Borgen ist eine dänische Politserie, die 2010 begonnen hat. Der dänische öffentlich-rechtliche Fernsehsender DR1 strahlte sie in drei zehnteiligen Staffeln bis 2013 aus. Die deutsche Synchronfassung dieser Staffeln erschien mit dem Untertitel Gefährliche Seilschaften. In Zusammenarbeit von DR1 und Netflix entstand eine vierte Staffel, die 2022 auf DR1 erstausgestrahlt und im selben Jahr bei Netflix veröffentlicht wurde. Die vierte Staffel erscheint unter dem Originaltitel Borgen – Riget, Magten og Æren bzw. dem deutschen Titel Borgen – Macht und Ruhm.

Borgen (deutsch: "die Burg") ist die umgangssprachliche Bezeichnung von Schloss Christiansborg, dem Sitz des dänischen Parlaments sowie des Regierungschefs und des Obersten Gerichtshofs.

Inhalt

Handlung
Im Mittelpunkt der Serie steht Birgitte Nyborg, eine Politikerin der fiktiven Moderaten Partei. Die Serie handelt von den Intrigen und Machtspielen in der Politik und darüber hinaus vom Einfluss der Presse als vierter Gewalt. Die Serie beleuchtet auch das Privatleben der handelnden Personen, so auch Nyborgs Familienleben mit den beiden Kindern und deren Vater, der seine Karriere zunächst für die seiner Frau zurückstellt.

Erste Staffel
Am Beginn der ersten Staffel gewinnt Nyborg mit ihrer Partei die dänischen Parlamentswahlen und wird nach Koalitionsverhandlungen Premierministerin. Dabei hilft ihr die Schwäche anderer Parteien, darunter der des abgewählten bisherigen Premierministers Lars Hesselboe von der liberalen Partei. Hesselboe wird bei der Wahl eine private Zahlung aus der Staatskasse zum Verhängnis, die Nyborgs bisheriger Spindoctor, Kasper Juul, an einen seiner Konkurrenten weitergegeben hat. Da Juul dabei ohne Nyborgs Zustimmung gehandelt hat, verliert er seinen Job. Mangels passenden anderen Bewerbern ist Nyborg aber bald darauf gezwungen, Juul wieder als Spindoctor einzustellen.

Zweite Staffel
Die zweite Staffel spielt in Nyborgs folgendem Regierungsjahr. Bent Sejrø, ihr Vertrauter und Mentor, erleidet einen Schlaganfall, der aber ohne langfristige neurologische Schäden ausheilt. Birgitte Nyborg ist jetzt geschieden. Ihre Tochter Laura erkrankt an einer Panikstörung und wird erfolgreich in einer Privatklinik psychiatrisch behandelt. Da Nyborg gleichzeitig versucht, eine Gesundheitsreform durch das Parlament zu bringen, wird auch die Erkrankung ihrer Tochter ausführlich in der Presse thematisiert. Aufgrund dessen beurlaubt sich Nyborg schließlich als Premierministerin, um ihre Tochter bei ihrer Genesung besser unterstützen zu können. Als Nyborg schließlich auf ihren Posten zurückkehrt, ruft sie nach der erfolgreichen Verabschiedung eines weiteren Gesetzespakets Neuwahlen aus.

Dritte Staffel
Birgitte Nyborg kehrt 2½ Jahre später aus der Privatwirtschaft in die Politik zurück – indirekt wird in einer Berichterstattung über sie von den Reportern erwähnt, dass sie in den von ihr gegen Ende der zweiten Staffel ausgerufenen Neuwahlen Lars Hesselboe unterlag und sich danach aus der Politik zurückgezogen hat. Da die Rückkehr zu den Moderaten von deren neuen Vorsitzenden nicht erwünscht ist, gründet sie eine neue Partei, Die neuen Demokraten. Neben Bent, ihrem politischen Ziehvater, gewinnt und verliert sie auch neue Mitstreiter. Ihr neuer Spin-Doctor wird Katrine Fønsmark, die mit Kasper Juul einen gemeinsamen Sohn hat, aber nicht mehr mit ihm zusammen ist. Torben Friis, der Nachrichtenchef von TV1, wird zu einer der Hauptfiguren der dritten Staffel. Am Ende erringt Nyborg mit 13 Sitzen genügend Mandate, um erneut in eine Regierungskoalition einzutreten und Politik "im Sinne Dänemarks" gestalten zu können. Privat übersteht sie eine Brustkrebserkrankung und geht eine zunehmend intensivere Liebesbeziehung mit dem britischen Architekten Jeremy Welsh ein.

Vierte Staffel
Nach knapp 10 Jahren ist Birgitte Nyborg als Außenministerin Teil der dänischen Regierung. Sie lebt mittlerweile alleine, da ihre Kinder ausgezogen sind, weswegen sie sich vollständig auf ihre Arbeit konzentrieren kann. In Grönland wird ein riesiges Ölfeld entdeckt, welches Einnahmen von zwei Billionen Kronen verspricht. Grönland erhofft sich davon die Unabhängigkeit von Dänemark. Aus Klimagründen will Nyborg die Erschließung des Ölfeldes verhindern. Als weiteres Argument dient ihr, dass ein russischer Oligarch Hauptaktionär der beteiligten Ölfirma ist. Für die CIA soll sie die Information kurzfristig geheim halten und kommt deshalb in die Bredouille. Um eine Mehrheit im Parlament zu gewährleisten, setzt sie sich nun für die Erschließung des Ölfeldes ein. Dann kommt heraus, dass sich Chinesen hinter der Ölfirma befinden. US-amerikanische Beamte versuchen Nyborg dazu zu bringen, eine chinesische Beteiligung in Grönland zu verhindern. Nyborg wird in dieser Angelegenheit von ihrem Arktisbotschafter Asger Holm Kirkegaard unterstützt. Außerdem setzt sie heimlich Michael Laugesen als ihren neuen Spindoctor ein. Katrine Fønsmark verfolgt das politische Geschehen als Nachrichtenchefin bei TV1.

Hauptfiguren

Birgitte Nyborg und Familie
 Birgitte Nyborg Christensen
 Vorsitzende der Moderaten Partei und erste Premierministerin Dänemarks. Sie ist mit Phillip Christensen verheiratet, die Ehe wird aber im Laufe der zweiten Staffel geschieden; sie haben zwei gemeinsame Kinder, Laura und Magnus. In der dritten Staffel gründet sie mit mehreren Mitstreitern die neue Partei Die neuen Demokraten. Sie erkrankt an Brustkrebs, kann diesen aber überwinden. Nach ihrem erneuten Wahlerfolg – bei dem sie aber weniger Sitze als die großen Parteien erringt – bietet ihr der Vorsitzende der Arbeiterpartei, Hans-Christian Thorsen, das Amt der Premierministerin an. Der Vorsitzende der Arbeiterpartei strebt ein – absehbar fragiles – Bündnis mit den Freiheitlichen unter deren neuen, sich "modern" gebenden Vorsitzenden Benedikte Nedergaard an. Birgitte Nyborg lehnt ab und nutzt ihre Macht als Königsmacherin, um als Außenministerin in eine erwartbar stabile Koalitionsregierung mit Lars Hesselboe einzutreten, nachdem sie diesen zuvor zu programmatischen Zugeständnissen bewegt hat.
 Laura Christensen
 Tochter von Phillip Christensen und Birgitte Nyborg. Sie erkrankt in der 2. Staffel an einer Panikstörung.
 Magnus Christensen
 Sohn von Phillip Christensen und Birgitte Nyborg. Er kommt in der vierten Staffel in die Medien, weil er einen Schweinelaster entführt hat, um gegen die Bedingungen der Tierhaltung zu protestieren.
 Phillip Christensen
 Ehemann von Birgitte Nyborg und Professor an der Copenhagen Business School, hat vor der Scheidung seine beruflichen Ambitionen in der Wirtschaft zugunsten seiner Ehefrau und der beiden gemeinsamen Kinder zurückgestellt.

Birgitte Nyborgs Mitarbeiter
 Kasper Juul
 Spin-Doctor von Birgitte Nyborg. Als er von Nyborg gekündigt wird, arbeitet er für kurze Zeit als politischer Kommentator beim Fernsehsender TV1. Er ist mit Unterbrechungen mit Katrine Fønsmark liiert, mit der er den gemeinsamen Sohn Gustav hat. In der dritten Staffel kehrt er zu TV1 zurück.
 Bent Sejrø
 Mitglied der Moderaten Partei und Finanzminister in Nyborgs Kabinett. Er ist Birgittes politischer Mentor, erleidet einen Schlaganfall und zieht sich daraufhin aus dem politischen Geschäft zurück, kehrt aber bald als ihr politischer Berater zurück. Nach anfänglichen Zweifeln tritt er den Neuen Demokraten bei. In der vierten Staffel ist er als Rentner zu sehen, bei dem sich Nyborg berät und der versucht, sie an ihre ursprünglichen Ideale zu erinnern.
 Troels Höxenhaven
 Zunächst Justizminister, dann Außenminister in Nyborgs Kabinett und später Chef der Arbeiterpartei. Er ist zwar mit einer Frau verheiratet, pflegt aber auch homosexuelle Kontakte. Als dies öffentlich bekannt zu werden droht, begeht er Suizid.
 Hans-Christian Thorsen
 Zuerst Verteidigungs- und dann Außenminister in Nyborgs Kabinett. Nach Höxenhavens Tod wird er Vorsitzender der Arbeiterpartei und Stellvertreter Nyborgs. Übernimmt während Nyborgs Auszeit deren Amtsgeschäfte.
 Niels-Erik
 Staatssekretär in der Staatskanzlei, der schon unter Hesselboe diente. Hat nach dessen Rücktritt weiterhin gute Kontakte zu ihm. Des Weiteren ist er international und in der Wirtschaft gut vernetzt.
 Søren Ravn
 In der dritten Staffel Nyborgs Berater. Hat zeitweilig ein Verhältnis mit Katrine Fønsmark und ist in der vierten Staffel mit ihr liiert. War in seiner Jugend in der Kommunistischen Partei Dänemarks aktiv, was zum Problem wird.
 Asger Holm Kirkegaard
 In der vierten Staffel Nyborgs Arktisbotschafter.
 Rasmus Gren Lundbæk
 In der vierten Staffel Staatssekretär im Außenministerium.
 Oliver Hjorth
 In der vierten Staffel Beamter im Außenministerium und Nyborgs persönlicher Assistent.

TV1
 Katrine Fønsmark
 Journalistin bei TV1 und später Redakteurin bei der Zeitung Ekspres. In der dritten Staffel wird sie Spin-Doctor von Birgitte Nyborg. Sie ist mit Unterbrechungen mit Kasper Juul liiert, mit dem sie den gemeinsamen Sohn Gustav hat. In der vierten Staffel ist sie die Nachrichtenchefin von TV1.
 Torben Friis
 Chefredakteur der Nachrichtenredaktion von TV1 mit wechselnden Vorgesetzten. In der vierten Staffel ist er ein einfacher Nachrichtenredakteur.
 Hanne Holm
 Journalistin bei TV1 und später Redakteurin bei der Zeitung Ekspres. Sie ist Alkoholikerin, was auch berufliche Probleme mit sich bringt.
 Alexander Hjort
 Ab der dritten Staffel der neue TV1-Programmchef, der mit Blick auf die Zuschauerquote Torben Friis' unter Druck setzt und dessen journalistische Prinzipien in Frage stellt.
 Narciza Aydin
 Nachrichtenmoderatorin in der vierten Staffel, beliebt bei Zuschauern und Redaktion, zeitweise im Konflikt mit ihrer Vorgesetzten Katrine Fønsmark.

Gegenspieler Birgitte Nyborgs
 Lars Hesselboe
 Der von Birgitte Nyborg abgelöste Premierminister ist Oppositionsführer (Liberale Partei), er wird später erneut Premierminister.
 Michael Laugesen
 Vorsitzender der Arbeiterpartei, nach seinem Rücktritt Chefredakteur bei der Tageszeitung Ekspres. In der vierten Staffel wird er zum persönlichen Berater Nyborgs.
 Svend Åge Saltum
 Vorsitzender der rechten Freiheitspartei, politischer Gegner der Politik Nyborgs, der sich gern als bodenständig und volksnah gibt. Er ist Schweinebauer und äußert sich in den Medien gern eher ruppig.
 Amir Diwan
 Vorsitzender der links-ökologischen Umweltpartei (miljøparti). Er bildet eine Regierung mit den Moderaten und wird Nyborgs Umweltminister. Nach einem von der Staatskanzlei inszenierten Skandal um seine Vorliebe für umweltschädliche Autos tritt er zurück. Er ist Birgitte Nyborg bei der Beilegung des Kharun-Konfliktes mit seinen Arabischkenntnissen behilflich.
 Ann-Sophie Lindenkrone
 Vorsitzende der kommunistischen Solidarischen Sammlung. Sie wird in einen Abhörskandal verwickelt.
 Signe Kragh
 In der vierten Staffel Premierministerin.

Parteien und Medien

 Parteien in Christiansborg
 Die Moderaten (De Moderate) sind die Partei Birgitte Nyborgs (in Staffel 1 und 2) und werden zu Beginn links der Mitte verortet. Die Moderaten beruhen auf Det Radikale Venstre.
 Die Arbeiterpartei (Arbejderpartiet) stellt noch vor den Liberalen die größte Fraktion im Parlament, ist aber des Öfteren von Flügelkämpfen geplagt. Sie basiert auf den Socialdemokraterne.
 Die Milieupartei (Miljøpartiet, wörtlich: Umweltpartei) vertritt hauptsächlich grüne und ökologische Standpunkte, ist aber auch besonders um Integrationspolitik bemüht. Als Vorlage diente die Socialistisk Folkeparti.
 Die Solidarische Sammlung (Solidarisk Samling) ist eine Splitterpartei, die am linken Rand im Parlament sitzt. Sie basiert auf der Enhedslisten.
 Die Liberalen (De Liberale) sind die zweitgrößte Partei im Parlament, sie beruhen auf Venstre. Sie kooperieren oft mit den Konservativen.
 Die Neuen Konservativen (Ny Højre, wörtlich: Neue Rechte) sind stark mit den Liberalen verbunden und basieren auf der Konservative Folkeparti.
 Die Freiheitspartei (Frihedspartiet) ist eine rechtspopulistische Gruppierung, die auf der Dansk Folkeparti basiert. Da sie sich teilweise ausländerfeindlich äußert, wird sie von den anderen Parteien nicht zur Regierungsbildung herangezogen.

 Grönländische Regierung (4. Staffel)
 Hans Eliassen, Außenminister
 Emmy Rasmussen, Abteilungsleiterin im Büro der Ministerpräsidentin

 Medien
 TV1 ist der wichtigste Fernsehsender, regelmäßig sendet er Interviews und Debatten zu den Vorgängen im Schloss. Auffällig sind die häufigen Konflikte um die Balance zwischen Qualität des Journalismus und der Einschaltquote.
 Der Ekspres ist eine Tageszeitung, deren Titelgeschichten die Politik beeinflussen, wobei diese nicht immer politische Themen betreffen, sondern oft das Privatleben der Politiker in den Vordergrund stellen.
 Das Zweite steht in scharfer Konkurrenz zu TV1. Der Sender wird oft erwähnt, jedoch selten direkt gezeigt.

Entstehung
Borgen wurde von Adam Price als Hauptautor und den Co-Autoren Jeppe Gjervig Gram und Tobias Lindholm entwickelt und geschrieben. Bei den ersten beiden Staffeln führten Søren Kragh-Jacobsen, Annette K. Olesen, Rumle Hammerich und Mikkel Nørgaard Regie, bei der dritten Staffel war es Jesper W. Nielsen. Vor Ausstrahlung der dritten Staffel in Dänemark gab Price bekannt, dass sie voraussichtlich die letzte sein werde.

Im Mai 2020 kündigte DR1 dennoch die Produktion einer vierten Staffel mit 8 Folgen in Zusammenarbeit mit Netflix an. Diese wurde ab 2022 in Dänemark und bei Netflix ausgestrahlt.

Besetzung und Synchronisation
Die deutsche Synchronfassung der ersten drei Staffeln wurde von der Hamburger Digital Media Technologie erstellt. Dialogbuchautorin und Dialogregisseurin war Astrid Kollex.

Veröffentlichung

Fernsehausstrahlung

Arte sendete vom 9. Februar bis zum 8. März 2012 jeden Donnerstag eine Doppelfolge der ersten Staffel. In der Schweiz wurde die Serie ab dem 20. August 2012 ausgestrahlt. Ab dem 29. Oktober 2012 wurde im Schweizer Fernsehen (SRF 1) die zweite Staffel ausgestrahlt. In Österreich strahlte ORF 2 die erste Staffel der Serie ab Juli 2013 jeden Sonntagabend in Doppelfolgen aus.

Arte zeigte vom 22. November bis zum 13. Dezember 2012 jeden Donnerstag die zweite Staffel in Dreifach- und Doppelfolgen. Die dritte Staffel wurde vom 3. Oktober bis 31. Oktober 2013 in Doppelfolgen bei Arte ausgestrahlt.

Wiederholungen liefen u. a. beim WDR Fernsehen, bei Einsfestival und im Ersten. Die Serie wurde weltweit in 70 Länder verkauft.

Die vierte Staffel, mit dem eigenen Titel Borgen – Macht und Ruhm, steht seit dem 2. Juni 2022 als Video-on-Demand bei Netflix zur Verfügung. Die TV-Ausstrahlung erfolgte am 7. und 14. September 2023 bei Arte.

DVD-Veröffentlichungen
Deutschland
 Staffel 1 erschien am 29. Juni 2012
 Staffel 2 erschien am 27. September 2013
 Staffel 3 erschien am 31. Januar 2014

Rezeption

Kritiken
Süddeutsche.de bezeichnet die Serie als "phänomenal gutes europäisches Fernsehen".
In einer von The Washington Post im Februar 2014 veröffentlichten Rezension bezeichnete der Politikwissenschaftler Stephen B. Dyson Borgen als "die beste Fernsehserie aller Zeiten über Politik."

Das Medienmagazin DWDL.de meint "das, was Borgen so faszinierend macht, ist die streckenweise übersimple Einführung in die Mechanismen der Politik" und dass Borgen "... vor allem deshalb eine so tolle Serie" sei, "weil es ihr gelingt, die Komplikationen des politischen Geschehens mit Unterhaltsamkeit zu mischen". Weiter hebt dwdl.de die "hochwertige Produktion und großartige Schauspielerleistungen", sowie "vor allem traumhafte Drehbücher" hervor.

Für Zeit online ist die Serie "zeitgemäß und intelligent", "ein Lehrstück in politischer und journalistischer Rhetorik". Sie verbinde "Polit-Drama, Genderdebatte und Medienkritik zu großer Unterhaltung".

FAZ.net nennt die Serie "ein faszinierendes Lehrstück darüber, was die Politik mit Menschen macht". Der Regisseur decke "intelligent und auf witzige Weise böse (...) die Spielregeln der Politik auf". Sachliche Konflikte und parlamentarische Entscheidungsprozesse habe man "selten so spannend erzählt bekommen, wobei das selten auf Kosten der Komplexität geht."

Auszeichnungen
International Emmy Award
 2012: Nominierung als "Best Performance by an Actress": Sidse Babett Knudsen

Festival de Télévision de Monte-Carlo
 2011: Auszeichnung als "Outstanding Actress in a Drama Series": Sidse Babett Knudsen
 2013: Nominierung als "Best International Drama TV Series"
 2013: Auszeichnung als "Best European Drama TV Series"
 2013: Nominierung als "Outstanding Actress in a Drama Series": Birgitte Hjort Sørensen

British Academy Television Awards
 2012: Auszeichnung in der Kategorie "International Prize"
 2014: Nominierung in der Kategorie "International Prize"

Prix Italia
 2010: Auszeichnung für die beste Fernsehserie

Festival International de Programmes Audiovisuels (französisches Filmfestival)
 2011: Auszeichnung als "Best TV Series and Serials"
 2011: Auszeichnung für "TV Series and Serials: Best Music": Halfdan E

Peabody Award
 2013: Auszeichnung in der Kategorie "Area of Excellence"

Hörspiel
Das BBC-Hörspiel Borgen – Outside the castle wurde 2015 vom Deutschlandfunk im Original mit einigen deutschen Erläuterungen wie MOM = MON für Momentum = Monsanto ausgestrahlt.

Literatur
 Johannes Bongardt, Rieke Gießelmann, Matthias Jüschke, Jan Pfeifer, Christina-Johanne Schröder, Jonas Seyferth: Spiel der Kräfte: Politik, Medien und Familie in Borgen. In: Niko Switek (Hrsg.): Politik in Fernsehserien: Analysen und Fallstudien zu House of Cards, Borgen & Co. Transcript, Bielefeld 2018, ISBN 978-3-8376-4200-1, S. 177–200.

Weblinks

Einzelnachweise

Fernsehserie (Dänemark)
Fernsehserie der 2010er Jahre
Fernsehserie der 2020er Jahre
Politserie

Borgen – Gefährliche Seilschaften


Daniel Abera Wedajo (* 15. September 1988) ist ein äthiopischer Marathonläufer.

2010 wurde er Sechster beim Halbmarathonbewerb des Reims-Marathon, und 2011 stellte er als Sieger beim Sevilla-Marathon einen Streckenrekord auf. Daniel Abera Wedajo ist der jüngere Bruder des Olympiasiegers des Jahres 2000, Gezahegne Abera.

Persönliche Bestzeiten

 Halbmarathon: 1:02:57 h, 17. Oktober 2010, Reims
 Marathon: 2:09:53 h, 13. Februar 2011, Sevilla

Weblinks

 Daniel Abera gana el maratón de Sevilla in Marca vom 13. Februar 2011, abgerufen am 1. Mai 2012

Einzelnachweise

Marathonläufer (Äthiopien)
Äthiopier
Geboren 1988
Mann

Daniel Abera


فريد علي أحمد جلبط، أستاذ جامعي في تخصص القانون، ومن قيادات جماعة الإخوان المسلمين

المولد
ولد في 7 نوفمبر 1962، في قرية كفر الجلابطة، مركز الشهداء في محافظة المنوفية

الدراسة
 حصل علي ليسانس الشريعة والقانون من جامعة الأزهر الشريف عام 1985
 حصل علي ماجستير في القانون العام من جامعة القاهرة عام 1994
 حصل علي دكتوراه في القانون الدولي من جامعة القاهرة عام 2001 في موضوع "المعاهدات والقرارات الدولية"

عمله
 يعمل أستاذاً للقانون الدولي في كلية الشريعة والقانون بـجامعة الأزهر الشريف
 عمل بالتدريس في المعاهد العلمية الابتدائية والإعدادية والثانوية في اليمن لمدة خمس سنوات

نشاطه في العمل العام
 عضو مجلس إدارة جبهة علماء الأزهر الشريف
 عضو الجمعية المصرية للقانون الدولي
 شارك في عددٍ من المؤتمرات العلمية التابعة لجامعة الأزهر الشريف
 قدَّم العديد من الأبحاث منها شبهات حول تطبيق الشريعة الإسلامية
 شارك في مؤتمرات عديدة منها مؤتمر التحديات القانونية التي تواجه الأمة في القرن القادم1999
 له مؤلفان منهم الإرهاب وموقف الشريعة الإسلامية منه (تحت الطبع)، وآليات الحماية القانونية الدولية لـحقوق الإنسان الذي لم يكتمل بسبب اعتقاله في قضية المحاكمات العسكرية التاسعة لقيادات الإخوان المسلمين

الأسرة
 متزوج وله خمسة أبناء:
 روضة، وهي طالبة جامعية
 رحمة، وهي طالبة في المرحلة الثانوية
 أسماء، وهي طالبة في المرحلة الثانوية
 محمد، وهو طالب في المرحلة الثانوية
 علي، وهو طالب في المرحلة الابتدائية

المحاكمة العسكرية التاسعة لقيادات الإخوان المسلمين
 اعتقل فريد جلبط سنة 2006 في قضية المحاكمة العسكرية التاسعة لقيادات الإخوان المسلمين المرقمة بـ 2 لسنة 2007 وحكم عليه بالسجن لمدة ثلاث سنوات.

انظر أيضاً
 الإخوان المسلمون
 حسن البنا
 محمد مهدي عاكف
 محمود عزت
 محمد حبيب
 خيرت الشاطر
 عصام العريان
 عبد المنعم أبو الفتوح
 محاكمات عسكرية للإخوان المسلمين

وصلات خارجية
 إخوان ويب - الموقع الرسمي لجماعة الإخوان المسلمين باللغة الإنجليزية
 موقع إخوان أون لاين - الموقع الرسمي لجماعة الإخوان المسلمين باللغة العربية
 مدونة انسي

أعضاء هيئة تدريس جامعة الأزهر
أشخاص على قيد الحياة
أعضاء جبهة علماء الأزهر
إخوان مسلمون مصريون
مواليد 1962

فريد جلبط


DAF XF je serija kamiona nizozemskog proizvođača kamiona DAF-a. Riječ je o nasljedniku serije CF a njegova proizvodnja započela je 1997. godine. Proizvodi se u Daf-ovoj tvornici u Eindhovenu dok se za potrebe tržišta gdje se promet odvija lijevom stranom proizvodi u tvornici engleskog Leyland Trucksa (u vlasništvu DAF-a).

Osim za civilni transport, postoji i vojna inačica DAF SSC (razvijen na temelju DAF XF 95). Kanadska vojska primjerice koristi inačicu XF 95 Tropco Tractor za potrebe vuče tenkova a unajmljena je od nizozemske vojske.

Model XF 105 osvojio je 2007. nagradu za Međunarodni kamion godine. Također, DAF je istu nagradu za 2018. godinu osvojio s modelima XF/CF a konkurenciju su mu činili talijanski Iveco Stralis NP i švedska Scania XT

Galerija slika

Izvori

Kamioni
Nizozemska cestovna vozila

DAF XF


Tain-l'Hermitage er en by og en kommune i det franske departement Drôme.

Byen ligger på Rhônes venstre bred over for Tournon-sur-Rhône, som hører til Ardèche. Udsigten fra bakken, der er fyldt med vinmarker, oven for byen har tiltrukket mange turister gennem årene, blandt andet Thomas Jefferson.

Kommunen er kendt for sin vinproduktion som blandt andet omfatter Hermitage AOC, Crozes-Hermitage AOC og Cornas AOC. De mest almindelige druesorter i området er den blå Syrah og de grønne Marsanne og Roussanne. Endvidere har chokoladevirksomheden Valrhona hovedkvarter her.

Referencer

Eksternt link

Byer i Drôme

Tain-l'Hermitage


Baihualing (chinois : 百花岭站 / pinyin : Bǎihuālǐng zhàn / zhuang : Camh Bwzvahlingj) est une station de la ligne 1 du métro de Nanning. Elle est située de part et d'autre de la rue Gaopoling, dans le district de Qingxiu de la ville de Nanning, en Chine.

Ouverte en 2016, elle comprend quatre entrées et une seule plateforme.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Baihualing est située sur la ligne 1 du métro de Nanning, entre la station , en direction du terminus ouest Shibu, et la station Foziling, en direction du terminus est .

Histoire
La construction de la ligne débute le . Le , les dix premières stations sont terminées. Les premiers tests sans passagers ont lieu en février 2016. Les vérifications continuent les 16 et 29 mai de la même année. Le , la station nouvellement terminée subit des fuites d'eau qui endommagent son intérieur, mais qui n'empêche pas son ouverture future avec les neuf autres stations de la partie est.

La station Baihualing est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la première section de la ligne 1 du métro de Nanning, entre les stations Nanhu et .

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station est accessible tous les jours, par quatre entrées différentes, de part et d'autre de la rue Gaopoling (高坡岭路), au nord du quartier de Fengling. La sortie A comprend un ascenseur pour les personnes handicapées. La station, de forme rectangulaire, a quatre bouts saillants qui rejoignent les quatre sorties. On retrouve deux stationnements de bicyclettes près du Lycée No. 2. La station compte deux sous-sols en plus des sorties à la surface. Le premier abrite la salle d'attente et les services, tandis que les quais se situent au second.

Station souterraine, elle dispose de trois niveaux :

Desserte
De 7h00 à 9h00 et de 17h30 à 19h30, les rames desservent la station toutes les trois minutes et demie, tandis que la desserte est toutes les sept minutes le reste de la journée. Pendant la fin de semaine et lors des jours fériés, la fréquence des dessertes est toutes les cinq minutes (11h30 à 20h00), six minutes (20h00 à 23h00) et sept minutes (6h30 à 11h00). Les premiers et derniers passages en direction de Shibu sont à 6h34 et 23h04, tandis que ceux en direction de la gare de Nanning est sont à 7h05 et 22h49.

Intermodalité
La station est desservie par les autobus 79 et 85 du réseau d'autobus de Nanning.

À proximité

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nanning
 Ligne 1 du métro de Nanning

Liens externes
 .
 .

Station du métro de Nanning
Station de métro mise en service en 2016

Baihualing (métro de Nanning)


Tenten Kongo'da (Tintin au Congo) Belçikalı yazar ve illüstratör Hergé'in klasik çizgi romanının bölümlerinden bir tanesidir. Serinin kahramanı genç muhabir Tenten'dir.

Haziran 1930 ve Haziran 1931 arasında Le Petit Vingtième bölümünde (Belçika'nın Le Vingtième Siècle gazetesinin çocuk bölümü) yayımlanmıştır. 1931'de siyah-beyaz bir albüm olarak basılmıştır. 1946'da yeniden çizilmiştir, ayrıca 1975'te ilave değişiklikler yapılmıştır.

ISBN 975-10-2081-6

Hikâye
 Dikkat: Makalenin bundan sonraki kısmında kitabın konusu ile ilgili ayrıntılar yer almaktadır.

Tenten Kongo'da serinin ikinci kitabıdır. Hikâye'nin başında Tenten ve Fındık Anvers'ten Belçika Kongosu'na giden bir gemidedirler. Fındık gemideyken birkaç kaza geçirir, fakat sonunda güvenle Kongo'ya varırlar. Burada bir araba kiralarlar ve Coco adlı bir "çocuk" kiralarlar. Kongo'ya doğru ilerlerler, fakat kısa sonra yalnız olmadıklarını fark ederler. Bir hırsız arabalarını çalmıştır, bu yüzden Tenten ava çıkar. Tenten'in hayvanlara kötü davrandığı birkaç sahne bunu takip eder. Daha sonra, yerli bir kasabaya varırlar. Ancak, kendilerini takip eden üçkâğıtçı pes etmemiştir, ve kasabanın sihirbaz hekimiyle beraber birkaç defa Tenten'i yok etmeye çalışır ancak başarılı olamaz. Son denemesinde üçkâğıtçı Tenten'i içi timsahlarla dolu bir ırmağa asmaya çalışır fakat Tenten Belçikalı bir misyoner tarafından kurtarılır. Tenten ve Fındık bir misyoner istasyonuna giderler fakat burada ısrarcı üçkâğıtçı tekrar Tenten'i yakalamaya çalışır. Bu diğerlerindeki gibi şanslı gitmez ve hayatına mal olur. Tenten üçkâğıtçıya kendisini yok etmesini söyleyen mektubu bulur. Mektup A.C. tarafından imzalanmıştır, bu da Al Capone anlamına gelmektedir, kendisi Kongo'da elmas kaçakçılığı yapmaktadır. Tenten bu operasyonu su yüzüne çıkarır, ve çete yakalanır. Sonrasında Tenten Afrika'nın vahşi doğasını keşfe çıkar. Fakat, Tenten ve Fındık bir ordu Afrika Bufalosu tarafından kovalanmaya başlar. Tam düşecekken bir uçak gelip Tenten ve Fındık'ı kurtarır, ve onları bir sonraki maceraları, Tenten Amerika'da için eve getirir.

"Tenten Kongo'da"daki Sömürgecilik ve Irkçılık

Tenten Kongo'da Tenten albümlerinin en tartışmaya açık olanıdır. Tenten Kongo'da sık sık ırkçı ve sömürgesi bakış açısından, ve ayrıca hayvanlara uygulanan şiddet sahnelerinden dolayı eleştirilmiştir. Hergé daha sonra o zaman sadece dönemin saf düşüncelerini resmettiğini iddia etmiştir. 1946'da albüm tekrar çizildiğinde, Hergé Kongo'nun o zamanlarda bir Belçika kolonisi olduğuna dair referansları kaldırmıştır. Fakat, bu eleştirmenleri yatıştırmaya yetmemiştir. Tartışmalı konusundan dolayı albüm İngilizcede sadece siyah beyaz kopya versiyonu olarak basılmıştır.

Albüm içeriğinden dolayı uzun süre yayından kalkmıştır. Fakat Zaire'deki (bugün Kongo-Kinşasa) büyük bir gazeteden Hergé'ye gelen bir istek üzerine 1970'te tekrar basılmıştır. Gazete, "atalarını anlatan" serüveni neden okuyamadıklarını sormuştur. İzin verilir.

Albüm İskandinavya'da basıldığında, yayıncılar renkli baskının 56. sayfasındaki rezil sahneye itiraz etmişlerdir: Bu sahnede Tenten bir dinamit çubuğu ile bir gergedanı patlatmaktadır. Sayfanın yeniden çizilmesini istemişler, ve Hergé bu isteklerini yerine getirmişlerdir. Hayvanı parçalara ayırmak yerine gergedan yanlışlıkla Tenten'in silahını ateşler ve korkuyla kaçar. Bu sayfa şimdiki baskılarda görülen sayfadır.

2007 yılında İngiltere'de Irk Eşitliği Komisyonu, Tenten Kongo'da kitabının "iğrenç önyargılar eşliğinde ırkçılık yaptığını" belirterek yasaklanmasını talep etti. Bu talebin gerekçesi olarak, kitapta, siyahların "maymunlar gibi gösterilip geri zekalılar gibi konuşturulması" gösterildi. Talebin ardından bazı kitabevleri, kitabı raflarından kaldırdılar.

Bazı bilgiler
 Herkesin inancının aksine, bu albüm Dupont ve Dupond'un ilk çıktığı albüm değildir. İlk olarak Firavunun Puroları kitabında gözükmüşlerdir. Tenten Kongo'da kitabına 1946'da yeniden çizildiğinde eklenmişlerdir.
 Tenten'in 1930'daki orijinal siyah beyaz basımında ağzı yoktur.

Kaynakça

Kongo
1931 kitapları
Hergé kitapları
Fransızca kitaplar
Kurguda Afrika

Tenten Kongo'da


TLC er en oprindelig amerikansk tv-kanal på kabel-tv, med forskellige former for reality-tv, der sendes i forskellige versioner døgnet rundt i forskellige dele af verden. Kanalen ejes af Discovery Communications

Liste over serier
19 Kids and Counting

Kilder

Eksterne henvisninger

TLC

TLC (tv-kanal)


نواف النجم (29 أيلول/سبتمبر 1982 -)، ممثل عراقي مقيم في الكويت.

عن حياته
ولد في الكويت  بدايته الفنية  كانت عام 2002 وذلك من خلال مسرحية قناص خيطان وذلك خلال دور صغير من المسرحية  عمل مع  الفنان طارق العلي 8 مواسم متتالية من خلال مسرحيات كوميدية، وبدايته المسرحية الفعلية كانت  معه إلى أن كانت بدايته الحقيقية في مسلسل الخراز مع حياة الفهد وغانم الصالح بعام 2007.
قام بتقديم دور «الجنس الثالث» مرتين في إحدى المسرحيات ، ولكن الدور أساء له بشكل شخصي، وكثيرون ظنوه من الجنس الثالث فعلاً»،أول دور قدمه في مملكة البحرين كان في مسرحية أرواح عام 2014

أعماله

من المسلسلات
 2005:رحلة انتظار.
 2006:أسد الجزيرة.
 2006:الفرية.
 2006:شبابيك.
 2007:واقعي.
 2007:الخراز.
2008: سقوط الأقنعة.
2008: الداية.
2009: سارة.
 2009:عمر الشقا.
 2009:السجينة.
 2010:حريم عنزروت.
 2010:قصة هوانا - حلقات منفصلة.
 2010:إخوان مريم.
2010: الرهينة.
 2010:زمن مريان.
 2010:صعب المنال.
 2010:حيتان وذئاب.
 2011:علمني كيف أنساك.
 2011:حريم عنزروت 2.
 2011:الحب المستحيل - حلقات منفصلة.
 2012:بين الماضي والحب.
2012: بنات الجامعة.
 2012:امراة تبحث عن المغفرة.
 2013:الناس أحناس.
 2013:هده ليلتي.
 2013:صمت البوح.
 2013:سكن الطالبات.
 2013:البيت بيت ابونا.
 2014:العمر لحطة.
2014: يامن كنت حبيبي.
 2014:غريب بين أهله.
 2015:إمرأة مفقودة.
 2015:النور.
 2015:بقايا ألم.
2015:أحببتك منذ الصغر.
2016:خمس خوات.
2016:الوجه المستعار.
2016:قلوب لا تنوب.
2016:بياعة النخي.
2017:أبو طبيع.
2017:خيوط الحرير.
2017:أماني العمر.
2017:الحالمون.
2018:مع حصة قلم.
2018:واحد مهم
 2019: كان خالد.
 2020: أم هارون.
2020:أمي دلال والعيال.
2021:مارغريت.
2021:كف ودفوف.
2021:درب الهوى.
2022:نساء قلن لا<small>حلقة سمعة

من المسرحيات
 1999:بومتيح
 2002:قناص خيطان.
 2004:قدها ونص.
 2005:عايلة قرقيعان.
2007: دانة والحكيم.
2007: حاميها حراميها.
2008 :خاربة خاربة.
 2009:بو سارة في العمارة.
 2011:الكابوس.
 2012:بسنا فلوس.
 2012:مدينة تشامبين.
 2012:زوج أمي.
2014:ارواح.
2014:سناب جات.
2016:جوزة والشريرة لوزة.
 2017:ولد بطنها
 2019:رايحين ملح
2022:خبر أسود

من الأفلام
 2009 : اعلان حالة حب
 2017 : المخيم.
 2017 : خميس وجمعة.
 2018 : دوائر الخطر.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
شيعة عراقيون
مهاجرون عراقيون إلى الكويت
ممثلون وممثلات عراقيون
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982

نواف النجم


Heimatschutzkompanien (HSchKp) sind 31 nichtaktive, d. h. ausschließlich mit Reservisten besetzte Kompanien des Heimatschutzes der Bundeswehr. Sie gehören zum Territorialen Führungskommando der Bundeswehr und werden truppendienstlich durch das Landeskommando des jeweiligen Bundeslandes geführt.

Geschichte
Die Heimatschutzkompanien sind die Nachfolgeorganisation der 2007 aufgelösten Heimatschutzbataillone. Die wesentliche Verkleinerung der Bundeswehr im Rahmen ihrer Neuausrichtung zog 2011 politische Bedenken über die zukünftige Gewährleistung des Heimatschutzes nach sich. Mit der "Konzeption der Reserve (KdR)" vom 1. Februar 2012 wurden daraufhin die Aufstellungen von Regionalen Sicherungs- und Unterstützungskräften beschlossen.

Regionale Sicherungs- und Unterstützungskompanien (2012–2021)
Am 15. Juni 2012 wurde in der Bremer Scharnhorst-Kaserne die erste Heimatschutzkompanie, damals Regionale Sicherungs- und Unterstützungskompanie (RSUKp) genannt, die RSUKp Bremen, durch den Bundesminister der Verteidigung im Beisein des Inspekteurs der Streitkräftebasis und des Präsidenten des Reservistenverbandes aufgestellt. Die Aufstellung der anderen Kompanien erfolgte im Laufe des Jahres 2013, zuletzt am 22. November 2013 in Berlin. Die Kompanie der Bundeshauptstadt war als einzige unmittelbar beim damaligen Kommando Territoriale Aufgaben der Bundeswehr angesiedelt und verfügt über einen zusätzlichen Verbindungszug zur Sicherstellung des Verbindungswesens zwischen Bundeswehr, zivilen Berliner Behörden und Hilfsorganisationen im Katastrophenschutz.

Ein Pilotprojekt zur Wiederaufstellung von Heimatschutz-Verbänden in Form von Landesregimentern begann am 1. April 2019 mit dem Landesregiment 1 in Bayern. Es wurde unter dem Kommando von Oberst d. R. Stefan Berger in Dienst gestellt. In das Landesregiment in Bayern mit einer Gesamtstärke von rund 500 Reservisten werden die drei bereits bestehenden Kompanien der Regionalen Sicherungs- und Unterstützungskräfte (RSUKr) integriert: Die RSU-Kompanien Mittelfranken (Nürnberg), Oberfranken (Bayreuth) und Unterfranken (Veitshöchheim). Unterstützendes Patenbataillon ist das Logistikbataillon 467, Volkach. Im Rahmen des Pilotprojekts unterstanden die drei Kompanien von April 2019 bis Ende 2021 dem Landesregiment. Der Regimentsstab war in der Münchner Fürst-Wrede-Kaserne stationiert und dem Landeskommando Bayern unterstellt.

Am 6. April 2021 gab der Generalinspekteur der Bundeswehr bekannt, mit der Aufstellung von fünf Heimatschutzregimentern den Heimatschutz bis 2025 strukturell weiter zu stärken. Die Heimatschutzregimenter sollen als Verbund den Kern der Territorialen Reserve darstellen und die Regionalen Sicherungs- und Unterstützungskompanien bzw. Heimatschutzkompanien führen. Hier sollen auch die Soldaten des Freiwilligen Wehrdienstes im Heimatschutz eingesetzt werden.

Heimatschutzkompanien (seit 2021)
Zum 1. August 2021 wurden alle bisherigen Regionalen Sicherungs- und Unterstützungskompanien in Heimatschutzkompanien (HSchKp) und das Landesregiment Bayern in Heimatschutzregiment 1 umbenannt, der feierliche Appell hierzu fand am 30. April 2022 statt. Der Auftrag und die Ausbildung sollen in den darauffolgenden Monaten an die neuen, modernisierten Vorgaben angepasst werden.

Im Februar 2022 wurde aus den Kompanien Nordrhein-Westfalens das Heimatschutzregiment 2 aufgestellt. Bis 2027 sollen neben den existierenden Heimatschutzregimentern Bayern und Nordrhein-Westfalen vier weitere in Berlin, Hessen, Mecklenburg-Vorpommern und Niedersachsen aufgestellt werden.

Die Landeskommandos und damit alle Heimatschutzregimenter und -kompanien wechselten zum 1. Oktober 2022 zum Territorialen Führungskommando der Bundeswehr, welches am 26. September 2022 neu aufgestellt wurde.

Personalstärke
Die Personalstärke einer Heimatschutz-Einheit beträgt ca. 100 Mann, d. h. Kompaniestärke, sie wird als Heimatschutzkompanie (HSchKp) bezeichnet. Deutschlandweit sind dafür derzeit 3992 Dienstposten vorgesehen.

Auftrag
Die HSchKr sind nach Aktivierung für einen kurzfristigen Aufwuchs der "Fähigkeit Unterstützung" (Einsatz zur Unterstützung des zivilen Katastrophenschutzes bei schweren Naturkatastrophen oder Unglücksfällen) sowie für einen mittelfristigen Aufwuchs der "Fähigkeit Sicherung" (militärische Wach- und Sicherungsaufgaben zum Schutz militärischer Anlagen und Einrichtungen oder Veranstaltungen) und anderer Fähigkeiten geeignet. Die Unterstellung der HSchKr für den Einsatz erfolgt unter Berücksichtigung der vorgesehenen Aufgaben.

Jeder wehrrechtlich verfügbare Reservist kann in die HSchKr beordert werden. Der Aufwuchs wird durch eine für den Einsatz notwendige Ausbildung und Ausstattung lagegerecht begleitet. Regional zugeordnete Patentruppenteile unterstützen die HSchKr. Die Organisationsstrukturen der HSchKr  berücksichtigen regionale Gegebenheiten und vorhandene personelle Potenziale. Sie können bei Bedarf flexibel angepasst werden.

Die über die Grundausbildung für Ungediente ausgebildeten Reservisten werden im Anschluss in eine Heimatschutzkompanie beordert und erhalten die weiteren Ausbildungsmodule zum Wach- und Sicherungssoldaten.

Gliederung und Standorte

Heimatschutzregiment 1

Dem HSchRgt 1 sind die sieben bayerischen Heimatschutzkompanien (eine je Regierungsbezirk) unterstellt:
 HSchKp Mittelfranken in Nürnberg
 HSchKp Niederbayern in Bogen
 HSchKp Oberbayern in Murnau am Staffelsee
 HSchKp Oberfranken in Bayreuth
 HSchKp Oberpfalz in Kümmersbruck
 HSchKp Schwaben in Dillingen an der Donau
 HSchKp Unterfranken in Volkach

Heimatschutzregiment 2

Dem HSchRgt 2 sind die drei nordrhein-westfälischen Heimatschutzkompanien unterstellt:
 HSchKp Rheinland in Düsseldorf
 HSchKp Ruhrgebiet in Unna
 HSchKp Westfalen in Ahlen

Heimatschutzregiment 3
Dem HSchRgt 3 sind drei niedersächsische Heimatschutzkompanien unterstellt:

 HSchKp Küste in Wittmund
 HSchKp Nordheide in Lüneburg
 HSchKp Solling in Holzminden

(Noch) ohne übergeordnetes Heimatschutzregiment
Heimatschutzkompanien ohne Unterstellung unter ein HSchRgt werden bis zur deutschlandweiten Aufstellung von HSchRgt durch die Landeskommandos geführt:

 Landeskommando Baden-Württemberg: 3
 HSchKp Oberrhein in Bruchsal
 HSchKp Odenwald in Walldürn
 HSchKp Schwäbische Alb in Stetten am kalten Markt

 Landeskommando Berlin: 1
 HSchKp Berlin in Berlin
 Landeskommando Brandenburg: 1
 HSchKp Brandenburg in Potsdam
 Landeskommando Bremen: 1
 HSchKp Bremen in Bremen
 Landeskommando Hamburg: 1
 HSchKp Hamburg in Hamburg
 Landeskommando Hessen: 2
 HSchKp Nordhessen in Frankenberg (Eder)
 HSchKp Südhessen in Frankfurt am Main
 Landeskommando Mecklenburg-Vorpommern: 3
 HSchKp Ostsee in Parow
 HSchKp Mecklenburg in Schwerin
 HSchKp Vorpommern in Neubrandenburg

 Landeskommando Rheinland-Pfalz: 2
 HSchKp Rheinland-Pfalz in Mainz
 HSchKp Hunsrück in Baumholder
 Landeskommando Saarland: 1
 HSchKp Saarland in Saarlouis
 Landeskommando Sachsen: 1
 HSchKp Sachsen in Dresden
 Landeskommando Sachsen-Anhalt: 2
 HSchKp Sachsen-Anhalt I in Magdeburg
 HSchKp Sachsen-Anhalt II in Klietz
 Landeskommando Schleswig-Holstein: 2
 HSchKp Schleswig in Husum
 HSchKp Holstein in Eutin
 Landeskommando Thüringen: 1
 HSchKp Thüringen in Erfurt

Siehe auch
 Ergänzungstruppenteil

Weblinks

Einzelnachweise

Streitkräftebasis (Bundeswehr)
Reserve (Bundeswehr)
Heimatschutz (Bundeswehr)

Heimatschutzkompanie


La gare de Mirwart est une ancienne halte ferroviaire belge de la ligne 162, de Namur à Sterpenich située près de Mirwart sur la commune de Saint-Hubert, dans la province de Luxembourg en Région wallonne.

Situation ferroviaire
La gare de Mirwart était établie au  (PK) 80,0 de la ligne 162, de Namur à Sterpenich (frontière luxembourgeoise), entre les gares ouvertes de Grupont et Poix-Saint-Hubert.

Histoire
La gare de Mirwart est mise en service le  par les Chemins de fer de l'État belge sur une section de la ligne du Luxembourg mise en service en 1858.

Il s'agit d'une simple halte établie dans une courbe à l'aplomb d'un passage à niveau à la sortie d'une tranchée taillée dans la roche. Le passage à niveau est finalement remplacé par un pont et la maison de garde, qui servait aussi de bâtiment de service, est démolie. Des abris de quai en béton étaient à la disposition des voyageurs. Une nouvelle construction technique à la façade en pierre et PVC a remplacé une construction du milieu du  de l'autre côté des voies est sert toujours.

Les trains de voyageurs ne s'y arrêtent plus depuis le  et plus rien ne subsiste des quais.

Patrimoine ferroviaire
Une maisonnette de service, en pierre de taille avec deux travées et un petit grenier, servait d'annexe au bâtiment principal que constituait la maison de garde-barrière. En ruine, il a été restauré par la commune qui a créé une aire de repos gazonnée dotée de bancs aux alentours.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 162 (Infrabel)
Schéma de la ligne 162 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Lien externe

 Railstation.be : point-d'arret de Mirwart

Gare
Ligne 162 (Infrabel)
Gare disparue dans la province de Luxembourg
Gare mise en service en 1892
Gare

Gare de Mirwart


Sierra Nevada eða Mexíkóska eldgosabeltið (spænska: Eje Volcánico Transversal) er eldvirkur fjallgarður í mið-Mexíkó. Það spannar um 1000 kílómetra í austur-vestur og hefur að geyma hæstu fjöll landsins. Í hlíðum fjallanna eru furu og eikarskógar, þar á meðal eru pinus montezumae, pinus hartwegii og pinus orizabensis.

Helstu eldfjöll:
Pico de Orizaba/Citlaltépetl (5.636 metrar)
Popocatépetl (5.452 metrar)
Iztaccíhuatl (5.286 metrar)
Nevado de Colima (4.339 metrar)
Nevado de Toluca (4.577 metrar)
Matlalcueitl (4.461 metrar)
Cofre de Perote (4.282 metrar)
Sierra Negra (4.580 metrar)
Parícutin (2.774 metrar)

Fjöll í Mexíkó

Sierra Nevada (Mexíkó)


Charles Browne ist der Name folgender Personen:

* Charles Browne (Politiker) (1875–1947), US-amerikanischer Politiker
 Charles Albert Browne (1870–1947), US-amerikanischer Agrikulturchemiker und Wissenschaftshistoriker
 Charles Farrar Browne (Pseudonym Artemus Ward; 1834–1867), US-amerikanischer Schriftsteller und Satiriker

Siehe auch:
 Charles Brown

Charles Browne


Wilbert Colin Thatcher (born August 25, 1938) is a Canadian politician who was convicted for the murder of his ex-wife, JoAnn Wilson.

Early life
Colin Thatcher was born in Toronto, Ontario, on August 25, 1938. His father, Saskatchewan-born Ross Thatcher, was working for Canada Packers, a predecessor of Maple Leaf Foods, at the time of his birth. He moved to Saskatchewan when his father returned home to run the family business. His father subsequently entered politics and became Premier of Saskatchewan from 1964 to 1971.

Thatcher began studying agriculture at the University of Saskatchewan. After one year, he transferred to Iowa State University. He graduated from Iowa State with B.S. and M.S. degrees in agriculture, and returned to Saskatchewan to work on his father's ranch in Moose Jaw.

Political career
After his father's death in 1971, Thatcher cultivated his own interest in politics. In 1975, he won the provincial riding of Thunder Creek as a Liberal, but he defected to the Progressive Conservatives two years later. Thatcher served from 1982 to 1983 as the Minister of Energy. On January 17, 1983, Thatcher resigned his portfolio, citing family and financial reasons.

Personal life

Marriage and separation
He met his future wife JoAnn Geiger at the University of Iowa. They married on August 12, 1962, and had three children, Greg, Regan and Stephanie. Thatcher admitted to infidelity during the course of the marriage and the couple separated in August 1979. They ended up fighting a long, hotly contested series of custody, access and matrimonial property battles. In 1980, they were divorced and Geiger was awarded custody of two of their three children, as well as $820,000 for her share of the marital property.

On May 17, 1981, Geiger was shot and wounded while in the kitchen of her home. A bullet fired from a high-powered rifle passed through a triple-glazed glass window and struck her in the shoulder. As a result of the shooting, Geiger was hospitalized for about three weeks. No one was ever charged with the 1981 shooting.

Murder of ex-wife
On January 21, 1983, four days after Thatcher's resignation as Minister of Energy in Premier Grant Devine's government, Geiger was found bludgeoned and shot to death in the garage of her Regina home. Thatcher was formally charged on May 7, 1984, after a lengthy police investigation.

Thatcher was tried in Saskatoon for the murder of his ex-wife in the autumn of 1984. In addition to the evidence presented, he insisted on testifying so that he could try and explain the recorded conversation between Gary Anderson and him. He was found guilty under the prosecution of Serge Kujawa and was given a sentence of life imprisonment with no eligibility for parole for 25 years.

In late April 1985, two weeks before his appeal, a package postmarked Winnipeg arrived at the Regina Leader-Post. The package contained an anonymous confession to the murder of Geiger, a homemade hatchet the writer claimed was the murder weapon, and two photographs of a nude woman whom the letter claimed was Geiger. The newspaper turned the package over to the Regina Police. After numerous requests for disclosure of the photos and hatchet, the crown eventually admitted to Thatcher's attorney that they had been lost.

On November 30, 2006, Thatcher was granted full parole. He subsequently remarried in 2010.

Thatcher has written a 440-page book about his case, Final Appeal: Anatomy of a Frame. It was released by ECW Press on September 1, 2009. On April 21, 2010, Thatcher agreed to relinquish any profits related to the sale of his book, such as his $5,000 advance from his publisher. Thatcher has also instructed the publisher of his book to forward any further royalties from its sale to the Saskatchewan Minister of Finance. In 2011, funds from the sale of the book in the amount of $13,866.44 were turned over to the Ministry of Justice. The province subsequently donated the funds to two groups assisting victims of domestic violence and survivors of homicide.

In popular culture
In 1985, author Maggie Siggins wrote the book A Canadian Tragedy: JoAnn and Colin Thatcher: A Story of Love and Hate. A two-part television mini-series based on the book called Love and Hate: The Story of Colin and JoAnn Thatcher was produced by CBC Television in 1989, starring Kenneth Welsh as Colin Thatcher and Kate Nelligan as JoAnn Thatcher Wilson.

Biographies
Bird, Heather. Not Above The Law: The Tragic Story of JoAnn Wilson and Colin Thatcher. Toronto: Key Porter Books Limited, 1985.
Mankiewicz, Francis, director. Love and Hate: The Story of Colin and JoAnn Thatcher. (Television movie.) Canadian Broadcasting Corporation, 1989. This film starred Kenneth Welsh and Kate Nelligan as Colin and JoAnn Thatcher.
Siggins, Maggie. A Canadian Tragedy, JoAnn & Colin Thatcher: A Story of Love and Hate. Toronto: McClelland & Stewart, 1985.
Thatcher, Colin. Backrooms: A Story of Politics. Douglas & McIntyre, 1985.
Wilson, Garrett & Lesley Wilson. Deny, Deny, Deny: The Rise and Fall of Colin Thatcher. Toronto: James Lorimer & Company, 1986.

References

External links
Crime Library article on Colin Thatcher
CBC's Colin Thatcher Timeline

Colin Thatcher returns to Sask. legislative building
CBC News: Colin Thatcher writing book about his case

Living people
Members of the Executive Council of Saskatchewan
Saskatchewan Liberal Party MLAs
Progressive Conservative Party of Saskatchewan MLAs
Politicians from Toronto
Canadian people convicted of murder
People convicted of murder by Canada
Canadian prisoners sentenced to life imprisonment
Prisoners sentenced to life imprisonment by Canada
People paroled from life sentence
Canadian politicians convicted of crimes
Politicians convicted of murder
1938 births

Colin Thatcher


Strada Ermou (în , Odos Ermou, "Strada Hermes") este o stradă lungă de 1,5 kilometri din centrul orașului Atena, Grecia, ce face legătura între situl arheologic Kerameikos și Piața Syntagma prin Monastiraki, Psiri și Thiseio.

Ea este formată din trei secțiuni: estică (de la strada Filellinon către strada Aiolou, aprox. 700 m lungime), care este o zonă pietonală și strada comercială cea mai cunoscută și mai aglomerată a orașului, mijlocie (de la strada Aiolou către strada Agion Asomaton) și vestică (de la Agion Asomaton către strada Peiraios), tot o zonă pietonală.

Având magazine de modă și centre comerciale ce distribuie mărfuri produse de firmele cele mai renumite pe plan internațional, ea se află între cele mai scumpe cinci străzi comerciale din Europa și între cele mai scumpe zece străzi comerciale din lume. Aflată în apropiere, clădirea renovată a Fondului Armatei din strada Panepistimiou conține magazinul de lux "Attica" și mai multe magazine ale designerilor celebri.

Una dintre cele mai vechi biserici din Atena, biserica bizantină Panaghia Kapnikarea, se află într-o piațetă din secțiunea estică a străzii Ermou.

Sectiunea vestică a străzii, care a fost remodelată pentru Jocurile Olimpice din 2004, constituie sfârșitul Grand Promenade, o stradă pietonală aflată în jurul Acropolei, ce face parte din Proiectul de Unificare Arheologică a orașului.

Strada Ermou este înfrățită cu Strada Okurayama din Prefectura Kanagawa (Japonia) începând din 1 august 1988.

Istoric
Strada Ermou a fost unul dintre primele drumuri proiectate în Atena modernă și una dintre principalele axe ale primului plan urbanistic al orașului realizat de arhitecții Kleanthis și Schaubert în 1833. În contrast cu secțiunea cuprinsă între Piața Syntagma și Strada Aiolou care este până în prezent o zonă utilizată pentru comerțul cu amănuntul, servicii publice, cafenele și hoteluri, precum și o zonă pietonală din 1997 (pietonizarea a început în 1996), secțiunea stradală cuprinsă între strada Agion Asomaton și strada Peiraios a avut legătură cu utilizarea în scop industrial a terenurilor de pe strada Peiraios în secolele al XIX-lea și al XX-lea, cu depozitele de mărfuri, cu punerea în funcțiune a căii ferate între Atena și Pireu și a șoselei ce leagă strada Peiraios și strada Iera Odos.

Remodelarea stradală din 2003
Pentru a îmbunătăți imaginea zonei și a extinde situl arheologic de la Kerameikos pentru a-l integra în viața orașului, secțiunea de la strada Agion Asomaton către strada Piraios a fost remodelată într-o zonă pietonală ca parte a proiectului Grand Promenada, care este subsumat activității generale de unificare a siturilor arheologice din Atena. Remodelarea a fost începută de Unificarea Siturilor Arheologice din Atena S.A. în ziua de 9 iulie 2003, iar acum secțiunea constituie sfârșitul Grand Promenada care începe de la Stadionul Panathinaikos (Bulevardul Vasilissis Olgas) și continuă pe străzile Dionysiou Areopagitou și Agiou Pavlou.

Intersecții
Cel mai mari intersecții de la vest la est:
 Strada Peiraios
 Agion Asomaton (Piața Agion Asomaton)
 Strada Athinas
 Strada Aiolou
 Strada Filellinon (Piața Syntagma)

Referințe

Legături externe
 "Ermou Street: The commercial heart of Athens"  Kathimerini feature in Greek.
 Old Photos of Ermou street
 Guide for stores in Ermou Street
 Photos of Ermou street

Ermou

Strada Ermou (Atena)


Sarlhusen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kellinghusen i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Sarlhusen ligge 10 km vest for Neumünster ved udkanten af Naturpark Aukrug. Vandløbene Stör, Wegebek, Glasbek og Bünzau løber gennem kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Sarlhusen


Kon-Tiki er en historisk dramafilm fra 2012 instrueret af Joachim Rønning og Espen Sandberg, der omhandler Kon-Tiki-ekspeditionen i 1947. Rollen som Thor Heyerdahl spilles af Pål Sverre Valheim Hagen. Filmen blev nomineret til en Oscar for bedste fremmedsprogede film ved Oscaruddelingen 2013.

Medvirkende
 Pål Sverre Valheim Hagen som Thor Heyerdahl
 Anders Baasmo Christiansen som Herman Watzinger
 Tobias Santelmann som Knut Haugland
 Gustaf Skarsgård som Bengt Danielsson
 Odd-Magnus Williamson som Erik Hesselberg
 Jakob Oftebro som Torstein Raaby
 Agnes Kittelsen som Liv Heyerdahl
 Manuel Cauchi som Jose Bustamente
 Richard Trinder som Løjtnant Lewis

Se også
 Kon-Tiki (film fra 1950)

Referencer

Eksterne henvisninger

Norske film fra 2012
Film baseret på virkelige begivenheder
Thor Heyerdahl
Eventyrfilm fra Norge
Biografiske film fra Norge
Dramafilm fra Danmark
Dramafilm fra Norge
Dramafilm fra Storbritannien
Dramafilm fra Sverige
Dramafilm fra Tyskland
Actionfilm fra Danmark
Actionfilm fra Norge
Actionfilm fra Sverige
Actionfilm fra Storbritannien
Britiske film fra 2012
Danske film fra 2012
Tyske film fra 2012
Svenske film fra 2012

Kon-Tiki (film fra 2012)


Emily Margaret Watson, OBE (n. 14 ianuarie 1967) este o actriță engleză de teatru și film. A fost nominalizată la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță pentru rolul de debut Bess McNeil din Breaking the Waves (1996) în regia lui Lars von Triere și pentru rolul Jacqueline du Pré din Hilary and Jackie (1998). A câștigat Premiul BAFTA pentru cea mai bună actriță de televiziune pentru serialul Appropriate Adult (2011) difuzat de ITV.  A mai jucat în The Boxer (1997), Angela's Ashes (1999), Gosford Park (2001), Punch-Drunk Love (2002), Red Dragon (2002), Equilibrium (2002), The Life and Death of Peter Sellers (2004), Within the Whirlwind (2009), War Horse (2011) și The Book Thief (2013), "Cernobîl (serial) " (2019)

Note

Legături externe

 Premiere Magazine: Emily Watson Q&A
 Emily Watsonla Edinburgh Festival
 Emily Watson la Film Bug

Nașteri în 1967
Nașteri pe 14 ianuarie
Actori englezi

Emily Watson


Roberto Rufino fue un cantor y compositor argentino de tango que nació el 6 de enero de 1922 en la ciudad de Buenos Aires, Argentina y falleció en la misma ciudad el 24 de febrero de 1999. Fue conocido como "El Pibe del Abasto" o "El Pibe Terremoto" y cantó con reconocidas orquestas como las de Anselmo Aieta, Carlos Di Sarli, Enrique Mario Francini, Armando Pontier, Miguel Caló y Aníbal Troilo, además de hacerlo como solista.

Primeros años
Nació en Agüero 783, en el barrio del Abasto y sus padres fueron Lorenzo Rufino, un matarife del Mercado de Abasto, y Agustina Guirin. Si bien nació el 6 de enero, figura inscripto como nacido el 8. Debutó profesionalmente en 1935  en el Café El Nacional, de Montevideo y Corrientes, como vocalista de la orquesta de Francisco Rosse y poco después pasó a cantar con la orquesta de Antonio Bonavena en el Petit Salón.

Siguió después con otras orquestas: la de Camilo Tarantini, de José "Natalín" y de Anselmo Aieta, y dejó el tercer año de bachillerato que estaba cursando.

Carrera profesional
En 1939 –cuando tenía 17 años- a instancias del representante de Carlos Di Sarli que le había oído cantar, el músico le compró un traje de pantalones largos, - Rufino venía de un hogar humilde y usaba pantalones cortos- lo integra a su orquesta, lo presenta en Radio El Mundo y en el cabaret Moulin Rouge y el 11 de diciembre de 1939 graban para RCA Víctor el tango Corazón, de Di Sarli y Héctor Marcó y Milonga del sentimiento. Luego siguieron grabando –llegó en esa etapa a 46 piezas, un historial sin precedentes para sus 21 o 22 años- y dejó momentáneamente a Di Sarli para cantar con las orquestas de Alfredo Fanuele (1941) –en una gira por Chile donde actuó en el local "Maracaibo" de Santiago de Chile, y Emilio Orlando (1942), con quien trabajó compartiendo el rubro vocal con Alberto Marino en el "Palermo Palace" de Godoy Cruz y Santa Fe y en el programa Ronda de ases por Radio El Mundo.

En 1943 volvió con Di Sarli y el 17 de diciembre de ese año se registró el tango Boedo y San Juan, última grabación de la dupla Di Sarli - Rufino.

Cuando en 1944 se independizó y para acompañarlo en LR3 Radio Belgrano, donde se lo llamó "El Actor del Tango", formó una orquesta que primero fue conducida por el pianista Atilio Bruni, luego por el bandoneonista Antonio Ríos, más tarde por Alberto Cámara y, en Uruguay, por Porfirio Díaz. En 1947 Rufino cubrió durante dos años la ausencia de Alberto Podestá, en la orquesta Francini-Pontier, después participó en dos cortos musicales y actuó por poco tiempo con Miguel Caló, ya en 1950.

En 1950 Rufino le propuso a Armando Cupo que organizara y dirigiera una orquesta para acompañarlo a él como solista. Así lo hace Cupo, incorporando a prestigiosos músicos: Elvino Vardaro, Tato Besprovan, Atilio Blanco, Fidel De Luca y Emilio Fariñas en los violines; Edelmiro D'Amario, Pascual Mamone, José Dames y Luciano Leocata en los bandoneones,  Alcides Rossi en contrabajo y Armando Cupo en la dirección y en el piano. La mayoría de los músicos había participado en las grabaciones realizadas con Rufino y Mamone oficiaba de arreglista. Grabaron diez temas para el reciente sello discográfico Orfeo y los dos primeros, Tangueando te quiero y Flor campera, son de antología.

Entre 1952 y 1954 fue cantor de Roberto Caló; compartiendo en 1958 el cartel con Elsa Rivas y Leopoldo Federico, y luego siguió como solista, salvo breves intervenciones con Francini (1957), Pontier (1961-1962), con el que actuó en la televisión y en Radio Belgrano además de grabar para CBS Columbia. Aníbal Troilo - que lo consideró una de las voces más apreciadas de los escenarios argentinos de esa época- lo suma a su orquesta, en la cual grabó 11 temas (1962-1965). Grabó además con Miguel Caló (1966).

En 1959 actuó con su orquesta, en la que Mario De Marco dirigía y hacía los arreglos, en Radio El Mundo y en bailes populares los domingos. Al año siguiente lo hace en el cabaré Marabú y también en Radio Mitre. En 1959 grabó con Leo Lipesker, sobre arreglos de Luis Stazo.

Posteriormente, actuó en Caño 14 acompañado por el Cuarteto Trío, dirigido por Walter Ríos y como cantor invitado de Horacio Salgán, Osvaldo Pugliese, José Basso y Héctor Stamponi. Continuó su trabajo en estudio de grabaciones con las Orquestas Típicas de Baffa-Berlingieri (1969 RCA Victor); Raúl Garello (1970 RCA Victor) ; Osvaldo Requena (1973 Microfón); Alberto Di Paulo (1974 BGH) y finalmente Omar Valente (1982 Micronda).

En 1993  ofreció un memorable recital en el Teatro "Martín Fierro", ubicado en el Paseo del Bosque, de La Plata, en el cual ovacionaron a esa voz todavía fresca y melodiosa.

Actuación como cantante melódico
Una faceta curiosa de la carrera de Rufino fue su actuación por poco tiempo como cantante melódico, bajo el seudónimo de Bobby Terré, con el que, grabó entre 1957 y 1960, en tanto hacía  actuaciones con público en la sala mayor de Radio El Mundo,  usando una máscara y presentándose como "El enmascarado Bobby Terré" para mantener oculta su identidad. De esa época se destacaron sus interpretaciones de Adiós, adiós, adiós..., El teléfono, Vuelve, amor y La luna y el sol.

Compositor y letrista
Compuso muchas obras: Muchachos, arranquemos para el centro, Eras como la flor, ¡Cómo nos cambia la vida!, ¡Calla!, Destino de flor", Dejame vivir mi vida, La novia del suburbio, Soñemos, Tabaco rubio, Quién lo habría de pensar, , No hablen mal de las mujeres, Los largos del pibe, En el lago azul, Carpeta, La calle del pecado, Julián Tango, Manos adoradas, Porque te sigo queriendo, ¡Qué quieren, yo soy así!, Lita, Boliche, entre otras, en colaboración con músicos y letristas entre los que están Roberto Casinelli, Manolo Barros, Mario César Arrieta, Marvil, Roberto Caló, Cholo Hernández, Julio Navarrine, Héctor Marcó, Horacio Sanguinetti, Reinaldo Yiso, Ángel Cabral, Alberto L. Martínez y Alejandro Romay, expropietario de Canal 9 que fue junto con Rufino el primer concesionario de Radio Libertad.

Entre las orquestas y agrupaciones que grabaron temas suyos están las de Carlos Di Sarli, Osvaldo Pugliese, Aníbal Troilo, José Basso, Miguel Caló, Juan D´Arienzo, Alfredo de Angelis, Francini-Pontier, Alfredo Gobbi, Francisco Rotundo, Osvaldo Tarantino, Héctor Varela, Cuarteto Color Tango (Amilcar Tolosa), Varela-Varelita, Los Huayras y La Sonora Kalingo, entre otras.

A su vez, interpretaron temas de su autoría Oscar Alonso, Edmundo Rivero, Julio Sosa, Floreal Ruiz, Alberto Castillo, Ángel Vargas, Roberto Goyeneche, Enrique Campos, Aldo Calderón, Gloria Díaz, Alfredo del Río, Rocío Dúrcal, Argentino Ledesma, Alberto Marino, Nina Miranda, Héctor Mauré, Miguel Montero, Jorge Valdez y Sandro, entre otros.

Valoración
Se destacaron sus interpretaciones de tangos como Corazón, Decime qué pasó, Necesito olvidar, Cosas olvidadas, Mañana zarpa un barco, El bazar de los juguetes, Cómo nos cambia la vida, Charlemos, Cornetín, entre otras.

Su colega Ángel Cárdenas afirmó: "...nadie ha podido explicar el modo de cantar y expresar el tango de este extraordinario intérprete, ni el misterio de expresar con esa emisión vocal, buen manejo de la reserva de aire, voz sonora con una afinación y vibración perfecta, buena caja de resonancia, todo un fenómeno vocal, virtudes necesarias para ser un buen cantante. En ocasiones esto se perfecciona con estudio; pero en realidad es algo con lo cual se nace, como en el caso de Roberto, que nació para cantar".

El 24 de febrero de 1999 falleció en la Fundación Favaloro donde estaba internado. En 1997 había sido declarado "ciudadano ilustre de la Ciudad de Buenos Aires", y en 1998, había sido galardonado por la Sociedad Argentina de Autores y Compositores de Música (Sadaic) y declarado  "ciudadano ilustre de la cultura nacional". Desde 1949 estaba casado con Perla Benigna Lorenzo, con quien tuvo tres hijos: Roberto, Hugo y Daniel.

Notas

Referencias

Colombo, Pedro Alberto; Rufino, Perla Lorenzo, "Roberto Rufino. Su vida y su obra", editorial Corregidor, Buenos Aires, 2010. Consultado el 13 de abril de 2017.

Fallecidos por complicaciones cardiovasculares
Cantantes masculinos de tango de Argentina
Ciudadanos Ilustres de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires
Compositores de tango de Argentina
Letristas de tango de Argentina
Músicos de la ciudad de Buenos Aires
Orquesta de Carlos Di Sarli

Roberto Rufino


الحجر المقدس هو حجر محل إجلال وتقديس، الأمر الذي كان شائعًا منذ العصور القديمة، ومن الممكن أن الأنصاب قد فهمت على أنها حضور للآلوهة منذ العصر الحجري الحديث وكانت بذلك حجار مقدسة. وعلى ذلك يفسر بعض الباحثين المسلات المصرية والبايتيوي في سردينيا وحجار توروي الإرلندية الكلتية وأومفالوس في اليونان.

البديات
أول ما نقع على إجلال الحجارة المنتصبة في الفترة النطوفية، فليست النُصب الحجري الصغير في مشكاة جدار أحد بيوت أريحا السوية الثانية هو الدليل الوحيد، إذ كشفت التنقيبات في موقع المنحطة جنوب بحيرة طبريا والتي أجراها بروت في ستينات القرن العشرين عن مشكاوات في الجدران الشمالية للمنازل مقصورة بالجبصين فيها حجارة كبيرة منصوبة، وتعود هذه الكشوف لسوية العصر الحجري الحديث ما قبل الفخاري ب، وفي المنحطة منشأت تمتد على مساحة 300 متر مربع محاطة بسور من الأجر على أساسات حجرية، ومصطبة من ثلاث مصطحات بازالتية فيها مجاري تصريف مياه عريضة في المركز، وحوض مرصوف بالحجارة ابعاده 3 امتار وعرضه مترين، وعدة مواقد، يرجح ذلك كله أن هذه المنشأة العائدة لنحو الألف 8-7 ق.م عبارة عن حرم.
وفي منشأة بيضوية لموقع نطوفي آخر في روش زين في النقب في فلسطين كشف عن حجر غشيم منصوب احتوت ردميات قاعدته على بقايا أضحيات قدمت في أثناء نصب الحجر

العهد القديم
تلقى موسى أمر يهوه بتدمير الحجارة المقدسة في كنعان، وقد لازم تعظيم مِنير تقديس الحجارة حتى العصور التاريخية. تسمى الحجارة المنصوبة في العهد القديم מַצֵּבָ֑ה مصبا، وعلى عكس تحديد الكنعانين الألوهة فيها، فهما الإسرائيليين على أنها علامة للحضور الإلهي أوأثر لحدث مميز وحور معناها لتصير حجر شاهدة. ووربما كانت الجلجال في العهد القديم (לְגָּ֔ל) وهو دائرة من 12 حجرًا عبارة عن منشأة دوائر الحجر من الفترة الفلستية، لكنها ترد كرمز للأسباط الاسرائيلة الإثني عشر والتي من المفترض أن يشوع نصبها كذكرى لعبور الأردن. في قصة سلم يعقوب يرد أن يعقوب نام عند حجر وعلم أن «الرّبُّ في هذا المَوضِعِ». و«أخذَ الحجرَ الذي وضَعَهُ تحتَ رأسِهِ ونصبَه عَمودًا، وصَبَ علَيه زيتًا لِيكرِّسَهُ للرّبّ»، وسمَّى ذلِكَ المَوضِعَ بَيتَ إيلَ، أي ييت الله
على الرغم من ما يرد في العهد القديم من مناهضة الانبياء فيه لتعظيم الحجار بقيت الشواهد القائمة وسلاسل ودوائر ومربعات الحجارة المستطيلة المنصوبة محافظ عليها بشكل لافت في مناطق المدافن المغليثية في في جنوب بلاد الشام.

العصر القديم
أجلّت شعوب مختلفة في منطقة حوض البحر الأبيض المتوسط الحجارة في العصر القديم، فهناك دلائل على إجلال الحجارة في الديانة الكنعانية في إطار عبادات بعل. في اليونانية سميت هذه الحجارة بايتيالي أو بيتيالوي وفي اللاتينية بايتولي، وأصل التسمية اليونانية مستمد من كلمة بيت إيل الآرامية.
أول ما ترد كلمة بيتيل في القرن الأول الميلادي عند بلينيوس الأكبر، الذي ينقل في كتابه التاريخ الطبيعي خبرًا عن حجارة سود مدورة تُعدّ مقدسة وترتجى شفاعتها السحرية عند محاصرة المدن وفي حروب البحر واسمها بايتولي، كذلك استخدم فيلون الجبيلي الذي كتب باليونانية هذا المصطلح، وهو يسند أقواله إلى متفقه (على الأرجح مُختلق) اسمه سنكنيتن /سنخونياتون عاش قبلالحرب الطروادية، فحسب عرض فيلون خلق أورانوس (ميثولوجيا) حجارة بأروح (بايتيليا) واستخدمها في حربه على ابنه كرونوس ، وكممثل للتفسير الديني الذي وضعه يوهيميروس والذي يرى فيه الآلهة على أنهم فانون ألههم البشر، يقول فيلون أن أورانوس وكرونوس هما فانيان في الأصل جُعلا إلهين لاحقًا، والحجارة ذوات الأروح في رواية فيليون كانت تتحرك من ذاتها لتصيب العدو كرونوس

تثبت العديد من مصكوكات العصر الرومي القيصري النقدية شعبية بيوتإيل المصورة عليها في فينيقيا، حيث صكت في صيدا وجبيل وصور
كانت بعض الأنصاب حجر نيزكي، وهي إما جعلت وقفًا للآلهة، أو كانت هي نفسها مؤلهة، إذ كان مصدرها السماوي معلومًا. وبين الآلهة الإغريقية كان أبولو الأكثر قربًا لتقديس الحجارة، وكذلك اسم الإله هرمس (باليونانية: من صخر، حجر) يشير إلى علاقة بتقديس الحجرة
تقديس الحجارة مثبت كذلك في الحضارة المينوية في كريت حيث الحجارة المقدسة عُدّة إما منازل الآلهة أو لأرواح الموتى، وكذلك الحيثيون كان عندهم حجارة مقدسة وضعوها في المعابد والأحرام وأريق عليها، ففي زنجرلي في تركيا حاليًا كشف عام 2008م شاهدة نصب للموظف الملكي كوتاموا والتي تعود للقرن 8 ق.م يرد فيها «لروحي التي تسكن في هذا النصب»

وثن
هناك تمييز في العربية بين مصطلح وثن ومصطلح صنم، وكلامها محل تقديس وإجلال، فالوثن حجر غير منحوت على صورة إنسان أو حيوان. إذ ينقل عن الفهري«أن الصنم ما كان له صورة جعلت تمثالا. والوثن ما لا صورة له»

أشهر الحجارة المقدسة

الحجر الأسود في الكعبة في مكة، الذي قدس قبل الإسلام

الحجر الأسود المخروطي الشكل في كوكليا في قبرص، الذي سبق وقُدس على أنه عشتار ولاحقًا أفروديت

مراجع

آثار
آثار صخرية
أساطير إغريقية
أساطير شرق أوسطية
عبادات
معتقدات

حجر مقدس


Yeşilyurt, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 70 km, Devrek ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

Yeşilyurt, Devrek


Nil Burak'ın üçüncü 45'liğidir.

Şarkı Listesi
 Bir Eski Şarkı söz: Ülkü Aker / düzenleme: Norayr Demirci
 Birisine Birisine söz: Ülkü Aker / düzenleme: Norayr Demirci

Nil Burak albümleri
1975 albümleri

Bir Eski Şarkı / Birisine Birisine


Buglovce este o comună slovacă, aflată în districtul Levoča din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 276 de locuitori.

Istoric
Localitatea Buglovce este atestată documentar din 1280.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Buglovce


Samartín steht für:

 den asturischen Namen von San Martín del Valledor in Spanien
 den asturischen Namen von San Martín de Lodón in Spanien

Siehe auch:
 Samartin
 Sammartin
 San Martin

Samartín


මලයාසියාව ගිණිකොණ ආසියාවේ පිහිටි රාජ්‍ය 30 කින් හා එක්සත් පාලන ප්‍රදේශ 3 කින් සමන්විත වර්ග කි.මී. 329,845 (වර්ග සැතපුම් 127,354) යුත් රටකි. අගනුවර වන්නේ ක්වාලා ලම්පූර්ය. එක්සත් ආණ්ඩුවේ ආසනය වන්නේ පුම්මුජයාය. ජනගහනය මිලියන 28 කි. මැලේසියාව මායිම් වන්නේ තායිලන්තය, ඉන්දුනිසියාව, සිංගප්පුරුව හා බෲනායි වේ. එය නිරක්ෂයට ආසන්න වන අතර සෞම්‍ය දේශගුණයක් ඇත. රාජ්‍ය නායකයා වන්නේ යැන්ග් ඩී. පර්ටුආන් අ‍ගොන්ග්ය. රාජාණ්ඩුවේ හා රාජ්‍යයේ නායකයා වන්නේ අගමැතිය. මෙරට පවතින්නේ වෙස්මිනිස්ටර් පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයයි. 1963 තෙක් මැලේසියාව රාජ්‍යයන් ලෙස නොපැවතුණි. 18 වන ශතවර්ෂය සිට එක්සත් රාජධානියේ බලපෑම ජනාවාස ඇති කිරීමට හේතු විය. වර්තමාන මැලේසියාවේ බටහිර කොටස රාජධානියන් කිහිපයකින් අඩංගු විය. 1946 දි විසිර යාමට පෙර එය බ්‍රිතාන්‍යය මලයාව වශයෙන් හඳුන්වනු ලැබීය. 1948 දි රටේ විසිරි පැවති විපක්ෂ හේතුවෙන් එය එක්සත් මැලේසියාව වශයෙන් නම් කල අතර, 1957 අගෝස්තු 31 දා නිදහස ලැබීය. 1963 වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් 16 වනදා සිංගප්පුරුව, සරවන්, බ්‍රිතාන්‍ය, උතුරු බෝනියෝව එකතුවෙන් මැලේසියාව පිහිටුවන ලදි. 20 වන ශතවර්ෂයේ දී රට ආර්ථිකය අතින් ඉහළට ගියේය. එහි මායිමක් වන මලක්කාව වැදගත් නැව් සේවයේ සන්ධිස්ථානයකි. විදේශ වෙළදාම මෙරට ආර්ථිකය පෝෂණය කර ඇත. නිෂ්පාදනය මැලේසියානු ආර්ථිකයේ ඉහල කොටසක් දරන අතර, ශාක හා සත්ව ජෛව විවිධත්වය පවතින රටවල් 17 න් එකක් ලෙස සැලකේ.

ආශ්‍රිත

 List of Malaysia-related topics
 Outline of Malaysia

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Malaysia. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
 Malaysia from UCB Libraries GovPubs

 Malaysia profile from the BBC News

අග්නි දිග ආසියානු රටවල්
ආසියාව තුළ රටවල්
මලයාසියාව

මලයාසියාව


Kæmpefjergræs er en staude med en tueformet vækst. Bladene er stive og oprette. Arten bruges som prydplante i staudebede, og hvor der er behov for en høj grad af tørketålsomhed.

Kendetegn
Kæmpefjergræs (Celtica gigantea) er en græsart med en tueformet vækst. Bladene er grundstillede og smalt linjeformede med fint tandet bladrand. Begge bladsider er hårløse og grågrønne. De blomsterbærende skud er betydeligt højere end tuens blade. Blomsterne findes endestillet i løse toppe, som bliver siddende vinteren over. Disse strå får en guldgul høstfarve. Blomstringen foregår i marts-april, og de enkelte blomster er stærkt reducerede, som det er normalt blandt græsserne. Frøene er nødder.

Rodsystemet er kraftigt og både dybtgående og vidt udbredt.

Kæmpefjergræs når en højde og bredde i tuen på ca. 75 cm, mens de blomsterbærende stængler kan nå højder på 200 cm.

Hjemsted
Kæmpefjergræs er udbredt på den Iberiske halvø, Balearerne og i Nordafrika. Arten hører hjemme i tørre bjergområder med sandet og svagt sur jordbund. Parque Nacional de Monfragüe y Área de Influencia ligger ligger i det sydvestlige Spanien, dvs. mellem Plasencia og Caceres. Området ligger mest i højder lidt under 600 m. Jordbunden er porøs og ret sur. Der kommer gennemsnitligt ca. 750 mm nedbør om året, men deraf næsten intet om sommeren (under 5%). Det giver en tørketid på 2-5 måneder, der slutter i oktober. Temperaturgennemsnittet ligger mellem – 1 og +40 grader. Under disse vilkår findes arten her sammen med bl.a. almindelig asparges, almindelig blåmunke, almindelig draphavre, almindelig hjulkrone, almindelig hyld, almindelig hør, almindelig klokkeskilla, almindelig kristtorn, almindelig myrte, almindelig nældetræ, almindelig sandløg, almindelig slangehoved, almindelig sæbeurt, almindelig vedbend, almindelig vin (vildform), bjergmandstro, buskkortlæbe, enkeblomst, etruskisk gedeblad, farvekrap, filtbladet kongelys, fransk løn, gul læbeløs, gul rundbælg, hvid stenurt, høsthvidblomme, håret flitteraks, jernurtsalvie, jomfru i det grønne, karryplante, kermeseg, klokkeensian, klokkeskovranke, korkeg, korngladiolus, kornvalmue, krinolinenarcis, lægejernurt, middelhavsene, middelhavsprydløg, musetorn, oliven, orkidenarcis, palmebladet anemone, pilealant, pinje, polejmynte, porreløg, portugisisk laurbærkirsebær, portugisisk sporebaldrian, portugisisk vibeæg, pyrenæisk eg, rapunselklokke, rosenløg, rosmarin, rødel, sivnarcis, slåen, smalbladet ask, smalbladet lupin, småbladet elm, sommerfuglelavendel, sort svalerod, spansk klokkeskilla, spansk visse, stilkeg, strandfyr, strandkrageklo, sølvpoppel, sølvpotentil, trælyng, vellugtende gulaks, vild oliven, vild tulipan og ægte kastanje

Galleri

Note

Græsser
Tørketålende planter
Haveplanter

Kæmpefjergræs


An Carex scirpoidea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Michaux. An Carex scirpoidea in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. s. convoluta
 C. s. pseudoscirpoidea
 C. s. scirpoidea
 C. s. stenochlaena

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex scirpoidea


Paris la nuit est un film français réalisé par Émile Keppens et sorti en 1924.

Synopsis
Le film décrit les boîtes de nuit, les cabarets et l'ambiance de Montmartre.

Fiche technique
 Réalisation : Émile Keppens
 Scénario : Vital Ramos de Castro
 Production : 	Popular Films
 Directeur de la photographie : Albert Sorgius
 Date de sortie :
 France :

Distribution
 Thorsigny : le docteur Zik
 Régine Bouet : Diane Denice
 Fernand Mailly : le baron Denic
 Marguerite Seymon : Rosine
 Clément Mégé
 Lucien Bataille
 Léon Smet
 Mado Minty

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1924
Film dramatique français
Film français en noir et blanc
Film muet français
Film se déroulant à Paris
Film sur le monde de la nuit

Paris la nuit (film, 1924)


FA Šiauliai (Futbolo Akademija "Šiauliai") je profesionalni nogometni klub iz Šiauliai u Litvi. Natječe se u A ligi.

Povijest
Osnovan je 2007. godine.

U elitnoj podjeli radi od 2022. godine.

Uspjesi
A lyga
prvak (0):

Pirma lyga
prvak (1): 2021

Sezoni

Boje kluba

Stadion
FA Šiauliai domaće utakmice igra na Savivaldybės stadionu, čiji je kapacitet 4.000 sjedećih mjesta.

Značajni igrači
  Rimvydas Sadauskas
  Daniel Romanovskij
  Simonas Paulius

Treneri
  Renatas Vestartas (2016.–2020.)
  Mindaugas Čepas (2021. –)

Izvori

Vanjske poveznice
 Oficialna Šiaulių FA str.
 A lyga of.str.

Šiauliai

FA Šiauliai


LAssociação Desportiva Brasil Futuro, plus connu sous le nom commercial de Sorocaba Futsal et pour des raisons de parrainage Magnus Futsal, est un club brésilien de futsal basé à Sorocaba, São Paulo. Sa fondation remonte à 2014, sous le nom de Futsal Brasil Kirin, en référence au sponsor Brasil Kirin, qui lance le club après avoir acquis la franchise créée par le joueur Falcão en juillet 2013.

Histoire
Le club naît le 15 juillet 2013 lorsque le joueur mondialement reconnu Falcão fonde l'équipe. Elle est déclarée au Registre national des personnes morales (CNPJ) le 26 août 2013. En novembre de la même année, la multinationale Brasil Kirin investit dans l'initiative avec un contrat de trois ans.

Le club fait ainsi ses débuts le 14 juillet 2014 en Liga Nacional de Futsal et la remporte.

Au cours de la première année du club, l'équipe de Sorocaba remporte les titres de Liga Paulista et de Liga Nacional de Futsal, battant Intelli dans les deux finales.

L'année suivante, il gagne son premier titre continental en remportant la Copa Libertadores contre l'équipe colombienne du Real Bucaramanga. Au cours de la même période, le club met fin à son contrat avec Brasil Kirin et change son nom en Magnus Futsal, sponsorisé par la société de produits pour animaux de compagnie Adimax Pet. Les tenues de l'équipe abandonnent alors le blanc et le rouge pour adopter le jaune et le noir.

Il remporte de nouveau la Liga Nacional de Futsal en 2020, battant les Corinthians en finale.

Palmarès

Dans son histoire, Magnus remporte trois Coupes intercontinentales, deux titres de Liga Nacional de Futsal, une Coupe du Brésil, une Copa Libertadores, ainsi que deux Supercoupes du Brésil et autant de Liga Paulista de Futsal et Campeonato Paulista de Futsal.

 Coupe intercontinentale (3)
 Vainqueur : 2016, 2018 et 2019

 Copa Libertadores (1)
 Vainqueur : 2015

 Championnat du Brésil - LNF (2)
 Champion : 2014 et 2020
 Finaliste : 2016, 2019 et 2021
  : 2018
  : 2015

 Coupe du Brésil (1)
 Vainqueur : 2021

 Supercoupe du Brésil (2)
 Vainqueur : 2018 et 2021

Personnalités

Entraîneurs

 2014-2015 : ?
 2016-2017 :  Fernando Ferretti
 depuis 2018 :  Ricardo Di Izeppe (Ricardinho)

Joueurs notables

En 2019 et 2020, le joueur de Sorocaba Leozinho est élu meilleur jeune joueur du monde lors des Prix FutsalPlanet.

Effectif actuel

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Sorocaba
Sorocaba
Sorocaba
Sorocaba

Associação Desportiva Brasil Futuro


Barbacoas es un distrito de Costa Rica, el número tercero del cantón de Puriscal (provincia de San José).

Historia
Antes de 1930 el distrito estaba integrado al de Desamparaditos (ambos bajo el nombre de este último). Al separarse, el distrito Barbacoas poseía un área de 21,76 km² hasta la década de 1990, donde pasó a tener la actual superficie de 19,09 km².

Geografía

Demografía

El distrito Barbacoas es de tipo rural pero con una densidad de población alta.

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 137

Referencias

Distritos del cantón de Puriscal

Barbacoas (Costa Rica)


La Ruta de Rhode Island 77, y abreviada R.I. 77 (en inglés: Rhode Island Route 77) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Rhode Island. La carretera inicia en el Norte desde la  hacia el Sur terminando en Little Compton. La carretera tiene una longitud de 26,1 km (16.2 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Rhode Island 77 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Rhode Island por sus siglas en inglés RIDOT.

Cruces
La Ruta de Rhode Island 77 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de RIDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Rhode Island
Condado de Newport

Ruta de Rhode Island 77


أورارا تاكانو (高乃麗 تاكانو أورارا) (اسمها الحقيقي هيساكو تاكاياما (高山ひさ子 تاكاياما هيساكو)) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 16 أغسطس 1961 في طوكيو.

ادوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 بي بليد - علاء
 بي بليد ج3 - علاء
 سابق ولاحق - الصاعق
 مدينة الصفصاف - علام
 بوكيمون - رايتشو ("صراع الصدمة الكهربائية")
 غاش بيل الذهبي - زيون
 تيرن إيه جاندام - كانسر كافكا
 القناص - ايرومي, جين فريكس (أيام الطفولة)
 يوغي - ويفل أندروود
 ساكورا تايسن - ماريا تاتشيبانا
 يو يو هاكوشو - كايسي ساتو
 داركر ذان بلاك: المقاول الأسود - آلما
 سيمون - واوف
 أنا وأختي - لؤي
 بارادايس كيس - ريسا كانزاكي
 دار الأوراق الخمس - أني-سان
 ماوكلي فتى الأدغال - ماوكلي
 كيكايشي - أتورا هاناشيما
 فيت/إكسترا Last Encore - رايدر

أنمي الإنترنت
 هيتاليا Axis Powers - بيلاروسيا
 سورد غاي ذي أنيميشن - ياسوكو تاناكا

أفلام أنمي
 هيتاليا: الشاشة الفضية Paint it, White - بيلاروسيا

أدوارها في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب ساكورا تايسن - ماريا تاتشيبانا
 كينغدوم هارتس 3D: دريم دروب ديستانس - أزميرالدا
 فيت/إكسترا - رايدر

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 فتيات القوة - آنسة سارا بيلوم, ليتل أرتورو
 شلة بط - فرفور
 سلسلة أفلام هاري بوتر
 هاري بوتر وجماعة العنقاء - بيلاتريكس لسترانج
 هاري بوتر والأمير الهجين - بيلاتريكس لسترانج
 هاري بوتر ومقدسات الموت – الجزء 1 - بيلاتريكس لسترانج
 هاري بوتر ومقدسات الموت – الجزء 2 - بيلاتريكس لسترانج
 شركة المرعبين المحدودة - سالي
 نادي القتال - مارلا سينغر
 شيكاغو - الرئيسة مورتون
 الظلال الداكنة - دكتورة جوليا هوفمان
 بيرسي جاكسون والأوليمبونس: لص البرق - السيدة دودز/الثائرة
 غلي - والدة كوين فابراي
 مغامرات تايني تون - مونتانا ماكس

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 20
ممثلات يابانيات في القرن 21
ممثلون من محافظة تشيبا
مواليد 1961
مواليد في توغانه (تشيبا)

ممثلات أداء صوتي من محافظة تشيبا

أورارا تاكانو


Mehmet Yazar, (d. 1936, Kayseri, Türkiye), Türk siyasetçi.

Hayatı
İTÜ Makina Mühendisliği Fakültesini bitirdi. 1985 yılında Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Başkanlığını bırakarak DYP'nin ilk kongresinde Süleyman Demirel'in arka planda desteklediği "emanetçi başkan" Hüsamettin Cindoruk'e karşı genel başkanlık yarışını kaybetti.1986'da kısa ömürlü Hür Demokrat Parti'yi kurdu ve genel başkanlığına seçildi, aynı yıl içinde HDP kendini feshederek ANAP'a katıldı. Daha sonra ANAP'a katılan Yazar, XVIII. Dönem Kayseri Milletvekili seçildi. Turgut Özal ve Yıldırım Akbulut hükûmetlerinde Devlet Bakanlığı ve Millî Savunma Bakanlığı görevinde bulundu. Yazar, 24 Mart 1990 günü, Bilkent Üniversitesi'nde okuyan kızı Sema'yı trafik kazasında kaybetmesinin ardından hem siyaseti, hem de iş hayatını noktaladı. Yazar, kızının anısına Sema Yazar Gençlik Vakfı'nı kurarak kendisini eğitim ve sağlık konusuna adadı. Yazar, vakfın kuruluşunun hemen ardından Kayseri'de Mustafa Yazar İlköğretim Okulu, Sema Yazar İlköğretim Okulu, Sema Yazar Orta Okulu Sema Yazar Anadolu Lisesi, Sera Acil Yardım ve Afet Koordinasyon Merkezi Antalya Akdeniz Meslek Okulu Eğitilebilir Çocuklar Ünitesi, Antalya Sema Yazar Kamu Sağlığı Merkezi, Hayri Haseki Aile Sağlığı Merkezi, Servet Yazar Aile Sağlığı Merkezi, Erciyes Sağlık Merkezi'ni kurdu. Ankara ve Kayseri'de Sema Yazar Parkları ve Ankara'da Sema Yazar Ormanı'nı halka sundu. Sema Yazar Vakfı her yıl başarılı üniversiteli öğrencilere eğitim bursu veriyor. Kübra Yazar'la evlidir ve kızları Yasemin Yazar'dan Sera isimli torunları vardır.

Kaynakça

Türk eğitimciler
1936 doğumlular
Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanları
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanları
TBMM 18. dönem Kayseri milletvekilleri
Kayseri doğumlu siyasetçiler
Kayseri Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Teknik Üniversitesi Makina Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Hükûmet sözcüleri
Anavatan Partisi mensubu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler

Mehmet Yazar


قاعدة العديد الجوية  هي قاعدة عسكرية قطرية تقع في الوكرة والتي تعرف أيضا باسم مطار أبو نخلة. تضم القاعدة القوات الجوية الأميرية القطرية والقوات الجوية الأمريكية وسلاح الجو الملكي البريطاني . تستضيف القاعدة مقر القيادة المركزية الأمريكية ومقر القيادة المركزية للقوات الجوية الأمريكية والسرب رقم 83 من القوات الجوية البريطانية وجناح المشاة الجوية رقم 379 التابع إلى القوات الجوية الأمريكية. في عام 1999 قال أمير قطر وقتها آنذاك الشيخ حمد بن خليفة آل ثاني للمسؤولين الأمريكيين أنه يود أن يرى ما يصل إلى 10,000 ضابط وجندي أمريكي متمركزين بشكل دائم في القاعدة. وفقا لتقارير وسائل الإعلام في يونيو 2017 استضافت القاعدة أكثر من 11,000 ألف ضابط وجندي أمريكي وأكثر من مائة طائرة تشغيلية.

تاريخ
في أعقاب مشاركة الجيش القطري في العمليات العسكرية المشتركة خلال عملية عاصفة الصحراء في دولة الكويت عام 1991م أبرمت وزارة الدفاع القطرية مع وزارة الدفاع الأمريكية (البنتاجون) اتفاق تعاون دفاعي تم توسيعه فيما بعد. في عام 1996 قامت وزارة الدفاع القطرية ببناء قاعدة العديد الجوية بتكلفة تزيد عن مليار دولار أمريكي. كانت الولايات المتحدة قد استخدمت القاعدة السرية في أواخر سبتمبر 2001 عندما احتاجت القوات الجوية الأمريكية إلى الحصول على طائراتها الحربية على موقع لعملياتها في أفغانستان ضد حركة طالبان.

جاء الاعتراف الرسمي بالقاعدة في مارس 2002 م عندما توقف نائب الرئيس الأمريكي ديك تشيني هنا خلال زيارته للمنطقة مع مجموعة من الصحفيين. في أبريل 2003 بعد وقت قصير من بدء غزو العراق الذي قادته الولايات المتحدة الأمريكية انتقل مركز العمليات الجوية الأمريكية للشرق الأوسط من قاعدة الأمير سلطان الجوية في المملكة العربية السعودية إلى ما كان بعد ذلك مقر احتياطي تم بناؤه قبل عام في قطر كان يعتبر موقعا أكثر ملاءمة لاستناد القوات الأمريكية.

تخدم القاعدة وغيرها من المرافق في قطر مراكز اللوجستيات والقيادة ومقرها في منطقة عمليات القيادة المركزية الأمريكية وتشرف على العمليات الجوية الأمريكية في الدول بما في ذلك العراق وأفغانستان وسوريا.

تاريخ تواجد سلاح الجو البريطاني في قاعدة العديد الجوية القطرية
بين عامي 2005م و 2009م تم استخدام القاعدة الجوية القطرية من قبل سلاح الجو الملكي البريطاني للنقل ودعم الطائرات النفاثة لعملية تليك (حرب العراق) وعملية هيريك (الحرب في أفغانستان).

شملت هذه ما بين 6 و 8 طائرات حربية بريطاني من نوع تورنادو المستمدة من أجزاء مختلفة من سلاح الجو الملكي البريطاني وكذلك فيكرز في سي 10 من السرب رقم 101. تم تجهيز التورنادو البريطانية بمجموعة من القنابل والمتفجرات.

صاحب طائرات سلاح الجو الملكي ما يقرب من 400 فرد منهم 130 مهندسا للطائرات في حين أن 270 شخصا آخرين كانوا يعملون في أدوار الدعم وإدارة العمليات. كان أفراد السرب يقومون بتناوب العمل لمدة شهرين في سلاح الجو الملكي الجديد مع ما تبقى من القوة على التناوب لمدة أربعة أشهر. كان موظفو الدعم يتناوبون بدرجات متفاوتة ولكن ليس في كثير من الأحيان كموظفي السرب. تم تشغيل هذا المكتب من ما كان يعرف بمباني «كراون الجنوبية». تم إيواء الطائرات في ملاجئ قماش لحمايتهم والموظفين الذين يعملون عليها من حرارة الشمس. تم استخدام القاعدة كنقطة انطلاق للعاملين في طريقهم إلى العراق (على وجه الخصوص البصرة) مع نقل الموظفين من طائرات الركاب مثل لوكهيد تراى ستار التي يديرها سلاح الجو الملكي البريطاني و فيكرز في سي 10 إلى لوكهيد سي-130 هيركوليز. كان عبور لوكهيد سي-130 هيركوليز في المنطقة من ساعتين ومعظمهم في ظروف سوداء تكتيكية.

عمليات سلاح الجو الملكي الأسترالي
كجزء من مساهمة أستراليا في قوات التحالف في غزو العراق في عام 2003 كانت هناك 14 طائرة مقاتلة من نوع إف/إيه-18 هورنت من السرب رقم 75 في القوات الجوية في العاصمة إلى جانب طائرتين دوريتين بحريتين من طراز لوكهيد بيه-3 أوريون وثلاث طائرات نقل عسكرية من طراز لوكهيد سي-130 هيركوليز. خلال المراحل الأولى من الحرب طارت هورنت في مهمات طويلة مرافقة وحماية طائرات نظام الإنذار المبكر والتحكم التابعة للتحالف وطائرات الناقلات المستخدمة للتزود بالوقود جوا. في وقت لاحق عندما تم تخفيض التهديد على الطائرات تحولت طائرات هورنت إلى الهجوم البري ومكافحة أدوار الدعم واستخدمت لمهاجمة القوات البرية العراقية بالقنابل الموجهة بالليزر. طارت أوريون في مهمات تحمل طويلة على السفن في الخليج العربي والحد من التهريب وحراسة ضد التهديد الذي تشكله القوارب الانتحارية. قامت طائرات هيركوليز المنتشرة بتوريد الإمدادات والمعدات إلى العراق ثم طارت ببعض المساعدات الإنسانية إلى العاصمة العراقية بغداد. حلقت طائرات الهليكوبتر الأربعة عشر التابعة إلى القوات الجوية الملكية الأسترالية أكثر من 670 طلعة جوية خلال الحرب من بينها 350 طلعة جوية قتالية فوق العراق.

بعد سحب أستراليا الرسمي لقواتها من العراق وإلى أفغانستان في عام 2008 أعيد توجيه الجسر الجوي للعمليات في الشرق الأوسط إلى قاعدة المنهاد الجوية في الإمارات العربية المتحدة.

الاستخدام الحالي

عمليات القوات الجوية القطرية
القاعدة الجوية هي المقر الرئيسي للقوات الجوية القطرية على الرغم من أن بعض أسرابها في مطار الدوحة الدولي.

عمليات سلاح الجو الملكي
بعد انسحاب طائرات تورنادو البريطانية وفيكرز في صيف 2009 إلى مواقع أخرى فقد تم تخفيض أنشطة القوات الجوية الملكية في العديد.

منذ عام 2014 تم استخدامها كمقر للمشاركة البريطانية في الضربات الجوية ضد تنظيم داعش في العراق (عملية شادر).

كما قامت القوات الجوية الملكية بتوزيع طائرة استطلاع مشتركة من طراز أرسي-135 برشام على القاعدة لتشغيل العراق وسوريا على الرغم من أن هذه الطائرة قد تم تصويرها من قاعدة سلاح الجو الملكي البريطاني في أكروتيري ودكليا في قبرص.

عمليات الولايات المتحدة

التعاون العسكري والمساعدة الخارجية

مع قطرها الصغير وقاعدة سكانها الضيقة تعتمد قطر بدرجة كبيرة على التعاون الخارجي ودعم أمنها. يبلغ قوام القوات المسلحة القطرية 11800 جندي وهي ثاني أصغر القوات المسلحة في الشرق الأوسط. وفرت فرنسا ما يقرب من 80٪ من مخزونات الأسلحة في قطر. منذ حرب الخليج الثانية عام 1991 تابعت قطر برنامجا محدودا لتحديث القوة. أنفقت قطر 12 مليار دولار لشراء ميم - 104 صاروخ باتريوت.

استثمرت قطر أكثر من مليار دولار أمريكي لإنشاء قاعدة جوية جنوب غرب الدوحة خلال التسعينات ولم يكن لديها قوة جو كبيرة حقا من تلقاء نفسها في ذلك الوقت. كما منح فيلق القوات البرية الأمريكي الهندسي أكثر من 100 مليون دولار أمريكي في عقود القوات الجوية للبناء العسكري لبناء مرافق التخزين والإسكان والخدمات والقيادة والاتصالات في الولايات المتحدة. ساعد تمويل قطر وبناء بعض من أحدث قاعدة للقوات الجوية في العديد ومنحها الإذن لبناء المرافق التي تمولها الولايات المتحدة على تعميق التعاون مع القوات العسكرية الأمريكية.

تعمل قاعدة العديد الجوية حاليا كقاعدة لوجستية وقيادة مقرها للعمليات الأمريكية في أفغانستان والعراق. يوجد في المخيم القريب من السيلية منشآت عسكرية هامة في مواقع القيادة والسيطرة والتحكم في منطقة عمليات المركز. استثمرت كل من قطر والولايات المتحدة في بناء وتوسيع هذه المرافق منذ منتصف التسعينيات وهي تشكل المحور الرئيسي لشبكة سينتكوم الجوية والأرضية اللوجستية في مجال المسؤولية. نتيجة للعمليات الجارية في العراق وأفغانستان حظيت المرافق الأمريكية والشريكة في قطر وفي أماكن أخرى باستعمال أعلى في السنوات الأخيرة وقد تتطلب المزيد من الاستثمارات لتلبية الاحتياجات الحالية والمحتملة في المستقبل.

في بداية يونيو 2017 قال البنتاغون أن التمزق الدبلوماسي والتوترات بين قطر وبعض جيرانها العرب لن يؤثر على العمليات الأمريكية في القاعدة الجوية.

الوحدات
 السرب الحربي الإلكتروني التكتيكي الثالث التابع لقوات مشاة بحرية الولايات المتحدة من 17 فبراير 2017 ونورثروب غرومان إي إيه-6 بي براولر حتى 9 أغسطس 2014.

اعتمادات وتراخيص الكونغرس
من 2003 إلى 2007 أذن الكونغرس وخصص 126 مليون دولار أمريكي لأنشطة البناء العسكرية الأمريكية في قطر. أذن قانون الترخيص الوطني للدفاع عن السنة المالية 2008 بمبلغ 81.7 مليون دولار في نفقات السنة المالية 2008 لبناء مرافق جديدة للقوات الجوية والعمليات الخاصة في قطر. يخول قانون التفويض الوطني للدفاع عن السنة المالية 2009 (الصفحتان 110 و 417) مبلغ 69.6 مليون دولار في نفقات السنة المالية 2009 لبناء مرافق جديدة للقوات الجوية والعمليات الخاصة. ويأذن قانون تفويض الدفاع الوطني للسنة المالية 2010 (ص. 111-84) بمبلغ 117 مليون دولار في إنفاق السنة المالية 2010 لبناء مرافق جديدة للترفيه الجوي وصالات نوم مشتركة وغيرها من المرافق في منطقة العديد. كان طلب الإدارة العسكرية في قطر للسنة المالية 2011 مبلغ 64.3 مليون دولار لمرافق القوات الجوية ومخزن وكالة الأمن القومي. يشمل طلب السنة المالية 2012 مبلغ 37 مليون دولار لمواصلة مشروع المهاجع والمرافق الترفيهية.

مصادر

انظر أيضاً
 قاعدة السيلية العسكرية
 مطار الدوحة الدولي
 قاعدة الريان

العلاقات البريطانية القطرية العسكرية
قواعد جوية عسكرية
مطارات قطر
منشآت عسكرية أمريكية في قطر
منشآت عسكرية أسست في عقد 1990

قاعدة العديد الجوية


يوم  أو اختصاراً YUM هو نظام إدراة حزم حر ومفتوح المصدر يعمل على أسطر الأوامر لأنظمة لينكس المتكاملة مع آر بي إم. تم تطويره من قبل سيث فايدال ومجموعة من المبرمجين المتطوعين، ويتم تطويره الآن كجزء من مشروع لينكس@دوك الخاص بجامعة دوك. هناك عدة أدوات تقدم واجهة مستخدم رسومية ليوم بسبب كونه يعمل بأسطر الأوامر. سيث فايدال يعمل الآن في ريد هات مع عدد من مبرمجي ريد هات لتطوير يوم.

يوم هو إعادة كتابة كاملة للبرنامج السابق له يلودوج أبديتر Yellowdog Updater أو يوب YUP ، وقد تم تطويره أساساً لتحديث وإدارة أنظمة ريد هات لينكس المستخدمة في جامعة دوك قسم الفيزياء. ومنذ هذا الحين، تم اعتماده من قبل فيدورا وسينت أو إس والعديد من توزيعات لينكس المتكاملة مع آر بي إم بما فيها يلودوج لينكس نفسها.

الملف الرئيسي لأدارة يلو دوج هو /etc/yum.conf وهناك الكثير من الاوامر والشروط المرتبطة بالامر yum.
يمكن تحديث التطبيق foo عن طريق yum بالامر yum update foo وتنزيله بالطريقة yum install foo وحذفه بالطريقة yum erase foo. يتم تنزيل هذه التطبقيات واداراتها عن طريق الاشتراك بقناة ريدهات شبكة ريد هات
ويمكن كذلك إضافة مستودعات لتنزيل التطبيقات بالاستغناء عن RHN المسؤولة عن تطبيقات yum عن طريق تحرير الملفات في داخل المجلد /etc/yum.repos.d .. من الممكن ان تكون هذه المستودعات في داخل النظام نفسه .. أو عن طريق قناة اف تي بي ftp أو http
من الجدير بالذكر انه يلو دوج تغنى غالبا عن إدارة التطبيقات عن طريق الامر دورة على الدقيقة .
ويمكن تحميل التطبيقات فقط وتنزيلها بشكل كامل بدون تنصيب في داخل النظام عن طريق الامر yumdownloader

مراجع

أنظمة إدارة الحزم الحرة
برمجيات حرة بلغة بايثون
لينكس
منصات توزيع البرمجيات
مواضيع متعلقة بنظام إدارة الحزم في لينكس

يلو دوج أبداتر (موديفايد)


Çalış, Nevşehir  ilinin Avanos ilçesine bağlı bir beldedir. Çalış Kasabası, 19. yüzyılın başlarında Yozgat ilinin Boğazlıyan İlçesi eski Taf Köyü'nde Çapanoğulları aşireti ile aralarında çıkan husumet nedeniyle bölgeden uzaklaşan insanlar tarafından kurulmuştur. 1972 yılında belediye olmuştur. Nüfusu 2000 yılı baz alındığında 3081 kişidir. Kasaba halkının geçimi tarım ve hayvancılıkla sağlanır. Çalış kasabasında bir ilkokul bir de orta okul olmak üzere iki eğitim kurumu vardır. Ayrıca bir de lisesi vardır. Son yıllarda kasaba Kayseri'ye yoğun bir göç vermektedir.

Tarihçe
Çalış beldesi, 19. yüzyılın başlarında kurulmuştur. 1972 yılında belediye olmuştur. Çalış Kasabası, 19. yüzyılın başlarında Yozgat ilinin Boğazlıyan İlçesi eski Taf Köyü'nde Çapanoğulları aşireti ile aralarında çıkan husumet nedeniyle bölgeden uzaklaşan insanlar tarafından kurulmuştur. 1972 yılında belediye olmuştur. Nüfusu 2000 yılı baz alındığında 3081 kişidir. Kasaba halkının geçimi tarım ve hayvancılıkla sağlanır. Çalış kasabasında bir ilkokul bir de orta okul olmak üzere iki eğitim kurumu vardır. Ayrıca bir de lisesi vardır. Son yıllarda kasaba Kayseri'ye yoğun bir göç vermektedir.

Coğrafya
Belde, Nevşehir il merkezine 55 km, Avanos ilçe merkezine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çalış Belediyesi

Avanos belde ve köyleri
Nevşehir'in kasabaları

Çalış, Avanos


A Torre de TV de Pyongyang é uma torre de TV autoportante de concreto com uma plataforma de observação e um restaurante panorâmico localizados em uma altura aproximada de 150 metros em Pyongyang, Coreia do Norte. Ela fica no Parque Kaeson em Moranbong-guyok, ao norte do Estádio Kim Il-sung. A torre transmite sinais para a Televisão Central Coreana e emissoras de rádio FM do Comitê Central de Radiodifusão Coreano (KCBC).

História
Foi construída em 1967  para melhorar a área de cobertura dos sinais de rádio e TV, que na época eram muito precários, e iniciar as transmissões de TV em cores.

A construção é inspirada no projeto da Torre Ostankino de Moscou,  que foi construída na mesma época.

Características
As antenas irradiadas e demais equipamentos estão na altura de 34.5, 65, 67.5 e 85 metros, localizados em plataformas circulares. Uma plataforma de observação está 94 metros acima do solo, e no topo da torre está instalada uma antena de 50 metros.

Veja também

 Lista de torres
 Televisão na Coreia do Norte

Referências

Torres com restaurantes
Torres de observação
Construções de Pyongyang
Torres da Coreia do Norte
!Artigos com texto em coreano
!Artigos com coordenadas no Wikidata
Torres inauguradas em 1968

Torre de TV de Pyongyang


O Convento de Santa Marta também conhecido como Recolhimento de Santa Marta, Irmandade das Almas do Clero ou Igreja de Santa Marta fica situado na Rua de Santa Marta na freguesia de Santo Antão, em Évora.

O Convento de Santa Marta foi inaugurado em 1661 para servir a Irmandade das Almas do Clero

Devido à extinção das Ordens Religiosas, em 1834 o convento foi vendido em hasta pública mas continuando a igreja e as salas onde se instalava a Irmandade das Almas do Clero propriedade da Igreja Católica.

Santo Antão (Évora)
Edifícios monásticos de Évora

Convento de Santa Marta (Évora)


اعترافات زوج هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1964، من إخراج فطين عبد الوهاب و بطولة فؤاد المهندس و شويكار.

تمثيل
 فؤاد المهندس
 شويكار
 هند رستم
 ماري منيب
 يوسف وهبي
 أحمد رمزي
 نادية النقراشي

روابط خارجية

مراجع

أفلام كوميدية مصرية
أفلام أحمد رمزي
أفلام مصرية إنتاج 1964
أفلام فؤاد المهندس
أفلام شويكار
أفلام هند رستم
أفلام يوسف وهبي
أفلام ماري منيب
أفلام باللغة العربية في عقد 1960
أفلام كوميدية 1964

اعترافات زوج (فيلم)


Le Suzanne Communal Cemetery Extension  (Extension du cimetière communal de Suzanne  ) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Suzanne, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière militaire jouxte le cimetière communal au nord-ouest du village.

Histoire

Occupé par les Allemands dès le début de la guerre, fin août 1914, le village de Suzanne sera repris par les troupes britanniques à l'été 1915, perdu de nouveau en mars 1918 et repris définitivement par la 3è division australienne le 26 août suivant.
Ce cimetière a été commencé par les troupes françaises et britanniques d'août 1915 à janvier 1917 pour inhumer les victimes des combats de la bataille de la Somme du secteur. Il sera utilisé par les Allemands jusqu'en mars 1918, puis par les unités britanniques en août et septembre 1918. Les tombes de 387 soldats français et 71 allemands ont été après l'armistice transférés dans d'autres cimetières.
Il y a maintenant plus de 155 victimes de la guerre 1914-18  sur ce site, dont aucun inconnu.

Caractéristique
Ce cimetière a un plan rectangulaire 35 m sur 25 .
Il est entouré d'un muret de moellons sur trois côtés; une haie d'arbustes le sépare du cinmetière civil.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Suzanne

Notes et références

Suzanne Communal Cemetery Extension
Suzanne Communal Cemetery Extension
Suzanne Communal Cemetery Extension

Suzanne Communal Cemetery Extension


Karyá, en , est un village et ancien dème du district régional de Leucade, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Leucade.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans les îles Ioniennes
Village dans les îles Ioniennes
Ancien dème en Grèce
District régional de Leucade
Leucade

Karyá


Julio César Enciso Ferreira (født 5. august 1974 i Capiatá, Paraguay) er en paraguayansk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Karriere
Enciso spillede over en periode på ni år 70 kampe for Paraguays landshold, hvori han scorede to mål. Han debuterede for holdet i juni 1995 i en venskabskamp mod Argentina, og spillede sin sidste landskamp i oktober 2004, da paraguayanerne spillede uafgjort mod Peru i en VM-kvalifikationskamp. Han repræsenterede sit land ved VM 1998 i Frankrig, og spillede samtlige paraguayanernes fire kampe i turneringen, hvor holdet blev slået ud i 1/8-finalen. Han deltog også ved tre udgaver af Copa América, samt ved OL 2004 i Athen, hvor Paraguay vandt sølv.

På klubplan spillede Enciso en stor del af sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet repræsenterede Asunción-storklubberne Cerro Porteño og Olimpia. Han vandt to paraguayanske mesterskaber med Cerro Porteño samt Copa Libertadores med Olimpia. Han tilbragte desuden fire år i Brasilien hos Internacional.

Titler
Primera División de Paraguay
 1994 og 1996 med Cerro Porteño

Campeonato Gaucho
 1997 med Internacional

Copa Libertadores
 2002 med Olimpia

Recopa Sudamericana
 2003 med Olimpia

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998
Fodboldspillere fra Club Olimpia
Fodboldspillere fra Cerro Porteño
Fodboldspillere fra Sport Club Internacional

Julio César Enciso


An Neoregelia rubrovittata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Neoregelia rubrovittata in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neoregelia

Neoregelia rubrovittata


Diego Javier Llorente Ríos (; ) este un fotbalist profesionist care joacă pentru Leeds United pe postul de fundaș central.

Cariera
Născut în Madrid, Llorente s-a alăturat echipei de tineret a Real Madrid în iulie 2002, cu o lună înainte de a împlini 9 ani. În sezonul 2012-13, își face debutul pentru seniori, apărând cu Real Madrid C într-un egal 1-1 în deplasare împotriva Caudal Deportivo în Segunda División B.

La 24 martie 2013, Llorente a avut prima apariție cu Real Madrid Castilla, de pe banca de rezerve ca schimbare, intrând în locul lui Iván González, acesta din urmă fiind accidentat; meciul s-a terminat cu 4-0 acasă împotriva echipei Córdoba CF. La 11 mai a fost pe banca de rezerve la echipa mare, în La Liga într-un meci disputat împotriva celor de la RCD Espanyol, dar în cele din urmă a debutat în competiție la 1 iunie, înlocuindu-l pe Álvaro Arbeloa în ultimele minute ale întregului campionat, acasă împotriva echipei CA Osasuna.

La 14 iulie 2015, Llorente s-a mutat la filiala Rayo Vallecano, fiind împrumutat un sezon întreg. A marcat primul său gol la 3 ianuarie 2016, obținând scorul de 2-2, acasă, cu Real Sociedad. A început să joace ca titular, dar echipa lui a retrogradat.

La 8 iulie 2016, Llorente a fost împrumutat de Málaga CF.

Carieră internațională
În mai 2016, Llorente a fost chemat la echipa națională spaniolă de antrenorul principal, Vicente del Bosque pentru un amical împotriva Bosniei și Herțegovina. A debutat târziu în aceeași lună, înlocuindu-l pe veteranul Cesc Fabregas în victoria cu 3-1 în fața Elveției.

Referințe

Nașteri în 1993
Fundași
Oameni în viață
Fotbaliști ai Real Madrid CF
Fotbaliști internaționali spanioli
Fotbaliști spanioli

Diego Llorente


Beştepe şu anlamlara gelebilir:

 Beştepe, Elbistan, Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Beştepe, Gemerek - Sivas ili Gemerek ilçesine bağlı köy
 Beştepe, Rize, Rize ili merkez ilçesine bağlı köy
 Beştepe, Sivas, Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy
 Beştepe, Yenimahalle, Ankara ili Yenimahalle ilçesine bağlı mahalle

Beştepe