William Bradley Pitt (18 Aralık 1963; Shawnee, Oklahoma, ABD), Amerikalı oyuncu ve film yapımcısıdır. Yapım şirketi Plan B Entertainment ile yapımcı olarak bir Akademi Ödülü ve Primetime Emmy Ödülü'nün yanı sıra oyunculuğuyla iki Altın Küre Ödülü ve bir Akademi Ödülü de dâhil olmak üzere birçok ödül almaya hak kazanmıştır.karine aşık ez win.

Missouri Üniversitesinin gazetecilik bölümünden mezun olmasına kısa bir süre kala, uzun süredir aklında olan oyunculuk kariyerini başlatmak için ailesine Pasadena'daki bir Güzel Sanatlar Akademisi'ne devam edeceğini söyleyerek Hollywood'a gitti. Bir süre çeşitli tanıtımlarda tavuk kostümü giyip limuzin şoförlüğü gibi işler yaptıktan sonra Dallas ve Another World gibi dizilerde küçük rollerde oynamaya başladı.

1989'da Cutting Class isimli düşük bütçeli bir yapımda rol alarak ilgi çekti. Bundan iki yıl sonra People Magazinin kendisine "Dünyanın En Seksi Adamı" unvanını layık görmesine neden olacak olan, Thelma & Louisedeki on beş dakikalık rolü geldi. Büyük bütçeli prodüksiyonlardaki ilk başrol performansını "A River Runs Through It" (1992) ve "Legends of the Fall" (1994) adlı drama filmleri ile "Interview with the Vampires" (1994) adlı korku filmi ile gösterdi. Suç gerilim filmi "Seven"da (1995) ve bilimkurgu filmi "12 Maymun"da (1995) eleştirmenlerce beğenilen performanslar sergiledi, 12 Maymun filmi ona En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Altın Küre Ödülü ve Akademi Ödülü adaylığı kazandırdı.

Pitt, Fight Club (1999) adlı kült film ve soygun filmi Ocean's Eleven (2001) ile devam serisi, Ocean's Twelve (2004) ve Ocean's Thirteen (2007) filmlerinde rol aldı. En büyük gişe başarıları, Ocean's Eleven (2001), Troy (2004), Mr. & Mrs. Smith (2005), World War Z (2013) ve Once Upon a Time in Hollywood (2019) ile oldu. "Bir Zamanlar Hollywood'da" filmindeki oyunculuğu ona ikinci Altın Küre Ödülünü ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülünü kazandırdı. Pitt'in Oscar adayı olan diğer performanslarının yer aldığı filmler The Curious Case of Benjamin Button (2008) ve Moneyball (2011) idi. Her ikisi de En İyi Film dalında Akademi Ödülü'nü kazanan The Departed (2006) ve 12 Yıllık Esaret'in (2013) yapımcılığını üstlendi. Ayrıca En İyi Film dalında aday gösterilen The Tree of Life (2011), Moneyball (2011) ve The Big Short (2015) filmlerinin de yapımcısıdır.

Halk tarafından bilinen birisi olarak Pitt, Amerikan eğlence endüstrisindeki en etkili ve güçlü kişilerden biri olarak gösteriliyor. Birkaç yıl boyunca çeşitli medya kuruluşları tarafından dünyanın en çekici adamı olarak gösterildi ve özel hayatı büyük bir magazin konusu oldu. 2000'den 2005'e kadar aktris Jennifer Aniston ile evliydi; 2014'te aktris Angelina Jolie ile evlendi; 2019'da yasal olarak ayrıldılar. Pitt ve Jolie'nin birlikte altı çocuğu var, bunlardan biri Afrika, ikisi Asya'dan evlat edinilmiş çocuklar iken diğer üçü biyolojik çocuklarıdır.

İlk yılları
William Bradley Pitt, 18 Aralık 1963 tarihinde Oklahoma'da dünyaya gelmiştir. Ebeveynleri; okulda danışman olan annesi Jane Etta ile kamyon şirketi işleten babası William Alvin Pitt'tir. Ailesi ile birlikte Springfield, Missouri'ye taşınmıştır. Burada erkek kardeşi Douglas Pitt ve kız kardeşi Julie Neal ile birlikte yaşamıştır. Muhafazakâr bir ailede büyüyen ve Güneyli Baptist olarak yetişen Brad Pitt, agnostisizm ile ateizm arasında gidip geldiğini belirtmiştir. Liseyi, Kickapoo High School'da okumuş ve burada golf, yüzme ve tenis takımlarına katılmıştır. 1982'de Missouri Üniversitesi'nde gazetecilik bölümüne başlamıştır. Mezun olmasına iki hafta kala okulu bırakıp oyuncu olmak için Los Angeles'a gitmiş burada çeşitli işlerde çalışmış ve oyunculuk dersleri almıştır.

Kariyer başlangıcı
Pitt, Los Angeles'ta yerleşmeye çalışırken, oyunculuk koçu Roy London'dan dersler aldı. Pitt'in oyunculuk kariyeri 1987'de No Way Out (1987), No Man's Land (1987) ve Less Than Zero (1987) filmlerinde adının jenerikte geçmediği küçük rollerle başladı. 1987 yılının Mayıs ayında, televizyondaki ilk çıkışı NBC pembe dizisi Another World'de iki bölümlük bir rolle geldi. Aynı yılın Kasım ayında Pitt, CBS sitcomu Trial and Error  ve ABC sitcomu Growing Pains'te konuk oyuncu olarak yer aldı. Aralık 1987 ile Şubat 1988 arasında CBS primetime dizisi Dallas'ın dört bölümünde Charlie Wade'in (Shalane McCall) erkek arkadaşı Randy olarak rol aldı. 1988'de Pitt, Fox polis draması 21 Jump Street'e konuk oyuncu olarak katıldı. Aynı yıl Yugoslavya – ABD Ortak yapımı The Dark Side of the Sun (1988) ile Pitt ilk başrolünü oynadı. Film, Hırvat Bağımsızlık Savaşı'nın başlamasıyla rafa kaldırıldı ve 1997'ye kadar gösterime girmedi. Pitt, 1989'da iki sinema filminde yer aldı: Birincisi Happy Together'da bir yardımcı rol; ikincisi, Pitt'in sinemalara ulaşan ilk filmi olan korku filmi Cutting Class'da öne çıkan bir rol. Head of the Class, Freddy's Nightmares, Thirtysomething ve (ikinci kez) Growing Pains adlı televizyon dizilerinde konuk oyuncu olarak yer aldı.

Pitt, 1990'da NBC televizyon filmi Too Young to Die? 'da evden kaçmış genç bir kızdan yararlanan uyuşturucu bağımlısı Billy Canton olarak rol aldı. Entertainment Weekly'nin televizyon eleştirmeni Ken Tucker rolü hakkında: "Pitt, gerçekten korkutucuydu," dedi. Aynı yıl, Pitt kısa ömürlü Fox draması Glory Days'in altı bölümünde rol aldı ve HBO televizyon filmi The Image'da destekleyici bir rol oynadı. Sonra 1991 yapımı Across the Tracks filminde; Pitt, suçlu bir erkek kardeşi olan liseli atlet Joe Maloney'i canlandırdı. Filmlerdeki küçük rolleri ve televizyonda sık sık konuk oyuncu olarak göründükten sonra Pitt, Ridley Scott'ın 1991 tarihli yol filmi Thelma & Louise'deki yardımcı rolüyle daha geniş bir beğeni topladı. Thelma ile arkadaş olan küçük çaplı bir suçlu olan J. D.'yi canlandırdı. Filmde Geena Davis ile olan aşk sahnesi, Pitt'i bir seks sembolü olarak tanımlayan olay olarak gösterildi. Thelma & Louise'den sonra Pitt, 1991 yapımı, gelecek vadeden bir rock yıldızı hakkında düşük bütçeli bir film olan Johnny Suede'de ve 1992'de canlı aksiyon/animasyon fantastik filmi Cool World'de  rol aldı, ancak ikisi de kariyerini ilerletmedi; filmler kötü eleştiriler aldı ve düşük gişe performansı gösterdi.

Pitt, Robert Redford'un yönettiği 1992 yılındaki biyografik film A River Runs Through It'de Paul Maclean rolünü üstlendi. Onun karakteri canlandırması People Dergisinde Janet Mock tarafından kariyerin başlangıç performansı olarak tanımlandı, bu da Pitt'in "kovboy şapkalı yapılı çocuktan" daha fazlası olabileceğini kanıtladı. Filmi yaparken baskı altında hissettiğini itiraf etti ve bunun "en zayıf performanslarından biri olduğunu düşündüğünü, en çok dikkat çeken rolünün Paul olmasını o dönem çok tuhaf bulduğunu söyledi." Pitt,  çok yetenekli bir oyuncu kadrosuyla çalışmaktan fayda gördüğüne inanıyordu, Redford'la çalışmayı üstün bir oyuncuyla tenis oynamakla karşılaştırdı ve "senden daha iyi biriyle oynadığın zaman oyunun daha iyi olur" dedi. 1993'te Pitt, Juliette Lewis ile Kalifornia aldı yol filmi için yeniden bir araya geldi. Rolling Stone'dan Peter Travers tarafından "olağanüstü, tümüyle çocuksu bir çekicilik ve ardından saf tehdit yayan biri" olarak tanımlanan performansta, Lewis'in karakterinin erkek arkadaşı olan seri katil Early Grayce'i canlandırdı. Pitt ayrıca kült hiti True Romance'da Floyd adlı karakterle kısa süreli performasıyla dikkat çekti ve aksiyon filminde çok ihtiyaç duyulan komedi unsurunu gösterdi.

1994–1998: Dönüm Noktası
1994, Pitt'in kariyerinde önemli bir dönüm noktası oldu. Anne Rice'ın 1976 tarihli aynı adlı romanından uyarlanan Vampirle Röportaj: Vampir Günlükleri  adlı korku filminde vampir Louis de Pointe du Lac rolünde oynadı. Rol arkadaşları Tom Cruise, Kirsten Dunst, Christian Slater ve Antonio Banderas idi. 1995'te iki MTV Film Ödülü kazanmasına rağmen performansı kötü karşılandı.  Interview with the Vampire'ın yayınlanmasının ardından Pitt, Jim Harrison'ın yirminci yüzyılın ilk kırk yılında Batı Amerika'da geçen aynı adlı romanından uyarlanan Legends of the Fall'da (1994) rol aldı. Cornish göçmenlerinden Albay William Ludlow'un (Anthony Hopkins) oğlu Tristan Ludlow'u canlandıran Pitt, En İyi Erkek Oyuncu kategorisinde ilk Altın Küre Ödülü adaylığını kazandı. Filmin resepsiyonu karışık olmasına rağmen  birçok film eleştirmeni Pitt'in performansını övdü.

1995 yılında Pitt, Morgan Freeman ve Gwyneth Paltrow ile birlikte polisiye gerilim filmi Seven'da bir seri katilin peşindeki dedektifi canlandırdı. Filmle beraber "güzel çocuk" olayından kurtulma ve kusurları olan birini oynama" niyetini ifade etti. Performansı eleştirmenlerce iyi karşılandı. Seven, uluslararası gişede 327 milyon dolar kazandı. Seven'ın başarısının ardından Pitt, Terry Gilliam'ın 1995 yılındaki bilimkurgu filmi 12 Monkeys'de Jeffrey Goines rolünü üstlendi. Film ağırlıklı olarak olumlu eleştiriler aldı, özellikle Pitt övgü aldı. The New York Times'tan Janet Maslin, Twelve Monkeys'i "şiddetli ve rahatsız edici" olarak nitelendirdi ve Pitt'in "şaşırtıcı derecede çılgın performansı" na dikkat çekerek "Jeffrey'i filmde daha sonra önemli hale gelen garip bir cazibe ile heyecanlandırıcı bir şekilde canlandırdığı" sonucuna vardı. Filmle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Altın Küre Ödülü kazandı ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında ilk Akademi Ödülü adaylığını aldı.

Ertesi yıl, Lorenzo Carcaterra'nın aynı adlı romanına dayanan Sleepers'da (1996) rol aldı. 1997 yapımı The Devil's Own filminde Pitt, Harrison Ford karşısında İrlanda Cumhuriyet Ordusu teröristi Rory Devany rolünü oynadı, bu rol için İrlandalı aksanı öğrenmesi gerekiyordu. The Devil's Own, dünya çapında 140 milyon dolar hasılat elde etti. Aynı yılın ilerleyen günlerinde Jean-Jacques Annaud'un Seven Years in Tibet filminde Avusturyalı dağcı Heinrich Harrer rolünü üstlendi. Pitt, rol arkadaşı David Thewlis ile Kaliforniya ve Avrupa Alpleri'nde kaya tırmanışı da dahil olmak üzere önemli dağ tırmanışı ve trekking uygulamaları gerektiren rol için aylarca eğitim aldı. Pitt, 1998'in fantastik romantik filmi Meet Joe Black'de başrolü oynadı. İnsan olmanın nasıl bir şey olduğunu öğrenmek için genç bir adamın vücudunda yaşayan ölüm meleğini oynadı. Film karışık eleştiriler aldı ve çoğu Pitt'in performansını eleştirdi. San Francisco Chronicle'dan Mick LaSalle'e göre Pitt, "izleyiciyi ölüm ve sonsuzluğun tüm gizemlerini bildiğine inandıramadı." Roger Ebert, "Pitt iyi bir oyuncu, ancak bu performans bir hesaplama hatası" dedi.

1999–2003
1999'da Pitt, Chuck Palahniuk'un David Fincher'in yönettiği aynı adlı romandan uyarlanan Dövüş Kulübü'nde Tyler Durden'ı canlandırdı. Pitt, boks ve tekvando dersleriyle role hazırlandı. Rol için Pitt, ön dişlerinin  parçalarının çıkarılmasına izin verdi. Film sonunda dişleri düzeltildi. Bir bütün olarak film hakkındaki eleştirel görüş ayrılıklarına rağmen,  Pitt'in performansı büyük beğeni topladı. CNN'den Paul Clinton, filmin riskli ama başarılı doğasına dikkat çekerken, Variety, Pitt'in "havalı, karizmatik ve dinamik olarak fiziksel" olma becerisine dikkat çekti. Beklenenden daha kötü bir gişe performansına rağmen Fight Club, 2000 yılında DVD olarak basımından sonra kült bir klasik haline geldi.

Pitt, Guy Ritchie'nin 2000 gangster filmi Snatch'te zar zor anlaşılır aksanıyla İrlandalı Çingene boksör olarak rol aldı. San Francisco Chronicle'dan Mick LaSalle, Pitt'in "İngilizler tarafından bile anlaşılamayacak kadar zor bir aksana sahip İrlandalı adam olarak rol aldığını" söyledi ve Snatch'tan önce Pitt'in "kara kara düşünmeyi gerektiren rollerle zincirlendiğini" söyledi. Ertesi yıl Pitt, Julia Roberts'la birlikte bir dizi eleştiri toplayan  ancak gişede başarı elde eden  romantik komedi filmi The Mexican'da rol aldı. 2001'de 143 milyon dolarlık hasılat getiren Soğuk Savaş gerilimi Spy Game'de Pitt'in rolü, CIA'nın Özel Faaliyetler Bölümü'nün bir ajanı olan Tom Bishop rolüydü.

22 Kasım 2001'de Pitt, o sırada eşi olan Jennifer Aniston tarafından oynanan Rachel Green'e karşı kin besleyen Will adlı bir adamı canlandırarak Friends dizisinin sekizinci sezonunda konuk oyuncu olarak yer aldı. Bu performansıyla Komedi Dizisinde En İyi Konuk Erkek Oyuncu kategorisinde Emmy Ödülü'ne aday gösterildi.] Aralık 2001'de Pitt, 1960 Rat Pack orijinalinin yeniden yapımı olan Ocean's Eleven adlı soygun filminde Rusty Ryan'ı canlandırdı. George Clooney, Matt Damon, Andy García ve Julia Roberts gibi oyuncularla beraber rol aldı. Eleştirmenler tarafından iyi karşılanan Ocean's Eleven, gişede oldukça başarılı oldu ve dünya çapında 450 milyon dolar kazandı.  Pitt, Şubat 2002'de MTV'nin realite dizisi Jackass'ın iki bölümünde oynadı, ilk olarak Los Angeles sokaklarında goril kıyafetli birkaç oyuncu ile koştu  ve başka bir bölümde kendi sahnelediği kaçırılma olayına katıldı. Aynı yıl, Pitt, George Clooney'nin ilk yönetmenlik denemesi Confessions of a Dangerous Mind'da küçük bir rol oynadı. İlk seslendirme rolünü 2003 yılında, DreamWorks animasyon filmi Sinbad: Legend of the Seven Seas'ın baş karakteri olarak konuştu ve animasyon televizyon dizisi King of the Hill'in bir bölümünde Boomhauer'in kardeşi Patch'i canlandırdı.

2004–2013
Pitt, 2004'te Truva'da Aşil rolüyle ve Ocean's Twelve adlı devam filminde Rusty Ryan'ı yeniden canlandırdığı iki önemli film rolü üstlendi. lyada'ya dayanan Truva filminin çekimleri öncesinde altı ay kılıç eğitimi aldı. Aşil tendonunda sette meydana gelen bir yaralanma, birkaç hafta boyunca filmin çekimini geciktirdi. The Washington Post'tan Stephen Hunter, Pitt'in böylesine zorlu bir rolde mükemmel olduğunu belirtti. Troy, iki yıl önce Jennifer Aniston ve Paramount Pictures'ın CEO'su Brad Gray ile birlikte kurduğu film yapım şirketi olan Plan B Entertainment tarafından üretilen ilk filmdi. Ocean's Twelve dünya çapında 362 milyon dolar kazandı  ve Pitt ve Clooney'nin dinamiği, CNN'den Paul Clinton tarafından "Paul Newman ve Robert Redford'dan bu yana en iyi erkek kimyası" olarak tanımlandı. 2005 yılında Pitt, evli bir ajan çiftin yeni görevlerinin birbirlerini öldürmek olduğu, aksiyon komedisi Mr. & Mrs. Smith'de John Smith rolünü oynadı. Bu film makul eleştiriler aldı ancak genellikle Pitt ve karısı Jane Smith'i canlandıran Angelina Jolie arasındaki kimyadan ötürü övgü aldı. Bay ve Bayan Smith dünya çapında 478 milyon dolar kazandı ve bu onu 2005'in en büyük hitlerinden biri yaptı.

Pitt bir sonraki filmi için Alejandro González Iñárritu'nun çok anlatımlı drama filmi Babil'de (2006) Cate Blanchett'le birlikte rol aldı. Pitt daha sonra bu rolü kariyerinin en iyi kararlarından biri olarak gördüğünü söyledi. Film 2006 Cannes Film Festivali'nde  özel bir sunumda gösterildi ve daha sonra 2006 Toronto Uluslararası Film Festivali'nde gösterildi. Babil yedi Akademi ve Altın Küre ödülüne aday gösterildi, En İyi Drama Altın Küre ödülünü kazandı ve Pitt'e En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Altın Küre adaylığını kazandırdı. Aynı yıl Pitt'in şirketi Plan B Entertainment, En İyi Film dalında Akademi Ödülü'nü kazanan The Departed'ın yapımcılığını üstlendi.

Rusty Ryan rolünü yeniden canlandıran Pitt, 2007'de Ocean's Thirteen'de rol aldı. İlk iki filmden daha az kazançlı olsa da, bu devam filmi uluslararası gişede 311 milyon dolar kazandı. Pitt'in bir sonraki film rolü, Ron Hansen'ın 1983 tarihli aynı adlı romanından uyarlanan 2007 Western draması "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford" da Amerikan kanun kaçağı Jesse James rolü oldu. Andrew Dominik'in yönettiği ve yapımcılığını Pitt'in şirketi Plan B Entertainment'ın üstlendiği filmin prömiyeri 2007 Venedik Film Festivali'nde yapıldı. Filmde "korkutucu ve karizmatik" bir rol oynadı. Pitt rolüyle, 64. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Erkek Oyuncu dalında Volpi Kupası ödülünü kazandı.

Pitt'in bir sonraki görünümü, Coen kardeşlerle yaptığı ilk işbirliği olan 2008 kara komedi Burn After Reading'teydi. Film eleştirmenlerce olumlu karşılandı ve The Guardian, Pitt'in performansının en komiklerinden biri olduğuna dikkat çekti. Daha sonra, F. Scott Fitzgerald'ın 1921 tarihli kısa öyküsünün uyarlanmış versiyonu olan David Fincher'ın 2008 filmi "The Curious Case of Benjamin Button" da başrol Benjamin Button rolünü üstlendi. The Baltimore Sun'dan Michael Sragow'a göre hikâye, ters yaşlanan bir adamı takip ediyor; Pitt'in "hassas" performansı Benjamin Button'ı "zamansız bir şaheser" yapıyor. Performans Pitt'e hepsi En İyi Erkek Oyuncu kategorisinde, ilk Screen Actors Guild Award adaylığını, dördüncü Altın Küre ve ikinci Akademi Ödülü adaylığını kazandırdı. Film, toplamda on üç Akademi Ödülü adaylığı aldı ve dünya çapında gişede 329 milyon dolar hasılat elde etti.

Pitt'in bir sonraki başrolü, 2009'da, prömiyeri 2009 Cannes Film Festivali'nde yapılan Quentin Tarantino'nun yönettiği Savaş filmi Inglourious Basterds ile geldi. Pitt, Alman işgali altındaki Fransa'da Nazilerle savaşan Amerikalı direniş savaşçısı Teğmen Aldo Raine'i canlandırdı. Film dünya çapında 311 milyon dolarlık gişe rekoru kırdı ve genel olarak olumlu eleştiriler aldı. Film, sekiz Akademi Ödülü adaylığı ve Pitt için En İyi Erkek Performansı da dahil olmak üzere yedi MTV Film Ödülü adaylığı da dahil olmak üzere birçok ödül ve adaylık aldı. Daha sonra süper kahraman karakteri Metro Man'i 2010 animasyon filmi Megamind'de seslendirdi. Pitt, Terrence Malick'in 2011 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ödülünü kazanan, Sean Penn'in de başrol oynadığı deneysel draması The Tree of Life'ın yapımcılığını üstlendi ve rol aldı. Güçlü övgüler alan bir performansla, 2003'te Michael Lewis tarafından yazılan aynı adlı kitaba dayanan Moneyball adlı drama'da Oakland Athletics genel menajeri Billy Beane'i canlandırdı. Moneyball ile, Pitt En İyi Film ve En İyi Erkek Oyuncu dahil altı Akademi Ödülü adaylığı aldı.

Bir sonraki rolü, Andrew Dominik yönetmenliğinde, 2012 yapımı "Killing Them Softly" filminde mafya tetikçisi Jackie Cogan rolüydü. Pitt 2013 yılında, Max Brooks'un aynı adlı romanından uyarlanan zombi kıyameti hakkında bir gerilim filmi olan Dünya Savaşı Z'de rol aldı. Filmin yapımcılığını da Pitt yaptı. Dünya Savaşı Z, dünya çapındaki gişelerde 540 milyon dolar hasılat yaparak Pitt'in en yüksek hasılat yapan filmi oldu. Daha sonra 2013'te, Solomon Northup'un otobiyografisine dayanan tarihi bir drama olan 12 Years a Slave'de küçük bir rol oynadı ve filmin yapımcılığını üstlendi. Film eleştirel beğeni topladı, dokuz Akademi Ödülüne aday gösterildi ve En İyi Film de dahil olmak üzere üç ödül kazandı. Ayrıca 2013'te Pitt, Ridley Scott'ın The Counselor filminde yardımcı rol oynadı. Plan B Entertainment, ilk televizyon dizisini 2013–2014 sezonunda başlattı. Bilimkurgu/fantastik drama "Resurrection" ABC tarafından yayınlandı.

2014–Şimdi

Pitt, David Ayer tarafından yönetilen ve yazılan ve Shia LaBeouf, Logan Lerman, Jon Bernthal ve Michael Peña'nın rol aldığı II. Dünya Savaşı filmi Fury'de rol aldı. Çalışmasının sonunda, Fury ticari ve kritik bir başarı olduğunu kanıtladı; dünya çapında 211 milyon dolardan fazla hasılat yaptı ve eleştirmenlerden son derece olumlu eleştiriler aldı. 2015 yılında Pitt, eşinin yazdığı senaryodan uyarlanan krizdeki bir evliliği konu alan romantik drama "By the Sea" de eşi Jolie ile birlikte rol aldı. Filmin yönetmenliğinde Angelina Jolie yaptı. Film, 2005'te Bay ve Bayan Smith'ten bu yana çiftin ilk ortak çalışmasıydı. Pitt'in bir sonraki rolü de yapımcılığını da üstlendiği biyografik komedi-drama The Big Short ile geldi. Film, ticari ve kritik bir başarıydı. Dünya çapında 102 milyon doları aştı ve eleştirmenlerden olumlu eleştiriler aldı. Film, En İyi Film de dahil olmak üzere beş Akademi Ödülü'ne aday gösterildi ve Pitt'e yapımcı olarak üçüncü Akademi Ödülü adaylığını kazandırdı. Pitt 2016'da Robert Zemeckis'in romantik gerilim filmi Allied'de rol aldı. Burada, II. Dünya Savaşı'nda bir Alman yetkiliyi öldürme görevi sırasında Fransız bir casusa (Marion Cotillard oynadı) âşık olan casus suikastçıyı canlandırdı. 2017'de yine yapımcılığını üstlendiği Netflix hicivli savaş komedisi War Machine'de oynadı. Pitt, 2017 boyunca gece talk show programı "The Jim Jefferies Show"da hava durumu sunucusu olarak tekrar eden bir rol oynadı.

2016'da, Pitt'in resmi çıkış tarihi 9 Haziran 2017 olarak belirlenen Dünya Savaşı Z'nin  devam filminde başrol oynayacağı açıklandı. Ancak 2017'nin başlarında vizyon tarihinin süresiz olarak erteleneceği açıklandı. Haziran ayında, David Fincher'ın Dünya Savaşı Z'nin devam filmini yöneteceği doğrulandı, ancak sonuçta bütçe sorunları nedeniyle film rafa kaldırıldı. Pitt, Quentin Tarantino'nun 2019 filmi "Once Upon a Time in Hollywood" da Leonardo DiCaprio'nun dublörü olan Cliff Booth olarak rol aldı. Filmdeki performansıyla Akademi Ödülleri, Altın Küre Ödülleri, BAFTA Ödülleri, Sinema Oyuncuları Birliği Ödülleri ve Eleştirmenlerin Seçimi Film Ödülleri'nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödüllerini aldı. Bu, oyunculuk için  kazandığı ilk Akademi Ödülü idi. 2019'da, uzay mühendisi Roy McBride'ı canlandırdığı, James Gray'in uzay destanı Ad Astra'da da rol aldı. Pitt'in performansı kariyerinde en iyi dönüşlerinden biri olarak övüldü ve "pasifliği ölümcül bir kendini savunma biçimine dönüştüren" bir performans sergiledi.

Pitt, Damien Chazelle'in yönettiği Babylon'da ve David Leitch'in yönettiği Bullet Train'de Emma Stone ile birlikte rol alacak.

Yardımseverlik ve Politik Duruş
Pitt, öğrencileri 2004 başkanlık seçimlerinde oy kullanmaya teşvik etmek için Ekim 2004'te Missouri Üniversitesi kampüsünü ziyaret etti. Ekim ayının sonlarında, embriyonik kök hücre araştırmaları için kamu finansmanı ilkesini destekledi.

Pitt, gelişmekte olan ülkelerde AIDS ve yoksullukla mücadeleyi önlemeye çalışan bir organizasyon olan One Campaign'i destekliyor. Mevcut küresel sağlık sorunlarını tartışan 2005 PBS televizyon dizisi Rx for Survival: A Global Health Challenge'ı seslendirdi. Ertesi yıl Pitt ve Jolie, Haiti doğumlu hip hop müzisyeni Wyclef Jean tarafından kurulan bir hayır kurumu olan Yéle Haïti tarafından desteklenen bir okulu ziyaret etmek için Haiti'ye uçtular. Mayıs 2007'de Pitt ve Jolie, Çad ve Sudan'da Darfur bölgesindeki krizden etkilenenlere adanmış üç kuruluşa 1 milyon dolar bağışladı. Clooney, Damon, Don Cheadle, David Pressman ve Jerry Weintraub ile birlikte Pitt, küresel dikkati "kitlesel zulümleri" durdurmaya odaklayan bir kuruluş olan Not On Our Watch'un kurucularından biridir.

Pitt'in mimariye sürekli bir ilgisi var, hatta ünlü mimar Frank Gehry'nin Los Angeles ofislerinde bilgisayar destekli tasarım okumak için film çekimlerinden ayrı olarak zaman ayırıyor. Sürdürülebilir mimari ve tasarım yoluyla çevre dostu yapılar inşa etmek için dünya çapındaki çabalara odaklanan bir PBS televizyon dizisi olan e2 design'ı seslendirdi. 2000 yılında, mimarlar Thomas A. Heinz ve Randell Makinson ile Blacker House üzerine bir mimari kitap yazdı. 2006 yılında, Katrina Kasırgasının neden olduğu yıkımın ardından New Orleans'ın Dokuzuncu Bölgesinde 150 sürdürülebilir, uygun fiyatlı yeni evi finanse etmek ve inşa etmek için New Orleans'ta  Make It Right Vakfı'nı kurdu.

Proje, 13 mimarlık firmasını ve çevre örgütü Global Green USA'i içermektedir ve birkaç firma hizmetlerini bağışlamaktadır. Pitt ve hayırsever Steve Bing'in her biri 5 milyon dolarlık bağışta bulundu. İlk altı ev Ekim 2008'de tamamlandı  ve Eylül 2009'da Pitt, binaların nasıl tasarlandığı ve inşa edildiği konusunda sürdürülebilirliği teşvik eden kar amacı gütmeyen bir ticaret örgütü olan ABD Yeşil Bina Konseyi'nden projenin takdiriyle bir ödül aldı. Pitt, ulusal bir model olarak yeşil konut konseptini tanıtmak ve federal finansman olanaklarını tartışmak için Mart 2009'da ABD Başkanı Barack Obama ve Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelosi ile bir araya geldi.

Pitt ve Jolie ilk biyolojik çocukları, Shiloh'un fotoğraflarını 4 milyon dolara sattı. Para Afrika'daki çocuklar için çalışan vakıflara bağışlandı. 2008 yılında ikiz çocuklarının fotoğrafları 14 milyon dolara satıldı. Satış gelmiş geçmiş en pahalı ünlü fotoğrafı olarak tarihe geçti. Para çiftin kendi vakıflarına bağışlandı. Eylül 2006'da Pitt ve Jolie, dünya çapında insani yardım amaçlarına yardım etmek için Jolie-Pitt Vakfı adında bir hayır kurumu kurdu. Vakıf, Global Action for Children and Doctors For Borders'a her biri 1 milyon dolarlık ilk bağışta bulundu, ardından Ekim 2006'da,  Amerikalı gazeteci Daniel Pearl'ün anısına kurulan Daniel Pearl Vakfı'na 100.000 dolarlık bağış yaptı. Federal başvurulara göre, Pitt ve Jolie 2006 yılında vakfa 8,5 milyon dolar yatırım yaptı; 2006'da  2.4 milyon $ ve 2007'de 3.4 milyon $ verdi. Haziran 2009'da Jolie-Pitt Vakfı, askerler ve Taliban militanları arasında savaşarak yerlerinden edilmiş Pakistanlılara yardım etmek için bir BM mülteci kuruluşuna 1 milyon dolar bağışladı. Ocak 2010'da vakıf, Haiti depreminin kurbanlarına yardım etmek amacıyla acil tıbbi yardım için Sınır Tanımayan Doktorlara 1 milyon dolar bağışladı.

Pitt, eşcinsel evliliğin destekçisidir.  Ekim 2006'da Esquire ile yaptığı bir röportajda Pitt, Amerika'daki herkes yasal olarak evlenebildiğinde Jolie ile evleneceğini söyledi. Eylül 2008'de, aynı cinsten evliliği yasallaştıran eyaletteki Yüksek Mahkeme kararını bozma girişimine karşı olan kampanyaya 100.000 dolar bağışladı. Mart 2012'de Pitt, Dustin Lance Black'in 8 numaralı oyununun performansında yer aldı. Kaliforniya'nın eşcinsel evlilik yasağını kaldıran federal davanın  yeniden canlandırmasında Yargıç Vaughn Walker rolünde yer aldı.

Pitt, ABD'de Corona Virüsle mücadelede bir numaralı isim, Ulusal Alerji ve Bulaşıcı Hastalıklar Enstitüsü Başkanı Dr. Anthony Fauci'yi canlandırdı. Pitt, Dr. Fauci canlandırmasıyla ABD Başkanı Donald Trump'un bugüne kadar Corona Virüsle ile ilgili yaptığı saçma açıklamalarla dalga geçti.

Basında
Pitt, onu 1995 yılında film tarihindeki en seksi 25 yıldızdan biri olarak adlandıran Empire da dahil olmak üzere birçok kaynak tarafından fiziksel olarak çekici olarak gösterildi. Aynı yıl Pitt, 2000 yılında tekrar aldığı bir ödül olan, Yaşayan  En Seksi Adam seçildi. Pitt, Forbes'un 2006 ile 2008 yılları arasında sırasıyla 20. 5. ve 10. olduğu en güçlü 100 ünlünün seçildiği yıllık Celebrity 100 listesinde yer aldı. 2007'de, her yıl Time tarafından seçilen dünyanın en etkili 100 kişisinin derlemesi olan Time 100 listesinde yer aldı. Dergi, Pitt'in "yıldız olarak sahip olduğu gücünü insanları kameraların genellikle yakalayamadığı yerlere bakmalarını sağlamak için" kullandığını belirtti.

2005'ten başlayarak, Pitt'in Angelina Jolie ile ilişkisi dünya çapında en çok konuşulan ünlü hikâyelerinden biri haline geldi. Jolie'nin 2006'nın başlarında hamile olduğunu doğruladıktan sonra, çifti çevreleyen önemli medya hikâyeleri Reuters'ın "Brangelina ateşi" başlıklı bir yazısında  "deliliğin zirvesi" dediği şeye ulaştı. Medyanın ilgisini çekmemek için çift, paparazzi blogunda "İsa Mesih'ten bu yana en çok beklenen bebek" olarak tanımlanan kızları Shiloh'un doğumu için Namibya'ya uçtu. Benzer şekilde, Jolie'nin ikinci çocuklarının duyurusu da yoğun medya ilgisi ile karşıladı. Jolie Nice'de bir sahil hastanesinde geçirdiği iki hafta boyunca, muhabirler ve fotoğrafçılar doğumu bildirmek için gezinti yolunda kamp kurdu.

ACNielsen'in 42 uluslararası pazarda yaptığı 2006 küresel endüstri anketinde, Pitt, Jolie ile birlikte dünya çapında markalar ve ürünler için en sevilen ünlüler arasında gösterildi.

Özel hayatı

1980'lerin sonlarında ve 1990'ların başında Pitt, aralarında Robin Givens, Jill Schoelen ve Juliette Lewis  dahil olmak üzere birkaç rol arkadaşı ile birbirini izleyen ilişkiler içinde yer aldı. Ek olarak, Pitt'in 1994'ten 1997'ye kadar çıktığı Seven filmindeki rol arkadaşı Gwyneth Paltrow ile çokça bilinen bir ilişkisi vardı.

Pitt, 1998 yılında Friends oyuncusu Jennifer Aniston ile tanıştı ve 29 Temmuz 2000'de Malibu'da özel bir düğün töreninde onunla evlendi. Ocak 2005'te Pitt ve Aniston ayrılmaya karar verdiklerini açıkladılar. İki ay sonra Aniston, uzlaşılamaz farklılıkları gerekçe göstererek boşanma davası açtı. Pitt ve Aniston'ın boşanması Los Angeles Yüksek Mahkemesi tarafından 2 Ekim 2005 tarihinde sonuçlandırıldı. Medyada Pitt ve Aniston'ın kötü bir ilişkisi olduğuna dair çıkan haberlere rağmen, Pitt, Şubat 2009'da yaptığı bir röportajda kendisinin ve Aniston'ın "birbirleriyle görüştüklerini" ve her ikisinin de birbirlerinin hayatlarının büyük bir parçası olduklarını söyledi.

Pitt'in boşanma davası sırasında, Bay ve Bayan Smith filmindeki rol arkadaşı Angelina Jolie ile olan ilişkisi medyanın dikkatini çekti. Jolie ve Pitt sette âşık olduklarını ama aldatma olmadığını söylediler. Nisan 2005'te, Aniston'ın boşanma davası açmasından bir ay sonra, Kenya'daki bir plajda Pitt, Jolie ve Jolie'nin evlatlık oğlu Maddox'u gösteren bir dizi paparazzi fotoğrafı yayınlandı; basın fotoğrafları Pitt ile Jolie arasındaki ilişkinin kanıtı olarak yorumladı. 2005 yılında, ikisi artan sıklıkta birlikte görülmeye başladı ve eğlence medyası çifte "Brangelina" adını verdi. 11 Ocak 2006'da Jolie, People dergisine Pitt'in çocuğuna hamile olduğunu söyledi ve böylece ilk kez ilişkilerini kamuya açıkladılar. Pitt ve Jolie, yedi yılın ardından Nisan 2012'de nişanlandıklarını duyurdu.  23 Ağustos 2014'te Château Miraval, Fransa'da özel bir törenle evlendiler. 19 Eylül 2016'da Jolie, uzlaşmaz farklılıkları gerekçe göstererek Pitt'e boşanma davası açtı. 12 Nisan 2019'da mahkeme Jolie ve Pitt'i bekar statüsüne getirdi.

Ödüller ve adaylıklar

Filmografi (seçme)

 Thelma & Louise (1991)
 A River Runs Through It (1992)
 Kalifornia (1993)
 True Romance (1993)
 Interview with the Vampire (1994)
 Legends of the Fall (1994)
 Seven (1994)
 12 Monkeys (1995)
 Sleepers (1996)
 Seven Years in Tibet (1997)
 Meet Joe Black (1998)
 Fight Club (1999)
 Snatch (2000)
 The Mexican (2001)
 Spy Game (2001)
 Ocean's Eleven (2001)
 Troy (2004)
 Ocean's Twelve (2004)
 Mr. & Mrs. Smith (2005)
 Babel (2006)
 The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007)
 Ocean's Thirteen (2007)
 The Curious Case of Benjamin Button (2008)
 Inglorious Basterds (2009)
' Megamind (Megazeka) ses
 Tree of Life (2011)
 Moneyball (2011)
 World War Z (2013)
 12 Years a Slave (2013)
 Fury (2014)
 The Big Short (2015)
 Allied (2016)
 War Machine (2017)
 Deadpool 2 (film) (cameo) (2018)
 Yıldızlara Doğru (2019)
 ''Bir Zamanlar Hollywood'da (2019)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1963 doğumlular
Oklahoma doğumlu erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek seslendirme sanatçıları
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı erkek modeller
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Film Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Oyuncu Kadrosu SAG Ödülü sahipleri
Yardımcı Rolde Erkek Oyuncu Tarafından Üstün Performans Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Primetime Emmy Ödülü sahipleri
En İyi Film Akademi Ödülü sahibi filmlerin yapımcıları
En İyi Erkek Oyuncu Volpi Kupası sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Saturn Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Time 100
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Amerikalı ateistler
Ateist oyuncular

Brad Pitt


Alexandru Mike Gheorghiu (n.14 iulie 1977, București) este un actor român de film, teatru și voce.

Teatru

Spectacole la Teatrul Nottara

 Fanouš – Joc de toamnă de Markéta Bláhová (spectacol lectură), regia: Adela Bițică (2014);
 Ipingescu – O noapte furtunoasă de I.L. Caragiale, regia: Alexandru Mâzgăreanu (2012);
 Borachio – Mult zgomot pentru nimic de William Shakespeare, regia: Diana Lupescu (2012);
 Mișa Panin, Demian Kuzmici și un tip cu chitară – Roman teatral, adaptare după romanul omonim al lui Mihail Bulgakov, regia: Vlad Massaci (2012);
 Man 2 – 39 de trepte, adaptare după un film de Alfred Hitchcock, regia: Petre Bokor (2010);
 Umor, amor, fior de dor... în București, un spectacol de Diana Lupescu (2010);
 Willie – Clipe de viață de William Saroyan, regia: Cristian Dumitru (2010);
 Robert-Fierăstrău – Opera de trei parale de Bertold Brecht, regia: Diana Lupescu (2009);
 Periuță-de-Dinți și Comis-Voiajorul – Rinocerul îndrăgostit de Liao Yimei, regia: Mihai Lungeanu (2008);
 Fiddleditch – Tăiat de Lyle Victor Albert, regia: Alexandru Jitea (2008);
 Traian – Titanic Vals de Tudor Mușatescu, regia: Dinu Cernescu (2008);
 Kirill Porfirievici Glagoliev – Platonov de A.P. Cehov, regia: Vlad Massaci (2008);
 Ritmuri / De dor și drag, Maria Tănase, un spectacol de Diana Lupescu (2008);
 Fiul – Special sânge de Guy Foissy, regia: Bogdan Hușanu (2007);
 Liftierul – Scandal la Operă! de Ken Ludwig, regia: Petre Bokor (2006);
 Bennett – Travestiuri de Tom Stoppard, regia: Dan Vasile (2006);
 Alpatici – Război și pace, adaptare după romanul omonim al lui Lev Tolstoi, regia: Petre Bokor (2002);
 Cobuz – Prăpăstiile Bucureștilor, adaptare după Matei Milo, regia: Ada Lupu (2002);
 Fred Walter – Sărbători fericite de Jean Poiret, regia: Dinu Cernescu (2002);
 Soldatul – Miresele căpitanului de Stephen Sondheim, regia: Petre Bokor (2002).
 Gelu – Boul și vițeii de Ion Băieșu, regia: Alexandru Jitea, Teatrul George Ciprian din Buzău (2011);
 Vulpoiul – Măria Sa, Măgarul de Ion Lucian, regia: Ion Lucian, Teatrul Excelsior (2010);
 Kabaret, după o idee de Mara Bozoki și Zsolt Khell, regia: Yvette Bozsik, Opera Națională București (2010);
 Ipingescu – O noapte taifunoasă adaptare după I.L. Caragiale, regia: Dan Vasile, Centrul Cultural pentru UNESCO Nicolae Balcescu (2004), Teatrul Luni (2005), La Scena (2010);
 Tăiat de Lyle Victor Albert, regia: Alexandru Jitea, Teatrul Luni (2007);
 Țăranul și Pascu – Steaua fără nume de Mihail Sebastian, regia: Anca Maria Colțeanu, Teatru George Ciprian din Buzău (2005);
 Vulpoiul – Cocoșelul neascultător de Ion Lucian și Constantin Ungureanu, regia: Ion Lucian și Victor Radovici, Teatrul Excelsior (2005);
 Rudi – Viața lui Helge de Sibylle Berg, regia: Theo Herghelegiu, Teatrul Act (2004);
 Voin – Povești de familie de Biljana Srbljanovic, regia: Andreea Vălean, Teatrul Nocturn (2001);
 Seymour – Little Shop of Horrors de Howard Ashman (spectacol în limba engleză), regia: Calvin Andre McClinton, Studioul Cassandra (2000);
 Baltazar și Călăul – Comedia Erorilor de William Shakespeare ,regia: Cristiana Rîpeanu, Teatrul George Ciprian din Buzău (1999), Studioul Cassandra (2000);
 Rodrigo – Othello de William Shakespeare, regia: Dan Vasile, Teatrul Luni (1999);
 Ștefănescu și băiatul cu cafelele – Ultima oră de Mihail Sebastian, regia: Adriana Popovici, Studioul Cassandra (1999);
 Iluzii de hârtie (spectacol de coregrafie), regia: Elena Zamfirescu, Studioul Cassandra (1999);
 Hârciogul – Viața lui Helge de Sibylle Berg, regia: Theo Herghelegiu, Teatrul Act (1999);
 Irozii, regia: Cătălin Naum, Teatrul Podul (1995);
 Om de omenie, regia: Cătălin Naum, Teatrul Podul (1994);
 Benvolio – Romeo și Julieta de William Shakespeare, regia: Cătălin Naum, Teatrul Podul (1993);
 Nu am moarte cu tine nimic, spectacol după versurile lui Grigore Vieru și Leonida Lari, regia: Cătălin Naum, Teatrul Podul (1993).

Filmografie
 Italiencele (2004)
 Filantropica (2002)
 Terminus paradis (1998)
 Carmen (2013)
 Și totul era nimic,;
 Zbor deasupra unui cuib de curci
 Dor Mărunt

Legături externe
 Alexandru Mike Gheorghiu pe cinemagia
 Alexandru Mike Gheorghiu pe port.hu

Nașteri în 1977
Nașteri pe 14 iulie
Actori ai Teatrului Nottara
Actori de film români

Actori de teatru români
Actori de televiziune români
Actori de voce români
Actori români
Actori români din secolul al XIX-lea
Actori români din secolul al XX-lea
Bucureșteni

Alexandru Mike Gheorghiu


Yaroslavl Oblastı (Rusça: Ярославская область / Yaroslavskaya oblast), Rusya'nın batı kesiminde Merkez Federal Bölgesi'nde bulunan oblast. Yukarı Volga Havzasında yer alır. Oblastın idarî merkezi Yaroslavl şehridir.

Yüzölçümü 36.400 km²'dir. Bölge topraklarının büyük bir bölümünü, İdil Nehri'nin suladığı alçak bir ova kaplar. Yönetim merkezi Yaroslavl kentidir. Nüfus: 1.367.398 (2002).

Yaroslavl Oblastı


Johann Caspar Altenauer (* 1683 in Hochheim; † 15. April 1766 in Mainz) war ein kurfürstlicher Stückhauptmann und Schildwirt.

Leben
Mit dem Titel eines Kurmainzischen Stückhauptmanns beziehungsweise Hauptmanns der Artillerie war Altenauer für die Verteidigung der Festung Mainz mitverantwortlich. Als Schildwirt durfte er, im Gegensatz zum Wirt einer Gassen- oder Besenwirtschaft oder einer Trinkstube, seine Gäste auch beherbergen und ganzjährig mit warmen Essen versorgen. Daneben machte er sich zusammen mit Johann Peter Schick durch die Stiftung zur Verbesserung des Schulwesens für Mädchen in Mainz einen Namen. Das Zeitalter der Aufklärung war insgesamt durch Reformen in der Gesamtkirche, in der Gesellschaft und der Schul- und Klosterpolitik geprägt. Durch sein Testament wurde der so genannte Altenauer Schulfonds zugunsten der Schule der Englischen Fräulein, heute Maria-Ward-Schule begründet. Das Vermögen bestand aus einem Wohnhaus aus dessen Mieteinnahmen die Mainzer Schulen gefördert werden sollen.

Johann Caspar Altenauer starb am 14. August 1766 in Mainz. Nach ihm ist die Altenauergasse () in der Mainzer Altstadt benannt.

Literatur
 Franz Dumont (Hrsg.), Ferdinand Scherf, Friedrich Schütz: Mainz – Die Geschichte der Stadt. Verlag Philipp von Zabern, Mainz 1999 (1. Aufl.), S. 752, ISBN 3-8053-2000-0.
 Wilhelm Huber: Das Mainz-Lexikon. Verlag Hermann Schmidt, Mainz 2002, ISBN 3-87439-600-2.
 Gisela Schreiner: Mädchenbildung in Kurmainz im 18. Jahrhundert: Unter besonderer Berücksichtigung der Residenzstadt Dissertation Johannes Gutenberg-Universität Mainz 2006; (Geschichtliche Landeskunde 65) erschienen bei: Franz Steiner Verlag, Stuttgart, 2007 S. 71–73 ISBN 978-3-515-09070-4.
 Christoph Moufang: Die Rechts-Verhältnisse des Altenauer Fonds und der Englischen Fräulein in Mainz Kirchheim, Mainz, 1876

Einzelnachweise

Artillerist (Deutschland)
Geboren im 17. oder 18. Jahrhundert
Gestorben 1766
Person (Mainz)
Mann

Johann Caspar Altenauer


Bühne frei für Marge (englischer Originaltitel: A Streetcar Named Marge, "Eine Straßenbahn namens Marge") ist die zweite Folge der vierten Staffel der US-amerikanischen Zeichentrickserie Die Simpsons. Ihre Erstausstrahlung erfolgte am 1. Oktober 1992 auf dem Sender Fox, die deutschsprachige Erstausstrahlung folgte am 16. Februar 1993 im ZDF als erste Folge dieser Staffel. In der Episode erhält Marge Simpson die Rolle der Figur Blanche DuBois in einer Musicalvorführung des Stücks Endstation Sehnsucht (das im Original A Streetcar Named Desire heißt, worauf der Originaltitel der Folge anspielt). Ihr Ehemann Homer gibt ihr dabei wenig Unterstützung, woraufhin Marge anfängt, Parallelen zwischen ihm und Stanley Kowalski, dem rüpelhaften Ehemann von Blanches Schwester Stella im Stück, zu sehen.

Ein Schmähvers im Musical in dieser Folge über die Stadt New Orleans führte zu besonderem öffentlichen Interesse und einer Kontroverse. Um sich für dieses Lied zu entschuldigen, veröffentlichte Fox kurz nach der Erstausstrahlung eine Erklärung an alle Zuschauer, die sich verletzt sahen. 2012 erschien der 3D-Animationskurzfilm Der längste Kita-Tag als Fortsetzung dieser Folge.

Handlung
Während Homer, Bart und Lisa fernsehen, gibt Marge bekannt, dass sie für eine örtliche Musicalproduktion des Stücks Endstation Sehnsucht vorsprechen werde. Ihr Ziel ist es, neue Leute zu treffen, da sie bisher ihre Tage fast ausschließlich zu Hause mit Maggie verbringt. Der Rest der Familie reagiert darauf mit Gleichgültigkeit.

Da Ned Flanders für die Aufführung die Rolle des Stanley Kowalski bekommt, sprechen Marge sowie mehrere andere Frauen aus Springfield als Blanche DuBois vor. Regisseur Llewellyn Sinclair lehnt Marge und die anderen Frauen jedoch ab und erklärt: "Blanche ist eine empfindliche Blume, die von einem ungeschlachten Rüpel zertrampelt wird." Als Marge daraufhin niedergeschlagen zu Hause anruft und Homer ihr seinen Vorschlag zum Abendessen unterbreitet, den sie unterwürfig entgegennimmt, versteht Llewellyn, dass sie perfekt für die Rolle ist.

Als Marge am nächsten Tag ihre kleine Tochter Maggie zur Probe mitnimmt, lenkt das Kleinkind die Darsteller derart ab, dass Llewellyn ihr vorschlägt, Maggie in eine Kindertagesstätte seiner Schwester zu bringen. Diese betreibt eine Tagesstätte mit strikten Regeln und beschlagnahmt dort sofort Maggies Schnuller. Maggie und die anderen Babys versuchen später, ihre beschlagnahmten Schnuller zurückzuholen; Leiterin Ms. Sinclair erwischt sie aber dabei und steckt Maggie in einen Laufstall.

Während einer Probe des Musicals bemüht sich Marge in einer entscheidenden Szene, in der Blanche eine Glasflasche zerbrechen und sie in Stanleys Gesicht stoßen soll, um eine glaubhafte Darstellung. Sie kann jedoch nicht genug Hass gegenüber Stanley aufbringen, um die Flasche zu zerbrechen, weshalb Llewellyn angewidert die Bühne verlässt. Nachdem Marge zu Hause ankommt, bittet sie Homer, ihr dabei zu helfen den Text zu lernen; er aber ist mehr an einem Videospiel interessiert. Am Tag vor der Aufführung üben Marge und Ned wieder die Szene des Vortages, als Homer ankommt, um Marge nach Hause zu fahren. Homer unterbricht mehrere Male die Probe, geht dann wieder zurück zum Auto und hupt nach Marge. Durch die Vorstellung, dass Homer Stanley ist, kann sie schließlich doch die Flasche zerbrechen und sich auf Ned stürzen. An diesem Abend verlässt Marge das Essen früh, um mit Ned zu üben, reagiert mit Verachtung auf Homer und nennt ihn einen blöden Affen.

Am nächsten Tag versuchen Maggie und die anderen Kinder in der Kindertagesstätte wieder ihre Schnuller zurückzuholen und haben diesmal Erfolg. Später holt Homer Maggie ab und geht zusammen mit seinen Kindern ins Theater, um sich das Musical anzuschauen. Dort verfällt Homer sofort in Langeweile, wird aber munter, als Marge auf der Bühne erscheint und zeigt sich betroffen über die Art und Weise, wie Blanche von Stanley behandelt wird. Am Ende des Musicals applaudiert das Publikum bis auf Homer herzlich, wobei Marge seine Traurigkeit fälschlicherweise als Langeweile interpretiert. Später konfrontiert sie ihn wütend mit seinem Verhalten, bekommt aber von ihm erklärt, dass er wirklich von Blanches Situation bewegt war. Er reagierte mit Traurigkeit, weil er der Mann sein will, den sie verdient, und nicht wie Stanley, der sie misshandelt und vernachlässigt. Marge begreift, dass sich Homer das Musical wirklich bewusst angeschaut hat, und die beiden verlassen glücklich das Theater.

Kulturelle Verweise
Obwohl die in der Episode gespielte Musicalproduktion Oh, Streetcar! auf dem Drama Endstation Sehnsucht basiert, ist der Titel eine Anspielung auf die Revue Oh! Calcutta!. Neben Blanche und Stanley gehören zu den in Oh, Streetcar! handelnden Charakteren, die auch in Endstation Sehnsucht mitspielen, Stella (gespielt von Helen Lovejoy), der junge Sammler (gespielt von Apu Nahasapeemapetilon) und Mitch (gespielt von Lionel Hutz). Das abschließende Lied des Musicals, Kindness of Strangers, nimmt Bezug auf Blanches letzte Worte im originalen Stück (in der Originalversion "I have always depended on the kindness of strangers.", zu Deutsch: "Ich habe mich immer auf die Freundlichkeit von Fremden verlassen."). Allerdings hat der Song einen fröhlichen Ton, wobei absichtlich Blanches Worte fehlen, was ironisch gemeint ist.

Die Folge enthält mehrere Verweise auf Ayn Rands Romane und den Objektivismus. Die Leiterin von Maggies Kindertagesstätte "Ayn Rand School for Tots", Ms. Sinclair, liest zu einem Zeitpunkt ein Buch namens The Fountainhead Diet, eine Anspielung auf Rands Roman Der ewige Quell (Originaltitel: The Fountainhead). An einer Wand der Kindertagesstätte befindet sich ein Plakat, auf dem "Helping is Futile" (zu Deutsch: "Helfen ist zwecklos") steht, was ein Verweis auf Rands Ablehnung der ethischen Lehre des Altruismus ist. An derselben Wand hängt ein weiteres Schild mit der Aufschrift "A is A" (zu Deutsch: "A ist A"), das Gesetz der Identität, das eine zentrale Rolle in Rands Roman Atlas wirft die Welt ab spielt.

Die Nebenhandlung mit Maggie nutzt die Partitur von Gesprengte Ketten und enthält weitere Anspielungen auf den Film. In einer Szene bestraft Ms. Sinclair Maggie, indem sie sie in einen Laufstall namens "The Box" steckt, was eine Anspielung auf "The Cooler King", den Spitznamen der Figur Captain Virgil Hilts aus Gesprengte Ketten, ist. Maggie wirft im Folgenden einen Ball gegen die Wand des Laufstalls, wie auch Captain Virgil Hilts, als er in Einzelhaft sitzt.

In der Szene, in der Homer, Bart und Lisa Maggie aus der Kindertagesstätte abholen, sitzen hunderte Babys dicht nebeneinander und saugen ohne zu sprechen an ihren Schnullern, während sie auf die drei starren. Dies ist eine Parodie auf die letzte Einstellung von Alfred Hitchcocks Film Die Vögel. Außerdem kann eine Cartoonversion von Hitchcock gesehen werden, wie er mit seinem Hund an der Kindertagesstätte vorbeigeht, ein Verweis auf seinen eigenen Cameo-Auftritt in Die Vögel. Die Folge enthält auch eine Anspielung auf eine Theaterszene im Film Citizen Kane, die Homer zeigt, wie er ein zerfetztes Programmheft in der Hand hält, während er seine Frau in dem Musical beobachtet.

Produktion

Drehbuch und Musik

Die Folge Bühne frei für Marge wurde etwa zwei Jahre lang konzipiert, bevor sie im Fernsehen ausgestrahlt wurde. Jeff Martin hatte zunächst die Idee, Homer in dem Theaterstück 1776 auftreten zu lassen. Produzent James L. Brooks schlug daraufhin vor, dass Marge die Figur der Blanche DuBois aus dem Theaterstück Endstation Sehnsucht spielen könne. Brooks sah erhebliche Übereinstimmungen zwischen Marges Beziehung zu Homer und der von Blanche zu Stanley. Er wollte damit den emotionalen Bogen für die Folge spannen. Der Nachlassverwalter von Tennessee Williams erlaubte es jedoch nicht, wörtliche Passagen bzw. größere Ausschnitte aus dem Originalstück zu verwenden. Allerdings sagte Anatole Klebanow, ein Anwalt von Fox, dass originale, auf dem Stück basierende Songs verwendet werden können. Laut Produzent Mike Reiss versprach Klebanow sogar, den Fall ggf. zum Obersten Gerichtshof zu bringen, um die Folge ausstrahlen zu dürfen. Jeff Martin erklärte später, dass die Folge durch die Songs schwieriger zu machen war, aber auch lustiger wurde.

Die Musik in den Szenen der Nebenhandlung mit Maggie als Hauptfigur ist Elmer Bernsteins Marschmusik aus dem Film Gesprengte Ketten. Komponist Alf Clausen sicherte sich die Rechte an der Filmmusik. Gesprengte Ketten war Jeff Martins Lieblingsfilm als Kind und er meinte, es sei "so aufregend und so ergreifend" gewesen die vom Studio-Orchester gespielte Musik zu hören.

Animation
Bühne frei für Marge stellte für die Animatoren der Serie laut eigenen Aussagen eine Herausforderung dar. Die Folge beinhaltet mehrere lange schwierige Szenen, vor allem während des letzten Drittels, was das Ende der Nebenhandlung mit Maggie sowie die Aufführung des Musicals betrifft. Für einige Szenen mussten die Animatoren dutzende Hintergrundfiguren zeichnen. Rich Moore befürchtete zunächst, dass die Folge nicht rechtzeitig abgeschlossen werden könnte; auch David Silverman, der leitende Regisseur, hatte Zweifel. Laut Jeff Martin schickte ihm Silverman einen Cartoon von sich selbst, wie er das Drehbuch der Folge liest, seine Augen herausknallen und er seinen Mund offen stehen lässt. Produzent Al Jean sagte, dass sich Moore "zu Tode" gearbeitet habe, um die aufwendigsten Szenen der Folge zu erstellen.

Mehrere Szenen, die im Storyboard und Animatic auftauchten, wurden neu erstellt oder komplett aus der endgültigen Fassung der Folge genommen. Zum Beispiel wurde ein Großteil der Nebenhandlung mit Maggie geändert, bevor die Folge ausgestrahlt wurde. Eine Szene, in der die Babys Ms. Sinclair in ihr Büro sperren, fehlt in der endgültigen Fassung der Folge.

Synchronisation

Alle wichtigen Synchronsprecher der Originalversion liehen den Akteuren in dieser Folge ihre Stimme, zusammen mit den unregelmäßigeren Sprechern Maggie Roswell und Phil Hartman. Produktionsassistentin Lona Williams hatte auch eine kleine Sprechrolle. Komiker Jon Lovitz, der Llewellyn Sinclair und Ms. Sinclar seine Stimme gab, hatte in dieser Folge seine vierte Gastrolle in der Serie, wo er bereits Charaktere in den Folgen Wie alles begann, Marges Meisterwerk und Der Ernstfall synchronisierte. Lovitz arbeitete später zusammen mit Al Jean und Mike Reiss an der Serie The Critic und kam für die Folgen Springfield Film Festival, Der total verrückte Ned, Ein halbanständiger Antrag, Rat mal, wer zum Essen kommt, Homerazzi und Die unheimlich verteufelte Zeitreise durch das schwarze Loch als Gastsprecher zurück.

Veröffentlichung und Rezeption
Die Erstausstrahlung von A Streetcar Named Marge beendete die Nielsen Ratings der Woche ihrer Erstausstrahlung mit einem Rating von 11,8 auf dem 32. Platz aller US-Fernsehsendungen, was etwa 11 Millionen Fernsehhaushalten entsprach. Sie hatte damit das zweithöchste Rating aller Sendungen auf Fox in dieser Woche nach Eine schrecklich nette Familie.

Alle Songs aus dieser Folge sind auf dem im Jahre 1997 veröffentlichten Album Songs in the Key of Springfield erhältlich. Außerdem ist die Folge auf der im Jahre 2000 veröffentlichten VHS The Simpsons Go Hollywood und auf der 2004 erschienenen DVD der vierten Staffel verfügbar. Jon Lovitz, Matt Groening, Al Jean, Mike Reiss, Jeff Martin, und Hank Azaria nahmen am Audiokommentar der Folge auf der Staffel-DVD teil.

Im Jahre 1993 wurden die Folgen Bühne frei für Marge und Einmal als Schneekönig für den Primetime Emmy Award in der Kategorie Outstanding Comedy Series vorgeschlagen. Bis zu dem Jahr war es der Serie nur erlaubt, in der Kategorie Outstanding Animated Program anzutreten; im Frühjahr 1993 aber wurden die Regeln geändert, sodass von nun an auch Zeichentrickserien in der Lage waren, Nominierungen für Outstanding Comedy Series einzureichen. Allerdings war die Jury zögerlich, Zeichentrickserien Realserien vorzuziehen, weshalb Die Simpsons keine Nominierung erhielt. Auch im darauffolgenden Jahr wurden Folgen der Serie eingereicht, aber auch diese wurden nicht nominiert. Seitdem wurden nur noch Folgen in der Zeichentrick-Kategorie eingereicht.

Kritiken

Seit ihrer Erstausstrahlung erhielt die Folge hauptsächlich positive Bewertungen von Fans und Kritikern. Michael Moran von der Zeitung The Times bewertete sie als die siebtbeste Folge in der Geschichte der Serie. Entertainment Weeklys Dalton Ross lobte sie als die beste musikalische Episode von Die Simpsons. Schöpfer der Serie, Matt Groening, listete sie als eine seiner eigenen Favoriten auf und nannte die Nebenhandlung "Maggie's finest moment" (zu Deutsch etwa "Maggies schönster Moment"). Der ausführende Produzent James L. Brooks listete sie auch als eine seiner Favoriten der gesamten Serie auf und meinte, sie "zeigte, dass wir in Bereiche gehen konnten, von denen niemand dachte, wir könnten in sie gehen". Der spätere Gaststar Trey Anastasio meinte, die Folge sei "vielleicht die beste TV-Show überhaupt". Nach Erstausstrahlung der Folge rief die Ayn Rand Society, ein Verein, der sich mit dem philosophischen Denken und den Schriften Ayn Rands beschäftigt, Groening an, um ihm zu sagen, dass sie über die Verweise auf Rand begeistert waren. Sie fragten ihn auch, ob sich die Show über sie lustig gemacht habe.

Kontroversen
Das Musical in dieser Folge enthält ein kontroverses Lied über die Stadt New Orleans, welches sie unter anderem als "home of pirates, drunks and whores" (zu Deutsch: "Heimat der Piraten, Betrunkenen und Huren") bezeichnet. Jeff Martin, der Autor dieser Folge, hatte das Lied als Parodie auf das Titellied des Musicals Sweeney Todd, welches mit wenig schmeichelhaften Begriffen über London spricht, gedacht. Al Jean erklärte später, dass ursprünglich zwei Charaktere, die der Bevölkerungsgruppe der Cajuns angehören, angewidert aus dem Theater in der Episode gehen sollten. Jedoch beherrschte keiner der Synchronsprecher einen überzeugenden Cajun-Akzent. Eine frühe Version dieser Szene befindet sich als Animatic im Boxset der vierten Staffel.

Vor der Premiere der vierten Staffel schickten die Produzenten zwei Folgen vorab zu Kritikern: Krise im Kamp Krusty und Bühne frei für Marge. Ein Kritiker aus New Orleans sah sich die Folge an und veröffentlichte den Songtext in seiner Zeitung, bevor die Folge zum ersten Mal ausgestrahlt wurde. WNOL-TV, ein Fernsehsender aus New Orleans und Partner von Fox, erhielt über 100 Beschwerden am Tag der Erstausstrahlung der Folge. Mehrere lokale Radiosender unterstützten die Proteste.

Auf Drängen von WNOL-TV veröffentlichte Jamie Kellner, Präsident von Fox, am 1. Oktober 1992 eine Erklärung und entschuldigte sich in ihr für die Folge:

Die Produzenten von Die Simpsons entschuldigten sich für dieses Lied eine Woche später bei der Erstausstrahlung der Folge Homer the Heretic (dt. Titel: Ein gotteslästerliches Leben) mit dem dortigen "Tafel-Gag", welcher "I will not defame New Orleans" (in der dt. Version "Ich darf New Orleans nicht mies machen") lautete. "Wir ahnten nicht, dass die Leute so wütend würden", meinte Al Jean, "Es war die beste Entschuldigung, die wir uns ausdenken konnten, in acht Wörtern oder weniger."

Weitere Auseinandersetzungen folgten im September 2005, als der britische Fernsehsender Channel 4 entschied die Folge auszustrahlen, eine Woche nachdem New Orleans von Hurrikan Katrina heimgesucht worden war. Mehrere Zuschauer reichten bei der britischen Medienaufsichtsbehörde Office of Communications Beschwerden ein, da dies angesichts der jüngsten Ereignisse eine unsensible Wahl gewesen sei. Zwei Tage später entschuldigte sich Channel 4 auf Sendung und kontaktierte direkt alle, die sich beschwert hatten. Channel 4 überprüfte die Folge auf anstößige Inhalte, konzentrierte sich dabei auf den wesentlichen Inhalt der Folge und fasste den Song nicht als zentralen Teil der Handlung auf. Der Sender versprach seinen Überprüfungsprozess zu erneuern, um sicherzustellen, dass ähnliche Fälle nicht mehr auftreten.

Weblinks

 A Streetcar Named Marge auf TheSimpsons.com
 Eintrag von Bühne frei für Marge auf Simpsonspedia.net

Einzelnachweise

Die-Simpsons-Episode

Bühne frei für Marge


İngilizce Router Information Protocol, yani Yönlendirme Bilgi Protokolü anlamına gelen RIP, bir TCP/IP ağındaki router'ların birbirini otomatik olarak tanımasında kullanılan bir iç yönlendirme protokoldür. Aynı zamanda uzaklık vektör algoritmasına dayanır ve IGP 'nın bir uygulamasıdır. Yönlendirme kararları, düğümler arasındaki sıçramaların sayısına dayanır. Yönlendiriciden geçmek bir sıçrama sayılır.
İlk olarak XNS  protokol kümesinde kullanılmış olup daha sonra IP ağ uygulamalarında kullanılmıştır.

RIP en iyi yol seçimini yaparken tek kriter olarak hop (düğüm) sayısına bakar. Max. 15 hop kabul edilir. 16'dan sonra destination unreachable hatasını gönderir. Router bu protokolde kendisine bağlı olan networkleri 30 saniyede bir komşu router'a bildirir. (classfull bir protokoldür yani ip adresinin sınıfına ait subnet mask seçilerek gönderilir. Subnet mask girilmez diğer bir deyişle) RIP protokolünde çalışan bir router'ın routing table'ında hop sayısı 16 olanlar ulaşılamaz anlamına gelmektedir. Router herhangi bir komşu router'dan 180 saniye bilgi alamazsa o kaydı artık kullanmıyor. Eğer 60 saniye daha bir bilgi alamazsa o router'ı yönlendirme tablosundan siliyor. Yönlendirme tablosunda kaynak adres, mask, router, interface, time gibi bilgiler vardır. Ayrıca router'lar arasında herhangi bir kimlik kanıtlaması yoktur.

Ağ topolojisindeki herhangi bir değişiklik, oraya bağlı olan yönlendirici tarafından sezilir ve yönlendirici yeni durum için değerlendirme yapar. Eğer daha iyi bir yol bulursa, önce kendi tablosunu günceller ve daha sonra komşularına yansıtır. Komşu yönlendiricilerde yeni durumu göz önüne alarak kendi tablolarını güncelleyip kendi komşularına haber verirler. Ancak değişikliği ilk yansıtan yönlendiriciye tekrar gönderilmemelidir. Böyle bir durumda kısır bir döngü oluşur.

Versiyonlar
Yönlendirme bilgi protokolünün üç standart sürümü bulunmaktadır: IPv4 için RIPv1 ve RIPv2, IPv6 için RIPng.

RIP versiyon 1
Rip versiyonunun orijinal talimatnamesi, RIP'in, RFC 1058 içinde tanımlandığı üzere classful (classful ağ :1981'den CIDR 'ın(Classless Inter-Domain Routing) tanıtımına kadar internette kullanılan bir  ağ adresleme mimarisidir.Bu metot internet protokol versiyon 4 için adres uzayını 5 adres sınıfına  parçalar. Her bir sınıf, adreslerin ilk 4 bitinde kodlanmıştır, ya farklı bir ağ boyutunu tanımlar mesala unicast adresler için ağa bağlı bilgisayarların sayısı  ya da mulitcast ağlar (sınıf D)  tanımlar.) routing kullandığını söyler. Periyodik yönlendirme  altağ bilgisini taşımadan güncelleme yapar, VLSM için destekten yoksundur. Bu sınırlama aynı ağ sınıfı içinde farklı boyutta alt ağlara sahip olmayı imkansız hale getirmiştir. Diğer bir deyişle, bir ağ sınıfındaki tüm alt ağlar aynı boyuta sahiptirler. Yönlendirici kimlik kanıtlaması için de bir destek yoktur bu da RIP'i çeşitli ataklara karşı zayıf kılar.

RIP versiyon 2
Orijinal RIP talimatnamesinin eksikliğinden dolayı, RIP versiyon 2 1993 yılında geliştirilmiştir ve en son 1998 yılında standartlaştırılmıştır. RIp versiyon 2 alt ağ bilgisini taşıyacak hale gelmiştir ve bu da CIDR ' ı desteklemiştir. Geriye uyumluluğu desteklemek adına, hop sayısı sınırı 15 kalmıştır. RIP versiyon 2 eğer RIP versiyon 1 mesajları içerisindeki tüm protokol alanları sıfır olursa tamamen RIP versiyon 1 ile birlikte çalışabilirliği desteklemektedir. Ek olarak, uyumlu switch özelliği ince taneli birlikte çalışabilirlik ayarlarına da izin vermiştir. Ağa bağlı makinelerde gereksiz yüklenmeden kaçınmak için yönlendirme içerisine katılmamıştır, RIP versiyon 2 tüm yönlendirme tablosunu 188.8.131.52 adresinde tüm komşu yönlendiricilere broadcast yayımlayan RIP v1 e karşın  multicast olarak yayınlar. Özel uygulamalar için unicast adreslemeye izin verilkmiştir. RIP versiyon 2 STD56 internet standardıdır. Yön etiketleri de  RIP versiyonuna eklenmiştir. Bu da tüm yönlendiricilerin  EGP protokollerinden  merkezi yönlerin harici yönlerden ayırt edilmelerine imkân vermiştir.

RIPng
RIPng (RIP gelecek nesil) IPv6 gelecek nesil internet protokolünün  desteklenmesi için RIP versiyon 2 nin gelişmişi olarak  RFC 2080 içinde tanımlanmıştır.
RIP versiyon 2 ve RIPng arasındaki temel fark
Ipv6 ağı için destek
RIPv2, RIPv1 'in güncel kimlik kanıtlamalarını desteklerken , IPv6 yönlendiricileri kimlik kanıtlama işlevi  için  IPSec kullanmayı desteklediğinden RIPng desteklemez.
RIPv2 yönlendiricilere gelişigüzel kısaltmalar eklemeye izin verirken, RIPng izin vermez.
RIPv2 her bir yönlendirme girişinde diğer hop 'u şifreler, RIPng yönlendirme girişlerinin bir kümesi için diğer hop'un özel  şifrelenmesini gerektirir.
RIPng multicast grup FF02::9 u kullanarak UDP 521 portundan güncellemeleri gönderir.

Amaç
İnternet denen ağ, birçok ağın birbirine bağlantısı ile oluşur. Örneğin:

 Türkiye'deki çoğu internet servis sağlayıcısı, TTnet'in omurgasına bağlıdır
 Belki de binlerce satır yönlendirme bilgisi girecek adam sayısı azdır
 Ağ, değişimlere (örneğin TTnet'in su altı kablosunun kopması) karşı dayanıksız olacaktır

Dolayısıyla, RIP ve başka protokoller (OSPF de) router'ların birbirlerini otomatik olarak görmesi için gerekli hizmetleri sunarlar.

>> RIP'in sorunları <<
RIP, sadece kaç adımda gideceğini bildiğinden ortaya kimi sorunlar çıkar. Az önceki örnekte B ile C ağları arasındaki R3 yolunu kestiğimizi varsayalım. Bu durumda:

 B router'ı C'ye doğru olan bağlantısını aklından siler
 A router'ı B router'ına "ben C'ye iki adımda ulaşabiliyorum" der
 B router'ı bunu listesine ekler ve A router'ına "ben C'ye üç adımda ulaşabiliyorum" der
 Normalde C'ye B üzerinden ulaştığını bilen A router'ı, tablosunu günceller ve B'ye "ben C'ye dört adımda ulaşabiliyorum" der
 Ve bu "sonsuza doğru sayma" böyle devam eder!

Bu sorunun çözümü için RIP 16 adımdan daha fazla adımdan ulaşılan ağları "o aslında ulaşılamıyor" kapsamına alır. Buna ek olarak, daha karmaşık olan OSPF protokolü bu sorunu çözmektedir.

RIP ve Çalıştırılması
RIP bir yönlendirme protokolüdür ve yönlendirme tablosunu dinamik olarak günceller. RIP kullanılan sistemlerde yönlendirme bilgileri, yine RIP'ın komşu sistemlerden gelen yeni bilgiler uyarınca sürekli yenilenir.
UNIX sistemlerin birçoğu RIP ile ilgili programı bünyesinde barındırır. Çalıştırılması için " %routed " yazılması yeterlidir.
Bu komut yürütülmeye başlatıldıktan sonra artık dinamik yönlendirme yapılıyor demektir. Yönlendirme tablosuna "netstat *-rn " komutuyla bakılarak aktif yönlendirme bilgileri görülebilir. Normalde RIP'in koştuğu sistemler, kendi yönlendirme özelliklerini RIP'in koştuğu komşu sistemlere de gönderir. Böylece komşu olan tüm RIP'li sistemler birbirleri hakkında bilgi sahibi olurlar.

RIP ve gateway dosyası
RIP yönlendirme algoritmasına ait " routed " programı ilk çalıştırıldığında yönlendirme tablosu boştur denilebilir. " gateway " dosyası başlangıç yönlendirme bilgilerini tutan bir sistem dosyasıdır. " routed " programı sistem ilk kalktığında bu dosya içindeki bilgileri okur ve tabloya yerleştirir.

Kaynakça
İngilizce Wikipedia

Ayrıca bakınız
 Multiprotocol Label Switching
 Open shortest path first
 Routing Information Protocol
 Shortest Path Bridging

Dış bağlantılar
 Çanakkale OnSekiz Mart Üniversitesi
 Çanakkale OnSekiz Mart Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği

Yönlendirici Bilgi Protokolü


عادل محمود (10 حزيران/ يونيو 1946 - 7 تشرين الثاني/ نوفمبر 2022) شاعر وروائي وقاص وكاتب صحافي سوري. حاز جائزة دبي الثقافية للإبداع في مجال الرواية.

سيرة
ولد عادل محمود يوم 10 يونيو 1946 في قرية عين البوم (صلنفة) التابعة لمحافظة اللاذقية، أعلى نقطة فوق مستوى سطح البحر في سوريا، وكان عليه أن يقطع نهرين كي يصل إلى المدرسة، في رحلة عجائبية تحتاج إلى ساعتين كل يوم، في شتاء جهنّمي، ويقول عن ذلك: «نشأت في البرد، ولم أشعر بالدفء طوال حياتي».

عمل محررا في مجلة الطليعة (1968)، وعوقب بنقله إلى قسم الأرشيف، في صحيفة البعث وصودرت مجموعته القصصية الأولى والوحيدة «القبائل»، ومُنعت من التداول، لكنّها طبعت في دار نشر فلسطينية في الداخل على أنها لكاتب فلسطيني يحمل اسم عادل محمود. وعمل أيضاً مراسلًا لمجلة «جيش الشعب» عندما كان يؤدي خدمته العسكرية أثناء حرب تشرين / أكتوبر 1973 في القطاع الشمالي من الجبهة بالقرب من مدينة القنيطرة. في العام 1983 غادر بلاده حيث عاش في قبرص ويوغسلافيا وتونس، ليعود في العام 1994 إلى دمشق.

برز اسمه في سبعينيات وثمانينيات القرن العشرين في أوساط الشعراء المعاصرين مع نزيه أبو عفش وممدوح عدوان ورياض الصالح الحسين ومنذر مصري وبندر عبد الحميد وفايز خضور وعلي الجندي وأيمن أبو شعر.

جوائز
في العام 2007 حصل على جائزة دبي الثقافية للإبداع في مجال الرواية حيث حقق المركز الأول عن روايته «إلى الأبد و... يوم».

وحاز فيلمه «الطريق» الذي كتب السيناريو له بالشراكة مع المخرج عبد اللطيف عبد الحميد على جائزتين في مهرجان قرطاج السينمائي.

مؤلفاته
صدرت لعادل مجموعات شعرية وروايات وكتب ومقالات ومجموعة قصصية، منها:

الشعر
 «قمصان زرقاء للجثث الفاخرة»، 1979
 «ضفتاه من حجر»، 1981
 «مسودات عن العالم»، 1982
 «استعارة مكان»، 2000
 «حزن معصوم عن الخطأ»، 2003
 «انتبه إلى ربما»، 2006
 «الليل أفضل أنواع الإنسان»، 2015

سرد ومقالات

 ضمير المتكلم (مجموعة مقالات) 2000. وهو كتاب جمع فيه زواياه الصحافية المنشورة في مجلة الكفاح العربي
 إلى الأبد و... يوم، (رواية) 2007
 القبائل، (مجموعة قصصية) 2008
 قطعة جحيم لهذه الجنّة، (رواية) 2017
 بريد الغرباء، كلمات وصور، (مجموعة مقالات) 2008
 خيانة المستحيل، (يوميات) 2019

روابط خارجية

 عادل محمود: عن خيبة لا شفاء منها وأحلام ابتلعتها القبور
 كتاب دبي الثقافية
 Adel Mahmoud
 مؤلفاته على goodreads

مراجع

روائيون سوريون
شعراء سوريون في القرن 20
مواليد 1946

عادل محمود (شاعر)


ابنه قرية سورية تتبع ناحية مركز أريحا في منطقة أريحا في محافظة إدلب. بلغ عدد سكانها 1,389 نسمة في عام 2004 حسب إحصاء المكتب المركزي للإحصاء.

تقع في القمة الشرقية لجبل الزاوية، وهي امتداد لمنطقة جبل الأربعين السياحية. تبعد عن مركز المحافظة إدلب حوالي ستة عشر كيلو متر، وجنوب قضاء أريحا بخمسة كيلو مترات. وكلمة (بزابور) هي كلمة سريانية تعني: (رائحة أزهار المحلب) وتتميز هذة القرية بزراعة المحلب والتي تعتبر الموطن الأصلي لهذة الشجرة، ويزرع فيها الوشنة والكرز.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة أريحا
قرى محافظة إدلب

بزابور


Web Ofset, veya Rotatif Ofset Baskı Sistemi, yüksek tirajlı gazete, kitap, dergi, katalog, telefon rehberi, broşür gibi işlerin basımı için uygundur. İlk rotatif ofset makineleri 1912 yılında Caspar Hermann tarafından üretilmeye başlanmıştır. Türkiye'de ilk rotatif ofset baskı makinesi 1963 yılında gazete basımı için çalışmaya baslamış ve zamanla belli başlı gazeteler de bu sistemi benimsemişlerdir.

Sistemde bobin kâğıtlar kullanılır, çift taraflı baskı yapılır ve kâğıt yine bobin olarak makineyi terkeder veya makinenin çıkış kısmında katlama unitesi mevcutsa katlanarak sayılır ve istif edilir.

Silindir sistemleri
Bu makinelerin silindir sistemlerinin genellikle 3 yaygın tipi vardır:
 Üç silindir sistemi
 Beş silindir sistemi
 Satelit sistem

Ana üniteleri
 Bobin ünitesi
 Klima ünitesi
 Gergi ünitesi
 Baskı üniteleri
 Mürekkep ünitesi
 Nemlendirme ünitesi
 Dahlgren sistemi
 Kağıt yakalama ünitesi
 Kurutma ünitesi
 Katlama ve kesim ünitesi

Kaynakça

Matbaacılık

Web ofset


Diese Liste Augsburger Sakralbauten besteht in einer teilweise sortierbaren Tabelle und nimmt ehemalige und aktive Kirchen, Synagogen und andere kirchliche Versammlungsorte im Stadtgebiet Augsburgs auf. Sie erhebt keinen Anspruch auf Vollständigkeit.

Liste

Weblinks

Einzelnachweise

!
Sakralbauten in Augsburg
Augsburg

Liste von Sakralbauten in Augsburg


Alipore (en bengalí, আলিপুর ) es un barrio de la ciudad de Calcuta, en la India.

Es el barrio más rico de Calculta, donde viven la mayoría de los millonarios locales.

Según un estudio realizado por la firma inmobiliaria Jones Lang LaSalle en 2015, Alipore figura entre los 20 barrios con mayor demanda en toda la India.

Referencias

Alipore


Tupolev Tu-160 Nato kod adıyla Blackjack, süpersonik ve değişken geometrik yapıya sahip, Sovyetler Birliği tarafından imal edilen en son stratejik ağır bombardıman uçağıdır. Yapı olarak Amerikan yapımı B-1 Lancer'e benzemekle birlikte ondan daha büyük, daha fazla taşıma kapasiteli ve hızlıdır. üretilmiş en büyük savaş uçağıdır. Tu-160 pilotları uçaklarını manevra kabiliyeti ve yansıtmayan beyaz boyası dolayısı ile "Beyaz Kuğu" olarak adlandırmışlarıdır.

Sovyetler Birliği 184 no'lu Muhafız Bombardıman Alayına 1987'de servise alınmış ve şu an itibarıyla Rus Hava Kuvvetlerinde en az 16 adedi de hizmet vermektedir.

Rusya 2016 yılında Tu-160 imalatına yeniden başlamayı düşünmektedir. 30 tane daha uçak üretmeyi planlamaktadır.

Teknik özellikleri
 Mürettebat:4
 Uzunluk: 54,1 metre
 Yükseklik:13,10 metre
 Kanat açıklığı: 35,60 metre
 Ağırlığı: 275.000 kg
 Servis tavanı: 14.700 metre
 Hız: 2.05 mach
 Motor  4× Samara/Trud NK-321 turbofan
 Motorun İtiş Gücü: 137 kN
 Menzil:15,000 km

Silahlandırma
 24 Kh-15
 12 Kh-101
 12 Kh-55

Karşılaştırılabilir Uçaklar
 B-1 Lancer

Dış bağlantılar
 Airforce-Technology.com

Resimler
 Airliners.net

Kaynakça

Bombardıman uçakları
Rus savaş uçakları
Tu-160
Alçak kanatlı uçaklar
Dört motorlu jetler
İlk uçuşunu 1981'de yapan hava araçları

Tupolev Tu-160


Nordre Ringvej  er en to sporet ringvej der går igennem det vestlige Ringkøbing. Vejen er en del af primærrute 15  der går fra Grenaa til Søndervig, og er med til at lede den tung trafikken uden om Ringkøbing Centrum, så byen ikke bliver belastet af så meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Holstebrovej i vest med Herningvej i øst, og har forbindelse til Mergelgelvej, Rindumvej Hugborgvej, og Isagervej.

Kilder

Transport i Ringkøbing
Ringveje i Danmark

Nordre Ringvej (Ringkøbing)


Angelo Cerica (Alatri, 30 de setembro de 1885 – Roma, 11 de abril de 1961) foi um general e político italiano.

Biografia
Nasceu em Alatri, sendo filho de Pietro Felice e Luisa Villa. Frequentou o Liceu Conti Gentili em sua cidade natal, e seguiu para a Academia Militar após terminar os estudos. Em setembro de 1906, foi comissionado Segundo-tenente, se juntando ao 74º Regimento de Infantaria, e sendo promovido a Primeiro-tenente em junho de 1909. Foi transferido a Carabinieri em 1912, participando da Primeira Guerra Mundial, alcançando a patente de Capitão em outubro de 1916. Em setembro de 1920, foi promovido a Major, seguindo ao posto de Tenente-coronel em fevereiro de 1927. Durante a Segunda Guerra Ítalo-Etíope, foi apontado Comandante da Legião da Carabinieri em Asmara, mantendo o cargo de setembro de 1936 a junho de 1939, quando foi promovido a Coronel. Por mérito excepcional, recebeu a patente de General de brigada, se tornando Comandante da Carabinieri na África Oriental Italiana. Serviu no mesmo posto na Líbia Italiana, de julho de 1940 a fevereiro de 1941. Cerica retornou a Itália, alcançando a patente de General de divisão em 22 de junho de 1942, e sendo designado comandante do 4º Destacamento da Carabinieri Podgora.

Golpe anti-Mussolini
O General Azolino Hazon, Comandante da Arma dos Carabineiros, foi assassinado num bombardeio em 19 de julho de 1943. Cerica foi chamado para substitui-lo, assumindo formalmente no dia 23 do mesmo mês. Ele foi aprovado pelo General Vittorio Ambrosio, depois que teve a certeza que colaboraria com a facção anti-Benito Mussolini, com os membros planejando depor o Duce. Cerica organizou a prisão de Mussolini após a intervenção do Rei Vítor Emanuel III da Itália na Villa Savoia, no dia 25 de julho, direcionou suas forças para impedir tumultos na capital. Ele foi promovido a General de corpo de exército em 8 de agosto.

Anos posteriores
Em 9 de setembro, um dia após a Proclamação de Badoglio, que levou a invasão alemã da Itália, Cerica liderou um batalhão de cadetes na batalha de Via Ostiense, e foi derrotado. Procurado pelas autoridades de ocupação, se escondeu e 11 de setembro, e se juntou a uma unidade de partisans em Abruzos. Ele participou das atividades de libertação da área. Posteriormente, Cerica chefiou um departamento no Estado-Maior do Exército Co-Beligerante italiano até o fim da guerra. Ele então comandou as forças militares na Emília-Romanha por um mês, deixando o cargo em junho de 1945.

Cerica serviu como Presidente do Supremo Tribunal Militar de maio de 1947 a setembro de 1951. Ele também foi membro do Senado pelo Partido da Democracia Cristã na Primeira, Segunda e Terceira Legislaturas do Parlamento.

Militares da Itália
Senadores da Itália

Angelo Cerica


Catholic emancipation or Catholic relief was a process in the kingdoms of Great Britain and Ireland, and later the combined United Kingdom in the late 18th century and early 19th century, that involved reducing and removing many of the restrictions on Roman Catholics introduced by the Act of Uniformity, the Test Acts and the penal laws. Requirements to abjure (renounce) the temporal and spiritual authority of the pope and transubstantiation placed major burdens on Roman Catholics.

The penal laws started to be dismantled from 1766. The most significant measure was the Roman Catholic Relief Act 1829, which removed the most substantial restrictions on Roman Catholicism in the United Kingdom.

The Act of Settlement 1701 and the Bill of Rights 1689 provisions on the monarchy still require the monarch of the United Kingdom to not be a Catholic. The Bill of Rights asserts that "it hath been found by experience that it is inconsistent with the safety and welfare of this Protestant Kingdom to be governed by a Papist Prince" and requires a new monarch to swear a coronation oath to maintain the Protestant religion.

The Act of Settlement (1701) went further, limiting the succession to the heirs of the body of Sophia of Hanover, provided that they do not "profess the Popish religion", "marry a Papist", "be reconciled to or ... hold Communion with the See or Church of Rome".

A Roman Catholic heir can therefore only inherit the throne by changing religious allegiance. Ever since the Papacy recognised the Hanoverian dynasty in January 1766, none of the immediate royal heirs has been a Roman Catholic, and thereby disallowed by the Act. Many more distantly related potential Roman Catholic heirs are listed on the line of succession to the British throne. Section 2 of the Succession to the Crown Act 2013, and similar provisions in the law of other signatories to the Perth Agreement, allow marriage by such an heir to a Roman Catholic.

Initial reliefs
In Canada, British since 1763, the Quebec Act of 1774 ended some restrictions on Roman Catholics, so much so that it was called one of the "Intolerable Acts" and criticized in the Petition to George III submitted in October 1774 by the First Continental Congress of the Thirteen Colonies.

In Great Britain and, separately, in Ireland, the first Relief Act, called the "Papists Act", was passed in 1778; subject to an oath renouncing Stuart claims to the throne and the civil jurisdiction of the pope, it allowed Roman Catholics to own property and to inherit land. Reaction against this led to riots in Scotland in 1779 and then the Gordon Riots in London on 2 June 1780.

Further relief was given by an Act of 1782 allowing the establishment of Roman Catholic schools and bishops. The Roman Catholic Relief Act 1791 allowed the free practice of Catholicism subject to certain substantial restrictions designed to make Catholicism less visible in the communities where it was practiced. In Ireland, the Roman Catholic Relief Act 1793 was enacted by the Irish Parliament, extending the right to vote to Catholics. Since the electoral franchise at the time was largely determined by property, this relief gave the votes to Roman Catholics holding land with a rental value of £2 a year. They also started to gain access to many middle-class professions from which they had been excluded, such as the legal profession, grand jurors, universities and the lower ranks of the army and judiciary.

Act of Union with Ireland 1800

The issue of greater political emancipation was considered in 1800 at the time of the Act of Union between Great Britain and Ireland: it was not included in the text of the Act because this would have led to greater Irish Protestant opposition to the Union. Non-conformists also suffered from discrimination at this time.

William Pitt the Younger, the Prime Minister, had promised emancipation to accompany the Act. No further steps were taken at that stage, however, in part because of the belief of King George III that it would violate his Coronation Oath. Pitt resigned when the King's opposition became known, as he was unable to fulfil his pledge. Catholic emancipation then became a debating point rather than a major political issue.

The increasing number of Irish Catholics serving in the British army led to the army giving freedom of worship to Catholic soldiers in 1811. Their contribution in the Napoleonic Wars may have contributed to the support of Wellington (himself Irish-born, though Protestant) for emancipation.

Developments of the 1820s
In 1823, Daniel O'Connell started a campaign for emancipation by establishing the Catholic Association. In 1828 he stood for election in County Clare in Ireland and was elected even though he could not take his seat in the House of Commons of the United Kingdom. He repeated this feat in 1829.

O'Connell's manoeuvres were important, but the decisive turning point came with the change in public opinion in Britain in favour of emancipation. Politicians understood the critical importance of public opinion. They were influenced as well by the strong support for the measure by the Whigs in the House of Lords and by the followers of Lord Grenville (1759–1834). The increasing strength of public opinion, as expressed in the newspapers and elections over a twenty-year period, overcame religious bias and deference to the crown, first in the House of Commons and then in the House of Lords. As Robert Peel pointed out to George IV in 1829, every House of Commons elected beginning in 1807 expressed majority support for Catholic emancipation, except that of 1818, which voted only once on the issue, in 1819, and rejected the motion by two votes. Despite this, the votes in the House of Lords were consistently negative, in part because of the king's own opposition. The balance of opinion in the House of Lords shifted abruptly in 1828–29 in response to public opinion, especially reflecting fear of a religious civil war in Ireland. In 1828 the Sacramental Test Act removed the barrier that required certain public officials to be members of the established Church.

Finally, the Duke of Wellington and Sir Robert Peel changed positions to support the Roman Catholic Relief Act of 1829. This act removed many of the remaining substantial restrictions on Roman Catholics throughout the United Kingdom of Great Britain and Ireland. However, at the same time the minimum property qualification for voters was increased, rising from a rental value of forty shillings (£2) per annum to £10 per annum, substantially reducing the number of those entitled to vote, although after 1832 the threshold was again lowered in successive Reform Acts. The major beneficiaries were the Roman Catholic middle classes, who could now enter careers in the higher civil service and in the judiciary. The year 1829 is therefore generally regarded as marking the chief moment of Emancipation in Britain and Ireland.

The obligation, however, to pay tithes to the established Anglican church in Ireland remained, resulting in the Tithe War of the 1830s, and many other minor disabilities remained. A series of further reforms were introduced over time.

Political results
The slowness of liberal reform between 1771 and 1829 led to much bitterness in Ireland, which underpinned Irish nationalism until recent times. Fresh from his success in 1829, O'Connell launched his Repeal Association in the 1830s and 1840s, hoping but failing to repeal the Acts of Union 1800.

It was not until the 1920s that the last of the disabilities were removed from the statute book by MP Francis Blundell.

Comparative reforms in Europe
The persecution of Huguenots under Louis XV had diminished by 1764. The dechristianisation of France in 1790–1801, the anti-Catholic  in Germany in the 1870s and the progress of Jewish emancipation present interesting comparisons of toleration at the European level. Protestant sentiments in Ireland, on the other hand, were greatly alarmed by the possibility of Roman Catholic political influence on future governments, which brought about equally long-lasting bitter resistance by the Orange Order, alleging that "Home Rule was Rome Rule". Liberal rights came slowly to the Papal States as well, and well-publicised cases such as the Mortara affair were a concern to liberals in America and Europe in the 1860s.

Emancipation in Canada
Roman Catholics in Quebec had a grandfathered level of religious freedom, including the ability to serve in that colony's legislative body without having to take a Test Oath denouncing their faith. This policy continued in both successor provinces of Lower Canada and Upper Canada. The prohibitions and restrictions on Catholic participation in legislative affairs elsewhere in British North America applied until 1823, when Laurence Kavanagh was seated in the Nova Scotia House of Assembly as the first representative of Cape Breton Island and the first English-speaking Roman Catholic to serve in a legislature in the Atlantic provinces.

Emancipation in Newfoundland
The granting of Roman Catholic emancipation in Newfoundland was less straightforward than it was in Ireland, and this question had a significant influence on the wider struggle for a legislature. Almost from its first settlement, Newfoundland had a significant population of Roman Catholics, largely because George Calvert, 1st Baron Baltimore, was the founding proprietor of the Province of Avalon on Newfoundland's Avalon Peninsula. After Calvert himself converted to Roman Catholicism in 1625, he migrated to Avalon, intending his colony there to serve as a refuge for his persecuted fellow-religionists. Newfoundland, however, like Calvert's other colony in the Province of Maryland, ultimately passed out of the Calvert family's control, and its Roman Catholic population became subject to essentially the same religious restrictions that applied in other areas under British control. In the period from 1770 to 1800, the Governors of Newfoundland had begun to relax restrictions on Roman Catholics, permitting the establishment of French and Irish missions.  On visiting St. John's in 1786, Prince William Henry (the future King William IV) noted that "there are ten Roman Catholics to one Protestant", and the Prince worked to counter the early relaxations of ordinances against this substantial majority.

News of emancipation reached Newfoundland in May 1829, and 21 May was declared a day of celebration. In St. John's there was a parade and a thanksgiving Mass was celebrated at the Chapel, attended by the Benevolent Irish Society and the Catholic-dominated Mechanics' Society. Vessels in the harbour flew flags and discharged guns in salute.

Most people assumed that Roman Catholics would pass unhindered into the ranks of public office and enjoy equality with Protestants. But on 17 December 1829, the attorney general and supreme court justices decided that the Roman Catholic Relief Act did not apply to Newfoundland, because the laws repealed by the act had never applied there, being a colony and not part of the United Kingdom of Great Britain and Ireland. As each governor's commission had been granted by royal prerogative and not by the statute laws of the British Parliament, Newfoundland had no choice but to be left with whatever existing local regulations discriminated against Roman Catholics.

On 28 December 1829 the St. John's Roman Catholic Chapel was packed with an emancipation meeting, where petitions were sent from O'Connell to the British Parliament, asking for full rights for Newfoundland Roman Catholics as British subjects. More than any previous event or regulation, the failure of the British government to grant emancipation renewed the strident claims by Newfoundland Reformers for a colonial legislature. There was no immediate reaction from London, but the question of Newfoundland was now before the British Colonial Office. It was not until May 1832 that the British Secretary of State for the Colonies formally stated that a new commission would be issued to Governor Cochrane to remove any and all Roman Catholic disabilities in Newfoundland.

Related topics leading up to Catholic emancipation
Gunpowder Plot 1605–1606
Popish Recusants Act 1605
Test Act 1673
Declaration of Indulgence 1687
Bill of Rights 1689
Act of Toleration 1689
Penal laws
Education Act 1695
Disarming Act 1695
Marriage Act 1697
Banishment Act 1697
Registration Act 1704
Popery Act 1704 and 1709
Occasional Conformity Act 1711
Disenfranchising Act 1728
Roman Catholic Relief Bills 1778 and 1793
Gordon Riots 1780
Act of Union 1800
Test Acts Repealed 1828
Roman Catholic Relief Act 1829

Organisations:
Catholic Association
Catholic Committee (Ireland)
Ultra-Tories

See also
Anglo-Catholicism
Religion in the United Kingdom
Roman Catholic Church in Great Britain

References

Further reading
 Davis, Richard W. "The House of Lords, the Whigs and Catholic Emancipation 1806–1829," Parliamentary History, March 1999, Vol. 18 Issue 1, pp 23–43
 Greene, John P. Between Damnation and Starvation: Priests and Merchants in Newfoundland Politics, 1745–1855 (1999).
 Keenan, Desmond. The Grail of Catholic Emancipation 1793 to 1829 (2002)
 Liedtke, Rainer, and Stephan Wendehorst, eds. The Emancipation of Catholics, Jews and Protestants: Minorities and the Nation-State in Nineteenth-Century Europe (1999)
 Linker, R. W. "The English Roman Catholics and Emancipation: The Politics of Persuasion," Journal of Ecclesiastical History, April 1976, Vol. 27 Issue 2, pp 151–180
 O'Ferrall, Fergus. Catholic Emancipation: Daniel O'Connell and the Birth of Irish Democracy, 1820–30 (1987)
 Reynolds, James A. The Catholic Emancipation Crisis in Ireland, 1823–1829 (1970)
 Ward, Bernard. The Eve of Catholic Emancipation, Vol. 3 (2010)

History of Catholicism in the United Kingdom
History of Ireland (1801–1923)
History of Catholicism in Ireland
Catholicism and politics
History of Christianity in the United Kingdom
History of religion in the United Kingdom
Culture of Newfoundland and Labrador
Christianity in Newfoundland and Labrador
Catholic Church in Canada
Catholic Church in Newfoundland and Labrador
Emancipation

Catholic emancipation


Libertad ist eine Stadt in Uruguay.

Geographie
Libertad befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6 in der Cuchilla Mangrullo. Ansiedlungen in der Nähe sind im Nordwesten Puntas de Valdéz und Barrio Cololó-Timosa, in einigen Kilometern südwestlicher Entfernung der Río-de-la-Plata-Küstenort Kiyú-Ordeig und im Südosten Cerámicas del Sur und Playa Pascal. Am nordwestlichen Stadtrand von Libertad entspringt der Arroyo Valdéz Chico, ein rechtsseitiger Nebenfluss des Arroyo Valdéz.

Infrastruktur
Durch Libertad führt die Ruta 1 auf die am Stadtrand die Ruta 45 trifft.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Libertad beträgt 10.166 (Stand: 2011), davon 4.856 männliche und 5.310 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Söhne und Töchter Libertads
 Diego Fernández (* 1977), Radsportler
 Gustavo Figueredo (* 1969), Radsportler
 Víctor Manuel López (* 1971), Fußballspieler

Weblinks
 Stadtplan von Libertad (PDF; 116 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Libertad (Uruguay)


Colchiceae, biljni tribus, dio porodice mrazovčevki. Postoji sedam rodova čije vrste rastu po Africi, Europi i Aziji.  Najpoznatiji je otrovni rod mrazovac.

Rodovi
 Littonia Hook. (7 spp.)
 Androcymbium Willd.  (56 spp.)
 Colchicum L.  (119 spp.)
 Gloriosa L. (2 spp.)
 Hexacyrtis Dinter (1 sp.)
 Ornithoglossum Salisb. (9 spp.)
 Sandersonia Hook. (1 sp.)

Izvori

Mrazovčevke

Colchiceae


Neyra ist der Familienname folgender Personen:

 Alvaro de Mendaña de Neyra (1541–1595), spanischer Entdecker und Seefahrer
 Demetrio Neyra (1908–1957), peruanischer Fußballspieler
 Jaime Guardia Neyra (1933–2018), peruanischer Komponist und Sammler traditioneller Lieder, siehe Jaime Guardia
 José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (* 1955), spanischer Politiker (PP)

Siehe auch:

 Neira

Neyra


2002 ICC චැම්පියන්ස් කුසලානය යනු 2002 දී ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි. එය ICC චැම්පියන්ස් කුසලානයේ තුන්වන සංස්කරණයයි - පළමු තරගාවලි දෙක ICC පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ තරඟාවලි ලෙස හැඳින්විය. තරගාවලිය ඉන්දියාවේ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ නමුත් ඉන්දියාවේ බදුවලින් නිදහස් කිරීමක් ලබා නොදීම නිසා එය ශ්‍රී ලංකාවට මාරු විය. තරගාවලියේ අවසන් පූර්ව තරග දෙකක් සහ අවසන් තරගයක් ඇතුළුව තරග 15ක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. සියලුම තරග කොළඹදී R. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණය සහ සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ ක්‍රීඩාංගණය යන ක්‍රීඩාංගන දෙකේදී පැවැත්විණි. ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ (ICC) සියලුම සාමාජික රටවල කණ්ඩායම් ක්‍රිකට් තරගාවලියකට සහභාගි වීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි පළමු අවස්ථාව එය විය.

කණ්ඩායම් 12ක් තරග වැදුණු අතර ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් 10ක් සහ පූර්ණ එක්දින ජාත්‍යන්තර (ODI) තත්ත්වය ඇති කෙන්යාව සහ 2001 ICC කුසලානය ජයග්‍රාහකයින් වූ නෙදර්ලන්තය සහභාගී විය. කණ්ඩායම් තුන බැගින් කාණ්ඩ හතරකට බෙදා ඇත. සෑම කණ්ඩායමක්ම තම සංචිතයේ අනෙක් කණ්ඩායම් දෙක සමඟ එක් වරක් ක්‍රීඩා කළ අතර, එක් එක් කාණ්ඩයේ පෙරමුණ ගත් කණ්ඩායම් හතර අවසන් පූර්ව වටයට පිවිසියේය. පළමු අවසන් පූර්ව තරගයේදී ඔස්ට්‍රේලියාව, ශ්‍රී ලංකාව හමුවේ පරාජය වූ අතර ඉන්දියාව දෙවැනි අවසන් පූර්ව තරගයේදී දකුණු අප්‍රිකාව පරාජය කළේය. ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පැවති අවසන් මහා තරගය කිසිදු ප්‍රතිඵලයක් නොලබා දෙවතාවක් වර්ෂාවට සේදී ගියේය. විරේන්ද්‍ර සෙවාග් තරගාවලියේ වැඩිම ලකුණු රැස් කල ක්‍රීඩකයා වූ අතර මුත්තයියා මුරලිදරන් විසින් වැඩිම කඩුළුලාභියා විය.

ත්‍යාග මුදල
2002 ICC චැම්පියන්ස් කුසලානය සඳහා මුළු ත්‍යාග මුදල ඩොලර් මිලියන 100.15 ක් වූ අතර, ඊට අමතරව, තරඟාවලියට සහභාගී වීම සඳහා කණ්ඩායම් 12 ට ඩොලර් 165,000 බැගින් හිමි විය. තරඟාවලියේ ජයග්‍රාහී කණ්ඩායමට ඩොලර් 525,000 හිමි විය. කාණ්ඩ තරඟ දෙකම ජයග්‍රහණය කිරීම සඳහා ඩොලර් 100,000 ක් ද අවසන් පූර්ව තරඟය ජයග්‍රහණය කිරීම සඳහා ඩොලර් 125,000 ක් සහ අවසන් තරඟය ජයග්‍රහණය කිරීම සඳහා ඩොලර් 300,000 බැගින් එකතු කර ඇත.

තරඟාවලියේ ව්‍යුහය
කණ්ඩායම් 12 (ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් 10ක් සමග කෙන්යාව සහ නෙදර්ලන්තය), කණ්ඩායම් තුන බැගින් කාණ්ඩ හතරකට බෙදා, සෑම කණ්ඩායමක්ම තරඟ දෙකක් ක්‍රීඩා කරන ලදී. ඕස්ටේ‍්‍රලියාව, බංගලිදේශය සහ නවසීලන්තය පළමු කාණ්ඩයට ඇතුළත් වූ අතර එංගලන්තය, ඉන්දියාව සහ සිම්බාබ්වේ දෙවන කාණ්ඩයට සඳහා වෙන් කරන ලදී. කෙන්යාව, දකුණු අපි‍්‍රකාව සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම් තුන්වන කාණ්ඩයට ද, නෙදර්ලන්තය, පකිස්ථානය සහ ශ‍්‍රී ලංකාව හතර වන කාණ්ඩයෙන් ද තරග වැදුණි. අවසන් පූර්ව වටයට 2 කාණ්ඩයේ ජයග්‍රාහකයන් සහ 3 කාණ්ඩයේ ජයග්‍රාහකයන් අතරද 1 කාණ්ඩයේ ජයග්‍රාහකයන් සහ 4 කාණ්ඩයේ ජයග්‍රාහකයන් අතර පැවැත්වුණි.

සහභාගී වන කණ්ඩායම්

මූලාශ්‍රය

ලකුණු වගුව
ඕස්ටේ‍්‍රලියාව, ඉන්දියාව, දකුණු අපි‍්‍රකාව සහ ශ‍්‍රී ලංකාව ඔවුන්ගේ කාණ්ඩයේ තරග ජය ගනිමින් ඔවුන්ගේ කාණ්ඩවල පෙරමුණ ගෙන අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. ඔස්ට්‍රේලියාව පළමු අවසන් පූර්ව තරගයේදී ශ්‍රී ලංකාව සමග මුහුණ දුන් අතර දෙවැනි අවසන් පූර්ව තරගයේදී ඉන්දියාව දකුණු අප්‍රිකාව සමඟ තරග වැදුණි.

ජයග්‍රහණයකට ලකුණු: 4

කාණ්ඩ තරඟ
තරගාවලියේ පළමු තරගය 2002 සැප්තැම්බර් 12 වැනිදා ශ්‍රී ලංකාව සහ පාකිස්තානය අතර පැවැත්විණි. සනත් ජයසූරිය සිය දහතුන්වැනි එක්දින ශතකය වාර්තා කිරීමත් සමග තරගය කඩුලු 8 කින් ජය ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව සමත් විය. ඔහු සිය ඉනිම අතරතුර එක්දින ලකුණු 8,000ට ළඟා විය. නෙදර්ලන්තය සමග පැවති මීළඟ තරගය ලකුණු 202කින් ජය ගනිමින් ශ්‍රී ලංකාව අවසන් පූර්ව වටයට පිවිසියේය. කොළඹ සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැති තරගයේදී බංග්ලාදේශය කඩුලු 9කින් පරාජය කළ ඔස්ට්‍රේලියාව පළමු කාණ්ඩයෙන් අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලබා ගත්තේය. කාණ්ඩයේ  පළමු තරගයෙන් ඔස්ට්‍රේලියාව ලකුණු 164කින් නවසීලන්තය පරාජයට පත් කළේය. ඔවුන් තරගාවලියේ දෙවැනි අවසන් පූර්ව තරගයේදී ශ්‍රී ලංකාව සමග තරග වැදුණා.

සිය ආරම්භක තරගයේදී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් පරාජය කළ දකුණු අප්‍රිකාව කෙන්යාව පරාජය කරමින් 3 වැනි කාණ්ඩයෙන් අවසන් පූර්ව වටයට පිවිසියේය. ඔවුන් කෙන්යාව ලකුණු 176කින් පරාජය කළ අතර තරගයේ වීරයා හර්ෂෙල් ගිබ්ස් ලකුණු 116ක් රැස් කළේය. තරඟාවලියේ සිම්බාබ්වේ සහ එංගලන්තය කාණ්ඩ තරඟ වලදී පරාජය කළ ඉන්දියාව කාණ්ඩයේ පෙරමුණ ගැනීමට සමත් විය. විරේන්ද්‍ර ෂෙවාග් එංගලන්තයට එරෙහිව ලකුණු 126ක් රැස් කළා. තරගාවලියේ පළමු අවසන් පූර්ව තරගයේදී ඉන්දියාව මුහුණ දුන්නේ දකුණු අප්‍රිකාව සමඟයි.

1 වන කාණ්ඩය

2 වන කාණ්ඩය

3 වන කාණ්ඩය

4 වන කාණ්ඩය

පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ තරඟ

අවසන් පූර්ව වටය
පළමු අවසන් පූර්ව තරගයේදී ඉන්දියාව සහ දකුණු අප්‍රිකාව දී 2002 සැප්තැම්බර් මස 25 වන දින ආර් ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේ දී පැවැත් විය. පළමුවෙන් පන්දුවට පහරදුන් ඉන්දියාව නියමිත පන්දුවාර 50 අවසානයේ කඩුලු 9ක් දැවී ලකුණු 261ක් රැස් කළහ. යුවරාජ් සිං, විරේන්ද්‍ර ෂෙවාග් සහ රාහුල් ඩ්‍රාවිඩ් පිළිවෙලින් ලකුණු 62, 59 සහ 49 රැස් කළහ. දකුණු අප්‍රිකානු වේග පන්දු යවන ක්‍රීඩක ෂෝන් පොලොක් ලකුණු 43කට කඩුලු 3ක් දවා ගැනීමට සමත් විය. ලකුණු 262 ක ඉලක්කය හඹාගිය දකුණු අප්‍රිකාව එක් කඩුල්ලක් දැවී ලකුණු 192 ක් ලබා සිටියදී ඉනිම බිඳ වැටීම ආරම්භ වූ අතර හර්ෂල් ගිබ්ස් ලකුණු 116 ක් සහ ජැක් කලිස් ඕවර 37 කදී ලකුණු 97 ක් ලබා සිටියදී දැවී ගියේය. ගිබ්ස්ට ඔහුගේ ඉනිම දිගටම කරගෙන යාමට නොහැකි වූයේ දැඩි උණුසුම නිසා ය. ෂෙවාග් ලකුණු 25කට කඩුලු 3ක් දවාගත් අතර, ඔහුගේ දස්කම් වෙනුවෙන් තරගයේ වීරයා සම්මානය හිමිවිය. එම තරගය ලකුණු 10කින් ජයගත් ඉන්දියාව තරගාවලියේ අවසන් මහා තරගයට සුදුසුකම් ලබා ගත්තේය.

දෙවන අවසන් පූර්ව තරගය ශ්‍රී ලංකාව සහ ඕස්ට්‍රේලියාව අතර 2002 සැප්තැම්බර් 27 වන දින එම පිටියේදීම පැවැත්විණි. පළමුවෙන් පන්දුවට පහරදුන් ඔස්ට්‍රේලියාව සියලු දෙනා දැවී ලකුණු 162ක් රැස් කළා. ෂේන් වෝන් ලකුණු 36ක් ලබා ගත් අතර ඇඩම් ගිල්ක්‍රිස්ට් සහ ඩේමියන් මාර්ටින් පිළිවෙලින් ලකුණු 31ක් සහ ලකුණු 28ක් ලබා ගත්හ. ශ්‍රී ලංකා දඟ පන්දු යවන ක්‍රීඩක මුත්තයියා මුරලිදරන් ලකුණු 26කට කඩුලු 3ක් දවා ගැනීමට සමත් විය. තරගයේ වීරයා සම්මානය දිනාගත් අරවින්ද ද සිල්වා ඕවර 10 කදී ලකුණු 16ක් පමණක් ලබාදී මැතිව් හේඩන්ගේ කඩුල්ල දවාගත්තේය. පිළිතුරු ඉනිම ක්‍රීඩා කළ ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම නියමිත පන්දුවාර 40 අවසානයේ කඩුලු 3ක් පමණක් දැවී ලකුණු 163ක ඉලක්කය පසු කළා. ආරම්භක පිතිකරු මාවන් අතපත්තු ලකුණු 51ක් ලබා ගත් අතර කඩුලු රකින පිතිකරු කුමාර් සංගක්කාර සහ සනත් ජයසූරිය පිළිවෙලින් ලකුණු 48ක් සහ ලකුණු 42ක් ලබා ගත්හ. පන්දු යැවීමේදී ග්ලේන් මැක්ග්‍රාත් පන්දු වාර 10කදී ලකුණු 41කට කඩුලු 2ක් දවා ගැනීමට සමත් විය.

අවසාන තරගය
මෙම 2002 චැම්පියන්ස් කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලිය අවසන් තරගය 2002 සැප්තැම්බර් මස 29 සහ 30 කොළඹ, ආර් ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේ දී පවත්වන ලදී. සැප්තැම්බර් 29 වැනිදා ශ්‍රී ලංකාව, ජයසූරිය සහ කුමාර් සංගක්කාර අර්ධ ශතක රැස්කරමින් ලකුණු 244ක් රැස්කළ අතර ඉන්දීය දඟ පන්දු යවන ක්‍රීඩක හර්බජන් සිං ඕවර 10කදී ලකුණු 27කට කඩුලු 3ක් දවාගත්තේය. පිළිතුරු ඉනිම ක්‍රීඩා කළ ඉන්දීය කණ්ඩායම පන්දුවාර 2කදී කිසිඳු නොදැවී ලකුණු 14ක් රැස්කරගෙන සිටි අතර,  තරගය අධික වර්ෂාව හේතුවෙන් අතහැර දැමුණා. තරගය ප්‍රතිඵලයක් නොමැතිව අවසන් විය. නව තරගය අතිරේක දිනයේදී පැවැත්වීමට තීරණය විය.

අතිරේක දිනයේදී නැවතත් පළමුව පන්දුවට පහරදුන් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රීඩකයින් ලකුණු 222ක් රැස් කලේය. මහේල ජයවර්ධන සහ රසල් ආර්නෝල්ඩ් පිළිවෙළින් ලකුණු 77ක් සහ ලකුණු 56ක් ලබා ගත් අතර ඉන්දීය සහීර් ඛාන් ලකුණු 44කට කඩුලු 3ක් බිඳ හෙළීය. ඉන්දියාව ඕවර 8.4කදී ලකුණු 38ක් රැස්කළ අතර වර්ෂාව හේතුවෙන් තරගය ප්‍රතිඵලයක් නොමැතිව අත්හැර දමන ලදී.  ICC නීතිරීතිවලට අනුව, එදිජා තරඟයක් නිල වන්නේ දෙවනුව පන්දුවට පහර දෙන කණ්ඩායමට පන්දුවාර 25ක් යැවීමෙන් පසුව පමණි. තරගාවලියේ වීරයා සම්මානයක් පිරිණැමුවේ නැත.

විවේචනය
ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ (ICC) එකල එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව සඳහා වූ "තරගයක් නිල වශයෙන් පිළි ගැනීමට දෙවනුව පන්දුවට පහර දෙන කණ්ඩායමට අවම වශයෙන් ඕවර 25 ක් යැවිය යුතුය" යන නීතිය හිටපු ඉන්දීය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් විසින් විවේචනයට ලක් කරන ලදී. හිටපු ඉන්දීය කඩුලු රකින ක්‍රීඩක ෆාරෝක් ඉන්ජිනියර් මෙම නීතිය ප්‍රතික්ෂේප කළේ "කිසිදු තේරුමක් නැති" බව පවසමිනි. තවත් හිටපු ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක සංජේ මන්ජ්‍රේකාර් පැවසුවේ අයිසීසීය "එම රීතිය දෙස කෙලින්ම බලා එය වෙනස් කළ යුතු" බවත්, "පැහැදිලි දෙය නම් ඔවුන් නතර කළ තැනින් ඉදිරියට යාම" බවත්ය.

තරඟාවලියේ සංඛ්‍යා ලේඛන
තරගාවලියේ වැඩිම ලකුණු ලාභියා වූයේ ඉන්දීය ආරම්භක පිතිකරු විරේන්ද්‍ර ෂෙවාග් ය. ඔහු ඉනිම හතරකින් ලකුණු 271ක් රැස් කළේ ලකුණු 90ට වැඩි සාමාන්‍යයක් වන අතර ඊට ශතකයක් සහ අර්ධ ශතකයක් ද ඇතුළත් ය. ඔහුගේ වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාව වූයේ එංගලන්තයට එරෙහිව ලබාගත් ලකුණු 126යි. අනතුරුව ලකුණු 254ක් රැස්කළ ශ්‍රී ලංකා නායක සනත් ජයසූරිය. මෙම තරගාවලියේදී දකුණු අප්‍රිකාවේ හර්ෂල් ගිබ්ස් ශතක දෙකක් රැස් කළේය. ඉනිම තුනකින් ලකුණු 120ක ඉහළම සාමාන්‍යය ද ඔහු සතු විය. සිම්බාබ්වේ ක්‍රීඩක ඇන්ඩි ෆ්ලවර් ඉන්දියාවට එරෙහිව ලබාගත් ලකුණු 145 තරගයක වැඩිම පුද්ගලික ලකුණු සංඛ්‍යාව විය.

තරගාවලියේ සාර්ථකම පන්දු යවන්නා වූයේ ශ්‍රී ලංකා දඟ පන්දු යවන ක්‍රීඩක මුත්තයියා මුරලිදරන් ය. ඔහු ඉනිම තුනකදී කඩුලු දහයක් දවාගත් අතර ඔහුගේ හොඳම පන්දු යැවීම වූයේ නෙදර්ලන්තයට එරෙහිව ආර්. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේ දී ලකුණු 15කට කඩුලු 4ක් දවා ගැනීමයි. මෙම තරඟාවලියේ එකම කඩුලු පහ දවා ගත්තේ ඕස්ට්‍රේලියානු වේගපන්දු යවන ක්‍රීඩක ග්ලෙන් මැග්‍රාත් විසිනි . ඔහු නවසීලන්තයට එරෙහිව සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ පිටියේ දී ලකුණු 37කට කඩුලු 5ක් දවා ගැනීමට සමත් විය.

සිම්බාබ්වේ ඇලිස්ටෙයා කැම්බල් තරග දෙකක් උඩ පන්දු පහක් ගෙන, සහ ශ්‍රී ලංකාවේ කඩුලු රකින කුමාර් සංගක්කාර උඩ පන්දු පහක්ව හා ස්ටම්ප් දෙකක් සමග වැඩිම දවා ගැනීම් වලට දායක විය.

යොමු කිරීම්

Pages with unreviewed translations
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

2002 අයි.සී.සී. ශූරයන්ගේ කුසලානය


Neven Valčić (Loborika, Pula, 1. siječnja 1933. – Pula, 3. veljače 2007.), hrvatski biciklist. Iz obitelji je biciklista. Sinovac Bruno Valčić je biciklist i međunarodni biciklistički sudac, sin Luciano je biciklist, brat Josip bio je biciklist.

Životopis
Rodio se 1. siječnja 1933. u Loboriki kod Pule. Natjecao se za biciklistički klub Pulu. Osvajao je prvenstva Jugoslavije. Pobijedio je 1958. u utrci Kroz Jugoslaviju, a tri je puta osvajao drugo mjesto. Četiri je puta pobijedio u utrci Jadranska magistrala, isto toliko puta bio državni prvak (jednom juniorski i tri puta seniorski), 1953. pobijedio je u utrci Kroz Istru. Na Olimpijskim igrama 1960.  u Rimu bio je na cestovnoj utrci 175 km pojedinačno zauzeo 12./33. mjesto, a ekipno – 15. mjesto. Pobijedio na više od 100 nacionalnih i međunarodnih utrka.

Od 2007. se u Loboriki se održava tradicionalna biciklistička utrka pod nazivom Memorijal Nevia Valčića. Organizatori Međunarodne biciklističke rekreativne utrke Granfondo Nevio Valčić su njegova djeca Luciano i Helena Valčić i biciklistički klub Pula.

Umro je 3. veljače 2007. u Puli.

Vanjske poveznice
Cycle Base
il sito del Ciclismo

Izvori

Hrvatski biciklisti
Životopisi, Pula

Nevio Valčić


Fixion er det femte studiealbum fra den danske elektroniske producer Trentemøller. Albummet blev udgivet den 16. september 2016 via Playground Music og Anders Trentemøllers eget musikselskab In My Room.

Spor

Referencer

Album fra 2016
Trentemøller-album

Fixion