Franjevački samostan i crkva Sv. Križa, rimokatolički samostan i crkva reda franjevaca u mjestu Živogošću, općina Podgora, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Franjevački samostan u Živogošću sagrađen je nedaleko rimske ville rustice, a u klaustru samostana nađeni su ostaci starokršćanske bazilike. Samostan ima tri krila koja s crkvom čine zatvorenu cjelinu unutar koje je klaustar. Zapadno krilo uz crkvu ima dva kata dok južno i istočno krilo imaju četiri kata i razvedena su prozorskim otvorima u pravilnom ritmu. U samostanskom sklopu nalazi se i župna crkva Svetog Križa, sa zvonikom koja zatvara samostanski kompleks sa sjeverne strane.Crkva je sagrađena 1766. godine. Uz crkvu je s južne strane dograđen zvonik na kat s piramidalnim završetkom. U samostanu se čuva vrijedna biblioteka te nekoliko baroknih predmeta.

Zaštita
Pod oznakom Z-6605 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralno-profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Franjevačke crkve u Hrvatskoj
Franjevački samostani u Hrvatskoj
Građevine u Podgori
Živogošće

Franjevački samostan i crkva Sv. Križa u Živogošću


රත්ගම යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, දකුණු පළාතේ ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි කුඩා වෙරලබඩ නගරයකි.රත්ගම ඉතිහාසය පෘතුගීසි යුගය දක්වා ඈතට දිවෙන අතර පෘතුගීසි හමුදා සංවිධානය සඳහා මූලිකත්වය ගත් සලාගම කුලයේ හේවායන් විසූ බව වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර ග්‍රන්ථයේ සඳහන්වේ.
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

රත්ගම


Jéssica Voltolini Vilela (Cajuru, 21 de agosto de 1993) é uma modelo brasileira, bailarina do Faustão e vencedora do concurso Miss São Paulo 2015. Como Miss São Paulo, Jéssica Vilela representou São Paulo no concurso Miss Brasil 2015 no Citibank Hall em São Paulo.

Modelos do estado de São Paulo
Naturais de Cajuru

Jéssica Vilela


În literatură, termenul asonanță, împrumut din italiană (assonanza) sau din franceză (assonance), denumește, după unii autori, un tip de rimă. La unii dintre aceștia se găsește precizarea "rimă imperfectă". Alți autori o consideră un procedeu de versificație cu totul aparte. Indiferent de aceasta, asonanța este definită în raport cu rima, în sensul că față de aceasta, care constă în identitatea silabei sau silabelor finale ale unor cuvinte, asonanța este o potrivire parțială a acestora. În privința a ce este identic și ce nu în asonanță, și unde se găsesc cuvintele respective, există diferențe în funcție de limbă și/sau de autori.

După autori de limbă engleză, francezi și români, de exemplu, asonanța este dată de vocale accentuate identice urmate de consoane diferite la sfârșit de vers sau în interiorul unui vers, de exemplu  mângâiere – stele,  lake "lac" – fate "soartă",  trace "urmă" – frappe "lovește". Există și părerea că poate fi vorba și de vocale apropiate.

În literatura de specialitate maghiară se afirmă că asonanța cuprinde în general două silabe, adică în ambele sunt vocale identice, fie accentuate, fie neaccentuate: nézi "îl/o/îi/le privește" – méri "îl/o/îi/le măsoară", házra "pe casă" – áldja " îl/o/îi/le binecuvântează". Aceasta este numită "asonanță curată".

Autori români și maghiari menționează că printre consoanele de pe lângă vocalele identice pot fi și consoane identice:  kaszárnya "cazarmă" – bezárva "închis(ă)". Există și autor care pomenește numai de asemenea asonanțe.

După unii autori sunt și asonanțe date numai de consoane identice:  fél hat "(ora) cinci și jumătate" – félhet "poate să se teamă". În engleză, aceasta se denumește cu un termen aparte, consonance:  look "privire" – luck "noroc".

Asonanțe se pot întâlni și în proză, chiar în discursuri neliterare, care au scopul de a crea efecte expresive.

Asonanțele sunt frecvente în poezia populară românească, dar și în cea maghiară, sau în poezia medievală a popoarelor nordice, precum și în baladele populare englezești vechi. Și epopeile medievale franceze se caracterizează mai mult prin asonanță decât prin rimă. Pe asonanțele redate în textele poetice vechi se bazează, în fonetica istorică, unul din procedeele de reconstituire a unor stadii din evoluția vocalelor, de exemplu în cercetarea istoriei limbii franceze.

Exemple de asonanțe în poezii

 asonanțe numai vocalice:
 la sfârșit de versuri:
 Și le-am fost de mângâiere / Ca și luna printre stele (poezie populară);
 Nem is, nem is azt a forgószelet nézi, / Mely a hamvas utat véges-végig méri (literal "Nu acel vârtej de vânt îl privește, ce măsoară până la capăt drumul cel brumăriu" (János Arany, Toldi);
 în vers:  Sous le ciel grand ouvert la mer ferme ses ailes (literal "Sub cerul larg deschis marea își închide aripile") (Paul Éluard);
 asonanțe vocalice și consonantice:
 în vers:  Căci unde-ajunge nu-i hotar... (Mihai Eminescu, Luceafărul);
 la sfârșit de versuri:  Én es bíztam egyszer forró szerelmemben, / De hamar béláttam, hogy rászedett engem... (literal "Și eu m-am încrezut odată în dragostea-mi fierbinte, dar am văzut repede că m-a înșelat") (poezie populară);
 asonanță numai consonantică:  ...méztől dagadva megreped a szőlő / s a boldogságtól elnémul a szóló (literal "… umflat de miere se crapă strugurele, și de fericire amuțește cel ce cuvântă" (Dezső Kosztolányi).

 Referințe

 Surse bibliografice

 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Dicționar de termeni lingvistici, București, Teora, 1998; online: Dexonline (accesat la 14 august 2018)
  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002
 Firca, Gheorghe (coord.), Dicționar de termeni muzicali, ediția a III-a, revăzută, București, Editura Enciclopedică, 2010; online: Dexonline (accesat la 14 august 2018)
  Grevisse, Maurice și Goosse, André, Le bon usage. Grammaire française (Folosirea corectă a limbii. Gramatică franceză), ediția a XIV-a, Bruxelles, De Boeck Université, 2007, ISBN 978-2-8011-1404-9
  Kulturális enciklopédia (Enciclopedie culturală) (accesat la 14 august 2018)
  Ortutay, Gyula (coord.), Magyar néprajzi lexikon (Lexicon de etnografie maghiară), Budapesta, Akadémiai kiadó, 1977; online: Magyar néprajzi lexikon (MNL) (accesat la 14 august 2018)
  Preminger, Alex et al. (coord.) Encyclopedia of poetry and poetics'' (Enciclopedia poeziei și poeticii), Princeton, Princeton University Press, 1965; online: Encyclopedia of poetry and poetics, actualizat la 18 iulie 2007 (EPP) (accesat la 14 august 2018)
  Trésor de la langue française informatisé (Tezaurul limbii franceze informatizat) (TLFi) (accesat la 14 august 2018)

Vezi și

 Aliterație
 Rimă

Poetică
Versificație

Asonanță


{{තොරතුරුකොටුව හමුදාමය ගැටුම
|conflict    = ආරක්ෂක ගැටිය මෙහෙයුම 2014
|partof      =  ගාසා–ඊශ්‍රායෙල ගැටුමෙ
|date        =  – 26 අගෝස්තු 2014 (50 දින)
|place       = ගාසා තීරය ඊශ්‍රායෙලය
|coordinates =
|result = දෙපාර්ශවයම ජයග්‍රහණය සඳහා හිමිකම් කියති
ඊශ්‍රායෙලය සහ පලස්තීනියානු ජනාධිපති අබ්බාස්ගේ උපදේශකයෙකු පරිදී, හමාස් සංවිධානය දරුණු ලෙස දුර්වලත්වයට පත්වූ අතර එහි ඉල්ලීම් කිසිවක් සාක්ෂාත්කරගැනුමට අපොහොසත් විය
හමාස් සංවිධානය පරිදී, ගාසා තීරයෙන් ඊශ්‍රායෙලය පලවා හරින ලදි
|image =
|caption = (වම) ඊශ්‍රායෙල විසින් බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල කෙරුණු ගාසා හී නිවසක් (දකුණ) යකඩ ගෝලාර්ධය නම්වූ මිසයිල වෙතින් ආරක්ෂාව සපයන පද්ධතිය ක්‍රියාත්මකව පවතිමින්
|combatant1  =
යුද්ධෝපකරණ ආධාර:

|combatant2  =  ගාසා තීරය
හමාස්
PIJ
PRC
PFLP
DFLP
අල්-අක්සා ප්‍රාණපරිත්‍යාගවරුන්ගේ සේනාංක
අබ්දුල්ලා අසාම් සේනාංක
|commander1  = බෙන්ජමින් නෙතනියාහුඅග්‍රාමාත්‍යමොෂේ යාලෝන්ආරක්ෂක අමාත්‍යබෙනී ගාන්ට්ස් සාමාන්‍ය කාර්ය මණ්ඩලයේ ප්‍රධානි අමීර් එෂෙල්ගුවන් හමුදා ආඥාපතිසැමී තූර්ජිමාන්දක්ෂිණ ආඥාපති
යෝරාම් කොහෙන්ෂින් බෙට් නායක
|commander2  = ඉස්මයිල් හනියෙහ්මොහමඩ් ඩෙයිෆ්  අයිස් අඩ්-ඩීන් අල්-කසේම් සේනාංකයන්හී නායකරමඩාන් ෂාලාහ්පීඅයිජේ නායක
|units1      = ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක හමුදාඊශ්‍රායෙල ගුවන් හමුදාවඊශ්‍රායෙල නාවික හමුදාවෂින් බෙත්
|units2      = හමාස් හමුදාමය පාර්ශ්වය

}}ආරක්ෂක ගැටිය මෙහෙයුම' (, මිව්ට්සා' සුක් එයිටන්'', වචනානුසාරයෙන් "ශක්තිමත් පරය මෙහෙයුම") යනු,  ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක හමුදාව (අයිඩීඑෆ්) විසින් පලස්තීනියානු ගාසා තීරයේදී, 2014 ජූලි 8 දිනදී දියත් කෙරුණු ක්‍රියාන්විතයකි.    අවම වශයෙන් පලස්තීනියානුවෝ 192 දෙනෙකු හෝ මිය ගියහ. මානවවාදී කටයුතු සම්බන්ධීකරණය සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ කාර්යාලය ඇස්තමේන්තු කරන්නේ, ජූලි 14 දින වන විට, මිය ගිය අයගෙන් 77% සිවිල් වැසියන් වූ බවත්, එයින් 26% දරුවන් වූ බවත්ය. ගාසා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය පරිදී, පලස්තීනවරුන් 1,400 කට වඩා තුවාල ලබා ඇත. මියගියවුන්ගෙන් 90 දෙනෙක් පමණ හමාස් සටන්කාමීන් බව ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක හමුදාව ඇස්තමේන්තු කරමින් හමාස් විසින් ගාසානු ජනගහණය මිනිස් පළිහක් ලෙසින් භාවිතා කළ බව කියා සිටින අතර, ඊශ්‍රායෙල රානොසං බෙත්සලෙම් කියාසිටින්නේ ප්‍රහාර 10 ක් විසින් සිවිල් වැසියන් ගණනක් මරාදැමීම යුද්ධ අපරාධ ගණයට ගැනෙන බවයි. ජූලි 13 වන විට, 1,300 කට වඩා ඊශ්‍රායෙල ප්‍රහාර වාර්තා වූ අතර, 800 කට වඩා මිසයිල ගාසා සිට ඊශ්‍රායෙලයට එල්ල කොට තිබුණි.

එය සිදු කල බවට ඊශ්‍රායෙලය විසින් හමාස් වෙත චෝදනා එල්ල කළ,  2014 ජූනි මාසයේදී බටහිර ඉවුරෙහිදී  ඊශ්‍රායෙල ගැටවරයන් තිදෙනෙක් පැහැරගෙන ගොස් මරා දැමීම වෙතින් ඇරඹුනු සිද්ධි දාමයකින් ඉක්බිතිව මෙම මෙහෙයුම ඇරඹිණි. අයිඩීඑෆ් විසින් තදින් කියා සිටින්නේ, ගැටවරයන් පැහැරගෙන ගිය බවට ඊශ්‍රායෙලය විසින් සැක පල කරන මිනිසුන් දෙදෙනා, හමාස් සාමාජිකයන් බවට හොඳින් දන්නා දෙදෙනෙකු බවයි.   ඊශ්‍රායෙල බලධාරින් විසින් මේ සඳහා කිසිදු සාක්ෂියක් ඉදිරිපත් කර නොමැති අතර හමාස් විසින් පැහැරගෙන යෑම පිළිබඳ කිසිදු සම්බන්ධයක් ඇති බව ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත.   ඊශ්‍රායෙල හමුදා විසින් වයස 18 අඩු දෙදෙනෙකු ඇතුළු පලස්තියානුවන් දස දෙනෙකු මරා දැමූ අතර,  මින් ඉක්බිතිව, නැතිවී ඇති ගැටවරයන් පුළුල් අයුරින් සෙවීම සහ හමාස් කුටි සහ යටිතලව්‍යුහ මර්දනය සඳහා ඇරඹුනු හා, සහෝදරයන්ගේ රැකවලා මෙහෙයුම යන නමින් හැඳින්වුනු මෙහෙයුම මගින් තවද සිය ගණනක් බටහිර ඉවුරෙහිදී අත්අඩංගුවට ගැනුණහ.   නැතිවුණු ඊශ්‍රායෙල ගැටවරයන් තිදෙන සඳහා දියත් කෙරුණු සෝදිසිය තුලදී, ගිල්ආඩ් ෂලීට් සිරකරු හුවමාරුව තුලදී නිදහස් කෙරුණු බොහෝ දෙනා, අයිඩීඑෆ් විසින් අත්අඩංගුවට ගැනිණි. ආරක්ෂක ස්තම්භය මෙහෙයුම අවසානයේදී, 2012 නොවැම්බර මාසයේදී ඇතිවූ සටන්විරාම එකඟතාවය ඇතිවූ අවස්ථාවෙහි සිට, ගාසා තීරයේ සිට සටන්කාමී රොකට් ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු බවට ඊශ්‍රායෙලය විසින් චෝදනා කෙරුණු හමාස් සංවිධානය, 2014 ජූලි 8 දිනදී ඊශ්‍රායෙලය වෙත නොකඩවා රොකට් ප්‍රහාර එල්ලකිරීම පිළිබඳව සෘජු වගකීම භාර ගත් අතර සටන්විරාමයක කොන්දේසියක් වශයෙන් යළි-අත්අඩංගුවට පත් වූවන් නිදහස් කිරීම බලකර සිටියහ.

මරා දැමුණු ඊශ්‍රායෙල් ජාතිකයින්ගේ අවමගුලෙන් පැය කිහිපයකට පසුව, බෙයිට් හනීනා ප්‍රදේශයේ මොහමඩ් අබු කහ්ඩියර් නමැති 16-වියැති පලස්තීනියානු ගැටවරයෙකු, යුදෙව් අන්තවාදීන් විසින් පැහැරගෙන ගොස් අමු අමුවේ පුලුස්සා දමන ලද්දේ පළිගැනීමේ ප්‍රහාරයක් ලෙසිනි.  මෙම මරාදැමුම සම්බන්ධයෙන් යුදෙව් සැකකරුවන් සයදෙනෙක් ඊශ්‍රායෙල පොලීසිය වෙතින් අත්අඩංගුවට ගැනුණහ.  කහ්ඩියර්ගේ සිරුර සොයාගැනීමත් සමගම, නැගෙනහිර ජෙරුසලෙම තුල විරෝධතා හා කෝලහාල ඇතිවී ඒවා රට තුල අරාබි ගම්මාන දක්වා පැතිරුණු අතර, ඊශ්‍රායෙල අග්‍රාමාත්‍යය බෙන්ජමින් නෙතනියාහු විසින් නිල සමාව අයැදීමක් සහ ශෝක ප්‍රකාශයක් කිරීමටද සිදු විය.  මෙම කාලසීමාව තුලදීම, ඊශ්‍රායෙලය වෙතට ගාසා-වෙතින් රොකට් ප්‍රහාර සහ ගාසා තීරය වෙත ඊශ්‍රායෙල ගුවන් ප්‍රහාර හුවමාරුව උත්සන්න විය.  ඊජිප්තුව විසින් තැරැව්කරන ලද හා, ගාසා වෙත ගුවන් ප්‍රහාර නැවැත්වීමට ඊශ්‍රායෙල ඇප වීම වෙනුවෙන් රොකට් එල්ලකිරීමෙන් වැලකීමට හමාස් එකඟ වන, භව්‍ය සටන් විරතියක්, ජූලි 4 දින සිට ක්‍රියාත්මක විය හැකි බවට පලවිණි. හමාස් හෙළිදරව් කළේ එකඟවූ සටන් විරතිය පැය කිහිපයක් තුලදී ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන බවයි.ඊශ්‍රායෙල් ප්‍රකාශකයෙක් පැවසුවේ 'තීරණය ඇත්තේ හමාස් වෙත බවයි'.

ප්‍රකාශය සිදුකෙරුණේම නැත. ගාසාහී අඩවි කිහිපයක් වෙත ඊශ්‍රායෙලය විසින් ප්‍රහාර එල්ල කල අතර, ගාසාහී සිට ඊශ්‍රායෙල බල ප්‍රදේශය වෙත, ජූලි 7 දින වන විට රොකට් 100ක් එල්ල කෙරුණේ, බියෙර් ෂෙවා, අෂ්ඩෝඩ්, ඔෆාකිම්, ඇෂ්කෙලෝන් සහ නෙටිවොට් දෙසටය.    සඳුදා රාත්‍රිය පුරා ඊශ්‍රායෙලය විසින් ගාසා තීරයේ ඉලක්ක 50ක් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කල අතර, ජූලි 8 වන අඟහරුවාදා වන විට, ගාසාහී පලස්තීනියානු සටන්කාමින් විසින්  පැය 24 තුල 140 ට වඩා රොකට් ප්‍රමාණයක් ඊශ්‍රායෙල වෙතට එල්ල කල අතර, ටෙල් අවිව් නගරයට ඔබ්බේ උතුරේ වූ හඩේරා දක්වා මේවා එල්ල විය. යකඩ ගෝලාර්ධය නම්වූ, ඊශ්‍රායෙලයේ   රොකට්-එරෙහි ආරක්ෂක පද්ධතිය විසින්, එයින් 30 ක් පමණ අතුරුවැරීම් කළේය. මුහුද වෙතින් සිදු කිරීමට උත්සාහ කළ ප්‍රහාරයක්ද ඊශ්‍රායෙලය විසින් වලක්වන ලදි.  අඟහරුවාදා උදෑසන වන විට ඊශ්‍රායෙලය විසින් ප්‍රධාන හමුදාමය ප්‍රතිචාරයක් ඇරඹීය.

මෙහෙයුම ආරම්භයේදී, අයිඩීඑෆ් ප්‍රකාශක ට්වීට් වෙතින් පැවසුවේ, "අයිඩීඑෆ් විසින් ගාසාවෙහිදී ආරක්ෂක ගැටිය මෙහෙයුම හමාස්ට විරුද්ධව ඇරඹුවේ, ඊශ්‍රායෙල පුරවැසියන් දෛනික පදනමකින් මුහුණපාන ත්‍රස්තවාදය නැවැත්වීමටය".

 පලස්තීනයේ ජනාධිපති වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ප්‍රකාශකයෙක් විසින්,  මෙම මෙහෙයුම 'පලස්තීනුවන් වෙත යුද්ධ ප්‍රකාශ කිරීමක්' බවත්, අහිංසකයන් සංහාරය කිරීමක් ලෙස ඔහු පෙන්වා දුන් මෙය පිළිබඳ විරෝධය පළ කරන බවත් පැවසූ අතර,   'සමස්ත නීත්‍යානුකූල ක්‍රම භාවිතයෙන් තමන් ආරක්ෂා කර ගැනුමට පලස්තීනුවන්ට අයිතිවාසිකමක් ඇති බවත්' එක් කළේය.

2008–2009 දී පැවැති ගාසා යුද්ධයෙන් පසුව ගාසාහී පැවැති බිහිසුණුම හමුදාමය මෙහෙයුම වන්නේ ආරක්ෂක ගැටිය මෙහෙයුමයි.

මෙහෙයුම් කාලානුක්‍රමය

ජූලි 8
සටනෙහි භව්‍ය උත්සන්නවීමට සූදාම්වීමක් වශයෙන්, සඳුදා දිනදී (ජූලි 7 දිනදී) අයිඩීඑෆ් විසින් උපසේවා භටයන් 1,500ක් දෙනා සේවයට කැඳවන ලදි.

ආශ්‍රිත

2014 ඊශ්‍රායෙල–ගාසා ගැටුම


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Trnavá Hora enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Trnavá Hora im Okres Žiar nad Hronom.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Trnava Hora


سرعة ترسب الدم (بالإنجليزية: erythrocyte sedimentation rate = ESR) هي السرعة التي تترسب بها كريات الدم الحمراء خلال مدة قدرها ساعة واحدة. هو اختبار شائع في طب أمراض الدم، ومقياس غير خاص للالتهاب. لإجراء الاختبار، كان يتم وضع الدم غير المتجلط في أنبوب قائم، يعرف باسم أنبوب ويسترجرين، ويتم قياس معدل سقوط كريات الدم الحمراء بالملليمتر في نهاية الساعة.

منذ دخول عداد الخلايا الإلكتروني في المعامل، أصبح إجراء اختبار سرعة ترسب الدم يتم أوتوماتيكيا.

تُحكم سرعة ترسب الدم بالتوازن بين القوى الموالية للترسب، الفيبرينوجين بشكل رئيسي، والعوامل المقاومة للترسب، الشحنات السالبة للكريات تحديدا. حين يكون هناك التهاب، تتسبب النسبة العالية للفيبرينوجين في كريات الدم الحمراء بجعلها تلتصق ببعضها البعض. تكون الكريات الحمراء كومات تسمى "النضائد - rouleaux"، والتي تترسب بشكل أسرع نظرا لزيادة كثافتها. يمكن أن تتكون النضائد أيضا في حالات الاضطرابات التكاثرية اللمفية حيثما يتم إفراز بارابروتين واحد أو أكثر بكميات كبيرة.

تزداد سرعة ترسب الدم في الالتهاب، والحمل، وفقر الدم، والأمراض المناعية الذاتية (مثل التهاب المفاصل الروماتويدي والذئبة)، والعدوى، وبعض أمراض الكلى، وبعض السرطانات (مثل اللمفوما، والورم النخاعي المتعدد). فيما تقل سرعة الترسب في حالات كثرة كريات الدم الحمر، ومتلازمة فرط اللزوجة، وفقر الدم المنجلي، وابيضاض الدم، ونقص بروتينات البلازما (بسبب مرض كلوي أو كبدي) وقصور القلب. رغم أن زيادة مستوىالأجسام المضادة يزيد عادة من سرعة الترسب، فإن المستويات العالية للغاية قد تقلل السرعة مجددا بسبب فرط لزوجة البلازما. يحدث هذا بالأخص مع الغلوبيولين المناعي م، وبدرجة أقل مع الغلوبيولين المناعي أ. سرعة ترسب الدم أعلى قليلًا في الإناث.

الآلية
سرعة ترسب الدم هي قياس لقدرة كريات الدم الحمراء على السقوط خلال بلازما الدم والتراكم معًا في قاع الوعاء الحاوي خلال ساعة.

هناك 3 مراحل في ترسب الكريات الحمراء:

1) المرحلة 1: تكوين النضائد

2) المرحلة 2: مرحلة الترسيب أو الاستقرار

3) المرحلة 3: مرحلة الحزم - 10 دقائق (تقل سرعة الترسيب وتبدأ الخلايا في التجمع في قاع الأنبوبة)

في الظروف الطبيعية، كريات الدم الحمراء مشحونة بشحنات سالبة. لذلك، تتنافر الكريات مع بعضها البعض ولا تكون كومات. إلى جانب ذلك، إذا كانت لزوجة الدم عالية، ستكون سرعة سقوط الكريات عبر البلازما بطيئة وبالتالي تقل سرعة ترسب الدم.

تتأثر سرعة الترسب بالحالات الالتهابية وغير الالتهابية.في الحالات الالتهابية، يكون الفيبرينوجين، وبروتينات التخثر الأخرى، وغلوبيولين ألفا مشحونين بشحنة موجبة، وبالتالي يزيدون من سرعة الترسب. في الحالات غير الالتهابية، يستطيع تركيز ألبيومين المصل، وشكل، وحجم، وعدد كريات الدم الحمراء، وتركيز الأجسام المضادة التأثير على سرعة الترسب. بعض الحالات غير الالتهابية الأخرى التي تزيد من سرعة الترسب تشمل فقر الدم، وقصور الكلى، والسمنة، والشيخوخة، والجنس الأنثوي. في المقابل، تسبب زيادة كرات الدم الحمراء نقص في سرعة الترسب نظرًا لزيادة لزوجة الدم. اعتلال الهيموغلوبين مثل فقر الدم المنجلي يمكن أن يصاحبه نقص في سرعة الترسب بسبب الشكل غير الصحيح لكريات الدم الحمراء والذي يفسد تكوين الكومات. كذلك فإن سرعة الترسب تكون أكبر في النساء خلال الطمث والحمل. القصور الكلوي هو سبب آخر لزيادة سرعة الترسب. لا تتغير قيمة سرعة ترسب الدم سواء تم عمل غسيل كلوي أم لا. لذلك، فإن قياس سرعة الترسب ليس مقياسًا موثوقًا للالتهاب في مرضى القصور الكلوي.

تبدأ سرعة الترسب في الزيادة بعد 24 لـ48 ساعة من الالتهاب، وتقل ببطء بعد التعافي منه، وقد يستعرق التعافي من الالتهاب من أسابيع لشهور. لقيم سرعة الترسب الأكبر من 100 مم/ساعة، يجب عمل تحاليل لإيجاد السبب لأن هناك احتمال 90% لإيجاد السبب.

الاستخدامات الطبية

التشخيص
يمكن أن يكون قياس سرعة الترسب مفيدا في تشخيص بعض الأمراض، مثل الورم النخاعي المتعدد، والتهاب الشريان ذو الخلايا العملاقة، وألم العضلات الروماتزمي، والعديد من الأمراض المناعية الذاتية مثل الذئبة، والتهاب المفاصل الروماتويدي وداء الأمعاء الالتهابي وأمراض الكلى المزمنة. في كثير من تلك الحالات، قد تتجاوز سرعة الترسب 100 مم/ساعة.

تستخدم سرعة الترسب بشكل شائع فيالتشخيص التفريقي لداء كاواساكي (لتفريقه عن التهاب الشرايين تاكاياسو، والذي يحظى بارتفاع شديد في سرعة الترسب) وقد تكون مرتفعة في بعض حالات العدوى المزمنة مثل الدرن، والتهاب الشغاف العدوائي. كما تكون مرتفعة في التهاب الغدة الدرقية تحت الحاد المعروف باسم دي كورفان.

شدة المرض
سرعة ترسب الدم هي أحد عناصر (مؤشر نشاط داء كرون في الأطفال)، أي أنها مؤشر لتقييم شدة داء الأمعاء الالتهابي في الأطفال.

متابعة الاستجابة للعلاج
الفائدة السريرية لسرعة الترسب محدودة على متابعة الاستجابة للعلاج في بعض الأمراض الالتهابية مثل التهاب الشريان ذو الخلايا العملاقة، وألم العضلات الروماتزمي، والتهاب المفاصل الروماتويدي. كما يمكن استخدامها كمقياس بسيط (غير دقيق) للاستجابة في حالات لمفوما هودجكين. بالإضافة لذلك، تستخدم سرعة الترسب في تحديد واحد من العوامل العديدة ذات التأثير السلبي على مآل لمفوما هودجكين.
{| border="1" cellpadding="2" style="text-align: center; margin-bottom: 10px;" width="300" class=""

القيم الطبيعية

البالغون
القانون المستخدم على نطاق واسع لحساب قيم سرعة ترسب الدم الطبيعية لدى البالغين (حد الموثوقية 98%) وهي يعطى بالمعادلة التالية التي تم استنباطها في 1983:

النطاق المرجعي لسرعة ترسب الدم من دراسة كبيرة في 1996 مع حدود موثوقية ضعيفة:

الأطفال
تم اقتباس القيم الطبيعية لسرعة الترسب كما يلي:1-2 مم/ساعة عند الولادة، تزيد لـ4 مم/ساعة بعد 8 أيام من الولادة، ثم لـ17 مم/ساعة بحلول اليوم 14.

النطاقات الطبيعية التقليدية هي :

 حديث الولادة: 0-2 مم/ساعة
 الأطفال حتى البلوغ: 3-13 مم/ساعة، وتضع بعض المعامل الأخرى حد أقصى مم/ساعة 20.

العلاقة بالبروتين المتفاعل-C
البروتين المتفاعل-C هو بروتين طور حاد. لذلك، فهو علامة أفضل لرد الفعل في المرحلة الحادة عن سرعة ترسب الدم. بينما تشير سرعة الترسب والبروتين معًا لدرجة الالتهاب، ولكن تلك القاعدة ليست سليمة دائمًا وقد تكون النتائج متضاربة في 12.5% من الحالات.

البحث العلمي
وفقًا لدراسة صدرت عام 2015، فقد ظهر وجود ارتباط بين طفرة في جين HBB وزيادة قيم سرعة ترسب الدم في شعب سردينيا. حيث تأثر عدد كريات الدم الحمراء (الذي يتناسب عكسيا مع سرعة الترسب) في حاملي تلك الطفرة ذات تعدد أشكال النوكليوتيدات المفردة. هذه الطفرة تكاد تكون قاصرة فقط على سكان سردينيا وهي سبب شائع لثلاسيميا بيتا.

مراجع

روابط خارجية

 Mediscuss on ESR
 American Family Physician article on ESR
 ESR at Lab Tests Online

فحوصات مناعية
اختراعات بولندية
التهابات
فحوصات الدم
معدلات زمانية

سرعة ترسب الدم


Lecce (Salentino lehçesi: Lècce, Antik Grekçe: Luppìu, Latince: Lupiae), güney İtalya'nın Puglia Bölgesi'nde ve kendi ismini taşıyan Lecce ilinin merkezi olan bir şehir ve bir komün. Lecce, barok stili mimari eserler açısından oldukça zengindir. Barok tarzı mimarinin altın çağında yapılan, günümüzde iz bırakan yapı örneklerini Lecce'de görmek mümkündür. Salento Güzel sanatlar ve folklor Müzesi Heykel ve Roma Dönemi kalıntıların sergilendiği Bölgesel Müzeye Lecce ev sahipliği yapar.

Tarihçe

Tarihsel mitolojiye göre Lecce şehri Truva Savaşı döneminde "Mesapii" adlı bir İtalyan kavimi tarafından yerleşilen Sybar isimli bir şehirdi. Sonra ;İapyges adlı diğer bir İtalyan kavminin eline geçti, MO 3. yüzyılda antik Roma Cumhuriyeti eline geçti ve şehre Romalılar tarafından Lupiae ismi verildi.

MS 2. yüzyılda imparator Hadrianus döneminde şehir eski mevkinin 3 km kuzeybatısına nakledildi ve ismi "Lecea" veya "Litium" oldu. Bu yeni şehir günümüzde "San Cataldo" adlı sahil semti olan "Hadrianus Limanı"'nan duvarlı yolla bağlı idi. Şehirde bir "Roma Tiyatrosu" ve "Roma Anfitiyatrosu" bulunmaktaydı. Roma İmparatorluğu Hristiyan olduktan sonra şehrin ilk Hristiyan Piskoposu "Sant'Oronzo" olduğu kabul edilmektedir ve bu kişi şehrin patron evliyasıdır.

Batı Roma İmparatorluğu çöktükten sonra MS 6. yüzyılda şehir Ostrogot kralı Totila tarafından ele geçirilip talan edildi. 549'da şehir Bizanslılar eline geçti. Bundan sonra şehir beş yüzyıl genellikle Doğu Roma İmparatorluğu idaresi altına kaldı. Bu dönemde kısa zamanlar için Araplar, Lombardlar ve İslavlar tarafından hücuma uğradı ve ele geçirildi.

11. yüzyılda şehir Normanlar eline geçti. Normanlar idaresinde Lecce önemli bir liman oldu ve "Lecce Kontluğu" 1053-1463 döneminde Sicilya Krallığı idaresi altında bulunan en büyük ve en önemli bir şehir haline geldi.

1463'ten sonra Lecce doğrudan doğruya Napoli Kral idaresine "Lecce Otranto Kutsal Krallık İl Merkezi olarak bağlandı. Şehir bu dönemde Akdeniz bölgesini en zengin limanlarından biri oldu Floransalı, Venedikli, Cenevizli ve Osmanlılara bağlı Arnavut ve Rum tüccarlar için bir ticaret merkezi ve bir kültürel merkez oldu. Bu ekonomik ve politik durumunu Lecce sonra gelen  Hohenstaufen ve Anjou hanedanları altında da korudu.

15. ve 16. yüzyılda Lecce güney İtalya'nın en önemli şehri idi. 1489'da Otranto'nun Osmanlılarca ele geçirilmesinden sonra, 16. yüzyılda Puglia kıyılarını korumak için Şarlken tarafından yapılan bir sıra savunma kaleleri arasında yapılmış olan "Lecce Kalesi" çok önemliydi.

1656'da Lecce büyük bir veba salgına uğradı ve şehirde binlerce kişi hayatını kaybetti. 17. yüzyıl şehirde yapılan Barok mimarı stili dinsel, kamusal ve özel yapılar şehrin bu tip zengin süslü yapılarla bezenmesine neden oldu.

1734'te Napoli Krallığı Avusturyalılar hanedanına geçtiğinde şehirde İspanyol asilleri önem kazandı. 19. yüzyılda şehir yeniden imar edildi ve şehir kültürel bakımdan çok hareketli oldu. Fakat Napolyon ve sonraki Fransızlara dayalı hükûmetlerince dinsel düzenlerin ortadan kaldırılıp manastır ve kiliselerin kapatılması şehrin kültürel hayatına büyük aksi tesirler yaptı. 19. yüzyılda şehrin mimarisine neo-Fas oriyental mimarı ve neoklasik mimarı önemli katkı yaptı.

II. Dünya Savaşı başlarında Lecce büyük bir İtalyan uçak üssü idi ve Akdeniz ve Ege Denizi üzerinde İtalyan uçakları için üs oldu. 1943'te İtalya'nın müttefiklere teslim olup İtalya güneyi Amerikalılar eline geçince Lecce hava üssü Amerikan Ordu Hava Gücü'nün 99. Ağır Bombardıman Grubu için B-24 uzun-menzilli bombardıman uçakları üssü olarak kullanıldı,

 Coğrafi konum

Lecce şehri genellikle düzlük bir arazi olan "Salento Ovası"nın orta-kuzeyinde bulunur. Selanto ovası çok geniş bir düzlüktür ve kuzeyinde "Mürge platosu" ve güneyinde "Salento Serre" platosu bulunur. Şehrin bulunduğu bölgedeki arazinin alt tabakaları kildir. Ovanın yüzeyde akarsular bulunmamaktadır. Fakat yüzeyin bir kısmı "karst" karakterinde bulunmakta ve yüzeyde "vore" ve "copevento" adları verilen yağmur sularının yeraltı akarsularına katıldıkları çukurlar bulunup yeraltı karst nehirleri vardır. Bu ova yüzeyinde bataklıkların oluşmasını önlemek için de suların karst çukurlarına iletilmesini sağlayan şu kanalları kazılmıştır.

Lecco komünü 238 km² olup tarihsel olarak esas şehir deniz kıyısından uzaktadır. Ama Lecce komünün Adriyatik Denizi ile 20 km uzunlukta kıyısı bulunmakta bu komüne bağlı olan Frigole, Torre Chianca, Torre Rinalda, San Cataldo vb adli semtler ve köyler deniz kıyısındadır.

Lecce, Salento ovasının bir parçası olarak, mutedil kışları ve sıcak ve nemli yazları bulunan bir Akdeniz iklimine sahiptir. En soğuk ay olan Ocak ısı ortalaması 9 °C ve en sıcak olan Ağustos ısı ortalaması 24,7 °C olur. Lecce'de en yağışlı dönemler sonbahar ve kış olup şehir yıllık ortalama yaklaşık 626 mm yağış alir; ilkbahar ve yaz mevsimlerinde uzun dönemler hemen hemen hiç yağışsız geçer.

Nüfus gelişimi

Lecce şehrinin nüfusu (9.2010 tahminleri itibarıyla) 95.244 kişidir ve nüfus yoğunluğu 399.53 kişi/km² olur. Lecce komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmi nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:
Kişi

 Görülecek yerler Antik Romalı Anfitiyatrosu: Yapımı MS 2. yüzyıl. Kapasitesi yaklaşık 25.000 kişi idi. Sonraki yüzyıllarda üzerine diğer anıtlar dikildiği için günümüzde yarı gömülü bir haldedir. Roma Tiyatrosu:1927'de kazılıp bulunmuştur ve Anfitiyatro ile aynı dönemde yapılmıştır. 19m çapındadır. Sonradan özel olarak "Lupiensi Sant'Oronzo" oyunları için kullanıldığı kabul edilmektedir. Günümüzde etrafında bulunan heykeller, geçmiş yüzyıllarda bu kalıntıdan "Arkeoloji Müzesi Sigismondo Castromediano"'ya kaldırılmış ve 1927'den sonra tekrar geriye yerleştirilmiştir.Colonna di Sant'Oronzo (San Orrozo Sǖtunu): Üzerinde Lecce'nin patron evliyası olan San Oronzo heykeli bulunur. Bu sütun ve heykel Brindisi şehri tarafından Lecce'ye şükran için hediye edilmiştir. San Oronzo'nun Brindisi'de ortaya çıkan veba salgınını önlemesini anmakta olduğu iddia edilir. Bu sütun antik Romalılar tarafından antik Roma-Brindisi yolu olan "Via Appia"'nın Brindisi'de sona ermesi mevkini göstermek için Brindisi'de dikilen iki antik sütundan biridir.
 Torredel Parco (Park Kulesi): Orta Çağ'da Lecce'nin sembolü olan anıtlardan birisi. 1419'da o zaman 19 yaşında olan Lecce Prensi "Giovanni Antonio del Bazo Orsini" tarafından dikilmiştir. 23 m yükseklikte kule olup etrafında derin bir hendek bulunup bu hendek içerisinde Orsini sulalaesinin arma sembolü olan ayıların yetiştirilmesi için mevki olmuştur. Kule Orsini'nin şehri idare etmesi sırasında bir "mahkeme" binası olarak kullanılmıştır. Fakat Orsini'den sonra Napoli Krallığı'na geçen İspanyol hanedanının yörel valisi ikametgâh merkezi olmuştur. Castello Carlo V (V. Karl Kalesi): V. Karl tarafından 1480'de Otranto'nun Osmanlılar tarafından işgalinin tekrarlanmasını önlemek için Puglia'da yaptırılan sahil savunma tesislerinden biridir. Günümüzdeki kale 1539-1549 döneminde mimar "Gian Giacomo dell'Acaja tarafından tasarlanmıştır.
Eski şehir kapılar: Orta Çağ'dan kalan şehir kapıları yerine yapılmış anıtsal şehir kapıları: Arco di Trionfo (Zafer Taki): Halk arasında bu yapının yerinde bulunan eski kapı olan Porta Napoli (Napoli Şehir Kapısı) veya bir evliya anısına San Giosto Kapısı olarak anılır. V. Karl'in anısına 1548'de yapılmıştır.Porta San Bıagio (San Biaggio Kapısı): Barok mimarı stilindePorta Rudıae: Barok mimarı stilinde. Üzerinde San Oronzo heykeli ve yanlarında mitolojik figürler bulunur.Porta San MartinoPoliteamo Greco Opera Evi: 1884'te açılan ve V. Karl Kalesi'nin hemen yanında bulunan bir tiyatro binasıPalazzo del Sedile (Sedile Sarayı): 1592'de yapılmıştır. 1852'ye kadar Şehir Belediye Sarayı olarak kullanılmıştır.Palazzo dei Celestini (Celestini Sarayı): 1659-1695'te mimar "Giuseppe Zimbalo" tarafından yapılmıştır. Günümüzde Lecce ili Hükûmet Sarayı görevi yapmaktadır.Arkeolojik Müze 'Faggiano''':

Komşu komünler

Lecce komünü şu komünlerle sınır komşusudur: Arnesano, Cavallino, Lequile, Lizzanello, Monteroni di Lecce, Novoli, San Cesario di Lecce, San Pietro in Lama, Squinzano, Surbo, Torchiarolo (BR), Trepuzzi, Vernole

Kardeş şehirler
Lecce şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Resimler
Lecce

Ayrıca bakınız
Puglia
Lecce (il)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî site

Lecce


Das Graduale Novum ist eine moderne Neuausgabe für die gregorianischen Gesänge der heute gültigen römisch-katholischen Liturgie der heiligen Messe, ausgerichtet am Missale Romanum 2002/2008. Das Buch ist eine Editio iuxta typicam, eine offiziöse Ausgabe, welche der für die Messgesänge in lateinischer Sprache 1972 erstellten Editio typica "Ordo Cantus Missae", dem offiziellen Regelwerk der liturgischen Gesänge für die römisch-katholische Messe, folgt. Darüber hinaus enthält das Graduale Novum erstmals die nötigen Ergänzungen an gregorianischen Gesängen gemäß dem Missale Romanum von 2002/2008, sowohl im Ordo Missae als auch bei den seit 1972 neu eingeführten Messformularen im Kirchenjahr, Heiligenjahr und den diversen anderen Messfeiern (z. B. Feier der  Sakramente und Sakramentalien, Votivmessen). Diese Neuausgabe eines traditionellen Graduale Romanum wurde 2011 (Band 1) und 2018 (Band 2) veröffentlicht. Oberhalb der Quadratnotation der Gesänge sind die Neumen aus der Handschrift von Laon notiert, unterhalb die Neumen der St. Galler Handschriftenfamilie, wie bereits im Graduel neumé (1966) und im Graduale Triplex (1979). Das Graduale Novum steht in der Tradition nachkonziliarer Bücher des Gregorianischen Chorals, die zum Großteil keine offiziellen Ausgaben (editio typica) mehr sind, sondern offiziöse Drucke (iuxta typicam), welche inhaltlich den amtlichen Vorgaben folgen, weil die zuständigen römischen Behörden (Gottesdienstkongregation) selber im Normalfall keine praktischen Editionen mehr vorlegen. Bücher wie das Graduale Romanum 1974 oder das Graduale Triplex sowie andere Publikationen dieser Art sind ebenfalls private Drucke iuxta typicam. Das ist auch aus dem genauen Titel der Bücher herauszulesen. Es ist zu betonen, dass heute die offiziellen Texte für die Messgesänge vorgeschrieben sind, nicht aber mehr (wie vor dem 2. Vatikanischen Konzil) auch die Melodieversionen. Dies ist zuletzt ausdrücklich im Vorwort zum Ordo Cantus Officii. Edition typica altera 2015 festgehalten worden.

Das Graduale Novum wurde von einer Arbeitsgruppe der 1975 gegründeten Internationalen Gesellschaft für Studien des Gregorianischen Chorals (AISCGre) erarbeitet und von folgenden Personen herausgegeben: Christian Dostal, Johannes Berchmans Göschl, Cornelius Pouderoijen, Franz Karl Praßl, Heinrich Rumphorst, Stephan Zippe.

Entstehung

Das Zweite Vatikanische Konzil hatte in der am 4. Dezember 1963 verabschiedeten Konstitution Sacrosanctum Concilium, Nr. 117, eine kritische Ausgabe der Bücher des Gregorianischen Chorals gefordert. Das Graduale Novum. Editio magis critica iuxta SC 117 erfüllt diese Vorgabe des Konzils.

Die Bearbeitung des Gregorianischen Gesangs und des ersten Bands des Choralbuchs erfolgten im Zeitraum von 1977 bis 2011 durch Mitglieder der AISCGre. Als Arbeitsgrundlage wurde das Graduale Romanum von 1908 verwendet. Zur Restitution wurden die ältesten bekannten Handschriften verwendet, in denen die Melodien durch adiastematische (ohne durchgängige Tonhöhenverhältnisse) oder diastematische Neumen dargestellt sind. Auch für die Erstellung der Editio Vaticana (1908) wurden schon diese Handschriften herangezogen; dies sind Kodizes aus Laon, Einsiedeln und Sankt Gallen. In der Forschung wurde ausdrücklich der Fortschritt der liturgisch-musikalischen Studien zum Gregorianischen Choral berücksichtigt. Einzelne Ergebnisse wurden während der Bearbeitung von der deutschsprachigen Sektion der Gesellschaft als Vorschläge zur Restitution von Melodien des Graduale Romanum im Periodikum Beiträge zur Gregorianik veröffentlicht.

Der erste Band De dominicis et festis (Sonntage und Feiertage) erschien 2011. Er wurde Papst Benedikt XVI. im Rahmen einer Privataudienz vorgestellt. Der zweite Band De feriis et sanctis (Werktage und Heiligenfeste) erschien 2018. Der ebenfalls 2018 erschienene Kommentar von Johannes Berchmans Göschl schildert die Geschichte der Edition und legt die editorischen Grundsätze dar, insbesondere die der Melodierestitution.

Inhalt

Band 1 De dominicis et festis
Der Inhalt des ersten Bandes gliedert sich (nach dem Vorwort in lateinischer, deutscher, italienischer, englischer, französischer und spanischer Sprache) in die folgenden Teile:

 Proprium im Kirchenjahr für die Sonn- und Feiertage
 Allgemeine Gesänge (Communia)
 Gesänge und Propria für ausgewählte Heilige
 Totenmesse
 Eigenfeiern des Benediktinerordens
 Ordinarium
 Verschiedene Messgesänge
 Alleluia-Gesänge in den acht Kirchentönen
 Index

Band 2 De feriis et sanctis
Band 2 ist wie Band 1 aufgebaut und enthält zunächst einmal alle Gesänge gemäß dem Ordo Cantus Missae 1972, welche in Band 1 fehlen, einschließlich der Anhänge des traditionellen Graduale Romanum. Dazu kommen noch alle Ergänzungen zum Ordo Missae, die mit der dritten amtlichen Auflage des römischen Messbuchs 2002/2008 notwendig geworden sind. Dazu gehören z. B. auch eine Melodie für das Credo Apostolicum oder die neuen Entlassungrufe. Für die seit 1972 neu eingeführten Messformulare (vor allem Heiligenfeste) werden Vorschläge zur Auswahl der Propriumsgesänge gemacht. Damit ist es mit dem Graduale Novum möglich geworden, Messfeiern mit gregorianischen Gesängen in vollständiger Übereinstimmung mit dem Missale 2002/2008 zu singen. Ein umfangreicher Gesamtindex erschließt die beiden Bände mit allen nötigen zusätzlichen biblischen, historischen und liturgischen Angaben, ein Kurzindex erleichtert schnelleres Suchen.

Unterschiede zum Graduale Romanum bzw. Graduale Triplex

Es gibt eine Reihe von objektiven Unterschieden zwischen der Ausgabe des Graduale Novum und den Ausgaben des Graduale Romanum beziehungsweise des nachträglich herausgegebenen Graduale Triplex, dem ebenso wie dem Graduale Novum die ältesten adiastematischen Neumenhandschriften hinzugefügt wurden:

Melodie und Notation
 Das Graduale Novum verzichtet auf den Asteriscus, der die Textstelle markiert, bei der die Choralschola nach dem Anstimmen des Kantors einsetzen soll.
 Im Graduale Novum werden zugunsten der üblichen Finalis einerseits Transpositionen vermieden, andererseits jedoch auch eingeführt, was die Benutzung von Versetzungszeichen (fis und es) erforderlich macht, die im Graduale Romanum gar nicht vorkommen. Hierbei kommt es auch zu abweichenden Kirchentonarten.
 Das Graduale Novum verwendet Versetzungszeichen (für die Töne es, fis und cis), sodass auch bei nicht-transponierten Stücken nicht-diatonische Melodien entstehen.
 Es gibt zahlreiche (meist kleinere) Unterschiede bei der Angabe der diastematischen Melodien in der Quadratnotation. An einigen Stellen werden die im Graduale Romanum als zwei aufeinanderfolgende kleine Terzen angegebene Melodieverläufe wie fa-re-si(durum) oder si(molle)-sol-mi, die einen gebrochenen verminderten Dreiklang ergeben, im Graduale Novum in anderer Form angegeben. An einigen Stellen ist im Graduale Novum das Versetzungszeichen in eckige Klammern gesetzt (Beispiel: []), wenn die im Mittelalter präferierte Tonhöhe aus den zur Verfügung stehenden Handschriften nicht eindeutig rekonstruiert werden konnte. In diesem Fall soll die gesungene Tonhöhe von den Sängern entschieden werden.

Text

 Es gibt gelegentlich Abweichungen bei den Texten, wobei diese teilweise auch im Graduale Triplex nachgetragen wurden.
 Das Graduale Novum verwendet den Buchstaben "J", wie zum Beispiel im Wort "Jerusalem", der weder in den neueren Ausgaben des Graduale Romanum (inklusive des Graduale Triplex) noch in den mittelalterlichen Handschriften auftaucht.
 Dem Graduale Novum fehlen die kleinen Doxologien "Gloria Patri", die bei allen Antiphonen in allen Kirchentonarten nach dem Vers gesungen werden.
 Im Graduale Novum werden die Textstellen der Bibel nicht bei den einzelnen Stücken, sondern am Ende im Index Alphabeticus Cantuum II angegeben.

Satz

 Beim Graduale Novum wird ausschließlich schwarze Druckfarbe verwendet, wohingegen beim Graduale Triplex die adiastematischen Neumen unter den Liniensystemen rötlich gedruckt werden.
 Der Schriftgröße ist im Graduale Novum etwas geringer.
 Der Notenzeilenabstand ist im Graduale Novum größer (maximal sechs Zeilen pro Seite) als im Graduale Romanum (maximal neun Zeilen pro Seite).

Literatur

Ausgaben
 Graduale Novum – Editio magis critica iuxta SC 117seu Graduale Sanctae Romanae Ecclesiae Pauli PP. VI cura regcognitum, ad exemplar ordinis cantus Missae dispositum, luce codicum antiquiorum restitutum nutu Sancti Oecumenici Concilii Vaticani II, neumis Laudunensibus et Sangallensibus ornatum
 Tomus I: De dominicis et festis. ConBrio Verlagsgesellschaft, Regensburg 2011, ISBN 978-3-940768-15-5.
 Tomus II: De feriis et sanctis. ConBrio Verlagsgesellschaft, Regensburg 2018, ISBN 978-3-940768-74-2.

Sekundärliteratur
 Johannes Berchmans Göschl: Graduale Novum – Editio magis critica iuxta SC 117. Kommentar. ConBrio Verlagsgesellschaft, Regensburg 2018, ISBN 978-3-940768-70-4.
 Franz Caiter: Sprachliche Fehler im Graduale Novum, Wilhering Dip3-Bildungsservice-GmbH, 2011, ISBN 978-3-902686-99-2

Weblinks
  Graduale novum editio magis critica iuxta – Mehrteiliges Werk
 Choralbücher für die heutige liturgische Praxis in Auswahl, AISCGre
 "Graduale Novum" – Band 1 des neuen Standardwerkes zur Kernsubstanz abendländischer Musik ist erschienen, neue musikzeitung, 31. Januar 2011
 www.liturgische-gregorianik.de

Einzelnachweise

Choralbuch
Graduale (Liturgisches Buch)

Graduale Novum


Kalecikkaya, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1530 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 65 km, Alaca ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Kalecikkaya, Alaca


මුර බෝට්ටු සඳහා සැලසුම් බොහොමයක් පවතී. රටේ නාවුක හමුදාව, වෙරළාරක්ෂක බලකාය හෝ පොලිස් බලකාය මගින් හසුරවනු ලැබේ. දියඹේ (නිල් ජලයේ) හෝ මෝය අසබඩ ගංගා ( දුඹුරු ජලයේ) ආදී පරිසරවල භාවිතා වේ. සීමා ආරක්ෂක කටයුතුවල සාමාන්‍යයෙන් යෙදී සිටිනු දැක ගත හැකිය. සොර බඩු ජාවාරම් කරුවන්ට, කොල්ල කරුවන්ට එරෙහිව, ධීවර කටයුතු සඳහා විගමන නීති බලාත්මක කිරීම සඳහා යොදා ගැනේ. මේවා මුදා ගැනීමේ මෙහෙයුම් සඳහා ද භාවිතා වේ.

වෙරළබඩ මුර යාත්‍රා හා දියඹ මුර යාත්‍රා ලෙස වර්ග කළ හැකිය.

මේවායේ වේග ප්‍රහාරක යාත්‍රා සබ්මැරීන් ප්‍රහාරක යාත්‍රාවලට වඩා කුඩාය. ඒවා සදහා ට්‍රොපිඩෝ බෝට්ටු හා මිසයිල බෝට්ටුද අඩංගු වේ. නමුත් ඇතැම් ඒවා ආරක්ෂක නෞකාවත් තරමටම විශාල වේ. දියඹ මුර බෝට්ටු, නාවික බල ඝනයක කුඩාම නෞකා, විවෘත මුහුදේදීද උපයෝගී වේ.එක්සත් ජනපද හමුදාව වැනි විශාල හමුදාවල දියඹ යාත්‍රා හා වෙරළාරක්ෂක කටයුතු සඳහා මේවා යොදා ගැනේ. නමුත් කුඩා නාවික හමුදාවන් මේ යාත්‍රා යුද මෙහෙයුම් කටයුතු සඳහාද යොදා ගනී.

ලෝක යුද්ධ දෙකෙහිදීම සංඛ්‍යාත්මක වර්ධනය සඳහා දෙපාර්ශවයම ටෝමාර් බෝට්ටු සන්නද්ධ කොට මුර බෝට්ටු බවට පත් කෙරිණි. තවද සමුද්‍ර ධීවර බෝට්ටුවලටද, මැෂින් තුවක්කු හා යල්පැනගිය නාවුක උපාංග සවිකර මුර බෝට්ටු බවට පත් කෙරිණි. ඇතැම් නූතන බෝට්ටු අදටත් ධීවර බෝට්ටු හා විවේක බෝට්ටු මත පදනම් වේ.

සමුද්‍ර මුර බෝට්ටු සාමාන්‍යයෙන් 30 m (අඩි 100 ) දිගකින් යුතුය. එක් මධ්‍යම කැලිබර් කාලතුවක්කුවක් ප්‍රධාන යුධ උපකරණ ලෙස විවිධ සැහැල්ලු ආයුධ රාශියක් යොදා ගනී. උදා: මැෂින් තුවක්කු , ආසන්න ආයුධ පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරිත්වය මත මෙම වර්ගයටද වඩාත් දියුණු සංවේදක හා ප්‍රහාර පාලන පද්ධති අඩංගුවිය හැකිය. එමගින් ට්‍රොහිඩෝ , ප්‍රතිනාවුක හා භූමි - ගුවන් මිසයිල පරිවහනයට ඉඩ ලබා දේ. බොහෝ නූතන සැලසුම් ගෑස් ටර්බයින පද්ධති මගින් බලගැන්වෙන අතර (CODAG වැනි ) නාවුක සැතපුම් 25-30 පරාසයක් දරයි. ඒවා ප්‍රාථමිකව රටේ අනන්‍ය ආර්ථික කලාපයේ මුර කටයුතු සඳහා යොදා ගනී. පොදු කටයුතු වන්නේ ධීවර කටයුතු අධීක්ෂණය , ප්‍රති හොරබඩු ජාවාරම් කටයුතු, නීති විරෝධී විගමන මුර බෝට්ටු , මංකොල්ල කරුවන්ට එරෙහි කටයුතු සෙවීමේ හා මුදා හැරීම ( නීතිය බලාත්මක කිරීමේ ) ආදි කටයුතුය. විශාලතම දියඹ මුර යාත්‍රාවල ගුවන් යානා හා හෙලිකොප්ටර අංගනයක්ද ඇත. කුරුස යුධ සමයේදී මේවා නාවික හමුදාවේ විශාල නැව්වලට ආධාරක ලෙස භාවිතා කළ බව කියවේ.

ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වීම හා අඩු වියදම මේවා ලෝකයේ සුලභතම යුධ යාත්‍රා බවට පත් කොට ඇත. " කොල ජල" හැකියාවන් පමණක් ඇති යාත්‍රා ඒ අතර විශේෂ වේ. ඒවා උතුරු මුහුද වැනි කුඩා මුහුදුවල යාත්‍රා කටයුතු සඳහා ද ප්‍රයෝජනවත් වේ.

මෙවැනි යුධ මූලික රාජකාරි සඳහා යෙදවෙන සමාන යාත්‍රා අතරට ට්‍රොපිඩෝ බෝට්ටු හා මිසයිල බෝට්ටු අයත් වේ. එක්සත් ජනපද නාවුක හමුදාව Pegasus වර්ගයේ සන්නද්ධ ජල යාත්‍රා වසර ගණනාවක් තිස්සේ යුධ බෝට්ටුවල රාජකාරිය සඳහා යොදා ගනී. " ගංගාමය මුර බෝට්ටු" විශාල ගංගාවල මුර සේවය සඳහා එක්සත් ජනපදය සැලසුම් කළ මුර බෝට්ටු වර්ගයකි.

ප්‍රවාහන මාධ්‍ය
ආරක්ෂක නෞකා
නෞකා වර්ග

මුර බෝට්ටු


La Hongrie participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa douzième participation à des Jeux d'hiver.

La délégation est très restreinte avec un seul skieur en fauteuil, Dumity Richárd.

Compétition

Ski alpin

Dumity Richárd, skieur assis de 25 ans, bénéficie d'une invitation pour participer aux jeux, lui qui s'était plutôt fixé un objectif vers 2026.

Dumity est en fauteuil roulant depuis l'âge de trois ans à la suite d'un accident. Malgré sa paralysie sous la taille, il s'est donc familiarisé avec le handbike et le monoski.

Notes et références

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Hongrie aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Hongrie aux Jeux paralympiques

Hongrie
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Hongrie aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


NK Mladost je nogometni klub iz Lapovaca u općini Trnavi nedaleko Đakova u Osječko-baranjskoj županiji.
NK Mladost je član Nogometnog središta Đakova te Nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. U klubu treniraju trenutačno samo seniori i natječu se u 3. ŽNL Osječko-baranjska Liga NS Đakovo.

Povijest
Klub je osnovan 1979. 1986. klub nije nastupao, da bi bio reaktiviran 1987. Od 1988. klub je u stanju mirovanja. 22. siječnja 2000. na inicijativu Vinka Grigića, koji postaje i predsjednik, održana je osnivačka Skupština kluba i klub se od te godine kontinuirano natječe u nogometnim ligama.

Izvori

https://opcina-trnava.hr/o-opcini/udruge/
https://www.facebook.com/groups/

Vanjske poveznice
https://comet.hns-cff.hr/

Mladost Lapovci

NK Mladost Lapovci


Onthophagus pusillus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fabricius em 1798.

Referências

Ligações externas

pusillus
Coleópteros descritos em 1798

Onthophagus pusillus


LINS Tekumah (en hébreu תְּקוּמָה, en français « Résurrection ») est un sous-marin de classe Dolphin de la marine israélienne. Construit en Allemagne, il fait partie du premier lot de navires de cette classe (Dolphin-1), avec ses sister-ships  et .

Conception
Après la guerre du Golfe en 1991, Israël a décidé de remplacer ses sous-marins d'attaque conventionnels de classe Gal, qui étaient entrés en service en 1977. Les nouveaux navires ont été commandés aux chantiers navals allemands et désignés classe Dolphin. La classe Dolphin est basée sur le sous-marin allemand de type 209, mais elle en est une variante améliorée selon les spécifications de la marine israélienne. Le contrat fut signé à l'époque où Helmut Kohl était le chancelier allemand, et son gouvernement a consenti des conditions très avantageuses pour Tel-Aviv, une partie du financement étant supportée par la République fédérale d'Allemagne. Le quatrième sous-marin, l', a été livré à Israël en septembre 2014. La construction du cinquième sous-marin, l', a été lancée en mai 2013 au chantier naval ThyssenKrupp Marine Systems (TKMS) à Kiel. L'Allemagne et Israël ont signé le 21 mars 2012 le contrat pour la fourniture d'un sixième sous-marin, l', d'une valeur de 530 millions de dollars, financé pour un tiers (135 millions d'euros) par Berlin. Le coût total des six sous-marins est estimé à 4 milliards de dollars, dont plus d'un tiers a été subventionné par l'Allemagne.

Les sous-marins ont été construits en deux lots. Le premier lot de trois navires (Dolphin-1) a une propulsion classique diesel-électrique simple. Le second lot (Dolphin-2) dispose de davantage de carburant, mais aussi d'un système de propulsion indépendante de l'air (AIP). Ce système permet au sous-marin de recharger ses batteries en immersion sans avoir laisser dépasser à la surface un schnorchel pour alimenter en air les moteurs Diesel. Les navires Dolphin-2 sont plus longs que les Dolphin-1 d'environ 11 m. Ils sont très semblables extérieurement, avec juste une section de coque contenant les systèmes AIP qui a été ajoutée derrière le kiosque. Les Dolphin-2 sont capables d'atteindre une vitesse maximale de 25 nœuds (46,3 km/h) sous l'eau. Ils ont un rayon d'action estimé de 15000 milles marins, et peuvent opérer sans ravitaillement jusqu'à 30 jours dans des conditions de fonctionnement normales.

Les trois sous-marins de classe Dolphin-1 sont armés de torpilles Seehecht de fabrication allemande et de missiles antinavires américains Sub-Harpoon. Un certain degré de controverse entoure leur armement, car ils sont équipés de tubes lance-torpilles de grand diamètre (650 mm) qui ne sont pas nécessaires pour une arme occidentale standard. Plusieurs suggestions ont été avancées, mais la plus convaincante est que ces tubes sont nécessaires pour lancer des missiles de croisière Popeye développés par Israël. Les États-Unis auraient refusé de vendre des missiles de croisière Tomahawk, qui rentreraient dans les tubes lance-torpilles standard de 533 mm, alors Israël a développé sa propre arme basée sur le missile Popeye de plus grand diamètre. Celui-ci aurait été testé dans l'océan Indien où il a démontré une portée de 1500 km. Il est constamment rapporté (mais ce point est encore plus controversé) que ces missiles peuvent être équipés d'ogives nucléaires. Israël est en effet une puissance nucléaire non déclarée. Si c'est vrai, cela permet à la classe Dolphin d'assurer un rôle de dissuasion nucléaire.

Engagements
Tous les navires de classe Dolphin ont été construits en Allemagne. Le navire de tête, l', est entré en service à la fin des années 1990. Les deux autres submersibles, l' et l'INS Tekumah, l'ont suivi de peu. L'INS Tekumah, commandé en 1994, est le troisième sous-marin de la classe.

Ces navires mènent des opérations d'interdiction et de surveillance. Ils sont également utilisés pour des missions au profit des forces spéciales israéliennes. Ils opèrent normalement en mer Méditerranée, à partir de la base navale de Haïfa, mais ils ont été vus à plusieurs reprises à Eilat sur la mer Rouge, après avoir navigué par le canal de Suez, bien que la marine israélienne ait démenti vouloir installer une base sous-marine permanente à Eilat. L'utilisation de Eilat comme escale, pour réapprovisionner les sous-marins en carburant et en provisions, leur permettrait d'opérer secrètement pour des patrouilles dans le golfe Persique.

Notes et références

Liens externes
 Sous-marin israélien de classe Dolphin
 FAS: Sous-marins d'Israël
 Schéma en coupe des sous-marins de classe Dolphin, Der Spiegel, 5 juin 2012
 : insigne de l'INS Tekumah.
 : représentation en 3D de l'INS Tekumah.
.
.
.
.

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins d'Israël

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine israélienne
Navire construit à Kiel

INS Tekumah


Roli Pereira De Sa, né le  à Mantes-la-Jolie, est un footballeur français qui évolue au poste de milieu offensif au FC Sochaux-Montbéliard.

Biographie
Roli Pereira De Sa est né à Mantes-la-Jolie dans les Yvelines — d'un père congolais, aux origines angolaises — où il commence à jouer au football dès 2005.

Carrière en club

Formation à Paris et prêts en Ligue 2 (2013-2017)
En juin 2011, avec la sélection de la Ligue de Paris-Île-de-France, il termine troisième de la Coupe nationale des Ligues U15, aux côtés de Kingsley Coman, Moussa Dembélé et Jonathan Bamba. Initialement formé au FC Mantois, Pereira de Sa rejoint le centre de formation du Paris Saint-Germain en 2011, où il fait partie de la génération de  Mike Maignan, Ferland Mendy, Presnel Kimpembe, Adrien Rabiot, Kingsley Coman, Moussa Dembélé ou encore Rémy Descamps, sans toutefois connaitre une ascension aussi linéaire que celle de ses camarades.

Devenu un élément important de la réserve du PSG dès là saison 2013-14, il signe son premier contract professionnel avec le club à l'été 2015. Il est ensuite prêté au Paris FC en  pour une demi-saison. Il y fait ses débuts professionnels le  lors d'un match de Ligue 2 chez le Stade Brestois. Au coté notamment de Jonathan Bamba, il enchaine alors les titularisations et les prestations convaincantes avec le club de Charléty.

Après ce prêt fructueux, il est une nouvelle fois prêté le  suivant, cette fois à Tours. Mais après seulement trois matchs en deuxième division où il ne joue pas à son poste préférentiel — n'arrivant pas à s'imposer dans le club tourangeau — son prêt est écourté et le jeune joueur retourne à Paris pour le début de l'année 2017.

Découverte de la Ligue 1 avec le FC Nantes (2017-2022)
De retour dans la réserve parisienne où il s'illustre en CFA, il ne rentre néanmoins plus dans les plans des champions français, et est ainsi transféré au FC Nantes le , signant un contrat de quatre saisons avec le club ligérien. Il est intégré dans un premier temps à l'équipe réserve nantaise en National 3.

Il joue son premier match avec l'équipe première de Nantes le , entrant en jeu lors de la défaite 2-0 au Parc des Princes contre le Paris Saint-Germain, son club formateur.

Devant se contenter de quelques entrée en jeu sous Christian Gourcuff, avant de complétement disparaitre de la feuille de match lors du mandat de Raymond Domenech, c'est sous l'égide d'Antoine Kombouaré qu'il va vraiment s'affirmer à Nantes.

Après avoir pris part à la campagne de maintien en Ligue 1 réussie qui lui vaut une prolongation de contrat et une préparation où il s'illustre face au but, le jeune milieu de terrain va commencer la saison 2021-22 dans la peau d'un titulaire en puissance : dès le premier match de Ligue 1, il est dans le onze de départ pour ce match nul 1-1 chez l'AS Monaco. Il connait sa première titularisation à la Beaujoire le , lors d'une victoire 2-1 contre le Clermont Foot.

Malgré une blessure qui l'éloigne notamment des terrains à la fin de l'automne, Pereira De Sa va se tailler une place importante dans l'effectif nantais, qui après un exercice à jouer le maintien dépasse les attentes avec un parcours remarqué en Coupe de France et des résultats encourageants en Ligue 1, avec notamment une victoire 3-1 contre le Paris Saint-Germain le .

Il joue en tout 4 matchs en Coupe, jouant ainsi un rôle significatif dans ce qui aboutira au quatrième titre du club nantais dans la compétition.

Départ au FC Sochaux-Montbéliard et retour en Ligue 2 (Depuis 2022)
À l'été 2022, le vainqueur de la dernière édition de la Coupe de France est en fin de contrat à Nantes, et rejoint alors le FC Sochaux-Montbéliard avec un contrat de trois ans à la clé.

Carrière en sélection
Roli Pereira De Sa est international français en équipes de jeunes dès les moins de 16 ans, avec qui il prend part au Tournoi de Montaigu en 2012, où il s'illustre avec ses nombreuses réalisations, dont un triplé contre le Mexique. Il connait par la suite toutes les sélections françaises, jusqu'au moins de 20 ans.

Style de jeu
Joueur polyvalent, Pereira De Sa est capable de jouer au milieu, mais aussi plus haut, sur les différents postes de l'attaque, avec une préférence toutefois pour le poste de milieu offensif.

Palmarès

Références

Liens externes

Footballeur français
Naissance en décembre 1996
Naissance à Mantes-la-Jolie
Joueur du Paris FC
Joueur du Tours Football Club
Joueur du FC Nantes
Joueur du FC Sochaux-Montbéliard

Roli Pereira De Sa


Josip Pino Glažar (Sušak, 23. studenog 1943. – Rijeka, 21. studenog 2017.), hrvatski nogometni sudac i kontrolor suđenja iz Rijeke.
Magistar politologije, nastavnik tjelesnog, prof. Općenarodne obrane, učitelj skijanja, dobitnik Zlatne plakete HNS-a, sudac UEFE-e od 1980. do 1982. godine, s više od pola stoljeća u nogometu, glavni sudac u 1.435 utakmica. Osvojio je tri »Zlatne zviždaljke« Novog lista za najboljeg nogometnog suca 1969., 1970. i 1971. godine.

Izvori

Hrvatski nogometni suci

Josip Pino Glažar


"ඇන් එනිමි ඔෆ් ෆේට්" යනු,  ෆ්‍රින්ජ් නමැති ඇමරිකානු  ෆොක්ස් විද්‍යා-ප්‍රබන්ධ/නාට්‍යමය රූපවාහිනී කතාමාලාවෙහි අවසන් කතාංගය වෙයි. මෙය පස්වන කතාවාරයෙහි 13 වන කතාංගය වන අතර, සමස්තය සැලකූ විට 100 වන කතාංගය වෙයි. 2013 ජනවාරි 18 දිනදී එක්සත් ජනපදයෙහිදී එය රුපවාහිනියෙහි දිග හැරුණේ උපාන්ත කතාංගය වූ  "ලිබර්ටි" හා සමගිනි.

ඇන් එනිමි ඔෆ් ෆේට්


Darlık Barajı, İstanbul'da Darlık Deresi üzerinde, içme suyu temini amacıyla 1986-1988 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.600.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 73,00 m, normal su kotunda göl hacmi 107,00 hm3, normal su kotunda göl alanı 5.56 km²'dir. Baraj yılda 108 hm3 içme-kullanma suyu sağlamaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

İstanbul ilindeki barajlar
Şile'deki altyapı

Darlık Barajı


الطريق الجهوية رقم 110 أو ط ج 110 طريق ثانوية ساحلية بالجنوب التونسي تصل بين الطريق الجهوية رقم 117 ومدينة جرجيس، وهي تمرّ بالقرى التالية: شماخ وصانغو وسويحل.

الطرقات الجهوية - تونس

الطريق الجهوية رقم 110 (تونس)


USS Parche (SSN-683), a , was the second ship of the United States Navy to be named for the parche , a small, coral reef butterfly fish. Parche was launched on 13 January 1973, sponsored by Natalie Beshany, the wife of Vice Admiral Philip A. Beshany, and commissioned on 17 August 1974.

Attributed as being a key resource of the National Underwater Reconnaissance Office, Parche is said to be "the most highly decorated vessel in U.S. history."

Operational history

1974–1979

Parche served as a unit of the United States Atlantic Fleet Submarine Force from 1974 until 1976, before transferring to the United States Pacific Fleet in October 1976. Once arriving at her new home port at Mare Island Naval Shipyard in Vallejo, California, Parche received ocean engineering modifications. Parche deployed on a shakedown training cruise in August and September 1978.

Operation Ivy Bells, 1979
In the book Blind Man's Bluff, it is claimed that Parche successfully tapped into Soviet underwater military communication cables in the Sea of Okhotsk as part of Operation Ivy Bells.

1979–2004

During her career, Parche was ostensibly involved in recovering Soviet missile fragments from the seabed following test launches. While missile fragments were indeed collected in large numbers, Parche'''s primary missions typically revolved around the setting and retrieving of wire taps placed on Soviet underwater communication cables. Much of her operational history was spent undertaking clandestine missions, and as of late 2009, a vast majority of the missions undertaken remain classified.

From 1987 to 1991, Parche underwent an extended refueling overhaul at Mare Island Naval Shipyard during which she was modified for research and development work. An extension measuring  was added to her hull just forward of her sail. The added section was flat-topped (looking somewhat like the missile deck of a ballistic missile submarine) and provided the space required to support a larger crew and additional equipment.  These additions included an extensive array of signals-intelligence-collecting antennas, electronic gear, and other navigational and ocean engineering equipment.  The overhaul also added many auxiliary navigational and maneuvering features, including both upward and forward-facing short-range sonars, and a suite of armored spotlights and closed-circuit television cameras for under-ice operations.

Upon completion of her modifications in 1991, Parche began a new mission as part of Submarine Development Squadron 5. She resumed operations in the Pacific Fleet in 1992.Parche was transferred to a new home port, Naval Base Kitsap at Bangor, Washington, in November 1994.Parche may have recovered Chinese missile fragments. During the Third Taiwan Strait Crisis in 1995 and 1996, the People's Republic of China launched DF-21 and DF-15 ballistic missiles into the sea surrounding Taiwan to deter Taiwan from moving toward independence; Robert Karniol writes: "I suspect that "the Parche might have gone after these Chinese missile fragments", and "I suspect that Beijing gave away some useful missile secrets."

Decommissioning and disposal
On 19 October 2004, a decommissioning ceremony took place at Puget Sound Naval Shipyard at Bremerton, Washington; she was officially decommissioned on 18 July 2005 and stricken from the Naval Vessel Register the same day. The wardroom of the oldest submarine in the fleet carries Richard O'Kane's personal cribbage board, and upon Parches decommissioning the board was transferred to the next oldest boat: . Her scrapping at Puget Sound Naval Shipyard via the Ship and Submarine Recycling Program was completed on 30 November 2006.Parches research and development duties were assumed by , a  whose construction period was extended to include modifications that will allow her to carry out the same types of research and development. According to Robert Karniol, Jimmy Carter in succeeding Parche, has become "Washingtons premier spy submarine."

Military awards
As of 2007, Parche was said to be "the most highly decorated vessel in U.S. history", receiving a total of nine Presidential Unit Citations and ten Navy Unit Commendations. The submarine also received thirteen Navy Expeditionary Medals and thirteen awards of the Battle Efficiency Award during her thirty years of service.

CommemorationParche''s sail was preserved. It was moved from Puget Sound Naval Shipyard to the maritime park near Puget Sound Navy Museum in downtown Bremerton. The sail is decorated with stripes for the unit awards and ribbons:

Notes

References

NavSource Online: Submarine Photo Archive Parche (SSN-683)

External links

 Federation of American Scientists
 Red November, Inside the Secret U.S. Soviet Submarine War

Ships built in Pascagoula, Mississippi
Sturgeon-class submarines
Cold War submarines of the United States
Nuclear submarines of the United States Navy
1973 ships

USS Parche (SSN-683)


متحف هيرميتاج في سان بطرسبرغ، روسيا يعد واحداً من أكبر المتاحف في العالم، ويحوي 3 ملايين تحف فنية (لا تعرض مرة واحدة)، واحد من أقدم المتاحف والمعارض الفنية والبشرية والتاريخ والثقافة في العالم. وتقع الفروع الدولية لمتحف هيرميتاج في امستردام، لندن، ولاس فيغاس وفيرارا (إيطاليا). يحمل متحف هيرميتاج سجل غينيس لأكبر مجموعة من اللوحات في العالم.

النقاط القوية في متحف هيرميتاج جمع الفن الغربي وتشمل أعمال مايكل انجلو، ليوناردو دا فينشي، وروبنس، فان دايك، رمبرانت، بوسان، جيوفاني انطونيو كانال، مونيه، رينوار، سيزان، فان جوخ، غوغان، بيكاسو، وماتيس. وهناك العديد من أكثر المجموعات، ولكن، بما في الإمبراطورية الروسية الملابس الفخمة، ومجموعة متنوعة من مجوهرات فابرجيه Fabergé، وأكبر مجموعة من مجموعات الذهب القديمة من شرق أوروبا وغرب آسيا.

التاريخ
افتتح متحف هيرميتاج في فبراير/ شباط العام، 1852، وافتتحه القيصر الروسي نيقولا الأول بجوار قصره الشتوي على نهر نيفا في سانت بطرسبرغ التي كانت عاصمة روسيا القيصرية قبل الثورة البلشفية العام 1917 وأطلقت عليه الإمبراطورة كاترينا الثانية اسم ''أرميتاج'' وهي كلمة فرنسية تعني الخلوة أو المكان المنعزل الذي كانت تقضي فيه الإمبراطورة معظم وقتها بمفردها أو مع وصيفاتها المقربات منها هرباً من قواعد بروتوكول الحكم التي كانت تكرهها الإمبراطورة، ثم جاءت الثورة البلشفية الشيوعية العام 1917 لتسقط القيصر وتأمر بتحويل القصر الشتوي والمباني الأربعة الضخمة الملحقة به إلى متحف كبير أصبح هو المتحف العالمي هيرميتاج
ويعود ازدهار متحف هيرميتاج إلى النصف الثاني من القرن الثامن عشر، عهد ازدهار الإمبراطورية الروسية، زمن القيصرة الشهيرة كاترين الثانية. في 1764 عن طريق شراء أكثر من 225 من اللوحات لوحة، يعود معظمها إلى المدرسة الفلاماندرية والهولندية. ن كان القياصرة يوفدون السفراء الروس في العواصم الاجنبية
للحصول على أفضل المجموعات المعروضة للبيع. كانت الحكومة البريطانية في وضع يمكنها من شراء مجموعة خاصة من المكانة الدولية في اواخر القرن الثامن عشر، ولكن لم تعمل عليه. هذه المجموعة هي مجموعة السير روبرت والبول، لأن ذريته نظرت في طرح المجموعة للبيع في 1777. دعى النائب الراديكالي جون وايلكس، متحدثا إلى مجلس العموم، إلى ان يبني معرضا نبيلا واسعا في حديقة المتحف البريطاني لاستقبال هذا الكنز الذي لا يقدر بثمن". لم تكترث الحكومة بالنداء الذي وجهه وايلكس وبعد مرور 20 سنة كانت مجموعة السير روبرت والبول في مجملها قد اشترت من قبل كاترين العظمى؛ ووضعت في متحف هيرميتاج. عدة أعمال ليوناردو دا فينشي، فان ايك، ورافاييل تم شراؤها في إيطاليا. مجموعة هيرميتاج من أعمال رمبرانت كانت تعتبر أكبر مجموعة في العالم.

التوسع في القرن العشرين
أعلن هيرميتاج الامبراطوري ملكا للدولة السوفياتيه بعد ثورة عام 1917. فضم هيرميتاج مجموعات المتاحف، التي كانت منتشرة في ضواحي بطرسبرغ، والمجموعات الخاصة، التي جرى الاستيلاء عليها وتأميمها، فتضاعف مخزون المتحف. خلال العشرينات والثلاثينات من القرن العشرين، في ظل حكم ستالين امرت الحكومة بيع أكثر من الفي تحف فنية، بما في ذلك بعض من أثمن مجموعات هيرميتاج وشملت هذه التحف التي لا تقدر بثمن مثل رافاييل 'دا البا مادونا، تيتيان' فينوس.

هيرميتاج في القرن الحادي والعشرين
في السنوات الأخيرة، توسع هيرميتاج إلى المباني المجاورة لهيئة الاركان العامة، واطلق عدة مشاريع طموحة في الخارج، الفروع الدولية لمتحف هيرميتاج تقع في امستردام، لندن، ولاس فيغاس وفيرارا (إيطاليا)، اغلق متحف هيرميتاج في لندن بشكل دائم في تشرين الثاني / نوفمبر 2007.

ميزات المتحف
يتميز متحف هيرميتاج على أكثر متاحف العالم كلها بضخامة مبانيه الخمسة وتصميم قاعاته وعدد المعروضات الكثيرة والهامة فيه والتي تعود إلى مشاهير الفن العالمي في روسيا وخارجها.بالايضافة إلى أن متحف هيرميتاج يعد من أهم المعالم السياحية في روسيا، وقد اهتم الاتحاد السوفييتي بالمتاحف والمكتبات العامة اهتماما كبيرا بحيث أصبحت روسيا أولى دول العالم فيهما، حيث يوجد فيها 2300 متحف تحتوي على نحو 80 مليون قطعة معروضة، ونحو 50 ألف مكتبة تحتوى على أكثر من مليار مطبوعة، ويعمل في متحف هيرميتاج وحده ألف وخمسمئة شخص منهم نحو 160 عالماً وخبيراً في الفنون والآثار القديمة يعملون في معهد خاص بالمتحف يسمى معهد هيرميتاج، ويتولون صيانة وترميم المعروضات والبحث عن معروضات جديدة ودراسة تاريخ جميع المعروضات لتقديم معلومات كافية للزائرين للمتحف، ويزور هيرميتاج سنويا نحو 5,3 مليون زائر، وتحتوي مبانيه على 350 قاعة عرض تعرض فيها نحو 15 ألف لوحة فنية و12 ألف تمثال، و600 ألف قطعة أثرية وأكثر من مليون قطعة من المسكوكات الأسلحة الميداليات القديمة، وعشرات الآلاف من أندر الأيقونات المسيحية القديمة، وللمتحف فروع خارج روسيا في لندن وأمستردام في هولندا، وافتتح هيرميتاج العام 2004 فرعا له في لاس فيجاس بالولايات المتحدة الأميركية، وقد اعترضت على هذه الخطوة متاحف عالمية منهم متحف متروبوليتان الأميركي في نيويورك لأن مدينة لاس فيجاس لا تليق بالمتاحف لانتشار صالات القمار والملاهي الليلية فيها، ولكن مدير المتروبوليتان فيليب دي مونتيبيللو عاد واقتنع بخطوة هيرميتاج وافتتح فرعاً لمتحفه أيضا في لاس فيجاس.

المبنى

يتكون هيرميتاج من خمسة مبان كبيرة تقع على نهر نيفا وتلك المباني هي:
 - القصر الشتوي : مبني على الطراز الإيطالي وصمم بناه العام 1752 المهندس المعماري الإيطالي الشهير راستريللي المتوفى في العام،1771 واستغرق بناء القصر عشر سنوات ثم افتتح كمقر للقيصر في فصل الشتاء إلى أن حوله الحكم الشيوعي بعد ثورة 1917 إلى متحف كبير.
 - هيرميتاج الصغير: تم بناؤه بجوار القصر الشتوي العام 1764 وهو أول مبنى حمل اسم هيرميتاج بأمر من الإمبراطورة كاترينا الثانية التي قررت أن تجعل منه متحف خاص بها تجمع فيه مقتنياتها من اللوح والقطع الفنية النادرة، وتميز بناؤه بالأعمدة البيضاء من أرقى وأنقى أنواع الرخام والتي يتخللها الضوء من قطر يبلغ نحو ثمانين سنتيمتر، كما زينت أرض المتحف بالفسيفساء من أندر أنواع الأحجار الكريمة النادرة، وافتتحته الإمبراطورة بمجموعة من اللوحات يبلغ عددها 225 لوحة لأشهر الفنانين العالميين اشترتها الإمبراطورة من تاجر ألماني يدعى ''جونسكوفسكي'' مقابل مبلغ من قليل المال لا يساوى الآن ثمن لوحة واحدة من هذه المجموعة.
 - هيرميتاج القديم: تم بناؤه العام 1787 وخصص لحفظ اللوحات والأيقونات الثمينة، وكان دخوله قاصرا فقط على العائلة القيصرية وكبار الزوار من الملوك والأباطرة الأجانب.
 - هيرميتاج الجديد: تم بناؤه العام،1852 ويعد أجمل المباني الخمسة من الناحية المعمارية حيث تم تشييده على عشرة أعمدة على شكل تماثيل ضخمة لعمالقة يحملون على أكتافهم الكرة الأرضية في الطابق الأسفل وأطلق على القاعة اسم ''قاعة الأطالس'' نسبة إلى كلمة ''أطلس'' التي أطلقت في اليونانية القديمة على العملاق الذي يحمل الكرة ارضية على كتفيه، وقام بتصميم ونحت التماثيل العشرة النحات الروسي الشهير ألكسندر توربينيف المتوفى العام،1859 ويحتو هيرميتاج الجديد على قاعات عرض لوحات فنية لأشهر الفنانين العالمين ومن بينهم قاعة تحمل اسم الفنان العالمي ليوناردو دافنشي وتضم بعض أشهر لوحاته مثل لوحات ''العذراء والقديس'' ولوحة ''عذراء بينوا'' ولوحة ''العذراء والزهرة''.
 - مسرح هيرميتاج: تم بناؤه العام 1802 وقام بتصميمه المهندس الإيطالي جياكومو كوارنجي المتوفي سنة 1817 واستغرق بناؤه حوالي عشرين عاما، ويضم قاعات لعرض تماثيل ومنحوتات لأشهر النحاتين في التاريخ ومنها تماثيل للنحات والفنان الإيطالي مايكل أنجلو مثل تمثال ''الصبي المتألم'' وتمثال ''العبد المغلول''.

أهم مقتنيات المتحف

يضم هيرميتاج قاعات لعرض حضارات وحقب تاريخية مختلفة، فهناك قاعة الحضارات البدائية وحضارات العالم القديم، وقاعات لحضارات الشرق تضم الحضارات الفرعونية والبابلية والإسلامية والهندية والصينية وغيرها، وقاعات للفنون الأوروبية، وقاعات للحضارات اليونانية والرومانية، وقاعة كبيرة للفنون الروسية، وقاعة لتطور الأسلحة على مر التاريخ، وقاعات أخرى لقطع أثرية وأيقونات نادرة.
ومن أشهر معروضات هيرميتاج لوحات الفنانين العظماء ليوناردو دافنشي ومايكل أنجلو، ولوحات الفنان الإيطالي تيتسيان ومنها لوحات ''القديس سباستيان'' و''توبة مريم المجدلية'' و''دانايا''، وللفنان الإسباني مويليو لوحات مثل ''بطرس وبولس'' و''الصبي والكلب'' و''صعود العذراء''، ولوحات أخرى لمشاهير الفنانين الهولنديين أمثال ''فان ديك'' و''روبينز شنيدرز'' و''شتين''، وفنان عصر النهضة ''رمبرانت'' الذي يقتني هيرميتاج 25 لوحة من لوحاته مثل ''عجوز يرتدى الأحمر'' و''الإنزال عن الصليب'' و''المحارب العجوز''، ومن الفنانين الفرنسيين أمثال شاردين وبورشيه وفاتور ومينيار وبوسين وغيرهم، والكثير من لوحات الفنانين المعاصرين أمثال بيكاسو وفان جوخ وغيرهما، إلى جانب الآلاف من لوحات أشهر الفنانين الروس، كما توجد في القسم الإسلامي نسخ نادرة وقديمة من القرآن، وحوض كبير من الطراز الفارسي قطره 5,2 مترا أهداه الملك المغولي تيمورلنك بعد إسلامه لأحد المساجد.

إدارة المتحف
مدير متحف هيرميتاج حاليا هو المستعرب الروسي البروفيسور ميخائيل بتروفسكي صاحب المؤلفات الشهيرة المترجمة للكثير من لغات العالم حول القديمة، ويتحدث بتروفسكي العربية بطلاقة، وقد تولى إدارة المتحف منذ منتصف الثمانينات خلفا لأبيه العالم الروسي سيرجي بتروفسكي، ويعمل بالمتحف حوالي 1500 موظف.

الخدمة التطوعية
مكتب الخدمات التطوعية بهيرميتاج يقدم لجميع المهتمين فرصة فريدة للمشاركة في إدارة هذا المتحف ذو الشهرة العالمية. البرنامج ليس فقط الدعاية للأنشطة الداخلية والخارجية للمتحف ولكن إنشاء رابط بين موظفي المتحف والجمهور، ليصل المعرفة الشاملة من خبراء المتحف للجمهور. وبمكن للمتطوعين أيضا تطوير المشاريع التي تعكس أهدافهم الشخصية: والشعور بالمسؤولية تجاه الشباب وذلك ل مساعدتهم على فهم قيمة التقاليد وضرورة الحفاظ عليها.

فروع هيرميتاج
 متحف هيرميتاج (أمستردام).
 متحف هيرميتاج (لندن).
 متحف هيرميتاج (لاس فيغاس).
 متحف هيرميتاج (فيرارا).

مراجع

وصلات خارجية

 فيلم تاريخ متحف هيرميتاج - آر تي.

متحف هيرميتاج
تأسيسات سنة 1764 في روسيا
متاحف الشرق الأوسط القديم
متاحف الفنون الآسيوية
متاحف سانت بطرسبرغ
متاحف فنية ومعارض في سانت بطرسبرغ
متاحف في اليونان القديمة في روسيا
متاحف في روما القديمة في روسيا
معالم روسيا

متحف هيرميتاج


Madame Curie es una película biográfico dramática de 1943 producida por Metro-Goldwyn-Mayer, dirigida por Mervyn LeRoy, y que relata la vida de los científicos Marie Curie y Pierre Curie, protagonizados por Greer Garson y Walter Pidgeon, respectivamente. El guion, adaptado de la obra Madame Curie escrita por Ève Curie, hija de los científicos, fue escrito por Paul Osborn, Paul H. Rameau y Aldous Huxley, este último sin acreditar.

La película marca la cuarta colaboración conjunta de Garson y Pidgeon, que ya habían trabajado anteriormente en la multipremiada La señora Miniver el año anterior, contando además con las actuaciones de Robert Walker, Henry Travers, Albert Bassermann y May Whitty. Madame Curie sería nominada a siete Premios Óscar, de los cuales no logró ningún galardón. Se encuentra enlistada como la n° 98 de las 100 películas estadounidenses más inspiradoras por el American Film Institute.

En varias versiones exhibidas posterior a su estreno, muchos de los aspectos científicos de la película fueron cortados o editados por completo. Turner Classic Movies lo ha mostrado sin editar a los 124 minutos.

Trama
Marie Sklodowska (Greer Garson) es una pobre e idealista estudiante polaca que vive en París y estudia en la Sorbona. Descuidando su salud, un día se desmaya durante una clase del Profesor Perot (Albert Bassermann) quien, compresivamente, y al descubrir que no tiene amigos o familiares en París, la invita a una velada que su mujer está haciendo para el cuerpo docente de la facultad. Entre los muchos invitados se encuentra el físico Pierre Curie (Walter Pidgeon), un hombre extremadamente tímido y distraído que se dedica completamente a su trabajo. Con recomendación de Perot, permite a Marie compartir su laboratorio para que ella finalice sus investigaciones, y descubre que ella posee mucho talento. Horrorizado, luego que ella le informa que planea regresar a Polonia para enseñar después de su graduación, en lugar de dedicar su vida a seguir con sus investigaciones, Pierre decide invitarla a pasar unos días a la casa de campo de su familia. Tanto Marie como Pierre tienden a concentrarse tanto en la ciencia, en la medida en que no se dan cuenta hasta el último minuto en que se enamoran. Incluso cuando Pierre le pide a Marie que sea su esposa, lo hace en términos de razón, lógica y química.

Fascinada por una demostración que vio como estudiante, de una roca de pechblenda que parece generar suficiente energía para tomar pequeñas fotografías, Marie decide hacer de la energía de la roca el tema de su estudio de doctorado. Las medidas que toma no parecen sumar, y decide que debe haber un tercer elemento radiactivo en la roca, además de los dos que ella sabe que están allí. En medio de discutir esto, ella le revela a la familia de Pierre que está embarazada.

El departamento de física de la Sorbona se niega a financiar su investigación sin más pruebas de la existencia del elemento, pero les permite utilizar un viejo cobertizo en ruinas que se encuentra en el patio adjunto al edificio de física. A pesar de sus desventajas, importan ocho toneladas de mineral de pechblenda y lo cocinan para buscar el elemento que llaman «radio». A pesar de la incapacidad de separar el radio puro, saben que definitivamente hay algo allí, ya que en las manos de Marie comienzan a aparecer quemaduras. Luego de un tedioso método de cristalización, logran finalmente llegar al radio puro y descubrir el nuevo elemento.

Ahora mundialmente famosos, van de vacaciones a descansar después de variadas conferencias de prensa y la obtención del Premio Nobel de Física. La universidad les otorga un nuevo laboratorio; antes de su dedicación, Marie le muestra su nuevo vestido, inspirando a Pierre a obsequiarle un par de aretes. Mientras camina a casa bajo la lluvia, distraídamente cruza la calle frente a un vagón de reparto y es fatalmente atropellado. Marie, con un fuerte choque emocional, es aconsejada por el Profesor Perot para que prosiga su trabajo.

Veinticinco años después, Marie, envejecida, pronuncia un discurso en la celebración del aniversario del descubrimiento del radio, expresando su creencia de que la ciencia es el camino hacia un mundo mejor.

Elenco

 Greer Garson – Marie Curie
 Walter Pidgeon – Pierre Curie
 Henry Travers – Eugene Curie
 Albert Bassermann – Profesor Jean Perot
 Robert Walker – David Le Gros
 C. Aubrey Smith – Lord Kelvin
 May Whitty – Madame Eugene Curie

 Victor Francen – Rector de la universidad
 Elsa Bassermann – Madame Perot
 Reginald Owen – Dr. Henri Becquerel
 Van Johnson – Periodista
 Margaret O'Brien – Irene Curie (5 años)
 James Hilton – Narrador (voz)

Producción
Universal Studios compró rápidamente los derechos del libro de Ève Curie, con Irene Dunne en mente para interpretar a Marie. Dunne viajó a Europa y se reunió con Ève Curie para discutir el proyecto, pero Universal vendió la propiedad a Metro-Goldwyn-Mayer unos años más tarde. En marzo de 1938, Anita Loos contactó a Aldous Huxley, quien luego se mudó a Hollywood, diciendo que lo pondría en contacto con MGM para un contrato como guionista. Madame Curie fue originalmente planeada para su producción en 1941, protagonizada por Greta Garbo y dirigida por George Cukor. Sin embargo, MGM finalmente rechazó el guion de Huxley para Madame Curie como "demasiado literario", y después del éxito de Garbo en Ninotchka, MGM quería que protagonizara otra comedia romántica. El proyecto fue archivado y Garbo renunció a MGM en 1942.

Mervyn LeRoy reemplazó a Albert Lewin en la dirección, quien fue despedido poco antes de que comenzara la producción.

Si bien la película posee momentos de ficción para producir efectos dramáticos, la trama logró adherirse a los hechos más que la mayoría de las películas biográficas de las décadas de 1930 y 1940. Madame Curie omite por completo cualquier mención de la familia de Marie en París, incluida su hermana Bronislawa, una obstetra, con quien ella era muy cercana. Prácticamente no se menciona la intensa devoción de Marie por la política y la independencia de su Polonia natal.

El novelista James Hilton fue el narrador de esta película.

Recepción

Recaudación
De acuerdo a los archivos de Metro-Goldwyn-Mayer, la película reunió un total de US$2.575.000 en Estados Unidos y Canadá, y un total de US$2.035.000 en el resto del mundo.

Nominaciones
En la 16.ª ceremonia de los Premios Óscar, Madame Curie fue nominada en siete categorías, pero sin obtener premios en ninguna.

El American Film Institute ha enlistado a Madame Curie como 98.ª de las películas estadounidenses más inspiradoras, y nominó al papel de Marie Curie como uno de los héroes del cine estadounidense, sin ser incorporada en el listado final.

Referencias

Enlaces externos

Películas biográficas
Películas dramáticas de Estados Unidos
Películas en blanco y negro
Películas ambientadas en los años 1890
Películas ambientadas en los años 1900
Películas de Metro-Goldwyn-Mayer
Películas ambientadas en París
Representaciones culturales de Marie Curie

Madame Curie (película de 1943)


is a district located in Wakayama Prefecture, Japan.

As of October 1, 2020, the district has an estimated Population of 39,183 and a Density of 90.53 persons/km2. The total area is 432.8 km2.

Towns and villages
Kamitonda
Shirahama
Susami

Merger
On April 1, 2005, the town of Kushimoto merged with the town of Koza, from Higashimuro District, to form the new town of Kushimoto, now part of Higashimuro District.
On May 1, 2005, the town of Nakahechi, and the village of Ōtō merged into the city of Tanabe.
On March 1, 2006, the town of Hikigawa merged into the town of Shirahama.

References

Districts in Wakayama Prefecture

Nishimuro District, Wakayama


بلدية المُرادي أو (نقحرة: ألمورادي) (بالإسبانية: Almoradí) هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت التابعة لمنطقة بلنسية شرق إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية المُرادي 19.371 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

أعلام
 دانيال غارسيا أدوغار
 دانيال سايز
 مايتي أندرو

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية المُرادي

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

المرادي (لقنت)


An Eleocharis atropurpurea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Anders Jahan Retzius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jan Svatopluk Presl och Karel Presl. An Eleocharis atropurpurea in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleocharis

Eleocharis atropurpurea


Der hl. Martin und weitere Heilige huldigen Maria ist das Hochaltarbild von Johann Georg Bergmüller in der frühbarocken römisch-katholischen Pfarrkirche St. Martin in Tannheim im Landkreis Biberach in Oberschwaben. Es trägt links unten die Signatur und Datierung des Malers: JG Berckhmiller pinx. August: Vin / Anno 1716 (= J. G. Bergmüller malte es in Augsburg/Augusta Vindelicorum im Jahre 1716) und rechts unten die Signatur eines Restaurators: restauriert von / M... / A... 1941. Das Kloster Ochsenhausen zahlte dem Maler 500 fl. Honorar sowie 25 fl. für "Zehrung und Trinckhgelt".

Beschreibung
In der rechten Bildhälfte sitzt oben in den Wolken die Gottesmutter Maria mit ihrem Kind. Marias Kleid ist in Brauntönen gehalten. Sie trägt einen blauen Umhang, der auch ihr Haupt bedeckt und weit über ihre Schultern hinabgleitet. Als besondere Form des Heiligenscheins schweben über ihrem Kopf sieben Sterne, die in einem Dreiviertelkreis angeordnet sind, mit einem achten Stern im Kreismittelpunkt. Der Sternenkranz und der Halbmond zu ihren Füßen spielen auf die Darstellung des apokalyptischen Weibes an, wie in der Offenbarung des Johannes () beschrieben.

Das Jesuskind kniet mit einem Bein auf dem Schoß Mariens, das andere ist nach unten ausgestreckt. Maria umfasst ihr nacktes Kind mit ihrer rechten Hand und hält gleichzeitig ein weißes Tuch vor seine Hüften. Jesus hat seine Hand zum Segnen erhoben und ist genau auf der Mittelachse des Bildes platziert. Seine Mutter ergreift mit ihrer linken Hand in Kopfhöhe den blauen Umhang und richtet ihren Blick nach unten auf Maria Magdalena, die rechts vor dem Jesuskind kniet. Magdalena hat langes offenes Haar, ihre Schultern und Arme sind unbekleidet. Sie neigt sich zum Bein des Kindes, berührt seinen Fuß mit ihrer rechten Hand und hält in ihrer linken ihr Attribut, ein Salbgefäß. Ihre nackten Schultern kennzeichnen sie als Sünderin. Die Darstellung erinnert an die Geschichte im Evangelium nach Lukas, als Jesus im Haus eines Pharisäers zu Gast war, und eine Sünderin Jesu Füße mit Öl salbte (). Des Weiteren stellt das Salbgefäß einen Bezug zur Auferstehungsgeschichte her. Markus erzählt in seinem Evangelium, wie Maria Magdalena Öl kaufte, um den Leichnam Jesu zu salben ().

Unterhalb von Maria kämpft der Erzengel Michael gegen den Teufel, der unter Michaels Füßen kopfüber zur Erde stürzt – ein Motiv aus der  Offenbarung des Johannes () – und in die Hölle geschickt wird. Begleitet wird der Kampf von Michaels Ruf  Quis ut Deus ("Wer ist wie Gott?"), der lateinischen Übersetzung von hebräisch Mi cha El, auf dem Bild lesbar durch Blitze in Buchstabenform. Die Blitze gehen von einem Schild aus, den der Erzengel mit seiner Linken wie eine Angriffswaffe gegen den Teufel richtet. Michael, der mit Diadem, roter Tunika und Brustpanzer wie ein römischer Legionär gekleidet ist, weist mit seinem rechten Arm nach oben in Richtung des Jesuskindes. Der unbekleidete Teufel ist mit einer Schlange umgürtet, ein Hinweis auf die Schlange des Paradieses, während ein Pfau hinter seinem Kopf Stolz und Eitelkeit symbolisiert. Die dargestellten Brüste weisen auf die Sünde der Wollust hin.

Rechts von Michael kämpft eine Heilige gegen den Teufel, indem sie ihm ein Kreuz entgegenstreckt. Ruft man sich in Erinnerung, dass der Teufel auch als Drache bezeichnet wird, kann man diese Heilige als Margareta identifizieren, zu der neben Kreuz und Drache auch die Attribute Palme und Schwert gehören. Vor ihrer Hinrichtung durch das Schwert war sie im Gefängnis von einem Drachen bedroht worden, gegen den sie sich durch das Zeichen des Kreuzes erfolgreich wehren konnte.

Der Drache gehört als Attribut auch zu einem weiteren Heiligen, der in der linken Bildhälfte, etwas nach hinten gerückt, neben Maria zu sehen ist. Es ist der heilige Georg, der hier in der Rüstung eines Ritters mit Lanze und Schild erscheint und durch einen Palmzweig als Märtyrer gekennzeichnet ist. Der Legende nach kämpfte er gegen das Böse in Gestalt eines Drachen und weist damit Ähnlichkeiten zum Erzengel Michael auf. Während Maria als Patronin der Benediktiner gilt, ist der heilige Georg Schutzpatron des Klosters Ochsenhausen, zu dem die Kirche in Tannheim zur Zeit ihrer Erbauung gehörte.

Unterhalb des heiligen Georg kniet der heilige Martin, der Patron der Tannheimer Kirche, vor Maria und Jesus. Seinen Bischofsmantel ziert ein Bild des Evangelisten Johannes, der durch sein Attribut, den Adler, kenntlich gemacht ist. Johannes ist der Verfasser der Apokalypse, in der vom Kampf des Erzengels Michael gegen den Teufel berichtet wird. Martin ist von Engeln umgeben, die seine Attribute präsentieren: Bischofsstab und Mitra befinden sich über ihm, Brustwehr und Helm auf der untersten Stufe einer Treppe, unterhalb einer Gans. Nach der Legende hatten Gänse den Ort verraten, an dem sich Martin versteckt hielt, um sich seiner Weihe zum Bischof zu entziehen. Zur Mitte hin sitzt auf der Treppe der Bettler, für den Martin seinen Mantel mit dem Schwert geteilt hatte.

Entwurfszeichnung
Bergmüllers Entwurfszeichnung Der hl. Martin huldigt Maria hat eine Breite von 20 und eine Höhe von 34 Zentimetern und liegt im Crocker Art Museum in Sacramento. Sie ist in Bleistift, Tinte und Aquarell ausgeführt und signiert mit Joh Georg Berckhmiller fec. Anno 1715. Entwurf und Ausführung stimmen im Wesentlichen überein, es gibt aber auch Unterschiede. Im Entwurf hält der Engel unter Martin statt der Gans das Schwert, mit dem der Heilige den Mantel teilte. Der Schild des Erzengels Michael, der mit seiner Rechten Blitze gegen den Teufel schleudert, ist mit der Inschrift Quis ut Deus versehen. Im Altarbild ist der Rundschild unbeschriftet, die Blitze gehen von seinem Zentrum aus und nehmen Wortgestalt an: Quis ut Deus. Im Entwurf hat der Bettler, der mit abgewinkelten Beinen auf den Stufen sitzt und zum heiligen Martin emporschaut, noch eine dominierende Position inne. Auf dem Altarbild ist er etwas nach links abgedrängt, die Blickrichtung zum Heiligen ist durch die Mantelhälfte verstellt und der Blick des Betrachters wird durch eine eingefügte Balustrade vom Bettler abgelenkt.

Bergmüller gestaltete den Entwurf sorgfältig. Mit dem Auftrag für dieses Bild wollte er sich wohl auch Anschlussaufträge vom Kloster Ochsenhausen sichern.

Literatur
 Alois Epple: Die Altarbilder von Johann Georg Bergmüller in Aldersbach. In: Ostbairische Grenzmarken. Bd. 33, 1991, S. 123–129, IV–XI.
 Josef Straßer: Johann Georg Bergmüller 1688–1762: Die Zeichnungen. Katalog zur Ausstellung in Salzburg und München. Salzburg 2004, Kat. 9.

 Katholische Pfarrgemeinde Tannheim (Hrsg.): 300 Jahre Kirche Sankt Martin Tannheim. Festschrift zum Jubiläum im Jahre 2002. Katholische Pfarrgemeinde Tannheim, Tannheim 2002.
 Günter Hütter: Kirche und Kapellen in Tannheim/Württemberg = Katholische Pfarrkirche Sankt Martin in Tannheim (= Kunstführer. Nr. 2033, ). Schnell & Steiner, München u. a. 1992.

Weblinks

Gemälde (18. Jahrhundert)
Tannheim (Württemberg)
Martin
Martinsdarstellung
Marienbildnis


Thief of Time is a fantasy novel by British writer Terry Pratchett, the 26th book in his Discworld series. It was the last Discworld novel with a cover by Josh Kirby.

Plot summary
The Auditors hire young clockmaker Jeremy Clockson to build a perfect glass clock, without telling him that this will stop time and thereby eliminate human unpredictability from the universe.  Death discovers their plans, but cannot act against them directly, so he instead sends his granddaughter Susan Sto Helit. Meanwhile, Lu-Tze of the History Monks leads gifted young apprentice Lobsang Ludd in a desperate mission.

Characters
Myria LeJean
Death – the anthropomorphic personification of Death, or Grim Reaper, a recurring and popular character in the Discworld series.
Jeremy Clockson – a master clockmaker tasked with creating the perfect clock, whose name is a pun on British broadcaster Jeremy Clarkson.
Susan Sto Helit – Death's granddaughter.
Lu-Tze – a powerful member of the History Monks masquerading as a humble sweeper.
Lobsang Ludd – apprentice of Lu-Tze

Reception
Thief of Time was shortlisted for the 2002 Locus Award for Best Fantasy Novel.

At The Guardian, Sam Jordison called it "as complicated, daft, hilarious and satisfying as vintage PG Wodehouse: part kung fu epic, part philosophical novel, part mind-bending experiment with chaos theory (and a piss-take of those three things)", and categorized it as a book to "give (readers) hope". At the SF Site, Steven H Silver observed that the book's parodying of action films is "masterful", and commended Pratchett for how "fresh" the humor was—while conceding that "reader(s) may not laugh out loud ... but there will be plenty of internal chuckling".

At Infinity Plus, John Grant noted that it has "fewer moments of uproarious humour than" the majority of Pratchett's oeuvre, and that the "narrative fails to engender any sense of urgency in the places where it should", concluding that although "one could swiftly lay hands on a dozen genre-fantasy novels that are less worthwhile", it was not Pratchett's best work.

Writing process

During a 2011 interview, Pratchett discussed his process for writing, and mentioned a self-invented goddess of writers called Narrativia, whom he believed to be smiling upon him throughout his career. One example of Narrativia's intervention from Thief Of Time was the naming of a key character, Ronnie Soak, the forgotten fifth horseman of the apocalypse. Pratchett stated that he had picked the name at random, and was later "astonished when he noticed what it sounded like backwards. Suddenly, he knew of what this particular horseman would be a harbinger." In a direct quote Pratchett revealed his satisfaction with this coincidence, "I thought chaos – yes! Chaos, the oldest. Stuff just turns up like that."

References

External links

Annotations for Thief of Time
Quotes from Thief of Time
Thief of Time at Worlds Without End

2001 British novels
Discworld books
2001 fantasy novels
Doubleday (publisher) books
Time in fiction
Apocalyptic novels
Science fantasy novels
Hive minds in fiction
British comedy novels

de:Scheibenwelt-Romane#Der Zeitdieb

Thief of Time


Trafic este un film de comedie franco-italian din 1971, regzat de Jacques Tati.

Distribuție
 Jacques Tati ca domnul Hulot
 Tony Knepper ca Mechanic
 Franco Ressel
 Mario Zanuelli
 Maria Kimberly ca Maria
 Marcel Fraval ca Truck Driver
 Honoré Bostel ca ALTRA Director
 F. Maisongrosse ca François

Referințe

Legături externe

Filme din 1971
Filme de comedie din anii 1970
Filme italiene
Filme de comedie
Filme franțuzești
Filme regizate de Jacques Tati
Road movies
Filme Columbia Pictures
Filme în limba franceză
Filme în limba neerlandeză
Filme în limba engleză

Trafic (film din 1971)


Jeka iz Afrike, hrvatski katolički misijski časopis na hrvatskom jeziku. Bio je posvećen misijskoj animaciji od najmlađih pa do najstarijih prijatelja misija.

Povijest
Pokrenula ga je blažena Marija Terezija Ledochowska 1889. godine, skupa s drugim misijskim časopisom Crnčetom. Izlazio je na više jezika, a između dva rata i na hrvatskom jeziku. Jeka iz Afrike bio je katolički mjesečnik za promicanje misijskog rada za Afriku, izlazio je u Zagrebu (Draškovićeva ulica 12) od 1929. god 1943. godine. Izdavač je bilo Društvo sv. Petra Klavera za afričke misije. Uređivao ga je dr. Aleksandar Gahs. Dolaskom komunističke vlasti ugašen je nasilno zajedno s brojnim drugim tiskovinama Katoličke crkve u hrvatskom narodu. Njegovu je tradiciju nakon tri desetljeća bez misijskog lista u Hrvata nastavio je list Radosna vijest.

Izvori

Hrvatski katolički tisak
Zagrebački tisak
Katolički misijski časopisi

Jeka iz Afrike


RCN may refer to:
 Radio Cadena Nacional (disambiguation), a broadcast network in Colombia
 RCN Radio
 RCN TV
 RCN Corporation (formerly Residential Communications Network), a cable television, telephone, and Internet service provider in the United States
 Radiowe Centrum Nadawcze, Polish designation for a broadcasting transmitter
 Reality Check Network, a software based warez magazine that existed from 1995 to 1997
 UWC Red Cross Nordic, a United World College in Norway
 Reformed Church of Newtown, a church in Queens, NY
 Republic of Cinnabar Navy, the setting of the RCN Series of science fiction novels by David Drake
 Royal Canadian Navy
 Royal College of Nursing, a professional membership organisation of the United Kingdom
 Rundstrecken Challenge Nürburgring is a motorsport event series mainly on the Nürburgring
 American River Airpark, IATA airport code "RCN"

RCN


Lejeværdi af egen bolig er det (normalt anslåede) beløb, ejeren af en ejerbolig ville kunne forvente at modtage i husleje, hvis vedkommende lejede sin bolig ud. Den udgør altså dermed også den løbende besparelse ved at eje sin egen bolig frem for at leje en bolig med tilsvarende karakteristika (som f.eks. størrelse, kvalitet og beliggenhed).

Begrebet spiller en vigtig rolle i skattepolitikken. I et indkomstskattesystem bør den gevinst, en boligejer har som følge af den ovennævnte besparelse, nemlig regnes som en del af boligejerens indkomst (en såkaldt imputeret indkomst, dvs. en indkomst, der ikke udtrykkeligt kommer til udbetaling på noget tidspunkt, men alligevel forhøjer boligejerens reelle forbrugsmuligheder på samme måde som f.eks. lønindkomst og renteindtægter). I modsat fald vil skattesystemet favorisere boligejere i forhold til lejere. Samtidig vil man diskriminere andre former for opsparing, hvis man beskatter kapitalindkomster som renteindtægter og aktieudbytte, men ikke lejeværdien af ejerboliger. Lejeværdien udgør nemlig (sammen med en eventuel kapitalgevinst ved salg af boligen) boligejerens afkast af den opsparing, vedkommende har foretaget i huset, på samme måde som renteindtægter udgør afkastet af opsparing på bankkonti og i obligationer, og aktieindkomst udgør afkastet af opsparing i aktier. Skatteminister Anders Fogh Rasmussen formulerede det i 1987 på følgende måde: "En indkomst skal beskattes, hvad enten den fremtræder i pengeform eller som naturalydelse. Hvad enten en lejeindtægt fremkommer ved udlejning af en bolig til andre eller ved at stille den til rådighed for én selv, skal den ligefuldt beskattes".

I beregningen af bruttonationalproduktet (BNP) og bruttonationalindkomsten BNI indgår også den imputerede lejeværdi af ejerboligmassen, da disse opgørelser ellers ville undervurdere den faktiske værdi af de tjenester, der stilles til rådighed af boligerne, der udgør en vigtig del af det indenlandske kapitalapparat.

I princippet kan begrebet lejeværdi også anvendes om andre varige forbrugsgoder end boliger. Boliger udgør dog langt det største og økonomisk vigtige varige forbrugsgode, hvorfor betegnelsen sjældent har relevans i andre sammenhænge.

Beskatning af lejeværdi i forskellige lande

Forskellige lande har vidt forskellige systemer for beskatningen af boliger og boligindkomst og dermed også for behandlingen af lejeværdien af egen bolig. I nogle lande, f.eks. Holland, Luxembourg, Island og Schweiz) udregnes og beskattes en egentlig lejeværdi direkte som en del af fastsættelsen af den skattepligtige indkomst. I andre lande, som f.eks. Danmark, er lejeværdien erstattet af en anden form for beskatning af ejerboliger.

Lejeværdibeskatning i Danmark

En beregnet lejeværdi af egen bolig indgik i den skattepligtige indkomst i Danmark fra 1900-tallets begyndelse, hvor indkomstskatten blev indført med statsskatteloven af 1903, til 2000, hvor den som følge af pinsepakken blev afløst af ejendomsværdiskatten. Den primære begrundelse for ændringen var, at lejeværdibegrebet var intuitivt svært at forstå for mange skatteydere.

Ejendomsværdiskatten udfylder altså samme rolle som lejeværdiskatten, men afhænger i modsætning til denne ikke af skatteyderens øvrige indkomster.

Se også

Skat
Indkomstskat
Ejendomsskat
Ejendomsværdiskat
Kapitalindkomst

Kilder

Skatter
Fast ejendom
Indtægter

Lejeværdi


Friedrich Ludwig Gottlob Frege (8 Kasım 1848 - 26 Temmuz 1925), modern matematiksel mantığın ve analitik felsefenin kurucusu sayılan Alman matematikçi, mantıkçı ve filozof.

Hayatı

Wismar'da doğdu. 1869'da Jena Üniversitesi'nde öğrenime başladı ve iki yıl sonra, 1873'te Felsefe Doktoru unvanını aldığı Göttingen'e taşındı. İki yıl sonra Jena'ya döndü ve matematik dersleri vermeye başladı. Matematik alanında 1879'da doçent ve 1896'da profesör oldu. 1925'te Bad Kleinen'de öldü.

Bilime katkısı
Aristo'dan sonraki zamanların en büyük mantıkçısı kabul edilir. 1879'da yayınladığı, devrim niteliğindeki Begriffsschrift veya Kavram Yazısı, Aristo'dan beri nüfuzunda bir değişiklik olmayan eski Terim Mantığı'nın yerini alarak mantığın tarihinde yeni bir dönemi haber veriyordu. Begriffsschrift bugün matematiğin her alanında kullanılan niceleme gibi, Orta Çağ'ın Çoklu Genelleme Problemi'ne çözüm getiren kavramlar ve fonksiyon ve değişkenlerin açık bir şekilde konumlandırılması gibi özellikleriyle temelleri sarstı.

Frege, önermeler mantığı ve kendi icadı yüklemler mantığının aksiyomatikleştirilmesini oluşturan kişidir. Bertrand Russell'ın Tarifler Teorisi ve Russell ile Alfred North Whitehead'in Principia Mathematica 'sı için son derece temel bir kavram olan niceleme de yine Frege'ye aittir. Çalışmaları kendi döneminde geniş ölçüde tanınmamış ve fikirleri, özellikle Giuseppe Peano ve Russell gibi, etkilediği insanlar aracılığıyla yayılmıştır. Ludwig Wittgenstein ve Edmund Husserl da felsefî açıdan etkilediği kayda değer insanlardır.

Frege, en temelinde önerme'nin fonksiyon-argüman analizi, özel isimlerin anlam ve gönderim ayrımı, kavram ve nesne ayrımı ve bağlam prensibinin geliştirilmesi bulunan, Dil felsefesi'ne yaptığı derin sistematik katkılarla Analitik Felsefe'nin kurucularından sayılır. Edmund Husserl ve Max Schröder gibi zamanının önde gelen birçok mantıkçı ve felsefecisiyle yazışmıştır.

Frege, mantıkçılığın, matematiğin mantığa indirgenebileceği düşüncesinin önde gelen ilk savunucusudur. Grundgesetze der Arithmetik isimli çalışmasında, aritmetiğin kanunlarını mantıktan çıkarmaya çalışır. (Masraflarını kendi karşıladığı) ilk cildi yayınladığında, Russell, ismiyle anılan paradoksu keşfetmiş ve Grundgesetzenin aksiyomlarının bu çelişkiye yol açtığını ifade etmiştir. Frege, bu paradoksun varlığını kabul edip, kitabın ikinci cildinin ek kısmında bu soruna yol açtığını düşündüğü aksiyomu belirtmişse de, aksiyomlarında tatmin edici bir değişikliğe gidememiştir. Russell ve John Von Neumann'ın sonraki çalışmalarında, bu problemin nasıl çözümleneceği yer almıştır.

Frege ayrıca kesişim ve bileşimi de bulmuştur.

Buna ve Russell'ın Frege'ye olan övgüsündeki cömertliğe karşın, yaşamı boyunca üne kavuşmamış ve --Tractatus ve Felsefî Soruşturmalar'da fikirleri Frege'nin mantık ve dil alanındaki kavramları etrafında dönen—Ludwig Wittgenstein üzerindeki etkisi olmasa, bir filozof olarak değerinin hiçbir zaman anlaşılmayabileceği düşünülmüştür.

Frege üzerindeki önemli otoriteler arasında Michael Dummett, Günther Patzig, Hans Sluga, Terence Parsons ve Vincent Riolo sayılabilir.

Önemli eserleri

 Begriffsschrift (Kavram Yazısı), eine der arithmetischen nachgebildete Formelsprache des reinen Denkens, Halle a. S., 1879
 Die Grundlagen der Arithmetik (Aritmetik'in Temelleri): eine logisch-mathematische Untersuchung über den Begriff der Zahl, Breslau, 1884
 "Funktion und Begriff" (Fonksiyon ve Kavram): Talk given in a Meeting on January 9, 1891 of the Jenaischen Gesellschaft für Medizin und Naturwissenschaft, Jena, 1891
 "Über Sinn und Bedeutung" (Anlam ve Gönderim Üzerine), in Zeitschrift für Philosophie und philosophische Kritik, C (1892): 25-50 On Sense and Reference, İngilizce çevirisi
 "Über Begriff und Gegenstand" (Kavram ve Nesne Üzerine), in Vierteljahresschrift für wissenschaftliche Philosophie, XVI (1892): 192-205
 Grundgesetze der Arithmetik (Aritmetik'in Temel Kanunları), Jena: Verlag Hermann Pohle, Band I (1893), Band II (1903)
 Was ist eine Funktion? (Fonksiyon Nedir?), in Festschrift Ludwig Boltzmann gewidmet zum sechzigsten Geburtstage, February 20 1904, S. Meyer (ed.), Leipzig, 1904, pp. 656–666
 "Der Gedanke" (Düşünce) Eine logische Untersuchung, in Beiträge zur Philosophie des Deutschen Idealismus I (1918-1919): 58-77
 "Die Verneinung" (Değilleme / Nefy / Negasyon), in Beiträge zur Philosophie des deutschen Idealismus I (1918-1919): 143-157
 "Gedankengefüge" (Bileşik Düşünce), in Beiträge zur Philosophie des Deutschen Idealismus III (1923): 36-51

Frege bu makalelerden son üçünü Mantıksal Araştırmalar adıyla yayınlamak amacındaydı. 1975'te, ölümünden sonra en azından İngilizce tercümeleri Logical Investigations adıyla yayınlanmıştır.

Türkçeye çevrilen yapıtları
 (2008), Aritmetiğin Temelleri, Yapı Kredi Yayınları.

Dış bağlantılar

 A comprehensive guide to Fregean material available on the web  by Brian Carver.
 Stanford Encyclopedia of Philosophy:
 "Gottlob Frege " — by Edward Zalta.
 "Frege's Logic, Theorem, and Foundations for Arithmetic " — by Edward Zalta
 Internet Encyclopedia of Philosophy:
 Gottlob Frege  — by Kevin C. Klement.
 Frege and Language  — by Dorothea Lotter.
 Metaphysics Research Lab: http://mally.stanford.edu/frege.html  Gottlob Frege.
 Frege on Being, Existence and Truth.
 Begriff, a LaTeX package for typesetting Frege's logic notation.

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi

1848 doğumlular
1925 yılında ölenler
Alman filozoflar
Alman matematikçiler
Mantık felsefecileri

Gottlob Frege


Flori de cactus este un film românesc din 1986 regizat de Nell Cobar.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1986 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1986

Flori de cactus


Otok Moresby je otok na atolu Peros Banhos u arhipelagu Chagos Britanskog teritorija Indijskog oceana.

Izvori

Peros Banhos

Moresby (Peros Banhos)


قناة الراي ، هي قناة تلفزيونية كويتية متنوعة تبث من الكويت. بدأت البث في 15 أكتوبر 2004، وهي أول قناة خاصة في الكويت. تبث البرامج الكويتية والمسلسلات العربية والأفلام الأجنبية بالإضافة إلى نشرات إخبارية.
يحرص تلفزيون الراي على إنتاج وتقديم أرقى ما يمكن الوصول إليه من البرامج الإخبارية والبرامج المنوّعة إلى مشاهديه في دولة الكويت وباقي دول مجلس التعاون الخليجي،  بالإضافة إلى أكثر من 20 مليون مشاهد عربي في أنحاء الوطن العربي وبقيّة أرجاء العالم. يتمتع تلفزيون الراي بجدول برامج مدروس بعناية ومبني على البحوث المستمرّة لتأمين مجموعة من البرامج المتنوّعة التي تلبّي متطلّبات الرجال، النساء، المراهقين، والأطفال على حدّ سواء.
بفضل استخدام أحدث تجهيزات البثّ التلفزيوني الفضائي، فإنّ تلفزيون الراي يبث إرساله وفقا لأرقى المعايير عن طريق الأقمار الصناعيّة نايل سات وعرب سات.

طاقم المذيعين
 عبد الوهاب العيسى
 عبدالله بوفتين
 عبد الله مال الله
 هاشم أسد الله
 أحمد مال الله
 صالح الراشد
 مشاعل عقيل
 نواف القطان
 أحمد العنزي
 أروى يوسف
 غادة يوسف
 سالم الخضر
 سميرة عبد الله
 محمد المؤمن
 محمد السداني
 راشد الهلفي
 محمد جوهر حيات
 ريم النجم
 حمد العلي

إقرا أيضا
 طيران الجزيرة
 جاسم بودي

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لقناة الراي
 الموقع الرسمي لقناة الراي على الفايسبوك
 الموقع الرسمي لقناة الراي على Youtube

المراجع

إعلام الكويت
تأسيسات سنة 2004 في الكويت
قنوات تلفزيونية كويتية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 2004
محطات تلفاز كويتية
محطات تلفزيونية باللغة العربية

قناة الراي


Kosmos 2529, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 757, Uragan M br. 757).

Lansiran je 3. studenoga 2018. godine s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 43/4. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1b/Fregat. Orbita mu je 19145 km u perigeju i 19209 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,82°. Spacetrackov kataloški broj je 43687. COSPARova oznaka je 2018-086-A. Zemlju obilazi u 677,60 minuta. Pri lansiranju bio je mase 1.415 kg.

Satelit se napaja iz dvaju razmjestivih solarnih panela i baterija. Opremljen je s tri cezijeva sata što mu omogućuje prikazati točno vrijeme, vrlo važnu stavku u navigaciji.

Razgonski blok (međuorbitni tegljač) Fregat 14S44 br. 112-08 odvojio se, ostao u srednje visokoj orbiti nekoliko desetaka do par stotina kilometara poviše od satelita.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Uragan-M (GLONASS-M, 14F113) (engl.)

Vanjske poveznice
Состав группировки КНС ГЛОНАСС на 28.01.2012г Состояние ОГ (rus.)
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2529


Nicotinamid adenin dinucleotidul (dinucleotida de nicotinamidă și adenină, NAD) este o coenzimă răspândită în toate celulele vii. Compusul este din punct de vedere structural o dinucleotidă, deoarece este alcătuit din două unități nucleotidice legate prin intermediul unei grupe fosfat. O nucleotidă leagă o bază adenină, iar cealaltă nicotinamidă. Nicotinamid adenin dinucleotidul există în două forme: forma oxidată și forma redusă , întâlnite în literatură sub formă de NAD+ și NADH.

Are implicații importante în metabolism, mai exact în reacțiile de oxido-reducere.

Proprietăți

Biosinteză

Vezi și
 Nicotinamid adenin dinucleotid fosfat
 Flavin adenin dinucleotid

Referințe

Nucleotide
Coenzime

Nicotinamid adenin dinucleotid