aus England und Holland zusammen. Der Fürst schenkte den Bauplatz, das Holz, die Glocken und die Uhr. Die Maurerarbeiten führte Carl Cornelius aus. Im Jahr 1749 wurde die Kanzel für 140 Gulden von Christian Kirchmeyer angefertigt und der Altar von Johann Jakob Reißner. Das Gestühl lieferte Philipp Carl Weber. Der Turm wurde erst 1763 vollendet.

Nach 1793 wurde die Kirche von Revolutionären zum "Tempel der Tugend" umgenutzt. Die Glocken wurden noch im gleichen Jahr von den Franzosen beschlagnahmt. Mit der Saarbrücker Union im Jahr 1817 fusionierten die Reformierte Gemeinde und die Ludwigskirchengemeinde. Die Friedenskirche wurde als Nebengebäude dem benachbarten Ludwigsgymnasium zugeschlagen und entsprechend umgebaut. Es wurde eine Zwischendecke eingesetzt und das Gebäude erhielt kleine rechteckige Fenster. Von 1820 bis 1892 war in dem Gebäude das Ludwigsgymnasium untergebracht. 1892 erwarb die Altkatholische Kirche den Bau und erneuerte das Innere als Kirche. 1897 schaffte man eine Orgel an, 1903 erhielt die Kirche neue Glocken. Am 5. Oktober 1944 wurde die Kirche im Zweiten Weltkrieg bei einem Luftangriff weitgehend zerstört.

Der Außenbau wurde von 1961 bis 1966 nach den Plänen Stengels rekonstruiert. Das Innere wurde modern gestaltet. Am 11. März 1967 wurde die Kirche wieder eingeweiht. Bis April 2014 wurde die Kirche simultan von Altkatholiken und der der russisch-orthodoxen Glaubensgemeinschaft genutzt.  Auf einer Schmalseite des Breitsaals stand der Altar der altkatholischen Gemeinde, auf der gegenüberliegenden Seite die Ikonenwand der russisch-orthodoxen Gemeinde. Nachdem die russisch-orthodoxe Gemeinde ein Gebäude in der Lindenhofstraße 1 erworben hatte, nutzte die Altkatholische Gemeinde das Gotteshaus alleine, 2016/17 wurde die Kirche aus dem Städtebauförderprogramm "Barock trifft Moderne" technisch modernisiert sowie innen und außen saniert. Seit 2017 befindet sich wieder eine Orgel in der Kirche, es handelt sich um eine einmanualige Kleinorgel der Fa. Beckerath (Hamburg).

Architektur
Die Saalkirche mit Walmdach besitzt an der Nordseite einen breiten Mittelrisalit mit Pilastern und einem Dreiecksgiebel. Der Turm auf der Südseite besitzt drei quadratische Geschosse, die durch Gurtgesimse optisch getrennt sind. Ecklisenen betonen die Ecken. Nach einem weitausladenden Gesims und einem Rücksprung mit schmiedeeisernem Gitter erhebt sich ein eingeschossiger Aufbau mit abgeschrägten Kanten. Gekrönt wird der Turm von einer Schieferhaube mit Schweifung und welscher Haube. Jedes Gebäudefeld besitzt zwei langgezogene Fenster. Der Eingang an der Westseite ist mit einem kürzeren Fenster zusammengefasst und wird von einer barocken Ädikula mit Ochsenauge gerahmt.

Literatur
 Dieter Heinz: Entstehen und Wiederentstehen der Saarbrücker Friedenskirche. Festschrift zur Weihe der wiederaufgebauten Friedenskirche/Saarbrücken am 11. März 1967. Saarbrücken, 1967, S. 51–119.

Weblinks

 Gerhild Krebs: Friedenskirche Saarbrücken bei memotransfront.uni-saarland.de
 Friedenskirche bei saarbruecken.de

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Saarbrücken
Baudenkmal in Saarbrücken
Saarbrucken
Saarbrucken, Friedenskirche
Saarbrucken
Saarbrucken
Saarbrucken
Rekonstruiertes Bauwerk in Saarbrücken

Friedenskirche (Saarbrücken)


Ravina or Rabina may refer to:

People

Given name
 Two Jewish sages (amoraim) from the time of the gemara:
Ravina I (died 421)
Ravina II or Rabina II (fl. 5th century), nephew and successor of the above
Ravina (actress), Indian actress
Ravina Raj Kohli, Indian media executive
Ravina Oa (born 1995), Papua New Guinean cricketer
Rabina Khan (born 1972), Bangladeshi-born British writer and politician
Raveena Tandon, Indian actress

Surname
Bernadette Ravina (born 1975), Mauritian javelin thrower
Bruno Ravina (born 1984), Mauritian footballer
Jean-Henri Ravina (1818–1906), French pianist, composer, and teacher
Mark Ravina (born 1961), American scholar of Japanese history
Oscar Ravina (1930–2010), Polish violinist, teacher, and concertmaster

Places
Rabina, Mostar, a village in Nevesinje, Republika Srpska, and in Mostar, Bosnia and Herzegovina
Rabina, Nevesinje, a village in Nevesinje, Republika Srpska, and in Mostar, Bosnia and Herzegovina
Ravina (Lordville, New York), a historic district listed on the U.S. National Register of Historic Places

Other uses
Ravina Project Toronto, a Canadian climate change research project
Toronto Ravinas, Canadian Professional Hockey League team 1927–1928

See also
Mar son of Ravina (fl. 3rd century), Babylonian Jewish rabbi
Ravine (disambiguation)
Ravinia (disambiguation)
Ravna (disambiguation)

Ravina


Karnaphuset (også Klokkergården eller Skovridergården) er et fredet bindingsværkshus i Østergade 2 i Rønne på Bornholm. Det blev opført i 1753 som en del af Karnapgården. Huset har navn efter den karakteristiske karnap ud mod gaden, der er den sidste af en almindelig byggeskik i byen. Stuen er berømt for sin dekoration af landskabsmalerier direkte på væggene og hollandske fliser.

Historie

Karnaphuset blev opført i 1753 som en del af en trelænget gård.

I 1830 indrettedes stuen med malede døre og paneler og tre landskabsmalerier over dørene. Helt unikt for Bornholm blev der sat 850 blå-hvide hollandske fliser op på væggene. Huset er det eneste på øen, som har hollandske fliser.

I 1857 blev en del af gården solgt fra som en selvstændig ejendom. I 1867 blev den del overtaget af klokker Jochum P. Kofoed fra den nærliggende Sankt Nicolai Kirke. Han flyttede ind i tagetagen med sin kone og 10 børn. Inden var gården opdelt i tre ejendomme. I 1890 blev yderligere en del af huset solgt fra. I 1900 blev der opført et sidehus. Kofoeds kone døde i 1935, hvorefter det blev overtaget af deres datter Valborg.

I 1920-1947 udførte arkitekten K. Thorsen arbejde på flere af de gamle gårde i Rønne, og han fandt ud af, at mange af dem havde haft karnapper som Karnaphuset, men at det var den eneste tilbageværende.

I 1974 blev huset fredet. På det tidspunkt var det fortsat i familien Kofoeds eje, men var udlejet til Forsvaret. I 1977 blev det restaureret, da Nationalmuseet fandt ud af, hvor dårlig stand det og særligt karnappen var i. Næsten alt træværk var rådnet og erstattet med mursten. Det blev solgt i 1986 til en ejer, der påbegyndte yderligere restaurering, men som aldrig fuldførte det. Det endte med at Kulturarvsstyrelsen købte huset i 2004 for at redde det fra forfald. Styrelsen betalte 540.000 kr for huset, og der blev gennemført en gennemgribende restaurering for omkring 5 mio. kr. Sidehuset fra 1900 blev revet ned og erstattet med et nyt i 2008, hvorefter det blev solgt til fotografen Suste Bonnén for 1,9 mio. kr.

I 2011 blev huset sat til salg for 2,5 mio. kr.
I 2013 var huset en del af boligprogrammet Liebhaverne på TV 2, men uden at blive solgt. Det udlejes nu. I 2014 udgav Bonnén en bog om at bo i fredede huse.

Beskrivelse

Hele bygningen er på 19 fag men den fredede del kaldet Karnaphuset er kun de seks midterste fag. Huset dækker et areal på 107 m2, men med overetagen er der 158 m2.

Hele anlægget har to porte til baggården. Bygningen er i dag gulkalket med rødt tegltag. Taget er et sadeltag bortset fra på karnappen, hvor der er rundbuet.

Stuen er indrettet med hollandske fliser, paneler og landskaber malet direkte på væggen over de tre døre.

Se også
 Fredede bygninger i Bornholms Regionskommune

Referencer

Litteratur
 Bonnén, Suste; De bevarer Danmark - kærlighed til fredede huse (2014)

Eksterne henvisninger

 Karnaphuset i Rønne - fotografier af Karnaphuset før, under og efter renovering

Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Bornholms Regionskommune
Bindingsværksbygninger i Danmark
Etableret i 1753

Karnaphuset


10:04 é o segundo romance do escritor americano Ben Lerner.

A obra foi publicada nos Estados Unidos em 2014, pela editora Farrar, Straus and Giroux. No Brasil foi publicado em 2018, pela editora Rocco, com tradução de Maira Parula.

Descrição
O romance é classificado como dos gêneros de autoficção e metaficção. Narrado em primeira pessoa, por um romancista de 33 anos que mora na cidade de Nova York, e foi diagnosticado com um problema cardíaco que pode ser fatal, o livro trás a tona temas como amor, arte, urbanismo, doença, filhos e escrita.

Recepção
A recepção crítica de 10:04 é considerada positiva.

Prêmios
O romance foi selecionado para o Prêmio Folio de 2014.

Ligações Externas

 Resenha por Hari Kunzru no The New York Times
 Resenha de Catherine O'Flynn no The Guardian
 Resenha de Jonathan Gibbs no The Independent
Romances em língua inglesa
Livros ambientados em Nova Iorque

10:04 (romance)


Jánovce este o comună slovacă, aflată în districtul Poprad din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.690 de locuitori. Se învecinează cu comuna Hôrka.

Istoric
Localitatea Jánovce este atestată documentar din 1312.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jánovce, Poprad


Anglo-španjolski pomorski rat (1727. – 1728.), Kada je Španjolska 1725. priznala Pragmatičku sankciju i pristupila sporazumu iz Beča, u Europi su se zaoštrili međunarodni odnosi i stvorila dva bloka. Španjolska je bila u jednom, a Velika Britanija u drugom.

Tijek ratnog sukoba
Iako do objave rata nije došlo, jedna britanska eskadra kontrolirala je španjolske obale, a druga nekoliko godina blokirala španjolske luke u Zapadnoj Indiji. Blokada Porto Bella u Panami pretvorila se u katastrofu u kojoj je 4,000 ljudi izgubilo živote zbog raznih bolesti. Glavni cilj blokade bilo je sprječavanje španjolskih galijuna da otplove prema Europi, no kako im to nije uspjelo, britanska eskadra se u konačnici povukla.

Opsada Gibraltara
Odgovarajući na ovu britansku akciju, Španjolska je 11. veljače 1727., pod zapovjedništvom markiza de las Torresa i pod nadzorom glavnog inženjera španjolske vojske markiza od Verbooma, započela opsadu Gibraltara. U opsadi je prema različitim izvorima sudjelovalo od 12 do 25,000 španjolaca. S druge strane Gibraltar je na početku branilo 1,500 Engleza, no do kraja opsade broj im je porastao na 5,000, koje je doveo zapovjednik flote Charles Wager. Nakon četveromjesečne opsade, i brojnih neuspješnih juriša, španjolske jedinice su 12. lipnja odustale i povukle se. Tijekom opsade Španjolci su izgubili 1,400 ljudi dok je Engleska imala 300 žrtava. Jedan od razloga neuspjeha opsade je i mala materijala pomoć od Austrijanaca, koji su prema odredbama sporazuma iz Beča, trebali pomoći Španjolskoj. Oni to nisu učinili jer su sklopili tajni sporazum s Velikom Britanijom.

Britanci su zatim vršili pritisak na Španjolsku i vodili rat protiv njezinog pomorskog prometa u Gibraltarskim vratima i ispred Cádiza.

Kraj rata i njegove posljedice
Rat je završio potpisivanjem mira u Sevilli, 9. studenog 1729., kojim je održan status quo ante bellum. No takav razvoj događaja ostavio je i dalje iskru novog sukoba, koji će izbiti samo 10 godina kasnije u tzv. Jenkinsovu ratu.

Literatura

 "Anglo-španski pomorski ratovi", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 153. – 154.
 J. S. Corbett, The Navy During the Spanish War 1585—1587, London, 1894.
 F. C. Duro, Armada Española desade la unión de los reinos de la Castilla y de León et Aragón, 9 t., Madrid, 1895.;1903.
 J. S. Corbett, Drake and the Tudor Navy, I—II t., London 1898.
 J. S. Corbett, England in the Mediterranean, I—II t., London 1904.
 A. Stenzel, Seekriegsgeschichte, II t., Hannover-Leipzig, 1909.

Francuska vojna povijest
Španjolska vojna povijest
Britanska vojna povijest
Povijest Ujedinjenog Kraljevstva (1707. – 1914.)
Habsburška vojna povijest
Povijest Paname
Povijest Austrije
Ratovi 18. stoljeća


Ryan Glen Mason (Enfield, 13 de junho de 1991) é um treinador de futebol e ex-futebolista inglês. Atualmente, é treinador interino do Tottenham Hotspur, clube da Premier League.

Em 2021, tornou-se treinador interino do Tottenham, passando a ser o treinador mais jovem da história da Premier League, com 29 anos. Em 2023, voltou a assumir o mesmo cargo.

Mason iniciou a sua carreia na formação do Tottenham, estreando-se pela equipa principal em 2008. Após empréstimos ao Yeovil Town, Doncaster Rovers, Millwall, Lorient e Swindon Town, jogou pela primeira vez na Premier League, pelos Spurs, em 2014. Após se afirmar na equipa principal do Tottenham, Mason estreou-se pela Seleção Inglesa em março de 2015. Mason foi contratado pelo Hull City em 2016, por um valor recorde para o clube. Em janeiro de 2017, num jogo contra o Chelsea, Ryan sofreu uma fratura no crânio. Após um longo período de tratamento, em fevereiro de 2018, Mason decidiu reformar-se como futebolista, por recomendação médica.

Mason nasceu em Enfield, Grande Londres. Estudou na Escola de Gramática de Enfield e na Escola de Cheshunt. Foi campeão distrital de corrida com barreiras.

Carreira Clubística

Tottenham Hotspur

Início
Mason ingressou na academia do Tottenham Hotspur aos 8 anos de idade, assinando contrato profissional com o clube em agosto de 2008. A 27 de novembro desse ano, estreou-se pelo clube, num jogo da fase de grupos da Taça UEFA, substituíndo David Bentley no tempo de compensação de uma vitória por 1–0 sobre o clube holandês NEC Nijmegen. Na época 2008–09, Mason foi o melhor marcador da Premier Academy League (campeonato Sub-18), somando 29 golos em 31 jogos, com o Tottenham a terminar em 2º lugar.

Empréstimos
A 13 de junho de 2009, Mason foi emprestado por 1 mês ao Yeovil Town, da League One (3ª divisão inglesa), juntamente com o colega de equipa do Tottenham Steven Caulker. Ryan estreou-se pelo clube a 8 de agosto, na jornada de abertura da temporada 2009–10, numa vitória por 2–0 sobre o Tranmere Rovers. Mason teve um início de época promissor em Yeovil, marcando através de livre direto no seu segundo jogo, uma derrota por 1–2 frente ao Colchester United, e através de um remate a longa distância no jogo seguinte, um empate por 1–1 contra o Exeter City, com este último a ser considerado um dos "Golos da Semana" pela BBC Sport. A 24 de agosto, o Tottenham anunciou que "após impressionar pelo Yeovil no início da temporada 2009–10, o empréstimo foi prolongado por mais três meses". A 5 de novembro, o empréstimo de Mason foi novamente prolongado, desta vez até maio de 2010. No entanto, a 13 de março de 2010, o Tottenham cancelou prematuramente o empréstimo. Mason regressou ao clube londrino após marcar 6 golos em 28 jogos no campeonato pelo Yeovil.

Em agosto de 2010, Mason foi emprestado por 2 meses ao Doncaster Rovers, estreantes do Championship, onde jogou 5 partidas. Em janeiro de 2011, foi novamente emprestado ao Doncaster até ao final da época, jogando mais 10 vezes pelo clube.

A 28 de julho de 2011, Mason renovou contrato com o Tottenham por 2 anos, até junho de 2013. Em seguida, foi emprestado novamente ao Doncaster até ao final da temporada. Em novembro, após ter feito 5 jogos pelo clube, o Tottenham cancelou o empréstimo. A 29 de dezembro de 2011, Mason e o seu colega de equipa Harry Kane foram emprestados ao Millwall, do Championship, de 1 de janeiro até ao final da época 2011–12.

No início da temporada 2012–13, a 20 de setembro, Mason, regressado ao Tottenham, entrou como suplente de Mousa Dembélé num empate por 0–0 frente à Lazio, na fase de grupos da Liga Europa. Estreou-se como titular pelos Spurs seis dias depois, nos oitavos-de-final da Taça da Liga Inglesa, vencendo o Carlisle United por 3–0.

No último dia da janela de transferências de inverno, Mason foi emprestado ao Lorient, da Ligue 1, até ao final da temporada 2012–13, saindo de Inglaterra pela primeira vez na carreira. O empréstimo foi cancelado em abril de 2013, com Mason a não somar quaisquer minutos na equipa sénior.

A 23 de julho de 2013, Mason foi emprestado até ao fim da temporada 2013–14 ao Swindon Town, da League One, juntamente como os colegas de equipa do Tottenham Massimo Luongo, Grant Hall e Alex Pritchard. A 31 de agosto, Mason marcou um hat-trick numa vitória por 5–0 sobre o Crewe Alexandra.

2014–15
Após uma pré-época bem-sucedida nos Estados Unidos, Mason foi selecionado por Mauricio Pochettino para o plantel principal do Tottenham. A 24 de setembro de 2014, no seu primeiro jogo da temporada, estreou-se a marcar pelos Spurs, numa vitória por 3–1 sobre o Nottingham Forest, na Taça da Liga Inglesa. Nessa mesma semana, a 27 de setembro, estreou-se na Premier League, num empate fora de casa por 1–1 com o Arsenal. Subsequentemente, Mason foi consolidando o seu lugar no plantel da equipa principal.

A 2 de novembro, num jogo contra o Aston Villa, Mason encostou a cabeça ao adversário Christian Benteke, que respondeu empurrando a cara de Ryan com a mão. O árbitro Neil Swarbrick expulsou Benteke, mas não puniu Mason. A Football Association multou ambos os clubes em 20.000 libras. Em janeiro de 2015, Ryan renovou contrato pelo Tottenham por 5 anos e meio, até 2020. A 1 de março, Mason foi titular na final da Taça da Liga Inglesa, disputada no Estádio de Wembley, na qual o Tottenham foi derrotado por 2–0 pelo Chelsea. Três dias depois, a 4 de março, Mason marcou o seu primeiro golo na Premier League, numa vitória por 3–2 sobre o Swansea City.

2015–16
A 13 de setembro de 2015, Mason marcou e foi considerado o homem do jogo numa vitória do Tottenham por 1–0 sobre o Sunderland. No entanto, ao marcar o golo, sofreu uma lesão que o afastou dos relvados por mais de 1 mês. Mason regressou de lesão a 25 de outubro, entrando como suplente numa vitória por 5–1 sobre o Bournemouth. A 18 de fevereiro de 2016, Mason foi capitão da equipa na 1ª mão dos 16-avos-de-final da Liga Europa, num empate por 1–1 contra a Fiorentina. Na 2ª mão, Ryan marcou, ajudando o Tottenham a vencer por 3–0.

Hull City e Reforma
Após uma temporada 2015–16 decepcionante, em que jogou apenas 8 vezes no campeonato, a 30 de agosto de 2016, Mason transferiu-se para o Hull City, por cerca de 13 milhões de libras, valor recorde para os Tigers. Estreou-se a 10 de setembro, frente ao Burnley, substituindo David Meyler aos 73 minutos, com o jogo a terminar 1–1. A 21 de setembro, marcou o seu primeiro golo pelo Hull, numa vitória por 2–1 sobre o Stoke City, para a Taça da Liga Inglesa.

A 22 de janeiro de 2017, numa partida da Premier League contra o Chelsea, Mason sofreu uma fratura no crânio após um choque de cabeças com o defesa-central adversário Gary Cahill, que exigiu intervenção cirúrgica.

A cirurgia à lesão craniana à qual Mason foi submetido foi um sucesso, mas deixou-o com 14 placas de metal no cérebro (seguras no lugar por 28 parafusos), 45 agrafos e uma cicatriz de 15 cm na cabeça. Durante o restante ano de 2017, Ryan iniciou um processo de reabilitação na tentativa de regressar aos relvados. No entanto, a 13 de fevereiro de 2018, foi confirmado que, devido aos riscos associados à magnitude da lesão, Mason se iria reformar da profissão de futebolista profissional.

Carreira Internacional
Mason foi pela primeira vez convocado pela Seleção Inglesa de Sub-19 para uma partida contra a Rússia a 8 de setembro de 2009, mas não chegou a jogar. No mês seguinte, foi novamente convocado para jogos de Qualificação para o Campeonato Europeu de Sub-19 de 2010. Mason jogou em 2 das 3 partidas, marcando numa vitória por 2–0 sobre a Eslováquia, ajudando os ingleses a garantir o 1º lugar no grupo. Mason somou as suas 3ª e 4ª internacionalizações Sub-19 em amigáveis contra Turquia e Holanda, respectivamente.

Em fevereiro de 2011, Mason foi convocado pela Seleção Inglesa de Sub-20 para um amigável contra a França, entrando como suplente aos 70 minutos de jogo.

A 23 de março de 2015, Mason foi pela primeira vez convocado pela seleção principal de Inglaterra para um jogo de qualificação para o Euro 2016 contra a Lituânia e um amigável contra Itália, após Adam Lallana ser removido da convocatória devido a lesão. Mason fez a sua estreia internacional sénior no amigável, a 31 de março, substituindo Jordan Henderson a 16 minutos do fim da partida, e assistindo Andros Townsend para o golo tardio que garantiu o empate por 1–1 no Juventus Stadium.

Carreira de Treinador
Mason juntou-se à equipa técnica do Tottenham Hotspur em abril de 2018. Em fevereiro de 2019, sugeriu a proibição de cabeceamentos no futebol juvenil. Em julho de 2019, Mason foi nomeado treinador adjunto dos Sub-19 dos Spurs. Em agosto de 2020, foi promovido a Responsável pelo Desenvolvimento de Jogadores, dos escalões Sub-17 a Sub-23.

A 20 de abril de 2021, após José Mourinho ser despedido do cargo de treinador principal, Mason foi nomeado treinador interino do Tottenham Hotspur até ao final da temporada. Com 29 anos, tornou-se o treinador mais jovem de uma equipa da Premier League; título antes pertencente a Attilio Lombardo, que treinou o Crystal Palace com 32 anos. Mason venceu o seu primeiro jogo no comando dos Spurs, batendo o Southampton por 2–1, a 21 de abril. Quatro dias depois, o Tottenham perdeu a final da Taça da Liga Inglesa por um 1–0, frente ao Manchester City. Mason liderou a equipa por mais 5 jogos, vencendo 3 e perdendo 2 deles. O Tottenham terminou a temporada em 7º lugar na Premier League, 1 ponto acima do seu rival Arsenal, garantindo a qualificação para os play-offs da Conference League.

A 4 de novembro de 2021, após a contratação de Antonio Conte como treinador principal, a forma de Mason gerir o treino impressionou o italiano, que o convidou a integrar a sua equipa técnica.

Em fevereiro de 2023, durante algumas ausências de Conte devido a problemas de saúde, Mason deu assistência ao treinador adjunto Cristian Stellini em vários jogos. A 26 de março, após Conte abandonar o Tottenham por mútuo acordo, Mason foi nomeado treinador adjunto de Stellini, que atuaria como interino até ao final da temporada. A 24 de abril, Stellini foi despedido após uma derrota por 6–1 frente ao Newcastle, e Mason assumiu o papel de treinador interino. No seu primeiro jogo, a 27 de abril, o Tottenham empatou por 2–2 com o Manchester United, tendo recuperado após estar a perder por 2–0.

Vida Pessoal
Mason casou-se com Rachel Peters em Maiorca, em 2022. O casal tem um filho (nascido em 2017) e duas filhas (nascidas em 2019 e 2023).

Estatísticas de Carreira

Clube

Internacional

Estatísticas como Treinador

Títulos

Jogador
Tottenham Hotspur

 Vice-campeão da Taça da Liga Inglesa: 2014–15

Treinador
Tottenham Hotspur

 Vice-campeão da Taça da Liga Inglesa: 2020–21

Referências

Treinadores do Tottenham Hotspur F.C.
Treinadores de futebol da Inglaterra
Futebolistas do Hull City A.F.C.
Futebolistas do Swindon Town F.C.
Futebolistas do Football Club de Lorient
Futebolistas do Millwall F.C.
Futebolistas do Doncaster Rovers F.C.
Futebolistas do Yeovil Town F.C.
Futebolistas do Tottenham Hotspur F.C.
Jogadores da Seleção Inglesa de Futebol
Futebolistas da Inglaterra
Pessoas vivas
Nascidos em 1991

Ryan Mason


Teodor Bucurescu (n. 27 aprilie 1885, Comuna Comloșul-Mare, județul Timiș-Torontal și d. 17 august 1967, Sânnicolau-Mare, județul Timiș-Torontal) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Activitate politică
Teodor Bucurescu a fost membru în Marele Sfat Național de la Sibiu. Deputat în primul Parlament al României anii 1919/20 în Circumscripția Comloșul-Mare, a doua oră, deputat ales în județul Timiș, în anii 1926/27. Președinte al Societății de Educație Fizică "Șoimii României; președinte al Cooperativiei de Plasă "Economul" din Sănnicolaul-Mare, președinte al Despărțăntântului "Astra" din Sănnicolaul-Mare, deptuat sinodal al eparhiei ortodoxe române din Timișoara. Directorul școlilor primare din comuna Comlosul-Mare în anii 1910-1920. Profesor și Director al gimnaziului mixt din Sătuticolaul-Mare, în anii 1920-1941. A fost întemnițat de unguri la Seghedin în anul 1918, pentru că a luptat și muncit pentru Unitatea Neamului.

Opera
A scris volumele "Noua Lumină" cu 110 pagini, apărut la Brașov în 1919, "Credința Mea", cu 256 pagini, apărut la Sânnicolaul-Mare 1923, "Eminescu în Banat" cu 174 pagini, apărut la Periam în 1928 și "Comoara din Sănnicolaul-Mare" cu 384 pagini, Timișoara, 1940. A editat ca director și proprietar gazeta săptămănală petnru popor "Primăvara" în anii 1921-1929 în 1200-2000 exemplare, iar "Calendarul Primăvara" în 5-15.000 exemplare și a înființat cea dintâi librărie românească în Sânnicolaul-Mare.

Note

Bibliografie
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documennne la un sfert de veac de la Marea unire, Editura Academiei Române, 2005
 Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Cluj-Napoca, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și

Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1885

Teodor Bucurescu


Manuel Plaza, (d. 17 Mart 1900, San Bernardo, Santiago Metropolitan bölgesi - ö. 9 Şubat 1969, Santiago, Şili), Şilili uzun mesafe koşucusu.

Amsterdam, Hollanda'da düzenlenen 1928 Yaz Olimpiyatları'nın Erkekler Maraton kategorisinde kazandığı gümüş madalya, ülkesi adına alınan ilk Olimpiyat madalya olmuştur. Maratonu 2 saat 33 dakika 23 saniyede tamamlamıştır.

1900 doğumlular
Santiago Metropolitan bölgesi doğumlular
1969 yılında ölenler
Şilili atletler
Şili'de ölenler

Manuel Plaza


بلاتسي (Блаце) هي مدينة في مقاطعة توبليكا في إقليم جنوب صربيا في صربيا. وفقا لتعداد عام 2011، فإن عدد سكان البلدة هو 5,253 نسمة، في حين أن عدد سكان البلدية هو 11,754 نسمة.

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة في منطقة توبليكا

بلاتسي


José Antonio Labordeta Subías (10 March 1935, in Zaragoza, Aragon, Spain – 19 September 2010, Zaragoza, Aragon, Spain) was a Spanish (Aragonese) singer, songwriter, poet, writer and political activist. He was described by The Gran Enciclopedia Aragonesa 2000 (Great Aragonese Encyclopedia) as "The most important Aragonese singer-songwriter". He began singing in an attempt to give more relevance to his poetry; his songs are well-known and beloved anthems in Aragón. Poetic songs such as "Aragón", "Canto a la Libertad" (Song for Freedom) or "Me dicen que no quieres" (They tell me you don't want to) were also sung all around Spain.

He was also the founder of the Andalán newspaper, which was very influential during the 1970s. From 2000 until retiring in 2008, he represented Zaragoza in the Spanish Congress for Chunta Aragonesista (Aragonese Union), an Aragonese political party.

Biography

José Antonio Labordeta was born in Zaragoza, Aragón, in 1935. In 1953, his father died. José Antonio went to live with his older brother Miguel, who was married and fourteen years his senior.

In 1963, Labordeta married Juana de Grandes, and the newly wed couple moved to Teruel. Two of their daughters, Ana and Ángela, were born while the couple was living there.

He died on 19 September 2010 in Zaragoza at age 75 after a long battle with prostate cancer.

Discography

Books

References

External links
https://web.archive.org/web/20060813082346/http://www.fonomusic.es/labordeta.html
José Antonio Labordeta  www.zaragozame.com/labordeta (Spanish)

1935 births
2010 deaths
People from Zaragoza
Members of the 7th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 8th Congress of Deputies (Spain)
20th-century Spanish musicians
Chunta Aragonesista politicians

José Antonio Labordeta


Miklidalur (færeyska: ) er stærst fjögurra þorpa á Karlsey í Færeyjum. Miklidalur tilheyrir sveitarfélaginu Klakksvík. Það er staðsett í stórum U-laga dal á austurströnd eyjarinnar.

Steinkirkjan í bænum var reist 1856. Göng til Tröllaness í norðri voru opnuð árið 1985.

Þéttbýlisstaðir í Færeyjum

Miklidalur (Færeyjum)


Aydın Büke (d. 1958, İstanbul), Türk müzisyen, yazar ve akademisyen.

İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası'nda flüt sanatçısıdır. Müzik tarihi üzerine yayımlanmış altı kitabı olan sanatçı, genellikle tüm dünyada doğum ve ölüm yıldönümleriyle gündeme gelen büyük besteciler üzerinde araştırma yapıp, sonra da kitaplaştırmaktadır. 2000 yılında Bach'ın 250. ölüm yıldönümü, 2006'da Mozart'ın 250. doğum yıldönümü, 2010'da Chopin'in 200. doğum yılı nedeniyle eserler vermiştir.

Yaşamı
1958 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Kabataş Erkek Lisesi'nden sonra İstanbul Devlet Konservatuvarı'nı bitirdi. Müzik öğrenimine üç yıl Avusturya'da devam ettikten sonra yurda döndü. İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası'nın sınavını kazandı. Flüt sanatçısı olarak bu kurumda çalışmaya başladı ve Şubat 2015 tarihinde emekli olana dek görevini bu kurumda sürdürdü.

1995-2004 yılları arasında TRT Radyo 3'te klasik müzik programları hazırladı. 2003-2010 yılları arasında Yıldız Teknik Üniversitesi Sanat Tasarım Fakültesi'nde Müzik Tarihi dersleri verdi. Müzik tarihi üzerine kitaplar yayımladı. Halen Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde müzik tarihi dersleri vermektedir.

Kitapları
 İki Dahi Üç Opera (1998)
 Bach: Yaşamı ve Eserleri (2001)
 Mozart: Bir Yaşamöyküsü (2006)
 Chopin: Tuşlara Adanmış Bir Yaşam (2010)
 Romantizmin Işığı Clara (2012)
 Beethoven: Müziğin Dönüm Noktası (2014)

Kaynakça
Özel

Genel
 Aydın Büke  (biyografi, Andante dergisi)

1958 doğumlular
Türk güzel sanatlar akademisyenleri
Türk flütçüler
Kabataş Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Türk müzikologlar

Aydın Büke


فوروكتا (Ворохта) هي مدينة في مقاطعة إفانو-فرانكيفسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا
أماكن مأهولة في بروت

فوروختا


Bu makale Yunan mitolojisindeki bir tanrıça olan Bolbe hakkındadır. Bolbe Gölü için Bolbe Gölü makalesine bakınız.

Bolbe Yunan mitolojisindeki okeanidlerden biridir. Diğer okeanidler gibi Tethys ile Okeanos'un çocuğudur. Yunanistan'daki Bolbe Gölü'nün tanrıçası ve ilahi temsili olduğuna inanılırdı. Çok güzel olduğuna dair iddialar vardır.

Okeanidler

Bolbe


Svijet

Književna djela

 Znak četvorice Arthura Conana Doylea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 10. veljače – Boris Pasternak, ruski pjesnik, književnik († 1960.)
 15. rujna – Agatha Christie, britanska spisateljica kriminalističkih romana († 1976.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1890.


El Wertern Mail es un diario sensacionalista del Reino Unido publicado por Media Wales Ltd. en Cardiff, Gales, propiedad de la empresa Trinity Mirror.

Se describe como "el periódico nacional de Gales"  (originalmente el periódico nacional de Gales y Monmouthshire), aunque tiene una circulación muy limitada en el norte de Gales. Se publicó como periódico de gran formato hasta el año 2004, fecha en que se convirtió en un diario compacto.

Historia

Fue fundado en Cardiff en 1869 por John Crichton-Stuart, tercer  Marqués de Bute. Lascelles Carr (1841-1902), director desde 1869, compró junto a Daniel Owen el diario en 1877. Históricamente, en Gales del Sur el Wester Mail siempre se ha sido asociado a los intereses de la industria del hierro y el carbón. A menudo este hecho ha llevado en diversas ocasiones al diario a ser visto con cierta enemistad por parte de los trabajadores, sobre todo durante las huelgas de la industria del carbón en el .

Tras la descentralización, el periódico ha adquirido un aire populista y local, interesándose en los temas particulares de Gales como el cierre de escuelas en la nación. En sus páginas interiores se otorga gran cobertura al rugby galés.

El diario ha variado la cantidad de espacio dedicado a la lengua galesa, publicando en la actualidad dos páginas completas en galés en el suplemento del sábado.

Referencias

 The Welsh Academy Encyclopaedia of Wales. John Davies, Nigel Jenkins, Menna Baines and Peredur Lynch (2008) pg615 ISBN 978-0-7083-1953-6

Periódicos de Reino Unido
Periódicos en inglés

Western Mail


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 2001 war die 49. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

2001
Badminton 2001


Eerste Divisie je nogometna liga u Nizozemskoj i predstavlja drugi jakosni razred nizozemskog nogometa. U ligi se natječe 20 klubova, te se igra 36 kola. Posljednjeplasirani klub na kraju sezone izravno ispada u Tweede Divisie. S Eredivisie i Tweede Divisiepovezana je sustavom plasiranja i ispadanja.

Danas se zbog sponzorskih razloga zove Keuken Kampioen Divisie, a prije je nosila sponzorovo ime Jupiler League.

Sustav natjecanja
Prvak i doprvak koncem sezone izravno se plasiraju u Eredivisie. Sedam preostalih klubova ulazi u Nacompetitie [ˈnaːkɔmpəˌti(t)si], doigravanje za plasiranje/ispadanje u koji ulazi i 16. sastav iz Eredivisie. Sljedeći sastavu ulaze u Nacompetitie:
Klub s najboljim rezultatom u 1. razdoblju (1. – 8. kolo).
Klub s najboljim rezultatom u 2. razdoblju (9. – 16. kolo).
Klub s najboljim rezultatom u 3. razdoblju (17. – 24. kolo).
Klub s najboljim rezultatom u 4. razdoblju (25. – 32. kolo).
Preostala dva mjesta pune dva najbolje plasirana kluba koja nisu već ušla u Nacompetitie ili se izravno plasirala u Eredivisie, u suprotnom pravo stječe sljedeća momčad na ljestvici.

Povijest
Natjecanje je osnovano 1956. godine. Od sezone 1971./72. do 2007./2009. klubovi nisu mogli ispasti u niži razred. Od sezone 2009./10. nadalje, najslabiji ispada u Hoofdklasse (tada glavnu amatersku ligu nizozemskog nogometa). Od sezone 2010./11. do 2015./16., KNVB je uveo treći i najviši amaterski razred natjecanja zvan Topklasse, i klubovi iz Hoofdklasse mogli su se plasirati u tu novu ligu.

Prije sezone 2008./09., klubovi iz Hoofdklasse nisu se mogli plasirati pribavljanjem profesionalne licencije. S druge strane klub ako je bankrotirao ili izgubio licenciju mogao je doći do toga d anapusti profesionalni nogomet. Posljednji klubovi koji seu tako napustili profesionalni nogomet su FC Wageningen i VCV Zeeland 1992. godine i recentnije HFC Haarlem i RBC Roosendaal, koji su bankrotirali siječnja 2010. i lipnja 2011. respektivno. Najrecentniji dodatci ligi su AGOVV Apeldoorn iz 2003. i FC Omniworld 2005., čime je liga proširena na 19 odnosno 20 klubova. No, sezone 2010./11. liga se vratila na format od 18 klubova, kad je HFC Haarlem bankrotirao te FC Oss ispao u novoformiranu ligu Topklasse. Sezona 2012./13. okončala je sa 16 klubova nakon što su bankrotirali AGOVV i SC Veendam. Četiri momčadi dodane su ligi da bi se opet došlo na format od 20 momčadi 2013. godine. Achilles '29 se plasirao iz Topklasse, skupa s pričuvnim sastavima Ajaxa, FC Twentea i PSV-a.

Od sezone 2016./2017. postoji opcijsko ispadanje u treći razred, amatersku Tweede Divisie. Klubovi u Tweede Divisie moraju najaviti polovicom sezone ako žele biti eligibilni za plasman. Samo ako jedan od tih klubova pobijedi u Tweede Divisie je momčad koja je ispala iz Eerste Divisie.

Sezona 2019./20. prekinuta je zbog pandemije COVID-19 i zatim je odlučeno da nitko neće ispasti niti će se itko plasirati u viši razred.

Prvaci

1 Blauw Wit, De Volewijckers i DWS spojili su se u FC Amsterdam, koji je prestao postojati 1982. Reformiran kao Blauw-Wit Amsterdam, ugašen 2015. godine.
2 Fortuna 54 spojila se sa Sittardiom u FSC, kasnije preimenovan u Fortuna Sittard.
3 ADO spojio se s Holland Sportom u FC Den Haag, kasnije preimenovanim u ADO Den Haag
4 SV SVV (SVV) i Drecht Steden 79 (DS '79) spojili su se u SVV/Dordecht'90. Danas se zove FC Dordrecht.

Izvori

Nacionalna nogometna natjecanja
Nogomet u Nizozemskoj

Eerste Divisie


Chanel Iman Robinson Shepard (Atlanta, Estados Unidos; 1 de diciembre de 1990) conocida simplemente como Chanel Iman, es una modelo estadounidense y un exángel de Victoria's Secret.

Comienzos
Iman nació en Atlanta, Georgia el 1 de diciembre de 1990. Ella se crio en Los Ángeles, California. Su madre es copropietaria de "La Boutique bolsa roja" en Los Ángeles con ella. Su madre es mitad coreana y su padre es afroamericano.

Carrera

Iman comenzó a modelar con la agencia Ford Models a los 13 años como modelo infantil en Los Ángeles, California. Ella voló a Nueva York en 2006 y ganó el tercer lugar en la top model de Ford de la contienda mundial. Poco después, firmó con la agencia.

El New York Times escribió un artículo sobre ella, "Un modelo a partir del día 1", en el que Iman explicó que quería ser un modelo de toda su vida. Ella se presentó en mayo de 2007 portada de la Vogue estadounidense como una de las "Next Top Models del mundo".

Style.com también contó con Iman como una estrella en ascenso en el año 2007.El mismo asistió a mayor gala de la moda, la pelota Met, donde fue nombrado el segundo mejor de Vogue vestida de la semana en su vestido sin mangas de Zac Posen

En febrero y julio de apareció en la portada de Teen Vogue, con Karlie Kloss y Michael Ali, fotografiada por Patrick Demarchelier, a continuación, en noviembre de 2009 apareció en la portada, esta vez con Jourdan Dunn. Cubre otros Iman incluyen italiana Elle, iD, Dubái y el Bazar de Harper Ucrania, Lula, coreano, Teen, y Vogue América. Desfiló para casas de moda y diseñadores como Balenciaga, Versace, Yves Saint Laurent y Stella McCartney. También apareció en editoriales de Allure, Harpers Bazaar, V, iD, Pop, Elle, Vanity Fair Italia, Vogue, entre otros. Chanel Iman participó en campañas publicitarias para marcas de alta gama, como, Bottega Veneta, GAP, Ralph Lauren, Express y DKNY.

Fue imagen de la marca Kinect  videojuegos en Xbox live Arcade, junto con otras celebridades, también fue elegida como modelo por Amazon, para la campaña de moda de fiesta del año 2012.
En 2012 Iman fue elegida como la representante para recaudar fondos para un evento de caridad en la ciudad estadounidense de Chicago, e incluso diseñó una mochila para la campaña del presidente de entonces presidente Barack Obama. Asistió a una cena en casa del presidente, junto con la actriz Sarah Jessica Parker.
Participó en el Fashion Show de Victoria Secret 2009, 2010 y 2011. En 2010, se convirtió en un ángel de Victoria's Secret y fue utilizado en varias de las campañas de la compañía.

Televisión

En octubre de 2007 Iman apareció, con su madre, en un episodio de la demostración de Tyra Banks. El 21 de marzo de 2009, apareció como corresponsal en breve renacimiento de MTV House of Style con Bar Refaeli.

Protagonizó varios anuncios de televisión para combatir la crisis en los Estados Unidos. Iman ha estado muy involucrada a causa de la sequía que se sufre en el África Oriental.

En septiembre del 2009 fue jurado en la 13.ª temporada del programa de televisión America's Next Top Model.

Vida personal
En marzo de 2018 se casó con Sterling Shepard.

En mayo de 2018 confirmó que estaba embarazada. El 10 de agosto de ese mismo año, Iman dio a luz a su primera hija, Cali Clay Shepard. El 26 de agosto de 2019 confirmó que estaba esperando su segundo hijo. El 17 de diciembre de 2019 dio a luz a su segunda hija, Cassie Snow Shepard.

En abril de 2023 se divorciaron y un mes después, Iman anunció su tercer embarazo junto a su actual pareja, Davon Godchaux. Su tercera hija, Capri Summer, nació el 19 de septiembre de 2023.

Referencias

Enlaces externos

 Official website
 The Internet Fashion Database

Modelos afroestadounidenses
Modelos de Victoria's Secret
Modelos femeninas de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Nacidos en Atlanta

Chanel Iman


Lutesyum, atom numarası 71, atom ağırlığı 174,967 olan, iterbiyumun çözüşmesi ile oluşan, renksiz tuzlar veren, henüz uygulama alanı olmayan çok ender bir element. Sembolü Lu.

Lutesyum metali ilk kez 1907 yılında Georges Urbain ve Baron Carol Auer von Welsbach tarafından keşfedilmiştir.

Lutesyum metali lantanoidler mineralleri içerisinde bulunur. En bilinenleri xenotim, monazit ve bastnaesittir.

Saf olarak lutesyum eldesi florür bileşiğinin kalsiyum ile indirgenmesi sonucunda gerçekleşir.

Lantanitler
Geçiş metalleri
Elementler

Lutesyum