Arapska abeceda (arapski: أَلْأَبْجَدِيَّة ٱلْعَرَبِيَّة) je arapsko pismo kodifirano za pisanje arapskog jezika. Piše se s desna na lijevo kurzivnim stilom i sadrži 28 slova. Većina slova ima kontekstualne oblike slova.

Arapska abeceda smatra se abdžadom, što znači da koristi samo suglasnike, ali se sada smatra "nečistim abdžadom". Kao i kod drugih nečistih abdžada, kao što je hebrejsko pismo, pisari su kasnije osmislili načine označavanja samoglasnih zvukova s različitim dijakriticima.

Suglasnici
Osnovna arapska abeceda sadrži 28 slova. Arapsko pismo je u drugim jezicima adaptirano dodavanjem i oduzimanjem nekih slova, kao što je to slučaj u perzijskom, otomansko–turskom, centralnokurdskom, urdu, sindi, malajskom, paštu, arwi i malayalamu (arapski malayalam). Ne postoji razlika između velikih i malih slova.

Mnoga slova izgledaju slično, ali često točka (ʾiʿjām) iznad ili ispod središnjeg dijela slova (rasm) predstavlja razliku između njih. Ove točke predstavljaju sastavni dio slova, jer razlikuju slova koja predstavljaju različite zvukove. Na primjer, arapska slova ب (b), ت (t) i ث (th) imaju isti osnovni oblik, jednu točku ispod, dvije ili tri točke iznad; slovo ن (n) također posjeduje isti oblik, kada se nalazi na početku ili sredini riječi, s jednom točkom iznad, dok se malo razlikuje ako stoji samo ili na kraju riječi.

Tiskani i pisani arapski je u kurzivu, s tim da je većina slova unutar riječi direktno povezana sa susjednim slovima.

Abecedni red
Postoje dva glavna redoslijeda razvrstavanja u arapskoj abecedi: abjad i hija.

Izvorni ʾabjadīy redosljed (ar. أَبْجَدِيّ), koji se koristi za lijepo pisanje slova, potječe od redoslijeda feničanske abecede, i stoga je sličan redoslijedu drugih abeceda, koje potječu od feničanske, poput hebrejskoga pisma. Ovaj se redoslijed slova također koristi i kod brojeva - abdžadski brojevi, te posjeduju isti alfanumerički kod/šifru kao hebrejska gematrija i grčka izopsefija.

hijā'ī (ar. هِجَائِي) ili alifbāʾī (ar. أَلِفْبَائِي) redoslijedi koriste se u popisima imena i riječi koji se trebaju poredati, kao na primjer u imenicima, razrednim dnevnicima, rječnicima, te se u ovom redoslijedu slova grupiraju prema sličnosti oblika.

Također pogledajte

 Arapski brojevi
 Arapsko pismo

Izvori

Pismo
Arapska kultura

Arapska abeceda


Riječko-istarska nogometna zona, također i kao Riječko-pulska zona, je bila jedna od četiri zone Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1966./67.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Lokomotiva" iz Rijeke.

Ljestvica

 Novi klubovi u sezoni 1967./68.:
 Istra Pula
 Rovinj
 Rikard Benčić Rijeka
 Lokomotiva (Rijeka) je igrala kvalifikacije za ulazak u Drugu saveznu ligu - Zapad. Nije uspjela.
 Istra (Pula) je ispala iz Druge savezne lige - Zapad i postala član Riječko-istarske zone''.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Podsavezna liga Rijeka 1966./67.
 Dalmatinska zona 1966./67.
 Slavonska zona 1966./67.
 Zagrebačka zona 1966./67.

Vanjske poveznice

Izvori

 Izidor Matovinović: Pola stoljeća "Orijenta", Rijeka, 1970., UDK: 796.332:061.2(497.5 Rijeka)"1919/1969"(067.5), str. 186-187
 Obrad Maleš i dr.: Nogometni klub "Opatija", Opatija : 1911-1981., Opatija, 1981., UDK: 796.332::061.2](497.5 Opatija)"1911/1981"(082), str. 73-75
 Marijan Milevoj: Četrdeset zelenih proljeća : NK Rudar - Labin, Labin, 1986., UDK: 796.332(497.13 Labin)"1945/1985"(067.5), str. 87-89
 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995'', Senj, 1996., str. 81-83
 library.foi.hr, "Raški rudar" (glasilo Istarskih ugljenokopa ˝Tupljak˝), ISBN 1334-1731
 library.foi.hr, "Raški rudar" - glasilo Istarskih ugljenokopa Raša, god. IX (XXI), br. 12, objavljeno 15. lipnja 1967., str. 8 (Sport; 26. kolo i konačna ljestvica), preuzeto 14. kolovoza 2022.

1966-67 Riječko-istarska
Riječko-istarska
1966-67 Riječko-istarska

Riječko-istarska nogometna zona 1966./67.


Le terme « ébat » peut faire référence à :
 un ébat, action de se divertir ou de se mettre en mouvement ;
 les ébats amoureux, jeux amoureux ou sexuels ;
 l', mouvement de danse indonésien ;
  (1911-1944), militaire et partisan italien.

Voir aussi

 Ébaty

Ébat


Webster v. Reproductive Health Services (1989), foi uma decisão da Suprema Corte dos Estados Unidos sobre a manutenção de uma lei do Missouri que impunha restrições ao uso de fundos, instalações e funcionários do estado para realizar, auxiliar ou aconselhar um aborto. A Suprema Corte em Webster permitiu que os estados legislassem em um aspecto que anteriormente se pensava ser proibido em Roe v. Wade (1973).

Suprema Corte dos Estados Unidos
Aborto nos Estados Unidos

Caso Webster v. Reproductive Health Services


Probele sportive de sărituri cu schiurile Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 s-au desfășurat în perioada 14-22 februarie 2018 la Pyeongchang, Coreea de Sud la Centrul de sărituri Alpensia.

Sumar medalii

Clasament pe țări

Probe sportive

Note

Legături externe
Sărituri cu schiurile

Sporturi la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
2018

Sărituri cu schiurile la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018


The Merrymen (engl. für "Die fröhlichen Männer"; auch Emile Straker & the Merrymen, Schreibweise auch The MerryMen) sind eine Calypso-Band aus Barbados, die Ende der 1960er Jahre in Europa insbesondere durch ihre Aufnahme von "Big Bamboo", einen Nummer-zwei-Hit in den Niederlanden, bekannt wurde.

Geschichte
Die Merrymen gründeten sich 1962 auf Barbados und spielten zunächst in Schulen und in einer Gaststätte in Saint Lawrence Gap, einem für seine Restaurants, Bars und Tanzklubs bekannten Ort an der Südküste der Insel. Nach Erfolgen eigenproduzierter Schallplatten auf ihrer Heimat- und anderen karibischen Inseln – darunter das Traditional "Big Bamboo", das 1966 auch vom jamaikanischen Label WIRL veröffentlicht wurde – kamen sie Mitte der 1960er Jahre nach Großbritannien, wo sie in der Sommersaison im Seebad Blackpool als Liveband auftraten und einen Plattenvertrag bei EMI erhielten. 1969 wurde in den Niederlanden "Big Bamboo" zu einem Sommerhit und verbrachte 19 Wochen in den Charts mit dem zweiten Rang als höchster Platzierung. Die Single "Soul Calypso" erreichte ein Jahr später ebenfalls die niederländischen Top 20. Die Merrymen kehrten schließlich nach Barbados zurück, wo sie sich insbesondere für den Tourismus starkmachten – auch mit ihrer Musik, speziell dem Lied Beautiful Barbados und dem gleichnamigen Album aus dem Jahr 2004.

Mitglieder

Gründungsmitglieder
 Robin Hunte – Gitarre und Mandoline
 Stephen Fields – Gitarre und Gesang
 Emile Straker – Leadgesang, Gitarre und Steel Pan

Weitere Mitglieder
 Chris Gibbs – Bassgitarre
 Robert Foster – Conga und Perkussion

Weblinks
 The Merrymen – 4 Talented Musicians
 The Merrymen Diskografie

Anmerkungen und Nachweise

Barbadische Band

The Merrymen


HMS Norfolk was a British Type 23 frigate, the sixth in the Royal Navy to use this name, laid down in 1985 by Yarrow Shipbuilders. She was launched on the Clyde by Princess Margaret, Countess of Snowdon in July 1987 and named for the Dukedom of Norfolk. She was commissioned on 1 June 1990. Norfolk was the 'first of class', as well as being the first of a new generation of 'lean manned' ships. She was commissioned into the Chilean Navy in 2006 as Almirante Cochrane.

Operational history

Royal Navy
Following commissioning in 1990, HMS Norfolk completed a year on first of class trials culminating in BOST in November/December 1991. 1992 started with JMC following by a brief defect rectification period in early March. On 11 May, Norfolk deployed as part of the Orient 92 Task Group with  (Flag),  and . During her deployment she completed visits to the Eastern Med (Soudha in Crete, Alexandria in Egypt, Haifa in Israel), Mauritius and Diego Garcia in the Indian Ocean, Malaysia (Lumut, Penang, Pulau Tioman), Thailand (Bangkok), South Korea (Pusan) and Hong Kong in the Far East and Oman in the Middle East. She returned to the UK at the end November 1992.

In January 1993, Norfolk continued with first of class shock trials in Portsmouth before completing accommodation changes being the first Type 23 to host Wren ratings at sea. This was completed in June 1993 followed by a brief trip to Amsterdam, BOST and preparation for her Southlant deployment in 1994. In 1994, Norfolk became the first Royal Navy warship to visit South Africa in over 20 years, a visit designed to show that the Commonwealth was ready to accept South Africa as an ally resulting from the abolition of apartheid. Since then, she has conducted many operations, including a deployment to Sierra Leone in 2000 as part of a Royal Navy task force to assist in restoration of peace and stability to the war-torn West African nation. 2000 was a busy year for Norfolk with a deployment under Commander Bruce Williams to the United States. Amongst the places visited were Savannah, Wilmington, Port Canaveral and Nassau. She has also served in the Mediterranean Sea and the Persian Gulf, as well as being involved in Standing Naval Force Atlantic. Other duties included acting as guardship for the Falkland Islands, as well as the Caribbean.

A chance encounter in 2000 attracted a local bottlenose dolphin whilst on exercises. A photograph of the encounter was taken and the dolphin, frequently seen in the area, was named Norfolk in honour of this encounter.

2001–2005
2002 saw a busy year for Norfolk, commanded by Commander Richard Talbot. She was deployed with vessels from Portugal, Norway, Spain, Germany, Italy and the United States of America as part of her role within the Standing Naval Force Atlantic (SNFL). As part of SNFL she was involved in a simulated volcanic eruption disaster relief exercise. March saw Exercise 'Strong Resolve' off Northern Norway, then in April she was in the Mediterranean as part of Operation Direct Endeavour for NATO. During the Mediterranean deployment there was a visit to Malta, including hosting the Princess Royal, for the celebration of the anniversary of the award of the George Cross to the island. The  voyage was also the last for Mr Chick MBE, a laundryman who served for 50 years including the Yangtze Incident, Korea and Suez through to the Falklands Campaign and Gulf War. Norfolk then attended the 2002 Navy days at Devonport. 2002/2003 saw the crew of Norfolk deployed with 'Green Goddess' fire engines to compensate for the fire service strike. Norfolk spent 169 days alongside the wall at HMNB Portsmouth. May 2003 saw Norfolk sail to her home base of Devonport and resume her active role, training ready for her deployment to the Gulf on Operation Telic 1/2. Amongst the simulations were attack runs by small attack craft, similar to the one which attacked  .

Norfolk was the first ship to be armed with the Vertical Launch Seawolf missile system. Norfolk was also the first Royal Navy warship to be re-armed with the new 4.5–inch (114 mm) Mod 1 gun system. 2004 saw Norfolk involved in the celebrations of the centenary of the Entente Cordiale with France.  Norfolk also took part in the 2004 amphibious warfare-themed Devonport Navy days. In July 2004, it was announced that Norfolk would be one of three Type 23 frigates decommissioned by the end of 2007. Norfolk entered her home port for the last time at the end of November 2004 was decommissioned at Devonport on 15 April 2005, the guest of honour being then Commander-in-Chief Fleet, Admiral Sir Jonathon Band, who had been Norfolks first commanding officer.

Chilean Navy

In June 2005 it was announced that Norfolk would be sold to the Chilean Navy. She was commissioned into the Chilean Navy on 22 November 2006 as Almirante Cochrane (named after Thomas Cochrane, 10th Earl of Dundonald).

Along with other Chilean vessels of her class, Almirante Cochrane underwent a significant upgrade from March 2018 to November 2019. The CMS 330 combat management architecture was installed along TRS-4D G-Band active scanning radars and 32 CAMM Sea Ceptor vertical-launch surface-to-air missile silos to replace the previous Sea Wolf SAM system.

References

Ships built on the River Clyde
1987 ships
Type 23 frigates of the Royal Navy
Type 23 frigates of the Chilean Navy

HMS Norfolk (F230)


Yukarıkaraören, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Ankara iline 68 km, Kızılcahamam ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Yukarıkaraören, Kızılcahamam


Pseudoprospero, monotipski biljni rod iz porodice šparogovki, smješten u vlastiti podtribus Pseudoprosperineae dio tribusa Hyacintheae. Postoje dvije priznate podvrste.

Po životnom obliku je lukovičasti geofit.

Podvrste
 Pseudoprospero firmifolium subsp. firmifolium
 Pseudoprospero firmifolium subsp. natalensis J.C.Manning

Sinonimi
 Scilla firmifolia Baker

Izvori

Hyacintheae
Flora Kapskih provincija
Flora KwaZulu-Natala

Pseudoprospero


Alexander Baustädt (* 1. März 1828 im Rumbeck, Kreis Grafschaft Schaumburg; † 5. Oktober 1905 in Stade) war ein deutscher Verwaltungsjurist, zuletzt Präsident des Konsistoriums in Stade.

Leben
Baustädt besuchte das Ernestinum Rinteln und studierte Rechtswissenschaft an der Philipps-Universität Marburg. Dort wurde er 1849 im Corps Hasso-Nassovia aktiv. 1852 wurde er Rechtspraktikant in Treysa und Rotenburg an der Fulda. 1860 kam er als Untergerichtsanwalt nach Burghaun. Er war Notar in Hünfeld (1868) und Fulda. 1880 wurde er Amtsgerichtsrat in Orb. Im Jahr darauf wechselte er in den kirchlichen Verwaltungsdienst und wurde Konsistorialrat in Kassel. 1885 wurde ihm der Vorsitz des Konsistoriums in Stade übertragen. 1886 erhielt er den Titel Direktor. 1896 wurde er Konsistorialpräsident. Am 1. Januar 1903 trat er in den Ruhestand.

Literatur
 Corpstafel der Hasso-Nassovia zu Marburg. 15. Juli 1839 bis 15. Juli 1959, Bad Ems, Diez, Limburg 1959, S. 77.

Weblinks
 CERL Thesaurus

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Jurist im Kirchendienst
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Mitglied des Konsistoriums (Stade)
Deutscher
Geboren 1828
Gestorben 1905
Mann

Alexander Baustädt


Olaylar
 Sun Quan, Wu Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatoru olarak tahta çıktı.

Doğumlar

Ölümler

229


يانيس غوماس ، من مواليد 24 مايو 1975 في لاريسا في اليونان، لاعب كرة قدم يوناني.

بدأ باللعب مع نادي باناثينايكوس في عام 1994، وهو يلعب معهم حتى الآن.

بدأ باللعب مع منتخب اليونان لكرة القدم في عام 1997.

مسيرته الكروية
لعب يانيس غوماس خلال مسيرته الاحترافية مع نادِ واحدٍ في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 27 هدفًا ضمن 283 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض يانيس غوماس مسيرته مع نادي باناثينايكوس في موسم 1994–95 ليلعب معه خمسة عشر موسمًا، مشاركًا في 283 مباراة سجل خلالها 27 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أمبيلوناس
أشخاص من لاريسا (مقاطعة إقليمية)
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو كرة قدم يونانيون
مواليد 1975
مواليد في لاريسا

يانيس غوماس


Inuleae, tribus glavočika u potporodici Asteroideae. Ima dva podtribusa sa ukupno 65 rodova.

Podtribusi i rodovi

 Tribus Inuleae Cass.
 Subtribus Inulinae Dumort.
 Duhaldea DC. (13 spp.)
 Cyathocline Cass. (4 spp.)
 Caesulia Roxb. (1 sp.)
 Blumea DC. (86 spp.)
 Blumeopsis Gagnep. (1 sp.)
 Nanothamnus Thomson (1 sp.)
 Merrittia Merr. (1 sp.)
 Schizogyne Cass. (2 spp.)
 Vieraea Webb & Berthel. (1 sp.)
 Rhanterium Desf. (3 spp.)
 Buphthalmum L. (3 spp.)
 Pentanema Cass. (33 spp.)
 Vicoa Cass. (17 spp.)
 Chrysophthalmum Sch. Bip. (3 spp.)
 Carpesium L. (20 spp.)
 Telekia Baumg. (1 sp.)
 Inula L. (79 spp.)
 Limbarda Adans. (1 sp.)
 Rhanteriopsis Rauschert (5 spp.)
 Monactinocephalus Klatt (2 spp.)
 Pulicaria Gaertn. (85 spp.)
 Dittrichia Greuter (2 spp.)
 Jasonia (Cass.) Cass. (1 sp.)
 Anvillea DC. (2 spp.)
 Pallenis (Cass.) Cass. (6 spp.)
 Asteriscus Mill. (9 spp.)
 Chiliadenus Cass. (10 spp.)
 Allagopappus Cass. (2 spp.)
 Perralderia Coss. (3 spp.)
 Iphiona Cass. (15 spp.)
 Lifago Schweinf. & Muschl. (1 sp.)
 Subtribus Plucheinae Cass. ex Dumort.
 Stenachaenium Benth. (4 spp.)
 Geigeria Griess. (27 spp.)
 Ondetia Benth. (1 sp.)
 Antiphiona Merxm. (2 spp.)
 Calostephane Benth. (6 spp.)
 Pegolettia Cass. (9 spp.)
 Cratystylis S. Moore (4 spp.)
 Iphionopsis Anderb. (3 spp.)
 Pterocaulon Elliott (26 spp.)
 Sachsia Griseb. (3 spp.)
 Pechuel-loeschea O. Hoffm. (1 sp.)
 Cylindrocline Cass. (2 spp.)
 Doellia Sch. Bip. (2 spp.)
 Epaltes Cass. (7 spp.)
 Sphaeromorphaea DC. (6 spp.)
 Karelinia Less. (1 sp.)
 Laggera Sch. Bip. ex Benth. & Hook. fil. (12 spp.)
 Nicolasia S. Moore (7 spp.)
 Pluchea Cass. (62 spp.)
 Porphyrostemma Benth. ex Oliv. (3 spp.)
 Pseudoconyza Cuatrec. (1 sp.)
 Sphaeranthus L. (38 spp.)
 Tessaria Ruiz & Pav. (5 spp.)
 Streptoglossa Steetz ex F. Muell. (8 spp.)
 Coleocoma F. Muell. (1 sp.)
 Thespidium F. Muell. (1 sp.)
 Allopterigeron Dunlop (1 sp.)
 Litogyne Harv. (1 sp.)
 Adelostigma Steetz (2 spp.)
 Monarrhenus Cass. (2 spp.)
 Delamerea S. Moore (1 sp.)
 Neojeffreya Cabrera (1 sp.)
 Triplocephalum O. Hoffm. (1 sp.)
 Pseudoblepharispermum J.-P. Lebrun & Stork (3 spp.)

Izvori

Glavočike cjevnjače

Inuleae


Aluísio Tancredo Gonçalves de Azevedo (; 14 April 1857 – 21 January 1913) was a Brazilian novelist, caricaturist, diplomat, playwright and short story writer. Initially a Romantic writer, he would later adhere to the Naturalist movement. He introduced the Naturalist movement in Brazil with the novel O Mulato, in 1881. He founded and occupied the 4th chair of the Brazilian Academy of Letters from 1897 until his death in 1913.

Biography
Azevedo was born in São Luís, to David Gonçalves de Azevedo (the Portuguese vice-consul in Brazil) and Emília Amália Pinto de Magalhães. He was the younger brother of the famous playwright Artur Azevedo.

As a child, Aluísio would work as a traveling salesman. Following this, due to his love of painting and drawing, he would move to Rio de Janeiro in 1876 (where his brother Artur was living already), to study at the Escola Nacional de Belas Artes. After graduating, he drew caricatures for journals such as O Fígaro, O Mequetrefe, Zig-Zag and A Semana Illustrada.

His father's death, in 1878, made him return to São Luís, in order to take care of his family. He then initiated his writer career, publishing in 1880 a typical Romantic novel, Uma Lágrima de Mulher. He helped on the creation of an anticlerical journal named O Pensador, where he wrote Abolitionist articles. In 1881 he publishes the first Brazilian Naturalist novel ever: O Mulato, that deals with the themes of racism. Consolidating his career as a writer, he could return to Rio.

He would write endlessly during the period of 1882–1895. Also dating from this period are his famous novels Casa de Pensão (1884) and O Cortiço (1890), as well as many other works written in partnership with his brother or with Émile Rouède.

In 1895 he became a diplomat. He served as a minister in Spain, Japan, England, Italy and Argentina, where he died.

Works

Novels
 Uma Lágrima de Mulher (A Woman's Tear) (1880)
 O Mulato (The Mulatto) (1881)
 Mistérios da Tijuca, ou Girândola de Amores (Tijuca's Mystery, or the Girony of Lovers) (1882)
 Memórias de um Condenado, ou A Condessa Vésper (Memoirs of a Fatedmen, or the Vesper Countess) (1882)
 Casa de Pensão (Pension House) (1884)
 Filomena Borges (1884)
 O Homem (The Man) (1887)
 O Cortiço (The Slum) (1890)
 O Coruja (The Owl) (1890)
 A Mortalha de Alzira (The Shroud of Alzira) (1894)
 O Livro de uma Sogra (A Mother-in-law Book) (1895)

Theatre plays
 Os Doidos (The Madmen) (1879)
 Flor-de-lis (Fleur-de-lis) (1882)
 Casa de Orates (Prayers House) (1882)
 O Caboclo (The Caboclo) (1886)
 Fritzmack (1889 — in partnership with Artur Azevedo)
 A República (The Republic) (1890)
 O Adultério (The Adultery) (1891)
 Em Flagrante (In Flagrant) (1891)

Miscellaneous
 O Japão (Japan) (chronicles — 1894)
 Demônios (Devils) (short stories — 1895)

References

External links

 Aluísio Azevedo's biography at the official site of the Brazilian Academy of Letters
 Complete works by Aluísio Azevedo, in Portuguese

1857 births
1913 deaths
Brazilian caricaturists
Brazilian abolitionists
Brazilian diplomats
19th-century Brazilian dramatists and playwrights
Brazilian male dramatists and playwrights
Brazilian people of Portuguese descent
People from São Luís, Maranhão
Members of the Brazilian Academy of Letters
19th-century Brazilian novelists
19th-century Brazilian male writers
Brazilian male novelists

Aluísio Azevedo


216345 Savigliano este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
216345 Savigliano este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Michele Mazzucato. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 216001-217000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

216345 Savigliano


Yoğunluk veya özkütle; fizikte ve kimyada, belirli sıcaklık ve basınç altında birim hacimdeki madde miktarıdır.  veya  harfi ile sembolize edilir. Yoğunluk, maddenin karakteristik özelliği olmasına rağmen sadece yoğunluğu bilinen bir maddenin hangi madde olduğu anlaşılamayabilir. Bir maddenin hangi madde olduğunun anlaşılabilmesi için birden fazla ayırt edici özelliğinin incelenmesi gerekir. Sabit basınç ve sıcaklık altında; kütlesi artan bir maddenin hacmi de artar, dolayısıyla hacimle kütle doğru orantılı olduğu için yoğunluk değişmez. İki tür yoğunluk vardır. Birincisi mutlak yoğunluktur ki, pratikte mutlak kelimesi kullanılmaz, sadece yoğunluk denir. İkincisi ise bağıl yoğunluktur (nispi yoğunluk). Sembolü  harfi, birimi g/cm³ ve m kütle, v hacim olmak üzere formülü;

 şeklindedir.

Burada:
 cismin toplam kütlesi (kg)
 cismin toplam hacmidir (m³)

Uluslararası Birim Sisteminde özkütle birimi (kg/m3)'tür. Bunun yanında; (g/cm3) ve (kg/L) de sıkça kullanılır.

Özkütle hesaplama yolu ile bulunabilir, piknometre veya bomemetre gibi aletler yardımıyla da belirlenebilir.

Bir maddenin özkütlesi sıcaklığına bağlı olarak değişir. Sıcaklık artışı genellikle özkütleyi azaltır, ancak sıcaklığı arttıkça hacmi azalan ve özkütlesi artan maddeler de vardır.

Su ve havanın sabit basınç altındaki sıcaklığa bağlı özkütleleri aşağıda verilmiştir.

Suyun yoğunluğunun 1 Atmosfer basınç altında sıcaklığa bağlı olarak değişimi aşağıdaki tabloda verilmiştir.

Havanın yoğunluğunun 1 Atmosfer basınç altında sıcaklığa bağlı olarak değişimi ise aşağıdaki tabloda verilmiştir.

Ayrıca bakınız
Yoğunluk irtifası
Yoğunluk dalgası teorisi

Yoğunluk


Herrmann August Ludwig Degener (* 1. August 1874 in Leipzig; † 1. August 1943 in Berlin) war ein deutscher Verleger und Herausgeber des weit verbreiteten und nach ihm benannten biografischen Nachschlagewerks Degeners Wer ist's?.

Leben
Der Sohn eines Großkaufmanns absolvierte eine Buchhandelslehre in Leipzig und setzte danach seine Ausbildung in Heidelberg, Oxford und London fort. Im November 1904 begründete Degener in Leipzig die Verlagsbuchhandlung H. A. Ludwig Degener, der er bis 1921 als tätiger Gesellschafter angehörte. In der Verlagsbuchhandlung erschien seit 1905 das Personenlexikon "Degener's Wer ist's?". Dieses Werk wurde bis 1935 in zehn Ausgaben publiziert und entwickelte sich zum bedeutendsten biografischen Nachschlagewerk seiner Zeit in Deutschland. Im April 1910 folgte die Gründung des Zeitschriftenverlages Degener & Co. in Leipzig, aus dem Degener Ende 1919 wieder ausschied.

Nebenamtlich war Degener von 1911 bis 1927 als Vorsitzender der Deutschen Buchhändler-Lehranstalt tätig. Außerdem war er in dieser Zeit Schatzmeister der Zentralstelle für Deutsche Personen- und Familiengeschichte. 1921 unterzeichnete er einen Vertrag, durch den diese Zentralstelle in die Deutsche Bücherei in Leipzig eingebunden wurde. Von 1921 bis zu seinem Tod im Jahre 1943 leitete Degener als Geschäftsführer den neu gegründeten Verlag Chemie. Degener, der an Angina Pectoris litt, starb 1943 am Tage seines 69. Geburtstages.

Degener war seit 1900 mit Cécile Louise Lonchamp verheiratet.

Ehrungen
 1915 oder 1916 Königlich Sächsisches Kriegsverdienstkreuz
 1931 August-Wilhelm-von-Hofmann-Plakette der Deutschen Chemischen Gesellschaft
 1931 Ehrensenator der Technischen Hochschule Karlsruhe

Literatur
 Wer ist's? 10. Ausgabe, Berlin 1935, S. 276.
 Walter Ruske: Verlag Chemie 1921–1971. Weinheim (Bergstraße) 1971, S. 19–35 (mit Foto).

Weblinks

Einzelnachweise

Verleger (20. Jahrhundert)
Ehrensenator des Karlsruher Instituts für Technologie
Deutscher
Geboren 1874
Gestorben 1943
Mann

Herrmann A. L. Degener


An Vriesea kathyae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John F. Utley. An Vriesea kathyae in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea kathyae


Heart Skips a Beat ist ein Lied von Olly Murs, gemeinsam mit Rizzle Kicks, aus dem Album In Case You Didn't Know. Das Lied wurde am 19. August 2011 veröffentlicht und wurde in Deutschland, in Polen, in der Schweiz und im Vereinigten Königreich ein Nummer-eins-Hit. Der von Alex Smith, Samuel Preston, Jim Eliot und Rizzle Kicks geschriebene Song ist Murs' bisher erfolgreichste Single. Es ist sein erstes Lied, bei dem er nicht selbst am Text mitschrieb.

Musikvideo
Das Musikvideo dauert 3 Minuten und 22 Sekunden und wurde am 15. Juli 2011 auf YouTube veröffentlicht. Im Musikvideo sieht man Murs in einem Skateboardpark in Mile End mit Rizzle Kicks und einem riesigen Schallplattenspieler. Er tanzt teilweise darauf.

Kritik

Chartplatzierungen

Weblinks

Einzelnachweise

Lied 2011
Nummer-eins-Hit
Platin-Lied (Schweiz)

Heart Skips a Beat


Dekorationsmalerei und Dekorationsmaler war und ist ein eigenständiger Fachbereich des Malerberufes und gilt als Kunsthandwerk.

Berufsbild
Die Dekorationsmalerei ist bereits seit der Antike bekannt und heute noch an den erhaltenen Fresken und Wandgestaltungen von Pompei zu sehen. Als im 19. Jahrhundert in Europa das Interesse an der Antike erwachte, stieg auch die Nachfrage nach der Dekorationsmalerei. Sie war ein eigenständiger Fachbereich des Malerberufes, was sich auch im höheren Lohn des Dekorationsmalers im Vergleich zum Maler niederschlug. Allein im Berliner Adressbuch von 1836 gab es z. B. allein schon sieben Dekorationsmaler, die namentlich aufgeführt wurden. Bis zum 19. Jahrhundert bestanden auch Bühnenbilder hauptsächlich aus bemalten Rückprospekten, für deren Anfertigung die Dekorationsmaler zuständig waren. Der Bedarf an dekorativer Malerei in den größeren Städten war sehr hoch. Viele Kunstmaler verdienten sich damals den Lebensunterhalt mit solchen Dekorationen.

Bis in die 1930er Jahre war die Dekorationsmalerei ein selbständiger Beruf in Deutschland. Erst in den 1950er Jahren wurde sie Teil des Malerberufes und geriet in den 1970er Jahren fast in völlige Vergessenheit, um mit Beginn der 1990er Jahre wieder aufzuleben. Die Dekorationsmalerei ist heute hauptsächlich im Bereich der Restaurierung zu finden. Heute ist der Beruf des Bühnenmalers ein eigenständiger, staatlich anerkannter Ausbildungsberuf.

Seit Anfang der 1990er Jahre gibt es ein jährlich stattfindendes internationales Treffen der weltbesten Dekorationsmaler, das sich SALON nennt. 1996 fand das erste Treffen in Frankreich statt. Weitere Orte waren z. B. Paris, New York City, London, Oslo, Chicago, Aarhus, Versailles, Brügge und Atlanta. Lange Zeit war Karl Groissenberger der einzige deutschsprachige Teilnehmer dieses Treffens. Das letzte Treffen fand im März 2012 in Hamburg statt und stellte ein Projekt des Vereins Freifrau von Schulz e.V. dar.
In Deutschland bestand bislang keine Möglichkeit, die Dekorationsmalerei zu erlernen, so dass Interessierte bislang z. B. nach Frankreich oder Belgien auswandern mussten, wo das Handwerk bis heute gepflegt wird. Mittlerweile wird aber auch in Süddeutschland eine Ausbildungsmöglichkeit angeboten.

Anwendungen und Techniken
 Wandmalerei: gemalte Wandbilder, Murals, Illusionsmalerei, Fassadengestaltung.
 Holzmalerei, Holzimitation: Ziel der Holzmalerei ist es, die verschiedensten Holzarten in ihrer charakteristischen Farbe, Maserung und Fladerung nachzuahmen; hierbei kommen Techniken der Lasur und der Maserierung mit Spezialwerkzeugen wie Modlern, Vertreibern und Kämmen zur Anwendung.
 Marmormalerei: Darunter versteht man das malerische Imitieren der verschiedenen Marmorarten. Die Marmormalerei ist ebenfalls eine Lasurtechnik; im Gegensatz zur Holzmalerei ist es auch möglich, auf saugenden Untergründen wie Leimfarbe oder Mineralfarbe zu malen bzw. zu marmorieren. Erstklassige – von geübter Hand ausgeführte – gute Marmormalereien, wie in der Semperoper in Dresden, kommen dem echten Marmor sehr nahe und sind für den Laien oft kaum noch zu unterscheiden. Im Zusammenwirken mit der Architektur stellt gemalter Marmor eine Veredelung des Objektes dar. Schon in der römischen Antike, etwa in Pompeji wurde Marmor gemalt.
 Steinmalerei oder Steinimitation, gemalte Steinmauer (Steinmalerei, Steinwand): Die malerische Imitation von Stein könnte man auch der Illusionsmalerei bzw. dem Trompe-l'œil oder der Marmormalerei (Onyx) zuordnen.
 Schablonenmalerei: Durch Schablonieren oder Patronieren werden Ornamente, Muster oder Buchstaben mittels einer aus Blech oder Pappe gestanzten Schablone vervielfältigt. Wände oder Decken lassen sich mit dieser Technik relativ rasch ornamentieren. Die Verwendung von Schablonen in der Dekorationsmalerei reicht historisch sehr weit zurück und findet auch heute noch ihre Verwendung in den unterschiedlichsten Wohnstilen.
 Die Schriftenmalerei, auch genannt Kalligrafie, wird entweder mit dem Pinsel oder der Schreibfeder direkt im Schreibfluss ausgeführt, oder in größerem Format konstruiert und mit Pinsel und Malstock oder Malerlineal ausgemalt. Und wird angewandt für Schilder und Tafeln, direkt auf die Fassade eines Ladens als Firmenschild, auf Holz, Stoff und Urkunden findet sie Verwendung. Die Schriftenmalerei gehört zum Beruf des Dekorationsmalers.
 Die Wappen Malerei auch genannt Heraldik: Die Wappenmalerei hat eigene Gesetzmäßigkeiten in Formgebung und Ornamentik wie zum Beispiel das Akanthus Blatt.
 Die Ornamentik: Sie ist ein eigenes Gebiet in der Dekorationsmalerei, welche auf typische Merkmale in der Baustilkunde Epochen aufgebaut ist, So hat jeder Baustil seine eigenen Elemente in der Ornamentik wie zum Beispiel das Kymation auch genannt das Eierstabmuster, Palmblätter, Akanthusblätter, und viele andere hierzu gehören auch die Kenntnis verschiedener Säulen Kapitell und Basis, die Elemente in der Gestaltung sind in der so genannten Stilkunde klar differenziert und festgelegt.
 Grisaille, Scheinarchitektur, Schattenmalerei, plastische Malerei und Buntplastik: Darunter versteht man das Malen auf grauen Untergründen. Durch geschicktes Malen von "Licht und Schatten" beginnt der graue flache Untergrund plastisch zu wirken und es entsteht eine perfekte Augentäuschung.
 Restauration: Erhalten und Konservieren alter Substanz. Dazu gehören das Freilegen des Originals, Festigen bzw. konservieren, Retuschieren des Zerstörten, das Ergänzen bzw. das Rekonstruieren des Fehlenden. Dabei handelt es sich oft um dekorative Malereien, die mit denselben Farben und Techniken gemalt wurden wie sie heute noch angewendet werden. Auch die damals verwendeten Werkzeuge haben sich in manchen Techniken kaum geändert.
 Farbenlehre, Farbenkunde und Farbherstellung. Die Farbenlehre gehört als Basiselement zum Beruf des Dekorationsmalers, ebenso die Werkstoff und Farbenkunde. Es werden sowohl alte als auch neue Rezepturen gelehrt für die eigenen Farbherstellung, und dessen Verwendung wird in der Regel entweder in der Gesetzmäßigkeit der Stilkunde angewendet um fachlich richtige Restauration oder neu Ausmalung nach altem Vorbild zu leisten oder um Gestaltungen zu ermöglichen welche perfekt in die vorhandene Raumsituation integriert werden können. Zudem lernt ein Dekorationsmaler alles über Untergründe und dessen Beschaffenheit um eine hochwertige Arbeit zu ermöglichen welche haltbar ist und eine gewisse Garantieleistung gegenüber dem Kunden zu ermöglichen.

Bekannte Dekorationsmaler
 Emil Hahn (1837–1881), Dekorationsmaler am königlichen Theater in Kassel
 Adolf Neumann (1868 in Reibersdorf/Schlesien – 1942 in Dresden)
 Wilhelm Roth (1870 in Honsbachermühle – 1948 in Bonn), Kirchen- und Dekorationsmaler (Firma Roth & Van der Kaaij) Vater von Joseph Roth
 Johann Friedrich Christian Schmidt (1835 in Kiel – 1911 in Wädenswil), Kirchen- und Dekorationsmaler
 Christian Jakob Schmidt (1862–1937)
 Der Maler Otto Dix (1891–1969) machte vor seinem Kunststudium eine Lehre bei einem Dekorationsmaler.
 Der Kirchenmaler Heinrich Repke (1877–1962) machte im Atelier Georg Goldkuhe eine Ausbildung zum Dekorationsmaler, bevor er an die Kunstakademie Düsseldorf wechselte

Literatur
 Karl Friedrich Schinkel und Peter Christian Wilhelm Beuth (Hrsg.): Vorbilder für Fabrikanten und Handwerker, 1821
 Marius Wölfer: Magazin der modernsten und geschmackvollsten architektonischen Verzierungen, Quedlinburg und Leipzig 1829
 Karl Boetticher: Ornamenten-Buch, Berlin zw 1834 bis 1856
 Rosendahl und Asmus: Hülfsbuch beim Zeichnen architektonischer, artistischer und technischer Verzierungen, Berlin 1835
 (Unbekannt) Taschenbuch für den Zimmermaler, Berlin und Hamburg 1836
 Wilhelm Zimmermann; Private Malerschule, Mannheim-Neckarau (Hrsg.): Die Schule der Praxis: Lehrwerk zur Erlernung der Holz- und Marmor-Malerei. Mannheimer Vereinsdruckerei, ohne Jahr (ca. 1930)
 Josef H. Baum: Holzmalerei und Möbellackierung. Ein Fachbuch für Maler und Lackierer. Fachbuchverlag, Leipzig 1955
 Karl Eyth, Franz Sales Meyer: Das Malerbuch, die Dekorationsmalerei. Verlag E.A. Seemann, Leipzig 1899

Weblinks
 http://www.dekorationsmalerei.at/
 http://www.art-cons.ch/film/Christian_Schmidt.pdf

Einzelnachweise

Theatermalerei
Wand- und Deckengestaltung
Handwerksberuf

Dekorationsmalerei


Energy 52 es un proyecto musical de trance conformado por los productores alemanes  Paul Schmitz-Moormann (Kid Paul) y Harald Blüchel (también conocido como Cosmic Baby). Su sencillo «Café del Mar» es considerado uno de los mayores éxitos de la  música trance de todos los tiempos y cuenta con una gran cantidad de remixes creados desde el 1993 hasta la fecha. En abril de 2011, la canción fue elegida como número uno por los oyentes de BBC Radio 1 en una votación por los 20 mejores Temas Dance de los últimos 20 años emitida por el programa radial de Pete Tong.

Sencillos
1991: Expression / Eternity / The Bassline
1991: State Of Mind
1993: Weak
1993: Café del Mar

Referencias

Enlaces externos

 Discografía relacionada con Cosmic Baby / Harald Blüchel
 Energy 52 en Discogs

Disc jockeys de Alemania
Grupos de música electrónica de Alemania
Grupos de música trance
Grupos de música formados en 1991
Dúos de música de Alemania

Energy 52


Nus au soleil () est une comédie britannique de Michael Winner sortie en 1961.

Synopsis
Jill aime prendre des bains de soleil nue et persuade son fiancé Roger de visiter un camp de naturistes pendant leur lune de miel.

Fiche technique

 Titre français : Nus au soleil ou Les Nus au soleil ou Certains l'aiment frais
 Titre original britannique :
 Réalisation : Michael Winner
 Scénario : Michael Winner
 Photographie : Adrienne Fancey
 Montage : Peter Austen-Hunt, Edna Dangerfield, Roy Smith
 Musique : Jackie Brown, Cy Payne
 Production : B.-C. Fancey  Michael Winner  Adrienne Fancey
 Sociétés de production : SF Films
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : Couleur par Eastmancolor - Son mono - 35 mm
 Durée : 61 minutes ()
 Genre : Comédie
 Dates de sortie :
 Royaume-Uni :
 France :

Distribution
  : Jill
 Marc Rolland : Roger
 Wendy Smith : Joy
  : Mike Hall
 Thalia Vickers : Jill Clark
 Douglas Muir : Colonel Willoughby-Muir
 Vicki Smith : Un fêtard

Production et exploitation
Le film a été en partie tourné au manoir élisabethain et au domaine attenant de Longleat dans le Wiltshire. Le budget est d'environ  de l'époque.

Michael Winner, le réalisateur, se plaît à faire remarquer que les recettes du films ont dépassé son budget en seulement deux semaines d'exploitation.

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1961
Comédie britannique
Film réalisé par Michael Winner
Film en anglais britannique
Film sur le naturisme
Film tourné dans le Wiltshire

Nus au soleil


O Helsinki Thunder foi um circuito de rua em Helsinque, na Finlândia. Nos seus 3 anos de vida, sediou a DTM antiga em 1995 e 1996, a FIA GT e a Fórmula 3000 Internacional em 1997.

Recordes

Ligações Externas

Track Information

Autódromos da Finlândia

Helsinki Thunder


Perspektivizm, Türkçe anlamı bakışaçıları çokluğu olan sözcük.

Bu kavram, Friedrich Nietzsche'nin felsefesinin genel olarak yöntemsel konumunu göstermektedir. Buna göre yaşam, ancak perspektifler çokluğuyla anlaşılabilir ve değerlendirilebilir. Tek bir bakış açısı ve tek bir perspektif her zaman sorunludur ve her bakış açısı da zaten kendi sınırlılıklarıyla belirlenir. Perspektivizm, bu sınırlılıklar dolayısıyla bakış açıları çoğulluğunu önerir.

Nietzsche'ye göre, gerçeklik, yalnızca bir takım yorumların gerçekliğidir, yorumsuz ya da yorumdışı bir gerçeklik söz konusu olamaz ve bundan dolayı perspektivizm gerçekligin çoklu kavranışı olması bakımından gereklidir. Perspektivizm, Nietzscheci anlamda metafizik olmayan bir felsefi yöntemdir.

Daha sonra bu düşünce Michel Foucault ve diğer postmodern düşünürlerce kullanılacak ve geliştirilecektir.

Dipnot
 Felsefe Sözlüğü - A.Baki Güçlü; Erkan Uzun; Serkan Uzun; Ü.Hüsrev Yoksal-Bilim ve Sanat Yayınları

Felsefi teoriler

Perspektivizm


City of Evil este al treilea album de studio al Avenged Sevenfold, lansat la 6 iunie 2005 de casa de discuri Warner Bros. Records. Co-produs de Andrew Murdock, City of Evil conține un sunet de heavy metal și hard rock mai tradițional decât cel de-al doilea album al lui Avenged Sevenfold, care a prezentat un sunet predominant de metalcore.

Lista cântecelor

Note

Referințe

Legături externe
 : Burn it down

Albume din 2005
Albume americane
Albume heavy metal
Albume rock

City of Evil


NGC 86 este o galaxie lenticulară situată în constelația Andromeda, membră a grupului NGC 80. A fost descoperită de către Guillaume Bigourdan în 14 noiembrie 1884. Wolfgang Steinicke și NASA/IPAC database au clasificat această galaxie ca fiind o galaxie spirală, iar Courtney Seligman a clasificat-o ca fiind o galaxie lenticulară.

Galerie

Note

Vezi și
 NGC 85
 NGC 87

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1884
Obiecte astronomice descoperite de Guillaume Bigourdan

NGC 86


Piramit (Yunancada: πυραμίς 'pyramís') dış yüzeyleri üçgen olan ve üstte tek bir noktada birleşen ve şekli geometrik anlamda kabaca bir piramit halindeki bir yapıdır. Bir piramidin tabanı üçgen, dörtgen veya herhangi bir çokgen şekli olabilir. Dünyanın birçok yerinde farklı medeniyetler tarafından piramitler inşa edilmiştir. Hacimce en büyük piramit Meksika'nın Puebla eyaletindeki Büyük Cholula Piramidi'dir

Piramit (Eski Yunanca: πύρ = (pýr) ateş + μέσο/μέση  = (méso/mése)) orta kelimelerinden kökleniyor.

Mısır Piramitleri

Mısır Piramitleri, Mısır'da yer alan piramit şeklindeki yapılardır. Mısır'da 100'den fazla piramit vardır. Piramitlerin çoğu Eski Krallık Dönemi'nden Orta Krallık Dönemi'ne kadar hüküm süren firavunların mezarları olarak inşa edilmiştir. Bilinen en eski piramit 3. Hanedan döneminde inşa edilen Zoser Piramididir. Bu piramit ve etrafını çevreleyen bloklar; mimar İmhotep tarafından tasarlanmıştır. Mısır Piramitleri dünyanın en eski şekilli taşlardan inşa edilmiş yapılarıdırlar. Yapımda çalışan işçiler piramitlerin sırrını bildikleri için yapım bittikten sonra öldürülmüşlerdir. Gize piramitleri tarih boyunca inşa edilen en büyük yapılar arasındadır. Dünyanın 7 Harikasından yalnızca Gize'de bulunan ve en büyük piramit olan Keops Piramidi ayakta kalabilmiştir.

 Basamak piramidi
 Gize Piramitleri
 Keops Piramidi (145,75 metre, MÖ. 2550)
 Mikerinos Piramidi (66,5 metre)
 Kefren Piramidi (143,56 metre, MÖ. 2520)
 Sfenks Piramidi
 Zoser Piramidi (63,17 metre, MÖ. 2650)
 Maldum Snefru Piramidi (93,26 metre, MÖ. 2000)
 Dahahur Piramidi (104,85 metre, MÖ. 2600)
 Dahahur Snefru Piramidi (103,95 metre, MÖ. 3000)
 Sakkara Pepi II Piramidi (52,555 metre, MÖ. 2250)

Meksika Piramitleri
 Uxmal Tapınağı
 Teotehuacan
 Büyük Cholula Piramidi

Bolivya Piramitleri
 Tiahuanaco

Günümüz
 Louvre Piramiti : Fransa Paris'teki Louvre Müzesi'nin avlusunda bulunan bir cam piramittir.
 Luxor Hotel : Amerika Birleşik Devletleri'nin Las Vegas kentinde, piramit biçimindeki otel ve kumarhane.
 Palace of Peace and Reconciliation : Kazakistan'ın başkenti Astana'da bulunan, piramit biçimindeki bir yapı.
 Antalya Cam Piramit : Sabancı Vakfı tarafından Antalya'ya hediye edilen cam piramit, 4.500 m² taban alanı ve 22.76 metrelik yüksekliğine sahiptir. Kongre ve fuar merkezi olarak kullanımının dışında Hasan Subaşı Kültür Parkı içerisinde yer alan, etrafı dairesel şekilli süs havuzlarıyla çevrili ve 4 cepheden girişi bulunan piramit yapı, her yönüyle çağdaş mimarinin örnekleri arasında yer almakta ve her yıl milyonlarca turist ve yerli halk tarafından ziyaret edilmektedir.

Türkiye'deki piramit benzeri yapılar
 Harran Evleri
 Eshab-ı Kehf Dağı : Yedi Uyurlar'ın mağarasının bulunduğu dağ

Kaynakça

Piramit


Toei Animation (japoneză: 東映アニメーション株式会社 Tōei Animēshon Kabushiki-gaisha) este o companie japoneză, un studio de animație deținut de compania Toei. Are sediul în Nerima, Tōkyō, Japonia.  Toei Animation a fost fondată la 23 ianuarie 1948 de către Kenzō Masaoka și Sanae Yamamoto. Subsidiare Toei Animation: TAVAC Co., Animax, TOEI Animation Phils., Inc., Toei Animation Inc., Toei Animation Europe S.A.S.  Compania a produs o varietate de titluri de succes, precum Dragon Ball, Sailor Moon, Slam Dunk, Digimon și One Piece.

Fondări în 1948
Studiouri de film
Companii din Japonia
Studiouri de animație
Studiouri de film din Japonia

Toei Animation


Die 2. Unihockey-Bundesliga 2004/05 gewann der CFC Leipzig.

Playoffs

Die Playoffs wurden in nur einem Spiel ausgetragen und der Gewinner, der CFC Leipzig, stieg daraufhin in die 1. Bundesliga auf.

Unihockey 2004
Unihockey 2005

Bundesliga #2 2004

2. Unihockey-Bundesliga 2004/05


බලය සහ විස්ථාපනය

බලය සහ විස්ථාපනය යන දෙකම දෛශික රාශින් ව්. ඒව තිත් ගුණිතය මගින් සම්බනධ විමෙන් ආදිශ රාශියක් වු යන්ත්‍රික කාර්ය ගනනය කල හැක.
W=D.d=FDcos∅ (1)

මෙහි ∅ යනඅ බලය සහ වාස්ථාපන දෛශික අතර කෝණය වේ.
මෙම සුත්‍රය වලංගු විමට නම් බලය සහ කෝණය නියත විය යුතුය. වස්තුවේ මහ සැමවිටම ඒකිය සරල රේඛිය විය යුතු අතර රේඛාවේ  දිගේ චලනය වන විට දිශාව වෙනස් වේ.

කලය අනුව බලය වෙනස් වන විට ගමන් මග සරල රේඛාවකින් වෙනස් වු අවස්ථාවලදි (1) සමීකරණය සාමාන්‍යනේ යෙදිය නොහැකි වුවත් චලන කුඩා පිටර වලට බෙදිය හැකි වේත එහිදි බලය සහ චලනය එක් එක් පියවර යලදි නියතකයකට ආසන්න කල හැකි අතර මුලු කාර්ය එම පියවර වලදි කරන ලද කාර්වල එකතුවක් ලෙස ප්‍රකාශ කල හැක. යාන්ත්‍රික කාරය සදහා වන සාමන්‍ය අර්ථ දැක්විම පහත රේඛිය අනුකලයකින් ඉදිරිපත් කල හැක.
WccF ds (2)

මෙහි	C	- මග හෝ වස්තුව මගින් නිර්ක්ෂණයට කර වක්‍රය
F	- බලය දෛශිතය
S	- පිහිටුම් දෛශිකය

8W=F.ds යන ප්‍රකාශනය අවනිශ්චිල අවකලංක ජන එහි තේරැම Wc හි ගණනය කිරිමෙ ගමන් මග කෙරෙහි   Fds අවචලනය කිරිම කල නොහැක

2 සමීකරණය මගින් ශුන්‍ය නොවන බලයක් මගින් ශුන්‍ය කාර්යයක් කල හැකි බව පැහැදිලි කරයි. සරලම අවස්ථාවදි බලය චලනය වන දිශාවට ලම්මබ වු විට අනුකලනය සැමවිටම ශුන්‍ය වේ. මෙය වෘත්තයක චලනයේදි තුලදි සිදුවේ.කෙසේ නමුත් අනුකලනය සමහර විට ශුන්‍ය නොවන් එය සමහර අවස්ථාවලදි ඝන හෝ ධන වුවත අනුකලනයේ දි ශුන්‍ය කර ගත හැක.

ශුන්‍ය නොවන බලයක් පැවතිම මගින් ශුන්‍ය කාර්යක් කිරීම සහ එයට සම්බන්ධ රාශියක් වන ආවේගය අතර වෙනස නිරෑපනය කරයි. අවේග යනු කාලයට අනුබද්ධ බලයෙන් අනුකලනයයි. ආවේගය වස්තුවේ ගම්‍යතා වෙනස මිනුම් කරන අතර එය දෛයික රාශියක් වන අතර දිශාවට සංවේදි වේ. කාර්යය ප්‍රවේගය‍පෙුමගෙයේ විශාලත්වය ලෙස සලකනු ලබේ. උදාහරණයක් ලෙස වස්තුවක් ඒකා රේඛිය චලිතය වෙදන විට කෙන්ද්‍රය දෙසට යොදන බල‍යෙන් කාර්යක් සිදු නොවන අතර ස්පර්ශිය සංරදක ශුන්‍ය නොවන ආවේගයක් වේ.

(සංස්කරණය) යාන්ත්‍රික ශක්තිය

ප්‍රධාන ලිපිය යාන්ත්‍රික ශක්තිය

වස්තුවක යාන්ත්‍රික ශත්කිය මුලු ශක්තියෙන් කොටසක් වන අතර එය යාන්ත්‍රික කාර්ය අනුව වෙනස් විය හැක. එයට චාලක ශක්තිය සහ විභව ශක්තිය ඇතුලත් වේ. මෙහි සදහන් නොවු වැදගත් ආකාරයශන්තිය ලෙස තාපශක්තිය (මෙය සර්පණය කාර්ය මගින් වැඩි කල හැකි අතර පහසුවෙන් අඩුකල නොහැක) සහ අනිකුත් ශක්තින් (මෙය නියාවන් වන අතර ඉතිරි ඒකන් නොවෙනස්ව පවති)

බාහිර F  බලයක් වස්තුවක් මත ක්‍රියකර විට එහි චලක ශක්තිය Ek1  සිට Ek2 දක්වා වෙනස් ව්.

W=∆Ek=Ek2-Ek1=∆Ek=12mv22-12mv12=12m∆(v2)

අප මෙම ප්‍රතිඵලය ව්‍යුත්පන්න කල විට වස්තුවක් වන බාහිර බලයක ක්‍රියකරමින් ව්‍යුත්පන්න කල විට වස්තුවක් මත බහිර බලයක් ක්‍රියාකරිමෙන් ඇතිවන යාන්ත්‍රික කාර්ය එම වස්තැවේ ප්‍රවේගය වනස් විම වර්ගයට සමානගති වේ. (ඉහත සමීකරණයේ අවසාන   විය යුතු වේ)

යාන්ත්‍රික ශක්ති සංස්ථිතික මුලඡධර්මයේ අනුව ඕනෑම පද්ධතියක වන සංස්ථික බලය යෙදුවිට (ගුරැත්වාකර්ෂණය බලයක් පමනක් වේ) හෝ අනිකුත් බලය මගින් අති කරන කාර්ය වල එකතුවට ශුන්‍ය වන විට ඒවායේ සුලු යාන්ත්‍රික ශක්තිය නියතව පවති.

උදාහරණයක් ලෙස නියත ස්කන්ධයෙන් ඇති වස්තුවක් නිදහසේ වැටුන විට 1 අවස්ථාවේ මුලු ශක්තිය දෙයන අවස්ථාවේ ශක්තියට සමාන වේ.

(Ek + Ep )1=(Ek + Ep )2

Ek 	-	චාලක ශක්තිය සහ

Ep 	-	විභව ශක්තිය

සටහන්

යාන්ත්‍රික කාර්ය


Vodotoranj Borik, također znan kao Vodotoranj na Vojnoviću ili samo Bjelovarski vodotoranj, bivši je vodotoranj. Izgrađen je za službu današnje vojarne "Bilogora" i grada Bjelovara, no nikada pušten u funkciju.

Danas je neslužbeno dio park-šume Borik, no na parceli je u vlasništvu vojarne. Vodotoranj uglavnom služi kao zid za penjanje.

Povijest
Vodotoranj je izgrađen tijekom Drugog svjetskog rata radi povećanja broja vojnika i potrebe za pitkom vodom za cijeli grad, pri kojem bi se izgradio cijeli vodovodni sistem koji grad još tada nije imao s vodotornjem kao glavno vodovodno spremište. Pri izgradnji vojnog kompleksa odlučena i izgradnja vodotornja u kvartu Vojnović. Izgradnja je počela 1943. i radovi su završili 1944. godine do kada je ostao samo djelomično dovršen i nikada stavljen u funkciju. Nakon završetka Drugog svjetskog rata situacija vodotornja i nove vodovodne gradske mreže su ostali neriješeni te se 1960-ih počelo raditi na rješenju.

Tijekom Domovinskog rata vodotoranj je zbog svoje pozicije uz vojarnu bio je jedna od većih meta eksploziva i štete tijekom rata. Danas se po vodotornju mogu vidjeti ostaci pogodaka raketiranja te popunjene rupe od metka. Danas vodotoranj služi kao zid za penjanje grupe Sportskog-penjačkog kluba "Grip", koji ga koriste kao svoje treniralište te ga koriste za natjecanja u penjanju.

Građevine u Bjelovaru

Vodotoranj Borik


Osmanlı yüksek zümresinin genel kültür kaynaklarından olan Dürr-i Meknun, Yazıcıoğlu Ahmed Bîcan Efendi tarafından 15. yüzyılın ortalarına doğru yazılmış bir eserdir. Yaşadığı dönem ve bölge, yazarın, Milattan önceki yüzyılların filozoflarından ve bilginlerinden kendi çağdaşı Müslüman yorumculara kadar hem Batı'nın hem de Doğu'nun kültür birikiminden yararlanarak ilk Osmanlı ansiklopedisi diyebileceğimiz bu eseri ortaya çıkarmasına yardımcı olmuştur.

Osmanlıca kitaplar
15. yüzyıl kitapları

Dürr-i Meknûn


Touro İspanya'nın otonom bölgelerinden biri olan Galiçya'nın kuzeybatısında bulunan A Coruña eyaletine bağlı belediyesi.şehir nüfusu 4,151 (2010) olarak sayılmıştır.

Touro, A Coruña


Joseph-Louis Metzger, né le  à Saint-Louis, et guillotiné le  à la prison Roter Ochse de Halle-an-der-Saale, est un résistant français.

Biographie
Joseph-Louis est le fils de Philibert Metzger et de Louise Mangold.

Après avoir abandonné sa formation d'apprenti dans l'imprimerie, il exerce pendant une dizaine d'années le métier de monteur en chauffage.

En 1925, il fait son service militaire au 4e régiment de zouaves à Tunis.

En 1930, il épouse Anne Charpillet. Le couple a deux enfants.

Lorsque la Seconde Guerre mondiale éclate, il est mobilisé, le , au  régiment régional de Montbéliard. Le , il est muté au  régiment régional dans le Haut-Rhin. Lors de la campagne de France, son unité est repoussée vers le sud du département et il est interné en Suisse.

Le , il s'évade de Suisse et rejoint sa famille à Saint-Louis où il trouve du travail dans la société Kraepflé.

Résistance
En 1942, Joseph-Louis Metzger est contacté par un agent de renseignement britannique, par l'intermédiaire de bateliers du Rhin. Travaillant près de la ligne de chemin de fer Bâle-Mulhouse, il accepte de comptabiliser le trafic ferroviaire à la gare frontière de Saint-Louis. Puis il transmet des informations sur la production d'usines de métallurgie légère du sud du Haut-Rhin à Saint-Louis, Mulhouse, Willer-sur-Thur et Altkirch. Il informe aussi son agent que le secteur du Hartmannswilllerkopf dans les Vosges est désormais interdit aux civils car on y installe des fortifications.

Arrestation, jugement
Le , à la suite d'une dénonciation, Joseph-Louis Metzger est arrêté à Saint-Louis par la Gestapo. Il est emprisonné à la prison de Mulhouse puis transféré, le , à celle d'Offenburg et enfin à celle de Alt Moabit à Berlin.

Les 26 et , il comparait, pour espionnage, devant le  Sénat du Reichskriegsgericht, présidé par le juge Biron. Il est condamné à la peine de mort pour espionnage, ainsi qu'au paiement de 450 Reichsmarks devant servir à récompenser le ou les dénonciateurs. Le , il rencontre pendant une demi-heure son frère. Le , le recours en grâce est rejeté..

Le , il est guillotiné, par le bourreau Ernst Reindel, à la prison Roter Ochse de Halle-an-der-Saale en même temps que les bateliers Charles Lieby, Emile Wendling et Lucien Jacob qui transmettaient ses informations en Suisse..

Il est incinéré le 2 octobre. Le 6 octobre, l'urne est déposée au cimetière Sainte-Gertrude. Elle est détruite lors d'un bombardement aérien. Une stèle, portant son nom, est posée dans le cimetière après la guerre.

Distinctions
Il est reconnu « mort en déportation » et « déporté résistant ».

En 1959, il est décoré à titre posthume:
  ;
  avec palme ;
  par décret du .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

 Bateliers du Rhin
 Charles Lieby
 Emile Wendling
 Lucien Jacob
 Liste de résistants alsaciens
 Chronologie de l'Alsace annexée (1939-1945)

Liens externes

Résistant en Alsace
Résistant alsacien
Alsace pendant la Seconde Guerre mondiale
Titulaire de la médaille militaire
Condamné à mort exécuté en Allemagne au XXe siècle
Naissance dans le district de Haute-Alsace
Naissance en décembre 1905
Décès en septembre 1943
Décès à 37 ans

Joseph-Louis Metzger


Hakim, şu anlamlara geliyor olabilir;

Terim
 Hâkim (hukuk) - Mahkemelerde davaları karara bağlayan, adalet dağıtan kişi, yargıç.
 Hakîm (İslam) - Allah'ın 99 adından biri.
 Egemen - Bir ülkede mutlak otorite sahibi yönetici.
 Hakim (Fatımi) - 6. Fatımi halifesi.
 Hakim dalgaboyu - Optikte gözün algıladığı renkleri temsil eden ışık dalgaboyu.

Tarih
 I. Hakim - (1262-1302) Memlûk Sultanlığı koruması altında Kahire'de halifelik yapmış kişi.
 II. Hakim - (1341-1352) Memlûk Sultanlığı koruması altında Kahire'de halifelik yapmış kişi.
 Hakimler kitabı - İbranice yazılmış bir İncil kitabı

Adı veya soyadı Hakim olanlar
 Hâkim Biemrillah, Fâtımî hâlifesi.
 Hakim El Nişaburi - (? - 403 Hicri) Horasanlı bilgin.
 Hâkim et-Tirmizî, Sunni bir fakih ve Horasanlı geleneksel bir muhaddis. (İmâm et-Tirmizî ile karıştırılmamalıdır.)
 Azrinaz Mazhar Hakim - Brunei Sultanı Hassanal Bolkiah'ın 3. eşi.

Yerler ve mekanlar
 El-Hakim Camisi - Kahire'de bulunan bir camii.

Kurum ve kuruluşlar
 Hâkimler ve Savcılar Kurulu - Türkiye Cumhuriyeti'nde bir kurum.

Dizi/filmler
 Hakim (dizi) - 2022 yapımı atv'de yayınlanan Türk televizyon dizisi.

Hakim


Boris Nikolayeviç Yeltsin (Rusça: Бори́с Никола́евич Е́льцин) (1 Şubat 1931, Sverdlovsk -  23 Nisan 2007, Moskova), Rusya'nın ilk başbakanı ve devlet başkanı.

Gençliği
Rus kökenli bir çiftçinin oğludur. İnşaat mühendisliği öğrenimi gördükten sonra, bir inşaat işletmesinde idareci olarak vazife aldı. 1961'de Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ne girdi. Parti içinde hızla yükselerek Sverdlovsk bölgesi parti birinci sekreterliğine getirildi. Mihail Gorbaçov'un Sovyetler Birliği devlet başkanı oluşundan hemen sonra Moskova'ya çağrıldı. Nisan 1985'te Komünist Partisi Merkez Komitesine seçildi. Ekim 1985'te de Moskova Parti Teşkilatı Şefi oldu. Kısa zamanda kamuoyunun güvenini kazandı. Aynı zamanda Politbüro'ya da girdi. Yegor Ligaçev ile anlaşmazlığa düştü. 1987'de Gorbaçov tarafından görevden uzaklaştırıldı. Şubat 1988'de partiyle ilgili bütün yetkileri elinden alındı. İnşaat Bakanı Yardımcılığına tayin edildi.

Gorbaçov ile karşıtlık
Daha sonra Moskova'da halkın isteklerini dile getiren bir siyasetçi olarak sivrildi. Mart 1989'da Moskova'da %89,6 oranında oy alarak SSCB Halk Temsilcileri Kongresine seçildi. Siyasi ve ekonomik sahada çoğulculuğu savundu. Mayıs 1990'da Gorbaçov'un isteğine aykırı olarak Rusya Federasyonu Komünist Partisi Başkanlığına getirildi.

Haziran 1991'de Rusya Başkanlığına seçildi. 19 Ağustos 1991 de SSCB başkanı Gorbaçov'a karşı sertlik yanlıları tarafından düzenlenen darbeyi şiddetle protesto etti. Darbecilere karşı halkı direnişe çağırdı. Moskova'da Beyaz Saray denen Rusya parlamento binasına ulaşmayı başardı. Darbecileri suçlu ve hain ilan ederek, ordu ve KGB içinde darbeye karşı çıkanların ve ABD'nin yardımıyla Beyaz Saray'ı direnişin merkezine dönüştürdü. Gorbaçov'un Devlet Başkanı olarak yeniden göreve dönmesini sağladı. Darbenin başarısızlığa uğratılmasında ve Gorbaçov'un yeniden göreve dönmesinde en önemli rolü oynadı. Darbecilere karşı gösterdiği kararlı tutumuyla büyük bir prestij kazandı. Gorbaçov'un bazı başarısızlıkları Yeltsin'i daha güçlü hâle getirdi. Gorbaçov'un göreve dönmesinden sonra askeriyede ve çeşitli devlet kademelerinde yapılan tasfiye hareketleri ile nüfuzunu arttırdı.Anayasaya aykırı kararnameler çıkardı ve Gorbaçov'dan bağımsız uygulamalara girişti. Komünist Partiyi yasakladı ve bütün parti mallarına el koydu.

Askerî darbe girişimi 17 Mart 1991'deki Sovyetler Birliği Referandumu'na göre 20 Ağustos 1991'de yapılacak olan yenilenmiş birlik antlaşmasının da iptal edilmesine sebep oldu. Siyasi reformların yanı sıra, ekonomik konularda da reformlara giden Yeltsin, 2 Ocak 1992'de yürürlüğe girecek olan yüksek oranlı fiyat artışları hususunda halktan ve parlamentodan destek istedi. Rusya parlamentosundan olağanüstü yetkiler aldı.

Rusya Federasyonu Başkanlığı
8 Aralık 1991'de Yeltsin ile Ukrayna ve Belarus Cumhuriyetlerinin Devlet Başkanları Sovyetler Birliği'nin dağıldığını ve Bağımsız Devletler Topluluğu'nun (BDT) kurulduğunu ilân ettiler. Ancak 12 Aralık'ta Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti Yüksek Sovyeti bu antlaşmanın onaylanmasını reddetti. Sovyet anayasasına göre birliğin dağıtılması ancak Yüksek Sovyet Meclisi'nin yetkisindeydi. Ancak Yeltsin'in Gorbaçov'u istifaya zorlaması Yüksek Sovyet'in kararını geçersiz kıldı. 21 Aralıkta geri kalan 12 Cumhuriyetin 11'i de BDT'ye katıldı. Yeltsin, Gorbaçov'la birlikte BDT'nin yıl sonunda Sovyetler Birliği'nin yerini alacağını açıkladı. Ancak Gorbaçov 25 Aralık 1991'de Devlet Başkanlığı vazifesinden istifa etti. Çok çabuk davranan Yeltsin, Gorbaçov'un Kremlin'deki ofisine taşındı. Ordunun komutasını eline aldı. Birleşmiş Milletlere Sovyetler Birliği'nin Güvenlik Konseyindeki yerini Rusya Federasyonunun alacağını bildirdi. Nükleer füzelerle ilgili fırlatma şifrelerine el koydu. İdarede ABD'yi örnek alan Yeltsin Başkanlık vazifesini de kendinde topladı.

Eylül 1992'de Halk Temsilcileri Kongresi'nde Sergey Baburin önderliğindeki Ulusal Birlik adlı muhalif grup  SSCB'yi dağıtan anlaşmanın 12 Aralık 1991'deki Yüksek Sovyet oturumunda reddedildiğini, bu nedenle anlaşmanın geçersiz olduğunu bildiren dilekçeyi Anayasa Mahkemesi'ne gönderdi. Fakat Yeltsin denetimindeki mahkeme bu dilekçeyi incelemeye almadı.

1993 Krizi
Yeltsin 1993 yılında reform önerilerini ve yönetim değişikliklerini engellemeye çalışan Parlamentoyu asker kullanarak dağıttı.Parlamento binasını tanklarla bombalatmaktan bile çekinmedi. Ardından Parlamento seçimleri yapıldı.Seçimleri Yeltsin yanlısı adaylar kazandı. Böylece Yeltsin Parlamento da yandaş sayısını arttırarak konumunu daha da güçlendirdi.

Rusya'nın 1990'lı yıllarda hızlı özelleştirilme sürecinde ülkeyi yöneten Yeltsin, 1994 yılında Çeçenistan'da büyük çaplı bir askerî müdahale düzenledi ve işgal etti. Ardından Çeçenistan'ın özerkliğini sınırlandırarak Rusya egemenliğini sağlamlaştırmaya çalıştı. Ancak Çeçen direnişinin artarak devam etmesi ve Rusya kayıplarının artması sonucu iç politikada zor duruma düştü.

Yeltsin, Cumhurbaşkanı olarak son dış gezilerinden birinde Kasım 1999'da Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilâtı (AGİT) zirvesine katılmak üzere İstanbul'a gitti. O günlerde ABD ile ilişkileri gayet iyi durumda olan Türkiye, Orta Asya ve Kafkaslar'da Rusya ile rekabete girişmişti. Zirve sırasında imzalanan Bakü-Ceyhan Boru Hattı antlaşması, ABD destekli Türkiye'nin eski Sovyet topraklarında artan etkisinin bir göstergesiydi. Zirvede ABD Başkanı Bill Clinton ile söz düellosuna giren Yeltsin, Kafkaslar'da bir içsavaş başlatan Çeçen isyancılarını "haydut ve katil" olarak niteledi ve "Silâhlı çetelerle aynı masaya oturamayız. Bu teröristlerin kökünü kazımalıyız ve onlara hangi ülkelerin yardım ettiğini biliyoruz" ifadelerini kullandı. Yeltsin, Yugoslavya'ya yapılan NATO hava saldırılarına da karşı çıktı. Bu yorumları, Çeçenistan sorununa barışçı bir çözüm bulunmasını isteyen Clinton'un eleştirisine hedef oldu. Yeltsin Fransa başkanı Chirac ve Almanya şansölyesi Schröder ile yaptığı bire bir görüşmelerde de eleştirilince AGİT toplantısını terk etti ve Rusya'ya döndü.

1996 Seçimleri
Yeltsin 1996 yılındaki şaibeli devlet başkanlığı seçimlerinde yeniden başkan seçildi. Ancak seçimin hileli olduğuna yönelik pek çok itiraz yapıldı. Yeltsin bu seçimin ilk turunda % 35 oy alırken rakibi Komünist Parti adayı Gennadi Züganov % 32 oy almıştır. İkinci tur seçimlerde Komünist Parti adayı bazı sağcı güçlerin de desteğini almış fakat % 40 oy alabilmiştir. Yeltsin ise % 53 oyla tekrar başkan seçilmiştir. Ancak 20 Şubat 2012'de muhalif cepheden Sergey Baburin ve Sergey Udaltsov 1996 seçimlerinde pek çok seçim sahtekarlığına şahit olduklarını ve bu seçimin galibinin kesinlikle Komünist Parti lideri Gennadi Züganov olduğunu belirtmişlerdir.

Yeltsin 1998 yılındaki ekonomik krizin ardından tamamen otoritesini kaybetti. Bu dönemde başarısızlığını hükûmetlere yükleyerek sık sık başbakan değiştiren Yeltsin giderek ordunun da desteğini kaybetmeye başladı. Ekonomik kriz döneminde göreve getirdiği Yevgeni Primakov'un ekonomide kısmen toparlanma sağlayarak halktan ve meclisten destek alması Yeltsin'de iktidarı kaybetme korkusuna sebep oldu. Bunun üzerine Yeltsin, Mayıs 1999'da başbakan Yevgeni Primakov'u da görevden aldı.

İktidarının sonu ve ölümü
1999 yılında Yeltsin'in kızının ve damadının adının bir yolsuzluk skandalına bulaşması ile Rusya basını Yeltsin'in Başkanlığını iyice sorgulamaya başladı. Yeltsin ise bu baskılara iç ve dış politikada sertlik yanlısı düşünceleri ile tanınan eski KGB ajanı olan Vladimir Putin'i başbakanlığa getirerek karşılık verdi. Ancak aynı yılın sonuna doğru muhalefetten ve halktan gelen baskılara karşı koymakta zorlanan Yeltsin 31 Aralık 1999 akşamı televizyonda yaptığı konuşmada istifa ettiğini ve yerine anayasa gereği Başbakan Putin'in geçeceğini açıkladı.

2000 yılında, emekliliğe ayrıldıktan sonra bir Rusya televizyon kanalında yaptığı röportajında, geçmişte katlanmak zorunda kaldığı en büyük sorumluluğunun, Çeçenistan'da yaşamını yitiren insanlar olduğunu belirtti.

Yeltsin, 23 Nisan 2007 tarihinde kalp yetmezliği sebebiyle öldü. Devlet töreni yapıldı, cenazesine 3 bin kişi katıldı. Rusya'nın önde gelen kamuoyu araştırma şirketlerinden olan Levada'nın Ocak 2015'te yaptığı anket sonuçlarına göre halkın % 9'u Boris Yeltsin hakkında olumlu bir değerlendirmede bulunurken, % 78'i olumsuz bir değerlendirmede bulundu. Yeltsin'in cenazesi Novodeviçi Mezarlığı'na gömüldü.

Siyasi eleştiriler

Rusya Parlamento Başkanı Ruslan Hasbulatov'a göre Yeltsin'in tüm liderliği boyunca "yüzlerce" CIA ajanıyla çevrili olduğunu belirtmiştir. Hasbulatov, Yeltsin'in özellikle tartışmalı 1996 yılındaki seçimleri ABD'nin doğrudan yardımı ve desteği sayesinde kazandığını iddia etmiştir. Yeltsin'in birlikte çalışacağı bakanlar ve yetkililer için CIA ajanlarından onay aldığı da iddia edilmiştir.

Kişisel yaşamı
Colton, Yeltsin'i "içsel karmaşıklıklarla dolu", hem "matematiksel bir zihin yapısı" hem de "macera zevki" sergileyen bir adam olarak tanımladı, Yeltsin'in "bir durumu bütünsel olarak kavrama sezgisine" sahip olduğunu belirtti. Colton, Yeltsin'in dik kafalı, ve huzursuz olabileceğini düşünüyordu. Evans, Yeltsin'in otobiyografisinde, liderin kendisini bir Rus'tan çok bir Sovyet olarak gördüğünü belirtmiştir. Yeltsin, hayatı boyunca genellikle gizlemeye çalıştığı bir dizi sağlık sorunu yaşamıştır. Çocukken hem kırık bir burnu hem de sakat bir eli vardı ve bu fiziksel özelliklerinden dolayı utanç duymaya devam etti; toplum içindeyken sık sık sol elini masanın altına ya da kravatının arkasına gizlerdi. Ayrıca orta kulak enfeksiyonu nedeniyle sağ tarafı da sağırdı. Annesi dindar bir Ortodoks Hristiyan olmasına rağmen, Yeltsin bir dindar olarak büyümemiş, ancak 1980'lerde ve 1990'larda dindar olmuştur.

Yeltsin, "yönetim tarzının" "sert" olduğunu ve "sıkı disiplin ve verilen sözlerin yerine getirilmesini talep ettiğini" belirtmiştir. Yeltsin bir işkolikti; UPI üniversitesindeyken geceleri sadece dört saat uyuma alışkanlığı geliştirdi. Dakikti ve astlarının geç kalması konusunda çok katıydı. Mükemmel bir hafızası vardı ve okumayı severdi; 1985'te ailesinin elinde yaklaşık 6000 cilt kitap vardı. UPI üniversitesinde eşek şakalarından hoşlanmasıyla tanınırdı. Halk şarkılarını ve pop melodilerini dinlemekten hoşlanırdı ve gençliğinden itibaren lozhki kaşıklarını çalabilirdi. Yeltsin, 1990'larda sağlık durumu kötüleşene kadar buzlu suda yüzmekten hoşlanıyordu ve hayatı boyunca her güne soğuk bir duşla başladı. Ayrıca banya buhar banyosunu kullanmayı da severdi. Yeltsin ayrıca avlanmayı severdi ve kendi av silahları koleksiyonuna sahipti. Çalışanlarına, genellikle onları daha çok çalışmaya motive etmek için saat ve diğer hatıra eşyaları vermeyi severdi. İnsanların küfür etmesinden hoşlanmazdı ve sinirlendiğinde ya da öfkelendiğinde sık sık elindeki kalemleri kırdığı bilinirdi.

Yeltsin'in alkole karşı yüksek bir toleransı vardı ve 1980'lere gelindiğinde ortalamanın üstünde alkol alıyordu. Yeltsin'in en sevdiği yazar Anton Çehov idi, ancak Sergei Yesenin ve Alexander Pushkin'in eserlerini de beğeniyordu. Colton Yeltsin'i "boğuk bariton" bir sese sahip olarak tanımlamıştır.

Doder ve Branson, Yeltsin'in "genç Ruslar için bir kahraman, antikomünist olmaları gerekmeyen ancak Brejnev yıllarının acısı ve ilgisizliğiyle dolu olanlar için bir kült figür" olduğunu belirtmişlerdir. Onun "coşkulu, neredeyse aşırı derecede açık", ve aynı zamanda "karizmatik" olduğunu belirttiler. Yeltsin'in Sovyet yönetimine meydan okurken kendisini "gerçek bir işçi sınıfı kahramanı" olarak sunduğunu da eklediler.

Yeltsin arkadaşlarına sadıktı. Yeltsin, arkadaş olarak mesleki açıdan yetkin ve ahlaki açıdan titiz olduğunu düşündüğü kişileri seçti. Aron, Yeltsin'in arkadaşları arasında "tükenmez bir neşe, coşku ve misafirperverlik kaynağı" olabileceğini belirtmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 1991 Sovyet darbe girişimi
 1993 Rusya anayasa krizi

SSCB'liler
1931 doğumlular
2007 yılında ölenler
Rusya devlet başkanları
Rusya başbakanları
Sovyet siyasetçiler
Rus inşaat mühendisleri
Lenin Nişanı sahipleri
Perestroyka
Kalp yetmezliğinden ölenler
Novodeviçi Mezarlığı'na defnedilenler
Altın Kartal Nişanı sahipleri
Moskova'da ölenler
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Rus savunma bakanları
Légion d'honneur Büyük Haç Nişanı sahipleri
Rus milliyetçiler
Rusya'da muhafazakârlık
Kızıl Bayrak İşçi Nişanı sahipleri
Sovyet albaylar
Sovyet erkek voleybolcular
Rus Ortodoks Hristiyanlar

Boris Yeltsin


Asociația Vrij Historisch Onderzoek (abreviată VHO, "Cercetarea istorică liberă") a fost înființată în anul 1985 de către frații Siegfried Verbeke și Herbert Verbeke și își are sediul în orașul belgian Anvers (Flandra). Activitățile VHO sunt conduse în mare parte de Siegfried Verbeke. VHO este o organizație de extrema dreaptă. Activitățile sale s-au diminuat, potrivit Raportului Anual 2004 pentru protecția Constituției, ca urmare a problemelor financiare și a intensificării măsurilor preventive întreprinse de poliția belgiană.

Site-ul VHO este administrat, în principal, de Germar Rudolf și oferă o mare varietate de texte prin care este negat Holocaustul. Pot fi comandate cărți și broșuri care susțin ideologii extremiste, unele dintre acestea fiind interzise în Germania și confiscate de autorități. Site-ul VHO se numără printre "cele mai mari site-uri revizioniste  din lume". Oficial, site-ul este deținut de editura Castle-Hill din Hastings (Anglia).

Revista de cercetare istorică
VHO, sau compania asociată "Castle Hill Publishers" a lui Germar Rudolf, publică revista Vierteljahreshefte für freie Geschichtsforschung (VffG), care este trimisă din Belgia, în unele cazuri  fără a fi fost solicitată. În plus, VHO este începând din 2002, împreună cu CODOH, editorul revistei "The Revisionist". Revistele trimestriale sunt catalogate de autorități ca fiind "publicații pseudoștiințifice", în care "genocidul evreilor europeni este în mare parte negat și crimele de război germane sunt minimalizate".

Sprijin din partea altor organizații de extrema dreaptă
Directorul VHO, Siegfried Verbeke, care a fost condamnat pentru negarea Holocaustului a fost sprijinit de asociația flamando-neerlandeză de extrema dreaptă Voorpost în 2005, printr-o donație.

Note

Bibliografie
 Thomas Grumke (Hrsg.): Handbuch Rechtsradikalismus. Personen - Organisationen - Netzwerke. Vom Neonazismus bis in die Mitte der Gesellschaft., Leske und Budrich Verlag, Opladen 2002, ISBN 3-8100-3399-5. (Inhaltsverzeichnis: PDF-Datei)

Legături externe
  (PDF-Datei) (pp. 111–117, PDF-Seiten 113–119) (3,37 MB)

Fondări în 1985
Negarea Holocaustului

Vrij Historisch Onderzoek


Cette page concerne les évènements survenus en 2018 en Finlande  :

Évènement
  : Élection présidentielle
  : Sommet entre la Russie et les États-Unis à Helsinki
 décembre : Scandale des viols d'enfants à Oulu

Sport
 Championnat de Finlande de hockey sur glace 2017-2018
 Championnat de Finlande de hockey sur glace 2018-2019
 Championnat de Finlande de football 2018
 Organisation des championnats du monde juniors d'athlétisme

Culture
 Participation de la Finlande au Concours Eurovision de la chanson à Lisbonne.

Sortie de film

 Hypnose
 Ihmisen osa
 Tyhjiö

Décès
 , escrimeur.
 , footballeuse.
 , poète.
 Heikki Kirkinen, historien.
 , personnalité politique.
 , personnalité politique.
 , personnalité politique.
 , personnalité politique.
 , théologien et missionnaire.
 , réalisateur.

Notes et références

2018 en Finlande

2018 en Finlande


Negernbötel, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 16,97 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1034 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Dieter Beuk tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-trave-land.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Negernbötel


Events from the year 1733 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George II

Governors
Governor General of New France: Charles de la Boische, Marquis de Beauharnois
Colonial Governor of Louisiana: Étienne Perier
Governor of Nova Scotia: Lawrence Armstrong
Commodore-Governor of Newfoundland: Edward Falkingham

Events
 Vitus Bering's second expedition, with George Wilhelm Steller aboard, the first naturalist to visit Alaska.

Births
 Marie-Josephte Corriveau, criminal (died 1763)
 François Baby, politician and businessman

Deaths

Historical documents
Hudson's Bay Company chief factor roams to expand trade, "to the Hazard of my Life," doubling number of skins from "Northern Indians"

HBC will sell for 1 beaver skin: 12 needles, 12 buttons, 6 thimbles, 2 scrapers, 1 lb. thread, or 3/4 lb. coloured beads

HBC mason rises above others' incompetence at Churchill River construction site, and sketches winter fishing, hunting and timber work

Extensive summary of century of English and French claims to Acadia supports French descendant's right to her property in Nova Scotia

French threat in Nova Scotia shows need for Palatines, Newfoundland "straglers," and soldiers with wives to help "peopling the countrey"

Lt. Gov. Armstrong orders troops to Minas and boat from Boston to prevent remote Nova Scotia becoming "more independent of the English"

Armstrong plans to employ surveyor "to make out a plan of the woods and lands in the Bay of Fundy" and elsewhere in Nova Scotia

Receiving ordnance at Annapolis, Armstrong calls for some at Canso, and also effort to undercut traders' prices to please Indigenous people

"Cope[...]Agreed to the Justness of their Demand" - Nova Scotia Council decides in favour of workers' wage demand from colliery management

Lt. Gov. Armstrong orders Nova Scotia Council members to address chair at their meetings, and not "Reproach and Reprimand one another"

"Redress" - New York governor Cosby rectifies fraud Corporation of Albany used to cheat Kanien'kéhà:ka of 1,000 acres of their land

Cosby explains how expanding settlement of northern New York requires "forts in places more advanced towards Canada"

Cosby recounts answering request from Île-Royale for emergency food supplies and comments on precarious condition of Louisbourg

In Newfoundland, "the New England traders do still continue to carry away numbers of fishermen and seamen"

"Generally trusted on the credit of their masters,[...]many [fishers run debts too high to pay and] endeavour to get to New England"

£500 sterling is penalty for any "ships belonging and bound to New England[...]to carry any men more than their ship's company"

There is winter "furring trade" in Trinity Bay and north of Cape Bonavista, "but I don't learn that they have any traffick with the Indians"

Contract between missionary priest and blacksmith who will work in the Wendat (Huron) village at Detroit (Note: "savages" used)

References

1730s in Canada
1733 in New France
33

1733 in Canada


Mühlwärts ist eine Hofgemeinde, jetzt Ortsteil, von Unterbreizbach im Wartburgkreis in Thüringen.

Lage
Die Hofgemeinde Mühlwärts liegt im Tal der Mosa südlich des Ulsterberges an der Kreisstraße 100 und Bundesstraße 84. Die Flur grenzt an die Fluren von Hüttenroda und Pferdsdorf. Die Gemarkung besitzt Hanglagen am Ulsterberg sowie Wiesen und Ackerflächen in Richtung Schacht II. Die geographische Höhe des Ortes beträgt .

Geschichte
Mühlwarts wurde 1569 erstmals urkundlich erwähnt. 2012 wohnen 46 Personen in der Hofgemeinde. Die Hofgemeinde ist mit der Entwicklung der anderen Hofgemeinden verknüpft. Unweit des Ortes wurde um 1955 der Schacht II des Kalibergwerks Unterbreizbach geteuft. Deshalb kaufte die Kaliindustrie im Vorfeld Grundstücke von der Hofgemeinde. 1975 wurden die Hofgemeinden Deicheroda, Mühlwärts, Hüttenroda und Mosa auf Beschluss des Rates des Kreises Bad Salzungen nach Sünna eingemeindet und sind seit 1996 Ortsteile der Einheitsgemeinde Unterbreizbach.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Wartburgkreis
Unterbreizbach
Ersterwähnung 1569

Mühlwärts


Henrietta Louisa Fermor, comtesse de Pomfret (née Jeffreys ;  - ), est une épistolière anglaise.

Biographie
Elle est née en 1698 à Leicester Square, Londres, le seul enfant survivant de John Jeffreys,  baron Jeffreys de Wem, Shropshire, et de sa femme, Charlotte Herbert, fille et héritière de Philip Herbert (7e comte de Pembroke) et de son épouse, Henriette de Kérouaille, sœur de la maîtresse de Charles II Louise, duchesse de Portsmouth.

Le 14 juillet 1720, Henrietta Louisa Jeffreys épouse Thomas Fermor,  baron Leominster, qui l'année suivante est créé comte de Pomfret, ou Pontefract, Yorkshire. Il est ensuite nommé Chevalier du Bain et, en septembre 1727, est nommé maître du cheval de la reine Caroline, de qui Lady Pomfret est également l'une des dames de la chambre à coucher. En 1730, Jeffreys compile une collection d'estampes dans un album intitulé « Têtes, anglais et étrangers rassemblés par Henrietta Louisa Jeffreys, comtesse de Pomfret », aujourd'hui conservé à l'Université Queen's de Kingston. À la mort de la reine en novembre 1737, Lady Pomfret, avec son amie Frances, comtesse de Hertford, se retire de la cour. En septembre 1738, elle et son mari font une tournée de trois ans en France et en Italie. À Florence, où ils arrivent le 20 décembre 1739, ils reçoivent la visite d'Horace Walpole et de Mary Wortley Montagu. Ils retournent peu après en Angleterre via Bologne, Venise, Augsbourg, Francfort et Bruxelles, et arrivent chez eux en octobre 1741. Lors de la mascarade de la duchesse de Norfolk au mois de février suivant, le couple « s'avance péniblement comme des pèlerins, avec de vastes bâtons à la main !

Lord Pomfret meurt le 8 juillet 1753 et est remplacé par son fils aîné, George. L'extravagance du fils l'oblige à vendre les meubles de son siège à Easton Neston house, Northamptonshire. Ses statues, qui faisaient partie de la collection arundélienne et avaient été achetées par son grand-père, sont achetées par sa mère pour être offertes à l'Université d'Oxford. Une lettre de remerciements, enfermée dans une boîte en argent, lui est présentée par l'université le 25 février 1755  et un poème en son honneur est publié à Oxford l'année suivante.

Lady Pomfret meurt sur la route de Bath le 15 décembre 1761, laissant une famille de quatre fils et six filles. Elle est enterrée à Easton Neston, mais un joli cénotaphe est ensuite érigé à sa mémoire dans l'église St. Mary's d'Oxford.

Horace Walpole s'est moqué de Lady Pomfret, parlant de son « air dérisoire d'apprentissage significatif et d'absurdité », et disant qu'elle est totalement dépourvue d'humour. Elle considère "que Swift aurait mieux écrit s'il n'avait jamais écrit de manière ridicule". Une autre amie satirique, lady MW Montagu, trouve dans les lettres de lady Pomfret tout le plaisir d'un auteur agréable. Lady Bute est entrée en possession des lettres. Trois volumes de Correspondance entre Frances Comtesse de Hartford (plus tard Duchesse de Somerset), et Henrietta Louisa, Comtesse de Pomfret, entre… 1738 et 1741, sont publiés à Londres en 1805, et de nouveau en 1806, par William Bingley, à la demande de Mme Burslem de Imber House, Wiltshire, à qui appartiennent les originaux.

Notes et références

Liens externes

Crédit d'auteurs

Écrivain anglais du XVIIIe siècle
Épistolier britannique
Épistolière du XVIIIe siècle
Comtesse britannique
Personnalité anglaise du XVIIIe siècle
Naissance en novembre 1698
Décès en décembre 1761
Décès à 63 ans

Henrietta Louisa Fermor


Bethel é uma região censitária cadastrada no GNIS com o número 1169353, está localizada em Bethel Township, condado de Berks, Pensilvânia, Estados Unidos. Ela está localizada na junção da Interstate 78/U.S. Route 22 e Pennsylvania Route 501. Está na bacia hidrográfica de Susquehanna e drenado para o sul em Little Swatara Creek. Seu código de área é 717. A partir do censo de 2020, a população era de 460. Betel era o local original em que a Cabela's iria construir sua nova sede antes de decidirem construí-lo em Hamburg. É o lar da sede internacional das Assembléias de Yahweh, de várias lojas de pequenos negócios e de um grande centro de distribuição para a Dollar General e para a PetSmart, que pode ser visto enquanto se dirige pela Interstate 78.

Ligações externas

Cidades dos Estados Unidos

Bethel (condado de Berks, Pensilvânia)


Adam Mariș I. Simion (n. 1868, Cozia, județul Hunedoara – d. 1950, Cozia, județul Hunedoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A urmat școala primară din satul natal, Cozia. A fost sergent în armata austro-ungară în timpul Primului Război Mondial. A organizat și a condus Garda Națională Română din satul Cozia. Ia parte la  înființarea organizației țărănești a Frontului Plugarilor, fiind ales și în comitetul de conducere, unde s-a remarcat prin susținerea energică a cauzei țăranului român .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Adam Mariș I. Simion a fost delegat al Cercului electoral Deva .

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I) * Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1868
Decese în 1950
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Adam Mariș I. Simion


Utaljivanje je postupak spajanja staklenih dijelova s metalnima (katkada s djelovima od konstrukcijske keramike). Prije utaljivanja stakleni se i metalni dio moraju zagrijati na približno jednaku temperaturu, a to je temperatura gnjecavosti stakla. Na toj je temperaturi metalni dio čvrst, a stakleni se lako oblikuje gnječenjem. Temperatura omekšavanja za meka stakla je viša od 500 ˚C, a od tvrdih stakala najvišu (oko 1 200 ˚C) ima kremeno staklo. Oblikovani utaljeni spoj dobro je dodatno zagrijavati da bi staklo rastvorilo tanak sloj oksida na površini metalnoga dijela. Tako se postiže mješoviti međusloj i potpuno sljubljivanje dijelova koje osigurava hermetičan sloj (nepropusan za plinove i tekućine).

Uvjet za dobru čvrstoću spoja
Za postizanje kvalitetnog utaljenog spoja bez unutarnjih naprezanja, koja bi pri promjenama temperature mogla izazvati pucanje staklenoga dijela zbog nejednakih promjena izmjera (dimenzija) dijelova, treba izabrati vrstu stakla i metala prema jednom od ovih dviju uvjeta:
 toplinsko istezanje metalnih i staklenih dijelova moraju biti približno jednake;
 metalni dio mora na mjestu spoja imati što manji poprječni presjek i mora biti od mekšega metala dobre gnječivosti ili, kada to nije moguće, presvučen takvim metalom.
Prvi uvjet najbolje ispunjava platina i meko staklo, ali zbog skupoće platine se koristi samo pri jakim kemijskim utjecajima. Za ispunjenje drugog uvjeta najbolje je metalni dio izraditi od bakra ili ga pobakriti.

Postupak utaljivanja
Spojiti se utaljivanjem može na dva načina:
 gnječenjem staklenog oko metalnog dijela na mjestu spoja. Izrađeni i zagrijani stakleni i metalni dio učvrste se u potreban međusobni položaj, a zatim se stakleni dio gnječi (ručno s pomoću alata za obradbu stakla ili strojno) uz dodatno zagrijavanje plamenikom do postizanja spoja. Ovim se postupkom najčešće spajaju stakleni dijelovi sa žicama, šipkama ili nitima (uvodnicima struje ili elektrodama);
 s pomoću staklenoga prstena oko metalnoga dijela. Oko izrađenog i zagrijanoga metalnoga dijela na mjestu spoja omota se gnjecavo staklo tako da se oblikuje prsten. Metalni se dio nakon toga provuče kroz stakleni, a mjesto spoja zagrijava plamenikom dok se stakleni prsten i stakleni dio ne stope u cjelinu i stakleni dio potpuno ne priljubi uz metalni.

Primjena
Spojevi utaljivanjem mogu se izvoditi ručno ili automatizirano. Pogodni su za masovnu proizvodnju i to u industriji žarulja, rendgenskih cijevi, katodnih cijevi, poluvodičkih dijelova, fotonaponskih ćelija i drugoga. Važne prednosti toga spoja jesu nepropusnost i električna izolacija metalnoga dijela.

Izvori

Strojarstvo
Znanost o materijalima

Utaljivanje


Inversion kan henvise til flere artikler:
Inversion (meteorologi)
Inversion (genetik), en type kromosommutation
 Inversion (musik)

Inversion


Anti-lymphocyte globulin (ALG) is an infusion of animal- antibodies against human T cells which is used in the treatment of acute rejection in organ transplantation. Its use was first reported by Thomas Starzl in 1966. Its use in transplant was supplanted by thymoglobulin between 1984 and 1999.

It has also been used in the treatment of aplastic anemia.

It is less commonly used than the similar anti-thymocyte globulin (ATG), and like ATG it is associated with cytokine release syndrome in the short term and an increased risk of post-transplant lymphoproliferative disorder in the long term. ALG is more likely to cause side effects than ATG, but is safer than OKT3.

The product was manufactured by Upjohn and Merieux, as well as the Schweizerisches Serum- und Impfinstitut in Bern, the latter of which was made by injecting horses with human thoracic duct lymphocytes and was called "Lymphoser Berna".

References

Polyclonal antibodies

Anti-lymphocyte globulin