Arthur Zimmermann (5 October 1864 – 6 June 1940) was State Secretary for Foreign Affairs of the German Empire from 22 November 1916 until his resignation on 6 August 1917. His name is associated with the Zimmermann Telegram during World War I. He was also closely involved in plans to support rebellions in Ireland and in India, and to assist the Bolsheviks to undermine Tsarist Russia.

Career

He was born in Marggrabowa, East Prussia, then in the Kingdom of Prussia (present-day Olecko, Mazury, Poland). He studied law from 1884-87 in Königsberg, East Prussia, and Leipzig. A period as a junior lawyer followed and later he received his doctorate of law. In 1893, he took up a career in diplomacy and entered the consular service in Berlin. He arrived in China in 1896 (Canton in 1898), and rose to the rank of consul in 1900. While stationed in the Far East, he witnessed the Boxer Rebellion in China. As part of his transfer to the Foreign Office, he returned to Germany in 1902. A portion of this trip was via railroad across the Continental United States, a fact he would later use to inflate his supposed expertise on the nation.

Later he was called to the Foreign Office, became Under Secretary of State in 1911, and on 24 November 1916, he accepted his confirmation as Secretary of State, succeeding Gottlieb von Jagow in this position. He had assumed a large share of his superior's negotiations with foreign envoys for several years prior to his appointment because of Jagow's reservation in office. He was the first non-aristocrat to serve as foreign secretary.

Kronrat
As acting secretary Zimmermann took part in the so-called Kronrat, the deliberations in 1914, with Kaiser Wilhelm II and Chancellor Theobald von Bethmann Hollweg, in which the decision was taken to support Austria-Hungary after the assassination of Franz Ferdinand, Archduke of Austria at Sarajevo, which ultimately was to lead to the outbreak of war. He later disavowed the name Kronrat since it was the Kaiser's opinion that was decisive in the discussion, but with which Bethmann Hollweg and Zimmermann concurred.

Irish rebellion
In late 1914, Zimmermann was visited by Roger Casement, the Irish nationalist. A plan was laid to land 25,000 soldiers in the west of Ireland with 75,000 rifles. However, the German general staff did not agree. In April 1916, Casement returned to Ireland in a U-boat and was captured and executed. A German ship (the Libau) renamed the Aud, flying Norwegian colours, shipped 20,000 rifles to the south Irish coast, but it failed to link up with the rebels and was scuttled. Planning on this support, the Irish Volunteers launched the Easter Rising in Dublin. Though the Rising failed, its political effect led on to the Irish War of Independence in 1919–22 and the formation of the Irish Free State.

Resignation and death
On 6 August 1917, Zimmermann resigned as foreign secretary and was succeeded by Richard von Kühlmann. One of the causes of his resignation was the famous Zimmermann Telegram he sent on 16 January 1917. He died in Berlin in 1940 of pneumonia.

Zimmermann telegram and resignation

Background
Two and a half years into World War I, the United States had maintained a status of neutrality while the Allied armies had been fighting those of the Central Powers in the trenches of northern France and Belgium. Although President Woodrow Wilson had been re-elected – winning the election on the slogan, "He kept us out of the war" – it became increasingly difficult to maintain that position.

After the Royal Navy had been engaged in a successful naval blockade against all German shipping for some time, the German Supreme High Command concluded that only a total submarine offensive would break the stranglehold. Although the decision was made on 9 January 1917, the Americans were uninformed of the operation until 31 January.

The Germans abrogated their Sussex pledge (not to sink merchant ships without due warning and to save human lives wherever possible) and began an unrestricted U-boat campaign on 1 February 1917. Since it was obvious that US shipping would also come under attack in the course of this operation, it became just a matter of time before the USA was drawn into the conflict.

Germany had been pursuing various interests in Mexico since the beginning of the 20th century. Although a latecomer in the area, with Spain, Britain, and France having established themselves there centuries earlier, the Kaiser's Germany attempted to secure a continuing presence. This entailed many different approaches to the Mexican Republic and its changing, often revolutionary, governments as well as assuring the United States (most of the time) of Germany's peaceful intentions. German diplomacy in the area depended on sympathetic relations with the Mexican government of the day. Among the options discussed during Arthur Zimmermann's period in office was a German offer to improve communications between the two nations and a suggestion that Mexico purchase German submarines for its navy. After Francisco Villa's cross-border raids into New Mexico President Wilson sent a punitive expedition into Mexico to pursue the raiders.

This encouraged the Germans to believe (mistakenly) that this and other US concerns in the area would tie up US resources and military operations for some time to come, sufficiently to justify the overtures made by Arthur Zimmermann in his telegram to the Venustiano Carranza government.
His proposals included an agreement for a German alliance with Mexico, while Germany would still try to maintain a state of neutrality with the United States. If this policy were to fail, the note suggested, the Mexican government should make common cause with Germany, try to persuade the Japanese government to join the new alliance, and attack the US. Germany for its part would promise financial assistance and the restoration of its former territories of Texas, New Mexico and Arizona to Mexico.

Effect

On 24 February, the telegram was finally delivered to the US ambassador in Britain, Walter Hines Page, who two days later retransmitted it to President Wilson. On 1 March, the United States Government passed the text of the telegram to the press. At first, some sectors of the US papers, especially those of the Hearst press empire, questioned whether the telegram was a forgery made by British intelligence in an attempt to persuade the US government to enter the war on Britain's side. This opinion was reinforced by German and Mexican diplomats, as well as pro-German and pacifist opinion-formers in the United States. However, on 29 March 1917, Zimmermann gave a speech to the Reichstag confirming the text of the telegram and so put an end to all speculation as to its authenticity. By that time a number of US ships had been torpedoed with heavy loss of life.

On 2 April, President Wilson asked Congress to agree to declare war on Germany, citing, among other grievances, that Germany "means to stir up enemies against us at our very doors". On 6 April, Congress approved the resolution for war by a wide margin, with the Senate voting 82 to 6 in favor. The United States had entered World War I on the side of the Allies.

Arthur Zimmermann's speech
On 29 March 1917, Zimmerman delivered a speech intended to explain his side of the situation. He began that he had not written a letter to Carranza but had given instructions to the German ambassador via a "route that had appeared to him to be a safe one".

He also said that despite the submarine offensive, he had hoped that the USA would remain neutral. His instructions (to the Mexican government) were only to be carried out after the US declared war, and he believed his instructions to be "absolutely loyal as regards the US". In fact, he blamed President Wilson for breaking off relations with Germany "with extraordinary roughness" after the telegram was received, and that therefore the German ambassador "no longer had the opportunity to explain the German attitude, and that the US government had declined to negotiate".

Mexico's reply
Later, a general assigned by Carranza to assess the realities of a Mexican takeover of their former provinces came to the conclusion that it would not work. Taking over the three states would almost certainly cause future problems and possibly war with the US; Mexico would also be unable to accommodate a large Anglo population within its borders; and Germany would not be able to supply the arms needed in the hostilities that would surely arise. Carranza declined Zimmermann's proposals on 14 April.

The fact-finding mission of Nuncio Pacelli

At the end of June 1917, Zimmermann found the first real opportunity for paving the way to peace negotiations during his period of administration. At several meetings with the Bavarian Nuncio Eugenio Pacelli (later to become Pope Pius XII) and Uditore Schioppa, who were on a fact-finding mission, Chancellor Bethmann Hollweg and Zimmermann outlined their plans. There would be no annexations of territories, no border adjustments with Russia, Poland was to remain an independent state, all occupied areas of France and Belgium were to be evacuated, and Alsace-Lorraine would be ceded to France. The only exception in return was to be the restitution of all former German colonies to Germany. None of these plans came to fruition because neither of the two German participants would be very much longer in office. As an afterthought, it was Chancellor von Bethmann Hollweg's belief – unlike that of the General Staff's – that once the United States entered the war, the prospects for Germany would indeed be bleak.

Peace in the East

In March 1917, with the imminent collapse of the Russian front, Zimmermann took steps to promote Peace in the East with the Russians, a proposal that was of immense importance to Germany at the time. The foreign secretary set forth the following: regulations for frontline contacts with the opposite side; reciprocal withdrawal of the occupied areas; an amicable agreement about Poland, Lithuania, and Kurland; and a promise to aid Russia in its reconstruction and rehabilitation. Last but not least, Lenin and the émigré revolutionaries would be allowed to pass through Germany to Russia by train. These proposals once carried out, would free Germany's armies in the east and allow them to be concentrated in the west, a master-stroke that would reinforce the German western front vastly. Zimmermann thus contributed to the outcome of the October Revolution.

References

External links

The Zimmermann speech
Japanese Prime Minister Count Terauchi on the Zimmermann Telegram

1864 births
1940 deaths
People from Olecko
People from the Province of Prussia
Foreign Secretaries of Germany
German diplomats
German people of the Boxer Rebellion
German people of World War I
Hindu–German Conspiracy
Recipients of the Order of the Rising Sun
Recipients of the Order of the Medjidie, 1st class
Commanders of the Order of Franz Joseph
Grand Officers of the Order of the Star of Romania
Recipients of the Order of St. Anna, 1st class
Grand Crosses of the Order of the Crown (Romania)
Grand Crosses of the Order of the Crown (Belgium)
Recipients of the Iron Cross (1914), 1st class
Recipients of the Order of the Cross of Liberty, 1st Class
Deaths from pneumonia in Germany

Arthur Zimmermann


Der Leuchtturm Holtenau befindet sich am Nordufer der Zufahrt zum Nord-Ostsee-Kanal in Kiel-Holtenau und dient seit 1895 als Einfahrtsfeuer. Der Turm ist Seezeichen und Gedenkstätte und zählt zu den schönsten Leuchttürmen Deutschlands.

Geschichte

Der Vorgänger des Leuchtturmes stand direkt vor dem Kanalpackhaus in Holtenau und markierte für wenige Jahre die Einfahrt zum Eiderkanal, dem Vorgänger des Nord-Ostsee-Kanals.

Der jetzige Leuchtturm Holtenau wurde auf einem kleinen Hügel angelegt, der aus Aushubmaterial des Nord-Ostsee-Kanals besteht, das vor dem ursprünglichen Ufer aufgeschüttet wurde. Gebaut wurde der Leuchtturm durch die Kieler Firma Rower. Die Höhe des Holtenauer Leuchtturmes beträgt 20 Meter, inklusive des Leuchtfeuers 24 Meter. Die Nenntragweite seines Leuchtfeuers für Weiß beträgt 11, für Rot 9 und für Grün 8 Seemeilen.

Im Turmfundament befindet sich der Grundstein mit der Gründungsurkunde für den Kaiser-Wilhelm-Kanal (Nord-Ostsee-Kanal). Im Grundstein sollen auch auf Glasplatten abgebildete Stereo-Photographien mit eingemauert worden sein. Die Grundsteinlegung fand am 3. Juni 1887 statt und wurde von Kaiser Wilhelm I. vollzogen.

In der darüber liegenden achteckigen "Drei-Kaiser-Halle" wird der drei während des Kanalbaus amtierenden Deutschen Kaiser Wilhelm I., Friedrich III. und Wilhelm II. gedacht. Die Mosaiken in der Halle wurden von der Berliner Firma Puhl & Wagner gefertigt. An der Fassade befindet sich eine Gedenktafel mit folgender Aufschrift: Kaiser Wilhelm II. vollzog die Weihe des Nord-Ostsee-Kanals und übergab ihn dem Weltverkehr am 21. Juni 1895.

Über dem Haupteingang ist ein halbrundes Relief eingelassen, das die beiden Meerjungfrauen "Nordsee" und "Ostsee" zeigt, die sich die Hände reichen. Im Hintergrund sieht man die Leuchttürme der beiden Kanaleinfahrten in Holtenau beziehungsweise Brunsbüttel. Ursprünglich schmückte die nördliche Fassade eine Skulptur des Berliner Bildhauers Ernst Herter. Es handelte sich dabei um die bronzene Nachbildung des Drachenbugs eines Wikingerschiffes. Vermutlich wurde sie während des Zweiten Weltkrieges eingeschmolzen, genau wie das imposante Kaiser-Wilhelm-Denkmal, das neben dem Leuchtturm stand.

Der Turm heute
Der Leuchtturm Holtenau wurde 1995 zum 100. Geburtstag des Nord-Ostsee-Kanals durchgreifend renoviert. Er ist heute von einer Grünanlage umgeben, der achteckige Unterbau des Backsteinturms dient auch als Trauzimmer. Am Südufer wird die Einfahrt durch einen einfach gestalteten, weiß-roten Gitterturm markiert.

Philatelistisches
In der Briefmarkenserie Leuchttürme der Deutschen Post AG wurde ein Postwertzeichen im Nennwert von 45 Eurocent herausgegeben. Der Entwurf stammt von Johannes Graf aus Dortmund. Erstausgabetag war der 8. Juni 2017.

Historische Bilder

Detailbilder

Siehe auch

Weblinks

 Leuchtfeuer Kiel Holtenauer Schleusen
 Leuchtturm Holtenau

Einzelnachweise

Holtenau
Verkehrsbauwerk in Kiel
Kulturdenkmal in Kiel
Holtenau
Holtenau
Schifffahrt (Kiel)
Verkehrsbauwerk (Ostsee)
Gedenkstätte einer berühmten Person
Oktogon
Rundturm
Backsteinbauwerk des Historismus
Wilhelm I. (Deutsches Reich)
Turm in Kiel
Bauwerk des Historismus in Kiel

Leuchtturm Holtenau


Marcel-René Krügel (* 31. Januar 1893 in Noiraigue; † 3. April 1973 in Travers) war ein  Schweizer Unternehmer und Politiker (LPS). Er war Schweizer Statthalter des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem.

Biografie
Marcel Krügel, Sohn des Unternehmers Ferdinand Krügel und von Mina Schopfer, studierte nach dem Besuch der Handelsschule in Neuenburg Wirtschaftswissenschaften an der Universität Neuenburg. 1944 trat er in das Familienunternehmen ein, eine Fabrik für Feinsteine zur Produktion von Uhren.

Krügel war Präsident der Association suisse des fabricants de pierres d'horlogerie et scientifiques (ASFPH) und Vizepräsident der Union suisse des branches annexes de l'horlogerie (UBAH), einem Verband von Bestandteilhersteller der Schweizerischen Uhrenindustrie. Er war Mitglied der Delegiertenversammlung und des Zentralvorstands der Chambre suisse de l'Horlogie / Schweizerische Uhrenkammer mit Sitz in La Chaux-de-Fonds. Zudem war er Herausgeber des Fachmagazins der Uhrenindustrie La Suisse horlogère. Krügel war von 1939 bis 1945 Oberst des Infanterieregiments 8 und von 1944 bis 1950 Kommandant der Grenzbrigade 2 der Schweizer Armee.

Von 1953 bis 1981 war Krügel Statthalter der Schweizerischen Statthalterei des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem.

Politik
Von 1926 bis 1933 und von 1944 bis 1968 amtierte Krügel als Gemeinderat in seiner Heimatgemeinde Travers. Ausserdem vertrat er von 1933 bis 1940 den Kanton Neuenburg im Nationalrat, der grossen Kammer der Schweizerischen Bundesversammlung.

Weblinks

Einzelnachweise

Nationalrat (Neuenburg)
Kommunalpolitiker (Kanton Neuenburg)
LPS-Mitglied
Großkreuz-Ritter (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Statthalter (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Unternehmer (Schweiz)
Person (Kanton Neuenburg)
Geboren 1893
Gestorben 1973
Mann

Marcel Krügel


Električni vod je skup od jednog ili više električnih vodiča, električnih izolatora i različite druge opreme koja služi za prijenos, raspodjelu, razvođenje i priključivanje električne energije ili u telekomunikacijske svrhe (prijenos i razvođenje analognih ili digitalnih signala u javnim i posebnim mrežama, te telekomunikacijskim instalacijama u građevinama i drugim objektima). Vod za prijenos električne energije na veće udaljenosti, te za njezinu raspodjelu u pravilu je visokonaponski, a može biti nadzemni, podzemni i podvodni.

Kabel

Kabel je izolirani vod koji se polaže u tlo (podzemni kabel) ili na dno mora, jezera i slično (podvodni kabel), a služi za prijenos i raspodjelu električne energije (energetski kabel ili električni kabel) ili za prijenos zvuka, slike i informacija, te za potrebe signalizacije, mjerenja i kontrole (telekomunikacijski kabel). Kabel se ne koristi za nadzemne (zračne) električne vodove (električni energetski vod za dalekovode), niti se kabelom smatra savitljivi izolirani električni vod za kućne instalacije i pokretljiva trošila. Kabel se sastoji od jednog ili više električnog vodiča, električne izolacije oko svakoga vodiča, plašta od kovine ili plastike, te zaštitnog plašta radi mehaničke, električne ili antikorozijske zaštite.

Niskonaponski vod
Niskonaponski vod koristi se za razvođenje električne energije u javnim i industrijskim mrežama, te u električnim instalacijama građevina (stambene i druge zgrade, tuneli, prometnice, industrijska postrojenja, rudnici), u instalacijama vozila, plovila, letjelica i drugo (električna instalacija), te kao priključni vod, to jest za priključivanje niskonaponskih trošila na električnu instalaciju. Analogno se telekomunikacijski i drugi elektronički uređaji putem telekomunikacijskih priključnih vodova priključuju na telekomunikacijsku ili drugu signalnu instalaciju (telefonska instalacija, računalna mreža, antenska instalacija i drugo).

Priključni vod
Priključni vod za spajanje niskonaponskih trošila na električnu instalaciju gibak je i savitljiv, a može biti jednožilan i višežilan, već prema broju žila (žica) za vođenje električne struje. Često se više žila zajedno usuče i zaštiti izolacijom u jedan višežilni vod. Osnovna je izvedba priključnoga voda masivna žica ili bakreno uže, obavijeno brizganim slojem nekoga polimernoga materijala, kao što je na primjer poli(vinil-klorid) (PVC), poliuretan i etilen/vinil-acetatna plastika, ili slojem gume (na primjer silikonska guma). Za priključak pokretnih trošila u kućanstvu općenito se koristi obični priključni gipki vod s PVC izolacijom i PVC plaštem, a za stolne svjetiljke, radioaparate, uredske strojeve i slično laki priključni gipki vod. Lakši radionički strojevi i veća pokretna trošila u kućanstvu (na primjer usisavač prašine) priključuju se na instalaciju s pomoću običnoga gipkog voda s gumenom izolacijom i gumenim plaštem, a teški strojevi na otvorenome s pomoću gipkoga voda s gumenom izolacijom i plaštem. Za primjenu u vodi (za električnu rasvjetu, priključak crpke i slično) koristi se teški, vodootporni, gumom izolirani i gipki vod s plaštem. Za stalno polaganje u toplinskim trošilima primjenjuje se jednožilni ili višežilni vod s izolacijom od silikonske gume, za ukrasnu rasvjetu unutarnjih prostora, na primjer za žaruljice božićnoga drvca, međusobno usukane žile gipkoga voda s dvoslojnom PVC izolacijom, a za vanjsku ukrasnu rasvjetu gumom izolirani i gipki vod s plaštem.

Izvori

Elektrotehnika

Električni vod


Zoltán Jókay (* 1960 in München) ist ein in Deutschland, Eichenau lebender und arbeitender Fotograf.

Leben
Der 1960 in München als Sohn ungarischer Flüchtlinge geborene Zoltán Jókay studierte Kommunikationsdesign mit Schwerpunkt Fotografie. Für den Lebensunterhalt arbeitet er in Teilzeit als Demenzbetreuer in einem Alters- und Pflegeheim. Seit mehr als 25 Jahren setzt sich Zoltán Jókay mit den Möglichkeiten und Grenzen zwischenmenschlicher Nähe auseinander.

Preise
 2012 Shortlisted for the European Publisher Award
 2011 Scholarship by the Stiftung Kunstfonds
 2011 International Photography Award Emergentes DST
 1999 Prize for Photography of the city of Munich (cat.)
 1995 Aenne Biermann prize for Contemporary German Photography
 1994 Art Promotion Grant of the City of Munich
 1990 Scholarship for Contemporary German Photography of the Alfried Krupp von Bohlen und Halbach-Stiftung

Artist in residencies
 2017 "Artist in residence" Valparaiso, Chile, grant by the FIFV and the Goethe-Institut
 2009 "Artist in residence" La Paz, grant by the Goethe-Institut
 2003 "Artist in residence" Rottweil, Fremde Heimat –five artists from five continents (cat.)
 2002 "Artist in residence" Budapest, grant by the city of Munich
 2000 "Artist in residence" Ravensburg (cat.)
 1995 "Artist in residence" Fotofeis, Edinburgh

Ausstellungen
Einzelausstellungen
 2018 Projektraum Fotografie Dortmund
 2013 Sprengel Museum Hannover
 2012 Galerie Sabine Schmidt, Cologne
 2006 Münsterlandmuseum Burg Vischering
 2006 Goethe-Institut Riga
 2005 Goethe-Institut, Budapest, Hungary
 2004 Sprengel Museum Hannover
 2001 Städtische Galerie Ravensburg (cat.)
 2000 Galerie Bodo Niemann, Berlin
 1994 Fotomuseum im Münchner Stadtmuseum, Munich

Gruppenausstellungen (Auswahl)
 2013 The Look Behind, Märkisches Museum Witten
 2012 Photo Phnom Penh
 2010 Dong Gang International Photo Festival, South Korea(cat.)
 2010 Si Fest 2010 "Global Photography/ True Stories" Savignano, Italy(cat.)
 2010 Süsser Vogel Jugend, Pinakothek der Moderne, München
 2005 Galerie Sabine Knust, Munich (with Frauke Eigen)
 2003 Stipendiaten heute-20 Jahre Förderpreise der Alfried Krupp von Bohlen und Halbach –Stiftung, Museum Folkwang, Essen (cat.)
 2003 Der fotografierte Mensch in Bildern, Museum Folkwang, Essen (cat.)
 2003 Ein Blick in Privatsammlungen zeitgenössischer Fotografie, Museum Folkwang, Essen (cat.)
 2003 Un autre regard – portraits allemands. Ves Recontres de la Photographique Africaine, Bamako, Mali (cat.)
 2003 Fremde Heimat- five artists from five continents/my contribution:video collage questioning people about their definition of "homeland"
 2002 Erwerbungen, Museum Folkwang, Essen
 2000 Heimat Kunst, Haus der Kulturen der Welt, Berlin (cat.)
 2000 Kinder des 20. Jahrhunderts, Galerie der Stadt Aschaffenburg, Mittelrhein-Museum Koblenz (cat.)
 1999/2000 Ich und die Anderen: Fotografie und Videoarbeiten, Ursula Blickle Stiftung, Kraichtal; Münchener Stadtmuseum, Munich (cat.)
 1999 Espace Photographique Contretype, Brussels
 1998 Streetlevel Gallery, Glasgow
 1997 Fotografie als Geste, Staatliches Museum Schwerin (cat.)
 1996 Galerie Lichtblick, Cologne (with Andreas Mader)
 1995 Fotofeis, Edinburgh (cat.)
 1995 Aenne-Biermann-Preis für deutsche Gegenwartsfotografie, Gera (cat.)
 1993 Stipendiaten der Alfried Krupp von Bohlen und Halbach-Stiftung, Essen (cat.)
 1989 Erster Deutscher Photopreis, Stuttgart (cat.)

Ankäufe für öffentliche Sammlungen
 Museum Folkwang, Essen
 Pinakothek der Moderne, München
 Sprengel Museum, Hannover
 Stedelijk Museum, Amsterdam
 Stadtmuseum, München

Bibliographie
Monographien:
 2001 "Zoltán Jókay - der, die, das", Texte von Thomas Knubben und Claudio Hils, Städtische Galerie Altes Theater, Ravensburg
 2004 "Zoltán Jókay – Portraits 1989–2003", Text von Inka Schube, Sprengel Museum Hannover
 Textbeitrag für Sibylle Fendts Monographie: Gärtners Reise, Kehrer Verlag, 2012

Kataloge:
 1995 "Artist in residence", Fotofeis, Edinburgh
 1995 "Aenne-Biermann-Preis für deutsche Gegenwartsfotografie", Gera
 1997 "Fotografie als Geste - Positionen zeitgenössischer Fotografie", Kunstsammlungen, Staatliches Museum Schwerin
 1999 "Ich und die anderen - Positionen zeitgenössischer Fotografie aus Europa", Ursula Blickle Stiftung, Kraichtal; Münchner Stadtmuseum, München; Nikolaj - Copenhagen Contemporary Art Center, Kopenhagen
 1999 "Förderpreis für Fotografie der Stadt München", München
 2000 "Kinder des 20. Jahrhunderts", Städtische Galerie Jesuitenkirche, Aschaffenburg; Mittelrhein-Museum, Koblenz (Katalog)
 2000 "Heimat Kunst", Haus der Kulturen der Welt, Berlin
 2003 Contemporary Art Centre, Vilnius; Kunsthalle Arsenals, Riga
 2003 "Artist in residence" Rottweil, Fremde Heimat –five artists from five continents
 2010 Si Fest 2010 "Global Photography/ True Stories" Savignano sul Rubicone, Italien
 2010 Dong Gang International Photo Festival, South Korea

Literatur
 Ursula Mosebach: Bildende Kunst in Eichenau. In: Hejo Busley, Angelika Schuster-Fox, Michael Gumtau (Hrsg.): Geschichte im Schatten einer Großstadt. Eichenau 1907–2007. Herbert Utz Verlag, München 2007, ISBN 978-3-8316-0717-4, S. 242,
 Die ganze Stadt - La ville entière – The Entire City. 2001, Text von M. Flügge, Institut für Auslandsbeziehungen e. V.
 Ute Eskildsen (Hrsg.): Fotografische Sammlung im Museum Folkwang. Ein Bilderbuch. Essen 2003.
 U. Eskildsen, E. Ruelfs (Hrsg.): Zeitgenössische Deutsche Fotografie – Stipendiaten der Alfried Krupp von Bohlen und Halbach-Stiftung 1982–2002. Museum Folkwang, Essen 2003.

Weblinks
 artfacts.net
 photography-now.com/artists
 kunstaspekte.de
 artnet.de/Künstler
 myheimat.de/fuerstenfeldbruck/kultur
  photography-now.com Ausstellungen
 marco bohr/ essays
 landscapestories.net/interviews
 saint-lucy.com/ one-picture-one-paragraph
 Eigene Webpräsenz

Einzelnachweise

Deutscher
Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (21. Jahrhundert)
Fotograf (Bayern)
Geboren 1960
Mann

Zoltán Jókay


Iosif Stoichiția (n. 20 februarie 1892, Porumbacu de Jos, comitatul Făgăraș, Monarhia Austro-Ungară – d. 1972, județul Sibiu, România) a fost doctor în medicină, medic militar, asistent al Clinicii Medicale I din Cluj, medic primar al Spitalului Județean al  județului Sibiu, inspector general sanitar al regiunii Sibiu, profesor al Facultății de Medicină Cluj-Sibiu, secretar general al Ministerului Sănătății și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, din partea circumscripției Porumbacu de Jos, din cercul Arpașul de Sus.

Familie și studii
Iosif Stoichiția s-a născut în anul 1892 în comuna Porumbacu de Jos, pe atunci parte a Imperiului Austro-Ungar, ca fiu al Mariei și al lui Lazăr, țărani din această zonă. Urmează școala primară în localitatea natală, apoi liceul în Sibiu, și în cele din urmă studiile de medicină la Facultățile de Medicină din Viena și Gratz, unde audiază personalități importante în domeniul medical din acele vremuri, precum sunt Karel Frederik Wenckebach sau Hans Eppinger.

Viața și activitatea profesională
În perioada Marelui Război este mobilizat medic militar pe front, dar anul 1918 în găsește în comuna natală ca membru al Gărzii Naționale Române, ceea ce îl face să fie desemnat reprezentant la Marea Adunare de la Alba Iulia de către locuitorii circumscripției Porumbacu de Jos, ce făcea parte din cercul Arpașul de Sus. În perioada interbelică conduce laboratorul de radiologie din cadrul Clinicii medicale I din Cluj, aflată sub cârmuirea profesorului Iuliu Hațieganu, și întreține relații apropiate cu personalități ale medicinei românești precum sunt Ion Goia sau Iuliu Moldovan. O scurtă perioadă de timp, între anii 1939-1940, având în vedere studiile urmate în universități de prestigiu ale Europei, este numit secretar general în cadrul Ministerului Sănătății. În contextul hotărârilor Dictatului de la Viena, Universitatea românească din Cluj se retrage la Sibiu, Iosif Stoichiția fiind numit aici pe postul de profesor universitar de Igienă.

Printre activitățile ce îi făceau o deosebită plăcere în timpul liber, un loc special îl ocupa vânătoarea și pescuitul. Era totuși și un ocrotitor al animalelor sălbatice deoarece în curtea casei sale din Sibiu se puteau vedea tot timpul pui de căprioară răniți sau găsiți singuratici prin păduri, pe care apoi îi elibera în natură.

Mihail Sadoveanu întreținea o prietenie apropiată cu medicul Iosif Stoichiția, imortalizându-l în volumul "Istorii din Ardeal" sau în nuvela "Ochi de urs" sub numele de "doctorul Micu", nume dat probabil și ca urmare a descrierii acestuia: "Prietenul Sivu e un bărbat cu înfățișarea simpatică, însă proporțiile staturii lui nu l-ar așeza chiar între oamenii nalți. S-ar putea zice că e mai mult bondoc." Renumitul medic și profesor universitar era și acesta un om care încerca să apropie știința de publicul țării prin lucrări cum sunt: "Ce trebuie să știm despre boalele molipsitoare", carte apărută în 1931, lăudată de către Nicolae Iorga, prin care dădea câteva sfaturi împotriva răspândirii gripei spaniole, sau lucrarea "Îngrijirea mamei și copilului mic", dar și tratate cum este tratatul de Igienă, în colaborare cu profesorii Iuliu Hațieganu și Petre Râmneanțu.

Moare la respectabila vârstă de 80 de ani, fiind înmormântat în cimitirul aflat aproape de rezervația naturală "Parcul Natural Dumbrava Sibiului".

Note

Bibliografie
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Cluj-Napoca, 1993.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
https://harlauletnografie.wordpress.com/ - Articol "Despre molime în trecut" unde este amintit profesorul Iosif Stoichiția.
https://clubulvanatorilor.ro/wp-content/uploads/2019/02/Caleidoscop-Ionel-Pop-Ed.-2-2018.pdf - Carte unde este amintit medicul Stoichiția. La pagina 161 apare o imagine cu acesta la vânătoare.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1892
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Medici români
Medici_militari_români
Români din Austro-Ungaria

Iosif Stoichiția


To a God Unknown is a novel by John Steinbeck, first published in 1933. The book was Steinbeck's third novel (after Cup of Gold and The Pastures of Heaven). Steinbeck found To a God Unknown extremely difficult to write; taking him roughly five years to complete, the novel proved more time-consuming than either East of Eden or The Grapes of Wrath, Steinbeck's longest novels.

Plot introduction
In this novel, Steinbeck explores the relationship of man to his land. The plot follows a man, Joseph Wayne, who moves to California in order to establish a homestead. He is joined by his three brothers once his father dies, and they create a thriving ranch. When a drought strikes the land, however, Steinbeck analyzes how men respond to having their faith shaken.

Plot summary
The protagonist of this story is Joseph Wayne, a rancher who was born and lived his early life on his father's ranch. He is the third of his brothers, younger than Burton and Thomas, who are both already married, but older than Benjy. As he grows up, he feels a special connection to the land, and decides to move to California to create a homestead and start a family. His father, John Wayne, begs him not to go but finally acquiesces once he realizes Joseph's passion, and gives him his blessing. On his way West, Joseph meets "Old Juan" who encourages him to establish a home and throw a fiesta once he's set up. After a time of wandering, Joseph enters California and records his homestead in the Nuestra Senora valley. He builds his house under a great oak tree, which comes to symbolize his deceased father. While building, he works with an Indian, Juanito, who offers to be his vaquero in exchange for friendship. Joseph hears about the "dry years", a lengthy drought that seems to be periodic, and is the bane of all the farmers in the area. He is convinced, however, that they will never come again. He writes to his brothers and tells them to come and join him, to take the land next to his. As they explore the land they have been given, Joseph and Juanito stumble upon a mossy rock and a deep spring in the center of a pine forest. It has an aura about it that makes everyone acknowledge that it is sacred, but it is frightening as well.

Joseph later meets Elizabeth, a schoolteacher from Monterey. After several failed attempts, Joseph wins her hand and they are married. When they return to the farm after the wedding, they discover that Benjy has been stabbed to death by Juanito, who caught him seducing his wife. When the two men meet later that night at the sacred rock, Juanito asks Joseph to kill him in revenge for his brother, but Joseph refuses. Joseph wants to pass it off as an accident so Juanito can stay on, but Juanito flees the farm, promising to return once the guilt has passed. Elizabeth is integrated into the farm and meets Rama, Thomas' wife, who helps her with many things, including her first childbirth. For a time, the farm prospers, and Elizabeth bears a child. Joseph's brother Burton, a devout Christian, becomes increasingly concerned with Joseph's activities with the tree, after seeing him talk to it and apparently offer sacrifice to it as well. After a time, Joseph remembers his promise to Old Juan, and the farm becomes the site of a New Year's fiesta. After witnessing all the pagan activities that take place at the fiesta, Burton decides to leave the farm. After he leaves, the remaining brothers discover Burton had girdled the tree to kill it. In the following rainless winter, everything begins to die as a severe drought sets in, and everyone fears that the dry years have come again.

One day, Joseph and Elizabeth visit the glade with the sacred rock, to quell Elizabeth's fear of it. Elizabeth decides to climb on the mossy rock, but slips and falls, breaks her neck, and dies instantly. Joseph returns to the homestead in a state of shock with Elizabeth's body. Rama sees how disturbed Joseph is and sleeps with him to fulfill their needs. Later in the novel, Joseph gives his firstborn son to her. Some time later, when the drought is forcing desperate measures, Joseph and Thomas explore the coast to see if there is any way they will be able to remain at the homestead. They meet a man who ritually sacrifices small creatures to the sunset each evening, and Joseph feels a connection to him. Upon returning, Joseph and Thomas decide to drive the cattle out to San Joaquin to find green pastures. At the last minute, Joseph elects to stay, but feels abandoned by all the land except the pine grove with the stream and the mossy rock. He believes that the mossy rock is the heart of the land, and as long as it stays alive, the land cannot be truly dead. He then lives by the rock and watches the spring slowly dry up, using the water to keep the rock wet and alive. Juanito returns and convinces Joseph to visit the town's priest to enlist his help in breaking the drought. The priest refuses to pray for rain, saying that his concern is the salvation of human souls. Defeatedly, Joseph returns to the rock, only to find that the stream has run dry and the rock is dying. Lost in confusion, Joseph realizes that he is the heart of the land, and so sacrifices himself by cutting his wrists to water the rock with his blood. As he lies dying on the sacred rock, he feels rain begin to fall again.

Characters
 Joseph Wayne - The protagonist of the story, Joseph is a rancher with a strong connection to the land. He is levelheaded, but is occasionally driven to feverish actions when inflamed with the passion of the land. He marries Elizabeth and introduces her to the rancher lifestyle, and together they have a child, named John Wayne after Joseph's father. At the end of the novel, Joseph realizes that he is the heart of the land and sacrifices himself to bring rain.
 Thomas Wayne - The second Wayne brother, Thomas has a special connection to animals. He can sense their moods and emotions, and loves to be around them. He doesn't understand or particularly like other men, and his only close companion is Joseph. He is the husband of Rama. He eventually takes responsibility for moving the animals to a new place after Burton leaves and Joseph decides to stay behind at the homestead.
 Burton Wayne - The oldest Wayne brother, Burton is unique in his dedication to his Christian religion. He is a sickly man, but believes that he was made so because God thought him strong enough to suffer. He sees many of the actions taken by the other brothers as pagan, and seems to be inspired by Father Angelo. He is responsible for girdling the tree at the center of the homestead. He leaves the homestead after being unable to deal with the irreligious actions of those surrounding him. He is the husband of Harriet.
 Benjy Wayne - The youngest Wayne brother. He is a charge upon his brothers, being irresponsible and irreverent, but appearing to be helpless and innocent. He often drinks himself into a stupor and sings drunken songs, to the shame of the others. Although married to Jennie, he often ends up sleeping with other women, which eventually leads to his death. He is killed by Juanito when he is caught in the act of seducing Alice, which inspires Juanito's self-imposed exile.
 Juanito - A Mexican, Juanito is part of the lumber carriers who help Joseph build his house. Although he claims to be Castilian, he later confesses that he is not. He is a close friend of Willie and is one of the few who can calm him when he has night terrors. Juanito becomes Joseph's vaquero, asking only friendship in return. He also knows more about the sacred rock and spring than anyone else, and tells Joseph about it when they stumble onto it. He marries Alice during the novel, and stabs Benjy to death.
 Willie - The son of Ramos, the lumber carrier, Willie is mentioned mostly in relation to his nightmares. He often dreams of finding himself in a deserted, blank landscape with holes, out of which come creatures who pull off his arms and legs. When Willie and Juanito look through a telescope at the Moon, Willie hangs himself, because in the Moon he sees the place of his nightmares. His death seems to foreshadow the macabre effect of solitude in nature found in the book.
 Elizabeth McGregor - Joseph's wife. She was raised under a strict father, and went to school to become a teacher. While working as a teacher at Monterey, she meets Joseph and eventually agrees to come home with him as his wife. She is a clever, book-smart woman, but doesn't have much worldly experience and relies heavily on Rama to explain things she doesn't understand.
 Rama - Rama is the wife of Thomas. She is a strong, worldly woman with much experience, and an expert at anything relating to maternity. As a result, she is contemptuous of nearly everything that men think or do. She is strict, but consistent, and a favorite among children. She understands people better than the other characters, and picks up on the smallest clues. She has three daughters with Thomas, and later inherits Joseph's firstborn.
 John Wayne (father of all the brothers) - John Wayne is a character only briefly in the novel, but he remains a powerful presence throughout it. He gives Joseph permission to go west and his blessing, but dies soon afterward. Joseph sees his spirit as being within the tree at the center of the homestead, and is therefore crushed when Burton kills it, for it was as if he had lost his father again. John is described as gentle, with a simplistic view of justice and is very down-to-earth.
 John Wayne (son of Joseph Wayne) - John Wayne is the son of Joseph and Elizabeth. His namesake is Joseph's father. He was barely an infant when his mother died, and is still very young at the end of the novel. He is given by Joseph to Rama, and it appears that he never had a deep attachment to John.
 Father Angelo - The priest assigned to the Indian village nearby. He is stringently Christian, and is fighting against the pagan traditions all around him. When Joseph visits him at the end of the novel, he seems to be collected and omniscient. He knows about the tree and Joseph's connection to it, and asks him to come to the Church instead of worshiping something pagan. However, when Father Angelo refuses to pray for rain, insisting instead that his business is with saving souls, Joseph cannot stand his passive attitude and leaves.

Major themes
The novel examines what is meant by belief and how it affects different people. It also portrays the connection between the farmer and the land, a common theme, which appeared also in his later novels, such as East of Eden.

External links

1933 American novels
Novels set in California
Novels by John Steinbeck

To a God Unknown


شاركت الجزائر في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008 التي أقيمت في بكين، ودخلت المنافسات بـ 61 مشاركا في 13 رياضة، وحصلت علي ميداليتين في رياضة الجودو، وميدالية أخرى فضية وزن تحت 90 كلغ فاز بها عمار بن خليف، وأخرى برونزية وزن 52 كلغ فازت بها ثريا حداد.

ميداليات الجزائر

الجيدو

أول ميدالية في رياضة الجيدو
 حصلت الجزائر بفضل رياضة الجيدو النسوي على أول ميدالية برونزية على يد صورايا حداد وتكون بذلك أول دولة عربية تتحصل على ميدالية في هذه الألعاب.

ثاني ميدالية في رياضة الجيدو

وحصلت الجزائر على ميدالية أخرى فضية في نفس الرياضة عن طريق اللاعب عمار بن يخلف في وزن 90 كلغ للرجال.

الملاكمة

-إضافة إلى تحقيق نتائج مرضية في عديد من الرياضات كالملاكمة:
 تحقيق نوفل وطاح المركز الرابع في الوزن الثقيل
 وصول عبد الحفيظ بن شبلة إلى الربع النهائي في وزن أكثر من 80 كلغ
 تحقيق حمزة كرامو الربع النهائي هو الآخر.

ألعاب القوى

-أما ألعاب القوى:
 بروز سباق الـ 800 م بالعدائين منصر بجيم ونبيل مادي الذين وصلا إلى النهائي دون تحقيق المراد بعد أن حققا أفضل الأرقام في التصفيات الأولى.... الربع والنصف نهائي.
 أما بية رحولي في القفز الثلاثي فعجزت هي الأخرى وهي صاحبة الميدالية الذهبية المتوسطية 2005
و إضافة إلى سياف صاحب الميدالية الذهبية المتوسطية عجز هو الآخر في سباق 5000 م.
 أما عن أبرز سباق والمعول عليه كثير الـ 1500 م، بمشاركة 3 عدائين على رأسهم بوكنزة فعجزوا كلهم حتى إلى الوصول إلى النهائي.

السباحة
 وفي السباحة:
 عقد الأمل على سليم إيلاس الذي رفع العلم الجزائري في حفل الافتتاح في سباقي 50 م و100م، فسقط في النصف النهائي.
 أما السباحين الآخرين كمهدي حمامة فعجزوا عن تحقيق نتائج ايجابية فالسباحين الـ 5 سقطوا واحدا تلو الآخر في التصفيات الأولية.

كرة الطائرة

أيضًا مشاركة المنتخب النسوي الجزائري لكرة الطائرة الذي شارك ممثلاً لأفريقيا، حيث خسر جميع مبارياته مع: الأرجنتين وصربيا وإيطاليا وكازخستان، ولم يحقق أي شوط إلا مع كازاخستان.

مراجع

الجزائر في الألعاب الأولمبية الصيفية حسب السنة
2008
جزائر
رياضة جزائرية في 2008


Carolina Sanín (Bogotá, 28 de abril de 1973) es una escritora, columnista y docente colombiana.

Ha publicado novelas, ensayos, cuentos. Sus relatos han aparecido en revistas y antologías en América Latina, Estados Unidos y España. Parte de su obra ha sido traducida al inglés y al italiano.

Fue profesora del SUNY Purchase College de la Universidad Estatal de Nueva York y de la Universidad de los Andes. Ha sido columnista del periódico El Espectador, la revista Semana, el portal VICE y en la revista Arcadia.  Ha colaborado con Cambio. También ha trabajado como traductora, entrevistadora de televisión en el programa Dominio Público de Canal Capital y actriz en la película Litigante del director Franco Lolli.

Es sobrina de la política Noemí Sanín y nieta del escritor Jaime Sanín Echeverri.

Biografía

Primeros años y educación
Sanín nació en Bogotá, Colombia. Creció en Bogotá, Medellín y Cartagena de Indias. Estudió Filosofía y Letras en la Universidad de los Andes en Bogotá y, en 2003, recibió un PhD en Literatura Española y Portuguesa de la Universidad de Yale. Allí trabajó con María Rosa Menocal y escribió una tesis sobre colecciones de cuentos medievales.

Trayectoria profesional
Vivió en Barcelona siete años . Allí trabajó como traductora y lectora de varias casas editoriales. Fue profesora en el SUNY Purchase College entre 2005 y 2010, y luego en la Universidad de los Andes entre 2010 y 2016. También dio cursos en la Universidad Nacional de Colombia y la Universidad Tecnológica de Pereira. Actualmente da talleres de escritura creativa y cursos de literatura en asociación con la Librería Lerner de Bogotá.

Desde 2005, ha publicado tres novelas, un libro de cuentos, un libro de poesía, dos libros de humor, dos libros para niños, dos ensayos, un libro de género híbrido, una antología crítica y una antología de columnas de prensa.

En 2019, fue la protagonista de la película Litigante, de Franco Lolli, que abrió la Semana de la Crítica en Cannes. Por esta interpretación, Sanin recibió el premio a la mejor actriz del Festival Fine Arts de República Dominicana. En 2020 dirigió Dominio Público, un programa de monólogos y entrevistas transmitido por Canal Capital.

En 2022, Sanín denunció que la editorial mexicana Almadía, después de comprar y pagar los derechos de publicación en ése país de Somos luces abismales y de Tu cruz en el cielo desierto, canceló la publicación.

Recepción e influencia
La obra de Sanín ha sido aclamada por algunos escritores y críticos. Su novela Los niños ha sido traducida al inglés y el italiano, y dos de sus más recientes libros, Somos Luces abismales y Tu cruz en el cielo desierto, serán publicados en inglés en el Reino Unido por la editorial Charco Press. Su libro para niños La gata sola fue incluido en el catálogo White Ravens de 2018.

Sus libros, sus lecturas públicas, su trabajo en periódicos, revistas y televisión, así como su actividad en redes sociales virtuales, la han hecho una más en el debate público colombiano. En 2018, apoyó abiertamente al candidato izquierdista a las elecciones presidenciales Gustavo Petro, que perdió contra el derechista Iván Duque. También ha escrito columnas de opinión sobre políticos colombianos como Antanas Mockus, Álvaro Uribe y Claudia López.

Controversias

Despido de la Universidad de los Andes
En 2016 fue expulsada de la Universidad de los Andes, donde trabajaba como docente, luego de haber criticado a las directivas de la universidad y, en particular, al rector Pablo Navas, porque, según su criterio, no actuaron frente a las agresiones de un grupo de estudiantes que ella consideraba le hacían acoso psicológico ("bullying") en redes sociales y a quienes acusó de promover una cultura de odio hacia las mujeres, minorías raciales y sexuales, entre otros, y los calificó como una "pandilla de neonazis". La universidad consideró que sí había actuado ante sus peticiones y la acusó de "impedir el desarrollo de las actividades académicas, afectar el buen nombre de la universidad, incurrir en faltas éticas, atentar contra los derechos de los estudiantes y atentar contra la convivencia de todos los miembros de la comunidad", debido a que la profesora hizo varios pronunciamientos públicos en contra de la cultura de la institución desde su cuenta de Facebook y en entrevistas radiales y discutió con estudiantes usando agresiones verbales en sus publicaciones. Sanín interpuso una acción de tutela por considerar que su despido era una vulneración de la libertad de expresión, al libre desarrollo de la personalidad, el principio de igualdad y el derecho al debido proceso. En enero de 2017, un juez falló a su favor, ordenando su reincorporación; sin embargo, la profesora renunció. En marzo de 2017, un juez revocó el fallo en segunda instancia, dándole la razón a la Universidad, por lo que el caso llegó a la Corte Constitucional. En enero de 2021, la Corte no le dio la razón a Sanín, aduciendo que su derecho a la libertad de expresión no había sido vulnerado. Sanín interpuso un recurso de nulidad que le fue negado y no fue estudiado de fondo por haber sido presentado de manera extemporánea.

Opiniones sobre la transexualidad
Sus opiniones y artículos sobre la transexualidad han sido motivo de críticas y controversias, motivo por el cual diversos medios hablaron de la autora como una feminista radical trans-excluyente.

La polémica se desató después de que la escritora publicara, en junio de 2017, una columna de opinión en el canal de noticias digital Vice titulada «El mundo sin mujeres», acerca de las identidades trans y de la naturaleza de la opresión contra las mujeres basada en el sexo en la que suscribió posiciones feministas radicales y donde cuestiona la imagen de un hombre embarazado y las parejas de hombres que tienen hijos a través del alquiler de vientres. La escritora manifestó: «El caso del 'hombre embarazado' me preocupa políticamente: me parece la patencia de un catastrófico estado deseado desde hace mucho tiempo: el del mundo feliz sin mujeres». Sin embargo,  manifiesta en su columna, que respeta las identidades LGBTI y la transformación del cuerpo: «Yo defiendo la equidad entre todas las personas, defiendo los derechos de los homosexuales, incluido el de adoptar hijos, defiendo el derecho a transformar el propio cuerpo y reformular la identidad propia».

La periodista y feminista Catalina Ruiz-Navarro, en su columna del diario El Espectador, calificó las afirmaciones de Sanín como «peligrosas». Recordó la violencia y estigmatización que ha recibido la comunidad Trans a lo largo de la historia y agregó: «No porque Sanín diga en su columna que 'defiende los derechos de los homosexuales' quiere decir que, de hecho, lo haga, y menos cuando su columna puede prestarse para legitimar y reforzar la discriminación». Ante la polémica el portal VICE publicó un artículo donde tres feministas y activistas trans controvertían el escrito de Sanín. En el escrito, Matilda González afirma: «No es clara la relación causal entre el embarazo de un hombre y creer que el mundo va a estar mejor sin las mujeres. No entiendo por qué ver a un hombre trans feliz de estar embarazado amenaza la existencia de las mujeres». Vice también publicó un editorial celebrando que existan posiciones contrarias que se puedan discutir.

En noviembre de 2020, Sanín hizo nuevas afirmaciones al respecto que causaron controversia. En su cuenta de Twitter afirmó que los trasplantes de útero a hombres buscan exterminar a las mujeres. Sostuvo que «Dentro de no mucho tiempo, tan pronto como perfeccionen los trasplantes de útero a hombres, organizarán el exterminio de las mujeres (hembras humanas, es decir, nacidas con vagina y útero). Es el próximo holocausto. Lo sé con certeza y me vale verga que me digan loca».

En agosto de 2021, la escritora manifestó en su cuenta de Twitter que, después de dichas controversias, sus contradictores han promovido una supuesta cultura de la cancelación a su obra y que ha sido víctima de acoso psicológico («bullying») por medio de la manipulación de algoritmos de internet y que la entrada con su nombre en Wikipedia es constantemente alterada en su contra. En noviembre de 2022 Sanín afirmó que recibió una comunicación de la editorial mexicana Almadía, que había adquirido los derechos de publicación de dos de sus libros para México, notificándole que no los publicará, según dijo la autora: «debido a mis cuestionamientos a la política identitaria», aclarando que los libros no tratan dicho tema. Sanín recibió tanto voces de respaldo como de rechazo ante la mencionada comunicación.

Obra

Novelas
 2005: Todo en otra parte.
2014: Los niños.
2020: Tu cruz en el cielo desierto.

Relatos
2010: Ponqué y otros cuentos.

Ensayo
 2009: Alfonso X.
2019: El ojo de la casa.

Poesía

 2021: Nueve noches para la Navidad

Género híbrido
 2018: Somos luces abismales
2020: Tu cruz en el cielo desierto.
2021: El sol

Humor
 2013: Yosoyu.
2017: Alto rendimiento.

Antologías

 2015: Pasajes de Fernando González.
2020: Pasar fijándose.

Libros para niños

 2010: Dalia.
 2018: La gata sola.

Filmografía

Referencias

Nacidos en Bogotá
Alumnado de la Universidad de Los Andes (Colombia)
Escritoras de Colombia
Escritores del siglo XXI
Escritores en español
Novelistas de Colombia
Alumnado de la Universidad Yale
Profesores de la Universidad Estatal de Nueva York

Carolina Sanín


සරළ අනුවර්තීය දෝලකයකට එලවුම් බලයක් සහ ඝර්ෂණ බලයක් (පරිමන්දනය) නොමැත. එනිසා ශුද්ධ බලය

චලිතය පිළිබඳ නිවුටන් දෙවන නියමයෙන්

ත්වරණය  a  , x හි දෙවන ව්යුත්පන්නයට සමාන වේ.(කාලය විෂයෙන්)

   ලෙස අර්ථ දක්වයි නම් එවිට සමීකරණය පහත පරිදි ලිවිය හැක.

  	ලෙස දක්වයි. අපි එය නිරීක්ෂණය කරන්නේ

    ලෙසයි.

       හා ආදේශ කිරීමෙන්

අනුකළනය කිරීමෙන්

මෙහි K  යනු අනුකලන නියතයයි , K කුලකය  K = (A ω0)2

අනුකලනය, ලැබෙන ප්රතිඵලය ( අනුකලන නියතය ඇතුළත්ව)

සහ සාධාරණ විසඳුම්

මෙහි විස්තාරය A හා කලාව F  නිර්ණය කරනුයේ ආරම්භක තත්ව මගිනි.

විකල්පය පොදු විසඳුම ලිවිය හැක්කේ

මෙහි දී පෙර ආකාරයට සාපේක්ෂව F අගය p/2 න් මාරු කර ඇත.

හෝ 	 	ලෙසය.

මෙහි C1  හා  C2  යනු ආරම්භක තත්වයන් මගින් නිර්ණය කරනු ලබන නියතයන් වේ.

දෝලකයේ සංඛ්යාතය දෙනු ලබන්නේ

 	මගිනි

චාලක ශක්තිය

වන අතර

විභව ශක්තිය 	     වේ.

එනිසා පද්ධතියේ සම්පූර්ණ ශක්තියට නියත අගයක් ඇත.

සරළ අනුවර්තීය දෝලක


Jón Magnússon (født 16. januar 1859, død 23. juni 1926) var en islandsk jurist, embedsmand og politiker, der var Islands statsminister under overgangen fra hjemmestyre til reel selvstændighed med etableringen af Kongeriget Island.

Jón Magnússon var en nær allieret af Hannes Hafstein og overtog ledelsen af Hjemmestyrepartiet efter denne. Han var statsminister på Island af to omgange. I første periode som medlem af Hjemmestyrepartiet fra 4. januar 1917 til 7. marts 1922. I sin anden embedsperiode fra 22. marts 1924 frem til sin død 23. juni 1926 som medlem af det konservative Íhaldsflokkurinn (en forløber for Selvstændighedspartiet).

Jón var gift med Þóru Jónsdóttur. I 1912 byggede de en pragtvilla på Hverfisgötu 21 i Reykjavík, som stadig står der.

Kilder
 althingi.is:Jón Magnússon (islandsk)

Eksterne henvisninger

Jurister fra Island
Statsministre fra Island
Minister for Island
Embedsmænd fra Island

Jón Magnússon (politiker)


Moračnik (Mljet), otok ispred Polače na Mljetu
 Moračnik (Skadarsko jezero), otok u crnogorskom dijelu Skadarskog jezera
 Manastir Moračnik, manastir na otoku

Moračnik


81 (واحد وثمانون) هو عدد طبيعي يلي العدد 80 ويسبق العدد 82.

في الرياضيات

مراجع

أعداد صحيحة

81 (عدد)


"Count Your Lucky Stars" o más conocido como "CYLS" (por sus siglas en inglés), es un sello discográfico independiente situado a las afueras de East Saint Louis, Illinois. La discográfica ha lanzado varios álbumes de bandas como Empire! Empire! (I Was a Lonely Estate), Joie de Vivre, Castevet, Into It. Over It y Snowing. Está envuelta en el resurgimiento del emo, más conocido como "Midwest Emo Revival".

Bandas

Las bandas amparadas bajo este sello son:

Notas y referencias

Discográficas de Estados Unidos
Discográficas independientes de Estados Unidos
Discográficas de rock de Estados Unidos
Discográficas de rock alternativo

Count Your Lucky Stars


Bogdan-Ionel Rodeanu ()  un deputat român, ales în 2016 pe listele .

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1980
Nașteri pe 18 iulie
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România
Deputați români 2020-2024

Bogdan-Ionel Rodeanu


රංගනය
මාලිනී ෆොන්සේකා - වීණා
විජය කුමාරණතුංග - විජිත
රෝයි ද සිල්වා - සින්නා
සුමනා අමරසිංහ - රාජිනි
වේහැල්ලේ පියතිලක - නායක ආරච්චිල
දයානන්ද ජයවර්ධන - රාජිනිගේ පියා
දෙනවක හාමිනේ
මර්වින් ජයතුංග
ජයසේකර අපොන්සු
ශිරාණි නුගේරා
සමන්ති ලැනරෝල්
ශ්‍රීමා කොඩිකාර
ඇග්නස් සිරිසේන
දොන් සිරිසේන
බන්දු සමරසිංහ
කිංස්ලි මාන්නප්පෙරුම
රාජු කුමාරසිංහ

ගීතයන්

සමුදුර සතකින් එහා - වික්ටර් රත්නායක – (පද  උපාලි ධනවලවිතාන)
සාස්තරේ සාස්තරේ කාටදෝ - එච්.ආර්. ජෝතිපාල, ඇන්ජලින් ගුණතිලක
මල් තලාවේ රෑ වලාවේ – ලතා වල්පොල
සීත හිම රැල්ලේ - එච්.ආර්. ජෝතිපාල, සුජාතා අත්තනායක
සරාසඳේ සිනා සේලේ - එච්.ආර්. ජෝතිපාල - (පද කුලරත්න ආරියවංශ)
කඳුළැලි නෑනේ අප රැහේ – මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි, චන්ද්‍රිකා සිරිවර්ධන – (පද සෝමපාල ලීලානන්ද)

නිෂ්පාදනය
කැමරා සහාය – බන්දුල කුරේ
සහාය අධ්‍යක්ෂණය – රංජිත් සිරිවර්ධන
අංග රචනය - ඩෙරික් ප්‍රනාන්දු
අංග රචනා සහාය - කේ. ඩී. සිරිපාල, නිමල් රාජපක්ෂ
කලා අධ්‍යක්ෂණය – රංජිත් සිරිවර්ධන
ශබ්ද පරිපාලනය - ජෝර්ජ් මනතුංග(සරසවි චිත්‍රාගාරය)
ශබ්ද සහාය – උපාලි අරඹේවත්ත, උපාලි අරම්පොල, ඩී. එච්. ඒ. ජයමාන්න, ඩබ්ලිව්. ඒ. පොඩි මහත්තයා
ඇඳුම් සැකසුම – අමරා දහනායක, ස්මාට් වෙස්ට්රින් ට්‍රේලර්ස්
කොණ්ඩ සැකසුම සහ ආභරණ – ලලිත් ධර්මවර්ධන
රසායනාගාර සහාය – වී. සිවදාසන්, එස්. යෝගරාජා, ආර්. ජයවර්ධන
නාමාවලිය – නන්ද කුමාර දසනායක
නිෂ්පාදන කළමනාකරණය - කුමාරදාස ජයසිංහ සහාය - එම්. පී. ගුණසේකර
නිෂ්පාදන අධිකාරි – ජී. එම්. ජිනදාස, උපාලි ධනවලවිතාන
නිශ්චල ඡයාරූප – ආනන්ද පෙරේරා

මිහිඳුම් සිහින


Samuil Susa  a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Samuil Susa a fost preot ortododox.

Activitatea politică
A fost vicepreședinte al Consiliului Național Român din Frata.
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Samuil Susa a reprezentat Cercul electoral Cojocna, desemnat de Consiliul Național Român din Geaca (iud. Cluj).

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Samuil Susa


Maren Uthaug (født 7. oktober 1972 i Kautokeino, Norge) er en dansk/norsk/samisk blogger og forfatter.

Opvækst
Uthaug blev født og voksede op i den overvejende samisktalende by Kautokeino i det indre Finnmark med en norsk mor og samisk far. I 1980 blev forældrene skilt, og Uthaug flyttede med moren og dennes nye, danske kæreste til Haderslev i Sønderjylland, en omvæltning hun i fiktiv form har beskrevet både i sin første selvudgivne grafiske roman og i sin debutroman.

Uddannelse
Efter en studentereksamen fra Haderslev Katedralskole flyttede Uthaug til Aarhus, hvor hun påbegyndte teologistudiet ved Aarhus Universitet. Hun afbrød uddannelsen, da hun i 1997 vandt en talentkonkurrence ved et reklamebureau og efterfølgende flyttede til København for at gå på Den Danske Reklameskole.

Karriere
Efter nogle år som fastansat tekstforfatter valgte Uthaug i 2001 at blive selvstændig som freelance tekstforfatter og klummeskribent for blandt andre Jyllands-Posten og magasinet Vi forældre. Hun udgav nogle små humoristiske bøger, nogle tegneserier om samer, og skrev på sin første roman. Hun har i dag skriveplads i tegnestuen Pinligt Selskab på Nørrebro.

Blog
I 2009 oprettede Uthaug bloggen Marens Blog, hvor hun med stregtegninger, tekster og billeder deler ud af en til tider kaotisk hverdag med kæreste og tre børn. Bloggen og Uthaugs "tændstikfolk" blev ret hurtigt en succes, og i 2013 sendte hun derfor sine tegninger under titlen Ting jeg gjorde ind til Politikens konkurrence om at finde efterfølgeren til Nikoline Werdelins bagsidestribe. Hun vandt konkurrencen, og "Ting jeg gjorde" har siden kørt som fast daglig serie i avisen.

Forfatterskab
Maren Uthaug har udgivet flere grafiske romaner med sine stregtegninger, de første som bestillingsopgaver, siden Ellers går det godt: Tankestreger som selvudgiver og med stor succes.
Hendes debutroman, Og sådan blev det fra 2013, blev udvalgt til at blive uddelt gratis landet over i forbindelse med Danmark Læser Dagen på Verdens Bogdag den 23. april 2015. Danske forlag havde indstillet gode bøger, hvoraf fem titler blev udvalgt af et uvildigt fagpanel til uddeling i mange tusinde eksemplarer. Bøgerne blev uddelt af 4.000 frivillige.

Udgivelser
 "Ja, jeg er præmenstruel, hvad er din undskyldning for at være en idiot?" : en manual til kvinder 2005, Grafisk roman, Pretty Ink
 Overlevelsesguide til mødre 2006, Grafisk roman, Pretty Ink
 Nej, jeg er ikke tyk - det er kjolen, der får min røv til at se stor ud : og 101 andre ting mænd bør vide om kvinder 2006, Grafisk roman, Pretty Ink
 Når vi bliver trætte af vores tissemand, kan vi bare få en ny : og 103 andre grunde til at det er meget federe at være kvinde end at være mand 2008, Grafisk roman, Pretty Ink
 Ellers går det godt: Tankestreger 2012, Grafisk roman, Eget forlag
 Og sådan blev det 2013, Roman, Lindhardt og Ringhof
 Den lyse side 2014, Grafisk roman, Lindhardt og Ringhof
 Hvor der er fugle 2018, Roman, Lindhardt og Ringhof
 Sådan overlever du livet: 100 gode råd til teenagere om alt fra alkohol, neuroser og forældre til sex, selfies og kærlighed 2018, Grafisk roman
 En lykkelig slutning 2019, Roman, Lindhardt og Ringhof
 11 % [2022], Roman, Lindhardt og Ringhof

Nomineringer og priser
 Tegneserieprisen Pingprisen 2012, nomineret i kategorien "Bedste danske debut" for Ellers går det godt.
 Tegneserieprisen Pingprisen (3 år i træk), nomineret i kategorien "Bedste nettegneserie" for sin blog: Marens Blog.
 DR Romanprisen 2018, vinder med romanen Hvor der er fugle.
 Otto B. Lindhardt-prisen 2019.
 Læsernes Bogpris 2020 for romanen En lykkelig slutning.
 De Gyldne Laurbær 2022

Referencer

Tegneserietegnere fra Danmark
Tegneserietegnere fra Norge
Romanforfattere fra Danmark
Romanforfattere fra Norge
Bloggere
Modtagere af DR Romanprisen
Samer

Maren Uthaug


Danske Naturparker er en mærkningsordning for naturparker, som Friluftsrådet, i samarbejde med en række offentlige myndigheder og landsdækkende foreninger, opretter for større sammenhængende naturområder med lokal eller regional betydning. En naturpar er et område hvor beskyttelse og benyttelse af naturen kombineres, så der er plads til både natur og mennesker.

Friluftsrådet definerer Naturparker således:

Oprettelse
For at få mærkningen skal der laves en naturparkplan og en projektbeskrivelse, der sikrer at alle 10 kriterier for mærkningsordningen er opfyldt , og at den er forvaltningsmæssigt forankret i områdets kommuneplaner. Det første af de 10 kriterier er at minimum 50 % af naturparkens areal skal være beskyttet natur.

En ansøgning vurderes af en nationalkomité, som er sammensat af en række myndigheder og naturorganisationer.
En mærkning gælder i 5 år og herefter kan der søges om fornyelse bl.a. ved at lave en ny naturparkplan.

Mærkningsordningen blev lanceret i 2013, og efter at have arbejdet med en række pilotprojekter åbnede Danmarks første naturpark på Vestsjælland, Naturpark Åmosen 25. april 2014 med et areal på ca. 8.000 ha .

Naturparker i Danmark
 Naturpark Åmosen på Vestsjælland har et arel på ca. 8000 ha, og strækker sig fra Storebælt til Store Åmose mellem Sorø og Kalundborg.
 Naturpark Vesterhavet er et 22.500 hektar stort areal bestående af et 9 kilometer bredt bælte langs kysten mellem Blåvandshuk og Nymindegab.
 Naturpark Maribosøerne er et søområde med i alt 1140 hektar vandspejl . De fire søer Søndersø, Røgbølle Sø, Hejrede Sø og Nørresø, der er omkranset af store skov- og moseområder.
 Naturpark Amager er på 3.500 hektar og består af Amager- og Kalvebod Fælled, Kongelunden og Sydamagers kystlandskab.
 Naturpark Nakskov Fjord ligger længst mod vest på Vestlolland, og er en 12 km dyb fjord med hele ti store og små øer samt en 7,5 km lang krumodde kaldet Albuen.
 Naturpark Mølleåen er det nye navn på den tidligere Naturparken mellem Farum og Slangerup / Farum Naturpark, som 9/12 2016 blev mærket/certificeret af Danske Naturparkers Nationalkommité / Friluftsrådet.
 Naturpark Lillebælt blev godkendt 18. december 2017 af friluftsrådet . Den omfatter området fra spidsen af Trelde Næs og ned gennem Kolding kommune til Hejlsminde Nor og over Lillebælt til Wedellsborg i Middelfart Kommune på Fyn, og hele vejen op langs vandet til Båring Vig på nordkysten af Fyn. .
 Naturpark Randers Fjord er omkring den 28 km lange flodmunding for Danmarks længste å, Gudenåen. Naturparken blev officielt godkendt den 1. februar 2018, efter at have været pilotnaturpark siden 2014.
 Naturpark Nissum Fjord blev oprettet på opfordring fra Nissum Fjord Netværket i maj 2016. Naturparken strækker sig over 22.670 ha omkring Nissum Fjord og er den tredje største naturpark. Naturparken blev godkendt 12. december 2018.
 Naturpark Tolne er Danmarks tiende og nordligste naturpark og indvies 12. oktober 2019. Parkens grundelement er den fredede del af Tolne Skov og den følger naturligt den gamle kystskrænt hvorfra der erudsigt ud til Skagens Odde. Naturpark Tolne har et areal på 2.440 hektar.
 Naturpark Christiansø øst for Bornholm omfatter 1.256 ha, hvoraf kun 35 ha er på land, og udgøres af de to små beboede klippeøer Christiansø og Frederiksø. Efter fem år som pilotnaturpark blev den godkendt som Naturpark i december 2019.
 Naturpark Nordals blev 16. december 2020 godkendt som naturpark. Naturparken dækker et område på 1.928 hektar, der strækker sig fra Stegsvig i vest til Nordborg Sø i øst, og som mod syd går ned til området ved Bundsø.

Pilotprojekter
 Naturpark Flyndersø - Sønder Lem Vig (pilotprojekt)
 Pilotnaturpark Ringsted

Eksterne kilder og henvisninger

 Om Danske Naturparker  på friluftsraadet.dk

Naturparker
Naturparker

Danske Naturparker


Amfotericina B este un antifungic din clasa macrolidelor polienice, fiind utilizat în tratamentul unor infecții fungice și al leishmaniozei. Micozele tratate sunt: aspergiloza, blastomicoza, candidoza, coccidioidomicoza și criptococoza. Calea de administrare disponibilă este cea intravenoasă.

Amfotericina B a fost izolată din Streptomyces nodosus în anul 1955 și a fost aprobată pentru uz medical în anul 1958. Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății.

Note

Vezi și
 Natamicină
 Nistatină

Antifungice
Antiprotozoarice
Macrolide
Poliene
Medicamente esențiale listate de OMS

Amfotericină B


الدوري الذهبي هو مجموعة من اللقاءات لألعاب القوى، أول نسخة من الدوري كانت سنة 1998، وينظمها الإتحاد الدولي لألعاب القوى.
تنضم اللقاءات في ستة محطات، والفائز بالدوري هو من فاز في جميع المحطات الست، ويحصل على جائزة مقدارها مليون دولار، إن كان في الدورة عدة فائزين، تقسم المليون دولار على عدد الفائزين، وإذا لم ينجح أي لاعب أو لاعبة في الفوز بست محطات، فسيتم توزيع 500 ألف دولار على اللاعبين الذين سيفوزون في خمسة لقاءات.

كانت مسابقة 2009 هي آخر سنة للدوري الذهبي، حيث قرر الاتحاد الدولي لالعاب القوى استبدال مسابقة الدوري الذهبي بمسابقة أخرى أطلق عليها اسم الدوري الماسي.

تاريخ
 انطلق الدوري سنة 1998 في ست محطات وهي: أوسلو – روما - موناكو - - زيوريخ – بروكسيل - برلين.
 سنة 1999 تم إضافة محطة باريس لتصبح المحطات التي يجب الفوز بها سبعة.
 2000 قرر الإتحاد الدولي لألعاب القوى أن يكون الفائز من فاز في 5 محطات من اصل 7.
 سنة 2003 خرجت موناكو من محطات الدوري لتصبح 6 محطات، وعلى الرياضي أن يفوز بجميع المحطات ليحصل على الجائزة.

المحطات

الفائزون

مصادر
 Golden League

مراجع

أحداث رياضية دورية أسست في 1998
أحداث رياضية دورية انحلت في 2009
مسابقات الاتحاد الدولي لالعاب القوى
منافسات ألعاب قوى سابقة

الدوري الذهبي


Alazlama veya dağlama (İngilizce: Cauterization), Türk ve Altay halk kültüründe Ateş Tedavisi. Yalazlama (diğer bazı Türk dillerinde Alaslama veya Yalaslama) olarak da bilinir.

Anlam ve uygulama
Hastalıkları ateşle tedavi etmek demektir. Albastı (Al/Hal/Gal yani "Ateş" anlamı da dikkate alınarak) ve Alaz Han ile bağlantılı olduğu açıktır. Belki de Alaz Han'ın yardımı istenmektedir. Tören başlarken Alaz! diye bağırılması bunun açık bir göstergesidir. Alaz kelimesinin Amin! ile eşdeğer olduğu da öne sürülen başka bir görüştür. Kırmızı bir bez parçası yakılıp hastanın etrafında dolaştırılır. Ateşin temizleyici ve sağaltıcı bir varlık olduğu inancının bir sonucudur bu durum. Alazlama işlemi akşam karanlığında yanan ilk ışıkla birlikte başlatılır. Bir şeyin üzerinden alev geçirmek demektir. Cansız nesneler aleve tutulur. Canlı varlıkların ise simgesel olarak, değmeyecek bir mesafeden üzerinden geçirilerek dolaştırılır. Ateş, kötü ruhları korkutur ve onları kaçırır. Yıldırım çarpmış ağacın yanan parçalarıyla evin tütsülenerek kötü ruhların kovulmasına Arçı adı verilir.

Alazlama, bazı Türk boylarında geniş bir şekilde yayılmış olan bir tören şeklidir.
"Al" sözcüğüyle aynı kökten olma fikri, araştırmacılarda, "Al" ruhunun, ateşle bağlantısı olduğu kanaatini uyandırmıştır. Altay ve Yenisey şamanları, törenin başlama zamanında, "Alaz" diye bağırırlardı. Alaz'ın Sami dilindeki anlamı, "Amin" demektir.

Başkurtlar ve Oğuzlardaki "Alazlama" töreni, kırmızı bir bez parçası yakılıp hastanın başının etrafında, "alaz alaz" diye dolaştırılarak yapılır. Bu daha çok bir tedavi şeklidir. Altay ve Yenisey Türklerinde ise merasim başlayacağı zaman şaman, Ardıç ve kutsal bir başka ağacın parçasını duman içine atıp yakar.

V. Radlov'un açıklamasından anlaşıldığına göre, Anadolu Türklerinde "Alazlama", kızgın demirle dağlamak anlamına gelir. Anadolu uygarlıklarına dair araştırmalar, onun eski Şamanizm ve ateş kültü ile derin bağlantılı olduğunu ortaya çıkarmaktadır. Burada da "Alazlama" bir tedavi şeklidir. Anadolu'nun bazı yerlerinde, "Alazlama" akşam karanlığında yanan ilk ışığa bakılarak yapılır. Azerbaycan şivelerinde, hastalanmak anlamında kullanılan "Alızdamak" sözü de "Alazlama" dolayısıyla da "Al" ruhuyla bağlantılıdır.

Etimoloji
(Al/Hal) kökünden türemiştir. Alaz sözcüğü ateş, alev demektir. Kırmızılık ve kandırma anlamları vardır, belki de kötü ruhların kandırılmasını ifade ediyor olabilir mecazen.

Kaynakça
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 Türk Mitoloji Sözlüğü, Pınar Karaca PDF

Türkiye'de kültür
Türk şamanizmi
Türk mitolojisi
İslam tıbbı
Alternatif tıp
Alternatif tedaviler
Geleneksel tıp

Alazlama


Operación Tony Manero fue un concurso musical, producido por Gestmusic y emitido por la cadena española Telecinco en 2008.

Formato
El objeto del concurso era seleccionar al cantante que habría de interpretar el personaje de Tony Manero en el musical Fiebre del sábado noche, adaptación de la película homónima.

Al proceso inicial de selección se presentaron 1.500 candidatos. Solo once fueron pre-seleccionados para aparecer en el concurso, en el que debieron mostrar sus dotes para el canto y el baile ante un jurado integrado por Noemí Galera, Arnau Vila, Mayte Marcos y Julia Gómez Cora.

El ganador del concurso fue el argentino Juan Pablo Di Pace, que el 20 de febrero de 2009 estrenó el musical en Madrid.

Audiencias
En su estreno, el 7 de diciembre de 2008, el espacio obtuvo tan solo un 7,8% de cuota de pantalla, lo que motivó que la cadena modificara el horario de emisión a partir de la segunda gala, que se programó en horario de madrugada. Esta decisión, se consideró en un principio la salida de los productores Cruz y Mainat de Endemol. No obstante, ellos mismos lo desmintieron en un comunicado posterior.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial

Concursos televisivos de España
Operacion
Programas de televisión de Telecinco
Programas de televisión musicales de España
Programas de televisión de España iniciados en 2008
Programas de televisión finalizados en 2008
Talent shows de España

Operación Tony Manero


Adrastea o Adrastia (, griego homérico Ἀδρήστεια) era el nombre de una región, ciudad y llanura de Misia, regada por el río Gránico. Su emplazamiento correspondería a la actual ciudad de Azatlı Çiftligi (Başaran).

En la llanura de la ciudad homónima había un oráculo de Apolo y Artemisa, mencionado por Estrabón. El templo fue destruido en tiempos de geógrafo griego, y las piedras fueron trasladas a la ciudad de Pario para construir un gran altar, obra de Hermocreonte.

La ciudad estaba en la llanura entre Príapo y Pario. Esta última era el puerto de la región. Según Plinio el Viejo, era una colonia de Pario, y añade que Homero llama Adrastia a la antigua ciudad de Pitiusa, renombrada como Lámpsaco.

Según Walter Leaf, el topónimo no está relacionado con el nombre de la mitológica Adrastea al no haberse atestiguado su culto en la ciudad.

Calístenes dice que recibió su nombre del rey Adrasto, que fue el primero en fundar un santuario de Némesis. Antímaco y Calímaco lo sitúan en el territorio de Cícico, junto a la corriente del río Esepo.

Su nombre figura en la Ilíada, por lo que se trataría de un asentamiento griego muy antiguo. Su existencia como ciudad cesó cuando los Atálidas la donaron a Pario y quedó integrada en el territorio de esta.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Colonias griegas de Misia

Adrastea (Misia)


HMS Loch Alvie was a  of the Royal Navy, named after Loch Alvie in Scotland. She was ordered by the Royal Navy during World War II, but did not see action with them, having transferred to the Royal Canadian Navy before commissioning. After the war she returned to the Royal Navy and would pass in and out of service until 1963.

Construction and design
Loch Alvie was ordered 2 February 1943. She was laid down on 31 August 1943 by Barclay, Curle & Company at Glasgow and launched on 14 April 1944. She was transferred to the Royal Canadian Navy and commissioned on 10 August 1944 at Dalmuir, Scotland.

Loch Alvie was  long overall and  between perpendiculars, with a beam of  and a draught of . Displacement was  standard and  deep load. She was powered by two 4-cylinder triple expansion steam engines fed with steam from two Admiralty 3-drum boilers and rated at . This gave a speed of . Sufficient fuel was carried to give a range of  at  in tropical waters.

The ship's main gun armament was a single  QF 4-inch (102 mm) Mk V gun forward, with an anti-aircraft armament of a quadruple 2-pounder (40-mm) pom-pom aft and at least six Oerlikon 20 mm cannon (two twin powered mountings and at least two single mounts). Two Squid anti-submarine mortars were fitted, with 120 rounds carried, backed up by 15 conventional depth charges. As built, the ship had a complement of 114 officers and men.

Loch Alvie underwent significant modification when under refit from 1952 to 1954, with the ship's gun armament being heavily revised. The 4-inch gun was replaced by a twin Mk XVI 4-inch dual-purpose mount, while the close-in anti-aircraft armament was replaced by an outfit of six Bofors 40 mm guns (1 twin and 4 single mounts), while communications equipment was also upgraded.

Service history

World War II
After commissioning, Loch Alvie worked up at Tobermory. She joined the 9th Escort Group at Londonderry Port on 19 September 1944. After escorting convoys to and from Gibraltar, on 29 November she sailed as part of the escort of Russian Convoy JW 62, arriving at Murmansk on 7 December, and the return convoy RA 62, which left Kola Bay on 10 December, with Loch Alvie leaving the convoy on 17 December. She then returned to Liverpool for repairs.

The ship returned to convoy escort and anti-submarine operations in the English Channel in February 1945. The frigate deployed into the English Channel with the 9th escort group from 14 March to 20 April 1945. Later Loch Alvie joined Task Group 122.3 for anti-submarine operations and support duties in the South-Western Approaches and Irish Sea while based at Milford Haven.

After the German surrender in May Loch Alvie returned to the Clyde and took part in escorting Convoy JW67 – the last convoy to Russia – before being sent to Trondheim to escort fourteen U-boats to Loch Eriboll as part of "Operation Deadlight".

In June 1945 Loch Alvie was returned to the Royal Navy, paid off officially from the Royal Canadian Navy on 11 July and put into reserve at Sheerness. Lock Alvie and  were the only two Canadian ships of the war never to visit a Canadian port.

Post-war
Loch Alvie was recommissioned in April 1950 to serve in the 6th Frigate Flotilla of the Home Fleet. In 1951 she took part in the search operation to find the missing submarine . The ship was again decommissioned in April 1952 and placed in reserve at Chatham.

In October 1952, she started a major modernisation and refit at Portsmouth dockyard where her armament was revised, with the refit continuing until January 1954. On completing the refit she was re-commissioned for service in the Persian Gulf.

In October 1960 Loch Alvie completed another refit before returning to the Persian Gulf. In April 1961, when the passenger liner MV Dara suffered an explosion, Loch Alvie took part in attempts to stop the resulting fires and salvage the ship. Later that year she was deployed to Kuwait as part of Operation Vantage, a deployment of British forces to Kuwait in response to Iraqi threats of invasion.

Loch Alvie was decommissioned at Singapore in November 1963. During 1964 she was stripped of equipment, and the hulk sold to Hong Huat Hardware, Singapore, for scrapping on 20 September 1965.

References

Publications

 Service Histories of Royal Navy Warships : Loch Alvie

Ships of the Royal Canadian Navy
1944 ships
Alvie
World War II frigates of the United Kingdom
Cold War frigates of the United Kingdom
Ships built on the River Clyde

HMS Loch Alvie (K428)


Kremlinologija je stručni izraz kojim se označavaju novinarska, politološka, diplomatska i geopolitička istraživanja službene vanjske i unutarnje politike Ruske Federacije, a koji je proizašao iz zapadnjačkog termina sovjetologije, istoga značenja, ali vezano uz politiku Sovjetskog saveza (SSSR-a). Termin je ponajviše američkog podrijetla i ishod gotovo stoljetnih napetosti između Sjedinjenih Država i Rusije, posebice u vrijeme hladnoga rata. Kremlinolozi su u tom smislu američki, a u novije vrijeme i europski izvjestitelji (dopisnici) iz Moskve, ali i istraživači ruske vanjske politike, ponajviše u geopolitičkom smislu Drugog hladnog rata. Suvremeno jačanje Kine i njezina sve snažnija suradnja s Rusija te sukobi s SAD-om iznjedrili su i termin pekingologije.

Raspadom Sovjetskog saveza i Padom komunizma u Srednjoj, Istočnoj i Jugoistočnoj Europi izraz postaje i sastavnim dijelom uvelike amerikanizirane popularne kulture, u kojoj je bio prisutan i za vrijeme hladnoratovske napetosti i to ponajprije u pogrdnom smislu, kao što je to danas slučaj s novotvorenicom pjongjangologija, koja se odnosi i na znanstveno izučavanje sjevernokorejskih politika, kao i na novinsko dopisništvo i društvenu satiru sjevernokorejskog režima.

Među najveće kremlinologe (sovjetologe) ubrajaju se Adam Ulam, utemeljitelj Centra za ruska istraživanja na Harvardu, Robert C. Tucker, Staljinov životopisac i predstojnik ruskih studija na Princetonu, diplomat Llewellyn Thompson, »osobni kremlinolog« Roberta Kennedija, Zbigniew Brzezinski te brojni američki i europski (njemački i britanski) povjesničari, diplomati, geopolitičari, geostratezi itd. Za vrijeme hladnog rata Institut Kennan (osnovan 1974.) predstavljao je glavni svjetski istraživački centar američko-sovjetskih, a kasnije i američko-ruskih odnosa.

Termin ne treba miješati s jezikoslovnim i humanističkim disciplinama rusistikom, slavistikom ili sinologijom u slučaju Kine.

Vanjske poveznice
 Kremlinology u rječniku Merriam-Webester
 Sovietology u rječniku The Free Dictionary

Novinarstvo
Politologija
Arhivistika
Diplomacija
Hladni rat

Kremlinologija


ولد الشيخ عبد العزيز بن أحمد بن علي بن عبد الله آل ثاني 1946م.

حياته
تربى في كنف والده الشيخ أحمد بن علي آل ثاني أمير قطر الأسبق، وهو أكبر أنجاله، وأمه الشيخة حصة بنت حمد بن عبد الله بن قاسم آل ثاني.

شغل منصب وزير الصحة العامة، ورئيس الهلال الأحمر الفلسطيني آنذاك، وكان يتمتع بحب الشعب القطري لما يتميز به من قوة شخصية، وصفات حميدة من كرم، وشجاعة، وشهامة، وكان دائم المساعدة للفقراء والمحتاجين.

زار العديد من دول العالم برفقة والده الشيخ أحمد، وجده الشيخ علي، والتقى بعدد كبير من رؤساء الدول.

انقلاب قطر 1972
كانت الدولة تحت حكم والده الشيخ أحمد بن علي آل ثاني الذي كان يعد إبنه الشيخ عبد العزيز بن أحمد لتولي الحكم من بعده. كان ابن عم والده وخاله الشيخ خليفة بن حمد ال ثاني ولي العهد ورئيس الوزراء آنذاك طامح في الحكم وفي فبراير 1972. انقلب على ابن عمه الحاكم آنذاك الشيخ أحمد بن علي آل ثاني .

وفاته
توفي الشيخ عبد العزيز بن أحمد في مدينة جدة بالمملكة العربية السعودية الخميس 14 فبراير 2008م ودُفن بمقبرة الريان في قطر .

أبنائه
 الشيخ خالد بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني، له خمسة أولاد هم أحمد وعبد الله وحمد وسلطان وفيصل
 الشيخ عبد الله بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ خليفة بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني له من الأولاد - عبد العزيز
 الشيخ محمد بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني، له خمسة أولاد هم حمد وأحمد وناصر وجاسم وعبد العزيز
 الشيخ طلال بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني، له أربعة أولاد هم حمد وجاسم وعبد العزيز وأحمد
 الشيخ حمد بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ علي بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني، له ثلاثه أولاد هم عبد العزيز وأحمد وجاسم
 الشيخ أحمد بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني، له من الأولاد - عبد العزيز
 الشيخ عبد الرحمن بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني له من الأولاد - عبد العزيز
 الشيخ فهد بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ جاسم بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ حسن بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ يوسف بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ بدر بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني
 الشيخ عبد العزيز بن عبد العزيز بن أحمد آل ثاني

مراجع
 صفحة الشيخ عبد العزيز بن أحمد
 شجرة عائلة آل ثاني

آل ثاني
أبناء ملوك
أمراء قطر
قطريون مغتربون في السعودية
منفيون قطريون
مواليد 1946
مواليد في الدوحة
وزراء صحة قطريون
وزراء قطريون
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008
وفيات في جدة

عبد العزيز بن أحمد بن علي آل ثاني


Héctor Milián Pérez (Pinar del Río, Kuba, 14. svibnja 1968.) je umirovljeni kubanski hrvač te bivši olimpijski, svjetski i kontinentalni prvak. Zbog svojih sportskih uspjeha, uvršten je u FILA-inu hrvačku kuću slavnih.

Karijera
Tijekom svoje hrvačke karijere, Héctor Milián se natjecao u poluteškoj i teškoj kategoriji u grčko-rimskom stilu. Najuspješniji je bio na Panameričkim igrama gdje je bio četverostruki uzastopni prvak. Na Olimpijskim igrama nastupio je tri puta a najuspješnije bile su mu one u Barceloni gdje je osvojio zlato. Tada je pobijedio američkog protivnika Dennisa Koslowskog. Tu je ujedno bila i prva kubanska zlatna medalja na tim igrama.

Izvori

Vanjske poveznice
Miliánov profil na Sports-reference.com

Hrvači
Olimpijski pobjednici u hrvanju
Kubanski športaši
Svjetski prvaci u hrvanju

Héctor Milián


سورايا شافيز  (من مواليد 6 نوفمبر عام 1977 في لشبونة) هي ممثلة برتغالية ذات تاريخ طويل في التمثيل. أحد أهم أدوارها هو دورها الأخير في المسلسل الدرامى جورا على شبكة SIC.

مراجع

وصلات خارجية

صفحتها على IMDB

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات أفلام برتغاليات
ممثلات تلفزيون برتغاليات
ممثلات من لشبونة
مواليد 1977
مواليد في لشبونة

باتريشيا تافاريس


إميليانو فيفيانو  (مواليد 1 ديسمبر 1985 في فلورنسا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى نادي فيورنتينا الإيطالي منذ 2012 في مركز حارس مرمى قادماً من نادي باليرمو.

بداياته في شباب فيورنتينا ونادي بريشيا

بدايته كانت في شباب فيورنتينا، وانتقل إلى بريشيا قادماً من ناديه الذي يشجعه فيورنتينا، (بعد فشل نادي فيورنتينا في الحفاظ عليه في صيف عام 2002). بعد سنتين في شباب بريشيا، تم إعارته في موسم 2004-2005 لتشيزينا في دوري الدرجة الثانية الإيطالية. ولعب لأول مرة بين المحترفين في 11 سبتمبر 2004، حينها كان عمره 18 سنة، عندما دخل في الشوط الثاني في مباراة تشيزينا ضد تريستينا (1-0) بعد طرد حارس المرمى جيوفاني إنديفيري. وفي نهاية الموسم أصبح مجموع مشاركاته في الدوري 13 مباراة.

وفي العام التالي عاد إلى بريشيا الذي هبط حينها للتو إلى دوري الدرجة الثانية الإيطالية وتمكن من لعب 14 مباراة، ليحل محل الحارس المصاب فيديريكو أيلياردي. وأصبح أساسي في موسم 2006-2007.ولعب 40 مباراة في الدوري. أصبح أساسي بفضل المدرب سيرسي كوسمي الذي لديه علاقة كبيرة معه ، وفي موسم 2008-2009 انهزم فريقه في مباراة النهائية الفاصلة للتأهل إلى الدرجة الأولى الإيطالية. وفي فبراير 2009 إنتر ميلان اشترى نصف بطاقته من بريشيا بـ 3.5 مليون يورو.

بولونيا، جنوى، إنتر ميلان

وفي 26 يونيو 2009 كان بطاقته بين انتر ميلان وبريشيا، وفي 13 يوليو 2009 اشترت بولونيا نصف بطاقته من بريشيا بحوالي مليوني يورو بالإضافة إلى إعارة فرانشيسكو ديلا روكا إلى بريشيا، أي أصبح مجموع الصفقة 3,5 مليون يورو، وهو أعلى رقم يتم دفع من قبل نادي بولونيا حتى ذلك الحين. وفي 22 أغسطس 2009 لعب أول مباراة له في دوري الدرجة الأولى الإيطالية كانت بين بولونيا ضد فيورنتينا التي انتهت (1-1) بعمر 23 سنة. وكان هو الحارس الأساسي بالفريق ولعب 34 مباراة في أول موسم له في دوري الدرجة الأولى الإيطالية. وفي 10 يونيو 2010 تم تجديد بطاقته المشتركة بين بولونيا وإنتر ميلان لموسم آخر.

وفي صيف 2011 أصبح بشكل كامل لنادي إنتر ميلان ونفس الصيف اشترى نادي جنوى على نصف بطاقته من نادي إنتر ميلان وأصبحت بطاقته بذلك بين إنتر ميلان وجنوى.

باليرمو
في صيف 2011 اشترى باليرمو نصف بطاقته من نادي جنوى وأصبح في موسم 2011/2012 في إنتر ميلان لكن لم يلعب أي مباراة معهم بسبب إصابته برباط صليبي أثناء استعدادات إنتر ميلان للموسم الجديد، وفي يناير 2012 ذهب إلى نادي باليرمو الذي يمتلك نصف بطاقة حارس المرمى ولعب معهم في 20 مباراة في الدوري.

المنتخب الإيطالي
في 6 أغسطس 2010 استدعي لأول مرة مع المنتخب الإيطالي الأول من قبل مدرب الجديد تشيزاري برانديلي، للمشاركة في المباراة الودية ضد ساحل العاج في 10 أغسطس. وأول مباراة يلعب فيها مع المنتخب كان بعمر 24 سنة في تاريخ 7 سبتمبر 2010، ولعب أساسي في مباراة التي جمعت إيطاليا ضد جزر فارو (5-0) في فلورنسا في تصفيات المؤهلة لبطولة يورو 2012. ولعب أيضا مباراتان ضد أيرلندا الشمالية في أكتوبر 2011 (0-0) وصربيا (أساسي في أول ستة دقائق من المباراة قبل أن يتوقف اللعب).

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون إيطاليون مغتربون في البرتغال
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون إيطاليون مغتربون في تركيا
رياضيون من فلورنس
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو أسكولي
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو باليرمو
لاعبو بريشيا
لاعبو بولونيا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سبورتينغ لشبونة
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من فلورنسا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي آرسنال
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي سبال
مواليد 1985
مواليد في فيسولي

إميليانو فيفيانو


Eyüp (, Ayyūb) veya Eyob (; , Iṓb), İshak'ın soyundan gelen ve Kitâb-ı Mukaddes'teki Eyüp kitabının merkez figürü olan Yahudi din büyüğü. Kitâb-ı Mukaddes'te, hastalık ve problemlere karşı sabretmeyi gösteren örnek bir kişidir.

Etimoloji
İbranicede Eyob (, `Iyyōḇ) olarak geçen isim, Septuaginta'da Iob şeklini almıştır. Martin Luther tarafından yapılan Kitâb-ı Mukaddes çevirisinde İbranicedeki Alef harfinin telaffuzunu korumak isteyen Luther, ismi Hiob olarak çevirmiştir. Türkçeye muhtemelen daha sonraları Arapçadan Eyüp olarak geçmiştir. Eyüp isminin kendisi tanrının yardımını arayan bir sorudur. Anlamı aşağı yukarı (İlahi) Baba nerede? şeklinde çevrilebilir. Öte yandan gerek İbranicede gerekse Arapçada isim birtakım kelimelerle yakın ilişki içerisindedir. İbranicede "'ôyeb" düşman" anlamına gelir ve tanrı tarafından düşman edilen şeklinde de yorumlanabilir, Arapçada ise "awab" kelimesi ile ilişkilendirilen Eyüp ismi bu karakteri büyük bir tövbekar olarak öne çıkarmaktadır.

Mitolojide Eyüp
Muazzez İlmiye Çığ Eyüp kıssasının Tanah'tan bin yıl önce yazılmış olan 6 adet Sümer tabletinde hikâyesi anlatılan bir mitolojik figürden esinlenilerek yazıldığını ifade etmiştir. Tabletlerden ikisinin İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde (NI. 4587), diğer dördünün de ABD'de, Philadelphia Üniversitesi Müzesi'nin Nippur Koleksiyonu bölümünde bulunduğu kaydedilmiştir.

Eski Ahit'te Eyüp Kitabı

Tanah'ta Eyüp adına taşıyan bir kitap bulunmaktadır. Bu kitap Rut ve Yunus gibi diğer kitaplara kıyasen yazarının adını değil, ana karakterinin ismini taşır. Biyografik olarak tespit edilmesi zor olan Eyüp karakteri, kitapta sohbet ettiği arkadaşları gibi bir paradigma olarak okuyucu karşısına çıkmaktadır.

Giriş Bölümü Eyüp 1-2
Kitabın giriş bölümünde oldukça dindar biri olarak resmedilen Eyüp'ün büyük çile ve acılarına sebep olan şeytan ve tanrının tartışması anlatılır. Bu bölümde kitapta Eyüp'ün Uz şehrinden geldiği bahsedilse de, şeytan ve tanrı arasındaki diyaloglar cennette geçmektedir. Bu sayede kitabın olayların yaşandığı iki ayrı konum bildirdiği öne sürülebilir.

Eyüp'ün Feryadı 3
Giriş bölümünü takiben Eyüp'ün kaybettiği malı mülkü, ailesi ve nihayetinde sağlığı sebebiyle attığı feryadı gelir. Bu bölüm esasen Eyüp kitabının teolojik olarak da merkezini oluşturur.

Diyalog Bölümü Eyüp 4-28
Diyalog bölümünde Eyüp'ün 3 arkadaşı (Temanlı Elifaz, Şuahlı Bildat, Naamalı Sofar) ile doğruluk, dindarlık, iyi ve kötü şans üzerine gerçekleştirdiği sohbetler yer alır. Diyalog bölümünü de kendi içerisinde 3 parçaya ayırmak mümkündür. İlk kısımda 4-14 Eyüp'ün yarattığı varlıkları seven ve doğru bir dünya düzeni yaratmaya çabalayan inancı şüpheye düşmüştür. Arkadaşlarının bilgece tavsiyelerine rağmen Eyüp suçsuz olduğunu ve bu acıları hak etmediğini yeniler. İkinci parça olarak ayrılabilecek 15-21 de Eyüp inançsızların sağlığının iyi olduğunu ve huzurlu bir hayat sürdüklerini ileri sürer ve yine doğru bir hayat düzeni yönündeki kaygılarını dile getirir. Arkadaşları Eyüp'ü yeniden tövbe etmeye ve günahlarını kabul etmeye çağırsalar da Eyüp bir kez daha suçsuz olduğunu söyler. Diyalog bölümü bir koro şarkısına benzeyen bilgelik adına yazılmış bir söyleyiş ile son bulur.

Eyüp 29-31
Diyalog sonrası tekrar geçmişine bir göz atan Eyüp, çektiği acıları düşünür, yeniden suçsuz olduğunun farkına varıp yeni bir feryat daha atar ve tanrının nihayet ona bir cevap vermesini yakarır.

Eyüp 32-37
Tanrı Eyüp'le konuşmaya başlamadan önce Elihu isimli dördüncü bir arkadaş Eyüp'ün acılarına anlam verme amacıyla ortaya çıkar. Bu bölümde Elihu diğerlerinden farklı olarak tanrının sebep olduğu acıların bir eğitim olduğunu ileri sürer.

Eyüp 38-42
Tanrı nihayet kitabın son bölümlerinde bir Teofani ile ortaya çıkar ve Eyüp'e direkt olarak hitap ederek ona üst üste kozmik içerikli retorik sorular yöneltir. Bu bölümde ele alınan konular ve tanrının yönelttiği sorular Eyüp'ün acıları ile alakalı olmaktan ziyade daha doğa ve Eyüp'ün şüphe içerisine düştüğü doğru dünya düzeni üzerine şekillenmektedir. Nihayet 42'de Eyüp tanrının büyüklüğünü kabul ve tövbe eder.

Son Deyiş - Eyüp 42
Eyüp'ün tövbesini izleyen bölümde Eyüp'ün acılarının son bulduğu aktarılır ve eskiden olduğunun iki katı bir varlığa ve uzun bir ömre sahip olduğu aktarılarak bölüm bitirilir.

İslam'da Eyüp
Eyyub'dan Kur'an'da dört yerde bahsedilir ve sabır örneği olarak takdim edilir.

Eyyûb'la ilgili olarak tefsir ve kısas-ı enbiyâ kitaplarında çeşitli rivayetler yer almaktadır. Onun uzun boylu, gür saçlı ve heybetli bir kişi olduğunu nakleden bu kaynaklar Şam bölgesinde yaşadığını, çok geniş bir araziye sahip bulunduğunu, bu arazisinde 500 çift öküzü, 500 kölesi, 500 dişi eşeği, çok sayıda deve, sığır ve atı olduğunu kaydederler (Sa'lebî, s. 116).

İslam kaynaklarına göre Harran bölgesinde yaşayan ve çok zengin olup, sayısız malı-mülkü, birçok oğlu, kızı bulunan Eyyub, kendi toplumuna peygamber olarak gönderilmiştir. Şanlıurfa'da orada çile çektiğine inanılan bir mağara ziyaret mekânı olarak bulunmaktadır.

Rivayete göre Eyyûb baba tarafından Hz. İshak'ın, anne tarafından Hz. Lût'un soyundandır (Taberî, Târîḫ, I, 322; İbn Kesîr, el-Bidâye, I, 220). Hanımı ise Hz. Ya'kūb'un kızı Liya veya Hz. Yûsuf'un oğlu Efraim'in kızı Rahme'dir. Eyyûb takvâ sahibi, yoksullara karşı merhametli, dulları ve yetimleri kollayan, misafire ikram eden, yolcunun yardımına koşan ve Allah'ın verdiği nimetlere şükreden iyi bir insandır. Hz. Ya'kūb veya Hz. Yûsuf'la çağdaştır; ya da Hz. Yûnus'tan sonra yaşamıştır. Ona ikisi kendi ülkesinden, biri de Yemenli olmak üzere üç kişi iman etmişti. İblisin onu saptırmak için gösterdiği çaba, malını mülkünü ve ailesini kaybetmesi, ağır ve tiksindirici bir hastalığa yakalanması, uzun süre sabır ve metanet göstermesi, eşinin kendisini isyana teşviki, nihayet hastalığından Allaha niyaz etmesi ve sonraki gelişmelerle ilgili olarak verilen bilgiler İsrâilî kaynaktakilerle benzerlik arzeder; ayrıca bu bilgilere Kur'an âyetlerinin de ilâve edildiği görülür (bk. Taberî, Târîḫ, I, 322-325; Sa'lebî, s. 117-121).

Kur'ân-ı Kerîm'de Eyyûb'a vahiy gönderildiği (en-Nisâ 4/163), onun hidayete erdirildiği (el-En'âm 6/84) bildirilmekte, ayrıca hastalığıyla ilgili olarak iki yerde ayrıntıya girilmeksizin özellikle olayın taşıdığı dinî ve ahlâkî mesajı kapsayan bilgiler verilmektedir.

İlkine göre Eyyûb rabbine, "Bu dert bana dokundu, sen merhametlilerin en merhametlisisin" diye niyaz etmiş, bunun üzerine Allah da onun duasını kabul ederek başına gelen felâketi kaldırmış, kendi tarafından bir rahmet ve ibadet edenler için bir ibret olmak üzere ona ailesini ve onlarla beraber bir mislini vermiştir (el-Enbiyâ 21/83-84).

Diğer açıklama ise şöyledir: "Kulumuz Eyyûb'u da an. O rabbine, şeytan gerçekten bana bir yorgunluk ve eziyet verdi, diye seslenmişti. Ayağını -yere- vur! İşte yıkanılacak ve içilecek soğuk bir su -dedik-. Bizden bir rahmet ve aklıselim sahiplerine bir ibret olmak üzere ona hem ailesini hem de onlarla beraber bir mislini armağan ettik. Eline bir demet buğday sapı al, onunla -bir hatasından dolayı dövmeye yemin ettiğin karına- vur da yeminini yerine getir -dedik-. Gerçekten biz onu sabreden bir kul bulmuştuk. Ne güzel kuldu o! Daima Allah'a yönelirdi" (Sâd 38/41-44).

Enes b. Mâlik'ten nakledilen bir hadise göre Eyyûb hastalığını on sekiz yıl çekmiştir (Sa'lebî, s. 122; İbn Kesîr, el-Bidâye, I, 223). Bu hastalığın üç veya yedi yıl sürdüğüne dair rivayetler de vardır.

Bir hadiste Eyyûb'un çarşamba günü hastalığa yakalandığı ve salı günü kurtulduğu belirtilir (İbn Mâce, "Ṭıb", 22). Ebû Hüreyre'nin rivayet ettiği başka bir hadise göre Eyyûb çıplak olarak yıkandığı bir sırada üzerine altın çekirgeler dökülmüş, bunları avuç avuç alıp elbisesinin içine koymaya başlamış, bunun üzerine rabbi ona, "Şu gördüğünden seni müstağni kılmamış mıydım?" diye nida edince Eyyûb, "Evet, senin izzetine yemin olsun ki bana çok şey verdin, fakat senin bereketinden müstağni kalamam" demiştir (Müsned, II, 243, 314, 490; Buhârî, "Ġusül", 20, "Enbiyâʾ", 20, "Tevḥîd", 35).

Urfa'da, Şam'da, Umman'da, Yemen'de ve Irak'ta türbesi vardır.

Dipnot
Sâd Suresi'nin 44. ayeti için Diyanet İşleri mealinde şu dipnot bulunmaktadır: "Tefsir kaynaklarında ifade edildiğine göre, Eyyûb peygamber bir olay üzerine karısına yüz sopa vuracağına yemin etmiş, kendisine has bir ruhsat olmak üzere de âyetteki çözüm kendisine öğretilmişti."

"(Bir yemini vardı.) "Eline bir demet bitki sapı alıp onunla vur ve böylece yeminini yerine getirmiş ol" (dedik). Gerçekten biz onu sıkıntılara dayanıklı bulduk. O ne güzel bir kuldu! Yönü hep Allah'a dönüktü." (Sâd 44).

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Eyüp kitabı
 İslam peygamberleri
 Kur'an'da adı geçen peygamberler

Yahudilikteki peygamberler
İslam peygamberleri

Eyüp (peygamber)


An Carex omiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet ngan Paul Amédée Ludovic Savatier. An Carex omiana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. o. monticola
 C. o. omiana
 C. o. yakushimana

Mga kasarigan

Carex

Carex omiana


Panama deltog ved sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro i perioden 5. august til 21. august 2016.

Medaljer

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Panama ved sommer-OL 2016


Filme sovietice din: 1960 — 1961 — 1962

Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1961.

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1961 la Internet Movie Database

1961
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1961


قبيع هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعبدا في محافظة جبل لبنان.

تدل الآثار على ان قبّيع قد عرفت الإسكان منذ زمن بعيد. فلقد وُجدت فيها حجارة ابنية قديمة في منطقة تعرف بالخريبات. كما وجدت في قبّيع نقود رومانية تدل على ان القرية القديمة كانت لا تزال عامرة بالسكان في عهد الرومان

وإذا كانت المعاجم لا تحمل معنىً لكلمة «قبّيع»، غير ان تفسير الاسم يختلف بين المدوّن في سجلات التاريخ والراسخ في الذاكرة الشعبية لأبناء البلدة. ففي التفسير التاريخي، ان اسم «قبّيع» ساميٌّ قديم، ومعناه «الراسخ والثابت والمتمكّن». أما التفسير الشعبي، فينطلق من فعل «قَبَعَ» باللهجة العامية اللبنانية، والذي يعني نزع الشيء أو سلخه عن أساسه

وفي الستينيات من القرن الماضي بنى بعض اهالي قبّيع منازل في اعالي جبل قبّيع، في مناطق تدعى رأس الموصلة ورأس القعقور. وكانت تلك الأراضي مخصصة للزراعة، فظلّت البيوت فيها متفرّقة وسط مساحات الأراضي الشاسعة. ولم يتعدّ حجم كل منها الغرفتيْن وبعضها يتألف من غرفة واحدة. ويحكى ان تلك المنازل شهدت أروع حفلات عصر العنب، حيث كان السكان يتجمّعون من كل عائلة للتعاون في عصر العنب وصناعة الدبس، وسط احتفالات عفويّة لا تحمل نفوس بني اليوم أثراً لها سوى في سجلات التاريخ والذاكرة الشعبية.

تاريخ عائلات قبّيع: نشأت قبيع، في اواخر القرن السادس عشر، على يد مجموعة من الاسر الدرزية، وهي زين الدين، عساف، بو فخر الدين، وطربيه، وحمدان. وفي اواخر القرن التاسع عشر قدم إليها بنو زيتوني من عين دارة وبنو الاعور من قرنايل. وبعد أن أصبحت منطقة المتن الأعلى تحت سلطة اقطاع اللمعيين، على اثر معركة عين دارة في العام 1711، قدم إلى قبّيع من العائلات المسيحية بنو يونس وبنو شحادة (موارنة)، وبنو نصرالله (أرثوذكس). وفي النصف الثاني من القرن التاسع عشر، قدم إلى القرية فرع من اسرة أبو الحسن من بتخنيه (دروز). وفي أوائل هذا القرن، قدم من فرع اسرة خداج من كفرمتى

ما بعد الحرب العالمية الأولى
تدلّ الإحصاءات على ان قبيع لم تفقد في الحرب ما فقدته سواها من عدد الأبناء. غير انها فقدت مركزها كقرية من قرى المتن الكبيرة، إذ كانت بلدات أخرى قد تخطتها عدداً ونموا، وان كان النمو قد دب فيها بعد منتصف القرن العشرين، بحيث ساعدت التجهيزات العامة على تقدمها سريعاً تعممت الكهرباء على قبيع عام 1947، وتأسست فيها مدرسة رسمية ابتدائية عام 1948. ومع هذا التكامل التجهيزي آنذاك، أخذ العمران بالنمو في البلدة، حتى اضحت، بموقعها القريب من مصيف محطة بحمدون، عامرة نامية، تستقبل عدداً وفيراً من المصطافين اللبنانيين والعرب. كما ساعدت مشاريع بلديتها في نموها، إذ تحققت لها الإنشاءات الكمالية الهامة. وكان قد تأسس لها مخفر الدرك في حوالي العام 1940

دخل قبّيع الأول من الاصطياف، ثم اليد العاملة، فالزراعة. وقد أُهملت الزراعة مؤخراً بالنسبة ذاتها التي نما فيها الاصطياف في البلدة

تاريخ قبيع البلدي والاختياري
تأسست أول بلدية في قبيع في العام 1954، وكان رئيسها أبو سجيع نجيب عباس الاعور، الذي كان يُعرف، قبل تزكيته لرئاسة المجلس البلدي بـ «شيخ الضيعة»، فكان مختارها لسنوات طويلة وقد عُرف بحكمته في إدارة شؤون البلدة والناس. استمر الاعور في رئاس البلدية حتى العام 1973

في العام 2004 انتخب القبّيعيون المهندس الدكتور زهير زين الدين رئيساً لبلديتهم، قبل أن يفوز رئيس البلدية الحالي الأستاذ أكرم الاعور بمنصب الرئاسة في الانتخابات الأخيرة في العام 2010

أما المقاعد الاختيارية، فقد توالى عليها بالتزكية كلّ من يوسف عباس زين الدين في العام 1954، قبلان زيتوني حوالي العام 1976، يوسف عبّاس بو فخر الدين في العام 1995

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
مدن لبنان

قبيع