Ameridelphia é tradicionalmente uma superordem que inclui todos os marsupiais que vivem nas Américas, inclusive foi o motivo de nomeclatura, exceto o grupo Dromiciops. Esse grupo é considerado um grupo parafilético atualmente.

Na América do Sul, a irradiação de marsupiais foi menor em relação à locais como a Austrália,  porém, dominaram como insetívoros e incluem os principais grupos de carnívoros e alguns herbívoros de pequeno porte.

Os marsupiais existentes hoje no continente sul-americano são divididos em três ordens: Didelphimorphia, Microbiotheria e  Paucituberculata . Além destas, duas outras ordens completamente extintas são descritas para o Cenozoico do continente sul-americano: Sparassodonta e Polidolopimorphia.

Ordens
As ordens do seres viventes deste grupo estão listados abaixo:

 Ordem Didelphimorphia (108 espécies)
 Família Didelphidae: gambás
 Ordem Paucituberculata (7 espécies)
 Família Caenolestidae: gambás musaranho
 Ordem Microbiotheria (1 espécie)
 Família Microbiotheriidae: Dromiciops gliroides

Didelphimorphia
A origem da ordem Didelphimorphia foi o primeiro evento cladogenético de Marsupial. Das três ordens de marsupiais ameridelfos esta é de longe a mais diversa, com aproximadamente 108 espécies viventes distribuídas principalmente na América do Sul, mas com algumas espécies endêmicas da América Central e uma espécie chegando até a porção sul do Canadá. Didelphimorphia por muito tempo foi tratada como um "grupo saco de gatos", com diversas famílias de marsupiais do Cretáceo norte-americano sendo incluídas nela. Desta forma considerou-se também que os representantes atuais desta ordem seriam parte de uma extensa linhagem que teria se originado no Cretáceo. Entretanto, diversas famílias são atualmente consideradas parte das diversas linhagens basais de Metatheria que se desenvolveram anteriormente ao surgimento de Marsupialia. Atualmente se considera duas superfamílias dentro de Didelphimorphia, Peradectoidea e Didelphoidea. Peradectoidea pode ser dividida em duas famílias. A primeira, Peradectidae, teria surgido na América do Norte durante o Paleoceno e seu registro fóssil se estende até o Mioceno. Já a família Caroloameghiniidae possui um registro fóssil bastante escasso, com ocorrência ao longo do Paleógeno da América do Sul. Já Didelphoidea, numa concepção mais restrita do que historicamente foi feito, compreende as famílias Sparassocyniidae e Didelphidae, cuja proximidade filogenética já é há bastante tempo aceita. A extinta família Sparassocynidae compreende apenas o gênero Sparassocynus, com registro fóssil que varia do Mioceno ao Plioceno. Esses marsupiais possuem modificações bastante acentuadas para a carnivoria, como por exemplo a redução tanto do talonido quanto do protocone. Por outro lado, Didelphidae é a família na qual estão inseridos todos os marsupiais encontrados atualmente no Brasil, sendo especial importância para o presente estudo.

Paucituberculata
É uma das três ordens de Ameridelphia que possui representantes atuais na fauna do continente sul-americano. Seis espécies e três gêneros existem atualmente, todos pertencentes à família Caenolestidae. O gênero Caenolestes, distribuído nas florestas de altitude da Venezuela, Colômbia e Equador. O gênero Lestoros, nos planaltos do Peru e Bolívia, e o gênero Rhyncholestes, na porção sulcentral do Chile e extremo oeste da Argentina. A ordem é composta por quatro famílias divididas em duas superfamílias: Caenolestoidea, que compreende as espécies atuais, e Palaeothentoidea. A maior parte dos restos fósseis descritos é composto de material dentário. Portanto, a sistemática do grupo tem sido baseada principalmente na morfologia dentária. Os indivíduos apresentam incisivos procumbentes, análogos aos de marsupiais australianos diprotodontes, o que leva serem chamados "pseudodiprotodontes", denominação informal que engloba também os indivíduos da ordem Polyprotodontia, que apresentam a mesma característica, razão pela qual era proposto que Paucituberculata + Polyprotodontia formavam um clado denominado "Pseudodiprotodontia" por (GOIN et al., 2009; BECK, 2017). Essa hipótese foi refutada por análises filogenéticas, que comprovaram que Pseudodiprotodontia não é um grupo natural (CASE et al., 2005). A semelhança apresentada na morfologia dos dentes entre as duas ordens é na verdade resultado de uma convergência evolutiva, portanto, o padrão do dente diprotodonte teria evoluído independentemente em Diprodontia, Paucituberculata e Polydolopimorphia (GOIN et al., 2009; BECK, 2017). Além disto, os molares apresentam uma tendência a assumir uma forma quadrangular em vista oclusal, devido a um aumento do metacônulo. Algumas espécies desta ordem também apresentam os terceiros pré-molares hipertrofiados (plagiaulacoide). Os fósseis mais antigos de Paucituberculata datam do início do Eoceno (idade Itaboraiense) da Bacia de São José do Itaboraí, Brasil, e de sítios da Argentina. Apesar dos poucos representantes atuais, esta ordem se diversificou bastante ao longo do Cenozoico, com cerca de 50 espécies conhecidas até o momento distribuídas por sítios de toda a América do Sul, mas com maior diversidade durante o início do Mioceno.

Microbiotheria
Microbiotheria é uma ordem de pequenos marsupiais caracterizados, entre outras características morfológicas, pela presença de uma bula timpânica muito aumentada e pela morfologia das raízes dos terceiros incisivos inferiores, que diferentemente dos outros marsupiais sul-americanos não estão deslocados posteriormente em relação às raízes dos outros dentes. A ordem compreende duas famílias: Microbiotheriidae e Woodburnodontidae. Microbiotheriidae foi proposta para agrupar espécies fósseis de marsupiais encontrados em rochas do Oligoceno e Mioceno da Patagônia argentina. Posteriormente, considerou-se que estes fósseis não só representavam uma família nova, mas sim uma ordem, Microbiotheria. No ano 1995 foi concluído que a espécie Dromiciops gliroides, então considerada um membro da família Didelphidae, era a última espécie vivente da ordem Microbiotheria. Dromiciops gliroides apresenta tamanho diminuto (cerca de 30 g), dieta insetívora e está restrita às florestas de clima frio da porção centro-sul do Chile e adjacência argentina. Já a família Woodburnodontidae foi proposta com base em uma espécie descrita para o Eoceno da Península antártica. A espécie Woodburnodon casei apresenta características plesiomórficas e dimensões muito maiores do que qualquer outro Microbiotheriidae descrito até então, o que levou os autores a considerarem-na uma representante de uma nova família. Além da localização atual da espécie Dromiciops gliroides, a ordem Microbiotheria é descrita para início do Paleoceno da Bolívia (Tiupampa), início do Eoceno do Brasil (Itaboraí), Eoceno das Ilhas Seymour (Península Antártica) e Oligoceno e Mioceno das províncias de Chubut e Santa Cruz na Argentina. Essa distribuição espaço-temporal se deve provavelmente às mudanças ambientais. O clima das regiões mais próximas ao Equador no início do Cenozoico seria mais frio do que o atual, favorecendo um ecossistema típico para o desenvolvimento das espécies da ordem. Com o passar do tempo o avanço de um clima mais quente para latitudes maiores fez com que os microbiotérios se restringissem cada vez mais ao sul, até que com a separação da América do Sul e da Antártica a ordem se manteve restrita as regiões do sul do Chile e da Argentina.

Evolução e filogenética
É um fato que em sua trajetória evolutiva e a separação de um ancestral comum há mais de 100 milhões de anos, levaram as linhagens placentárias e marsupiais a darem continuidade as sua evolução de forma independente apesar de suas semelhanças no nível de comportamento, habitat, locomoção e alimentação; porém, a forma reprodutiva é o espectro mais evidente que reflete as relações evolutivas distintas.

Os marsupiais modernos são agora entendidos como uma linhagem originalmente sul-americana que mais tarde chegou à Austrália e ali se diversificou em uma radiação adaptativa massiva.Dados moleculares, incluindo a análise de locais de inserção de retrotransposon no DNA nuclear de uma variedade de marsupiais, e a evidência fóssil indicam que Ameridelphia pode ser melhor compreendida como um grau evolutivo. Como Didelphimorphia parece ser o grupo marsupial basal, ele e Paucituberculata não parecem ser parentes mais próximos. Enquanto isso, o clado não classificado Euaustralidelphia foi proposto como o nome para os marsupiais australianos (Australidelphia exceto Microbiotheria, dos quais Dromiciops é o único sobrevivente), que provavelmente derivam de uma única colonização da América do Sul via Antártica.

Ameridelphia


HMS Thunderer var det andet skib i Devastation klassen af panserskibe i Royal Navy, med et design, der kom til at danne skole for de følgende års slagskibe over hele kloden. Problemet med at kombinere sejlrigningens pladskrav med kanontårnenes skudfelt blev løst radikalt ved, at sejlføringen blev droppet. Thunderer havde nogle aktive år i 1870'erne og første halvdel af 1880'erne, og fik derefter mere stilfærdig tjeneste som vagtskib og til sidst blot som en del af den britiske flådes reserve. Navnet betyder "tordneren", og skibet var det femte af foreløbigt seks med dette navn, der har gjort tjeneste i Royal Navy. På trods af to alvorlige ulykker i de første år, fik Thunderer alligevel et fornemt eftermæle i Royal Navy.

Design og konstruktion

Panserskibene af Devastation klassen var det første forsøg i Royal Navy på at kombinere tårnskibets evne til at medbringe de kraftigst mulige kanoner, monitorens store skudfelt, samt en stor aktionsradius - uden brug af sejl. Chefkonstruktøren E.J. Reed udarbejdede i 1869 et projekt, der egentlig blot var en større udgave af hans brystværnsmonitor Cerberus (søsat i 1868), altså et lavskroget skib med et kanontårn på for- og agterdæk. Bevillingen til Devastation og Thunderer blev givet i Parlamentet i april 1869 og Thunderer blevpåbegyndt i juni samme år. Da HMS Captain gik til bunds under en storm i september 1870, blev arbejdet imidlertid standset. Reed havde sagt op i juli og var blevet afløst af Nathaniel Barnaby, og under hans ledelse blev designet forbedret, blandt andet med mere udstrakt panser, kraftigere kanoner og bedre plads til besætningen. Devastation var det af skibene, man var kommet længst med, så flådeledelsen besluttede derfor at stille byggeriet af  Thunderer i bero, til man havde fundet ud af, hvordan søsterskibet klarede sig. I deres endelige udformning var de meget stabile skibe. I hårdt vejr passerede bølgerne hen over for- og agterskib, mens overbygningen midtskibs beskyttede besætningen, der var på 358 mand. Helt i tråd med tidens ideer om søkrigsførelse var de udstyret med vædderstævn. HMS Thunderer var på 9.330 ton og 93,6 meter langt. Bredden var 19,0 meter og den gennemsnitlige dybgang var 8,1 meter.

Fremdrift

Thunderer havde fire to-cylindrede dampmaskiner fra firmaet Humphreys and Tennant, og de drev parvis de to skruer. Skibet var på prøvesejlads i juli 1876, og præsterede ved den lejlighed 6.270 HK, der gav en fart på 13,4 knob. Den 14. juli 1876 var Thunderer på en ny prøvesejlads og herunder indtraf den værste ulykke med skibskedler i Royal Navy's historie. En af kedlerne gav efter for trykket og sendte skoldende damp ud over besætning og observatører i maskinrummet. 15 mennesker døde med det samme, og de svære forbrændinger på resten betød, at det endelige dødstal nåede over 40. En undersøgelse viste, at den stopventil, der kunne have forhindret ulykken, ikke var slået til. Trykmåleren virkede ikke, så ingen havde opdaget faren. Normalt skulle kedlens sikkerhedsventil aktiveres, når trykket blev for højt, men en efterfølgende undersøgelse viste, at ventilen, der var en konstruktion af messing og støbejern, enten var rustet eller på anden måde korroderet. Ulykken var stærkt medvirkende til, at der i 1879 kom en egentlig vejledning for arbejdet i flådens maskinrum, i form af Steam Manual for Her Majesty's Fleet. Da skibet ikke førte sejl, var der brug for en stor beholdning af kul. Den var på 1.800 tons, og gav Thunderer en rækkevidde på 4.700 sømil ved 10 knob.

Thunderer var på værft i 1889-1891 og fik ved den lejlighed blandt andet nye dampmaskiner af tregangs-typen. De præsterede 7.200 HK og øgede skibets fart til 14,2 knob.

Artilleri

HMS Thunderer havde fire 30,5 cm riflede forladekanoner, fordelt i to kanontårne. De kunne affyre granater på op til 706 pund (320,2 kg). På korte afstande kunne granaterne gennembore 40 cm jernpanser. De forreste kanoner var lidt længere end end de agterste og var ca. 10 % kraftigere. Til kanonerne i det forreste kanontårn fik Thunderer som det første skib i Royal Navy installeret et hydraulisk ladesystem, der gjorde ladeprocessen hurtigere og samtidigt reducerede mandskabskravet i kanontårnet fra 22 til 10 mand. Under en skydeøvelse i januar 1879 blev en af granaterne siddende i løbet, og på grund af larmen fra den anden kanon i tårnet blev det ikke opdaget. Kanonerne blev genladet, og ved affyringen eksploderede den kanon, der havde dobbelt ladning, og dræbte 11 og sårede 34. Til forsvar mod torpedobåde blev der i 1881 opstillet seks Nordenfelt maskinkanoner, samt et Gatling maskingevær i masten. og ved samme lejlighed fik skibet to 35,6 cm torpedoapparater installeret.

Forladekanonerner blev udskiftet ved skibets værftsbesøg i 1889-91, og de blev erstattet med 25,4 cm bagladekanoner, kaliber 32. Disse kanoner kunne affyre granater på 500 pund (226,8 kg) og havde større mundingshastighed end de gamle, hvilket betød, at de kunne gennembryde, hvad der svarede til 64 cm jernpanser. Ved samme lejlighed blev Nordenfelt kanonerne erstattet med seks 57 mm og otte 47 mm kanoner.

Panser
Thunderer var beskyttet hele vejen langs vandlinjen af et smedejernspanser, der var 305 mm tykt midtskibs og aftog til 229 mm. Kanontårnene havde ligeledes 305 mm panser, dog forstærket til 356 mm på tårnenes forside. Panseret var fastgjort på et lag teaktræ på mellem 215 og 457 mm. Den samlede vægt af panseret var 2.540 tons og udgjorde dermed 27,2 procent af skibets deplacement. De tilsvarende tal for forgængeren Monarch var 1.364 tons og 16,4 procent.

Tjeneste
Thunderer var længe om at komme i tjeneste. Fordi man ville afvente resultaterne fra Devastation og med den forsinkelse, kedelulykken gav, gik der otte år fra køllægningen til kommandohejsningen - i stedet for typisk tre år. Skibet hejste kommando første gang i maj 1877, og indgik i reserveflåden. I juni-august 1878, hvor der var frygt for krig mod Rusland, var skibet en del af Particular Service Squadron. Derefter fulgte kortvarig tjeneste ved Kanalflåden, og i slutningen af 1878 blev Thunderer sendt til Middelhavsflåden. I 1881 blev det afmønstret på Malta og indgik i reserven. Samme år fik det installeret lette kanoner og torpedoapparater. Var aktivt i Middelhavsflåden igen i 1885-1886. I januar 1888 blev Thunderer lagt i reserve i Portsmouth og i 1889-1891 fulgte en større modernisering af skibets maskineri og artilleri. I 1891-1892 var Thunderer igen i Middelhavet, men det nye maskineri gjorde knuder, og skibet blev sendt hjem og kom i reserve. Den sidste aktive tjeneste var fra maj 1895 til december 1900, hvor Thunderer var vagtskib ved Pembroke i Wales (ved det værft, hvor det blev bygget). I december 1900 strøg skibet kommando i Chatham og blev en del af reserven. Thunderer var på værft i 1903, blev slettet af flådelisten i 1907 og solgt i juli 1909.

De to alvorlige ulykker på Thunderer gjorde, at det i 1870'erne havde et dårligt navn i offentligheden. Skibet var imidlertid solidt og godt konstrueret, og med årene fik det en høj stjerne blandt officererne i Royal Navy. I starten af det 20. århundrede var det faktisk sådan, at den største ros, man kunne give et nyt krigsskib var, at det var "lige så stabilt som Thunderer" ("as steady as the old Thunderer").

Litteratur

Noter

Eksterne links

 Eksempel på avisomtalen af kedeleksplosionen på Thunderer.

Slagskibe fra Storbritannien
Panserskibe fra Storbritannien

Thunderer (skib, 1877)


Liborio María de los Dolores Irigoyen Cárdenas (23 de junio de 1821 - 1890), fue un abogado y político mexicano nacido y fallecido en la ciudad de Mérida, Yucatán, que fue tres veces gobernador de su estado: en el periodo de 1858 a 1859; entre 1861 y 1863 y, finalmente, entre 1873 y 1874. Participó activamentre en la llamada Guerra de Castas, combatiendo la insurrección indígena como capitán de un batallón de la guardia federal.

Datos históricos
De orígenes vascos, hijo de Manuel De La Trinidad De Irigoyen Rendón y María Guadalupe Martina De Cardenas y Carrillo.

Liborio Irigoyen estudió jurisprudencia en el Seminario Conciliar de San Ildefonso y después en la Universidad de Mérida. Le tocó vivir una época de extrema movilidad política en la península de Yucatán; los gobernantes se sucedían unos a otros con gran frecuencia: entre 1850 y 1860 hubo 15 gobernadores en el estado. Fue en ese entonces cuando se escindió la región peninsular y se separó el actual estado de Campeche del Yucatán decimonónico. Se sufrían también las consecuencias de la guerra civil yucateca denominada guerra de castas que había dado inicio en 1847.

Fue parte del grupo liberal encabezado por el dirigente Miguel Barbachano y Tarrazo. El 1 de octubre de 1858 llegó a la gubernatura del estado por medio de una proclama que se hizo por la armas y que depuso a su predecesor, Martín Francisco Peraza. Su gestión, breve, fue criticada por el intenso comercio que se dio en esa época de indígenas mayas entre la península de Yucatán y Cuba. Pedro de Acereto, que ayudó a llevarlo al poder, contribuyó también a su caída, poniendo a Pablo Castellanos en su lugar. Al poco tiempo, en 1860, Irigoyen se levantó nuevamente en armas y en esta ocasión persiguió a los Acereto, padre e hijo, que murieron asesinados.

Apoyado por el gobernador de Campeche, Pablo García, Irigoyen retorna al poder en Yucatán en 1861. Durante su nuevo gobierno que duró hasta 1863, promulgó una nueva Constitución en 1862. También promulgó otras leyes secundarias sobre la administración de la justicia, sobre el régimen interior de los pueblos y sobre instrucción pública.

Una nueva revuelta se inició en 1863 que destituyó a Irigoyen llevando a Felipe Navarrete al poder. Este, al tomar posesión del gobierno, decidió el exilio de Irigoyen hacia La Habana, de donde este regresó años después para retirarse a la vida privada. Cuando Manuel Cepeda Peraza inició la lucha en la península de Yucatán en contra del régimen imperial de Maximiliano I de México, Liborio Irigoyen ayudó a la causa. Al término de la guerra, restaurada la república en México, Benito Juárez lo nombró magistardo del Tribunal de Circuito en Yucatán.

En 1872, al llegar Vicente Mariscal a hacerse cargo del gobierno de Yucatán, enviado por Juárez, Irigoyen ocupó el cargo de Secretario General de Gobierno. Esto hace que sea el encargado del despacho y actúe como gobernador provisional, entre 1873 y 1874, destacándose por su labor para hacer efectivas las Leyes de Reforma en el estado.

Al término de su labor fue designado magistrado del Tribunal Superior de Justicia de Yucatán, puesto del que se retiró poco antes de su muerte, en 1890, a los 69 años.

Véase también
Historia de Yucatán
Historia de Campeche
Guerra de castas
Juarismo

Referencias

Enlaces externos
 Controversias y veredicto constitucional.
 El machete y la cruz; la sublevación de los campesinos en Yucatán. Don E. Dumond Consultado el 26 de febrero de 2012.
 Notas de Alice Le Plongeon, sobre su estancia en Yucatán Con acceso el 27 de febrero de 2012.

Nacidos en Mérida (México)
Gobernadores de Yucatán del siglo XIX
Diáspora vasca
Fallecidos en Mérida (México)

Liborio Irigoyen


Bilim ve Teknik, TÜBİTAK'ın Ekim 1967'den beri yayımlanan aylık popüler bilim ve teknik dergisidir ve Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı tarafından lise ve dengi okullara; Genelkurmay Başkanlığı tarafından Silahlı Kuvvetler personeline tavsiye edilmiştir.

Bilim ve Teknik dergisi Haziran 2006'da çıkan 463. sayısında ilk sayıdan başlayıp 457. sayısına kadar olan dergilerini sanal ortama aktararak okurlarına DVD biçiminde Bilgi Hazinesi adıyla hediye olarak vermiştir.

Bilim ve Teknik, 1967'den 1994 yılına kadar dergi formatında basılmıştı ve ciltleri TÜBİTAK'ta satılmıştı. 1994'ten itibaren de boyutu büyütülerek A4 (21x29,7 cm)ölçülerinde basılmaya başlandı.

2001 yılında İrfan Sayar'ın çizdiği Zihni Sinir'in "procelerini" yayınlamaya başladı. Bu yılda 400. sayısında (Mart 2001) birlikte ek olarak "İnsan Genomu" verildi. Bundan sonraki yıldan itibaren,2002 yılında ek olarak "Yeni Ufuklara" adlı küçük bir dergi verilmeye başlandı. Şimdiler de ise "Yıldız Takımı" eki dergiyle birlikte verilmektedir. Bu ekte güncel ve ilginç bilimsel konuların daha basit şekilde anlatımları bulunmaktadır. Ayrıca dergiyle birlikte her ay Bilim CD'leri Serisi adıyla belgesel CD'leri verilmekteydi.

2005 yılında Formula-G adı verilen yarışları düzenlenmesinde rol alan Bilim ve Teknik dergisi, 2007 yılında da Hidromobil yarışlarını düzenleyerek Türkiye'de yenilenebilir enerji kaynakları konusunda farkındalığın oluşturulmasında öncülük etmiştir.

Ocak 2009'dan itibaren dergide kalıcı değişiklikler olmuştur: Dergi boyutu biraz küçülmüş 21x27,5 cm olmuştur. "Yıldız Takımı" adlı ek bölüm 4 ayda 1 yayımlanmaya başlanmıştır.

Bilim ve Teknik Dergisi, Temmuz 2009 sayısında ise 1967'den 2008'e dek bilgi birikimini döktüğü bir DVD'yi okurlarına armağan etmiştir. Bu arşivdeki dosyalar PDF dosyası şeklindedir.

Ayrıca bakınız
TÜBİTAK
Bilim Çocuk
Meraklı Minik
Bilim Genç

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site
 Resmî e-dergi arşiv sitesi

TÜBİTAK yayınları
Türk bilim ve teknoloji dergileri
Türkçe dergiler
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler
Araştırma dergileri
Popüler bilim dergileri
1967'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
1967'de kurulan dergiler

Bilim ve Teknik


සංගරංගේ දොන් අනුරසිරි (උපත 25 පෙබරවාරි 1966, පානදුර) යනු, 1986 සිට 1998 දක්වා, ටෙස්ට් තරග 18 ක සහ එදිජා 45 ක  තරග කල හිටපු  ශ්‍රී ලාංකික  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. වමතින් ඕර්තඩොක්ස් දඟ පන්දු යවන්නෙකු වූ ඔහු, ජාතික කණ්ඩායමෙහි විටින් විට ක්‍රීඩා කලේය.

වයස අවුරුදු 20 ක් වත්ම ඔහුගේ ටෙස්ට් මංගලාවතරණය සිදු වූයේ 1986 මාර්තු 14 දිනදී පකිස්තානයට එරෙහිව කොළඹ පැවැති තරගයකදීය.  බලාපොරොත්තුනොවූ ආකාරයකට මෙම තරගය කඩුළු අටකින් ජය ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව සමත්වූ අතර, ඔහු මෙහිදී යැවුවේ පන්දු වාර සතරක් පමණි. ඔහු ක්‍රීඩා කල ටෙස්ට් තරග 18 තුලදී කිසිවිටෙක ඉනිමකදී කඩුළු පහක් ලබා ගැනීමට අසමත්වූ අතර බොහෝවිට උදවු ලබා නොදෙන කඩුලු මතදී පිතිකරුවන්හට රිසිසේ ලකුණු රැස් කිරීමට නොදී සීමා කිරීමට හේ සමත් විය. ඔහුගේ හොඳම තරගාවලිය වූයේ, 1992-93 තුලදී සංචාරක ඕස්ට්‍රේලියානුවන්ට එරෙහිව වන අතර, එහිදී හේ කඩුලු 10 ක් දවාලීය.

ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් මණ්ඩලය හා සමග ඇතිකරගත් ගැටුමක් නිසා 1984දී ඔහුගේ ජාත්‍යන්තර වෘත්තිය නිමාවූ බවක් පෙනුනු නමුදු 1997-98 තුලදී සිම්බාබ්වේ කණ්ඩායමට එරෙහිව ඔහු යළි ක්‍රිඩාකිරීමට වරම් ලැබීය. මුත්තයියා මුරලිදරන් හා සමග හවුලේ ක්‍රීඩා කල ඔහු, ලකුණු 65 ක් දී කඩුළු 3 ක් සහ ලකුණු 41 ක් දී කඩුළු 1 ක් ලබාගෙන කන්ඩායම ජය මාවතට පිවිස දුන්නේය. එයින් ඉක්බිතිව, පළමු පෙළ තරග තුනකට පසුව, ඔහුගේ ක්‍රිකට් දිවියෙන් සමුගත්තේය.

1966 දී උපත ලද්දෝ
ජීවත්ව සිටින්නෝ
බස්නාහිර දකුණ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
පානදුර ක්‍රීඩා සමාජ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලංකා එක් දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලංකා ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ

දොන් අනුරසිරි


Decca, 1929 yılında Edward Lewis tarafından kurulan Britanyalı plak yapım şirketi.

Decca ismi 1914 yılında "Barnett Samuel and Sons" şirketi tarafından patenti alınan, taşınabilir bir gramofon olan "Decca Dulcephone"'dan gelmektedir. Decca, döneminde dünyanın en büyük ikinci plak şirketiydi.

1930-1940 yılları arasında Louis Armstrong, Count Basie, Billie Holiday, the Andrews Sisters, Ted Lewis ve Judy Garland gibi birçok müzisyen Decca ile anlaşma imzalamıştı. 1940'lı yıllarda şirket Broadway müzikallerini kaydederek önemli başarı kazandı; 1950 sonlarında ise Elvis Presley plaklarının İngiltere için pazarlama ve dağıtım haklarını aldı.

1962 yılında Decca yöneticisi Dick Rowe, Beatles grubunu geri çevirerek şirketin tarihindeki en büyük hatalardan birini yapmış ve grup hakkında "Onların tarzını beğenmiyoruz, zaten gitar müziğinin miâdı dolmak üzere!" demiştir. Beatles'ı elinden kaçıran şirket bu kez şanslı bir karar vererek Rolling Stones ile sözleşme imzaladı.

Müzik teknolojisine katkıları

 FFRR, Full Frequency Range Recording (Tüm Frenkans Aralığı Kayıt) tekniği sayesinde ve kaydedilebilen frekans aralığı genişlemiştir. Teknik II. Dünya Savaşı sırasında radar sistemlerinde de kullanıldı.
 Orkestra kayıtları için "Decca Tree" adı verilen ve stereo kayda olanak sağlayan bir sistem geliştirildi. 1955 yılında uygulanmaya başlanan bu yeni tekniği Avrupa'da ilk kullanan Decca'dır.

Dış bağlantılar
 Decca.com Resmi internet sitesi - eng
 Collectable-records Decca plakları listesi - eng
 Mancini99 Decca dijital ses kayıt sistemi - eng

Birleşik Krallık merkezli plak şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli plak şirketleri
New York merkezli şirketler
Klasik Batı müziği
1929'da kurulan şirketler

Decca


Cet article présente la vingtième saison de New York, police judiciaire, série télévisée américaine diffusée sur NBC.

Distribution

Acteurs principaux
 Jeremy Sisto : détective Cyrus Lupo
 Anthony Anderson : détective Kevin Bernard
 Linus Roache : premier substitut du procureur Michael Cutter
 Alana de la Garza : substitut du procureur Connie Rubirosa
 Sam Waterston : procureur Jack McCoy

Production
Le 18 mai 2009, la série est renouvelée pour une vingtième saison.

La saison est constituée de vingt-trois épisodes et diffusée du  au  sur NBC.

Épisodes

Épisode 1 : Le Côté obscur

Épisode 2 : Sous le charme

Épisode 3 : Une bombe peut en cacher une autre

Épisode 4 : Course à l'audience

Épisode 5 : Pour ou contre

Épisode 6 : Traque en ligne

Épisode 7 : Les Enfants perdus

Épisode 8 : Au-delà de l'évidence

Épisode 9 : Innocente complice

Épisode 10 : L'Âme du quartier

Épisode 11 : Les Méfaits de l'alliance

Épisode 12 : Les Maîtres-chanteurs

Épisode 13 : La Double vie de Bonnie

Épisode 14 : Madame le proviseur

Épisode 15 : Jeux de masque

Épisode 16 : Rien de personnel

Épisode 17 : Sous pression

Épisode 18 : Climat dangereux

Épisode 19 : La Dame de cœur

Épisode 20 : Une bonne année pour mourir

Épisode 21 : La Couleur du sang

Épisode 22 : Enfin veuve

Épisode 23 : La Chambre froide

Notes et références

 20

Saison 20 de New York, police judiciaire


An Aechmea roeseliae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Edmund Luther. An Aechmea roeseliae in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea roeseliae


Jesús Moncada Estruga (Mequinenza; 1. prosinca 1941. – Barcelona; 13. lipnja 2005.) bio je španjolski književnik na katalonskom jeziku.

Smatran jednim od najvažnijih katalonskih autora svog vremena, za svoj je rad dobio nekoliko nagrada, između ostalog nagradu grada Barcelone ili nacionalnu nagradu kritičara 1989. za Camí de sirga ( Sirga Path ) ili La Creu de Sant Jordija, koju je 2001. godine dodijelio Katalonski generalitat. 2004. dobio je nagradu za aragonsku književnost koju je prikupio nekoliko mjeseci prije smrti.

Jesús Moncada jedan je od najčešće prevođenih autora suvremene katalonske književnosti. Camí de sirga prevedena je na petnaest jezika, uključujući japanski i vijetnamski. Moncada je na katalonski preveo i brojna djela na španjolskom, francuskom i engleskom jeziku, autora poput Guillaumea Apollinairea, Alejandra Dumasa, Julesa Vernea i Borisa Viana .

Doživotno

Djetinjstvo i mladost u Mequinenzi
Jesús Moncada rođen je 1. prosinca 1941. u staroj Mequinenzi, gradu smještenom uz ušće rijeka Ebro, Segre i Cinca koji pripadaju regiji Bajo Cinca. Bio je prvorođeni sin braka koji su sklopili José Moncada i María Estruga. Živio je u kući smještenoj na uglu ulica Calle de Zaragoza i Callejón de San Francisco, čije se ruševine i danas mogu vidjeti. Roditelji su imali trgovinu, a otac je uz to, zajedno s nekim partnerima, posjedovao uljaru. U trgovini, iz usta kupaca i transportera, počeo je slušati priče o rijeci i gradu kao dijete, anegdote koje su ga zabavljale probudivši maštu, kao što će kasnije činiti one koje su ispričane na društvenim okupljanjima kave.

Imao je dobru obiteljsku knjižnicu i od malih nogu imao je veliku ljubav prema čitanju, pisanju i crtanju. Moncada se uvijek sjećala djetinjstva kao vrlo sretnog vremena koje je prolazilo uokvireno u prostoru formiranom rudnicima u slivu Mequinenze, dvorcu i rijekama, posebno Ebru, osi cjelokupnog gospodarskog života seljana i istodobno, gotovo čarobni svijet za stvorenja kamo je mali Moncada išao sa svojim prijateljima u ribolov, plivanje i jedrenje. I zaista, fascinacija koju je osjećao riječnim svijetom očitovala se kroz njegove knjige. Stoga ne čudi da je godinama kasnije, kada je opstanak ovoga svijeta zaprijetio izgradnjom rezervoara Mequinenza i Ribarroja koji su dio stanovništva morali ostaviti potopljenim, počeo prikupljati informacije kroz duge razgovore s kalafatima i mornarima. ; materijal koji će kasnije biti vrlo koristan za knjige, kako kada se koristi riječni vlastiti leksikon, tako i kad se karakteriziraju likovi koji se pojavljuju.

Zaragoza i povratak u Mequinenzu
U vrijeme kada više nije mogao nastaviti s pripremama u Mequinenzi, roditelji su se odlučili za svjetovni internat u Zaragozi, jer je u Lleidi bilo samo redovnika. Odabrana škola bila je središte Santo Tomás de Aquino, koje su osnovali otac zamjenika i pjevača José Antonio Labordeta i pjesnik Miguel Labordeta ; liberalno središte u kojem je adolescent Moncada dobio prvu književnu nagradu: knjigu Sjećanja na djetinjstvo i mladost Ramóna y Cajala, za rekreaciju legende iz Mequinéna. U Zaragozi, gdje je studirao između 1953. i 1958., završio je osnovnu gimnaziju i dok je pohađao srednju školu učio je nastavu.

Kad je završio svoju učiteljsku karijeru, izvanrednom nagradom, prijavio se za mjesto privremenog učitelja u Mequinenzi, ali to je odbijeno jer još nije napunio osamnaest godina. Mogao je početi raditi kao učiteljski pomoćnik, budući da je trg bio pust. Kasnije, unatoč pobjedi u opoziciji, dao je ostavku na mjesto u malom gradu i radije je nekoliko mjeseci radio u centru u Zaragozi dok nije morao odslužiti vojni rok. Nakon odsluženja vojnog roka, vratio se u Mequinenzu svjestan, međutim, da je ono što je stvarno volio bilo slikanje i pisanje.

Transfer u Barcelonu
Slijedom savjeta Edmona Vallèsa, povjesničara, esejista i prevoditelja iz Mequine, Moncada se u rujnu 1966. preselio u Barcelonu s namjerom da se u potpunosti posveti slikarstvu i književnosti. Počeci, međutim, nisu bili nimalo laki za izdavački projekt u kojem se Edmon Vallès nadao se da će naći posao nije uspio i Moncada se našao bez posla, daleko od svoje obitelji i na mjestu koje mu je bilo potpuno strano. Prvu godinu proveo je u Barceloni radeći u radionici slikara iz Meke Santiaga Estruge. Podijelili su dan u dva dijela, posvetivši jutro izradi komercijalnih slika da bi zaradili za život - kvadrati za vješanje na trojku, prisjetio se rient-a i popodne vrsti slike koja im se svidjela. Kad su se sklopili, još je imao vremena i želje da ide studirati graviranje u Školu umjetnosti knjige.

Godinu dana kasnije, zahvaljujući Edmonu Vallésu iz Mequinzena, imao je priliku ući u izdavačku kuću Montaner y Simón gdje su tražili nekoga tko će pregledati prijevod enciklopedije mladih iz Mondadorija. Angažirao ga je Pere Calders, koji se nedavno vratio iz progonstva u Meksiku i radio kao šef produkcijskog odjela. Moncada, koji još nije ništa napisao otkako se nastanio u Barceloni, napisao je što će biti njegova prva kratka priča na katalonskom jeziku : "Joc de Caps". Pereu Caldersu jako se svidjela ta prva priča i ohrabrio nas je da nastavimo pisati i da nastavimo ugrađivati istinske oblike Mequinenzina govora u pripovijesti. Dugo su, na kraju radnog vremena, njih dvoje boravili u izdavačkoj kući da pišu ili su zajedno otišli u Ateneu Barcelonés. Komentirali su ono što su napisali i Calders mu je u onim prvim ogledima s katalonskim jezikom pomogao naučiti pravopis.

Pojavio se za književne nagrade kako bi objavio priče i zainteresirao nekog izdavača za njihovo uređivanje. S "La lluna, la pruna" osvojio je nagradu Brugues ( 1970 ), s kompilacijom "Povijesti lijeve ruke" nagradu Joan Santamaria ( 1971 ), s "Kronika posljednjeg ruma" drugu nagradu Crida časopisa Serra d'Or ( 1971 ) i s "Narracions de l'Ebre" Jaumeovom martovskom nagradom (1980). Prvi tekst koji su objavili bio je "Kronika posljednjeg ruma", koji se pojavio u časopisu Serra d'Or u ožujku 1971. godine, pripovijest u kojoj se već mogu vidjeti neki od ključeva književnog svijeta Moncada.

Zrelost
Međutim, malo po malo, shvatio je da s obzirom na njegov polagani i pedantni način rada, ne može se nastaviti istodobno posvećivati slikarstvu i književnosti nakon završetka radnog dana. Napokon, ohrabren književnim nagradama i objavljivanjem u Ediciones de la Magrana njegove prve knjige "Povijesti lijeve ruke i druga kazivanja" - koja je sadržavala sedamnaest pripovijesti -, odlučio je plastični rad ostaviti po strani i posvetiti sate posao mu je ostavio slobodu za pisanje. To mu je omogućilo da četiri godine kasnije objavi drugu knjigu priča: "El Café de la Rana".

Uvijek se sjećao prolaska kroz izdavačku kuću Montaner y Simón kao vrlo obogaćujuće pozornice kako za ljude koji su radili: Pere Calders i Josep Soler, tako i za ljude koji će ih vidjeti: Avel·lí Artís Gener "Tísner", Félix Cucurull, Xavier Benguerel, kipar Giménez Botey ... i anegdote koje je proživio. I zapravo, kad se razbolio, radio je na romanu s privremenim naslovom "Dante SL", u kojem je planirao rekreirati okoliš življen tih godina. Roman je ostao nedovršen, jer mu je u jesen 2004. dijagnosticiran rak pluća i preminuo u klinici u Barceloni 13. lipnja 2005. Na autorov zahtjev, njegov pepeo odnesen je u Mequinenzu i odložen na mjestu koje je njegov dom zauzeo u Starom gradu Mequinenza. 9. srpnja postumno mu je dodijeljeno priznanje "omiljeni sin" Mequinenze .

Raditi

Književno djelo

Romani

 Camí de sirga (1988)
  ( Galerija kipova ) (1992)
 Estremida memoria ( Protreseno sjećanje ) (1997)

Kratke priče

 Històries de la mà esquerra i altres narracions (Povijesti lijeve ruke) (1981)
  (žablja kava ) (1985)
  (1999)
 Potop (2000)
  (Kompilacija njegove prve tri knjige priča) (2001)
  (2003)

Prijevodi

 Llorenç, Joan Cortada, Barcelona: Kurial, 1987.
 Les proeses d'un jove Don Joan, Guillaume Apollinaire, Barcelona: La Magrana, 1988.
 Memòries d'una cantant alemanya, W. Schroeder-Devrient, Barcelona: La Magrana, 1988.
 La senyoreta de Mustelle i les seves amigues, P. Du Bourdel, Barcelona: La Magrana, 1988.
 Retaule dels costums del temps, Claude Crébillon, Barcelona: La Magrana, 1989.
 Feixugues, leće, André Hardellet, Barcelona: La Magrana, 1989.
 Carrer de l'estació, 120, autor Léo Malet, Barcelona: La Magrana, 1991.
 Sestra Monika, iz ETA Hoffmann, Barcelona: La Magrana, 1992.
 Confessió de la senyoreta Safo, iz Pidansat de Mairobert, Barcelona: La Magrana, 1992.
 Tots els morts imaju la mateixa pell, Boris Vian, Barcelona: La Magrana, 1993.
 Tajno obrazovanje, anonimno djelo, Barcelona: La Magrana, 1993.
 Mort als lletjos, Boris Vian, Barcelona: La Magrana, 1994.
 L'Escola de les amants, Duponchel-Hankey, Barcelona: La Magrana, 1994.
 Confidència africana, Roger Martin du Gard, Barcelona: La Magrana, 1995.
 Viktorijanska dama, anonimno djelo, Barcelona: La Magrana, 1995.
 Disbauxes, de Donville, Barcelona: La Magrana, 1996.
 Els ispunjava del Capità Grant, Jules Verne, Barcelona: La Magrana, 1996.
 Memòries d'una puça, Hippolyte de Saint Amour, Barcelona: La Magrana, 1997.
 Les paraules de Lila, Chimo, Barcelona: La Magrana, 1997.
 El fiacre, Osman Walter, Barcelona: La Magrana, 1998.
 Umre La volta al món en vuitanta, Jules Verne, Barcelona: La Magrana, 2000.
 L'illa misteriosa, Jules Verne, Barcelona: La Magrana, 2001.
 Grof od Montecrista, Alexandre Dumas, Barcelona: La Magrana, 2002.

Slike
Prve izložbe plastičnih radova održane su u Mequinenzi 1966. i 1970. godine. Sljedeće desetljeće sudjelovao je na pojedinačnim i skupnim izložbama u različitim gradovima u Kataloniji: L'Abast u Mataróu (1977. i 1978), Unescove škole u Barceloni (1977), u Botiga de Coses de Vilassar de Mar (1979) i u štedionica Laietana iz Arenys de Mar (1980). Većina njegovih čitatelja nije otkrila njegovu slikovnu stranu sve do smrti pisca kao rezultat izložbi održanih u Mequinenzi (2005.), Tarragoni (2005.), Léridi (2006., 2009.), Barbastru (2007.) i Calatayudu (2007.). Trenutno se može vidjeti velik dio njegovog slikovnog rada instaliran u Muzeju povijesti Mequinenze, u muzejima Mequinenza koji imaju prostor posvećen Moncadi.

Fotografski rad
2014. Museu Etnològic de Barcelona u suradnji s gradskim vijećem Mequinenze izradio je izložbu Mequinensa! Fotografije Jesúsa Moncade. Izložba je omogućila obilazak fotografija Jesúsa Moncade koje je sam napravio u Starom gradu Mequinenza prije nego što je nestao pod vodama akumulacije Ribarroja početkom 1970-ih, u kombinaciji s raznim tekstovima njegovih književnih djela.

Prijevodi književnog djela Jesúsa Moncade

njemački

 "Dringliche Besprechung" ["Debat d'urgència"], Wespennest, 101 (Periferija - Literatur aus Spanien), Wien, 1995, str. 70-74 (prikaz, stručni). Prijevod Georg Picher.
 Die Versinkende Stadt [ Towpath ], Frankfurt na Majni: S. Fischer, 1995. Prijevod Willi Zurbrüggen.
 Die Galerie der Statuen [ Galerija kipova ], Frankfurt na Majni: S. Fischer, 1997. Prijevod Willi Zurbrüggen.
 "Fußball am Fluß" ["Riverbank Soccer"], Friedlein R., Richter B. (ur.) Dins Die Spezialität des Hauses. Neue katalanische Literatur, München: Babel-Verlag, 1998, str. 16-22 (prikaz, stručni). Prijevod Roger Friedlein.

Engleski

 "Osveta mrtvaca" i "Bačva mekog sapuna" ["Revenja per a un difunt" i "Un barril de sabó moll"], Catalan Writing, 10, Barcelona: Institució de les Lletres Catalanes, 1993, str. 64-71 (prikaz, stručni). Prijevod Patricia Mathews.
 Put vuče [Camí of towrope], London: Harvill / HarperCollins, 1994. Prijevod Judith Willis.
 "Stara notna glazba" ["D'uns vells music papers"] u Crameni, Kathryn (cood. ), Jesús Moncada. Gdje se rijeke susreću, Nottingham: Five Leaves Publications & Anglo-Catalan Society, 2011, str. 94-104 (prikaz, stručni). Prijevod Judith Willis.
 "Izvadak iz Estremida Memòria " [ Estremida memòria, unutar Crameni, Kathryn (cood. ), Jesús Moncada. Gdje se rijeke susreću, Nottingham: Five Leaves Publications & Anglo-Catalan Society, 2011, str. 134-146 (prikaz, stručni). Prijevod Kathryn Crameni.

Aragonski

 Camín de sirga, Zaragoza: Gara d'Edizions, 2003 (monografija). Prijevod Chusé Aragüés.
 Barucasovi estibali i leteća proza ; Zaragoza: Gara d'Edizions, 2010 (monografija). Prijevod Pascuala Miguela Bhestina.

Španjolski

 Put vuče, Barcelona: Anagrama, 1989 .; i Zaragoza: Heraldo de Aragón, 2010 (monografija). Prijevod Joaquín Jordá.
 El Café de la Rana [ El Café de la Granota ], Zaragoza: Gobierno de Aragón, 1993. Prijevod Celina Alegre.
 Galerija kipova. Barcelona: Anagrama, 1993 (monografija). Prijevod Celina Alegre.
 Povijesti lijeve ruke, Zaragoza: Xordica Editorial, 1996. Prijevod Chusé Raúl Usón.
 El Café de la Rana [ El Café de la Granota ], Zaragoza: Xordica Editorial, 1997. Prijevod Chusé Raúl Usón.
 Lijevo oko Tomàs d'Atura-e i druge priče [izbor priča od Ceiline Alegre i Chuséa Raúla Usóna], Madrid: Alianza, 1997
 Pokolebano sjećanje. Barcelona: Anagrama, 1999 (monografija). Prijevod José Farreras.
 Riada, Barcelona: Llagut, 2000 (monografija). Prijevod Alberto Clavería Ibáñez.
 "Podrijetlo vrsta", Dés, Mihály (Izbor) u moru i planini. Suvremena katalonska antologija kratkih priča, Barcelona: Lateral ediciones, 2001., str. 99-106 (prikaz, stručni). Prijevod Jordi Carrión. Također uključeno u bočno. Časopis za kulturu. Suvremena katalonska antologija kratkih priča (poseban dodatak), 76 (Barcelona, travanj 2001.), str. 23-25 (prikaz, stručni).
 "Podrijetlo vrsta", GRANTA na španjolskom, 4 (Barcelona, zima / proljeće, 2005.), str. 51-58 (prikaz, stručni). Prijevod Julio Hurtado.
 Zaprepaštene lubanje, Zaragoza: Uvodnik Xordica, 2005. Prijevod Chusé Raúl Usón.
 Cierzo y bochorno [c "Fútbol de ribera", "Tomàs d'Atura's left eye" i epilog Camí de sirge iz prethodnih prijevoda Joaquíma Jordàa, Chuséa Aragüésa i Raula Usóna na španjolski; Chuséa Aragüésa na aragonski i prijevod Agustína Larrñage na španjolski naracije "Gravira iz 17. stoljeća"], Zaragoza: Gobierno de Aragón, 2005.
 "Gravira iz 18. stoljeća", u okviru Con ojos ajenos. Aragon, Zaragoza: Vlada Aragonije, 2006., str. 111-122 (prikaz, stručni). Prijevod Agustín Larrañaga.
 Ljetne himere i druga leteća proza ; Zaragoza: Gara d'Edizions, 2010 (monografija). Prijevod Chusé Aragües.

Danski

Slovački

 "Vyhnanstvo bez návratu" ["Povratak osjećaja osjećaja", izvadak iz Camí de sirga ], Revija svetovej literatúry, 4 (Brastilava, travanj 1991.), str. 42-46 (prikaz, stručni). Prijevod Vladimir Oleríny.

Slovenski

 "Pepel spomina" ["Cendra del calendari", ulomak iz Camí de sirga ], Literatura, 21 (Ljubljana, 1993.), str. 73-77. Prijevod Jerca Kos.
 Proti toku [Camí of towrope], Ljubljana: Študentska založba, 2004 (monografija). Prijevod Simona Škrabec.

Frankusi

 Les Bateliers de l'Èbre [ Camí de sirga ], Pariz: Éditions du Seuil, 1992. Prijevod Bernard Lesfargues.
 Le testament de l'Èbre [ Camí de sirga ], Pariz: Autrement, 2010. Prijevod Bernard Lesfargues.
 Anthologie de contes [ Antologija sukoba s "Jocs de caps", "L'ull esquerre de Tomàs d'Atura", "Conte del vell tramviaire", "Riada", "Traducció del llatí", "Debat d'urgència", "Povijest umrlih senara", "D'uns vells glazbene papire", "Bačva sabó moll", "Senyora Mort, pismo Miquel Garrigues", "Enigma i set tricornis", "Amarga je razmišljala o manatu cebes "," Fatalna ljubav u decubit supí "," Guardeu-vos de somiar genives esdentegades "," Amb segell d'urgència "," Cinc cobriments de cor al casal dels Móra "," A finestra del carrer de l'Ham ", "L'origen de les espècies", "Esborrany d'una treva" i " Nigra sum" ], Perpignan: Éditions Trabucaire, 2010. Prijevod Emilienne Rotureau-Gilabert.
 Frémissante mémoire [ Estremida memòria ], Pariz: Gallimard, 2001. Prijevod Mathilde Bensoussan.

Galicijski

 Towpath, Vigo: Xerais, 1997. Prijevod Xabier Rodríguez Baixeras.

 L'ull esquerre de Tomàs d'Atura, Tel Aviv: Iton 77 (Književni mjesečnik), 16 (Tel Aviv, 1995), str. 48-50. Prijevod E. Sariola.

Mađarski

 "Galaxis Joe hátborzongató vallomása", ["L ' estremida priznao Joe Galàxia"], Nagyvilág, sv. 30, br. 4 (Budimpešta, travanj 1985.), str. 534-538. Prijevod Zsuzsanna Tomcsányi.
 "A partvidék réme", ["Kuga na obali rijeke"], unutar A gondviselés szeszélye. ( Mai katalán elbeszélök) (= Coses de la providència. -Contistes catalans contemporanis- ), Budimpešta: Íbisz, 1998, str. 75-79. Prijevod Zsuzsanna Tomcsányi.
 Folyók városa (= La ciutat dels rius) [ Camí de sirga ], Budimpešta: Íbisz, 2005. Prijevod Krisztina Nemes.
 Balkézről jött történetek (= Històries de la mà esquerra), Budimpešta: L'Harmattan Kiadó - Könyvpont Kiadó, 2012. Prijevod Krisztina Nemes.
 Folyóku városi [ Camí de Sirga ]; Budimpešta: Harmattan Kiadó, 2013 (monografija). Prijevod Krisztina Nemes.

Nizozemski

 Het jaagpag [put vuče], Amsterdam: Meulenhoff, 1992. Prijevod Adri Boon.

Polirati

 "Przed odejściem" ["Preludi de traspàs"], Czas Kultury, 2 (Poznań, 1994), str. 24. Prijevod Barbara Łuczak.
 "Ribarija Plaga", "Słowa z oliwkowego drzewa", "Futbol nadrzeczny" i "Następcy" ["Plaga de la Ribera", "Paraules des d'un oliver", "Futbol de ribera" i "Els delfins"], Literatura na Ś wiecie, 5-6 (Warszawa, 2003.), str. 81-97 (prikaz, stručni). Prijevod Marta Cedro i Pau Freixa.
 "Lewe oko Tomasza d'Atura", "Pilna debata" i "Hektorowi to, co Hektorowe!" ["L'ull esquerre de Tomàs d'Atura", "Debat d'urgència", "A l'Hèctor el que es de l'Hèctor"], Czas Kultury, 5-6 (Poznań, 2004.), str. 194-215. Prijevod Witold J. Maciejewski.
 Historie z lewej ręki [ Històries de la mà esquerra ], Poznań: Biblioteka Telgte, 2006. Prijevod Witold J. Maciejewski.

Portugalski

 Caminho de sirga, Lisabon: Dom Quijote, 1992. Prijevod Artur Guerra.

Rumunjski

 Riuri cer în care duc [Camí of towrope], Bucureşti: Editura Univers, 1997. Prijevod Mianda Cioba.

ruski

 "Nit d'amor del coix Silveri", "Riada" i "Bačva sabó moll"], u Rasskazy Pisatelei Katalonii [kratke priče katalonskih pisaca], Moskva: Uvodnik Raduga, 1987, str. 254-267 (prikaz, stručni). Prijevod V. Fiodorov.

Srpski

 Srušeni grad [ Towpath ], Beograd: Laguna, 2007. Prijevod Igor Marojević.

Švedski

 Dragarstig [ Camí de sirga ], Stockholm: Norstedts Förlag, 1996. Zajednički prijevod Sonia Johansson i Kjell A. Johansson.

Moncada i Mequinenza

Objavom sedamdesetih godina njegovih prvih djela i, nadasve, pojavom na kraju osamdesetih romana Camino de sirga - bogato nagrađivanog djela, s gotovo jednoglasnom podrškom kritike i širokim prepoznavanja čitalačke javnosti unutar i izvan zemlje, Moncada je svoj književni interes posebno usmjerio na grad Mequinenza i rijeku Ebro: urbanu i ruralnu geografiju grada, ponašanje i psihologiju njegovih stanovnika, tradicionalna plovidba Ebrom, prosperitet i pad rudarskih poslova u bazenu Mequinenza te različiti društveno-politički i društveno-ekonomski aspekti povezani s cijelim ovim svijetom.

Zbog toga djelo Jesúsa Moncade ima univerzalni karakter koji omogućuje čitanje i razumijevanje dijelova, što je dokazano ponovnim izdavanjem njegovih priča i romana te prijevodima na dobru skupinu jezika. Moncada, kako je priznao više puta, u svojim tekstovima voli govoriti o onome što temeljito zna. Nesumnjivo je da činjenica da je dio stanovništva Mequinenze nestao pod vodama akumulacije Ribarroja i srušio ostatak starog grada, pored fascinacije koju je uvijek osjećao prema rijekama, svoje djelo obilježava na jedinstven i dubok način. .

U oba zborska romana kao što su "Put vuče" ili "Drhtava uspomena" ili više pluralnih poput "Galerija kipova", atmosfera Mequina i plovni put Ebro vrlo su prisutni. Ulice, trgovi, kafići, plesne dvorane, voćnjaci, pristaništa Ebra, rudnici lignita i rudari, llauts i llauters, buržuji, trgovci, poljoprivrednici ... mnogi od vremena između drame i komedije, a često natopljena humorom, ironijom, poantom satire, nježnosti, smrti i sprovodnih rituala, sa stilom koji promišlja usmenost i koji preplavljuje živahnim, bogatim, izražajnim riječima i vrlo razrađen, bez izbjegavanja, međutim, leksika i frazeologije zapadnog katalonskog iz Mequinenze .

Nagrade i počasti
Kad su ga u intervjuu pitali zašto se nije pojavio na književnim nagradama, Moncada je uvijek objašnjavao da je njegov interes za ovu vrstu natjecanja nestao kad je postojao urednik zainteresiran za objavljivanje njegovih djela. 1988. " Camino de tow " dobio je sjajan odjek i javnosti i kritike. Njegov prvi roman, koji se smatra jednim od najboljih djela suvremene katalonske književnosti, dobio je Nagradu Joan Crexells (1988), Nagradu za književnost (1988) Fundación de Amigos de las Artes y de las Letras de Sabadell, Nacionalna nagrada kritičara (1988), nagrada kritičara Serra d'Or (1989) i nagrada grada Barcelone (1989 ). Također je bio finalist Državne nagrade za književnost (1988).

S "Memory shaken" po drugi je put nagrađen nagradom Joan Crexells (1997) i kritičkom nagradom Serra d'Or (1998), kao i nagradom Humbert Torres. Moncadino književno djelo cijenili su i njegovi kolege, budući da je bio prvi književnik kojem je dodijeljena nagrada Jaume Fuster za književnike na katalonskom jeziku. Iste godine njegove su zasluge prepoznate i u Kataloniji i u Aragoniji, budući da mu je Katalonski general dodijelio križ svetog Jordija i provincijsko vijeće Zaragoze, medalju Santa Isabel de Portugal. Napokon, 2004. godine, aragonski Cortes dodijelio mu je nagradu za čast aragonske književnosti, nagradu koja je prvi put dodijeljena aragonskom autoru koji je svoje djelo napisao na katalonskom jeziku .

Jesús Moncada, nazvan po svom omiljenom sinu Mequinenzi, ima svoj vlastiti prostor u muzejima Mequinenze. Prostor Moncada u Muzeju povijesti Mequinenze omogućuje vam detaljno istraživanje njegovih slikovnih, književnih i fotografskih djela.

Djelo - Jesús Moncada
Jesús Moncada, spor i pedantan u pripremi svog spisa, odlučio je, u određenom trenutku, ostaviti slikarstvo po strani i u potpunosti se posvetiti pisanju svojih djela i dovršenju narudžbi i prijevoda za različite izdavače. Iako je Moncada autor kratkog djela - tri knjige priča, tri romana i zbirke članaka - njegova je književnost izazvala veliko zanimanje, osim među značajnim brojem čitatelja, i među znanstvenicima i prevoditeljima.

Što se tiče studija oko njegovog rada, postoji nekoliko monografija u časopisima, vodiči za čitanje, doktorske disertacije, kritike, opći i specijalizirani članci koji osim analize romana i priča pokrivaju i aspekte poput onomastike, leksikon, frazeologija, uporaba jezika, mit ili satira.

Monkadijska je proza vrlo bogata idiomatskim izrazima, posebno frazama i postavljenim frazama. Frazeologizmi i specifični obrati govora Mequinenze pojavljuju se s narativnom funkcijom, jer često podupiru humor i ironiju Jesúsa Moncade. Uz to, prisutnost teritorija (kroz toponime i karakteristične elemente topografije i klime Mequinenze), leksikon i frazeologija te reference na djela llautera i rudara s karakterističnim izrazima ključni su dijelovi razrađenih stil Jesús Moncada. S druge strane, monkadsko djelo prevedeno je na dvadeset i jedan jezik. Izdvaja se prijevod svih beletrističkih knjiga na španjolski jezik, ali moramo uzeti u obzir i prijevode Camino de sirge na aragonski i galicijski jezik - naslov također preveden na jezike - i interes da se Moncada može čitati na jezicima što su dalje od drugih. Japanski ili vijetnamski.

Književno djelo
2007. godine izvedena je prvi put L'aigua, predstava temeljena na tekstovima iz tri kratke priče i zbirci članaka Cabòries estivals i altres proses volanderes. Katalonski redatelj Xicu Masó i dramatičar Albert Roig u ovoj bi predstavi prilagodili kratke tekstove Jesúsa Moncade smještene u Mequinenzi. Emisija koju je producirao Centar za scenske umjetnosti Terrassa u koprodukciji s La Mirada, la Cia i Las Antonietes, od tada se prikazuje na lokacijama diljem Španjolske. Kazališna skupina Garbinada iz Mequinenze prilagodila je njegova književna djela izradivši dvije predstave, D'un temps, d'un poble i Lo rovell de l'ou.

Kazališnoj skupini dodijeljena je 2019. nagrada Nagrade Desideri Lombarte koju je dodijelila aragonska vlada "nastavkom rada u ime Katalonca Aragona, posebno u pogledu dostojanstva, širenja i uzdizanja pisca mequinenzana Jesúsa Moncade"

Izvori

Vanjske poveznice
Na španjolskom:

 Prostor Moncada u muzejima Mequinenza
 Studijski centar Jesus Moncada
 Jesús Moncada i Estruga  u Velikoj aragonskoj enciklopediji
 Stranica posvećena Jesúsu Moncadi, u lletrA, katalonski književni prostor Otvorenog sveučilišta u Kataloniji
 Digitalizirana djela Jesúsa Moncade u hispanskoj digitalnoj knjižnici Nacionalne knjižnice Španjolske

Španjolski književnici
Katalonija

Jesús Moncada


Föglö, Finlandiya'ya bağlı Åland Adaları'nda bulunan bir belediyedir. Yüzölçümü 134.99 km² olan belediyenin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 552'dir. Belediyenin merkezi Degerby'dür.

Föglö sakinlerinin çoğu aralarında İsveççe konuşurlar fakat son yıllarda buraya Estonya ve Litvanya'dan bazı göçler olmuştur. Ana geçim kaynağı ise balıkçılıktır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Åland'ın belediyeleri

Föglö


Petjengskijklosteret (, ; ) var i mange århundre verdens nordligste kloster. Det blev grundlagt i 1533, på stedet hvor elven Petjenga munder ud i Petsamofjorden, 135 km vest for nutidens Murmansk, af den hellige Trifon, en munk fra Novgorod.

Inspireret af eksempelet fra Solovkij-klosteret ønsket Trifon at omvende de lokale skoltesamer til kristendommen og at vise hvordan, troen kunne blomstre selv i de mest ugæstmilde lande. Hans eksempel blev fulgt af mange andre russiske munke, og i 1572 var det omkring 50 munke og 200 lægbrødre ved Petjengskijklosteret.

Seks år efter St. Trifons død i 1583 blev klostreret, som var bygget i træ, plyndret og brændt ned af svenskerne. Angrebet kostedetil 51 munke og 65 lægbrødre livet, og det afsluttet historien om Trifons kloster i Petjenga. Det svenske hævntogt blev udført af en finsk bondehøvding, Pekka Antinpoika Vesainen, den 25. december 1589, og var en del af den nordiske 25-årskrig fra 1570 til 1595.

I 1591 beordrede zar Fjodor I, at klosteret skulle genopføres i nærheden af Kola, men det nye kloster brændte ned i 1619. Selv om det nye Petjengskijkloster senere blev flyttet til selve byen, så var det så tyndt befolket, at Den hellige synode i 1764 bestemte, at det skulle opløses.

Som følge af, at den russiske kolonisering af Kolahalvøen skød fart i slutningen af 1800-tallet, blev Petjengskijklosteret genoprettet på sin oprindelige beliggenhed 1886. Før den russiske revolution bestod det af det øvre klosteret til minde om gravene for Trifon og de 116 martyrer fra angrebet i 1589, og det nye nedre kloster, med udsigt over Petjengafjorden.

Det stauropegiske kloster fortsatte med at blomstre efter, at Petjenga blev en del af Finland i 1920. Ved slutningen af fortsættelseskrigen i 1944 blev Petsamo afstået til Sovjetunionen. Munkene blev evakuerede til klosteret Nye Valamo sydligere i Finland, hvor de beholdt deres autonomi til 1984, da den sidste af dem døde i en alder af 110. Selv om klosterbygningene blev ødelagt under krigen, besluttet den russisk-ortodokse kirke i 1997, at klosteret skulle genoprettes.

Eksterne henvisninger

Nikolsky A.V. Монастыри. Энциклопедический словарь. Moscow Patriarchate Publishers, Moskva, 2000.

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Murmansk oblast
Ortodokse klostre
Klostre i Rusland

Petjengskijklosteret


Eduardo de Kent puede referirse a los siguientes príncipes británicos:

Eduardo de Kent (1767-1820), hijo de Jorge III y padre de la Reina Victoria.
Eduardo de Kent (1935), nieto de Jorge V.

Eduardo de Kent


Live at Slim's es un cartucho de 8 pistas de Melvins, publicado en 2000 por Life is Abuse Records, y grabado en vivo el 17 de junio de 1999, en Slim's, San Francisco.

Lista de canciones
 «Manky»
 «See How Pretty, See How Smart»
 «Amazon»
 «Let it All Be»
 «Let God be Your»
 «Hog Leg»
 «With Teeth The Bit»
 «Lovely Butterfly»

Personal
Buzz Osborne - Guitarra, voz
Dale Crover - Batería
Kevin Rutmanis - Bajo

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de 2000
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés

Live at Slim's 8-Track Tape


فيتا كلوب، هو أكبر أندية الكونغو الديمقراطية (زائير سابقًا) بعد تي بي مازيمبي ويمثل بلاده في بطولات أفريقيا للأندية.

تاريخه
تأسس نادي فيتا كلوب كينشاسا عام 1935 في دولة زائير - الكونغو الديمقراطية حاليًا - ثم تغير اسمه إلى إيه إس فيتا كلوب، ويعد ثاني أكبر الأندية الكونغولية بعد تي بي مازيمبى.

حصل فيتا كلوب على لقب دوري أبطال أفريقيا مرة واحده في تاريخه عام 1973 بمسماها القديم - كأس أفريقيا للأندية أبطال الدورى، ولم يصد لنهائي البطولة مرة أخرى سوى عام 1981 ليحصل على وصافة البطولة القارية آنذاك.

وغاب بعد ذلك الفريق عن نهائيات البطولة الأفريقية ليظهر من جديد على الساحة في منسخة عام 1994 ، ولم يقدر له الإستمرار لينسحب قبل مواجهة مولودية وهران الجزائري في الدور ربع النهائي.

وعاد فيتا كلوب من جديد عام 2004 ليتخطي الدور التمهيدي للبطولة على حساب أولينزي الكينى، قبل أن يصطدم في دور الـ 32 ببطل الكاميرون كانون ياوندي والذي أقصاه من البطولة عقب الفوز في العاصمة الكاميرونية بثلاثية نظيفة، ثم التعادل الإيجابي لهدف لكل فريق في الإياب ليودع بطل الكونفو المسابقة مبكراً.

وتكرر الأمر ذاته خلال نسخة 2011 من البطولة، حيث تمكن الفريق الكونغولي من الفوز على أوشن فيو بطل زنزبار في الدور التمهيدى، حيث تعادل في الذهاب بدولة زنزبار بهدف لكل فريق، وعاد لينتصر على ملعبه بثلاثية نظيفه ويصعد لدور الـ 32 ليواجه القطن الكاميروني والذي يقصيه بهدف نظيف في كل مباراة.

ويبدو أن دور الـ 32 يحمل عقدة لبطل الكونغو حيث أنه ودع المسابقة في نسختها الماضية من نفس الدور حيث تخطى فريق أتليتكو أوليمبيك البوروندي بصعوبة في الدور التمهيدي بالفوز في الكونغو بخماسية نظيفة، وعاد ليتلقى هزيمة مروعة في بوروندي بنتيجة 4-1 ، ليصعد بنتيجة إجمالية 6-4 ويصطدم بجمعية أوليمبي الشلف الجزائري والذي تعادل معه سلبياً في لقاء الذهاب الذي أقيم بالجزائر، ويتلقى هزيمة على أرضه بثلاثية مقابل هدفين.

إنجازات فريق كرة القدم
 الدوري الوطني الكونغولي
البطل (14) مرة: 1970 ، 1971 ، 1972 ، 1973 ، 1975 ، 1977 ، 1980 ، 1988 ، 1993 ، 1997 ، 2003 ، 2010 ، 2014-15 ، 2017-18

 كأس الكونغو الديمقراطية
البطل (9) مرات : 1971 ، 1972 ، 1973 ، 1975 ، 1977 ، 1981 ، 1982 ، 1983 ، 2001
 كأس السوبر الكونغو الديمقراطية
البطل: 2015

 دوري أبطال أفريقيا
البطل: 1973
 وصيف دوري ابطال أفريقيا عام 1981
 وصيف دوري ابطال أفريقيا عام 2014

المراجع

أندية رياضية في جمهورية الكونغو الديمقراطية
أندية كرة قدم أسست في 1935
أندية كرة قدم في جمهورية الكونغو الديمقراطية
أندية كرة قدم في كينشاسا
تأسيسات سنة 1935 في جمهورية الكونغو الديمقراطية

فيتا كلوب


Kozluca, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşiminden 1530 yılı tahririnde, günümüzdeki adıyla Çemişgezek sancağının Ovacık nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. 16. yüzyıl kayıtlarına göre köyde sadece Müslümanlar yaşamaktadır.

Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltıldı. Köye 2004 yılında kısmi geri dönüşler yapılmaya başlandı.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 77 km, Ovacık ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ovacık belde ve köyleri

Kozluca, Ovacık


Carl Heinrich Knorr ist der Name folgender Personen:

* Carl Heinrich Eduard Knorr (1843–1921), deutscher Unternehmer
 Carl Heinrich Theodor Knorr (1800–1875), deutscher Unternehmer

Carl Heinrich Knorr


Onthophagus masaicus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1905.

Referências

Ligações externas

masaicus
Coleópteros descritos em 1905

Onthophagus masaicus


Velika nagrada Kanade (službeno:Formula 1 Grand Prix du Canada 2017) utrka je bolida Formule 1. Održana je 11. lipnja 2017. godine u Montrealu u Kanadi. Bila je to sedma utrka sezone 2017.

Sudionici utrke

Na prvom slobodnom treningu u petak, najbrži je bio Britanac Lewis Hamilton u Mercedesu, dok je Finac Kimi Räikkönen u Ferrariju ostvario najbrže vrijeme isti dan na drugom slobodnom treningu. Na trećem slobodnom treningu, najbrže vrijeme ostvario je Räikkönenov momčadski kolega, Nijemac Sebastian Vettel.

U subotu u kvalifikacaijama, Hamilton je osvojio prvo startno mjesto, te odvozio najbolje vrijeme ikada na kanadskoj stazi. Vettel je bio sporiji tri desetinke, dok je drugi startni red pripao Valtteriju Bottasu i Räikkönenu.

Hamilton je vodio svih 70 krugova i završio 19.7 sekundi ispred momčadskog kolege Bottasa. Bila je to prva dvostruka pobjeda za Mercedes ove godine. Australac Daniel Ricciardo završio je na trećem mjestu. Vettel je nakon kontakta s Maxom Verstappenom u prvom krugu i promjene novog prednjeg krila pao na 18. mjesto, ali je utrku završio na 4. mjestu. Odličan rezultat ostvarili su vozači Force Indije koji su utrku završili na 5. i 6. mjestu. Kanađanin Lance Stroll osvojio je na svojoj domaćoj stazi prve bodove u karijeri Formule 1.

Rezultati kvalifikacija

Rezultati utrke

  Pascal Wehrlein je startao iz boksa.

Ukupan poredak nakon 7 od 20 utrka

Poredak vozača

Poredak konstruktora

 Velika nagrada Monaka 2017. - Prošla utrka ← Formula 1 – sezona 2017. → Sljedeća utrka -  Velika nagrada Azerbajdžana 2017.

Izvori

Kanada-2017
Kanada

Velika nagrada Kanade 2017.


Androctonus turkiyensis est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la province de Şanlıurfa en Turquie.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de turkiy[e] et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la Turquie.

Publication originale
 Yagmur, 2021 : « Androctonus turkiyensis sp. n. from the Şanlıurfa Province, Turkey (Scorpiones: Buthidae). » Euscorpius, ,  (texte intégral).

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Turquie

Androctonus turkiyensis


Kuzey Kıbrıs veya resmî adıyla Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC), Akdeniz'deki Kıbrıs adasının kuzey kısmında yer alan, de facto devlet. Varlığı Türkiye dışında hiçbir ülke tarafından tanınmamaktadır. Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği gibi kuruluşlar ve uluslararası toplum tarafından 1974'te Türkiye'nin gerçekleştirdiği Kıbrıs Harekâtı'ndan beri Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Akdeniz'de bulunan toprağı olarak nitelendirilmektedir.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ne uluslararası toplum tarafından ekonomi, ulaşım, spor gibi alanlarda ambargolar uygulanmaktadır. Ambargolardan dolayı ekonomik olarak Türkiye'ye bağımlı hâle gelmiştir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Türkiye tarafından ekonomik, siyasi ve askerî olarak desteklenmektedir. Ülke 2000'li yılların başlarından itibaren ekonomik sıkıntılar yaşamaya başlamıştır fakat 2001 yılından itibaren ekonomide hızlı bir büyüme yaşanmıştır.

Tarihçe
Bu madde kapsamında Kıbrıs Sorunu çerçevesindeki tarihçe incelenmektedir. Genel Kıbrıs tarihi için Kıbrıs sayfasına bakınız.

Venedikliler dönemi
Kıbrıs'ta Venedik Cumhuriyeti hâkimiyeti, 26 Şubat 1489'da başladı. O dönemde adanın hâkimi olan Lüzinyan kralı, Katerina Kornaro adlı bir Venedik soylusuyla evlendi. Kral ölünce ada Venediklilere kaldı.

Adayı yöneten Venedikli, Mağusa'da ikamet etmekteydi. Venedikliler döneminde askeriyeye önem verilmiş, Mağusa'nınki başta olmak üzere kaleler sağlamlaştırılmıştı. Lefkoşa Surları ise 8 milden 3 mile indirilerek yeniden yapılmıştır.

Osmanlı dönemi

Fetihten önce Kıbrıs, Doğu Akdeniz'deki Osmanlı Devleti'ne ait gemilerine akın yapan Hristiyan korsanlarının sığınağı hâline gelmiştir. Bu korsanlar genellikle deniz ticaret gemilerine ve hacca giden yolculara saldırarak buradaki yol güvenliğini yok etmektedir. Bunun gibi nedenlerden dolayı Kıbrıs'ın alınması gerekli görülmüştür.

Kıbrıs, II. Selim'in hükümdarlığı esnasında, Lala Mustafa Paşa komutasındaki ordu ve Piyale Paşa komutasındaki donanma tarafından, 1 Temmuz 1570'te başlayıp 1 Ağustos 1571'de Mağusa'nın fethedilmesiyle Osmanlı idaresine girdi. Kıbrıs'ın fethiyle Osmanlı Devleti, Doğu Akdeniz'e tamamen hâkim olmuştur.

15 Eylül 1570 tarihinde Lala Mustafa Paşa, tören ile Lefkoşa şehrine girmiştir. Kıbrıs fethedildiği tarihte adada çok az sayıda Ortodoks Rum vardı. Çünkü Venedikliler Katolik idi ve Ortodoks Kilisesi'ne yaşama hakkı tanımıyordu. Osmanlı Devleti Ortodokslara serbestçe kilise kurma ve gelişme imkânı sağladı. Böylece adada Ortodoks Kilisesi gelişti ve Katolik Kilisesi etkinliğini kaybetti.

1571 yılında Kıbrıs'ta yapılmış bulunan nüfus sayımında yerli halkın nüfusu 150.000'dir. Burada bulunan Türk askeri ise 30.000 kadardır. Fethin ardından Karaman'dan adaya göç ettirilen Türkler, adanın ilk Türk sakinleridir. Bugün adada yaşayan Kıbrıs Türkleri'nin (Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra Türkiye Cumhuriyeti'nden gelenler hariç) soyu bu Osmanlı idaresinde adaya gönderilen Türklerden gelmektedir.

Birleşik Krallık dönemi

93 Harbi'nde Rus İmparatorluğu karşısında yenilen Osmanlı, Ruslara karşı fazla ödün vermemek amacıyla, Birleşik Krallık'ın isteği üzerine ada 92.799 sterline kiralanmıştır. Osmanlı mülkiyeti devam ediyor sayılmakla birlikte, yönetim tamamen Birleşik Krallık'a geçti. Birleşik Krallık adayı "Komiser" diye tabir ettiği yüksek rütbeli yöneticilerle idare etmiştir. 1914'te başlayan I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın Birleşik Krallık karşısındaki Almanya'nın yanında savaşa girmesi üzerine Birleşik Krallık adayı ilhak edip adaya vali tayin etti. 1923'te imzalanan Lozan Barış Antlaşması'nın 21. Maddesi gereğince, Birleşik Krallık'a ilhakı tanındı. 1925 yılında Kıbrıs kraliyet kolonisi olarak ilan edildi ve adaya ilk Türkiye Cumhuriyeti konsolosu atandı.

Ekim 1931'de itibaren Rumlar Enosis isteğiyle ayaklandı, Rumlar'ın Birleşik Krallık yönetimine karşı ayaklanması sonucu Birleşik Krallık'ın politikası sertleşti. Yunan ve Türk tarihinin okutulması, iki ülkenin bayraklarının kullanılması ve Yunan ya da Türk ulusal kahramanlarının resimlerinin sergilenmesi yasaklandı. Türk topluluğu Enosis'e karşı olduğunu açıkladı. 1943 yılında Kıbrıs Adası Türk Azınlığı Kurumu (KATAK) kuruldu. Fakat KATAK'ın faaliyetini yetersiz bulan Fazıl Küçük KATAK'tan ayrılmış ve 23 Nisan 1944'te Kıbrıs Millî Türk Halk Partisi (KMTHP)'ni kurmuştur.

II. Dünya Savaşı'nın ardından kolonilerin tasfiyesi eğilimi yaygınlaşınca, Yunanistan Hükûmeti 1954'te Birleşmiş Milletler'e ulusların kendi kaderlerini tayin haklarının (Self-determinasyon) Kıbrıs için de uygulanması yolunda başvuruda bulundu. Türkiye'nin karşı çıktığı bu istek Birleşmiş Milletler'ce reddedildi.

EOKA 1 Nisan 1955'te adada faaliyete geçti. Rumlar arasında Enosisçi-Anti Enosisçi çatışması başladı. Türkiye ilk kez sorunda taraf olmayı kabul etti ve 29 Ağustos'ta Londra'da Birleşik Krallık ve Yunanistan'ın katıldığı toplantıda, Türkiye de temsil edildi. 15 Kasım 1957'de Türk Mukavemet Teşkilatı (TMT) kuruldu. 1958 yılında gündeme gelen MacMillan Planı'na göre Kıbrıs'ın İngiliz Milletler Topluluğu içinde kalmasına ama Türkiye ve Yunanistan'la da bağlara sahip olmasına karar verildi.

1960'tan 1974'e

1960'ta kurulan Kıbrıs Cumhuriyetinde her iki toplum da %70 Rum-%30 Türk oranında her kurumda temsil hakkına sahipti. Fakat Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanı III. Makarios 30 Kasım 1963'te 13 maddeden oluşan anayasa değişikliği önerilerini sundu. Bunlar arasında anayasanın değişmez maddeleri, Kıbrıs Türk'ü olan Başkan Yardımcısının veto hakkının ortadan kaldırılması, Temsilciler Meclisinde ayrı çoğunluklar ilkesinin ortadan kaldırılarak kararların basit çoğunlukla alınması, ayrı belediyelerin ortadan kaldırılması gibi maddeler de bulunmaktaydı.

ABD Başkanı Kennedy, Makarios'a bundan vazgeçmesini önerdi ve Türkiye değişiklikleri kabul etmeyeceğini bildirdi. Kıbrıs Türkleri'nin de reddi üzerine Kıbrıs Rumlarıyla Kıbrıs Türkleri arasında 21 Aralık 1963'te Kanlı Noel adı verilen toplumlararası çatışmalar patlak verdi. Bu çatışmalarla birlikte Kıbrıs Türklerinin hükûmetteki temsiliyeti sona ererken, yer yer Türklere karşı katliamlar yaşandı, 25.000 civarında Kıbrıslı Türk göçmen oldu ve enklavlarda yaşamaya başladı. Bu dönemdeki yönetimin adayı Yunanistan'a ilhak planı olan Akritas Planı daha sonraları basına sızdı.

1967'de Rum saldırıları tekrar başladı. Yunanistan Ordusu'nun 15 bin askeri, gayri resmî olarak adaya yerleştirildi. Türklere karşı sürdürülen sindirme politikasının durdurulması için Türkiye ve Yunanistan başbakanları arasında düzenlenen toplantı bir sonuç vermeyince, Türkiye askerî müdahalede bulunacağını açıkladı.

TBMM hükûmete müdahale yetkisi verdi. Türk uçakları Kıbrıs üzerinde uçmaya başladı. Donanma ve çıkarma birlikleri harekete geçti. ABD'nin arabuluculuğuyla Yunanistan birliklerinin geri çekilmesi sağlanınca, Türkiye harekâtı durdurdu. Yunanistan'ın askerleri üç Türk köyünden geri çekilirken arkalarında 24 ölü bıraktılar. 1964'ten beri Türkiye'de bulunan Rauf Denktaş gizlice adaya gitti. Denktaş, Yunanlarca tutuklandı ama Türkiye ve ABD'nin itirazı üzerine iade edildi.

1970'li yılların başlarında Yunanistan'ı kontrol eden askerî cunta yönetimi, III. Makarios'un tutumları ve enosisin yolunda ilerleme olmamasından dolayı memnun değildi. Cunta, 15 Temmuz 1974 tarihinde Kıbrıs Ulusal Muhafız Birliği'ne emir vererek bu birliğin komutanının görevinden alınmasını ve adanın kontrolünü Yunan subayların bulunduğu bu birliğin almasını istedi. Birlik aynı gün Lefkoşa'daki Başkanlık Sarayı'nı bastı ve III. Makarios görevden alındı. Nikos Sampson yeni hükûmetin devlet başkanı olduğu dünyaya ilan edildi. Her ne kadar milliyetçi Rumlar tarafından darbe yapılsa da Yunanistan ile birleşmedi, Kıbrıs'ın bağımsızlığı devam etti ve bağımlı bir yönetim olmadı. Türkiye Cumhuriyeti, gerçekleştirilen darbe nedeniyle Zürih ve Londra Antlaşması'nın IV. maddesine istinaden gerçekleştirdiğini savunarak 20 Temmuz 1974 tarihinde Kıbrıs'a karadan ve havadan harekât başlattı. Türk birlikleri, adaya indikten kısa bir süre sonra adanın büyük şehirlerinden bir olan Girne'ye girdi. Başkent Lefkoşa'ya doğru ilerlemeye başladı. 22 Temmuz'da taarruz sonucunda Türk birlikleri önce Girne'ye girdi, daha sonra da başkent Lefkoşa'ya yöneldi. Ateşkes başlamadan Girne-Lefkoşa hattı birleşti.

Geçici ateşkes ilan edildiyse de Rum birliklerinin bu ateşkes kurallarına uymaması sonucu Türkiye Dışişleri Bakanı Turan Güneş'in "Ayşe tatile çıksın" parolasıyla 13 Ağustos'ta Türk birlikleri tekrar ilerlemeye başladı. Türk birlikleri 14 Ağustos'ta başkent Lefkoşa'ya, 15 Ağustos'ta Lefke ve Mağusa'ya girdi. Uluslararası baskılar sonucunda ateşkes ilan edildi ve adanın %37'si Türkler'in kontrolüne geçti. 170.000 civarındaki Kıbrıslı Rum kuzeyde bulunan evlerinden göç ettirildi, 50.000 Kıbrıslı Türk ve daha sonra da Türkiye'nin teşviki ile Türkiye'den gelen göçmenler ise bu evlere yerleştirildi.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilanı

Kıbrıs Harekâtı sonrasında 1976'da Kıbrıs Türk Federe Devleti kurulmuştur.

15 Kasım 1983'te Kıbrıs Türk Federe Devleti meclisi self-determinasyon hakkını kullanarak oy birliği ile aldığı bir kararla, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni ilan etmiştir. KKTC'nin kuruluş bildirgesini kurucu cumhurbaşkanı Rauf Denktaş okudu. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulması, Kıbrıs Cumhuriyeti, Yunanistan'ın ve pek çok devletin yanı sıra Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin de tepkisini çekti.

Güvenlik Konseyi, 18 Kasım'da aldığı bir kararla bağımsızlık kararını kınadı. 13 Mayıs 1984'te de Güvenlik Konseyi 550 sayılı kararı ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilanını ayrılıkçı bir hareket olarak tanımladı.

Görüşmeler ve Çözüm Arayışları
Kıbrıs Sorunu, dünyanın gündemine girdiğinden beri başta Birleşmiş Milletler bünyesindeki çalışmalar olmak üzere adanın birleştirilmesi gayesi ile birçok faaliyet yürütülmüştür. Fakat bunlardan bir sonuç alınmamıştır. Bunlardan biri olan 2004 Annan Planı referandumu da Kıbrıslı Türklerin "kabulü" ve Rumların "hayırı" ile gerçekleşmemiştir. 1 Mayıs 2004'te Kıbrıs Cumhuriyeti tüm adayı temsilen Avrupa Birliği'ne girmişlerdir.

Coğrafya

Toprakları kuzeyde Dipkarpaz, batıda Güzelyurt, güneyde de Akıncılar'a doğru yayılır. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile Kıbrıs Cumhuriyeti toprakları arasında Birleşmiş Milletler'in kontrolünde tampon bölge bulunmaktadır.

KKTC'nin önemli yerleşim yerleri, başkent Lefkoşa, Girne, Gazimağusa, Güzelyurt ve İskele'dir. KKTC, etkisinde bulunduğu Akdeniz ikliminden dolayı fazla yağış almaz. Genellikle sıcak ve kuraktır.

Kıbrıs'ın sahil kıyıları, aşağı yukarı yüz milyon senedir Chelonia mydas ve Caretta caretta kaplumbağaları tarafından ziyaret edilmektedir. Bu canlılar yumurtlamak için Mayıs ve Ağustos ayları arasında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kumsallarına gelmektedirler. Adanın kuzeyinde doğal mağaralar da bulunmaktadır. Sarkıt ve dikitleri ile İncirli Mağarası, İnönü'deki Sütünlu Mağara, olmak üzere 85 adet civarındaki doğal mağara bulunmaktadır.

KKTC'nin karasal ve denizaşırı komşuları yönlerine göre aşağıda gösterilmiştir:

Yönetim ve politika

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti yarı başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Cumhurbaşkanı aynı zamanda devlet başkanı, başbakan ise hükümetin başkanıdır. Ülkede çok partili demokratik bir rejim vardır. Yürütme yetkisi Cumhurbaşkanı ve hükümet tarafından kullanılmaktadır. Yasama yetkisi ise KKTC Cumhuriyet Meclisi'ne aittir.

KKTC Cumhurbaşkanı halk tarafından, 5 yıllık süre için seçilir. Bu görevi 23 Ekim 2020'den beri Ersin Tatar yürütmektedir. 50 kişiden oluşan Cumhuriyet Meclisi halkın oylarıyla seçilmektedir. 2022 genel seçimlerinde Ulusal Birlik Partisi (UBP) birinci parti çıkmıştır.

ABD merkezli Freedom House kuruluşu Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni "özgür" olarak nitelemektedir.

İdari yapılanma

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti idari olarak altı ilçeye (Lefkoşa, Gazimağusa, Girne, Güzelyurt, İskele ve Lefke) bölünmüş olup, bu ilçelerin alt bölümü olarak da 12 bucak bulunur. İlçe yönetimindeki en üst düzey yönetici kaymakamdır, kaymakamlar İçişleri Bakanlığına bağlı olarak görev yapar; İçişleri Bakanı, Başbakan ve Cumhurbaşkanı'nın onayıyla atanır. En küçük yüz ölçümüne ve nüfusa sahip ilçe Lefke'yken, en büyük nüfus Lefkoşa, en büyük yüz ölçümüyse Gazimağusa ilçesinde bulunur. Yerel yönetim olarak yirmi sekiz belediye bulunur.

Uluslararası statü ve dış ilişkiler

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Türkiye haricinde tanınmamaktadır.

1992'de Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti Meclisi'nin yetkisi olmadığı halde KKTC'nin tanınmasına ilişkin karar aldığına dair bilgi aktarılmaktadır. Azerbaycan-Kuzey Kıbrıs arasındaki ilişkiler aralarına Türkiye'yi de katarak "bir millet, üç devlet" anlayışının gelişmesine ve bu anlayışın söz konusu ilişkilere yön vermesine yol açmış olsa da Azerbaycan Dağlık Karabağ sorunu yüzünden KKTC'yi resmen tanımamaktadır.

Haziran 2004'te İslam Konferansı Örgütü dışişleri bakanları "Kıbrıs Türk Toplumu" sıfatıyla gözlemci olarak katılan KKTC'nin Annan Planı'nda kullanılan "Kıbrıs Türk Devleti" tanımıyla katılmasını kararlaştırmışlardır.

29 Nisan 2004 tarihinde Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi tarafından kabul edilen 1376 sayılı kararda Kıbrıs Türk toplumu seçilmiş temsilcilerinin AKPA çalışmalarına katılabilmelerine imkân verilmesine karar verilmiştir. Bu karar doğrultusunda Kıbrıslı Türkler AKPA'da temsil edilmeye başlamış ve asamble toplantılarına 2 temsilci ile gözlemci statüsünde katılmaktadır.

2005'te Gambiya, Batı Afrika ülkesinin Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni diplomatik ilişkiler kurmaya hazır olduğunu açıklamıştır. 2008'de Katar'da "KKTC Ticaret ve Turizm Ofisi" adıyla temsilciliğini açmıştır.

2004 Nisan'ında yapılan Annan Planı referandumundan bugüne uluslararası camia KKTC ile var olan ilişkilerini iyileştirmeye başladı. Avrupa Birliği'nin genişlemesi'nden sorumlu üyesi Günter Verheugen raporunda bu şartlar göz önünde tutulursa AB ülkelerinin KKTC'de temsilcilikler açabileceklerini söyledi. AB KKTC'ye 259 Milyon Euro yardım taahhüt etti. Kıbrıs Cumhuriyeti tarafından engellenmeye çalışan bu yardımı KKTC direkt olarak almak istemektedir.

2023 yılında Rusya, KKTC'de konsolosluk açtı.

Ordu

KKTC'nin Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı (G.K.K.) adında tümen seviyesinde bir askeri birliği vardır ve 4 Alaydan oluşmaktadır. G.K.K.'nda 18 ile 40 yaşları arasında zorunlu askerliğe alınmış 5000 kadar personel bulunmaktadır. Bunun yanında Türk Silahlı Kuvvetleri'nin 11. Kolordu'su Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı (K.T.B.K.) yerleşmiş durumdadır.

Ekonomi

Kuzey Kıbrıs ekonomisine kamu sektörü, ticaret, turizm ve eğitimi içeren hizmet sektörü (2007'de GSYİH'nin %69'luk bir bölümü) hakimdir. Eğitim sektörünün 2011 yılında kazandığı gelir 400 milyon dolar olmakla beraber sanayi GSYİH'nin %22'sine ve tarım %9'una katkıda bulunur. Kuzey Kıbrıs ekonomisi serbest piyasaya dayanmaktadır ve 2014 yılında yeni iş kurma alanında ülke, Avrupa'da birinci sırada yer almıştır.

Devam eden Kıbrıs sorunu ülke ekonomisini olumsuz etkilemektedir. Kıbrıs Cumhuriyeti, uluslararası alanda tanınan otorite olarak, bölgedeki havaalanlarının ve limanlarının kendi kontrolü altında olmadığını ilan ettiği için Kuzey Kıbrıs uluslararası ambargo altındadır. Türkiye dışındaki tüm BM üyesi devletler bu liman ve havalimanlarının etkinliğini tanımamaktadır. Bu durumun bir sonucu olarak Kuzey Kıbrıs büyük ölçüde Türkiye'nin ekonomik desteğine bağımlıdır ve Türk hükûmetinden para yardımı almaktadır.

Kuzey Kıbrıs para birimi olarak Türk lirasını kullanmaktadır. İhracat ve ithalat Türkiye üzerinden yapılmaktadır. Avrupa Birliği, Annan planından sonra limanların açılması sözünü verse de Kıbrıs Cumhuriyeti bunu engelledi ve her ne kadar pratik olmasa da ihracat ve ithalatın güneydeki limanla üzerinden yapılmasına izin verdi.

Uluslararası alanda tanımamanın getirdiği birtakım kısıtlamalara rağmen ekonominin büyüme oranları 2001 ve 2005 yılları arasında %5,4, %6,9, %11,4, %15,4 ve %10,6 idi. 2007'de GSYİH büyüme oranı %2 civarlarındaydı. Bu büyüme, Türk Lirası'nın göreli istikrarı ile doğru orantılı olarak ilerledi. 2002'de 4.409 ABD doları olan kişi başına düşen gayrisafi millî hasıla, 2007'de üç katından daha fazla artarak 16.158 ABD dolarına kadar yükseldi. Büyüme oranı 2010-2013 döneminde sırasıyla %3,7, %3,9, %1,8 ve %1,1 olarak devam etti.

2011 yılında Kuzey Kıbrıs, adanın güney kesiminde meydana gelen ve elektrik santralini etkileyen bir patlamanın ardından Kıbrıs Cumhuriyeti'ne elektrik satmıştır. 2015 yılında tamamlanan Kuzey Kıbrıs Su Temin Projesi, Akdeniz'in altından geçen bir boru hattıyla Türkiye'nin güneyindeki içme ve sulama suyunu Kuzey Kıbrıs'a temin etmeyi amaçlamaktadır.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde asgari maaş 1 Ocak 2023 tarihinden itibaren, brüt 13.563 Türk Lirası, net 11.800 Türk Lirası olacak şekilde belirlendi.

Altyapı

Uluslararası telefon kodu +90 392'dir. İnternet alan adı .ct.tr'dir. Dünya Posta Birliği Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni müstakil bir devlet olarak tanımadığından postalarda "Mersin 10 Turkey" posta kodu ile gönderilir.

Kıbrıs Cumhuriyeti 1975 yılında yaptığı girişimlerle adanın kuzeyindeki deniz limanlarını yasal olarak kapalı ilan etti, kuzeyde yer alan hava ve deniz limanlarını "yasadışı sınır geçiş noktası" olarak gördüğünü uluslararası kamuoyuna bildirdi. Bu nedenle Kuzey Kıbrıs'a hava ve deniz yoluyla doğrudan ulaşım yalnızca Türkiye üzerinden mümkündür, adanın kuzeyine durmaksızın yapılacak uçuşlar Chicago Konvansiyonu ihlali olarak sınıflandırıldığından tüm uçuşlar Türkiye'de durmak zorundadır. Kuzey Kıbrıs'a adanın güneyinden Yeşil Hat aracılığıyla ulaşmak da mümkün olsa da, Avrupa Birliği vatandaşlığı olmayanlar adanın kuzeyinden giriş yaptıklarında güneye geçememekte, kuzeyde kalacaklarını beyan etmeleri durumunda güneye girmelerine izin verilmediği durumlar da yaşanmaktadır. Adaya ulaşımda havayolu daha fazla kullanılmakta olup, etkin tek havalimanı Ercan Uluslararası Havalimanı'dır. Deniz yolunda Gazimağusa Limanı Kuzey Kıbrıs'ın yük taşımacılığında ana kapısı pozisyonunda olup, Girne Turizm Limanı Türkiye'ye yakınlığı dolayısıyla yolcu taşımacılığında daha ağırlıklı kullanılır. Ercan Havalimanı 2018 yılında 4 milyondan fazla yolcu trafiğine ev sahipliği yapmış olup, daha büyük kapasiteli yeni bir terminal inşası devam etmektedir.

Turizm

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin en büyük gelirlerinden biri olan turizmin ülkede büyük bir yeri vardır. Ülke iklimi tüm yıl boyunca tatil için olanaklar sağlar. Yağışlar Aralık ve Ocak aylarında yoğunlaşıp ortalama deniz sıcaklığı altı ayı aşkın bir süre 20 °C dir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bahar aylarında saran yabani çiçekleriyle ve havayı dolduran portakal, limon ve greyfurt çiçeği kokularıyla ünlüdür.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti sahilleri yüzmek için Akdeniz'in elverişli ve güvenli, mekânlarındandır. Çoğu tatil tesislerinin modern yüzme havuzları yanında, doğu Akdeniz'in serin suları için güzel sahilleri bulunur.

Adanın iç kesiminde, Beşparmak Dağları güneyinde, geniş Mesarya ovası, Ercan Havalimanı ve ülkenin başkenti Lefkoşa bulunmaktadır. Lefkoşa şehrinin tarihi merkezi etrafı 5,5 km uzunluğunda şehir duvarı ile çevrilidir ve bu duvar hâlâ sağlamdır. Girişteki kapı Osmanlılar tarafından yapılmıştır. Doğu sahili boyunca tarihî, gelişmiş Gazimağusa kenti ve onun yanında Salamis antik kenti yer alır. Adanın en büyük yarımadası olan Karpaz yarımadası yeşil kaplumbağaların yumurtlama mekânıdır. Burada özel alanlar vardır ve giriş çıkış yasaktır.

8 Ekim 2020'de tampon bölge olarak bilinen Kapalı Maraş kısmının bir bölümü turistlere ve yerel halka açıldı.

Demografi

Nüfusu 2013 genel nüfus sayımına göre 286.257 olup yerli Kıbrıs Türkleri ve Türkiye'den gelen göçmenler olmak üzere iki esas zümreden oluşur. Bu zümreler dışında Türkiye'den ve kısmen diğer ülkelerden işçi statüsünde çalışmak üzere gelenler yaşamaktadır. Az sayıda Rum ve Maruni (Kıbrıs ağzında Maronit) doğuda Dipkarpaz, köyünde, kuzeyde Koruçam (Kormacit) ve Karpaşa köylerinde yaşamaktadır. Adadaki Latin kökenli Müslümanlara "Linobamvaki" denir.

Kıbrıs Türkleri'nin bir kısmı 1955 yılından itibaren siyasi ve ekonomik sebeplerle ülke dışına göç etmişlerdir. Özellikle Birleşik Krallık, Avustralya ve Türkiye Kıbrıs'tan büyük oranda göç almıştır. Ülkeye uygulanan ekonomik ambargolar nedeniyle üçüncü ülkelere yapılan ticarette büyük zorluklar çekilmesi ülke dışına yapılan göçlerin zaman içerisinde devamlılık kazanmasına yol açmıştır.

Yaz döneminde Türkiye ve diğer ülkelerden gelen turistler günlük nüfusun artmasına yol açmaktadır.

Dil

Resmî dili Türkçedir. Halk Türkçenin Kıbrıs ağzını konuşur. Yazı dilinde 1940'lardan itibaren Latin harfleri kullanılmaktadır. Kıbrıs ağzında Türkiye Türkçesinde kullanılmayan veya farklı anlam taşıyan bazı kelimeler bulunmaktadır. Örneğin ayakça (pedal) ve macun (reçel).

Din

Günümüzde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti nüfusu 2014 yılı itibarıyla 313.000'dir. Çeşitli kaynaklarda Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki Müslüman nüfus oranının %98,71 ile %99 oranında yer aldığı belirtilmektedir. %0,5 oranındaki halkın Ortodoks Hristiyan, %0,2 oranında halkın Maruni Hristiyan, geriye kalanların ise diğer dini inançlarının bulunduğu belirtilmiştir.

Müslüman nüfus geleneğe bağlı olarak Sünni inancın Hanefi mezhebine bağlıdır. Din İşleri Dairesi Müslümanların dinî ihtiyaçlarına cevap vermeye çalışmaktadır. Din hizmeti veren personelin bir kısmı Türkiye'den sağlanmaktadır. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bir Alevi azınlığı bulunmaktadır.

Nüfusunun çok az kısmını oluşturan Ortodoks Rumlar ve Katolik Maruniler de bulunmaktadır.

Kıbrıs Türkleri Müslüman dünyası içerisinde yer alan en laik topluluklardan biri olarak tanımlanmıştır. 2006 yılında World Values Survey adlı dünya çapında gerçekleştirilmiş çalışmaya göre Kıbrıslı Türklerin %75'i Tanrı'nın hayatlarında çok önemli olduğunu belirtmiştir. Bu oran Kıbrıslı Rumlarda %91 olmuştur. Cami ve kilise gibi ibadet yerlerine ziyaret de Kıbrıs Türklerinde yaygın olmayıp, Kıbrıslı Rumlara kıyasla daha düşük oranlarda gözlemlenmektedir.

Eğitim

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti eğitim sistemi genel olarak üç bölüm olarak değerlendirilir; bunlar temel eğitim, orta eğitim ve yükseköğretimdir. Ülkede 5 yaşından 15 yaşına kadar süren zorunlu temel eğitim, ücretsizdir. Temel eğitim anaokulu, ilkokul ve ortaokul eğitimini kapsamaktadır. 5 yaş öncesi okul öncesi eğitim ise temel eğitime dahil olmasına rağmen zorunlu değildir.

Zorunlu temel eğitimi orta öğretim dönemi takip eder. Bu dönem zorunlu olmayıp süresi değişebilmektedir. Lise, lise kolej, meslek lisesi, fen lisesi ve pratik sanat okulunda eğitim üç yıldır. Güzel sanatlar lisesi, anadolu lisesi, teknik lise ve turizm otelcilik okullarında eğitim dört yıllıktır.

Orta eğitimden sonra yükseköğrenim dönemi gelmektedir. Bu dönemde ise önlisans, lisans, lisansüstü ve doktora eğitimi verilir. 18 veya 19 yaşında orta eğitimi bitiren öğrenciler, isteğe bağlı olarak yükseköğrenime devam edebilirler.

Ülkede 2017-2018 öğretim yılı itibarıyla ilkokul ve ortaokul düzeyinde okullaşma oranı %100, lise düzeyinde okullaşma oranı %65'tir.

Yükseköğretim

Milli Eğitim Yasası'na göre yükseköğretim, orta öğretime dayalı en az iki yıllık yükseköğretim veren eğitimin tümünü kapsar. Liselerden herhangi birini başarı ile tamamlayan öğrenciler, yükseköğrenim kurumlarının koşullarına bağlı olmak kaydıyla bu kurumdan yararlanma hakkına sahiptirler. Ülkede yükseköğretim paralıdır.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki üniversitelerde öğrenim gören Kıbrıslı Türk öğrencilerin sayısı 13.396 iken Türkiye'de öğrenim gören Kıbrıslı Türk öğrenci sayısı 943 ve 3. Ülkelerde öğrenim gören öğrenci sayısı 331'dir.

Diğer taraftan yurt dışından Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti üniversitelerine başvuran öğrenci sayısında sürekli olarak artış görülmektedir.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde öğrenim gören yabancı öğrencilerden 55.903 öğrenci gibi büyük çoğunluk Türkiye'den gelmekle birlikte, üçüncü ülkelerden ise 31.483 öğrenci gelmektedir. Üniversitelerin çoğu yüksek lisans ve doktora programları gibi yüksek lisans olanakları sağlamaktadır.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki Atatürk Öğretmen Akademisi, Akdeniz Karpaz Üniversitesi, Kıbrıs Amerikan Üniversitesi, İstanbul Teknik Üniversitesi Kuzey Kıbrıs, Uluslararası Final Üniversitesi, Kıbrıs Sosyal Bilimler Üniversitesi, Kıbrıs Bahçeşehir Üniversitesi, Ada Kent Üniversitesi, Yakın Doğu Üniversitesi, Girne Amerikan Üniversitesi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Kuzey Kıbrıs Kampüsü, Lefke Avrupa Üniversitesi, Uluslararası Kıbrıs Üniversitesi, Doğu Akdeniz Üniversitesi, Kıbrıs İlim Üniversitesi,Girne Üniversitesi, Kıbrıs Sağlık ve Toplum Bilimleri Üniversitesi'nde 2017-2018 öğretim yılı itibarıyla toplamda 101.026 öğrenci vardır.

Mevcut 17 üniversitenin Türkiye'deki YÖK tarafından denkliği onaylanmıştır. DAÜ ve YDÜ, Avrupa Üniversiteler Birliği'nin (EUA – European University Association) tam üyesidir. Bunun yanı sıra  KKTC'deki birçok üniversitenin Uluslararası Üniversiteler Birliği (IAU – International Association of Universities) ve  İslam Dünyası Üniversiteleri Federasyonu (FUIW – Federation of the Universities of the Islamic World) üyeliği başta olmak üzere birçok uluslararası üyelikleri ve akreditasyonları bulunmaktadır. Girne Amerikan Üniversitesi, Birleşik Krallık'ta Canterbury'de 2009 yılında kampüs açmıştır, bu kampüsün denkliği 2010 yılında İngiliz Akreditasyon Konseyi tarafından kabul edilmiştir. Ayrıca Girne Amerikan Üniversitesi'nin, Amerika'da, Moldova'da, Türkiye ve Hong Kong'da ve Sri Lanka'da kampüsleri bulunmaktadır.

Kültür

Müzik
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde zamanla birçok müzik grubu ve sanatçı yetişmiştir. Bunlar genelde klasik müzik, opera, pop, Türk sanat müziği, Türk halk müziği, rap gibi müzik türlerini icra ederler.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Türkiye'de faaliyet gösteren birçok Kıbrıslı Türk sanatçı vardır. Bunlardan önde gelenleri şunlardır: Cemaliye Gülten Kıyıcı, Ali İrfan Peksoylu, Kamran Aziz, Rüya Taner, Eylem Kızıl, Ziynet Sali, Işın Karaca, Babutsa, Koray Çapanoğlu, Kıbrıs Müzik Yolcuları, Grup SOS, Fikri Karayel, Buray Hoşsöz.

Mutfak kültürü

Kıbrıs Türk mutfağı, Türk mutfağı ve Akdeniz mutfağı ile benzerlikler göstermektedir. Bu çerçevede şeftali kebabı ve pilavuna gibi yemekler, molehiya, pirohu, koyun sütünden yapılmış hellim ve hellim kızartması, hellimli, tatlı olarak da macun, gullurikya, şamişi ve ekmek kadayıfı anılabilir.

Sanat

Özellikle fotoğrafçılık, heykelcilik (heykeltıraşlık), resim vb. görsel sanatlar gelişmiştir.

Spor

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, kendisine uygulanan ambargolar yüzünden spor alanında uluslararası organizasyonlara üye olamamaktadır. Ülkede kurulmuş olan Millî Olimpiyat Komitesi, Uluslararası Olimpiyat Komitesi tarafından tanınmamaktadır. Başta futbol olmak üzere tüm dallarda KKTC takımlarının uluslararası arenada mücadele etmesi Kıbrıs Cumhuriyeti hükûmeti tarafından engellenmektedir. Bazı Kıbrıs Türk sporcular bu nedenle Türkiye ve Rum takımlarında forma giymektedir. Kıbrıs Türk Futbol Federasyonu, NF-Board'un kurucu üyelerindendir.

Basın

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde basın özgürlüğü, Anayasa'nın 26. maddesince garanti altına alınmıştır. Bu maddeye göre basın ve duyuru hakkı tüm vatandaşlar için serbesttir ve sansür uygulanamaz.

Bayrak Radyo Televizyon Kurumu (BRT) kamu yayıncılığı yapmakta olup Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilk televizyon kanalıdır. BRT 1 ve BRT 2 adında iki televizyon kanalının yanında beş adet de radyo ile kamusal yayıncılık yapmaktadır. Türk Ajansı Kıbrıs (TAK) bir devlet kurumu olarak haber ajansı faaliyeti yürütmektedir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde altısı yerli üçü yabancı toplam dokuz haber ajansı, on üç günlük gazete, dört haftalık dergi, dört aylık dergi, altı televizyon kanalı ve yirmi bir radyo kanalı faaliyetlerine devam etmektedir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde TRT de izlenebilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Resmî web siteleri
   Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı
   Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Başbakanlığı
   KKTC Dışişleri Bakanlığı
   Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhuriyet Meclisi

KKTC tanıtım siteleri

   Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Enformasyon Dairesi
KKTC Cumhurbaşkanlığı
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhuriyet Meclisi
KKTC Maliye Bakanlığı
KKTC Milli Eğitim ve Kültür Bakanlığı
KKTC Turizm Bakanlığı
KKTC Polis Genel Müdürlüğü

Türkçe konuşan bölgeler ve ülkeler
1983'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
Kıbrıs Sorunu
Kıbrıs Harekâtı
1983'te Asya'da kurulan oluşumlar
1983'te Avrupa'da kurulan oluşumlar
Kıbrıs Cumhuriyeti
Asya'daki tartışmalı bölgeler
Doğu Akdeniz
Orta Doğu ülkeleri
Yakın Doğu ülkeleri
Yunanistan'ın toprak anlaşmazlıkları
Türkiye'nin toprak anlaşmazlıkları
Türk devletleri
Batı Asya ülkeleri
Güney Avrupa ülkeleri

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti


Ungdomsskolen i landkommunerne er en film med ukendt instruktør.

Handling
Møde på Haderslev Statsseminarium om det frivillige arbejde på landets ungdoms- og aftenskoler. Der arbejdes i Amtsungdomsskolenævnet, og der gøres propaganda for at få de ufaglærte 14-18-årige til at melde sig. Sognerådet skal godkende ansøgningen om ungdomsskolens undervisningsplan. Undervisning på Agerskov Kommuneskole: pigerne undervises i madlavning, syning, førstehjælp og traditionelle skolefag, drengene i motorlære, sløjd og idræt. Der arrangeres skoleudflugt og afslutningsfest, hvor produkterne vises frem, og der holdes taler.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1952

Dokumentarfilm fra Danmark

Ungdomsskolen i landkommunerne


Metal Magic debitantski je studijski album američkog heavy metal sastava Pantera. Panterina diskografska kuća Metal Magic Records objavila ga je 10. lipnja 1983.

O albumu
Kao što je slučaj i sa sljedećim trima izdanjima, Metal Magic u žanrovskom smislu pripada glam/heavy metalu, stilu koji je grupa svirala pod utjecajem Kissa i Van Halena; skupina se objavom albuma Cowboys from Hell 1990. okrenula groove metalu kojim je stekla popularnost. Producent Metal Magica je Jerry Abbott (pod pseudonimom "The Eldn'"), autor country pjesama i otac Dimebaga Darrella i Vinnieja Paula, koji su u vrijeme objave poimence imali šesnaest i devetnaest godina.

Popis pjesama

Recenzije
U retrospektivnoj recenziji za AllMusic Eduardo Rivadavia dao je Metal Magicu jednu i pol zvjezdicu od njih pet. Opisao ga je "preprosječnim neuspjesima u hard rocku i metalu" i izjavio da su jedine dvije obećavajuće pjesme "I'll Be Alright" i "Widowmaker". Osim toga, zaključio je da je i u to rano vrijeme skupine njezin "najbolji dio" bio gitarist Diamond Darrell.

Osoblje

Pantera
Terry Glaze – vokali
Darrell Abbott – gitara
Rex Rocker – bas-gitara
Vince Abbott – bubnjevi

Ostalo osoblje
Jerry Abbott – produkcija, snimanje, miksanje
M.C. Rather – masteriranje
Claudio Branch – fotografija
Danny Leatherman – naslovnica

Izvori

Albumi iz 1983.
Albumi sastava Pantera

Metal Magic