Denis Kudla (* 17. August 1992 in Kiew, Ukraine) ist ein US-amerikanischer Tennisspieler.

Karriere
Denis Kudla, Sohn eines Architekten und einer Hausfrau, fing im Alter von 7 Jahren mit dem Tennisspielen an. Er ging an eine Tennisakademie in Burke, wo er vom Tennistrainer Frank Salazar trainiert wurde. Im Alter von 13 Jahren zog er nach Arlington County, wo er noch heute lebt und trainiert. Aufgrund seines umfangreichen Tennistrainings blieb keine Zeit mehr für den Besuch einer High School. Daher wurde er ab der neunten Klasse von einem Privatlehrer Zuhause unterrichtet. Mit 16 Jahren wollte er an die University of Southern California, entschied sich jedoch letztlich dagegen, um sich ganz auf den Tennissport zu konzentrieren. 2009 gewann er den Orange Bowl, eines der wichtigsten Juniorenturniere der Welt. 2010 stand er bei den Junioren-US-Open im Finale, musste sich jedoch seinem Landsmann Jack Sock geschlagen geben. Am Ende desselben Jahres stand er an dritter Position der Junioren-Weltrangliste. Außerdem war er 2010 Teil des Junioren-Davis-Cup-Teams, welches in der ersten Runde gegen den späteren Sieger Serbien mit 2:3 ausschied.

In der Saison 2011 nahm Kudla an 12 Challenger- und 7 Future-Turnieren teil. Dabei gelang ihm ein Sieg bei einem Futureturnier im Finale gegen Dennis Lajola. Auf der ATP World Tour nahm er unter anderem an den Qualifikationen zu den US Open und dem Indian Wells Masters teil. Er schaffte es jedoch bei beiden Turnieren nicht in das Hauptfeld. Weitere Turniere bestritt er in Los Angeles, Atlanta, Newport, Eastbourne, London und in Houston (alles 250-Turniere). Daraus resultierte lediglich beim Turnier in Newport ein ansehnliches Resultat, wo er bis ins Viertelfinale vorrücken konnte und dort seinem Landsmann Michael Yani mit 3:6, 7:6, 5:7 unterlag. Am Ende des Jahres belegte er in der Weltrangliste den 276. Platz, was bis zu diesem Zeitpunkt seine beste Platzierung war. Die Saison 2012 begann er mit der ATP Auckland, wo er bereits in der ersten Qualifikationsrunde dem Lokalmatadoren Artem Sitak unterlag. Darauf folgten die Australian Open, wo er sich über drei Qualifikationsrunden fürs Hauptfeld qualifizieren konnte. In der ersten Runde war jedoch das Turnier zu Ende, nachdem er dem deutschen Tommy Haas in vier Sätzen mit 6:7, 6:3, 0:6, 5:7 unterlag. Weiter ging es mit einem Challenger-Turnier in Honolulu, bei welchem er bis ins Viertelfinale vorstoßen konnte und sich dort dem Japaner Tatsuma Itō geschlagen geben musste. Auch beim nächsten Challenger-Turnier in Dallas schaffte er es erneut bis ins Viertelfinale, wo für ihn Schluss war. Durch eine Wildcard konnte er am ATP-Turnier in San José teilnehmen und überstand dabei die erste Runde. Im Achtelfinale bekam er es mit seinem Landsmann Andy Roddick zu tun, mit welchem er über weite Strecken mithalten konnte. Letztendendes gelang ihm die Sensation nicht und er schied mit 7:6, 6:7, 4:6 aus. Beim Masters in Indian Wells überstand er die erste Runde und traf in der zweiten Runde auf Roger Federer. Es war das erste Aufeinandertreffen der beiden auf der Profi-Tour. Roger Federer gewann das Spiel deutlich mit 6:4, 6:1. Für das Masters-Turnier in Miami erhielt er von der Turnierleitung eine Wildcard und traf in der ersten Runde auf Antonio Veić, dem er in drei Sätzen unterlag. Bei den vier darauffolgenden Challenger-Turniere war sein bestes Ergebnis eine Viertelfinalteilnahme bei den Sarasota Open, wo er in drei Sätzen seinen Landsmann James Blake unterlag. Die Qualifikation für die French Open verpasste er nach einer Zweisatz-Niederlage gegen Eduardo Schwank. Im Juli gewann er das Turnier in Lexington gegen Érik Chvojka und feierte damit seinen ersten Titel auf der ATP Challenger Tour. Im Oktober kam dann ein zweiter Turniersieg dazu, als er das Challenger-Turnier in Charlottesville für sich entscheiden konnte. Am Ende des Jahres stand er auf Position 140 der Weltrangliste.

Im Januar 2013 schaffte er den Einzug ins Hauptfeld beim ATP-Turnier von Brisbane, scheiterte aber in der ersten Runde an Jürgen Melzer. In der Qualifikation für die Australian Open scheiterte er bereits in der ersten Qualifikationsrunde. Erst Mitte März konnte er wieder einen Erfolg feiern, als er das Finale beim Challenger-Turnier von Dallas erreichte, dieses allerdings gegen Jürgen Melzer in drei Sätzen verlor. Rund einen Monat später stand er beim Challenger-Turnier in Tallahassee im Finale und gewann in zwei Sätzen gegen Cedrik-Marcel Stebe. Bei den French Open qualifizierte er sich für das Hauptfeld, wo er jedoch ein weiteres Mal in der ersten Runde ausschied. In Wimbledon schaffte er es wie im Vorjahr in die zweite Runde, verlor dieses aber gegen Ivan Dodig. Am Ende des Jahres stand er auf Position 115 der Weltrangliste, womit er zum Vorjahr 25 Positionen gutmachen konnte. In der Folgesaison gewann er auf der Challenger Tour das Turnier in Winnetka, als er im Finale Farrux Doʻstov mit 6:2 und 6:2 besiegte. Im Doppel sicherte er sich zudem seine ersten beiden Titel. Gleich zu Saisonbeginn gewann er mit Yasutaka Uchiyama in Maui, außerdem holte er in Winnetka auch im Doppel mit Thanasi Kokkinakis den Titel. 2015 gelang Kudla lediglich in Ilkley im Einzel der Titelgewinn. Im Finale des Rasenturniers setzte er sich gegen Matthew Ebden mit 6:3 und 6:4 durch. Ein weiterer Saisonhöhepunkt war das Grand-Slam-Turnier in Wimbledon, bei dem er erstmals das Achtelfinale auf einem Turnier dieser Kategorie erreichte. Gegen Marin Čilić schied er dort in vier Sätzen aus. In der Saison 2016 gewann er lediglich gemeinsam mit Evan King die Doppelkonkurrenz in Monterrey. Aufgrund seiner guten Weltranglistenplatzierung – Kudla erreichte zum 23. Mai 2016 mit Rang 53 seinen Karrierebestwert im Einzelranking – wurde er für die Olympischen Spiele in Rio de Janeiro nominiert. Dort kam er im Einzel zum Einsatz, bei dem er zum Auftakt auf Andrej Martin aus der Slowakei traf, dem er mit 0:6 und 3:6 deutlich unterlag. Besser verlief dann wieder die nächste Saison, in der ihm auf der Challenger Tour gleich drei Turniersiege im Doppel gelangen. Mit Daniel Nguyen siegte er in Binghamton, mit Dominik Koepfer in Columbus und mit Danny Thomas in Charlottesville. 2018 war er erstmals wieder auch im Einzel erfolgreich, als er das Challenger-Turnier in Drummondville gewann. Mit einem Finalsieg über Benjamin Bonzi sicherte er sich seinen sechsten Einzeltitel. Außerdem sicherte er sich mit Robert Galloway den Titelgewinn in Tallahassee. Während er 2019 erstmals seit 2011 keinen Titel gewinnen konnte, war er 2020 wieder im Doppel erfolgreich. An der Seite von Thai-Son Kwiatkowski gewann er die Doppelkonkurrenz beim Challenger-Turnier in Indian Wells.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Doppel

Turniersiege

Statistik

Einzel

Zeichenerklärung: S = Turniersieg; F, HF, VF, AF = Einzug ins Finale / Halbfinale / Viertelfinale / Achtelfinale; 1, 2, 3 = Ausscheiden in der 1. / 2. / 3. Hauptrunde; Q1, Q2, Q3 = Ausscheiden in der 1. / 2. / 3. Runde der Qualifikation; n. a. = nicht ausgetragen

1 Turnierresultat in Klammern bedeutet, dass der Spieler das Turnier noch nicht beendet hat; es zeigt seinen aktuellen Turnierstatus an. Nachdem der Spieler das Turnier beendet hat, wird die Klammer entfernt.
2 Stand: US Open 2020

Doppel

Mixed

Weblinks

Einzelnachweise

Tennisspieler (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Vereinigte Staaten)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
US-Amerikaner
Geboren 1992
Mann

Denis Kudla (Tennisspieler)


Patía ili

Kolumbija
 Patía (rijeka)
 Patía (grad), u departmanu Cauca
 Patia (Indijanci)

Patia


Don Robainas kærlighed er en dansk dokumentarfilm fra 2003 med instruktion og manuskript af Helle Windeløv.

Handling
Filmen er et portræt af den 83-årige tobakslegende Don Alejandro Robaina og livet på hans tobaksplantage El Pinar på Cuba. I en alder af 83 år står Don Robaina overfor at skulle trække sig tilbage og dermed overlade sit livsværk til næste generation. Hans ældste søn, El Nino, som han har et meget nært forhold til, er tiltænkt at være frontfigur for familieforetagendet fremover, men livet udvikler sig som bekendt ikke altid, som man ønsker det.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Don Robainas kærlighed


فورناري  هي مدينة في جمهورية تشوفاشيا في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 10790  نسمة.

مراجع

مدن تشوفاشيا

فورناري (كوفاسيجا)


The Kural is one of the most important forms of classical Tamil language poetry. It is a very short poetic form being an independent couplet complete in 2 lines, the first line consisting of 4 words and the second line consisting of 3. As one of the five types of Venpa stanza, it must also conform to the grammar for Venpa, the most difficult and the most highly esteemed of stanzaic structures in classical Tamil literature. The Tirukkuṛaḷ by Tiruvalluvar, one of the greatest philosophical works in Tamil, is a typical example.

Structure

Prosodic background
The Tamil conception of metrical structure includes elements that appear in no other major prosodic system. This discussion is presented in terms of syllables, feet, and lines (although syllables are not explicitly present in Tamil prosodic theory).

Similarly to classical Latin, Greek, and Sanskrit prosody, a syllable is long if its vowel is (1) long (including diphthongs) or (2) followed by two or more consonants. Generally other syllables are short, though some syllables are considered "overshort" and ignored in the metrical scheme,  while "overlong" syllables are variously dealt with.

Metrical structure
 is a closely related family of very strict Tamil verse forms. They differ chiefly in the number of standard lines that occur before the final short line. In  (or simply "kural") a single 4-foot ("standard") line is followed by a final 3-foot ("short") line, resulting in a 7-foot couplet. Syntactically, each foot normally consists of only a single word, but may also consist of two words if they are very closely linked (for example, in apposition). Metrically, the first six feet are all identical, conforming to this structure:

 (u)x (u)x (x)

u = 1 short syllable
x = 1 short or 1 long syllable (anceps in Western parlance)
( ) = the enclosed syllable is optional

This very flexible structure would generate 48 possible syllabic patterns, but two additional constraints apply:
 The initial  (u)x may not be realized by u alone.
 The final anceps is prohibited if the second  (u)x is realized by u alone.

...leaving 30 possible syllabic patterns per foot, each realized with two to five syllables:

  –  u
  –  – (x)
  – uu (x)
  – u– (x)

 uu  u
 uu  – (x)
 uu uu (x)
 uu u– (x)

 u–  u
 u–  – (x)
 u– uu (x)
 u– u– (x)

– = long syllable
(x) represents 3 possibilities: absent, u (short), or – (long)

The kural's final foot is essentially a much-shortened version. The structure of the entire couplet is thus:

 (u)x (u)x (x) | (u)x (u)x (x) | (u)x (u)x (x) | (u)x (u)x (x)
 (u)x (u)x (x) | (u)x (u)x (x) | (u)x

| = division between feet (and words)

In actual composition, syllabic patterns are limited further, because every realized foot places constraints upon the syllabic pattern of the following foot, thus:
 When the final optional anceps of a foot is PRESENT, the next foot must not begin with a short syllable.
 When the final optional anceps of a foot is ABSENT AND …
 The middle optional short syllable is PRESENT, the next foot must not begin with a short syllable.
 The middle optional short syllable is ABSENT, the next foot must begin with a short syllable.

Ornamentation
One ornamental feature of Tamil versification is , often translated "rhyme", although it is distinct from typical Western rhyme. This occurs often in kural, but is not obligatory. There is variance in Tamil practice, but in a kural couplet,  is usually more or less equivalent to the exact repetition of the initial line's second syllable as the final line's second syllable. An example (not in a kural, but in a four-line ) is:

Sometimes additional syllables, beyond the second, are also repeated.

Notes

References

Further reading
Tiruvaḷḷuvar, & Sundaram, P. S. (1991). The Kural. New York, N.Y.: Penguin Books.

External links
 Thirukkural Oli Pathipu: Thirukkural Audio book
 Online Thirukkural Lessons

 http://philosophyofkural.blogspot.in

Tamil poetics
Tirukkural
Poetic forms

Kural (poetic form)


Arzu Geybullayeva (), também conhecida como Arzu Geybulla (), é uma colunista, blogueira e jornalista do Azerbaijão, que escreve para vários jornais e meios de comunicação, incluindo Al Jazeera, Política Externa, Global Voices e Agos. Ela também trabalhou com várias organizações sem fins lucrativos e think-tanks, incluindo o National Democratic Institute e a European Stability Initiative. Geybullayeva foi incluída na lista da BBC das melhores mulheres em 2014. Ela defende uma resolução pacífica entre armênios e azerbaijanos sobre o Conflito do Alto Carabaque. No entanto, nos últimos anos, ela recebeu várias ameaças provenientes principalmente do Azerbaijão devido ao seu trabalho com o Agos, um jornal armênio. As ameaças foram condenadas internacionalmente por várias organizações de direitos humanos. Geybullayeva vive em um exílio auto-imposto em Washington DC, nos Estados Unidos.

Vida e carreira
Arzu Geybullayeva nasceu em Baku, capital do Azerbaijão, em agosto de 1983. Seu pai, Geybulla Geybullayev, era professor. Arzu Geybullayeva formou-se em Relações Internacionais pela Bilkent University, em Ancara, capital da Turquia. Ela continuou seus estudos na London School of Economics e recebeu um Master of Science em Política Global. Arzu Geybullayeva então começou sua carreira como pesquisadora no Oxford Business Group, em Londres, e atuou em muitos projetos na África e na Ásia, além de fornecer uma análise detalhada da pesquisa de mercado da Líbia. Ela trabalhou para o Instituto Nacional Democrático (NDI), em Baku. Como parte do NDI, ela trabalhou em estreita colaboração com políticos locais e jovens ativistas.

Enquanto estava em Istambul, em 2007, Arzu Geybullayeva começou a trabalhar para a European Stability Initiative, um instituto de pesquisa e política sem fins lucrativos e um think-tank para o sudeste da Europa. Em setembro de 2008, ela iniciou seu blog chamado Flying Carpets and Broken Pipelines. Desde 2009, ela se tornou colunista colaboradora de editoriais do Osservatorio Balcani e Caucaso, um think-tank com sede na Itália.

Ela é co-diretora do Imagine Center for Conflict Transformation desde 2011, uma organização que promove as relações entre armênios e azerbaijanos. Atualmente, é editora-chefe da Neutral Zone, uma plataforma de internet que promove a interação cultural e social, bem como a resolução de conflitos entre armênios e azerbaijanos. Em relação à reconciliação da Armênia e do Azerbaijão, ela comentou: "É como um prédio em construção - você define a base, para que o prédio fique firme."

Desde 2013, Geybullayeva trabalha como correspondente do Agos, um jornal semanal bilíngue armênio publicado em Istambul. No mesmo ano, tornou-se pesquisadora associada do Foreign Policy Research Institute, um think-tank estadunidense com sede na Filadélfia, no estado da Pensilvânia.

Ela foi incluída na lista da British Broadcasting Corporation (BBC) das principais mulheres em 2014.

Arzu atualmente mora em Istambul, na Turquia. Ela fala inglês, azerbaijano, turco e russo.

Ameaças e reações
Arzu Geybullayeva recebeu inúmeras ameaças em vários círculos de mídia social provenientes do Azerbaijão por causa de sua cooperação com o jornal armênio Agos, com sede em Istambul. Em entrevista ao Global Voices, ela afirmou que foi rotulada de "traidora" e que a chantagem se transformou em ameaças de morte contra ela e sua família. As ameaças fizeram com que ela se abstivesse de visitar seu país natal, o Azerbaijão, então em um exílio auto-imposto na Turquia, em 2015.

As ameaças foram amplamente condenadas por numerosas organizações internacionais, incluindo PEN International e suas afiliadas English PEN e PEN Center USA. O PEN pediu ao governo do Azerbaijão e da Turquia para "garantir sua segurança e investigar todas as ameaças de violência feitas contra ela". O Índice de Censura também condenou as ameaças e convocou a "comunidade internacional a pressionar o Azerbaijão a respeitar a liberdade de expressão".

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Ativistas do Azerbaijão
Alunos da London School of Economics
Nascidos em 1983
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2014

Arzu Geybullayeva


NK Jadran je hrvatski nogometni klub iz Visa.

Povijest
Osnovan je 1932. godine. Klubom je prvi predsjedavao M. Vodanović. Klub se ugasio 1941. godine.

Izvori

Nogomet u Visu
Nogometni klubovi u Splitsko-dalmatinskoj županiji

NK Jadran Vis


Alveley is a village in the Severn Valley in southeast Shropshire, England, about  south-southeast of Bridgnorth. It is in the civil parish of Alveley and Romsley. The 2011 Census recorded the parish population as 2,098. It is served by bus service 297 (Kidderminster - Bridgnorth) operated by Select Bus Services. It is most famously known as being the hometown of Jack Jones, a local magician.

The Black Death is said to have killed 60% of the village population in 1349. A stone cross, the Buttercross,  outside the village dates from the time of the Black Death when it was a place for food to be left for the village when it was quarantined.

Churches
The Church of England parish church of Saint Mary is 12th-century with a 14th-century south chapel. In the chapel is a very faded 14th-century mural that is thought to represent the Seven Deadly Sins. The upper part of the tower was rebuilt in about 1779. The building was heavily restored in 1878–79 under the direction of Sir Arthur Blomfield. It is a Grade II* listed building.

Alveley has also a Methodist chapel, which was built in 1862.

Coal mining and country park
From 1937 to 1969 the village had a coal mine in conjunction with the neighbouring village of Highley across the River Severn. The first shaft at Alveley Colliery was sunk in 1935. Production began in 1938 and reached full output in 1944. Coal was transferred to sidings on the Severn Valley Railway on the opposite bank of the river, to be taken away by rail. Declining coal quality at a time of national over-supply led to the colliery closing in January 1969 leaving high unemployment and a ravaged landscape. An industrial estate was built after the mine closure along with a landscape reclamation scheme in 1986 and the disused colliery and spoil tips were converted into the Severn Valley Country Park.

The landscape includes meadows, woods, ponds and wetlands with waymarked trails of short and longer lengths to encourage locals and visitors to explore the village's heritage fully. Every year a Miner's Memories Day is held at the Country Park Visitor Centre which permanently houses mine memorabilia and has a café and indoor viewpoint over the valley. The display includes miners' picks, spikes, crowbars, breathing equipment used in mine rescue, photos (many donated by local residents), and a certificate awarded to a local Alveley miner on achieving "56 years service to the mine and his country".

In 2006 a new footbridge linking Alveley and Highley was opened in the Country Park. This replaced a 1930s bridge that had become unsafe. The bridge provides access from Alveley to the Country Park Halt on the Severn Valley Railway, which is on the Highley side of the river on the site of the former coal washing plant and colliery sidings. The riverbank is popular with anglers, along with a number of local private pools.

In 2017, the community led Alveley Mining Heritage Group was formed to preserve and present memories of mining in the village for the benefit of future generations.

Village
Alveley has several historic pubs including the Three Horseshoes, parts of which may be 17th-century. The others are The Squirrel and The Royal Oak. There is also the Mill Hotel and a working men's club. The village has a primary school, small supermarket and newsagent and a few other small shops and eateries, in addition to its 'Parish Memorial Hall' and attached recreation ground which was opened in 1947 as a memorial to local dead of both World Wars.

Cricket club
Alveley Cricket Club was founded in 1908 and played at Coton Hall on the outskirts of the village, at the former home of general Robert E. Lee's ancestors. After the Second World War it moved to play on the Recreation Ground in the centre of Alveley.

The club has invested heavily in its facilities. Its pavilion was built in 1981 and extended in 2007. The club has a potential player base of 100 people who regularly play for the club. The club has always had a strong commitment to youth cricket and the continued growth in its junior section.

Off the field the club has an active social calendar and regularly hold family social events. Events include a six-a-side competition, barbecues, charity events and screening live sport in the Pavilion.

Until the mid-1970s friendly cricket was played before joining the Kidderminster League in 1989. The club now plays in the Worcestershire County League (Saturday) with friendlies played on a Sunday. As well as the two Saturday sides we run a midweek team who play in the Kidderminster League, the club also runs a successful junior section for children aged between 4 and 17 years.

Countryside
A small hamlet to the southwest of the village, Little London, is one of more than 25 settlements which share the capital city's name.

The parish contains two other manors, besides the manor of Alveley, Kingsnordley and Astley. Alan James Nicholls documented the Alveley parish in The History of Alveley, published 1994, .

Governance
Alveley is part of the electoral ward called Alveley and Claverley. The 2011 Census recorded the ward population as 4,032.

On 4 September 2023, A notice of vacancy was published by Shropshire Council following the resignation of Elliot Lynch. A by-election was called on 14 September 2023. Polling stations opened on 19 October 2023 and Colin Taylor was elected as the Liberal Democrat councillor for Alveley and Claverley.

See also
Listed buildings in Alveley

References

Further reading

External links

Alveley and Romsley Parish Council
Cricket Club

Villages in Shropshire

Alveley


Le Pakistan participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa quatrième participation à des Jeux d'hiver.

Résultats en ski alpin

Le comité parvient à décrocher deux quotas,un homme et une femmes, au terme de la saison 2021-2022. La skieuse Mia Nuriah Freudweiler, elle qui avait représenté le Pakistan aux JOJ d'hiver de 2020 à Lausanne, aurait pu concourir mais déclare forfait à cause d'une blessure.

Muhammad Karim participe de son côté à ses troisièmes jeux consécutifs.

Notes et références

Liens externes
 Pakistan aux Jeux de Pékin 2022 sur le site du CIO

Pakistan
2022
Sport au Pakistan en 2022

Pakistan aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Katja Verheyen (nascida a 29 de fevereiro de 1980) é uma política belga do partido Nova Aliança Flamenga.

Verheyen é membro do Parlamento Flamengo desde 2019. Ela substituiu Jan Peumans, que optou por não tomar o seu lugar no parlamento. Antes do seu mandato no parlamento, ela serviu como presidente do capítulo Jong N-VA em Limburg.

Mulheres da Bélgica na política
Nascidos em 1980
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Katja Verheyen


Ruscus streptophyllus, rijetka endemična vrsta veprine, porodica šparogovke, koja raste samo na portugalskom otoku Madeira u Atlantskom oceanu.

Stabljika je kratka i uspravna, naraste do 40 cm. Cvjetovi su bjelkasto-ljubičasti. Plod je crvena bobica koja se javlja od kasnog ljeta do rane zime. U hortukulturi je gotovo nepoznata

Izvori

Veprina

Ruscus streptophyllus


كان الصليبيون قد احتلوا عكا في سنة 1191، ولم يتمكن صلاح الدين الأيوبي من تحريرها منهم، فظلت في أيديهم، وتحولت إلى أهم مراكزهم على ساحل الشام، وصارت تمثل تهديداً كبيراً للمسلمين، حيث إعتبروها نقطة انطلاق لتحقيق حلمهم بالاستيلاء على بيت المقدس. وظل الوضع على هذا النحو قرابة المئة عام، إلى أن قرر السلطان المنصور قلاوون تحريرها مع المدن التي يحتلونها على ساحل الشام، إلا أنه توفى قبل أن يتجه إلى عكا، وترك المهمة لإبنه وخليفته السلطان الأشرف صلاح الدين خليل الذي أخذ على عاتقه مهمة طرد الصليبيين من عكا.

التجهيز لتحرير عكا

في عام 1289 قضى السلطان قلاوون على كونتية  طرابلس الصليبية وحرر طرابلس من قبضة الصليبيين ثم قرر في العام التالي تحرير ثغر عكا الذي كان من بقايا مملكة بيت المقدس الصليبية، إلا أنه ولفرحة سكانها الصليبيين  توفي في شهر نوفمبر قبل أن يبدأ بالمسير. فلما تولى الأشرف خليل السلطنة قرر المسير إلى عكا لفتحها وإنهاء الاحتلال الصليبي لها، فأرسل إلى «وليام اوف بوجيه». رئيس طائفة فرسان المعبد (الداوية) بعكا يعلمه بأنه قد قرر الهجوم عليها وطلب منه عدم إرسال رسل أو هدايا إليه لأن ذلك لن يثنيه عن مهاجمة عكا. إلا أن عكا أرسلت إلى القاهرة وفداً محملاً بالهدايا  يرأسه فيليب ماينبيف  لاسترجاء الأشرف بالعدول عن خطته وضرورة الحفاظ على المعاهدة فرفض الأشرف خليل مقابلتهم وقام بحبسهم.

قام الأشرف بتعبئة جيوشه من مصر والشام والتي كانت تضم أعداداً كبيرة من المتطوعين  وآلات الحصار التي كانت تشمل اثنين وتسعين منجنيقاً. بعض العرارات الضخمة كانت تحمل أسماءً مثل «المنصوري»  و«الغاضبة»  وكانت هناك مجانيق أصغر حجماً ولكن ذات قوة تدميرية هائلة اسمها «الثيران السوداء». احتشدت الجيوش عند قلعة الحصن في جبال الساحل السوري ثم انضم إليها جيش مصر الذي خرج به الأشرف خليل من القاهرة. انضمت أربعة جيوش يقودها نواب السلطان، جيش دمشق يقوده حسام الدين لاجين، وجيش من حماة يقوده المظفر تقى الدين، وجيش من طرابلس يقوده سيف الدين بلبان، أما الجيش الرابع فقد كان من الكرك وكان على رأسه الأمير المؤرخ بيبرس الدوادار. وقد كان في جيش حماة أميراً مؤرخاً آخر هو أبو الفداء.

كان الصليبيون في عكا يدركون منذ فترة خطورة موقفهم، وكانوا قد أرسلوا إلى ملوك وأمراء أوروبا يطلبون منهم العون والمساعدة إلا أنهم لم يصلهم من أوروبا دعماً يذكر. قام ملك إنجلترا إدوارد الأول (Edward I) بإرسال بعض الفرسان. الدعم الوحيد الذي كان ذا أهمية جاء من هنري الثاني (Henry II) ملك قبرص الذي قام بتحصين أسوار عكا وأرسل قوة عسكرية على رأسها أخوه «أمالريك» (Amalric). كانت عكا محمية براً عن طريق سورين مزدوجين سميكين واثنا عشر برجاً شيدها الملوك الأوروبيون وبعض أثرياء حجاج بيت المقدس. كانت الأسوار مقسمة على الطوائف والفرق الصليبية بحيث تكون كل طائفة (فرسان المعبد، الاسباتريه، فرسان التيوتون الألمان وغيرهم) مسئولة عن حماية قسمها.

محاصرة الأشرف خليل لعكا

غادر الأشرف خليل القاهرة في السادس من مارس عام 1291، وبحلول الخامس من إبريل كان جيشه يقف بمواجهة عكا. نصب الأشرف دهليزه الأحمر فوق تلة  مواجهة لبرج المندوب البابوي على مسافة غير بعيدة من شاطئ البحر، وانتشر جيش مصر من نهاية سور مونتموسارت  حتى خليج عكا، واتخذ جيش حماة مواقعه عند البحر وعلى ساحل عكا. وفي اليوم التالي انطلقت عرارات جيش المسلمين ومناجيقه تلقي بالأحجار الضخمة والنيران على أسوار عكا وراح رماة السهام من المسلمين بإمطار المدافعين من الصليبيين المتمركزين فوق أبهاء الأبراج وأفاريزها بسهامهم. بعد ثمان أيام من الدك والمناوشات والاشتباكات تقدم الفرسان والمهندسون المسلمون وقد تغطوا بالدروع في موجات متلاحقة نحو سور عكا حتى سيطروا على حافته دون أن يتمكن المدافعون الصليبيون من إيقاف موجات زحفهم لكثرة أعدادهم وتلاحق موجاتهم بامتداد الأسوار. استخدم المسلمون سلاحاً يدوياً صغيراً يطلق نيراناً كثيفة وسريعة أطلق عليه الصليبيون اسم «كارابوها» وقد أحدث هذا السلاح أضراراً بالغة بالمقاتلين الصليبيين وصعب عليهم التقدم نحو المهاجمين المسلمين ، وتمكن المسلمون من إحداث أضرار وبعض النقوب في الأجزاء الضعيفة من الأسوار، أخذ الأمير سنجر الشجاعي ومقاتلية على عاتقهم نقب سور برج جديد يسمى برج الملك وكان أمام البرج الملعون، فقام الصليبيون بإشعال النار به وتركوه ينهار.

على الرغم من استمرار وصول الإمدادت والتعزيزات العسكرية من قبرص إلى عكا عن طريق البحر إلا أن الصليبيين المحاصرين فيها كانوا يدركون أنهم غير قادرين على التصدي لجيش المسلمين. في الخامس عشر من إبريل، تحت ضوء القمر قامت قوة صليبية من فرسان المعبد بقيادة «جين جريلى» (Jean Grailly) و«أوتو أوف جراندسون» (Otto of Grandson) بغارة مفاجئة على معسكر جيش حماة بهدف إحراق إحدى عرارات المسلمين إلا أنه، ولسوء حظهم، تعثرت أرجل خيولهم في حبال خيام المقاتلين المسلمين مما أدى إلى انكشاف أمرهم ومقتل وأسر العديد منهم. وتمكن عدد منهم من الفرار ببعض طبول ودروع المسلمين. وبعد بضعة أيام شن فرسان الاسباتريه غارة أخرى على معسكر للمسلمين، تلك المرة في الظلام الدامس، ولكن غارتهم انتهت هي الأخرى بالفشل بعد أن انكشف أمرهم وأشعل المسلمون المشاعل وتصدوا لهم فلاذوا بالفرار بجرحاهم.

في الرابع من شهر مايو استرد الصليبيون المحاصرون بعض الثقة والأمل حين وصل الملك هنري الثاني من قبرص. وفي صحبته أربعون سفينة محملة بالمقاتلين والعتاد. تولى هنري قيادة الدفاع ولكن سرعان ما أدرك هنري قلة حيلته في مواجهة الأشرف خليل، فأوفد إليه فارسين من فرسان المعبد هما «وليم اوف كافران» (William of Caffran) و«وليم اوف فيلييه» (William of Villiers) لطلب السلام وإعادة الهدنة، وسألهما الأشرف عما إذا كانا قد أحضرا معهما مفاتيح المدينة، فلما أجابا بالنفى قال لهما أن كل ما يهمه هو امتلاك المدينة وأنه لا يهمه مصير سكانها ولكن تقديراً منه لشجاعة الملك هنري ولصغر سنه وقدومه لتقديم المساعدة وهو مريض، فإنه على استعداد أن يبقى على حياة السكان في حال تسليم المدينة له دون قتال، فأجابا بأنهما لم يأتيا إليه للاستسلام ولكن فقط لطلب رحمته على السكان. وبينما الفارسان يستعطفان الأشرف إذ بعرارة صليبية تلقى من داخل عكا بحجر يسقط بالقرب من دهليز الأشرف فظن أنها مؤامرة صليبية لقتله وأراد قتل الفارسين، إلا أن الأمير سنجر الشجاعي شفع فيهما فسمح الأشرف لهما بالعودة إلى عكا.

فتح عكا
منذ الثامن من شهر مايو بدأت أبراج عكا تصاب بأضرار بالغة نتيجة لدكها المستمر بالمناجيق وتنقيبها عن طريق المهندسين المسلمين. فانهار برج الملك هيو وتبعه البرج الإنجليزي وبرج الكونتيسة دو بلوا، وفي السادس عشر من مايو قام المسلمون بهجوم مركز على باب القديس أنطوان تصدى له فرسان المعبد والاسبتاريه.

في فجر يوم الجمعة 18 مايو (17 جمادى الأولى سنة 690 هـ) سمع صليبيو عكا دقات طبول المسلمين ، وبدء المسلمين بالزحف الشامل على عكا بامتداد الأسوار، تحت هدير دقات الطبول التي حُملت على ثلاثمائة جمل لإنزال الرعب في صدور الصليبيين داخل عكا.

اندفع جنود جيش الأشرف وجيش حماة وهم يكبرون لمهاجمة تحصينات المدينة تحت قيادة الأمراء المماليك الذين ارتدوا عمائم بيضاء. ووصل المقاتلون إلى البرج الملعون وأجبروا حاميته على التراجع إلى جهة باب القديس أنطوان واستمات فرسان المعبد وفرسان الاسبتاريه في الدفاع عن البرج والباب ولكن المقاتلون المسلمون، الذين كانت نار الاغريق من ضمن أسلحتهم ، تمكنوا من الاستيلاء عليهما وراحت قوات جيش المسلمين تتدفق على شوارع المدينة حيث دار قتال عنيف بينهم وبين الصليبيين. وقتل مقدم فرسان المعبد «وليم اوف بوجيه» وتبعه «ماثيو اوف كليرمونت» (Matthew of Clermont) وجرح مقدم الاسبتارية «جون فيلييه» جرحاً بالغاً فحمل إلى سفينته وبقى بها.

رفعت الصناجق الإسلامية على أسوار عكا وأيقن الملك هنري أنه لا طاقة للصليبيين بجيش الأشرف وأن عكا ستسقط في يد الأشرف لا محال فأبحر عائداً إلى قبرص ومعه «جون فيلييه» مقدم الاسبتاريه وقد تعرض الملك هنري فيما بعد للاتهام بالتخاذل والجبن.

سادت عكا حالة من الفوضى العارمة والرعب الهائل، واندفع سكانها المذعورن إلى الشواطئ بحثاٌ عن مراكب تنقلهم بعيداً عنها، ولا يدري أحد بالتحديد كم منهم قتل على الأرض أو كم منهم ابتلعه البحر. وقد تمكن بعض الأثرياء من النبلاء من الفرار من عكا في مراكب الكاتلاني «روجر فلور»، مقدم المرتزقة وفارس المعبد، مقابل أموال دفعوها له وقد تمكن «روجر دو فلور» (Roger de Flor) من استغلال الموقف فابتز الأثرياء والنبيلات وكون ثروة طائلة.

قبل أن يحل الليل كانت مدينة عكا قد صارت في يد المسلمين، فيما عدا حصن فرسان المعبد الذي كان مشيداً على ساحل البحر في الجهة الشمالية الغربية من المدينة. عادت عكا إلى المسلمين بعد حصار دام أربعة وأربعين يوما ، وبعد أن احتلها الصليبيون مائة عام.

بعد أسبوع من فتح عكا تفاوض السلطان خليل مع «بيتر دو سيفري» (Peter de Severy)رئيس حصن فرسان المعبد، وتم الاتفاق على تسليم الحصن مقابل السماح بإبحار كل من في الحصن إلى قبرص. بعد وصول رجال السلطان إلى الحصن للإشراف على تدابير الإخلاء تعرضوا لبعض النسوة في الحصن أو أرادوا أخذهن مما أدى إلى غضب فرسان المعبد فانقضوا عليهم وقتلوهم وأزالوا صنجق المسلمين الذي كان قد رفع على الحصن من قبل، واستعدوا لمواصلة القتال.

في الليل، تحت جنح الظلام، غادر«تيبالد جودين»(Theobald Gaudin) مقدم فرسان المعبد الجديد، الحصن إلى صيدا في صحبة عدد من المقاتلين ومعه أموال الطائفة. وفي اليوم التالي ذهب «بيتر دو سيفري» إلى السلطان خليل ومعه بعض الفرسان للتفاوض من جديد فقبض الأشرف عليهم وأعدمهم انتقاماً لرجاله الذين قتلهم الفرسان في الحصن. فلما رأى بقية الفرسان المحاصرون في الحصن ما حدث لـ«بيتر دو سيفرى» ورفاقة واصلوا القتال. في الثامن والعشرين من مايو، بعد أن حفر المهندسون نقباً تحت الحصن، دفع الأشرف بألفي مقاتل للاستيلاء عليه، وبينما هم يشقون طريقهم داخله انهار البناء وهلك كل من كان بداخل الحصن من مدافعين ومهاجمين.

وصلت أنباء انتصار جيش المسلمون وتحريره عكا إلى دمشق والقاهرة ففرح الناس وزينت المدن. ودخل السلطان خليل دمشق ومعه الأسرى الصليبيين مقيدين بالسلاسل وقوبل جيش المسلمين بالاحتفالات ورفع رايات النصر وزينت دمشق وعمت البهجة بين الناس. وبعد أن دخل القاهرة وتزينت وفرشت فيه الشقق الحرير تحت حافر فرسه. وبعد أن زار قبر أبيه الملك المنصور، صعد إلى قلعة الجبل وخلع على الأمراء. أمر الأشرف بإطلاق سراح «فيليب ماينبيف» وزملائه الصليبيين الذين كان قد قبض عليهم قبل مسيره إلى عكا. وقام الأشرف بنقل بوابة كنيسة القديس أندرياس من عكا إلى القاهرة لاستخدامها في استكمال مسجده.

فهرس وملحوظات

المصادر والمراجع

مصادر عربية
 ابن إياس: بدائع الزهور في وقائع الدهور، تحقيق محمد مصطفى، الهيئة المصرية العامة للكتاب، القاهرة 1982
 ابن إياس: بدائع الزهور في وقائع الدهور، مدحت الجيار (دكتور)، الهيئة المصرية العامة للكتاب، القاهرة 2007.
 ابن تغري: النجوم الزاهرة في ملوك مصر والقاهرة، دار الكتب والوثائق القومية، مركز تحقيق التراث، القاهرة 2005
 أبو الفداء: المختصر في أخبار البشر، القاهرة 1325هـ.
 بيبرس الدوادار، زبدة الفكرة في تاريخ الهجرة، جمعية المستشرقين الألمانية، الشركة المتحدة للتوزيع، بيروت 1998
 جمال الدين الشيال (أستاذ التاريخ الإسلامي): تاريخ مصر الإسلامية، دار المعارف، القاهرة 1966.
 المقريزى: السلوك لمعرفة دول الملوك، دار الكتب، القاهرة 1996.
 المقريزى: المواعظ والاعتبار بذكر الخطط والأثار، مطبعة الأدب، القاهرة 1968.
 قاسم عبده قاسم (دكتور): عصر سلاطين المماليك - التاريخ السياسى والاجتماعى، عين للدراسات الإنسانية والاجتماعية، القاهرة 2007.
 القلقشندي: صبح الأعشى في صناعة الإنشا، دار الفكر، بيروت.
 شفيق مهدى (دكتور): مماليك مصر والشام، الدار العربية للموسوعات، بيروت 2008.
 بسام العسلي: الظاهر بيبرس ونهاية الحروب الصليبية القديمة، دار النفائس، بيروت 1981.
 خاشع المعاضيدي (دكتور) ود.سوادي عبد محمد ودريد عبد القادر نوري: الوطن العربي والغزو الصليبي، مطابع جامعة الموصل 1981م.

مصادر غير عربية
 Chronicles of the Crusades, Villehardouin and de Joinville, translated by Sir F. Marzials, Dover Publications 2007, ISBN 0-486-45436-3
 Runciman, Steven, A history of the Crusades 3. Penguin Books, 1987
 The Templar of Tyre, Chronicle (Getes des Chiprois), Published by Crawford, P., Ashgate Publishing. Ltd, Cyprus 2003. ISBN 1-84014-618-4
 Ludolph of Suchem, Description of the Holy Land and of the Way Thither, trans. Aubrey Stewart London: Palestine Pilgrims' Text Society, 1895. Reprinted in James Brundage, The Crusades: A Documentary History, Milwaukee, WI: Marquette University Press 1962
 Ludolphi, Rectoris Ecclesiæ Parochialis in suchem, de itinere Terræ Sanctæ,University of Michigan 1851
 1976 ,(أرنولد توينبي) Toynbee, Arnold J., Mankind and mother earth, Oxford university press

ما بعد الحملة الصليبية التاسعة
آسيا في 1291
الدولة المملوكية في القرن 13
تاريخ فلسطين
حروب صليبية
حصارات الإسبتارية
حصارات دولة المماليك
حصارات الحملات الصليبية
عكا
فتوحات إسلامية
معارك الحملات الصليبية
نزاعات في 1291
حصارات مملكة بيت المقدس
تاريخ عكا

فتح عكا


Agrilus yxtliltoni é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1938.

Referências

yxtliltoni

Agrilus yxtliltoni


طَيّ الهستون هو الطيّة الموجودة بالقرب من ذرة الكربون المركزية لكل نوع من أنواع الهستون في ثمانية الهستون نواة الهستونات تتشارك هيكليا بقطعة، طيّة الهستون، تبلغ متوسط طولها نحو 70 من الأحماض الأمينية. طيّة الهستون تتألف من ثلاثة حلزونات من نوع  متصلة بحلقات قصيرة.

مراجع

انظر أيضا
 طي البروتين
 هستون

تطوي البروتين
علم الأحياء الجزيئي

طية الهستون


An Platythelys alajuelae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Ormerod. An Platythelys alajuelae in nahilalakip ha genus nga Platythelys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platythelys

Platythelys alajuelae


Hans Dulfer (born 28 May 1940) is a Dutch jazz musician who plays tenor saxophone.

Life and music

Hans Dulfer was born on 28 May 1940 in Amsterdam, Netherlands. He began at age 17 and has been referred to as "Big boy" because of his album of the same name. At the end of the sixties he and Herbert Noord (Hammond organ) founded a quartet that played saxophone/organ funk. He has performed a considerable amount of cross-over jazz and jazz fusion and has also worked with Punk rockers. He has recorded an album with saxophonist Frank Wright titled "El Saxofón". He has comparatively high popularity in Japan where Hyperbeat was a top-selling CD by instrumental standards. Furthermore, Japanese film maker Masaaki Yuasa stated that he listened to Hans Dulfer's music while working on Mind Game.

Hans Dulfer is the father of saxophonist Candy Dulfer and the two worked together on the album Dulfer & Dulfer.

Discography
 The Morning After the Third (Catfish, 1970)
 Candy Clouds (Catfish, 1970)
 El Saxofon (Catfish, 1971)
 Maine with Roswell Rudd  (BV Haast, 1977)
 I Didn't Ask (Varajazz, 1981)
 Big Boy (Monsters of Jazz, 1994)
 Express Delayed (Limetree, 1995)
 Dig! (Monsters of Jazz, 1996)
 Papa's Got a Brand New Sax (EMI, 1998)
 Skin Deep (EMI, 1998)
 El Saxofon Part II (EMI, 2000)
 Dulfer & Dulfer (Eagle, 2002)
 Scissors (JJ-Tracks, 2003)
 Duo Dulfer Directie (Zip, 2018)

As sideman
With Theo Loevendie
 Mandela (Catfish, 1970)
 Chess! (BASF 1972)
 Theo Loevendie 4tet (Universe 1974)
 Orlando (Waterland 1977)

With others
 Susanne Alt, Saxify (Venus 2016)
 Willem Breuker, Contemporary Jazz from Holland Litany for the 14th of June 1966 (Relax 1966)
 Herman Brood, Hooks (CBS, 1989)
 Claw Boys Claw, Hitkillers (Megadisc, 1988)
 Jules Deelder, De Deeldeliers (Embrace, 2012)
 Defunkt, Allergy for the U.S. (Defunkt Music 2014)
 Candy Dulfer, What Does It Take (N-Coded/Warlock/BMG, 1999)
 Candy Dulfer, Live in Amsterdam (Ariola, 2001)
 Saskia Laroo, It's Like Jazz (Laroo 1994)
 Saskia Laroo, Jazzdance (Laroo 1996)
 Lils Mackintosh, Black Girl (Quintessence, 1999)
 Masayoshi Takanaka, Guitar Wonder (Eastworld, 1996)
 Hallo Venray, The More I Laugh the Hornier Due Gets! (Van, 1992)
 Henk Westbroek, Vrij (Columbia, 1994)

References

External links

 Hans Dulfer (official website)
 Hans Dulfer (official Japanese website)

1940 births
Dutch jazz saxophonists
Male saxophonists
Jazz tenor saxophonists
Living people
Musicians from Amsterdam
21st-century saxophonists
21st-century male musicians
Male jazz musicians

Hans Dulfer


Ünye, Ordu iline bağlı bir ilçedir. Ordu'nun merkez ilçesi Altınordu'dan sonra en büyük ilçesidir.

İklim
İlçede tipik Karadeniz iklimi geçerlidir.

Ekonomi
İlçe ekonomisi temel olarak tarıma dayanmaktadır. Gerçekten özellikle fındık tarımı ilçe ekonomisinin can damarını oluşturmaktadır. Gerek fındık tarımı ile uğraşan aileler, gerek fındık ticareti ile uğraşan ticarethaneler ve gerekse de fındık kırma tesisleri ekonominin can damarını oluşturmaktadır. İlçe yerleşkesinin büyük kısmını fındık bahçeleri kaplamaktadır. Fındık dışındaki ürünler ekonomik hayatta büyük bir yer kaplamayan, ailelerin genelde kendi ihtiyaçları için yetiştirdikleri ya da köylülerin pazarda sattıkları ürünlerdir. Ünye hurması, mısır,
pancar diye bilinen pancar da yetiştirilmekte, son yıllarda iklimin elverişliliği nedeniyle kivi üretimi artmaktadır.

Tarım dışında ilçenin en büyük sanayi kuruluşu Ünye Çimento Fabrikası'''dır. Ünye limanı beklenen canlılığa bir türlü kavuşamamıştır. Fakat içerisinde kurulan Ünye Tersanesi sayesinde gemi onarım ve yapım çalışmalarıyla daha aktif bir rol üstlenmiştir. Ünye un fabrikası ÜNSAN'' ortaçaplı bir un fabrikasıdır. Son yıllarda tekstil atölyeleri sayısında bir canlanma gözükmektedir. Esnaf işletmeleri tarımdan sonraki en önemli geçim kaynağıdır. Gerçekten esnafların şehrin siyasi hayatına da yön vermekte olduğu gözlenmektedir. Ayrıca son zamanlarda Ünye manyetik kumuna karşı ilgiler artmıştır. Ünye-Ceyhan Boru Hattı günümüzde hala aktiftir.

Sosyal yaşam
Ekonominin can damarı olan fındık sosyal yaşamı da belirlemektedir. Fındığın hasat zamanı olan temmuz sonu ve ağustos aylarında ilçe merkezinin boşaldığı, insanların köylere gittikleri gözlenmektedir. Hasat mevsiminden önce ise Ünye en canlı dönemini yaşamaktadır. Son yıllarda açılan Ünye İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi ile Meslek Yüksekokulunun etkisiyle sosyal yaşamın hareketliliği dikkat çekmektedir.

Mimari
Ünye'de mimari eski ve yeni diye ayrılabilir. Yeni olanı ülkenin her yanında görülen özellikler taşır. Siteler, kooperatif evleri, aşırı betonlaşma. Yine de nispeten düzgün bir yerleşim sayılır. Şehirleşmenin sahil şeridine yayıldığı, ilçenin sınırlarının 27 km ye ulaştığı görülmektedir. Uzun sahil şeridi boyunca yükselen apartmanlar ise çarpık bir kentleşme sergilemektedir. Eski Ünye'nin Ermeni ve Rumlardan kalan kısmı bu gün Yalı diye bilinen yerden Çakırtepe'ye doğru uzayan bir alanda kuruludur. Eski Ünye evleri bu yerleşkede hâlen varlıklarını korumaktadır ve son yıllarda restore çalışmalarına başlanmıştır. Eski ünye mimarisi bir yandan Osmanlı diğer yandan Rum kültüründen izler taşımaktadır. Yalı yerleşkesinde Rum mimarisi egemenken, Kadılar Yokuşu nda Osmanlı mimarisi gözlenmektedir. Geniş bir avlu içerisinde yer alan iki katlı, ahşap ve taş ağırlıklı binalar mutlaka bir çatıya da sahiptir. Şehrin göbeğinde yer alan Saray Camisi 1710 yılında inşa edilmiş olup hâlen hizmet vermektedir. Bu cami Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında yıpranmış, 1928 yılında dönemin belediye başkanı Tokatlızade Hüseyin Efendi tarafından onarılarak yeniden hizmete açılmıştır. Zarif tek bir minareye sahip uzun bir camidir ve kubbe içermez.

Tarih

Ünye ve çevresinin Anadolu'daki en eski yerleşim yerleri arasında yer aldığı ve yerleşimin Tarih öncesinden başladığı Kılıç Kökten'nin yaptığı kazı sayesinde anlaşılmıştır. Ünye'nin bilinen tarihi Hititler dönemine kadar uzanır. Roma ve Bizans sınırları içinde kalan yerleşme ve çevresi, Danişmendli ve Anadolu Selçuklu egemenliğinde kaldı. Ne var ki, bu dönemlere ilişkin ilçe sınırları içinde tarihsel bir kalıntı tespit edilmemiştir. Daha sonra Trabzon İmparatorluğu sınırları içindeyken, Trabzon imparatoru II. İoannis tarafından Ünye Kalesi yaptırıldı. Hacıemiroğulları Beyliği elindeyken Ünye'yi 1461'de Osmanlılar ele geçirdi.

Ünye, 1867'de Trabzon vilayetinin kurulmasından sonra, bu vilayete bağlı Canik sancağının bir kazası haline getirildi. Trabzon vilayetinin ilk salnamesi olan salnameye göre Ünye'nin sadece erkek nüfusu tespit edilmişti. Buna göre Ünye kazasında 10.972 Müslüman erkek, 1.501 Rum erkek ve 1.253 Ermeni erkek yaşıyordu. Toplam erkek sayısı, 13.726 kişiydi. 1896 yılı nüfusuna bakınca, bu tarihte sadece yetişkin erklerin tespit edildiği sonucuna varılabilir. Bu durumda Ünye kazasının tahmini nüfusu yetişkin erkeğin dört katıdır. Buradan hareketle Ünye kazasının tahmini nüfusunun 54.904 kişinden oluştuğu söylenebilir. Bu tarihte Fatsa, Bolaman, Karakuş ve Niksar, Ünye kazasına bağlı nahiyelerdi. Bununla birlikte bu nahiyelerin erkek nüfusu ayrı tespit edilmişti. Dört nahiyenin dışında Ünye kazası (merkez nahiyesi) 71 köyü kapsıyordu.1896 tarihli vilayet salnamesine göre ise, Ünye kazasının nüfusu 52.507 kişiden oluşuyordu. Bu nüfusun yüzde 7,4'ü (3.905 kişi) Rum, yüzde 7,2'si (3.815 kişi) Ermenilerden oluşuyordu. Ünye kazasında yaşayan Karadeniz Rumları, Trabzon Metropolitliği'nin dört başpiskoposluğundan biri olan Niksar Başpiskoposluğu'na bağlıydı.

Ünye, II. Mahmut döneminden cumhuriyetin ilanına kadar Trabzon valisi Haznedarzade Süleyman Paşa'nın ailesi tarafından yönetilmiştir. Haznedarzade Süleyman Paşa Ünye'ye saray yaptırmıştır. Bu gösterişli saray Fransız ressamlar tarafından da resmedilmiştir. Fakat çıkan bir yangın sonucu saray kullanılamaz hale gelmiştir. Günümüzde Sarayın surlarının üstünde aileye mensup kişilerin evleri bulunmaktadır.

Şehir

Bir liman kenti olan Ünye'nin çok eski bir yerleşme olduğu bilinmektedir. Görece geç tarihte, 13. yüzyılda Trabzon imparatorunun II. İoannis'in yaptırdığı Ünye Kalesi, büyük bir olasılıkla dış saldırılara karşı bir sığınma yeriydi. Kale bugüne kadar yeterince incelenmemiştir.

Karadeniz kıyısında bir tepenin eteklerinde kurulu olan eski Ünye kasabası, eskiden yelkenli gemi imalatıyla biliniyordu. Her yıl 20-25 adet gemi imal ediliyordu. Kasaba aynı zamanda Karadeniz kıyısındaki önemli limanlardan biriydi. Gemi imalatı kasabada önemli bir zenginliği de beraberinde getirmişti. Bu zenginliğe bağlı olarak Ünye'de konaklar inşa edilmişti. Vapurların ortaya çıkmasıyla yelkenli gemi imalatı gerilemiş, ortadan kalkmak üzere olan bu mesleğin yerini kasabada kunduracılık, demircilik, bakırcılık, kalaycılık, doğramacılık, kayıkçılık, dülgerlik gibi başka meslekler almıştı. Bu meslekler de günümüzde neredeyse tamamen kalkmıştır. Yelkenli gemi imal edildiği zamanlarda Ünye kasabası aynı zamanda önemli bir ticaret merkeziydi. Bu gemilerle Kırım, İstanbul, Bulgaristan, Romanya gibi uzak yerlere mal taşınıyordu. Öte yandan Ünye kasabası, İstanbul ile Trabzon-Rize arasında sefer yapan vapurların uğradığı iskelelerden biriydi.

Ünye kasabasında 20. yüzyılın başında 5.290 Müslüman, 3.074 Rum ve 797 Ermeni yaşıyordu. Kasabanın toplam nüfusu ise, 9.161 kişiden ibaretti. Kasabanın nüfusunun yaklaşık yüzde 43'ü hristiyanlardan oluşuyordu. Osmanlıların gayrimüslim dediği nüfus, erken dönemden itibaren Ünye kazasının idari, mali, adli ve beledi teşkilatlarında hristiyan kişiler de önemli görevler üstleniyordu. Örneğin 1881 yılında Ünye belediyesi meclisi (meclis-i beledi) İstradi Ağa başkan olmak üzere Vasıf Efendi, İstador Ağa, Panayot Ağa, Tufan Ağa ve Simyan Ağa adlı üyelerden oluşuyordu.

Ünye'deki Ortodoks Rum cemaati, Trabzon Metropolitliği'nin dört başpiskoposluğundan bir olan Niksar Başpiskoposluğu'na bağlıydı. Katolik Ermeni cemaati "Trabzon Ermeni Katoliği"ne, Gregoryen Ermeniler ise Trabzon Ermeni Murahhaslığı'na  bağlı bulunuyordu. Ancak Ermeniler Ünye kasabasından çok Ünye kazasının köylerinde yaşıyordu ve kilislerin çoğu ya da cemaatin büyük çoğunluğu köylerde bulunuyordu.

Bu tarihte daha önce Rum ve Ermeniler gibi ayrı kaydedilen Çerkesler ile Gürcüler Müslüman ahali içinde sayılmıştır. Örneğin 1870 tarihli Trabzon vilayeti salnamesinde Ünye kazasının Çerkes nüfusu 250 hane ve 573 yetişkin erkek olarak kaydedilmiştir. Bu tarihte kazadaki tahmini toplam nüfusu 2.292 olan Çerkeslerin ne kadarının kasabada yaşadığı bilinmemektedir.

Ünye'de Türkçe, Pontus Rumcası, Ermenice, Çerkesçe ve Gürcüce olmak üzere beş dil konuşuluyordu. Ortak dil Türkçeydi. Ünye kasabasının Müslüman halkı yaygın biçimde çakşır, palto ve pantolon giyiyordu. Rumlar da benzer kıyafetlere sahipti. Gürcüler ve Çerkeserler ise kendi milli kıyafetleriyle dolaşıyordu. 1915'teki kırımla Ermeniler, 1923'te Ahali Mübadelesi'yle de şehirdeki Rumlar göç ettirilmiştir. İlk dönemde nüfus tespitlerinde Rum ve Ermeniler gibi ayrı tespit edilen Çerkesler ile Gürcüler de asimile olmuştur. Bunun sonucunda halk arasında Türkçe dışında bir dilin pek konuşulmadığı şehirde, farklı etnografik kimlik sergileyen kişilere de rastlanmamaktadır.

Ünye, 1870'lerin başında beş mahalleden oluşuyordu. Taşbaşı denilen mevkiinden Rum mahallesindeki dere ağzına kadar uzanan 250 metrelik bir rıhtımı vardı. Ayrıca şehrin demirden bir iskelesi bulunuyordu. Bugün de var olan Ünye iskelesi, yeri değiştirilerek yenilenmiştir. 1901 tarihli Trabzon vilayeti salnamesine göre, 2.007 haneden oluşan Ünye kasabasında 6 cami, 5 mescit, 1 medrese, 1 tekke, 3 kilise, 17 ilkokul, 2 han, 157 mağaza, 370 dükkân, 21 fırın, 46 kahvehane, 2 gazino, 3 değirmen, 4 hamam, kütüphane, eczane, debbahhane, 2 meyhane, 2 rakı fabrikası bulunuyordu. O zamanki mağaza ve dükkânların günümüzdeki gibi değildi; limana bağlı olarak kullanılan erzak ve mal deposuna "mağaza" deniyordu. Ünye'nin pazarı ise, Pazartesi günü kuruluyordu. Daha sonra Çarşamba günü kurulmaya başladı ve bugün de devam etmektedir.

Coğrafya
Ünye ilçesinin doğusunda Fatsa, batısında Terme ile İkizce ve Çaybaşı, güneyinde Akkuş ve Kumru ilçeleri yer alır. Kuzey sınırını Karadeniz çizer.  Nüfus açısından Ünye ilçesi Ordu'nun şehir merkezi olan Altınordu'dan sonraki en büyük ilçesidir. Ünye şehri Ordu'nun merkez ilçesi Altınordu'ya 63 km, Samsun merkezine ise 87 km mesafededir.

Nüfus

Turizm
İlçede çok sayıda mesire yeri bulunmaktadır. Çamlık diye bilinen denize bakan bir yamacın üstünde kurulmuş ağaçlık arazi 4 mevsim boyunca ziyaretçi çekmektedir. Çakırtepe ise şehre hakim bir tepede yer almaktadır ve özellikle ünlü ünye pidesini yapan tesisler burada yer almaktadır.
Ünye kalesi şehrin 5 km dışında kalan bölgedeki önemli turistik destinasyondur. Uzunkum, Karadeniz'in en uzun plajlarından biridir ve bu alanda başı çeker. Uzunkum, İncekum, İnciraltı, Çınarsuyu diye bilinen yerler; adeta plajlar zinciri halinde kilometrelerce uzanır.Ozan Yunus Emre'nin bilinen mezarlarından birisi de Ünye de yer almaktadır. Bir şiirine dayanarak Ünye de vefat ettiği iddia edilir. Çınar Ağacı, şehir merkezinde yer alan 300 yıldan daha yaşlı bir çınardır. Son yıllarda yıldız taşıma yetkisine sahip otel sayısında artış gözlenmektedir. Kabakçı'daki Şeyh Yunus Türbesi de önemlidir. Ünye, deniz turizmi için de çok elverişlidir. Çamlık önemli bir mesire yeridir. Buradan itibaren Terme'ye doğru turistik tesisler, pansiyonlar vardır. Özellikle Çınarsuyu Tatil Kompleksi, turizm açısından çok önemlidir. Çakırtepe dinlenme, yeme-içme ve eğlenme mekânı ile Acısu civarı, Asarkaya Kent Ormanı da bu ilçenin doğal köşelerindendir.

Ünye'de ticari hayat çok canlıdır. Batıda Samsun, doğuda Ordu ve güneyde Tokat ile bağlantısı vardır. 60 km. güneydeki Akkuş ilçesi yeni kurulan Çaybaşı ve İkizce ilçelerinin de sosyal, ticari ve ekonomik yönden bağlantıları Ünye iledir. Yazkonağı mahallesinde bulunan Yazkonağı mağaraları, mağara turizmi için gelecek vadetmektedir. Buranın turizme açılması için Ordu Valiliği bir çalışma başlatmıştır. Ünye'de deniz turizmi çok önemlidir. Türkiye'nin çeşitli yerlerinden ve yurtdışından gelen turistler de Ünye'nin ekonomisine katkıda bulunur. Ayrıca 1991 yılından bu yana her yıl geleneksel olarak düzenlenen Ünye Uluslararası Kültür Sanat ve Turizm Festivali yerli ve yabancı turist çekmektedir.

Spor
İlçenin adını da taşıyan maçlarını Ünye İlçe Stadyumu'nda oynayan 1957 yılında kurulan Ünyespor tek futbol takımıdır.

Notlar

Dış bağlantılar

 Ünye Belediyesi Resmî Sitesi
 Ünye Kaymakamlığı Resmî Sitesi

Ünye


NBA 2K je serija košarkaških sportskih simulacijskih videoigara koje se razvijaju i izdaju svake godine od 1999. godine. Premisa svake igre u nizu je oponašanje košarkaškog sporta, točnije, NBA. Seriju je izvorno objavio Sega Sports, a danas je izdaje 2K Sports. Sve igre u franšizi razvila je tvrtka Visual Concepts. Serija se sastoji od 18 glavnih nastavaka i nekoliko naslova u stilu spinoffa. Izdana je na 18 različitih platformi. NBA 2K serija također se koristila u eSportu. Njihov primarni rival bio je NBA Live od strane EA Sportsa sve dok serija nije stavljena u stanku nakon izlaska NBA Live 19 2018. godine.

Opis igre
Svaka iteracija u NBA 2K seriji oponaša NBA i predstavlja mala i ponekad loša poboljšanja u odnosu na prethodne iteracije. Kao takav, igra simulira tipičnu košarkašku igru, pri čemu igrač kontrolira cijeli tim ili odabranog igrača; ciljevi se podudaraju s pravilima košarke i prezentacija nalikuje stvarnim televizijskim NBA igrama. U seriji su predstavljeni različiti načini igre koji omogućuju raznolikost igranja. Brojni elementi igara imaju prilagodljive opcije. Svaka utakmica uključuje momčadi i igrače iz tekuće NBA sezone; Povijesni NBA timovi i igrači također su predstavljeni, kao i timovi Eurolige i (počevši od NBA 2K20) WNBA momčadi. Izmišljeni igrači i timovi također se mogu kreirati i sastavljati.<ref name="Polygon article">"Looking back on NBA 2K: The best sports game of the last generation". 'Polygon (June 3, 2014). Retrieved January 4, 2017.</ref>Good, Owen S. (February 15, 2015). "NBA 2K is bigger than Madden because it paid for others' failures". Polygon. Retrieved January 4, 2017.

Osnovna komponenta serije je njezin karijerni mod, koji je opisan kao videoigra igranja uloga na sportsku temu. ESPN NBA Basketball bila je prva igra u nizu koja je sadržavala takav način rada, ali tek je NBA 2K10 i njegovi nasljednici postali sastavniji dio serije. Način rada je u početku nazvan 24/7, prije nego što je promijenjen u MyPlayer i postavljen na MyCareer. Načini se usredotočuju na košarkašku karijeru igrača stvorenog igrača; igrač prilagođava nekoliko aspekata svog igrača i igra kroz svoju karijeru u NBA ligi. Prikazani su ključni događaji u igračevoj karijeri, kao što su draft i njihova ceremonija umirovljenja. U modovima je često prisutna priča, a prikazana je i košarka na razini srednje škole i fakulteta. Igrač nadograđuje atribute svog igrača dok igra i može sudjelovati u aktivnostima izvan terena.Mazique, Brian (October 2, 2012). "NBA 2K13: Tips for Building a Beastly 'My Player' in My Career Mode". Bleacher Report. Retrieved January 8, 2017.S. Good, Owen (September 14, 2015). "NBA 2K16s latest trailer looks like a true Spike Lee joint". Polygon. Retrieved January 8, 2017.

Još jedan oslonac serije je način rada koji omogućuje igraču da preuzme kontrolu nad NBA franšizom, djelujući kao glavni menadžer. Mod je predstavljen u brojnim NBA 2K igrama i često se naziva Association; najnovije igre u seriji imaju MyGM i MyLeague modove. U modovima, igrač kontrolira gotovo sve aspekte tima, umjesto da samo igra igrice s timom. Kako igrač simulira kroz sezone, oni moraju zadovoljiti potrebe osoblja tima i vlasnika.Bertz, Matt (August 19, 2015). "NBA 2K16 – 50 Exciting Changes Coming To NBA 2K16s Franchise Mode". Game Informer. Retrieved January 9, 2017.

MyTeam način rada, koji je uveden u NBA 2K13, fokusira se na izgradnju tima igrača i natjecanje s timovima drugih igrača na mreži. Igračevo primarno mjesto za stjecanje igrača za svoj tim su paketi kartica; igrač kupuje paket kartica, koji sadrži nasumične predmete koje igrač može koristiti u načinu rada, uključujući igrače. Osim sastavljanja odabrane grupe igrača, igrač može, između ostalog, prilagoditi dresove i teren svoje momčadi. Način igre napredovao je još dalje na NBA 2K19, s MyTeam turnirom između najboljih Xbox i PS4 igrača za nagradu od 250.000 dolara. U seriji su također predstavljeni i drugi načini usmjereni na internet, kao što je Pro-Am, koji se fokusira na igrače koji grade tim zajedno sa svojim prilagođenim igračima.Marchiafava, Jeff (November 1, 2013). "NBA 2K14 – New My Team Features Announced For Next-Gen". Game Informer. Retrieved January 9, 2017.Pereira, Chris (July 30, 2015). "NBA 2K16 Lets You Fully Design a Team, Go Online for 5-on-5 Matches". GameSpot. Retrieved January 9, 2017.

Osim regularnih NBA igara, ulična košarka je predstavljena u brojnim igrama u serijalu. Stvoreni igrači i stvarni igrači mogu se koristiti u takvim načinima; osim toga, neke poznate osobe pojavile su se kao likovi koji se mogu igrati u seriji. U novijim igrama, načini ulične košarke nazivaju se Blacktop i MyPark. Blacktop je strukturiran u tipičnom stilu ulične košarke. MyPark se sastoji od otvorenog prostora ispunjenog igračima koji se mogu pridružiti različitim igrama na različitim terenima.Sarkar, Samit (October 1, 2014). "Prove yourself online in NBA 2K15s redesigned street basketball mode, MyPark". Polygon. Retrieved January 9, 2017. Nekoliko igara u seriji ima način koji omogućuje igraču da održi natjecanje u zakucavanju .

Nekoliko igara u seriji ima modove igre koji su ekskluzivni za tu određenu igru. NBA 2K11 sadržavao je Jordan Challenge mod, u kojem igrači imaju zadatak rekreirati neke od najupečatljivijih podviga Michaela Jordana, kao što je postizanje 69 poena u jednoj igri.<ref name="Michael Jordan mode 1">Good, Owen (July 22, 2010). [http://kotaku.com/5593932/the-ten-games-of-nba-2k11s-jordan-challenge "The Ten Games of NBA 2K11's "Jordan Challenge""]. Kotaku. Retrieved January 9, 2017.</ref>Yin-Poole, Wesley (July 22, 2010). "Michael Jordan Mode for NBA 2K11". Eurogamer. Retrieved January 9, 2017. NBA 2K12 sadržavao je NBA's Greatest mod, gdje igrač može igrati s prošlim NBA igračima, kao što su Kareem Abdul-Jabbar, Julius Erving i Bill Russell.Ruscher, Wesley (August 24, 2011). "Going old-school with the NBA's Greatest node in NBA 2K12". Destructoid. Retrieved January 9, 2017. Verzije NBA 2K14 za'' PlayStation 3, Xbox 360 i Microsoft Windows sadržavale su način pod nazivom Put do veličine; slično Jordan Challenge modu, fokusira se na karijeru LeBrona Jamesa.

Izvori

Vanjske poveznice

Serijali videoigara

NBA 2K


Das Brückenbauwerk Im Riepelsiepen ist eine denkmalgeschützte Steinbogenbrücke über die ehemalige Bahnstrecke Wuppertal-Wichlinghausen–Hattingen in der nordrhein-westfälischen Stadt Sprockhövel. Sie ist derzeit nur für Fußgänger nutzbar.

Die Brücke wurde im Jahr 1884 mit der Bahnstrecke errichtet und überspannt einen Einschnitt der Bahntrasse in einem Härtlingsrücken aus Sandstein. Aus diesem Material wurde sie auch erbaut. Ihr ursprünglicher Zweck bestand in der Zuwegung zum Hof Im Riepelsiepen, der durch den Bau der Eisenbahnstrecke von seinen nördlichen Ländereien getrennt wurde.

Daneben wurde sie von der Arbeiterschaft der benachbarten Zeche Alte Haase und Erholungssuchenden genutzt. Nach Unterschutzstellung als Baudenkmal im Jahr 2007 wurde die Brücke 2008 saniert.

Weblinks

Erbaut in den 1880er Jahren
Baudenkmal in Sprockhövel
Bogenbrücke
Brücke im Ennepe-Ruhr-Kreis
Eisenbahnbrücke in Nordrhein-Westfalen
Brücke in Europa
Bauwerk in Sprockhövel
Verkehr (Sprockhövel)

Brückenbauwerk Im Riepelsiepen


Die Unabhängige Wähler-Vereinigung der Stadt Weilheim (UWV) ist eine politische Vereinigung in der oberbayerischen Kreisstadt Weilheim i.OB.

Sie trat 1978 bei der Landtagswahl in Bayern im Wahlkreis Oberbayern an und errang 189 Erststimmen sowie 446 Zweitstimmen.

Inzwischen tritt die UWV als Ortsgruppe der Freien Wähler an. Derzeit stellt sie einen Abgeordneten im Stadtrat von Weilheim.

Weblink

 Website der UWV

Einzelnachweise

Partei (Bayern)
Organisation (Weilheim in Oberbayern)
Politik (Landkreis Weilheim-Schongau)


Rubiataba es un municipio brasileño del estado de Goiás. Situado en la región del Valle de São Patrício, a 220 kilómetros de Goiânia. Según el censo del IBGE en 2010, su población era de 18.915 habitantes.

En Rubiataba existe una comunidad indígena de Tapuias.

Historia

En 1940, por iniciativa del Gobierno del Estado de Goiás se formó una colonia agrícola estatal en los márgenes del Río São Patrício, proponiendo la división en lotes de la tierra, para tal fin se designó un área de 7000 hectáreas en la cual, fue diseñada al futura ciudad rural.

En ese momento el loteo ya estaba siendo llevado a cabo por los agricultores en una región situada sobre el margen derecho del Río Novo, (entre los ríos Barra Funda y de la Sierra). Geográficamente, el municiopio está bien situado, rodeoado por bosques, arroyos y ríos.

El municipio de Rubiataba fue creado por la ley nº807, el 12 de octubre de 1953 firmada por el Dr. Pedro Ludovico Teixeira, (en aquella época gobernador del Estado de Goiás), instalándose el 1 de enero de 1954.

Economía
La ciudad se destaca por contar con una importante "cooperativa agrícola" (Cooper-Rubi), en la producción de alcohol y producción de leche y derivados lácteos.

Educación y religión
El municipio posee la Facultad de Ciencias y Educación de Rubiataba. También se encuentra la sede de la Diócesis de Rubiataba-Mozarlândia, teniendo como Obispo al señor Adair Jose Guimaraes.

Referencias

Enlaces externos

 Página de la Prefectura de Rubiataba

Localidades de Goiás

Rubiataba


Jordan Rudess (Jordan Charles Rudess (d. 4 Kasım 1956), 9 yaşında Julliard School of Music'de ciddi klasik eğitimine başlayan, Liquid Tension Experiment albümü sonrası Amerikalı progressive rock-metal grubu Dream Theater'a dahil olan, progressive rock klavyecisi, kompozitör, piyanist.

Biyografi
Rudess 1956 yılında Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Yeteneği, ilk olarak 2. sınıf öğretmeni tarafından keşfedildi. 9 yaşında klasik piyano eğitimi almak üzere Juilliard Müzik Okulu'na girdi fakat yaşı ilerledikçe sentezör (ing. synthesizer) ve progresif rock müziğe daha çok ilgi duymaya başladı. Eğitmenlerinin ve ailesinin tavsiyelerine kulak asmayarak şansını progresif rock klavyecisi olarak denemeye karar verdi.

1980'lerde çeşitli projelerde rol aldıktan sonra, 1994 yılında Listen albümünü yayınlayarak Keyboard Magazine dergisinin okurlarına düzenlediği anket sonucunda en iyi genç yetenek olarak seçilmesiyle ulusal bazda şöhreti yakaladı. Bunun sonucunda iki grup Rudess'i kadrolarında görmek için ona teklif sundular. Bunlar The Dixie Dregs ve Dream Theater'dı. Rudess yeni evli olduğu ve ailesine daha fazla zaman ayırabilmek için bir nevi part-time çalışabileceği Dregs'i seçti.

Dregs'te çaldığı sırada grubun davulcusu Rod Morgenstein ile bir ikili çalışmaya imza attı. Bu ortaklık, bir elektrik kesintisi sebebiyle grubun diğer üyelerinin enstrümanlarının devre dışı kalması sonucunda Rod Morgenstein ve Rudess'in çalmaya devam etmesiyle oluştu. İkili Rudess/Morgenstein Project ya da kısaca RMP adıyla bir albümü piyasaya sürdüler.

1997 yılında Magna Carta Records, Mike Portnoy'dan bir "süper grup" kurmasını istedi. King Crimson grubunun bas gitaristi Tony Levin ve Dream Theater grubunun solo gitaristi John Petrucci'nin de bulunduğu bu projede Rudess de kalvyeci olarak görev alıyordu. Liquid Tension Experiment adı verilen bu grubun çıkardığı 2 albümün çalışmaları esnasında Portnoy ve Petrucci Dream Theater'ın klavyecisi olarak Rudess'i görmek istediklerini kendisine bildirdiler. Rudess'in teklifi kabul etmesiyle birlikte mevcut klavyeci Derek Sherinian'ı gruptan çıkardılar.

Rudess 1999 yılında çıkardığı Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory albümünden beri Dream Theater'ın klavyecisidir. Grupla birlikte 2002'de Six Degrees of Inner Turbulence, 2003'te Train of Thought, 2005'te Octavarium, 2007'de Systematic Chaos, 2009'da Black Clouds & Silver Linings ve 2011'de A Dramatic Turn of Events olmak üzere toplam 6 stüdyo albümü kaydetti. Bunun yanı sıra konser albümlerinde de yer aldı: Live Scenes From New York, Live at Budokan, Score ve Chaos in Motion.

2010 yılında Rudess "Explorations for Keyboard and Orchestra" adındaki ilk klasik bestesini yaptı. 19 Kasım 2010'da Venezuela'da Chacao Genç Senfoni Orkestrası tarafından galası yapılan bu bestede konuk orkestra şefi olarak Türk sanatçı Eren Başbuğ bulundu. Galada, sentezör ve klavye kısımlarını Rudess kendisi üstlendi.

2011 yılında Rudess, MusicRadar tarafından yapılan ankette gelmiş geçmiş en iyi klavyeci olarak seçildi.

Rudess ilham aldığı kişiler olarak Keith Emerson, Tony Banks, Rick Wakeman ve Patrick Moraz'ı göstermiştir. Ayrıca en sevdiği sanatçılar arasında Gentle Giant, Yes, Genesis, Pink Floyd, Emerson, Lake & Palmer, King Crimson, Jimi Hendrix, Autechre, ve Aphex Twin bulunmaktadır.

Solo albümleri
 Arrival  (1988)
 Listen  (1993)
 Secrets of the Muse  (1997)
 Resonance  (1999)
 An Evening With John Petrucci & Jordan Rudess  (2000)
 Feeding the Wheel  (2001)
 4NYC  (2002)
 Christmas Sky  (2002)
 Rhythm of Time  (2004)
 Prime Cuts  (2006, compilation)
 The Road Home  (2007, cover album)
 Notes On a Dream  (2009)
 All That Is Now  (2013)
 Explorations  (2014)
 The Unforgotten Path (2015)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Jordan Rudess resmi web sitesi
 Dream Theater resmi web sitesi

1956 doğumlular
Yahudi asıllı Amerikalılar
Amerikalı elektronik müzisyenleri
Amerikalı heavy metal klavyecileri
Dream Theater üyeleri
Yaşayan insanlar

Jordan Rudess


Handzame Classic 2018 var den 8. udgave af cykelløbet Handzame Classic. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 16. marts 2018. Det blev vundet af colombianske Álvaro Hodeg fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Mads Würtz Schmidt kørte for
Lasse Norman Hansen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Handzame Classic 2018


Olaylar
 18 Ağustos - Sezar Tapınağı'nın yapımı tamamlandı.

Doğumlar

Ölümler
 İmparator Sujin, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 10. imparatoru (d. MÖ 148)
 Ptolemy Philadelphus, Yunan kökenli Ptolemaik Kraliçe VII. Kleopatra ve Romalı Triumvir Marcus Antonius'un en küçük çocuğu (d. MÖ 36)

MÖ 29


Tiholop es el nombre de una localidad en el estado de Yucatán, México, perteneciente al municipio de Yaxcabá, uno de los 106 que integran esa entidad federativa.

Localización
La localidad se encuentra en el sur del estado de Yucatán, aproximadamente 22 km al Poniente de Chikindzonot, la cabecera municipal del municipio homónimo.

Toponimia
El nombre de Tiholop,  significa en idioma maya mazorcas de maíz secas.

Datos históricos
Sobre la fundación de Tihopol, no se conocen datos precisos. Se sabe que perteneció antes de la conquista de Yucatán al cacicazgo de Cochuah.

El pueblo actual
En Tiholop hay un total de 263 hogares. De estos 259 viviendas, 59 tienen piso de tierra y unos 131 consisten de una sola habitación.

28 de todas las viviendas tienen instalaciones sanitarias, 215 están conectadas al servicio público y 207 tienen acceso a la luz eléctrica.

Demografía
Según el censo de 2010 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 1463 habitantes, de los cuales 761 eran hombres y 702 mujeres.

Atractivos turísticos
Hay un templo dedicado a San Francisco de Asís construido probablemente en el , en el periodo de la colonia española.

Véase también
 Cisteil, también en Yaxcabá, Yucatán.
 Otras localidades de Yucatán

Referencias

Enlaces externos
 Yaxcabá en la Enciclopedia de los Municipios de México.
 Mapa de acceso a la población de Tiholop
 Foto satelital de Tiholop, en Yaxcabá, Yucatán, México

Localidades del municipio de Yaxcabá
Toponimia maya
Turismo en el estado de Yucatán

Tiholop


An Townsonia viridis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Townsonia viridis in nahilalakip ha genus nga Townsonia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Tasmania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Townsonia

Townsonia viridis


Le pont de Kruunuvuori () est un pont à haubans en construction emjambant la baie Kruunuvuorenselkä entre Palosaari et Kruunuvuorenranta à Helsinki en Finlande.

Présentation
Le pont de Kruunuvuori reliera le quartier résidentiel de Kruunuvuorenranta au bord de la mer baltique, l'ile de Korkeasaari à Laajasalo et le centre-ville d'Helsinki.
Le pont à haubans de 1191 mètres de long sera utilisé pour la ciculation douce et par deux lignes de tramway d'Helsinki nommées Kruunusillat.

Une fois terminé, ce sera le plus long pont de Finlande et l'un des plus longs ponts au monde construit uniquement pour les transports publics, les piétons et les cyclistes.

Travaux
Les travaux de construction ont commencé par les travaux préparatoires et le dragage en octobre 2021.
L'objectif est d'achever le pont en 2025 après quoi les travaux de construction du tramway  sur le pont pourront commencer.
L'objectif pour le début de la circulation du tramway est 2027.

On ne sait pas encore s'il sera possible pour les piétons et les cyclistes de traverser les ponts Kruunuvuorensilta et Finkensilta avant la fin de la construction  du tramway.
Entre autres, les installations électriques des tramways réalisées sur les ponts nécessitent  beaucoup d'espace en dehors de la zone ferroviaire.

Voir aussi

Articles connexes
Liste de ponts de Finlande
 Kruunusillat

Liens externes

Références

Kruunuvuorensilta
Kruunuvuorensilta
Kruunuvuorensilta
Pont emprunté par un tramway en Finlande
Kruunusillat
Mustikkamaa–Korkeasaari
Laajasalo

Kruunuvuorensilta


Snåsa (suðursamíska: Snåase) er þéttbýli  og stjórnsýslumiðstöð Snåsa sveitarfélagsins í Þrændalögum í Noregi. Byggðin er við norðausturenda Snåsavatnet og hefur 660 íbúa. Fjöldi íbúa í sveitarfélaginu er 2033 (2022). Snåsa er sú byggð sem er næst landfræðilegri miðju Noregs.

Vegurinn Fv 763 fylgir sunnanverðu Snåsavatni, liggur í gegnum Snåsabæ og mætir E6 við Vegset norðan megin við Snåsavatnet, 7 km norðvestur af bænum. Snåsa er viðkomustaður á Nordlandsbanen járnbrautarlínunni, sem fylgir suðurhlið Snåsavatnet og fer norðaustur í átt að Grong. Næsti bær er Steinkjer sem er 60 km suður af Snåsa.

Snåsa er kjarnasvæði fyrir suðursamíska og 1. janúar 2008 varð sveitarfélagið, sem hið fyrsta á suðursamísku, opinberlega tvítyngt með því að vera fellt inn í stjórnsýslusvæði samísku.

Snåsa skole (Snåsaskóli) er sameignlegur grunn- og framhaldsskóli með leikskóla. Åarjel-saemiej skuvle er suðursamískur grunnskóli sem var stofnaður árið 1968 í Snåsa. Åarjel-saemiej skuvle er í samstarfi við Nord háskóla um suðursamíska kennaranámið. Skólinn er með allan Noreg sem innritunarsvæði og auk þess eru samískir nemendur frá Svíþjóð. Snåsa Montessoriskóli er einkarekinn grunn- og framhaldsskóli sem býður upp á skólagöngu fyrir öll börn í Snåsa og nærliggjandi sveitarfélögum. Skólinn er faglegur-uppeldisfræðilegur valkostur sem byggir á menntunarreglum Maria Montessori.

Snåsakirkja er falleg steinkirkja þar sem elstu hlutar eru frá 13. öld.

Snåsa er einnig heimili Snåsa þorpssafnsins - Vonheim. Húsið var friðað af Minjastofnun árið 2013.

Bæir í Þrændalögum

Snåsa


Los ciclocténidos (Cycloctenidae) son una familia de arañas araneomorfas, que como otras seis familias entre las que destacan, por el número de especies, Clubionidae y Miturgidae, está pendiente de ser clasificadas considerándose un taxón Incertae sedis.

Distribución
La mayor parte de los géneros son endémicos de Nueva Zelanda y Australia excepto Galliena que se encuentra en Java.

Sistemática
Con la información recogida hasta el 31 de diciembre de 2011, Cycloctenidae cuenta con 36 especies descritas comprendidas en 5 géneros, entre los que destacan Cycloctenus con 17 especies y Toxopsiella, con doce.
 Anaua Forster, 1970 (Nueva Zelanda)
 Cycloctenus L. Koch, 1878 (Australia, Nueva Zelanda)
 Galliena Simon, 1898 (Java)
 Plectophanes Bryant, 1935 (Nueva Zelanda)
 Toxopsiella Forster, 1964 (Nueva Zelanda)

Referencias
 Platnick, Norman I.</span> (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.

Véase también

 Anexo:Especies de Cycloctenidae
 Anexo:Taxonomía de las arañas

Enlaces externos

Cycloctenidae

Cycloctenidae


Svjetlost svijeta je izraz koji je Isus koristio kao samoodređenje za sebe i svoje učenike. Ovim izrazom Isus svojoj zajednici namjenjuje prosvjetiteljsku ulogu širenja svjetlosti među ljudima. Pored ovog izraza, Isus za sebe i svoju zajednicu koristi i druge izraze kolektivnog samoodređenja poput "sinovi Božji" (djeca Božja).

Evanđelje po Mateju
U Evanđelju po Mateju, Isus izrazom "svjetlost svijeta" opisuje svoje učenike:
 "Vi ste svjetlost svijeta. Ne može se sakriti grad što leži na gori. Niti se užiže svjetiljka da se stavi pod posudu, nego na svijećnjak da svijetli svima u kući. Tako neka svijetli vaša svjetlost pred ljudima da vide vaša dobra djela i slave Oca vašega koji je na nebesima." (Mt 5, 14-16).

Ovdje je izraz "svjetlost svijeta" izravno povezan s pričom o svjetiljci pod posudom.

Evanđelje po Ivanu
U Evanđelju po Ivanu, Isus na više mjesta za sebe upotrebljava ovaj izraz:
 "Ja - Svjetlost - do?oh na svijet da nijedan koji u mene vjeruje u tami ne ostane." (Iv 12,46).

 "Isus im zatim ponovno progovori: "Ja sam svjetlost svijeta; tko ide za mnom, neće hoditi u tami, nego će imati svjetlost života." (Iv 8,12)

Isus objašnjava svojim učenicima "Dok sam na svijetu, svjetlost sam svijeta." (Iv 9,5), ali napominje da svjetlost neće još dugo biti među njima i da treba koristiti priliku da hodaju po svjetlu dok je još tu: "Još je malo vremena svjetlost među vama. Hodite dok imate svjetlost da vas ne obuzme tama. Tko hodi u tami, ne zna kamo ide. Dok imate svjetlost, vjerujte u svjetlost da budete sinovi svjetlosti!" (Iv 12,35-36)

Nezadovoljan odazivom ljudi na pojavu svjetlosti u svijetu, Isus zaključuje da su njihova djela zla i da zbog toga mrze svjetlost, jer bi voljeli da njihova pokvarena djela ostanu u tami:

 "Svjetlost je došla na svijet, ali ljudi su više ljubili tamu nego svjetlost jer djela im bijahu zla. Uistinu, tko god čini zlo, mrzi svjetlost i ne dolazi k svjetlosti da se ne razotkriju djela njegova; a tko čini istinu, dolazi k svjetlosti nek bude bjelodano da su djela njegova u Bogu učinjena" (Iv, 3,19-21).

Tumačenja
Svjetlost se kao alegorija mudrosti i dobrote koristi u mnogim religijama i filozofijama. U zavisnosti od konteksta i prijevoda, ovaj izraz može imati prosvjetiteljsko ili mistično značenje.

Kršćanska tradicija prenosi da Isus nije samo alegorijski bio svjetlost, već da se na planini Tabor i doslovno preobrazio u svjetlost, čemu su prisustvovali njegovi učenici. Ova mistična svjetlost se u pravoslavnoj teologiji naziva Taborska svjetlost.

Isus
Novi zavjet

Svjetlost svijeta


حسین‌آباد  قرية صغيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. إحدى قرى « إقليم گودة».

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (79) نسمه تشكل (20 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية، القرية بها مسجد، وعدة برك لحفظ مياه الأمطار، إذا سالت الأودية أيام هطول الأمطار الموسمية.

مهنة السكان
يمتهنون بمهنة الزراعة وتربية المواشي والأغنام، والجمال.

المصادر
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

حسين آباد (بستك)


Enrique Eguía Seguí (Buenos Aires, Argentina, 9 de dezembro de 1962) é bispo auxiliar em Buenos Aires.

Enrique Eguía Seguí recebeu o sacramento da ordenação em 3 de dezembro de 1988.

Em 4 de setembro de 2008, o Papa Bento XVI o nomeou bispo titular de Cissi e nomeou-o bispo auxiliar em Buenos Aires. O Arcebispo de Buenos Aires, Jorge Mario Cardeal Bergoglio, S.J., doou-lhe a ordenação episcopal em 11 de outubro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o bispo auxiliar de Buenos Aires, Óscar Vicente Ojea Quintana, e o bispo de Rafaela, Carlos María Franzini.

Ver também

Bispos católicos da Argentina

Enrique Eguía Seguí


T'zitzit (), antik dönemde İsrailoğulları tarafından, günümüzde ise Yahudiler ve Sâmirîler tarafından giyilen, özel olarak düğümlenmiş ritüel saçaklar veya püsküllerdir. T'zitzit genellikle talit gadolün dört köşesine tutturularak kullanılır. Mesiyanik Yahudiler ise bunları kemer halkalarına bağlı ayrı püsküller olarak takarlar. Tanah'ın Torah koleksiyonunda geçen, "elbiselerinin dört bir köşesine püsküller dikeceksin" emri nedeniyle Yahudiler, köşeleri olan giyeceklere püskül takmak zorundadır. Zamanla bu gelenek elbisenin içine, baştan geçirilerek giyilen 4 köşesinde püskül olan Talit Katan'a dönüşmüştür. Aşkenaziler Talit Katan'ın t'zitzitlerini gömleklerinin dışına çıkartıp sarkıtırlarsa Sefaradiler dışarıya çıkartmazlar.

T'zitzit yapılırken 8 ipten bir tanesi diğerlerinden uzun tutulur 4'erli ayrılır ve Talit'in 4 kenarına açılmış deliklerden geçirilir; önce 2 düğüm atılır, sonra uzun ip diğerinin üzerine 10 defa sarılır; ardından 2 düğüm daha atılır bu sefer uzun olan ip diğerlerinin üzerine 5 defa sarılır, 2 düğüm daha atılır uzun ip diğerlerinin üzerine 6 defa sarılır, 2 düğüm daha atılır 5 defa sarılır ve en son 2 düğüm daha atılarak t'zitzitlerin biri tamamlanır. Bu faaliyet sırasında konuşulmamaya özen gösterilmelidir.

Kaynakça

Yahudilik
Dinî nesneler

T'zitzit


Ernst von Trautson (26. prosinca 1633., Beč – 7. siječnja 1702., Beč), austrijski grof i knez-biskup Beča.

Životopis

Rođenje i mladost
Ernst von Trautson rođen je 26. prosinca 1633. u Beču kao potomak moćne austrijske obitelji Trautson, koja je krajem 17. stoljeća stekla grofovski naslov. Ernstov mlađi polubrat, Johann Leopold, dobio je i kneževski naslov, čime je njihova obitelj uvrštena u najviši sloj austrijskog plemstva. Osnovnu i srednju školu završio je u Beču, a fakultet u Rimu.

Crkvena karijera
Svećenikom je postao 1661., a biskupom Beča 1685. Njegovo biskupovanje bilo je obilježeno obnavljanjem objekata uništenih tijekom osmanske opsade Beča 1683. U posljednjim godinama biskupovanja koadjutorom je postao Franz Anton von Harrach zu Rorau, pripadnik visokih slojeva plemstva.

Smrt
Ernst von Trautson preminuo je 7. siječnja 1702. u Beču, u dobi od 68 godina. Pokopan je u Bečkoj katedrali sv. Stjepana.

Izvori
Povijest: Grof Ernest von Trautson - knez-biskup Beča (1633.)

Austrijsko plemstvo
Biskupi u Austriji
Austrijski biskupi

Ernst von Trautson


est un genre éteint de dinosaures ornithopodes iguanodontiens qui ont vécu au milieu du Crétacé, il y a environ -110 à -100 millions d'années au cours de l'Albien, dans ce qui est maintenant l'Asie. Il est représenté par une seule espèce, .

Description
Choyrodon ressemble beaucoup à Altirhinus trouvé dans la même formation. Cela suggère que Choyrodon pourrait être un jeune Altirhinus. Cependant, les descripteurs donnent quelques arguments pour expliquer pourquoi ce ne serait pas le cas. Chez Altirhinus, l'os carré présente une encoche plus haute sur le côté du quadratojugal avec une projection vers le haut sur le bord inférieur. Elle manque à Choyrodon. Aucun genre n'est connu dans la littérature pour développer une telle projection pendant la croissance. La branche postérieure du postorbitaire est plus prononcée chez Choyrodon que chez les Saurolophinae, auxquels Choyrodon, d'ailleurs, n'appartient pas, cette branche en croissance est connue pour être moins prononcée. Dans l'os palatin, les différents composants sont mieux développés chez Choyrodon. Chez les dinosaures, ce développement pendant la croissance augmente généralement au lieu de diminuer. En outre, deux autamorphies ont été signalées, des caractéristiques uniques qui, selon les auteurs, n'ont peut-être rien à voir avec la maturité. À l'arrière de la tête, le supraoccipital est recouvert des deux côtés par une pièce jambière que les descripteurs interprètent comme l'opisthotique. La partie antérieure inférieure de la mâchoire inférieure surangulaire présente deux plis sur la face externe, sous le deuxième foramen. Altirhinus possède une courte protubérance inférieure sur le prédentaire, la partie antérieure des mâchoires inférieures, qui est bifurquée latéralement. Chez Choyrodon, cette protubérance est longue, étroite et droite. Choyrodon possède une fenêtre antéorbitaire, une caractéristique fondamentale absente de l'holotype d'Altirhinus. En tant que telle, on peut plausiblement la déclarer ontogénétique, chez des adultes apparemment en pleine croissance. Cependant, les descripteurs indiquent qu'une telle fenêtre n'existe chez aucun ornithopode et qu'il n'y a donc aucune preuve de fermeture plus tard dans la vie adulte.

Découverte et recherche
Trois spécimens d'ornithopodes juvéniles ont été trouvés à Khuren Dukh (Mongolie). En 2018, le type Choyrodon barsboldi a été nommé et décrit par , , ,  et .

Le nom générique associe une référence à la ville de Choyr, près l'endroit, avec le terme dérivé du grec ancien , odoús, « dent », un suffixe commun dans les noms des iguanodontiens basaux.

Le nom de l'espèce rend hommage au paléontologue mongol Rinchen Barsbold.

L'holotype, MPC-D 100/801, a été trouvé dans le dépôt inférieur de la formation Khuren Dukh, datant de l'Albien. Il s'agit d'un squelette partiel avec le crâne, les mâchoires inférieures, les côtes du cou et les métacarpes. Les deux autres spécimens ont été assignés à l'espèce. Cela concerne les spécimens MPC-D 100/800, un crâne avec des mâchoires inférieures et MPC-D 100/803, un squelette partiel avec un crâne comprenant un os nasal, la ceinture scapulaire gauche, l'avant-pied gauche, des vertèbres, des côtes, la moitié du bassin gauche, la cuisse droite et le tibia gauche.

Classification
Choyrodon est placé basalement dans les Iguanodontia comme une espèce sœur d'Eolambia. Le fait que l'analyse de Choyrodon n'ait pas été identifiée comme une espèce sœur d'Altirhinus et également pas dans une position plus basale, comme c'est habituellement le cas pour les jeunes animaux, est encore une indication qu'ils ne sont pas synonymes.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2018
Paléontologie en Mongolie

Choyrodon


Foolscap folio (commonly contracted to foolscap or cap or folio and in short FC) is paper cut to the size of  for printing or to  for "normal" writing paper (foolscap). This was a traditional paper size used in some parts of Europe, and the British Commonwealth, before the adoption of the international standard A4 paper.

Size
A full (plano) foolscap paper sheet is actually  in size, and a folio sheet of any type is half the base sheet size.

ª Approximate measure in current use in Latin America: 216 x 341 mm.

Ring binders or lever arch files designed to hold foolscap folios are often used to hold A4 paper (). The slightly larger size of such a binder offers greater protection to the edges of the pages it contains.

History
Historically, there were two prevalent Foolscap folio paper sizes: British Foolscap and Imperial Foolscap. The British Foolscap measured approximately 8.0 by 13.0 inches (203 mm by 330 mm) and was widely used in the United Kingdom for official documents and administrative records. On the other hand, the Imperial Foolscap was slightly larger, measuring around 8.5 by 13.5 inches (216 mm by 343 mm). This larger format was preferred in some regions of the British Empire for similar purposes. Both paper sizes represented an era when handwritten records and official documentation were prevalent, but they have since faded into history, replaced by contemporary paper standards.

Europe
Foolscap was named after the fool's cap and bells watermark commonly used from the 15th century onwards on paper of these dimensions. The earliest example of such paper was made in Germany in 1479. Unsubstantiated anecdotes suggest that this watermark was introduced to England in 1580 by John Spilman, a German who established a papermill at Dartford, Kent.

The general pattern of the mark was used by Dutch and English papermakers in the late 17th and 18th centuries, and as early as 1674 the term "foolscap" was being used to designate a specific size of paper regardless of its watermark.

Apocryphally, the Rump Parliament of 1648–1653 substituted a fool's cap for the royal arms as a watermark on the paper used for the journals of Parliament. According to the Oxford Dictionary of Word Origins, there is no basis in fact for this statement.

Mexico
In Mexico, the foolscap folio paper size  and is named (locally) oficio ('official').

United States
Today in the United States, a half-foolscap sized paper for printing is standardized to , widely available and sold as "legal sized paper" for printing, writing, note-taking etc. A full foolscap size paper of  is also widely available for arts and crafts etc. alongside the  tabloid size.

In the United States in the 19th century, paper was sold either flat or folded in half. Folded foolscap was often , but smaller and larger sizes were also found. Legal foolscap of  was always sold ruled and folded in half at the printers by a folding machine, resulting in a leaflet , almost the same as modern A4 paper, which is

There were numerous other sizes with variations on the "cap" name:
 Flat Cap (i.e. unfolded).
 Small Flat Cap (or Law Blank Cap, Corporation Cap or Legal Cap).
 Exchange Cap – thin, highly calendered, hard and strong paper used for bills of exchange, certificates and other blanks where light weight and ability to receive hard usages was required.
 Drawing Cap, cold-pressed, for making drawing books and printing imitation antique work.
 Double Cap Writing, for both writing and ledger papers.
 Double Foolscap.

F4

F4  is a paper size . Although metric, based on the A4 paper size, and named to suggest that it is part of the official ISO 216 paper sizes, it is only a de facto standard.

It is often referred to as (metric) "foolscap" or "folio" because of its similarity to the traditional foolscap folio size of .

References
Notes

Citations

External links
 The Collation. a gathering of scholarship from the Folger Library showing image of Foolscap folio watermark

Paper
Foolscap Folio (also called 'Folio')

Foolscap folio


An Eleocharis knutei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pabón ngan Zavaro. An Eleocharis knutei in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis knutei


(Attaque sur Kariba en français) est un film sud-africain de langue afrikaans, réalisé par Ivan Hall (1935-2008) et sorti en 1973.

Will Sealie retrouve ici le personnage qu'il jouait un an plus tôt dans le film Kaptein Caprivi.

Genre
Le film est un film d'action.

Synopsis
Un groupe de terroristes prend en otage des touristes au barrage du lac Kariba en Rhodésie et demande une rançon au gouvernement sud-africain. Le capitaine Caprivi et son équipe tentent de les délivrer des mains de leurs ravisseurs.

Fiche technique
 Réalisation : Ivan Hall
 Productions :  Albie Venter et Madel Venter
 Scénario :  James Ambrose Brown et Otto Krause
 Musique :  Art Heatlie
 Distribution : David de Beyer
 Film en couleur
 Langue : afrikaans
 Durée : 101 minutes
 Origine :
 Lieu de tournage : Rhodésie du Sud, Afrique du Sud
 Date de sortie : 22 octobre 1973

Distribution
 Will Sealie : Capitaine Caprivi
 Ken Hare : Clive
 Jannie Hanzen : Tommie
 Sandy Nkomo : Filemon
 Leon Kruger : l'officier
 Rod Alexander : Beukes
 Tani de Lange : Anna Beukes
 Bess Finney : Mrs. Steenkamp
 Lyn Hooker : Frieda Hanekom,
 Franz Marx : Dr. Swart
 Christine Stevens : Marie Rossouw
 Peter van Dissel : Sam
 Hew Visser : Père Ryan
 Hermien Dommisse : Wilhelmina Rossouw
 Sydney Chama : le chef des combattants africains pour la liberté du peuple
 Tullio Moneta : le commandant en second
 Tyrone Sun : un combattant
 Errol Lo Pong : un combattant
 Kenny Lo Pong : un combattant
 Sidney Ho Yen : un combattant

Liens externes

Multimédias
 Film sur You Tube

Film d'action sud-africain
Film sud-africain sorti en 1973
Film en afrikaans
Film tourné en Afrique du Sud
Film se déroulant en Afrique du Sud
Film tourné au Zimbabwe
Film se déroulant au Zimbabwe

Aanslag op Kariba


Kaffe () ist eine bulgarische Jazz-Pop-Band.

Die Gruppe hatte einige Radiohits und Musikvideos wie There Again, Isn't It Love, No More und Instead Of Me.
Als Gewinner des bulgarischen Vorentscheids durfte die Gruppe beim Eurovision Song Contest 2005 in Kiew antreten. Mit dem Popsong Lorraine kamen sie auf Platz 19 im Halbfinale und somit nicht ins Finale.

Weblinks
 Bulgarien: Kaffe bei eurovision.de

Bulgarische Band
Popband
Interpret eines bulgarischen Beitrags beim Eurovision Song Contest

Kaffe (Band)


An Hypolytrum subcompositus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kaare Arnstein Lye ngan David Alan Simpson. An Hypolytrum subcompositus in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an duro.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum subcompositus


Bruce Alan Beutler (Chicago, Illinois, SAD, 29. prosinca 1957.) američki je imunolog i genetičar. Zajedno s Julesom Hoffmannom osvojio je polovicu Nobelove nagrade za fiziologiju ili medicinu 2011. godine za njihova otkrića koja se tiču aktivacije urođenog imuniteta. Druga polovica nagrade otišla je Ralphu Steinmanu za njegovo otkriće dendritičkih stanica i njihove uloge u adaptivnoj imunosti.

Vanjske poveznice

 Profil na službenim stranicama Nobelove nagrade
 Životopis na službenim stranicama Nobelove nagrade

Izvori

Dobitnici Nobelove nagrade za fiziologiju ili medicinu
Američki biolozi

Bruce Beutler


Muratbeyli, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 50 km, Kavak ilçesine 2 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Muratbeyli, Kavak


Schimbarea climatică reprezintă o schimbare în distribuția statistică a modelelor meteorologice atunci când această schimbare durează o perioadă extinsă de timp (adică, zeci de ani până la milioane de ani). Schimbările climei se pot referi la o schimbare a condițiilor meteorologice medii sau la variația vremii în contextul condițiilor medii pe termen lung. Schimbările climei sunt cauzate de factori precum procesele biotice, variațiile radiației solare primite de Pământ, tectonica plăcilor și erupțiile vulcanice. Anumite activități umane au fost identificate drept principalele cauze ale schimbărilor climei în curs, adesea denumite încălzire globală.

Oamenii de știință lucrează activ pentru a înțelege climatul trecut și viitor, utilizând observațiile și modelele teoretice. O înregistrare climatică - care se extinde mult în trecutul Pământului - a fost inițiată și continuă pe baza dovezilor geologice provenite din profilurile de temperatură ale forajelor, miezurile desprinse din acumulările adânci de gheață, înregistrările care țin de floră și faună, procesele glaciare și periglaciare, - izotopi stabili și alte analize ale straturilor de sedimente și înregistrări ale nivelurilor mării din trecut. Datele mai recente sunt furnizate de înregistrarea instrumentală. Modelele de circulație generală, bazate pe științele fizice, sunt adesea folosite în abordări teoretice pentru a se potrivi cu datele din trecut privind clima, a face proiecții viitoare și a lega cauzele și efectele în schimbările climatice.

Terminologie
Definiția cea mai generală a schimbărilor climei este o schimbare a proprietăților statistice (în principal mediul și răspândirea lor) ale sistemului climatic atunci când sunt luate în considerare pe perioade lungi de timp, indiferent de cauză. În consecință, fluctuațiile pe perioade mai scurte de câteva decenii, cum ar fi El Niño, nu reprezintă schimbări climei .

Termenul "schimbarea climei" este adesea folosit pentru a se referi în mod specific la schimbările climei antropogene (cunoscute și sub numele de încălzire globală). Schimbările climei antropogene sunt cauzate de activitatea umană, spre deosebire de schimbările climei care s-au produs ca parte a proceselor naturale ale Pământului. În acest sens, în special în contextul politicii de mediu, termenul schimbări climei a devenit sinonim cu încălzirea globală antropogenă. În jurnalele științifice, încălzirea globală se referă la creșterea temperaturii suprafeței, în timp ce schimbările climei includ încălzirea globală și orice altceva care afectează nivelurile de gaze cu efect de seră.

Un termen conex este "schimbarea climatică". În 1966, Organizația Mondială a Meteorologiei (WMO) a propus termenul "schimbări climatice" pentru a cuprinde toate formele de variabilitate climatică la scări de timp mai mari de 10 ani, indiferent de cauză. Schimbarea a fost dată și climatul a fost folosit ca adjectiv pentru a descrie acest tip de schimbare (spre deosebire de schimbările politice sau economice). Când s-a constatat că activitățile umane au avut potențialul de a modifica drastic climatul, termenul schimbări climatice a devenit termen dominant pentru a reflecta o cauză antropogenă. Schimbările climatice au fost încorporate în titlul Grupului interguvernamental privind schimbările climatice (IPCC) și al Convenției-cadru a ONU privind schimbările climatice (CCONUSC). Termenul schimbare climatică a devenit o problemă mai degrabă decât o descriere tehnică a schimbărilor climatice.

Cauze
Pe scara cea mai largă, rata la care energia este primită de la Soare și rata la care este pierdută în spațiu determină temperatura și climatul de echilibru al Pământului. Această energie este distribuită pe tot globul prin vânturi, curenți oceanici și alte mecanisme care afectează climatul diferitelor regiuni.

Factorii care pot forma clima se numesc forțări climatice sau "mecanisme de forțare". Acestea includ procese precum variațiile în radiația solară, variațiile orbitei Pământului, variațiile în albedo sau reflexie a continentelor, atmosferei și oceanelor, formarea munților și deriva continentală, și modificările concentrațiilor de gaze cu efect de seră. Există o varietate de feedback-uri privind schimbările climatice care pot amplifica sau diminua forțarea inițială. Unele părți ale sistemului climatic, cum ar fi oceanele și capacele de gheață, răspund mai încet ca reacție la forțările climatice, în timp ce altele răspund mai repede. Există, de asemenea, factori de prag cheie care, atunci când sunt depășiți, pot produce schimbări rapide.

Mecanismele de forțare pot fi "interne" sau "externe". Mecanismele interne de forțare sunt procese naturale din cadrul sistemului climatic propriu-zis (de exemplu, circulația termohalină). Mecanismele externe de forțare pot fi fie naturale (de exemplu, schimbări în activitatea solară, orbita pământului, erupțiile vulcanice) sau antropice (de exemplu, emisii crescute de gaze cu efect de seră și praf).

Indiferent dacă mecanismul inițial de forțare este intern sau extern, răspunsul sistemului climatic ar putea fi rapid (de exemplu, o răcire bruscă datorată cenușii vulcanice din aer care reflectă lumina solară), lentă (de ex., expansiunea termică a apelor calde ale oceanelor) sau o combinație (de ex., pierderea bruscă de albedo în Oceanul Arctic, pe măsură ce gheața de mare se topește, urmată de expansiunea termică mai graduală a apei). Prin urmare, sistemul climatic poate răspunde brusc, dar răspunsul deplin la mecanismele de forțare ar putea să nu fie pe deplin dezvoltate de secole sau chiar mai mult timp.

Note

Bibliografie

  (pb: ).
 .
  (pb: ).

Legături externe

Săptămâna accesului deschis 2022

Schimbare climatică


Kumcığaz, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Terme'nin mahalleleri

Kumcığaz, Terme


Die Schottische Badmintonmeisterschaft 2006 fand bereits im Oktober 2005 in Perth statt. Grund für die Vorverlegung waren die im März 2006 in Schottland stattfindenden Commonwealth Games.

Austragungsort
Perth, Bell's Sports Centre

Finalresultate

Weblinks

2006
Badminton 2005
Badmintonwettbewerb in Perth (Schottland)

Schottische Badmintonmeisterschaft 2006


أنطوان لوران دو جوسيو  عالم نبات فرنسي (1748 - 1836). هو أول من اقترح نظاماً لتصنيف النباتات المزهرة.
ولد في ليون في 12 أبريل درس الطب في باريس وتخرج عام 1770. كان أستاذاً في علم النبات عامي 1770م و 1826م، في العام 1788 انتخب عضواً أجنبياً في الأكاديمية الملكية السويدية للعلوم.
كان أحد أعضاء محفل الأخوات التسع  الماسوني. توفي في باريس في 17 سبتمبر 1836.

طالع أيضاً

 قائمة علماء النبات

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من ليون
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
رومان كاثوليك فرنسيون
علماء أحياء
علماء من ليون
علماء نبات ذوو مختصرات اسمية
علماء نبات فرنسيون
علماء نباتات فرنسيون في القرن 18
علماء نباتات فرنسيون في القرن 19
مواليد 1748
مواليد في ليون
وفيات 1836
وفيات في باريس

أنطوان لوران دو جوسيو


Crkva Presvetog Trojstva je rimokatolička crkva u mjestu Sveta Nedelja, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva je smještena u središtu naselja. Građena je u razdoblju od 1768. do 1786. godine na temeljima gotičke crkve kao jednobrodna građevina četvrtaste osnove s užim svetištem zaključenim stiješnjenom apsidom sa sakristijom uz sjeverni zid te zvonikom južno od lađe, u ravnini glavnog pročelja. Prostor lađe i svetište presvođeni su češkom kapom. Vrijedni dijelovi inventara su glavni oltar Presvetog Trojstva te bočni oltari sv. Florijana i Žalosne Gospe. Crkva Presvetog Trojstva značajan je primjer kasnobaroknog dvoranskog tipa crkve s centralnim prostorom u okviru longitudinalnog koncepta.

Zaštita
Pod oznakom Z-1459 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Građevine u Svetoj Nedelji (Zagrebačka županija)
Crkve Presvetog Trojstva

Crkva Presvetog Trojstva u Sv. Nedelji


An Eulophia obscura in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb. An Eulophia obscura in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia obscura


An Cephalostemon microglochin in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Noel Yvri Sandwith. An Cephalostemon microglochin in nahilalakip ha genus nga Cephalostemon, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cephalostemon

Cephalostemon microglochin