Ein Trampolin ist ein Stück Programmcode, das nach Konfiguration von Umgebungsvariablen zu einer anderen Funktion springt. Ein Trampolin dient quasi als Sprungbrett, um andere Funktionen aufzurufen. Dies ist insbesondere nützlich, wenn man Parameter übergeben möchte, die sich nicht in der Signatur der Funktion wiederfinden.

Motivation

In der Sprache C kann man die Funktion qsort verwenden, um Felder von Daten zu sortieren. qsort hat folgende Signatur:

 void qsort(void *feld,
            size_t elementzahl,
            size_t elementgroesse,
            int(*vergleichsfunktion)(const void *a, const void *b));

Der Funktion werden ein Feld als Zeiger, die Anzahl der Elemente des Feldes, die Größe jedes Elementes in Bytes und eine Vergleichsfunktion übergeben. Die Vergleichsfunktion erhält als Argument zwei Zeiger zu den zu vergleichenden Elementen (a und b) und liefert einen Wert kleiner Null für a < b, Null für a == b und einen Wert größer Null für den Fall a > b zurück.

Angenommen, man möchte eine Funktion schreiben, die ein Feld von vorzeichenlosen Ganzzahlen unsigned int zuerst nach ihrem Rest bzgl. eines festen Divisors und dann nach ihrer Größe sortiert. Wenn der Divisor eine feste Konstante DIVISOR ist, dann ist die Funktion modsort leicht zu implementieren:

#include <stdlib.h>

/* Hilfsfunktion zum Vergleich */
static int modvergleich(unsigned int *a, unsigned int *b) {
  unsigned int rest_a = a % DIVISOR, rest_b = b % DIVISOR;

  /* nach Rest sortieren, dann nach Wert sortieren */
  if (rest_a != rest_b) {
    if (rest_a > rest_b)
      return 1;
    else
      return -1;
  } else {
    if (a == b) return 0;
    else if (a > b) return 1;
    else return -1;
  }
}

/* eigentliche Sortierfunktion */
void modsort(unsigned int *feld, size_t elementzahl) {
  qsort(feld,elementzahl,sizeof(unsigned int),&modvergleich);
}

Aber was tut man, wenn DIVISOR erst zur Laufzeit bekannt ist? Man könnte hier eine global Variable verwenden, dies ist aber insbesondere bei parallelem Code ein Problem: Ein anderer Thread könnte die Variable überschreiben und so die Ergebnisse verfälschen (Mit modernen Compiler-Erweiterungen wie z. B. Thread-local storage ist dies lösbar). Was tut man also? Hier kommen Trampoline ins Spiel: Es wird die Adresse eines zur Laufzeit berechneten Trampolins an die Funktion qsort übergeben. Dieses füllt den Divisor als zusätzliches Argument ein und erlaubt so eine Lösung des Problems.

Verwendung von Trampolinen
In der Regel werden Trampoline nicht direkt verwendet, weil die meisten Sprachen für diese keine direkte Unterstützung bieten. GCC hat eine Spracherweiterung für die Sprache C, die verschachtelte Funktionen, also Funktionsdefinitionen in anderen Funktionsdefinitionen, erlaubt. Fordert man einen Zeiger auf eine innere Funktion an, so generiert gcc ein Trampolin auf dem Stack:

#include <stdlib.h>

/* Sortierfunktion mit Extra-Divisor */
void modsort2(unsigned int *feld, size_t elementzahl, unsigned int divisor) {
  int modvergleich(unsigned int *a, unsigned int *b) {
    unsigned int rest_a = a % divisor, rest_b = b % divisor;

    /* nach Rest sortieren, dann nach Wert sortieren */
    if (rest_a != rest_b) {
      if (rest_a > rest_b)
        return 1;
      else
        return -1;
    } else {
      if (a == b) return 0;
      else if (a > b) return 1;
      else return -1;
    }
  }

  qsort(feld,elementzahl,sizeof(unsigned int),&modvergleich);
}

Trampoline können auch auf anderen Speicherbereichen angelegt werden, die schreibbar und ausführbar sind. Dies muss nicht gleichzeitig der Fall sein; die Speicher-Attribute können ggf. zwischen Erzeugen und Ausführen umgeschaltet werden. Harvard-Architekturen, wie in Mikrocontrollern typisch, kommen für Trampoline nicht in Betracht.

Die dynamische Erzeugung von Maschinenkode erfordert prozessorspezifische Quelltext-Stückchen, wenn dies nicht im (ohnehin prozessorspezifischen) Compiler eingebaut ist.

Sicherheit
Trampoline bergen an sich keine Sicherheitsprobleme. Bei der automatischen Erzeugung dieser durch den Compiler wie oben beschrieben ist es jedoch nötig, die Ausführung von Code auf dem Stack zu erlauben. Dies ist möglicherweise ein Sicherheitsrisiko, weil man dazu Mechanismen deaktivieren muss, die sonst die normalerweise unerwünschte Ausführung von Code aus dem Stack heraus verbieten.

Moderne APIs vermeiden den Zwang zu Trampolinen oder thread-lokalen Variablen, indem bei jedem Funktionszeiger auch ein Datenzeiger mitgegeben wird. Das "Herumschleppen" solcher Datenzeiger macht jedoch solche APIs etwas unhandlich.

Mit objektorientierten Programmiersprachen können auf einfache und sichere Weise abstrakte beziehungsweise polymorphe Objekte definiert werden, die durch gebundene, aber überschreibbare Methoden in vergleichbarer Weise, jedoch abhängig von den verwendeten Datentypen individuell bearbeitet werden können.

Einzelnachweise

Programmierung

Trampolin (Informatik)


Albansk Wikipedia () er den albanske udgave af Wikipedia. Den albanske Wikipedia blev lanceret den 13. oktober 2003 og nåede 20.000 artikler den 23. maj 2008. Den 11. december 2014 havde den albanske Wikipedia 51.888 artikler.

Artikler

Kilder

Wikipedia efter sprog
Albansk sprog

Albansk Wikipedia


Comanche-folket er et oprindelig amerikansk folkeslag af sydlige prærieindianere, som engang styrede et enormt stort territorie kaldt for Comancheria, der spændte over adskillige sydlige amerikanske og mexicanske stater fra New Mexico, Colorado, Oklahoma, Kansas og Texas til Chichuahua-delstaten i Mexico.
Deres føderalt anerkendte stamme hedder i dag Comanche Nation og har hovedsæde i Lawton i Oklahoma.

Comanche var et talrigt folkeslag af jægere-samlere, der gik over til hestekulturen efter kontakten med europæiske erobrere. Der anslås, at der kunne have været omkring 45.000 comanche sidst i det 18. århundrede.

Comanche var det dominerende folkeslag i de sydlige præriesletter, hvor de underlagde sig andre oprindelige folkeslag og solgte dem som krigslaver til spanske og mexicanske erobrere. De indfangede også tusindvis af spanske, mexicanske og amerikanske kolonister og erobrere.

Comanche adskilte sig som selvstændig gruppe fra shoshone-folket i Wyoming omkring år 1700, hvor de fik fat i heste fra pueblo indianere efter Pueblo-revolutionen. Comanche adskilte sig og opbyggede sit betragteligt store territorie ved hjælp af heste, som gav dem strategisk og logistisk forspring i forhold til nabofolkene.

Comanche-sproget er et af numic-sprogene, der hører til den uto-aztekiske sprogfamilie. Nogle gange klassificeres comanchesproget som del af shoshonisk. I dag er der kun 1% af comanche, der stadig taler deres sprog.

Hvert år i juli samles comanche-folk fra de amerikanske stater for at fejre sin kulturarv i Walters, Oklahoma, ved den årlige Comanche Hjemkomst pow-wow. Comanche Nation Festival afholdes hvert september.
Stammeafdelingen Comanche Little Ponies afholder to store dansebegivenheder om året i maj og hvert nytår.

I 2002 anlagde stammen Comanche Nation College, et videregående stamme-uddannelsesinstitut, med to-årig uddannelsesforløb i Lawton.

Noter

Oprindelige amerikanere i USA
Nordamerika

Comanche


Le mot Ibicuí est originellement un nom tupi-guarani signifiant « terre de sable ».

 Ibicuí, une municipalité de la microrégion de Vitória da Conquista (État de Bahia) ;
 le rio Ibicuí, un cours d'eau de l'État du Rio Grande do Sul, affluent du rio Uruguai en rive gauche ;
 le rio Ibicuí da Armada, un cours d'eau de l'État du Rio Grande do Sul, qui forme le rio Ibicuí en mêlant ses eaux à celles du rio Santa Maria à Rosário do Sul ;
 le rio Ibicuí da Cruz, un cours d'eau de l'État du Rio Grande do Sul ;
 le rio Ibicuí-Mirim, un cours d'eau de l'État du Rio Grande do Sul, affluent du rio Ibicuí en rive droite.

Ibicuí (homonymie)


Nesne yönelimli programlama veya kısaca NYP (, Kısaltma: OOP), Her işlevin nesneler olarak soyutlandığı bir programlama yaklaşımıdır.
NYP destekleyen programlama dilleri yüksek seviye diller olarak adlandırılır.

1960'lı yılların sonuna doğru ortaya çıkan bu yaklaşım, o dönemin yazılım dünyasında beliren bir bunalımın sonucudur. Yazılımların karmaşıklığı ve boyutları sürekli artıyor, ancak belli bir nitelik düzeyi korumak için gereken bakımın maliyeti zaman ve çaba olarak daha da hızlı artıyordu. NYP'yi bu soruna karşı bir çözüm haline getiren başlıca özelliği, yazılımda birimselliği (modularity) benimsemesidir. NYP ayrıca, bilgi gizleme (information hiding), veri soyutlama (data abstraction), çok biçimlilik (polymorphism) ve kalıtım (inheritance) gibi yazılımın bakımını ve aynı yazılım üzerinde birden fazla kişinin çalışmasını kolaylaştıran kavramları da yazılım literatürüne kazandırmıştır. Sağladığı bu avantajlardan dolayı, NYP günümüzde geniş çaplı yazılım projelerinde yaygın olarak kullanılmaktadır.

NYP'nin altında yatan birimselliğin ana fikri, her bilgisayar programının (izlence), etkileşim içerisinde olan birimler veya nesneler kümesinden oluştuğu varsayımıdır. Bu nesnelerin her biri, kendi içerisinde veri işleyebilir ve diğer nesneler ile çift yönlü veri alışverişinde bulunabilir. Hâlbuki NYP'den önce var olan tek yaklaşımda (Yordamsal programlama), programlar sadece bir komut dizisi veya birer işlev (fonksiyon) kümesi olarak görülmektedirler.

Günümüzde çok çeşitli nesne tabanlı programlama dilleri olmasıyla beraber, en popüler diller sınıflar üzerine kurulmuşlardır (class-based). Bu dillerde nesneler sınıfların birer üyesidir ve nesnelerin tipini de bu sınıflar belirlerler.

En yaygın NYP dillerinden bazıları, Python, C++, Objective-C, Smalltalk, Delphi, Java, Swift, C#, Perl, Ruby ve PHP' dir.

Nesne yönelimli programlama dilleri yukarıda adı geçen tüm ögelere sahip olurken, Ada, JavaScript, Visual Basic gibi nesne tabanlı programlama dilleri birkaçından yoksundur, bu dillerin başlıca yoksunluğu kalıtıma sahip olmamalarıdır.

Nesneler ve sınıflar
NYP'yi destekleyen programlama dilleri genellikle tekrar kullanım ve genişletilebilirlik açısından, prototipler ve sınıflar şeklinde kod kalıtımına sahiptirler ve NYP deki nesneler kimi zaman gerçek dünyada bulunan şeylere karşılık gelebilir. Mesela bir grafik programı "kare", "üçgen" ve "yuvarlak"  gibi nesnelere sahip olabilir. Bazen nesneler daha soyut şeyleri de temsil edebilirler, mesela bir hesap makinesi programı logaritma almanızı ya da  metreyi fite çevirmenizi sağlayacak nesnelere sahip olabilir.  İşte bu bahsi geçen nesneler belli sınıflar altında bulunurlar, mesela "Kasım" adında bir nesne Aylar sınıfının bir üyesi olabilir ya da "Faktöriyel" olarak isimlendirilmiş bir nesne Fonksiyonlar sınıfında yer alıyor olabilir.

Tarih
Nesne yönelimli programı, 1960 yılında  Norveç'li Norsk Resgnesentral tarafından icat edildi. Resgnesentral, ilk nesle odaklı dili olan Simula'yi üretti. 1961 yılında Simula l sınıflandırması ve sınıfların kullandığı nesneleri kullanılmaya başladı. 1967'de Ole-Johan Dahl ve Kristen Nygaard Simula 67'yi keşfetti. Simula 67, nesne yönelimlin ilk dili olarak kabul edildi ve nesne yönelimli olma kriterlerini karşılıyor. Algo 60 temelini Simula'yi olusturmak icin kullanılmışteır. Simula üniversite dışında pek ilgi görmedi.

1970 yılındaki yazılım krizinde modülerleştirmede yeni doğan dillerde nesne yönelimli olmasa da ona gerekli olan veri türü kavramını içeriyordu. Bu diller sayesinde, nesne yönelimli programlar geliştirildi.

1980 yılında ise yeni nesne yönelimli diller üretildi, örneğin Objective-C, C++ ve Eiffel. Nesne yönelimli diller üretildiğinde nesne yönelim yeri yazılımda sağlama alindi. 1990'larda nesne yönelimli programlama yaygınlaştı bunun sebebi ise doksanlarda grafik kullanıcı arayüzlerinin popülerliğinin artmasıydı.

Son zamanlarda, nesne yönelimli programların değeri daha'da artti, çünkü nesne yönelimli programların verimli ve bakımını kolay elde etmek icin büyük katkıda bulunyor. Günümüzde yaygin olan Python ve Ruby dilleri, prosedürel programlama dilleri ile uyumludur. Ticari açıdan ise muhtemelen en önemli programa dili ise Java'dır. Java'nin kurucusu Sun Microsystems ayni zamanda C# ve Visual Basic.NET'in (VB.NET olarak da bilinir) kurucusudur.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 CORBA
 Nesne tabanlı programlama dili
 Nesne Yönelimli Çözümleme ve Tasarım
 Sarma (Bilgisayar Bilimleri)
 Soyutlama (Bilgisayar Bilimleri)
 Tasarım şablonları

Dış bağlantılar
 İTÜ Ninova Açık Ders Malzemeleri , Nesne Yönelimli Programlama
 Actionscript ve Nesne Yönelimli Programlama (OOP) (Türkçe)

Nesne yönelimli programlama

Nesne yönelimli programlama


Heiligenbösch bezeichnet die westlich von Leisel an einem Waldrand stehende evangelische Kirche Heiligenbösch mit anschließenden Friedhof und dem Freizeitheim Heiligenbösch.

Kirche Heiligenbösch
Die kleine Kirche steht auf der Badeanlage einer römischen Villa rustica, deren Reste der Hypocaustenanlage unterhalb des Kirchenfußbodens entdeckt wurden.

Ältester Teil der Kirche ist der mittelalterliche Turm, der als Teil der an dieser Stelle überlieferten Wallfahrtskirche aus dem 13. Jahrhundert angesehen wird. 1730 wurde an den Turm ein geschlossenes Schiff angebaut, das auf der nach Süden gerichteten Talseite Teile des Vorgängerbaus aufnahm. Die Nordseite wurde zur Erweiterung des Kirchenraumes vollständig neu erbaut. Aus diesem Grund ist der mit einem hohen Spitzhelm versehene Turm mit seinem quadratischen Grundriss nicht in der Mitte des Kirchenschiffs angeordnet, sondern schließt fast mit der Südwand ab.

Der ursprünglich an der Südwand eingelassene Zugang wurde anlässlich einer Renovierung in den Jahren 1963 und 1964 auf die Südseite des Kirchturms verlegt. Von dem alten Eingang ist noch das kleine, quer ausgerichtete Oberlicht zwischen dem Turm und den beiden Fenstern verblieben.

In dem einfachen Kirchensaal ist die Ausstattung von 1730 noch überwiegend erhalten. Der Saal enthält eine von außen zugängliche Männerempore auf zum Teil gewundenen Holzstützen. Über dem gemauerten Altar befindet sich die Orgelempore.

Die Orgel ist eine einmanualige Stumm-Orgel von 1838 mit einem dreitürmigen Rankenprospekt.

Die Kirche Heiligenbösch ist seit 1744 Pfarrkirche der Kirchengemeinde Leisel, die zum Kirchenkreis Obere Nahe der Evangelischen Kirche im Rheinland gehört.

Friedhof Heiligenbösch
Direkt östlich an die Kirche anschließend liegt der 1838 angelegte Friedhof Heiligenbösch. Der ältere Friedhof lag wenige hundert Meter südlich und ist durch eine markante Baumgruppe noch heute erkennbar.

Der mit einer Bruchsteinmauer eingefasste Friedhof enthält zahlreiche alte Grabsteine und Grabkreuze. Der älteste erhaltene Stein datiert von 1857. Die gusseisernen Grabkreuze sind eine Serienfertigung und werden der Asbacher Hütte als Produktionsstätte zugeschrieben.

Auf dem alten Friedhof steht das als Stele mit aufgesetzter Löwenfigur ausgeführte Kriegerdenkmal für die Toten des Ersten Weltkrieges aus den Dörfern Leisel, Schwollen und Hattgenstein.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde der Friedhof erweitert und auf Initiative des Leiseler Pfarrers Kurt Hein als Reformfriedhof angelegt. Wesentliche Merkmale hierbei sind die bildhauerisch gestalteten Grabsteine und die Anlage der Gräber auf Rasen ohne Grabumrandung.

Weblink
 Heiligenbösch ...Freizeitheim und Kirche

Einzelnachweise

Geschichte (Rheinland-Pfalz)
Leisel
Leisel
Leisel
Kirchengebäude im Hunsrück
Leisel

Heiligenbösch


An Epidendrum anceps in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nikolaus Joseph von Jacquin. An Epidendrum anceps in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epidendrum

Epidendrum anceps


Martial industrial podžanr je industrial glazbe karakteriziran vojnom estetikom. Tekstovi se često odnose na vojne sukobe (prošle i trenutačne) te totalitarizam. U skladbama se mogu naći melodije ratnih godina, koračnice, čitanje manifesta, zvukovi vojne opreme, pucnjeva i eksplozija. U pravilu sve se to snima u niskoj kvaliteti uz buku i izobličenje, što se očituje u osebujnoj Lo-Fi estetici karakterističnoj za industrial glazbu. Glazbu u ovome stilu često se naziva dark wave.

Podrijetlo
Osnivač stila je jugoslavenski glazbeni sastav Laibach koji se u 1980-ima aktivno miješao u jugoslavensku politiku, zbog čega je i potjeran iz zemlje. Laibachov istoimeni prvi album, objavljen 27. travnja 1985. godine, također je i prvi martial industrial album.

Neki izvođači

  Across The Rubicon
  Allerseelen
  Arbeit
  Arditi
  Autopsia
  Blood Axis
  Dead Man's Hill
  Death in June
  Der Blutharsch
  Dernière Volonté
  H.E.R.R.
  In the Nursery
  Karjalan sissit
  Kraftfaghrkorps
  Kreuzweg Ost
  Laibach
  Legionarii
  Les Joyaux de la Princesse
  Ordo Rosarius Equilibrio
  Parzival
  Rome
  Skrol
  The Moon Lay Hidden Beneath a Cloud
  Thorn Agram
  Toroidh
  Triarii
  Sweetback
  Turbund Sturmwerk
  Von Thronstahl
  Vatican Shadow
  Wappenbund
  Westwind
  –  TriORE

Izvori

Vidi još
 Vojni orkestar
 Koračnice

Vanjske poveznice
 Антон Шеховцов, 'Аполитеическая музыка: неофолк, мартиал-индастриал и «метаполитический фашизм»
 Anton Shekhovtsov 'Apoliteic music: Neo-Folk, Martial Industrial and «metapolitical fascism» ', Patterns of Prejudice, Vol. 43, No. 5 (December 2009), pp. 431–457.
 From Subculture to Hegemony: Transversal Strategies of the New Right in Neofolk and Martial Industrial
 Popis martial industrial skupina i njihovi opisi.
 Web stranica posvećena martial industrialu i neofolku.

Glazbeni žanrovi

Martial industrial


Sky Magazine (ou "Sky Mag") foi uma revista lançada como um guia de listagens de TV em 1994 e distribuída aos assinantes do serviço de satélite BSkyB da Sky UK. Em 2007, a revista passou a pertencer a divisão News Magazines da Sky News.

Disponibilidade
A revista estava disponível para assinantes do Variety Pack ou de todos os packs de entretenimento.

Conteúdo
O conteúdo das revistas variava de edição para edição, mas tendia a incluir:

 Entrevistas com celebridades
 Listas de televisão e guia para canais Sky Movies e Sports
 Avaliações de programa e guias de visualização recomendados
 Serviços Sky, canais adultos e publicidade de serviços premium
 Informações sobre atualizações, alterações de preços
 Um boletim chamado Sky Month para dar dicas de como usar o serviço de televisão.

Em seus anos finais, o consenso popular era de que a qualidade do conteúdo diminuía. O que antes era uma revista de qualidade havia perdido guias de canais, listas detalhadas de canais e mais entrevistas de qualidade e artigos relacionados aos programas.

Fim da revista
A revista cessou a publicação em outubro de 2011. A edição de outubro/novembro foi a última. A publicação foi substituída por uma newsletter semanal por e-mail do cliente com destaques da programação.

Extinções no Reino Unido em 2011

Sky Magazine


An Dichaea ochracea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Dichaea ochracea in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guyana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea ochracea


Mervyn Edward "Merv" Griffin jr. (født 6. juli 1925 i San Mateo, Californien, død 12. august 2007 i Los Angeles, Californien) var en amerikansk TV-programleder af talkshow og spørgekonkurrencer, underholder, pianist og fortæller. Han begyndte som sanger og han har også spillet i film og på Broadway. Han fik senere jobben som programleder for sit eget show, The Merv Griffin Show, og han skabte Jeopardy! og Wheel of Fortune (den oprindelige amerikanske udgave af Lykkehjulet) via sine produktionsvirksomheder Merv Griffin Enterprises og Merv Griffin Entertainment.

I 1950 indspillede han en populær version af sangen "I've Got a Lovely Bunch of Coconuts" med Freddy Martin og hans orkester, der gik hen og solgte over 3 mio. eksemplarer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Californien
Tv-værter fra USA
Sangere fra USA

Merv Griffin


Yves Volel foi um advogado, ativista e candidato presidencial haitiano, que foi assassinado em 1987 enquanto concorria ao cargo.

Exílio do Haiti
Yves Volel nasceu em 1934. Formou-se na Academia Militar em 1954 e serviu no exército haitiano como oficial.

Em 1965, fugindo do regime de François Duvalier, emigrou para os Estados Unidos.

Volel passou 18 anos trabalhando como professor de matemática na Dalton School, uma escola particular de prestígio em Manhattan, Nova York. Um de seus alunos foi Anderson Cooper, que falou sobre seu professor na CNN.

Enquanto estava em Nova York, organizou um grupo de ajuda a refugiados conhecido como Operation Exodus.

Retorno e política
Em 1986, depois que Jean-Claude Duvalier fugiu para a França e Henri Namphy se tornou presidente, regressou ao Haiti.

Volel tornou-se um crítico do governo de Namphy e apoiou grandes greves que paralisaram as cidades haitianas em 1987.

Candidatou-se às eleições gerais de 1987 em meio à crescente violência. Trinta candidatos se declararam para a eleição, incluindo muitos ex-dirigentes de Duvalier. Volel sugeriu que os funcionários de Duvalier deveriam ter uma moratória de dez anos para concorrer a um cargo.

Assassinato
Em 13 de outubro de 1987, Volel disse a repórteres que faria um discurso exigindo a libertação de seu cliente Jean Raymond Louis, um preso político detido sem acusações, em frente à sede da polícia e prisão de Porto Príncipe. Durante seu discurso, ele foi morto a tiros por policiais à paisana. A polícia se recusou a fazer comentários no local. No dia seguinte, a polícia divulgou um comunicado dizendo que Volel estava armado e tentando forçar a entrada na delegacia, embora testemunhas contestassem essa descrição dos acontecimentos.

Em sua homenagem, advogados haitianos em Porto Príncipe fizeram uma greve como parte de "uma semana de luto".

Políticos haitianos assassinados
Assassinados em 1987

Yves Volel


සඳදුන්න, (චන්ද්‍ර දේදුන්න හෝ  සුදු දේදුන්න ලෙසින්ද හැඳින්විය හැකිය.), දිවාකාලයේදී අහසේ ඇති ජලවාෂ්ප වෙත සූර්යාලෝකය පතිත වීමෙන් දේදුන්න ඇති වන ලෙසින්ම, සඳ එළිය සහිත රාත්‍රී කාලයේදී ඇතිවන දේදුනු විශේෂයකි. සඳදුන්න එතරම් පැහැදිලිව නොපෙනේ. එයට හේතුව සඳෙහි පෘෂ්ඨය මඟින් පරාවර්තනය කරන ආලෝක ප්‍රමාණය ඉතාම සුළු ප්‍රමාණයක් වීමයි. එය සෑම විටම අහසේ සඳ පවතින දිශාවට විරුද්ධ දිශාවෙහි දක්නට ලැබේ.

මෙලෙස තුනී රිදී පැහැති ඉරක් ලෙසින් සඳදුන්නක් දර්ශණය වීමට හේතුව වන්නේ එහි පවතින ආලෝකය මිනිස් ඇසෙහි වර්ණ සංවේදී කේතු සෛල උත්තේජනය කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවන නිසයි. එබැවින් එය සුදු පැහැයකින් යුතුව දිස්වේ. කෙසේනමුත් සඳදුන්නක වර්ණ ඡායාරූපයක් ලබා ගැනීම මඟින් දැකගත හැකියි. .

සඳදුන්න පිළිබඳව ඇරිස්ටෝටල්ගේ Meteorology (circa 350 BC), ග්‍රන්ථයේ සහ 1847 වර්ෂය දරණ ප්‍රකාශණයේත් සඳහන් වී තිබේ.

නිර්මාණය වන අයුරු
සඳදුන්න ඉතාම පහසුවෙන් නැරඹීම සඳහා සඳෙහි කලාව පුර සඳ තත්ත්වයේ හෝ ඊට ආසන්නතම තත්ත්වයක පැවතිය යුතු වේ. එමෙන්ම ක්‍ෂිතිජය මට්ටමේ සිට අංශක 42 කට වඩා අඩු උසකින් චන්ද්‍රයා අහසේ පැවතිය යුතුයි. රාත්‍රී අහස ඉතා අඳුරු වීම සුදුසුයි. හිරු උදාවට පැය 2 සිට 3 කට පෙර සහ හිරු බැසයාමට පැය 2 සිට 3 කට පසුවත් මෙය පහසුවෙන් දැකගත හැකියි. චන්ද්‍රයාට විරුද්ධ පසින් වැහි බිඳු පතිත වීම හෝ කඩා හැලෙන දිය ඇල්ලකින් ජල වාෂ්ප නිකුත් වීම සිදු විය යුතුයි. මෙම සාධක වල සංකලනයෙන් සඳදුන්නක් නිර්මාණය වීම සිදුවේ. නමුත් දේදුන්නක් ඇති වෙනවාට වඩා සඳදුන්නක් ඇතිවීම ඉතාම දුර්ලභ සිදුවීමකි. සඳදුන්නක් දැක ගත හැකි ස්ථාන වශයෙන් Waimea 'Kamuela', Hawaii Island, Hawaii යන ස්ථාන උදාහරණ වශයෙන් ගෙන හැර දැක්විය හැකිය.

දැකිය හැකි ස්ථාන

ලොව පුරා විවිධ ස්ථාන කිහිපයකදීම ජල වාෂ්ප, මීදුම හෝ තුෂර මඟින් සඳදුන්න නිර්මාණය වීම සුලබව දැකගත හැකියි. ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ කැලිෆෝනියා ප්‍රාන්තයේ ඇති Yosemite ජාතික උද්‍යානය සහ Cumberland Falls දිය ඇල්ල අසළ, Corbin, Kentucky දියඇල්ල අසළත් සුලබව දැකගත හැකියි. අප්‍රිකාවේ සැම්බියාව සහ සිම්බාබ්වේ අතර දේශසීමාවේ පිහිටි Victoria දිය ඇල්ල සහ ක්‍රෙයෝෂියාවේ Plitvice Lakes විල අසලද සඳදුන්න දැක ගත හැකියි.

සමුද්දේශ
'සඳදුන්න' - තරු පිරි අහසක දේදුන්නක් බලමු.
Moonbow picture

සඳදුන්න


d'Alexandrie est un  patriarche melkite d'Alexandrie  de 1276 à 1316

Contexte

Selon L'Art de vérifier les dates Athanase est moine dans un monastère du Mont Sinaï. Il est nommé à Constantinople patriarche melchite d'Alexandrie à la mort de . Il est encore présent à Constantinople lors de l'intronisation comme patriarche de  à la place de Joseph de Constantinople mais refuse l'union des églises grecque et latine; En 1282 il préside le conciliabule qui dépose  Vekkos à la demande d'  et rétablit Joseph mourant. Au cours de ces conflits bien qu'hostile à l'union, il conserve une attitude d'expectative entre les partis. En 1308 il est chassé de Constantinople par l'Empereur. Il parcourt alors la Grèce pour rejoindre son église et meurt à une date indéterminée.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIIIe siècle
Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIVe siècle

Athanase III d'Alexandrie


غادة حسن سعيد علي منصور الكرمي (1939 – ) هي طبيبة وأكاديمية وكاتبة ومفكرة فلسطينية من مدينة طولكرم الفلسطينية، تكتب بالشؤون الفلسطينية في الصحف والمجلات العالمية كصحيفة الغارديان البريطانية، ومجلة ذا نيشن الأمريكية، ومجلة الدراسات الفلسطينية، وهي محاضرة في معهد الدراسات العربية والإسلامية بجامعة إكستر، ولها مجموعة من الكتب والمؤلفات، وهي ابنة العالم اللغوي حسن الكرمي، والشقيقة الصغرى الوحيدة للإعلامية سهام الكرمي.

نشأتها وعائلتها
غادة حسن سعيد علي منصور الكرمي وهي من مدينة طولكرم بالضفة الغربية، وقد ولدت في مدينة القدس عام 1939 حينما كان والدها حسن الكرمي يعمل آنذاك مدرسًا في الكلية العربية بالقدس، ووالدتها سورية تدعى أمينة. عام ولادة غادة كان هو ذات عام اغتيال عمها الأديب محمود الكرمي.

غادة هي من عائلة «الكرمي» المعروفة بمدينة طولكرم؛ والدها هو الأديب حسن الكرمي، وشقيقتها هي الإعلامية سهام الكرمي. وأعمامها هم: الشاعر عبد الكريم الكرمي (أبو سلمى)، والسياسي عبد الغني الكرمي، والأديب أحمد شاكر الكرمي، والأديب محمود الكرمي. وجدها هو العالم الوزير سعيد الكرمي. أما والد جدها فهو الشيخ الفقيه علي بن منصور الكرمي. وابن عمها هو العالم زهير الكرمي.

دراستها
غادرت العائلة عام 1948 نحو لندن، وهناك في بريطانيا، درست غادة وأصبحت طبيبة بعد تخرجها من جامعة برستل عام 1964. وحصلت على درجة الدكتوراه في تاريخ الطب العربي من جامعة لندن.

عملها الطبي والأكاديمي
وفي البداية عملت كطبيبة معالجة، وتخصصت في الظروف الصحية والاجتماعية للأقليات العرقية والمهاجرين وطالبي اللجوء.

تعمل غادة كزميل مشارك في المعهد الملكي للشئون الدولية بلندن، كما أنها أستاذ زائر في جامعة لندن الحضرية، وهي أيضًا نائبة في مجلس تعزيز التفاهم العربي البريطاني. في أكتوبر 2007 ألقت غادة محاضرتها التذكارية «إدوارد سعيد» في جامعة أديليد بأستراليا.

في عام 2012، اتُهمت غادة –الباحثة الفخرية بمعهد الدراسات العربية والإسلامية في جامعة إكزتر– باستخدام عبارة غير مؤكدة وهي «العروس جميلة لكنها متزوجة من رجل آخر» في كتابها بعنوان "Married to Another Man"، وأيضًا في كتاباتها الأكاديمية والشعبية الأخرى.

أوسمة وجوائز
 جائزة جوزفين مايلز الأدبية الدولية، عام 2003.

 تكريم من السفير الفلسطيني ببريطانيا وحركة فتح، في 29 مايو 2022.

نشاطها في القضية الفلسطينية
منذ عام 1972 كانت غادة ناشطة سياسياً في مجال القضية الفلسطينية.

خلال مقابلتها مع مجلة «إكسكيوتيف إنتيليجنس ريفيو» (Executive Intelligence Review) قالت غادة:

«في الحقيقة لا يوجد أي شيء –أكرر– أي شيء إيجابي بشأن وجود إسرائيل بالنسبة إلى العرب. كما تعلم، في بعض الأحيان تحدث أحداث –أحداث تاريخية– ضد رغبة الشعب. لكن في النهاية يمكنهم أن يجدوا بعض الجوانب الإيجابية لشيء لم يكونوا يريدوه أن يحدث في المقام الأول. هذا ليس الحال مع إسرائيل. على العكس من ذلك، مع مرور الوقت، وجود إسرائيل زاد فقط من المشاكل للمنطقة العربية. لقد زاد من الخطر في العالم العربي، كما أنه يمثل تهديد ليس فقط لأمن المنطقة، بل لأمن العالم كله».

قالت غادة أيضًا: «...إسرائيل منذ بدايتها عام 1948، مُنحت فرصة أكثر من رائعة لتأديب نفسها، وهي بوضوح لم تفعل ذلك. لقد استهانت بكل قانون، لقد تصرفت بشكل شنيع، لقد صنعت صورة زائفة للقانون الدولي والإنساني. على أي أساس يجب أن تظل هذه الدولة عضواً في منظمة الأمم المتحدة؟».

في مؤتمر العودة الفلسطيني الذي أقيم في شهر يناير عام 2011، أشارت غادة إلى أن قيام إسرائيل ينطوي على «سلب وسرقة بلد بأكمله»، وأن «الطريقة الوحيدة لعكس ذلك هي على أساس الحقوق والعدالة؛ هذا هو حق عودة اللاجئين والمحرومين والمنفيين إلى وطنهم». رُوي َّ بعد ذلك أنها قالت: «إذا كان ذلك سيحدث، نحن نعلم جيدًا أن ذلك سيكون نهاية وجود دولة يهودية في منطقتنا».

في وقفة احتجاجية أمام السفارة الإسرائيلية بلندن كجزء من مسيرة القدس العالمية في 30 مارس 2012، قالت غادة: «اليوم، نحن هنا سويًا لأننا نعلم، نحن نفهم ما تقوم به إسرائيل في القدس»، بالإضافة إلى ذلك قولها أن القدس «لا تنتمي إلى الإسرائيليين اليهود أو إلى اليهود. نحن نحترم جميع الأديان، لكننا لا نسمح لمجموعة واحدة أن تسيطر على هذه المدينة الرائعة». قالت غادة أيضًا أن إسرائيل لا تستحق أن تستمر كدولة وأن «ليس لدينا أي بديل سوى التحرك. الطريقة الوحيدة التي يمكن أن توقف إسرائيل هي العمل ضدها، ضد مصالحها، ضد الفصل العنصري وضد سياساتها».

كُتبها
هذه قائمة جزئية بمؤلفات وكتب غادة الكرمي:

 كتاب " Proceedings of the First International Symposium for the History of Arabic Science 5–12 April 1976. Volume II. Papers in European Languages " غادة كرمي وأحمد يوسف الحسن ونزار نمنم. جامعة حلب: معهد التراث العلمي العربي عام 1978 .
 كتاب " Multicultural Health Care: Current Practice and Future Policy in Medical Education " غادة كرمي ٬ الجمعية الطبية البريطانية في لندن عام 1995 . ردمك 0-7279-0940-1 .
 كتاب " Jerusalem Today: What Future for the Peace Process? " غادة كرمي مع مساهمة من إدوارد سعيد٬ دار إيثاكا للطباعة عام 1996 . ردمك 0-86372-226-1.
 " Review of Jerusalem Today: What Future for the Peace Process? " مراجعة الكتاب من أندريه كروتز ٬ مجلة الدراسات العربية الفصلية في خريف عام 1999 .
 كتاب " The Palestinian Exodus 1948-1998 " غادة كرمي٬ دار إيثاكا للطباعة عام 1999.
 كتاب " In Search of Fatima: A Palestinian Story "غادة كرمي٬ دار فيرسو للنشر عام 2002. ردمك 1-85984-694-7.
 " A country of the mind "صحيفة الغارديان البريطانية٬ يوم السبت 19 أكتوبر عام 2002 (من مذكرات الدكترة غادة كرمي).
 " In Search of Fatima Fateful Days in 1948 " مؤسسة الدراسات الفلسطينية (من مذكرات الدكترة غادة كرمي).
 مراجعة (Review of In Search of Fatima) جريدة الغارديان البريطانية.
 مراجعة (Review of In Search of Fatima) سارة باول ٬ مجلة تقرير واشنطن لشئون الشرق الأوسط٬ ديسمبر عام 2004 ٬ ص 68 .
 كتاب " Married to another man: Israel's dilemma in Palestine " غادة كرمي٬ دار بلوتو للطباعة عام 2007. ردمك 0-7453-2065-1.
 مراجعة (Review) سونيا كركر٬ معهد الشرق الأوسط للتقاهم٬ 10 أكتوبر عام 2007.
 مراجعة (Married to another man: Israel's dilemma in Palestine) تريفور موستين ٬ الملحق الأدبي لصحيفة ذي تايمز البريطانية٬ 15 فبراير 2008٬ ص 5.
 كتاب "a palestinian memoir" عام 2015.

مقالاتها
هذه قائمة جزئية بمقالات غادة الكرمي:

 " The 1948 Exodus: A Family Story " (الهجرة الجماعية عام 1948 : قصة عائلة) مجلة الدراسات الفلسطينية 23 ٬ رقم2، شتاء عام 1994 ٬ ص 31 – 40 .
 " U.S. Embassy Move to Jerusalem Is Misguided and Illegal " (نقل السفارة الأمريكية إلى القدس أمر مضلل وغير قانوني) مجلة تقرير واشنطن لشئون الشرق الأوسط ٬ يناير/فبراير عام 1997 ٬ ص 14.
 " A Muslim at the feast " (مسلم في العيد) مجلة ذا تابلت ٬ 11 أبريل عام 1998 . حفظ في أرشيف الإنترنت وآي باك مشين في 8 يوليو عام 2004 .
 " Leaving the lemon tree " (ترك شجرة الليمون) مجلة ذا تابلت ٬ 25 أبريل عام 1998 . حفظ في أرشيف الإنترنت وآي باك مشين في 17 نوفمبر عام 2004 .
 " After the Nakba: An Experience of Exile in England " (بعد النكبة: تجربة المنفى في إنجلترا) مجلة الدراسات الفلسطينية 28 ٬ رقم 3 ٬ ربيع عام 1999 ٬ ص 52 – 63 .
 " Kosovars and Palestinians " (كوسوفو والفلسطينيين) مجلة ذا نيشن الأمريكية ٬ 20 مايو عام 1999 (عدد المجلة يوم 7 يونيو عام 1999).
 " With much malice aforethought " (مع الكثير من سبق الإصرار) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 2 – 8 سبتمبر عام 1999 . حفظ في أرشيف الإنترنت وآي باك مشين في 26 أغسطس عام 2000 .
 " Denial and the future of peace " (الإنكار ومستقبل السلام) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 6 – 12 أبريل عام 2000 . حفظ في أرشيف الإنترنت وآي باك مشين في 10 مايو عام 2000 .
 " The future of peace: A Palestinian view " (مستقبل السلام: رؤية فلسطينية) هيئة الإذاعة البريطانية بي بي سي ٬ 31 أكتوبر عام 2000 .
 " Fussing over a red herring " (التدليل على الرنجة الحمراء) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 22 فبراير عام 2001 . حفظ في أرشيف الإنترنت وآي باك مشين في 5 أبريل عام 2001 .
 " A Secular Democratic State in Historic Palestine: An Idea Whose Time Has Come? " (دولة ديمقراطية علمانية في فلسطين التاريخية: الفكرة التي قد حان وقتها؟) مجلة الآداب اللبنانية ٬ يوليو عام 2002 . حفظ في أرشيف الإنترنت وآي باك مشين في 5 أغسطس عام 2004 .
 " The map must show a way home " (يجب أن تُظهر الخريطة طريق العودة) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 6 يونيو عام 2003 .
 " Edward Said and the politics of dispossession " (إدوارد سعيد وسياسة السلب) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 9 – 15 أكتوبر عام 2003 (عدد المجلة رقم 659).
 " A very Arab obsession " (هوس عربي للغاية) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 20 – 26 نوفمبر عام 2003 (عدد المجلة رقم 665).
 " Time to remember " (حان وقت التذكر) جريدة الأهرام المصرية ٬ 22 – 28 يناير عام 2004 (عدد الجريدة رقم 674).
 " Zionism is Still the Issue " (الصهيونية لا تزال هي القضية) جريدة ديسيدينت فويس ٬ 2 فبراير عام 2004 .
 " Sharon is not the Problem: It's the Nature of Zionist Ideology " (شارون ليس هو المشكلة: إنها طبيعة الفكر الصهيوني) مجلة كاونتربنش الأمريكية ٬ 20 فبراير عام 2004 .
 " By any means necessary " (ضروري بأي وسيلة) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 18 مارس عام 2004.
 " Vanishing the Palestinians; The World Looks on Ineffectually " (تلاشي الفلسطينيين؛ يبدو العالم على غير نفع) مجلة كاونتربنش الأمريكية ٬ 17/18 يوليو عام 2004.
 " After Arafat: Sharon is Still Not Ready to Make Peace " (بعد عرفات: شارون لا يزال غير جاهز لعقد السلام) مجلة كاونتربنش الأمريكية ٬ 10 نوفمبر عام 2004 .
 " Who killed Yasser Arafat? " (من قتل ياسر عرفات ؟) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 11 - 17 نوفمبر عام 2004 (عدد المجلة رقم 716).
 " Gaza hysteria " (هيستيريا غزة) جريدة الأهرام ويكلي (الأهرام الأسبوعية) المصرية ٬ 25 أغسطس عام 2005 (عدد المجلة رقم 757).
 " With no Palestinian state in sight, aid becomes an adjunct to occupation " (مع عدم وجود دولة فلسطينية في الأفق ٬ تصبح المساعدات مساعدة للاحتلال) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 5 يناير عام 2006 .
 " Where is the global outcry at this continuing cruelty? " (أين هو الغضب العالمي على هذه الوحشية المستمرة؟) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 15 مايو عام 2006 .
 " These shameful events have humiliated the Arab world " (لقد أذلّت هذه الأحداث المخزية العالم العربي) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 2 يناير عام 2007 .
 " Israeli boycotts: gesture politics or a moral imperative? " (المقاطعة الإسرائيلية: إشارة سياسية أم واجب أخلاقي؟) ديريك سمرفيلد وكولن جرين وغادة كرمي وديفيد هالبين وبولين كاتنج و 125 طبيب آخر ٬ صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 21 أبريل عام 2007 .
  " Perspectives on the boycott debate " (وجهات نظر حول نقاش المقاطعة) غادة كرمي (مؤيدة للمقاطعة) وأندي تشارلوود (معارض للمقاطعة) ٬ صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 11 يونيو عام 2007 .
 " Weapon of the weak " (سلاح الضعفاء) صحيفة هاآرتس الإسرائيلية ٬ 13 يوليو عام 2007 .
 " A historic anomaly " (شذوذ تاريخي) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 17 يوليو عام 2007 .
 " Israel's cost to the Arabs " (تكلفة إسرائيل للعرب) صحيفة لوموند ديبلوماتيك الفرنسية ٬ سبتمبر عام 2008 .
 " Intellectual terrorism " (الإرهاب الفكري) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 25 أكتوبر عام 2007 .
 " Taking sides in the debate over the Middle East " (الانحياز في النقاش حول الشرق الأوسط) صحيفة الغارديان البريطانية ٬ 29 أكتوبر عام 2007 .
 " Medical ethical violations in Gaza " (الانتهاكات الأخلاقية الطبية في غزة) مجلة ذا لانسيت ٬ كولن جرين وأسد خان وغادة كرمي وكريس بيرنز كوكس ومارتن برنستنجل وديفيد هالبين وديريك سمرفيلد ٬ 6 ديسمبر عام 2007 .
 " A one-state solution for Palestinians and Israelis " (حل الدولة الواحدة للفلسطينيين والإسرائيليين) صحيفة كريسشان ساينس مونيتور الأمريكية٬ 30 مايو 2008.

وصلات خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القدس
أشخاص من طولكرم
أطباء فلسطينيون
أكاديميات فلسطينيات
أكاديميو جامعة إكستر
أكاديميون من جامعة لندن الحضرية
حل الدولة الواحدة
خريجو جامعة بريستول
صحفيات فلسطينيات
صحفيو سياسة فلسطينيون
طبيبات فلسطينيات
فائزون بجائزة جوزفين مايلز الأدبية
كاتبات فلسطينيات
كاتبات فلسطينيات في القرن 20
كاتبات فلسطينيات في القرن 21
كتاب غير روائيين فلسطينيون
كتاب فلسطينيون في القرن 20
كتاب فلسطينيون في القرن 21
مسلمون فلسطينيون
مواليد 1939
مؤرخو الشرق الأوسط
ناشطات فلسطينيات
نساء فلسطينيات
مفكرون فلسطينيون
أطباء فلسطينيون في القرن 20
عرب في زمن الانتداب البريطاني على فلسطين
فلسطينيون ناشطون بحقوق الإنسان

غادة كرمي


La ligne S6 du métro de Nankin (chinois traditionnel : 寧句城際軌道交通 ; chinois simplifié : 宁句城际轨道交通) est la onzième ligne du métro de Nankin. C'est une ligne est-ouest qui relie la ville-district de Jurong avec le district de Qixia à l'ouest. Elle est inaugurée le . De  Maqun à Jurong, la ligne comporte 13 stations et  en longueur.

Histoire

Caractéristiques

Tracé

Liste des stations

Exploitation

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nankin

Liens externes

S6
Nankin, S6

Ligne S6 du métro de Nankin


An Juncus virens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Georg Philipp Buchenau. An Juncus virens in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus virens


Postcards from Buster (Los viajes de Bustelo en Latinoamérica y Postal para Buster en España) es una serie de televisión estadounidense, spin-off de Arthur. El show fue creado por Marc Brown.

Sinopsis
Buster Baxter es un conejo de ocho años que viaja en avión, debido a que su padre es piloto, a ciudades y países, llevando con él su cámara para grabar los lugares que visita. Durante la serie la animación cambia a acción real cuando se ve en enfoque de primera persona lo que Buster graba con la cámara.

Trama
Se estrenó junto con Maya & Miguel, el 11 de octubre de 2004. En Latinoamérica se transmitió por el canal Boomerang Latinoamérica en 2007, aunque esta serie tiene un doblaje distinto al de la serie Arthur, considerando que se dejó de doblar luego de su quinta temporada.

Polémica
En enero de 2005, se transmitió un episodio de esta serie llamado Sugartime! en el cual Buster viaja al estado de Vermont para aprender sobre el jarabe de maple. En ese episodio, Buster conoce a unas niñas que mencionan tener "dos mamás" (Vermont fue uno de los primeros estados dónde se legalizaron las uniones del mismo sexo), y a pesar de que sólo es mencionado brevemente, Margaret Spellings, en ese momento Secretaria de Educación de Estados Unidos, criticó el episodio por "explorar los matrimonios del mismo sexo", causando que PBS decidiera no distribuir el episodio a sus estaciones, aunque algunas lo transmitieron de todas formas, así cómo también fue doblado y emitido en Latinoamérica.

Véase también
 Arthur
 Cyberchase
 Maya & Miguel
 PBS Kids GO!

Enlaces externos
 Sitio Oficial de Los Viajes de Buster (en inglés)
 Los Viajes de Buster en Internet Movie Database (en inglés)

Series de televisión animadas de Canadá
Series de televisión infantiles
Programas de televisión educativos
Conejos de ficción
Series dobladas al español en México

Los viajes de Buster


يوهانز لوهر  (مواليد 5 يوليو 1942 - 29 فبراير 2016)، لاعب كرة قدم ألماني سابق، ومدرب كرة قدم ألماني سابق. لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم.

مراجع

روابط خارجية

أشخاص من مقاطعة الراين
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1972
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم من شمال الراين-وستفاليا
لاعبو كولن
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو كرة قدم ألمان
مدربو كرة قدم ألمانيون غربيون
مدربو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
مدربو نادي كولن
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1942
وفيات 2016
وفيات في كولونيا

يوهانز لور


Para otros usos de la palabra, ver Acompáñame

Acompáñame fue una telenovela mexicana producida por Irene Sabido para Televisa en 1977. Protagonizada por Silvia Derbez, Kitty de Hoyos y Magda Guzmán. Fue la segunda de la trilogía de telenovelas didácticas producidas por Televisa, precedida por Ven conmigo y sucedida por Vamos juntos. El tema principal de la telenovela giró en torno a la planificación familiar y en cómo una desmedida cantidad de hijos puede complicar la vida de una madre.

Argumento
Amanda y sus dos hermanas Raquel y Esperanza se criaron felizmente en la localidad de Tacubaya en la Ciudad de México. Sus vidas cambian por completo cuando las tres ya adultas se casan y comienzan una nueva vida.

Amanda se ha convertido en una profesional y está felizmente casada con Esteban, con quien tiene tres hijos. Pero la felicidad termina abruptamente cuando Amanda se entera de que su esposo tiene cáncer, y fallece poco después.

Raquel se ha convertido en una mujer bella y rica, pero orgullosa y frívola. Está casada con un buen hombre, Octavio, tienen un hijo al que Raquel no ofrece amor y hace como si no existiera. La egoísta mujer nunca quiso darle más hijos a Octavio por temor a perder su esbelta figura.

Esperanza en tanto, se casó con Efrén, con quien vive dichosa hasta que, al no planificar su familia correctamente, empiezan a llenarse de hijos, hasta llegar a diez. La situación se vuelve caótica pues el sueldo de Efrén no alcanza para mantener a su numerosa familia, por lo que se ven obligados a vivir en una extrema pobreza. Efrén termina sumido en la bebida y Esperanza en una desesperación extrema por trata de mantener unida a su familia.

Será Amanda la encargada de ayudar a sus hermanas y cambiar sus vidas para siempre.

Elenco
 Silvia Derbez - Amanda
 Kitty de Hoyos - Raquel
 Magda Guzmán - Esperanza
 Marta Aura - Angustias
 Fernando Larrañaga - Esteban
 Carlos Monden - Octavio
 Raúl "Chato" Padilla - Efrén
 Martha Zavaleta - Yolanda
 Elizabeth Dupeyrón - Rita
 María Rojo - Martha
 Jorge Ortiz de Pinedo - Federico
 Tony Carbajal - Dr. Beltrán
 Octavio Galindo - Alberto
 Maya Ramos - María Luisa
 Silvia Mariscal - Adriana
 Ramón Arauza - Fabián
 Lili Inclán - Flavia
 Zully Keith - Mercedes
 Laura Zapata - Karla
 Guillermo Gil - Jesús
 Lourdes Canale - Estela
 Jorge Lavat - Doctor
 Dolores Beristáin - Vecina
 Blanca Torres - Trabajadora social
 Eduardo Rojas - Cacomixtle
 Luis Torner
 Fabián
 Erika Buenfil
 Luis Vega
 Alejandro Aura

Enlaces externos
 Acompáñame en Alma-latina.net

Telenovelas de México
Telenovelas de 1977
Telenovelas de Televisa

Acompáñame (telenovela)


The Casuarinaceae are a family of dicotyledonous flowering plants placed in the order Fagales, consisting of four genera and 91 species of trees and shrubs native to eastern Africa, Australia, Southeast Asia, Malesia, Papuasia, and the Pacific Islands. At one time, all species were placed in the genus Casuarina. Lawrence Alexander Sidney Johnson separated out many of those species and renamed them into the new genera of Gymnostoma in 1980 and 1982, Allocasuarina in 1982, and Ceuthostoma in 1988, with some additional formal descriptions of new species in each other genus. At the time, it was somewhat controversial. The monophyly of these genera was later supported in a 2003 phylogenetic study of the family. In the Wettstein system, this family was the only one placed in the order Verticillatae. Likewise, in the Engler, Cronquist, and Kubitzki systems, the Casuarinaceae were the only family placed in the order Casuarinales.

Members of this family are characterized by drooping equisetoid (meaning "looking like Equisetum"; that is, horsetail) twigs, evergreen foliage, monoecious or dioecious and infructescences ('fruiting bodies') cone-like, meaning combining many outward-pointing valves, each containing a seed, into roughly spherical, cone-like, woody structures. The roots have nitrogen-fixing nodules that contain the soil actinomycete Frankia.

In Australia, the most widely used common name for Casuarinaceae species is sheoak or she-oak (a comparison of the timber quality with English oak). Other common names in Australia include ironwood, bull-oak or buloke, beefwood, or cassowary tree.

The Shire of Buloke in Victoria, Australia, is named after the species Allocasuarina luehmannii.

Systematics
Modern molecular phylogenetics suggest the following relationships:

References

External links

Research team from IRD working on Frankia-Casuarinaceae mycorrhizal and nitrogen-fixing symbioses

Rosid families
Taxa named by Robert Brown (botanist, born 1773)

Casuarinaceae


An Tillandsia intumescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Tillandsia intumescens in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. i. brevilamina
 T. i. intumescens

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia intumescens


Kızıl Ordu Fraksiyonu (Almanca: Rote Armee Fraktion - RAF), Baader-Meinhof Grubu ya da Alman basınında Baader-Meinhof Çetesi olarak da bilinen radikal sol görüşlü bir örgüttür.

II. Dünya Savaşı sonrasında Batı Almanya'nın en etkin ve bilinen örgütüydü ve kendini şehir gerillası olarak tanımlıyordu. RAF 1970'lerden 1998'e kadar faaliyetteydi ve özellikle 1977 yılında Alman Sonbaharı olarak bilinen ulusal krize yol açan eylem dahil pek çok kanunen ağır suç sayılan eylem yaptı. Buna karşılık Batı Alman hükümeti, RAF'''ı bir terörist örgüt olarak tanımlamıştı. 30 yıllık varlığı boyunca örgüt çoğu şoför, koruma görevlisi gibi ikincil hedeflerden oluşan 34 kişinin ölümüne, birçok kişinin de yaralanmasına yol açtı. J2M ve SHK gibi diğer Alman militan gruplarıyla bağlantı içindeydi ve seksenli yıllarda İtalyan solcu grubu Kızıl Tugaylar, Belçikalı solcu grup Savaşan Komünist Hücreler, Filistinli solcu grup Filistin Kurtuluş Örgütü, Fransız solcu grup Action Directe ve İrlandalı örgüt Geçici İrlanda Cumhuriyet Ordusu ile de bağlantılar kurdular.

 Arka plan
Grubun kökeni 1960'ların sonlarında Batı Almanya'daki öğrenci protestolarına dayanır. 2 Haziran 1967'de İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevi'nin Batı Almanya'yı ziyareti sırasında, yumuşak başlı protestolar ayaklanmaya dönüştü. Sürgündeki İranlıların şiddetli protestolarının ardından Alman öğrencilerden geniş destek gören bir grup Şah'ın ziyaret ettiği Berlin Operası'nın etrafına toplandı. Gösteriler sırasında, ilk kez bir gösteriye katılan Benno Ohnesorg adlı öğrenci Batı Almanya polisinin açtığı ateş sonucu öldü (Ohnesorg'u başının arkasından vuran polis Karl-Heinz Kurras'ın bir Doğu Almanya gizli polisi Stasi'nin bir casusu olduğu sonradan ortaya çıktı).

Devlet ve polis şiddeti gören ve Vietnam Savaşı'na öfkeli kalabalık, Ohnesborg'un ölümüyle iyice hareketlendi ve o gün Alman solu için tarihi bir dönüm noktası oldu. İsmini Ohnesborg'un öldüğü günden alan ve militan anarşist bir grup olan 2 Haziran Hareketi doğdu. Bu olay ayrıca, Thorwald Proll, Horst Söhnlein, Gudrun Ensslin ve Andreas Baader'i Alman alışveriş merkezlerini yakmayı planlayan gevşek bir yapıda bir araya getirdi. Grup elemanları, 2 Nisan 1968 tarihinde Frankfurt'ta tutuklandı ve dört sanık yargılanırken Ulrike Meinhof adlı gazeteci Konkret adlı politik dergide onlar hakkında pek çok sempatizan yazı yazdı.

11 Nisan 1968'de öğrenci hareketlerinin öncüsü ve sözcüsü Rudi Dutschke başından vuruldu. Ağır yaralı olmasına rağmen 1979 yılında, yaralanmasının geç bir sonucu olarak son nefesini verinceye kadar siyasi eylemciliğe devam etti. Saldırgan Josef Bachmann adında muhafazakâr bir işçiydi.

Yeni Sol öğrenci hareketi, Bild-Zeitung gazetesinin Dutschke'yi artık durdurun! gibi manşetlerini dikkate alıyordu. Gazeteye göre başından vurulan Dutschke bu cinayetin azmettiricisiydi. Bu nedenle Bild Zeitung'un yayımcısı Axel Springer'in şirketi de, tüm muhafazakâr basın da solcu protestocuların yeni hedefi haline geldi. Meinhof, "eğer biri bir araba yakarsa bu suçtur, eğer biri yüzlerce araba yakarsa, bu politik bir eylemdir" diye yorum yaptı.

 Hapishane ve Stammheim davası
RAF üyeleri teker teker tecrit hücrelerine kapatıldı ve yalnızca akrabalarının iki haftada bir ziyaret etmesine izin verildi. Ensslin her üyeye verilen takma adla işleyen bir "bilgi sistemi" geliştirince, dört mahkûm tekrar iletişime geçti ve savunma avukatları sayesinde mektuplaştı.

Tecrit edilmeye karşı pek çok açlık grevi başlattılar ama yemek yemeye zorlandılar. Holger Meins 9 Kasım 1974'te öldü. Protestolar nedeniyle mahkûmların durumları biraz iyileştirildi.

İkinci kuşak RAF'çılar bu sırada ortaya çıktı, bunlar hapishanedekilerden bağımsız sempatizanlardı. Bu durum 27 Şubat 1975'te, Hristiyan Demokratik Birliği'nin Berlin başkan adayı Peter Lorenz 2 Haziran Hareketi tarafından kaçırıldığında iyice belirginleşti. Lorenz'i kaçıranlar tutuklu arkadaşlarının bırakılmasını istediler. Hiçbiri cinayetle yargılanmadığı için serbest bırakıldılar, dolayısıyla Lorenz de serbest kaldı. Bu olay RAF'ın ikinci kuşağına cesaret verdi ve 24 Nisan 1975'te Stokholm'deki Alman büyükelçiliği RAF üyelerince basıldı; Başbakan Helmut Schmidt'in ileri sürülen istekleri yerine getirmemesi nedeniyle iki rehine öldürüldü. Rehin alanlardan ikisi militanlar tarafından yerleştirilen bombaların patlamasıyla ertesi gece öldü.

21 Mayıs 1975'te Baader, Ensslin, Meinhof ve Raspe'nin yargılanmasına başlandı. Bu, belki de o güne kadar yapılmış en gergin ve çekişmeli Alman ağır ceza davası oldu. Bundestag (Alman Parlamentosu) önceden ceza muhakemesi kanununu değiştirmişti, öyle ki tutuklu RAF'çılar ile ikinci kuşak arasında bağlantı kurmakla suçlanan savunma avukatlarının çoğu dava sürecinin dışında bırakılmıştı.

9 Mayıs 1976'da Ulrike Meinhof hücresinde hapishane havlularından yapılmış bir halatla asılmış halde ölü bulundu. Yapılan soruşturmada, başka iddiaların aksine kendini astığı sonucuna varıldı. Diğer teoriler ise gruptan dışlandığı için intihar ettiği yönündeydi. Bir diğer teori de Alman devleti tarafından öldürüldüğüdür. Fakat RAF üyelerinden biri olan Irmgard Möller 22 yıllık tecrit cezasından sonra yaptığı bir söyleşi de şunları demiştir :

"Ulrike Almanya'da çok tanınan bir insandı. Bir savcı şöyle bir itirafta bulunmuştu: "Ulrike'yi çıldırtmalıyız ki herkes bu örgütte deliler olduğuna inansın." Onun beyni üzerinde araştırmalar yapmayı bile denediler. Deli olduğunu ispatlamak için tabii. Daha önce de, Ulrike özgür olduğu sırada, illegalite koşullarındayken bir gazetede Ulrike'nin intihar ettiği haberi çıkmıştı. 1972 başlarındaydı bu olay. İntihar nedeni olarak da Ulrike'nin arkadaşlarıyla anlaşmazlığa düşmesi verilmişti. Ama o sırada Ulrike benim yanımdaydı ve haberi beraber okumuştuk. Bu haberi çok tehlikeli bulmuştuk. Cezaevinde Ulrike ölü bulunduğunda da aynı haber gazetede çıktı. Haberde Andreas ve Gudrun'la ayrılığa düştüğü için intihar ettiği yazılıydı. Bu haber tüm gazetelerde ve ölü bulunmasının hemen ardından çıktı. Uluslararası bir araştırma komisyonu incelemeler yaptı. Kendisini astığı iddia edilen havlu ile yapılan denemelerde, bunun bir insanı taşıyamayacağı ve hemen koptuğu belirlendi. Yani Ulrike'nin kendini o havluyla asabilmesi mümkün değildi. Doktorların araştırmaları sonucunda Ulrike'nin boynunun asılmadan önce kırılmış olduğu ortaya çıktı. Davalar o dönem yeni başlamıştı ve deliller toplanıyordu. Ulrike'nin kendisini öldürmesi için hiçbir neden yoktu."

RAF'ın eylemleri dava sırasında da devam etti; 7 Nisan 1977'de Federal Savcı Siegried Buback, şoförü ve koruması kırmızı ışıkta beklerken iki RAF üyesi tarafından öldürüldü.

28 Nisan 1977'de davanın 192. gününde, kalan üç sanık, birçok cinayet, cinayete teşebbüs ve terörist örgüt oluşturmak suçundan ömür boyu hapse mahkûm edildi.

 1977 sonbaharı (Alman Sonbaharı)

30 Haziran 1977'de, Dresdner Bank müdürü Jürgen Ponto, başarısız kaçırma girişiminin ardından, Oberurse'deki evinin önünde vurularak öldürüldü. Kaçırma olayına karışan RAF'çılar Brigitte Mohnhaupt, Christian Klar ve Ponto'nun vaftiz kızı Susanne Albrecht'ti.

Mahkûmiyet kararını izleyen günlerde eski SS subayı ve Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin eski üyesi olan ve Alman İşveren Cemiyeti'nin başkanı ve Batı Almanya'nın en güçlü sanayicilerinden olan Hanns Martin Schleyer kaçırıldı. 5 Eylül 1977'de şoförü sokağın ortasında karşısına çıkan bebek arabası yüzünden durmak zorunda kaldı. Arkalarındaki polis eskortu, zamanında duramadığı için Schleyer'in arabasına arkadan çarptı. Maskeli beş saldırgan, üç polisi ve şoförü öldürdü ve Schleyer'i rehin aldı.

Daha sonra federal hükümete, Staamheim'dakiler dahil on bir militanın salıverilmesini talep eden bir mektup gönderildi. Bonn şehrinde, Helmut Schmidt'in başkanlığında bir kriz komitesi oluşturuldu. Komite anlaşma yapmak yerine Schleyer'in yerini tespit etmesi için polise zaman kazandırmak amacıyla oyalama taktiğine başvurdu. Aynı zamanda, hapishanedekilere iletişim yasağı konularak yalnızca hükûmet memurlarının ve hapishane papazlarının ziyaretine izin verildi.

Almanya Federal Polis Bürosu zamanının en büyük insan avını başlattı ve devlet krizi bir aydan fazla sürdü. Kriz 13 Ekim 1977'de Palma de Mallorca'dan Frankfurt'a giden Lufthansa uçağı kaçırılınca doruğa ulaştı. Dört Arap'tan oluşan grup uçağın kontrolünü ele geçirdi. Sonradan Züheyir Yusuf Akaçe olduğu anlaşılan önderleri kendisini uçaktakilere Kaptan Mahmut olarak tanıttı. Uçak yakıt almak için Roma'ya indiğinde Akaçe Schleyer'i kaçıranlar gibi kimi taleplerde bulundu: Türkiye'de tutulan Filistinlilerin serbest bırakılması ve kendilerine 15 milyon dolar ödenmesi.

Bonn kriz bürosu taleplere karşılık vermemeye karar verdi. Uçak Larnaka üzerinden önce Dubai'ye ardından Aden'e uçtu. 16 Ekim'de kaptan pilot Jürgen Schumann, işbirliğine yanaşmadığı gerekçesiyle bir devrim mahkemesinde yargılanarak öldürüldü. Uçak 2. kaptan pilot Jürgen Vietor tarafından tekrar havalandı ve Somali - Mogadişu'ya uçtu.

Federal yüksek mahkemesinin başında olan ve Bonn'dan gizlice ayrılan Hans-Jürgen Wischnewski tarafından yürütülen riskli bir operasyon hazırlandı. 18 Ekim'de Avrupa saatiyle gece yarısını beş geçe uçak Alman federal polisinin elit timi olan GSG 9 güçlerinin sekiz dakikalık baskınına uğradı. Dört uçak korsanı vuruldu, üçü olay yerinde öldü. Yolculardan ciddi şekilde yaralanan olmadı ve Wischnewski Schmidt'e ve Bonn'daki kriz ekibine telefonla operasyonun başarıyla tamamlandığını bildirdi.

Yarım saat sonra, Alman radyosu Stammheim'daki tutukluların da dinlediği kurtarma operasyonu haberlerini verdi. Gecenin ilerleyen saatlerinde Baader başının arkasından vurulmuş, Ensslin de asılmış olarak hücrelerinde bulundu; Raspe ertesi gün öldü. Yaralanan Irmgard Möller hayatta kaldı ve 1994 yılında salıverildi. Ve yine yaptığı bir söyleşide şunları demiştir :

"Ulrike ölü bulunduğunda tarih Mayıs 1976'ydı. Eylül 1977'de ben de Stammheim'daydım. Daha önce Hamburg'da kalmış, 1977 başında Stammheim'a getirilmiştim. Çünkü davam başlayacaktı. Açlık grevimiz sayesinde gruplar halinde kalma hakkını elde etmiştik. Ben de bu gruba kondum. O sırada Ulrike ölmüştü. Daha sonra grup sayısının sekize çıkması için yeni bir açlık grevine başladık. Bu olmadı, ama her gün birbirimizle görüşebilme hakkını kazandık. 2 Eylül 1977 günü RAF, İşverenler Sendikası Schleyer'i kaçırdı. Çok ünlü ve nefret edilen biriydi. II. Dünya Savaşı'nda Çekoslovakya'yı işgal eden kuvvetlerin içinde komutan Heidrich'in asistanıydı, yani eski bir Nazi'ydi. Almanya'da yürütülen mücadele sırasında da sendikalara karşı tavrıyla işçilerin haklarının ellerinden alınması için çalışmıştı. RAF onu 11 tutsakla değiş tokuş yapmak amacıyla kaçırmıştı. Bu olay üzerine, bir arada kalırken hepimiz ayrı ayrı hücrelere konduk ve görüşmemiz yasaklandı. Öncesinde ortak eşyalarımız, yemeğimiz ve kitaplarımız vardı, her şeyimiz ortaktı. Bu haklar elimizden alındı ve hücreyle ilgili bir yasa çıktı. Dışarıyla da ilişkimiz kesilecekti, yani ne avukat ne gazete olacaktı. Hepimiz 7. kattaydık, ama ne birbirimizle ne dışarısıyla ilişkimiz vardı. Ingrid Schubert de 7. kata kondu ve dört kişi olduk. RAF'la görüşmeler haftalarca sürdü. Alman hükûmeti sürekli olarak Schleyer'in yaşadığına dair deliller istiyordu. RAF her seferinde buna cevap verdi ve Schleyer'in ölmediğini gösterdi. Haftalarca hiçbir şey olmadı. Alman hükûmeti ve polisi bu süre içinde komandoları bulmaya ve Schleyer'i kurtarmaya çalışıyordu. Bu sürece bir son vermek için Filistinli bir grup Lufthansa uçağını kaçırdı. Yani elimizde baskı aracı olarak Schleyer ve Lufthansa uçağı vardı. Uçak bazı havaalanlarına uğradıktan sonra Somali'ye indi. Somali Başkanı Etiyopya'yla savaş halinde olduğu için Alman hükümetine kendini sattı. Alman özel timleri uçağa girdi, yolcuları dışarı çıkardı ve Filistinli grubun üyelerini öldürdü. Aynı gece Stammheim'a girerek Gudrun, Andreas ve Jan'ı öldürdüler. Ben de ağır yaralandım. Göğsüme birçok bıçak darbesi almıştım. Bilincimi kaybetmiştim ve günler sonra hastanede kendime geldim. Diğerlerinin öldüğünü orada öğrendim. Ağır yaralanmıştım, zor nefes alıyordum. Ölmememin nedeni de bıçağın kaburgalarıma takılmış olmasıydı. Bıçak biraz daha derine gitseydi ben de ölecektim. Gazetelerde hemen ertesi günü tutukluların intihar ettiği haberi çıktı. Neden olarak da morallerinin bozulmuş olması gösterildi. Bugün bile söyledikleri bu. "İntihar ettiler, çünkü hiçbiri mantıklı ve normal değildi," dediler. Tabii bu doğru değildi."

Resmi soruşturmalar bunun planlanmış bir intihar dizisi olduğunu açıkladı ama iddiayı kabul etmeyen teoriler de öne sürüldü. Örneğin Baader'in özellikle birinci kuşak RAF üyeleri için yapılmış yüksek güvenlikli bir hapishaneye silah sokmayı nasıl başardığı tartışıldı. Solak olan Baader kayıtlara göre kendini sağ eliyle vurmuştu ancak ense kökünden giren kurşun alnını delerek dışarı çıkmıştı ki silahı böyle tutarak kendini vurmanın görece zor bir hareket olduğu iddia edilmektedir. Üstelik bazı kaynaklara göre Baader'in hücresinde ikinci bir kurşun deliği daha bulunması olayı şüpheli hale getiren etkenlerden biridir. Ayrıca kalbinin üzerinde dört bıçak yarasıyla bulunan Möller'in kendine bunu yapması imkânsız değilse bile çok zordu. Stammheim'dan sağ olarak kurtulan tek mahkûm olan Möller, hapishanede gerçekleşenlerin bir intihar değil, süikast olduğunu iddia etti.

Resmi olmayan bazı araştırmalar, toplu intiharı açıklamasını reddeder, mahkûmların öldürüldüğünü savunur. Stammheim Modeli yüksek güvenlikli hapishanelerde ziyaret alanına girmeden evvel tüm avukatların ceplerini boşaltmaları ve ceketlerini doğrulama için görevliye vermeleri gerekmekteydi. Elle ve metal dedektörüyle aranıyorlardı. Mahkûmlar ziyaretten önce ve sonra çırılçıplak soyuluyor kontrolden sonra da kendilerine yeni bir kıyafet veriliyordu. Dahası, hücresinde asılı bulunan Ulrike Meinhof'un cesedi üzerinde İngiliz doktorların yaptığı inceleme, onun öldürüldükten sonra asıldığını söylüyordu. Yapılan otopside Meinhof'un cinsel organında sperm bulunduğu rapor edilmişti.

Buna karşılık diğer bağımsız araştırmalar tutuklu avukatlarının yüksek güvenliğe rağmen içeriye silah ve ekipman sokabildiklerini, bunların hücrelerde kolayca saklanabildiğini ve mahkûmların toplu halde intiharının en olası açıklama olduğunu belirtmiştir.

2002 yılında cesedi ailesine teslim edilirken, Meinhof'un kafatasından beyninin alındığı ortaya çıktı. Bunun ortaya çıkmasının ardından beyin ailesine geri verildi.

Hücresinde ölü bulunanlardan biri olan Gudrun Ensslin avukatına şöyle yazmıştı:

"Eğer benden geriye hiç mektup kalmadıysa ve ölü bulunduysam; suikasta uğramışımdır"

19 Ekim 1977'de Schleyer'i kaçıranlar, rehinenin idam edildiğini açıkladılar. 1977 sonbaharındaki olaylar II. Dünya Savaşı'ndan bu yana Almanya'nın yaşadığı en büyük illegal, politik vakalardı ve bu nedenle Alman Sonbaharı (Der Deutsche Herbst) olarak adlandırıldı. Heinrich Breloer'in 1997 yılında yayımlanan Ölüm Oyunu adlı iki bölümlük belgeseli Alman Sonbaharını anlatır.

 1980'ler ve 1990'larda RAF

Sovyetler Birliği'nin çöküşü sol kanada büyük darbe vurdu ama 1990'larda yapılan saldırıları hâlâ "RAF" üstleniyordu. Bu saldırılar arasında Ernst Zimmermann adlı bir sanayici; üç kişinin öldüğü Kaiserslautern civarındaki Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri'nin Ramstein Hava Üssü'ne yapılan bombalı saldırı; Siemens şirketinin idarecisi Karl-Heinz Beckurts'ün otomobilinin bombalanması ve Almanya dışişleri bakanlığında önemli bir memur olan Gerald von Braunmühl'ün vurulması vardı.

Hükümetin RAF'ı suçladığı pek çok saldırı oldu ama RAF'ın bu saldırılardaki sorumluluğu kanıtlanamadı. 30 Kasım 1989'da Deutsche Bank'ın müdürü Alfred Herrhausen karmaşık bir bombayla öldürüldü. 1 Nisan 1991'de, Doğu Alman devlet ekonomisinin özelleştirilmesinden sorumlu Treuhand hükümetinin başkanı Detlev Karsten Rohwedder vurularak öldürüldü.

1990 yılında Almanya'nın birleşmesinin ardından RAF'ın, Doğu Almanya'nın güvenlik ve istihbarat örgütü Stasi'den mali ve lojistik destek aldığı ortaya çıkarıldı. Bu destekler arasında pek çok RAF üyesine sahte kimlik verilmesi de vardı.

RAF'a karşı son büyük eylem 27 Haziran 1993'te gerçekleşti. Klaus Steinmetz adlı gizli servis ajanı RAF'ın içine sızdı. Sonuç olarak Bad Kleinen'de Birgit Hogefeld ve Wolfgang Grams adlı iki RAF üyesi tutuklandı. Grams ve bir polis, operasyon sırasında öldü. Resmî soruşturma Grams'ın intihar ettiğini söylerken, diğerleri Grams'ın ölümünün polisin ölümünün intikamı olduğunu söyledi.

1992 yılında Alman hükûmeti RAF'ın asıl faaliyet alanının artık eski RAF üyelerinin yakalanması olduğunu ortaya çıkardı. Örgütü zayıflatmak için, eğer RAF saldırılarını durdurursa kimi tutukluların serbest bırakılacağını söyledi. RAF "ilerlemeyi durdurma" kararı aldığını ve hedeflere yapılan saldırılara son vereceğini duyurdu. Son saldırı, görevdeki polislerin etkisiz hale getirilip bombaların yerleştirilmesiyle Weiterstadt'ta yeni yapılan bir hapishaneye gerçekleştirildi. Kimse yaralanmadı ama yaklaşık 50 milyon avronun üzerinde hasar gerçekleşti.

20 Nisan 1998'de Reuters haber ajansına Almanca yazılmış sekiz sayfalık bir mektup gönderildi. RAF'ın logosuyla imzalanmıştı ve grubun dağıldığını ilan ediyordu:

"Vor fast 28 Jahren, am 14. Mai 1970, entstand in einer Befreiungsaktion die RAF. Heute beenden wir dieses Projekt. Die Stadtguerilla in Form der RAF ist nun Geschichte."

('Yaklaşık 28 yıl önce 14 Mayıs 1970'te RAF bir kurtuluş hareketi başlatmıştı. Bugün bu tasarıyı sona erdiriyoruz. RAF'ın şehir gerillası hareketi artık tarih oldu.')

Avustralyalı/İngiliz oyun yazarı Van Badham'ın oyunu Kara Eller / Ölü Bölge (Black Hands / Dead Section) kilit önemdeki RAF üyelerinin eylemlerini ve yaşamlarını anlatan bir kurgudur. Qeensland premier'nin 2005 edebiyat ödülünü kazanmıştır. 1997 Nobel ödülü sahibi İtalyan oyun yazarı Dario Fo'nun Yarın Olacak ve Ben Ulrike, Bağırıyorum adlı tek kişilik kısa oyunları da sırasıyla RAF üyeleri Möller ve Meinhof'un Stammheim'daki hücrelerinde öldürüldüklerini anlatır:

"Şimdiden cesedimi kaçırıp saklamanızı, avukatlarımı engellemenizi görür gibiyim... Hayır, Ulrike Meinhof'u göremezsiniz. Evet, kendini astı. Hayır, otopsiyi izleyemezsiniz. Hiç kimse izleyemez. Sadece hükümetimizin bilirkişisi, o da zaten kararını verdi. Meinhof kendini astı. Ama boynunda asılma izi yok... Boynunda hiçbir morarma lekesi yok... Buna karşılık tüm vücudu çürük içinde... Öteye gidin, dönün, bakmayın! Fotoğraf çekmek yasaktır, bilirkişi tutanağından bir şey sormak yasaktır. Cesedimi incelemek yasaktır. YASAK. Düşünmek yasak, tahmin etmek, konuşmak, yazmak yasak, hepsi yasak! Evet hepsi yasak! Ama kendi aptallığınıza, her katile özgü bu klasik aptallığınıza gülmemizi asla yasaklayamazsınız."

(Dario Fo, Ben Ulrike, Bağırıyorum)

 İsmin kökeni
RAF'ın ismi Japon paramiliter grup Japon Kızıl Ordusu'undan esinlenilmişti. Genellikle İngilizceye Kızıl Ordu Grubu ya da Partizanı olarak çevrilmekle birlikte aslında grubun kurucuları, komünist işçi hareketinin içinde yer alan, onun bir parçası olan bir militan grup olarak görmekteydiler. Yani örgüt üyeleri, fraksiyon terimini bir politik oluşum içindeki hizipleşme anlamında değil, bir bütünün parçası olmak anlamında kullanmışlardı. "Fraktion" terimi geniş, uluslararası Marksist'' mücadele yürüten solcu örgütleri tanımlamak için de kullanılmaktadır.

RAF'a atfedilen saldırılar

Kızıl Ordu Fraksiyonu'nun üyeleri
1960-1980 yılları arasında yüzden fazla Alman, anti-kapitalist mücadele için örgütlere girdi. Bu örgütlerin yüzlerce destekçisi ve sempatizanı vardı. J2M ve SPK gibi örgütler RAF ile yakından ilişkiliydi hatta kimi zaman bu örgütler beraber eylemler düzenledi. (Örn. 1975'te Batı Almanya büyükelçiliğine baskın). RAF'ın etkisi gittikçe büyüdü ve örgütün ikinci ve üçüncü "kuşak" denilebilecek üyeleri oldu.

Önde gelen RAF üyeleri:
 Andreas Baader
 Gudrun Ensslin
 Ulrike Meinhof
 Holger Meins
 Jan Carl Raspe
 Horst Mahler
 Irmgard Moeller
 Brigitte Mohnhaupt
 Christian Klar

Dış bağlantılar
 İTÜ Radyosu'nda yayınlanmış Herrhausen Suikastı programı
 Rafinfo.de / RAF hakkında bilgi veren Almanca bir site
 Baader-Meinhof.com
 Baader Meinhof Çetesi (Terör dosyalarında RAF)
 RAF tarihi - Bir sempatizan gözüyle RAF'a ayrıntılı bir bakış.
 Baader-Meinhof'un kurucusuyla bir röportaj
 The Raspberry Reich - Bruce LaBruce'un çektiği örgütle ilgili bir filmin web sitesi
  "Build Up the Red Army" Kızıl Ordu Fraksiyonu'nun 1970'te yayımladığı manifestonun İngilizce tercümesi.
 "Türkçeye çevrilmiş RAF Metinleri" RAF metinlerinden bir derleme.

Kaynakça

Kızıl Ordu Fraksiyonu
1970'lerde Batı Almanya
Milis gruplar
Devrimci örgütler
Marksist kuruluşlar
1970'te kurulan oluşumlar
Komünist terörizm
Almanya'da terörizm

Kızıl Ordu Fraksiyonu


Vers Mathilde est un film français réalisé par Claire Denis et sorti en 2005.

Synopsis
Le travail de création de la chorégraphe Mathilde Monnier, directrice du Centre national chorégraphique de Montpellier.

Fiche technique
 Titre : Vers Mathilde
 Réalisation : Claire Denis
 Scénario : Claire Denis
 Photographie : Agnès Godard et Hélène Louvart
 Son : Brice Leboucq
 Montage : Nelly Quettier
 Production : Why Not Productions, Arte France Cinéma, Celluloid Dreams
 Pays d'origine :
 Durée :
 Date de sortie : France -

Distribution
 Mathilde Monnier

Sélections
 Berlinale 2005
 Festival international du film de Moscou 2005
 FIDMarseille 2005

Notes et références

Bibliographie
 L'Humanité, 30 juillet 2005

Liens externes

 Fiche du film sur le site du FIDMarseille

Film français sorti en 2005
Film documentaire français
Film documentaire sur un danseur
Film d'Arte

Vers Mathilde


Kosad (en guyaratí: કોસાડ ) es una ciudad de la India en el distrito de Surat, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 35  a 259 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 33 122 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Kosad


Mikhailo Gerasimovitch Ilienko, né le 29 juin 1947 à Moscou, est un réalisateur, scénariste et acteur ukrainien. Il est membre de l'Académie nationale des arts d'Ukraine depuis 2017, artiste honoré d'Ukraine depuis 2003 et est lauréat du prix d'État Alexandre Dovjenko d'Ukraine en 2007.

Références

Liens externes

Étudiant de l'Institut national de la cinématographie
Scénariste ukrainien de cinéma
Naissance en juin 1947

Mykhaïlo Ilienko


La Meseta de Dadu (en chino: 大肚台地; también conocida como Montaña de Dadu o Dadushan; 大肚山) se extiende sobre toda la ciudad de Taichung en la parte centro-occidental de la isla de Taiwán.  Se encuentra al lado de la cuenca de Taichung en el este y la costa de Taichung en el oeste, y se encuentra entre el río dajia y el río Dadu. La meseta es larga y estrecha, tiene una longitud de unos 20 km, y una anchura de aproximadamente de 5 a 7 km. La altura media es de unos 151 m, con el pico más alto teniendo una altura de 310 m.

Véase también
Estrecho de Taiwán
Geografía de Asia

Referencias

Mesetas de Taiwán

Meseta de Dadu


Lokalni izbori u Gradu Labinu održani su 16. svibnja 2021. godine. Bili su to redoviti lokalni izbori u Republici Hrvatskoj.

Izbori
Na ovim izborima birali su se vijećnici Gradskog vijeća Grada Labina (njih 15), kao i gradonačelnik sa zamjenikom gradonačelnika. Istoga dana izabirali su se vijećnici za županijsku skupštinu Istarske županije, te župan sa zamjenicima. Izbori su se na području Grada Labina odvijali na 16 biračkih mjesta. Prethodni lokalni izbori održani su 2017. godine. U odnosu na prethodne izbore, broj članova gradskog vijeća je smanjen sa 17 na 15, a broj zamjenika gradonačelnika s dva na jedan.

Uvod u izbore
Reformom lokalne samouprave 1993. godine područje dotadašnje Općine Labin podijeljeno je na Grad Labin i još četiri općine. Na izborima 1993., 1997. i 2001. godine u Labinu pobjeđuje IDS, kojemu pripadaju i gradonačelnici Marin Brkarić (1993. – 2000.) i Tulio Demetlika (2000. – 2005.). Godine 2005. IDS prvi puta ne uspijeva dobiti natpolovični broj vijećnika. Od tadašnjih 15 vijećnika, IDS-u je pripalo 7 mjesta u vijeću. Koaliciju sklapaju SDP, HSU, te koalicijska lista HNS-a, IDF-a, LS-a, HSS-a i Zelenih ("Lista za Labin"). Oni su zajedno imali 7 vijećnika, a presudnim osmim glasom podrške HDZ-a, gradonačelnik je postao Bruno Hrvatin (SDP). Problemi u odnosima između SDP-a i HSU-a rezultirali su raspadom te koalicije, pa je ostatak mandata SDP bio u koaliciji s IDS-om.  Temeljem tog novog koalicijskog dogovora, Tulio Demetlika (IDS) ponovno postaje gradonačelnik 2007. Na tom mjestu ostaje do 2017. godine, temeljem pobjede na neposrednim izborima za gradonačelnika 2009. i 2013. godine. U oba navrata IDS-ova lista osvaja jedno vijećničko mjesto manje od potrebne većine, a do presudne većine dolazi koalicijom s BDSH-om. Pritom treba spomenuti da je 2013. IDS na izbore izašao na zajedničkoj listi s HNS-om i HSU-om. Na lokalnim izborima 2017. godine ista koalicija dobiva većinu u vijeću (9 od 17 mandata), a njihov kandidat Valter Glavičić postaje gradonačelnik pobjedom u prvom krugu. Godine 2020. održani su izbori za vijeća svih sedam mjesnih odbora Grada Labina. Na tim izborima IDS dobiva 31 od 39 vijećničkih mjesta i većinu u svim VMO-ima. SDP-u je pripalo sedam vijećnika, a Mostu jedno mjesto.

Rezultati izbora za gradsko vijeće
IDS, ISU: 1.939 glasova (49,25%)
Demokrati: 432 glasa (10,97%)
SDP: 396 glasova (10,05%)
Nezavisna lista "Nezavisni zajedno" - nositelj Silvano Vlačić: 395 glasova (10,03%)
HDZ: 296 glasova (7,51%)
Nezavisna lista - nositeljica Nevina Miškulin: 162 glasa (4,11%)
HSU: 161 glas (4,08%)
Nezavisna lista - nositelj Šime Martinović: 156 glasova (3,96%)

Ukupni broj prijavljenih birača bio je 10.090, a glasalo je njih 4.015 (39,79%). Važećih listića bilo je 3.937 (98,08%), a nevažećih 77 (1,92%).

Izabrani vijećnici
IDS, ISU: 9 (Valter Glavičić, Federika Mohorović Čekada, Eni Modrušan, Lari Zahtila, Vesna Šćira-Knapić, Đulijano Kos, Rasim Halilović, Bruna Gobo, Piero Glavičić)
Demokrati: 2 (Tanja Pejić, Mladen Bastijanić)
SDP: 2 (Valdi Gobo, Katarina Filipović)
Nezavisni zajedno: 1 (Silvano Vlačić)
HDZ: 1 (Nenad Boršić)

Valter Glavičić i Federika Mohorović Čekada izabrani su za gradonačelnika i zamjenicu gradonačelnika, a njihova mjesta u vijeću preuzeli su Renata Kiršić i Alenka Verbanac. Za predsjednicu vijeća izabrana je Eni Modrušan. Za potpredsjednicu vijeća iz redova predstavničke većine izabrana je Renata Kiršić. Za potpredsjednicu iz redova predstavničke manjine izabrana je Tanja Pejić na rok od dvije godine, a potom na preostalih dvije godine Valdi Gobo.
Tijekom mandata zbog nespojivih dužnosti iz vijeća je istupila Renata Kiršić, a zamijenila ju je Tijana Kocijel. Umjesto Renate Kiršić, za potpredsjednika iz redova predstavničke većine izabran je Lari Zahtila.

Rezultati izbora za gradonačelnika
Valter Glavičić (IDS, ISU): 2.517 glasova (62,61%)
Tanja Pejić (Demokrati): 453 glasa (11,26%)
Valdi Gobo (SDP): 406 glasova (10,09%)
Nenad Boršić (HDZ): 358 glasova (8,90%)
Šime Martinović: 184 glasa (4,57%)

Za gradonačelnika je u I. krugu izabran kandidat IDS-a i ISU-a Valter Glavičić, a za njegovu zamjenicu Federika Mohorović Čekada. Valter Glavičić prethodno je bio predsjednik Vijeća mjesnog odbora Labin-gornji (2012. – 2017.), te gradski vijećnik (2013. – 2017.), a od 2017. gradonačelnik. Federika Mohorović Čekada bila je gradska vijećnica (2013. – 2017.), a od 2017. je zamjenica gradonačelnika.

Izvori

Lokalni izbori u neovisnoj Hrvatskoj
Labin

Lokalni izbori u Labinu 2021.


بنو سُليم قبيلة عربية عدنانية قيسية، كانوا وما زالوا يقيمون في الحجاز، وقد هاجرت بطون منهم إلى ليبيا وتونس، وبقيت بطون منهم من فرع بنو الحارث بن بهثة بن سليم في ديارهم الأصلية في الحجاز ما بين مكة المكرمة والمدينة المنورة خاصة في محافظة الكامل وفي وادي ستارة ووادي ساية ووادي قديد وفي حرة بني سليم على طريق الهجرة النبوية من مكة المكرمة إلى المدينة المنورة وهم أخوال الرسول محمد حيثُ أنه قال في حديثه الشهير: . والتحق بنو سليم بالدعوة الإسلامية مع النبي يوم فتح مكة، وقدم لوائهم على ألوية القبائل. وكان لونه احمر وقد شارك بنو سُليم في الفتوحات الإسلامية في عهد الخلفاء الراشدين، شأنهم شأن القبائل العربية الأخرى، فقد خرج كثير من رجالهم مع جيوش الفاتحين، فمنهم من اتجهوا صوب الشام، ومنهم مجموعات أخرى اتجهوا إلى العراق وآخرين إلى خراسان والري وشمال افريقيا.

حديث «أنا ابن العواتك من سليم»
قال النبي محمد في حديث صحيح شهير: ، والعواتك هُن ثلاث نساء من جدات النبي محمد جميعن يحملن اسم عاتكة ومن قبيلة بني سليم.

وأولهن هيّ عاتكة بنت هلال بن فالج بن ذكوان بن ثعلبة بن بهثة بن سُليم بن منصور بن عكرمة بن خصَفَة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، تزوجها سيد قريش قصي بن كلاب فأنجبت له عبد مناف جد قبيلتي بني أمية وبني هاشم.

وابنها عبد مناف تزوج ابنة خاله عاتكة بنت مرة بن هلال بن فالج بن ذكوان بن ثعلبة بن بهثة بن سُليم بن منصور بن عكرمة بن خصَفَة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، فأنجبت له سيد قريش هاشم بن عبد مناف جد آل البيت بني هاشم.

وعاتكة الثالثة ابنة أخ عاتكة الثانية وحفيدة أخ عاتكة الأولى هيّ عاتكة بنت الأقوص بن مرة بن هلال بن فالج بن ذكوان بن ثعلبة بن بهثة بن سُليم بن منصور بن عكرمة بن خصَفَة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، تزوجها عبد مناف بن زهرة بن كلاب القرشي سيد بني زهرة وابن أخ قصي بن كلاب جد النبي وزوج عاتكة الأولى، فأنجبت عاتكة الثالثة لعبد مناف بن زهرة وهب بن عبد مناف والد آمنة بنت وهب أم النبي محمد.

نسب قبيلة بني سليم

تنسب إلى سُليم بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان من ذرية إسماعيل بن إبراهيم.

وأم سُليم هي تكمة بنت مر بن أد بن عمرو بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان وهي أخت تميم بن مر القبيل المشهور.

قال أبو عبد الله محمد بن أحمد بن عبد الله الأسدي سنة 322هــ:- سليم بن منصور بن عكرمة بن خصفه بن قيس بن عيلان بن مضر، وسليم شعب لا قبيلة، لأنه خرج منه عدة قبائل وعمائر وبطون وأفخاذ.

قال الحمداني:- وهم أكثر قبائل قيس عدداً، وفيهم الأبطال الأنجاد، والخيل الجياد.

قال ابن خلدون:- وأما بني سليم هؤلاء فبطن متسع من أوسع بطون مضر وأكثرهم جموعاً، وهم بنو سليم بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس، وفيهم شعوب كثيرة.

سلسلة النسب في بني سليم

ولدُ منصور بن عكرمة : مازن، هوازن (أمهما : سلمى بنت غني بن يعصر)، وسليم، سلامان (أمهما : تكمة بنت مر بن أدّ). والنسب المذكور في عقب منصور في: هوازن وفيها العدد، وفي سُليم وفيها أيضاً عدد ونباهة، وفي مازن وهي دونهما. وكان لسُليم من الولد: بُهثة، ومنه جميع أولاده. ولدُ سليم : بهثة، وأولد بهثة (الحارث، ثعلبة، امرؤ القيس، عوف، ثعلبة، معاوية، سليم).

وقيل أنهم في القرن السابع الهجري إذا نادت العرب: يا لَ منصور! بأفريقية، يقال: إنها تجتمع في مائة ألف فارس. ولهم هنالك عزة وثروة، وتحكمَ على البلاد والعباد. وهم من صعيد مصر إلى البحر المحيط قد عمروا مسافة نصف المعمورة؛ ولا نعلم في الشَّرق ولا في الغرب للعرب جمُجمة أعظم منها.

وإنهم إذا نادوا: يا لَ منصور! في العرب والعراق والجزيرة يجتمع لهم نحو خمسين ألف فارس!

وبطون سُليم: بنو عصية وبنو بهز وبنو بُهثة وبنو زِغب وبنو رِعل وبنو مطرود وبنو ذكوان وبنو الشَّريد.

قال في العبر: وكانت مساكنهم في عالية نجد بالقرب من خَيبر.وكانت منازلهم: حرة سليم، وحرة النار، بين وادي القرى وتيماء. ثم أن أكثرهم تحولوا إلى مصر وبرقة وإفريقية، وصار لهم في تلك الأوطان عدد عظيم.

قال الحمداني: ومنهم بالصعيد والفيوم والبحيرة خلق كثير. ثم قال: وبإفريقية (يعني من طرابلس إلى طنجة) حي عظيم.

وقال في مسالك الأبصار: وببرقة ممايلي الغرب مما يلي مصر. قال: وفيهم الأبطال الأنجاد، والخيل الجياد.

قال في العبر: وقد استولوا على برقة، وهى إقليم طويل متسع الأطراف، قد خربوا مدنه، ولم يتركوا بها ولاية ولا إمرة إلا لمشائخهم.

صحابة وابطال ومشاهير من بنو سليم

الطبقة الأولى
 مجاشع بن مسعود بن ثعلبة بن وهب بن عائذ بن ربيعة بن يربوع بن سمال بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سُليم.
 العباس بن مرداس بن أبي عامر بن جارية بن عبس بن رفاعة بن الحارث بن بهثة بن سليم : من كبار الصحابة.
 صخر بن عمرو بن الحارث بن عمرو الشريد بن رياح بن يقظة بن عصيّة بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 معاوية بن عمرو بن الحارث بن عمرو الشريد بن رياح بن يقظة بن عصيّة بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 جاهمة بن العباس بن مرداس بن أبي عامر السلمي.
 سعيد بن سفيان بن مالك بن حبيب بن زعب بن مالك بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 أبو الشجرة عمرو بن عبد العزى بن عبد الله بن رواحة بن مليل بن عصية بن خفاف.
 المنقع بن مالك بن أمية بن عبد العزى بن عَمَل بن كعب بن الحارث بن بُهثة بن سُليم.
 ضميرة بن سعيد بن سفيان بن مالك بن حبيب بن زعب بن مالك بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 العرباض بن سارية السلمي.
 أبو العاج كثير بن عبد الله بن فروة بن الحارث بن حنتم بن عبد بن حبيب بن مالك بن عوف بن عصية بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 كنانة بن الحكم بن خالد بن الشريد بن رياح بن يقظة بن عصية بن خفاف.
 معاوية بن الحكم بن خالد بن صخر بن الشريد بن رياح بن يقظة بن عصية بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 ضمضم بن الحارث بن جشم بن عبد بن حبيب بن مالك بن عوف بن يقظة بن عصية بن خفاف.
 عتبة بن يربوع بن حبيب بن مالك وهو فرقد بن أسعد بن رفاعة بن الحارث بن بهثة بن سليم.
 شيبان بن عباد بن سفيان بن خالد بن سالم بن مرة بن عبس بن رفاعة بن الحارث بن بهثة بن سليم.
 عروة بن أسماء بن الصلت بن حبيب بن حارثة بن هلال بن سمال بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 يزيد بن اسيد بن زافر بن أسماء بن اسيد بن قنفذ بن جابر بن مالك بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 عبد الله بن خازم بن أسماء بن الصلت بن حبيب بن حارثة بن هلال بن سمال بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 سيابة بن عاصم بن سباع بن خزاعي بن محاربي بن مرة بن هلال بن فالج بن ذكوان بن ثعلبة بن بهثة بن سليم.
 قيس بن الهيثم بن قيس بن الصلت بن حبيب بن حارثة بن هلال بن سمال بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 خفاف بن عمير بن الحارث بن عمرو بن الشريد بن رياح بن يقظة بن عصية بن خفاف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم.
 الأخنس بن حبيب بن جرة بن زعب بن مالك بن خفاف بن امرئ القيس بن بهته بن سليم.
 يزيد بن الأخنس بن حبيب بن جرة بن زعب بن مالك بن خفاف بن امرئ القيس بن بهته بن سليم.
 الصحابي مروان بن المعطل السلمي
 الشاعرة الخنساء
 محمد بن عيسى بن سَوْرة بن موسى بن الضحاك، السلمي الترمذي
الطبقة الثالثة
 حمد بن سيف النصر بن سيف النصر " الثالث "

مراجع

أشخاص من قبيلة بني سليم
قبائل البحرين
قبائل السعودية
قبائل الكويت
قبائل تونسية
قبائل عدنانية
قبائل عربية
قبائل قطرية
قبائل قيسية
قبائل ليبيا

بنو سليم


Paulo Victor da Silva, mais conhecido como Paulinho, (São Paulo, 3 de janeiro de 1995) é um futebolista brasileiro que atua como lateral-esquerdo. Atualmente, joga pelo Midtjylland.

Carreira

Santo André
Paulinho começou sua carreira nas categorias de base do Grêmio Barueri, tendo ficado até  o sub-13 do clube até se transferir para o Santo André onde finalizou sua formação e chegou ao profissional. Disputou 10 jogos pelo Ramalhão e participou da campanha campeã da Série A2 e conquistou o acesso em a Primeira Divisão Paulista em 2016.

Santos

Sub-23
Em junho de 2016, Paulinho foi anunciado como reforço do Peixe para o Sub-23 da equipe por empréstimo até o fim da temporada, com opção de compra para assinar um contrato por três anos. Caso o Santos optasse pela compra, o contrato de três anos passaria a valer e iria adquirir 60% de seus direito autorais.

Boa Esporte

2017
Retornou ao Santo André e ao fim do Paulista, Paulinho foi emprestado ao clube mineiro Boa Esporte até 30 de novembro. Fez sua estreia pelo clube em 8 de abril, no empate de 1–1 com o Uberaba pela Segunda Divisão Mineira.

Paulinho fez seu primeiro gol pelo Boa em 22 de abril de 2022, fazendo o gol da vitória por 1–0 sobre o Nacional de Muriaé em jogo do Módulo II Mineiro de 2017. Lateral-esquerdo com Nedo Xavier, mostrou versatilidade ao passar a atuar mais como meia após Sidney Moraes assumir o comando da equipe. Em 20 de outubro, fez o gol do estrelão no empate de 1–1 com o CRB na 31ª rodada da Série B. Marcou também na vitória de 2–1 sobre o Brasil de Pelotas na penúltima rodada.

Paulinho foi um dos destaques do clube na temporada, ajudando o time Mineiro a conquistar o acesso a Primeira Divisão Mineira e a permanecer na Série B do Brasileirão. Também foi o atleta que mais atuou pela equipe no ano, com 44 jogos no total (34 jogos no Brasileiro e 10 no Mineiro) e marcou três gols na temporada.

São Bento

2018
Em 18 de março, foi anunciado como novo reforço do São Bento para a temporada. Paulinho firmou-se como titular rapidamente , sendo o único da defesa a não ser sacado do time. Ao todo atuou em 16 jogos pelo Bentao, todos na Série B de 2018, tendo feito sua última partida na vitória de 2–1 sobre o Atlético Goianiense na 18ª em 28 de julho.

Bahia
Paulinho foi anunciado como novo reforço do Tricolor de aço em 3 de agosto, assinando contrato até agosto de 2021. Compôs o elenco campeão do Baiano de 2019, que venceu o Bahia de Feira na final por 1–0.

Em 1 de julho de 2019, foi anunciada sua venda ao Midtjylland, da Dinarmarca, que pagou 3 milhões de reais por 50% de seus direitos econômicos. O Bahia manteve 20% de seu passe para uma venda futura. Paulinho atuou em 17 partidas pelo clube e foi reserva de Moisés na maioria das partidas.

Midtjylland

2019–20
Sua contratação foi anunciada pelo Midtjylland em 1 de julho de 2019, assinando por contrato por cinco anos. Fez sua estreia pelo clube dinamarquês em 6 de julho de 2019, na derrota por 2–1 no amistoso contra o Lech Poznań da Polônia, tendo Paulinho feito o gol de seu time.

Paulinho rapidamente tornou-se titular no time dinamarquês e teve um bom começo, sendo eleito para a seleção da Liga Dinamarquesa na 26ª rodada. Fez seu primeiro gol pelos Ulvenes na temporada na vitória por 3–0 sobre o Sonderjyske na 23ª rodada da Superliga Dinamarquesa, sendo um bonito gol. Conquistou seu primeiro com o clube dinamarquês ao bater o Copenhague por 3–1 em 9 de julho de 2020, pela Superliga Dinamarquesa.

2020–21
Fez seu estreia na Liga dos Campeões em 26 de agosto de 2020, na vitória por 1–0 sobre o Ludogoretz, na primeira fase da competição. Completou 50 jogos pelo clube dinamarquês em 21 de março de 2021, na vitória de 5–0 sobre o Melje.

2021–22
Em 26 de maio, sagrou-se campeão da Copa da Dinarmarca ao bater o Odensen BK nos pênaltis por 4–3 após um empate sem gols no tempo normal.

2022–23
Em seu quarto ano pelo clube, chegou a 100 jogos com a camisa do Midtjylland em 19 de julho de 2022, no empate em 1 a 1 contra o AEK Larnaca, em jogo válido pela ida da segunda pré-eliminatória da Champions League.

Em 15 de setembro de 2022, fez o primeiro gol na goleada de 5–1 sobre a Lazio na 1ª rodada da Liga Europa.

Títulos

Santo André

 Campeonato Paulista - Segunda Divisão: 2016

Bahia

 Campeonato Baiano: 2019

Midtjylland

 Campeonato Dinamarquês: 2019–20
 Copa da Dinarmarca: 2021–22

Naturais da cidade de São Paulo
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas do Esporte Clube Santo André
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Boa Esporte Clube
Futebolistas do Esporte Clube São Bento
Futebolistas do Esporte Clube Bahia
Futebolistas do Football Club Midtjylland
Futebolistas brasileiros expatriados
Brasileiros expatriados na Dinamarca

Paulinho (futebolista, 1995)


Hermann Peters ist der Name folgender Personen:

* Hermann Peters (Pharmaziehistoriker) (1847–1920), deutscher Apotheker und Pharmaziehistoriker
 Hermann Peters (Heimatpfleger) (1869–1947), deutscher evangelischer Pastor, Pädagoge, Schulbuchautor und Heimatpfleger
 Hermann Peters (Politiker, 1872) (1872–1940), deutscher Politiker (SPD), MdL Preußen und Schleswig-Holstein
 Hermann Peters (Politiker, 1873) (1873–nach 1920), deutscher Politiker (SPD), MdL Mecklenburg-Schwerin
 Hermann Peters (Maler) (1886–1970), deutscher Maler und Grafiker
 Hermann Peters (Zoologe) (1907–1985), deutscher Zoologe
 Hermann Werner Peters (1931–1984), deutscher Schriftsteller

Siehe auch:
 Hermann Peter

Hermann Peters


WCCO-TV (channel 4), branded on-air as CBS Minnesota, is a television station licensed to Minneapolis, Minnesota, United States, serving as the CBS outlet for the Twin Cities area. It is owned and operated by the network's CBS News and Stations division, and maintains studios on South 11th Street along Nicollet Mall in downtown Minneapolis; its transmitter is located at the Telefarm complex in Shoreview, Minnesota.

WCCO-TV's programming is also seen on full-power satellite station KCCW-TV (channel 12) in Walker (with transmitter near Hackensack). Nielsen Media Research treats WCCO-TV and KCCW-TV as one station in local ratings books, using the identifier name WCCO+. From 1987 until 2017, WCCO-TV operated a second satellite, KCCO-TV (virtual and VHF digital channel 7) in Alexandria (with transmitter near Westport).

WCCO is one of three owned-and-operated network affiliates in the Twin Cities market, the others being Fox O&O KMSP-TV (channel 9) and MyNetworkTV O&O WFTC (channel 9.2).

History

WCCO-TV's roots originate with a radio station, but not WCCO (830 AM). Radio station WRHM, which signed on the air in 1925, is the station to which WCCO-TV traces its lineage. In 1934, two newspapers—the Minneapolis Tribune and the Saint Paul Pioneer Press-Dispatch—formed a joint venture named "Twin Cities Newspapers", which purchased the radio station and changed its call letters to WTCN. Twin Cities Newspapers later expanded into the fledgling FM band with WTCN-FM, and shortly thereafter to the then-new medium of television with the launch of WTCN-TV on July 1, 1949, becoming Minnesota's second television station, broadcasting from the Radio City Theater at 50 South 9th Street in downtown Minneapolis. Robert Ridder became president of WCCO-TV in 1949. Channel 4 has been a primary CBS affiliate since its sign on; it is the only major commercial station in the Minneapolis–St. Paul market not to have changed its primary affiliation. However, it had a secondary affiliation with ABC during its early years, from 1949 to 1953, until a new station using the WTCN-TV calls (now known as KARE-TV) picked up the ABC affiliation, retaining it from its 1953 sign on until 1961 when it became an independent station; it has been affiliated with NBC since 1979.

Twin Cities Newspapers sold off its broadcast holdings in 1952, with channel 4 going to the Murphy and McNally families, who had recently bought the Twin Cities' dominant radio station, WCCO, from CBS. The stations merged under a new company, Midwest Radio and Television, with CBS as a minority partner. The call letters of channel 4 were changed to WCCO-TV to match its new radio sibling on August 17 (the WTCN-TV call sign appeared again in the market the following year on the new channel 11). CBS was forced to sell its minority ownership stake in the WCCO stations in 1954 to comply with Federal Communications Commission ownership limits of the time.

In 1959, WCCO became the first station in the midwest to have a videotape machine; it came at a cost of $50,000 and one part-time employee was hired to operate the machine.

On July 23, 1962, WCCO-TV was involved in the world's first live international broadcast via the Telstar satellite; the station's mobile units provided the feed for all three networks, ABC, CBS, and NBC, for a program originating from native land in the Black Hills showing Mount Rushmore to the world.

The station began telecasting color programs in 1955. In September 1983, WCCO relocated its operations from its longtime studios on South 9th Street to the present location at South 11th Street and Nicollet Mall. The network gained full ownership of WCCO-TV in 1992, when it acquired what was by then known as Midwest Communications. In 2000, Viacom bought CBS, and WCCO became part of the Viacom Television Stations Group. In 2006, Viacom Television Stations Group was renamed CBS Television Stations when Viacom and CBS Corporation split into two companies.

During the 1980s, a cable-exclusive sibling station was created to supplement WCCO, with its own slate of local and national entertainment programming. This was known as WCCO II, but by 1989, it had evolved into the Midwest Sports Channel, focusing on regional sporting events. It continued under CBS ownership until 2000, when it was announced that MSC and sibling RSN Home Team Sports were to be sold. HTS went to Comcast, while MSC was sold to Fox Entertainment Group and became part of Fox Sports Net, becoming Fox Sports North. It had been an FSN affiliate since 1997.

On February 2, 2017, CBS agreed to sell CBS Radio to Entercom, currently the fourth-largest radio broadcasting company in the United States. The sale was completed on November 17, 2017, and was conducted using a Reverse Morris Trust so that it was tax-free. While CBS shareholders retain a 72% ownership stake in the combined company, Entercom, now Audacy, is the surviving entity, with WCCO radio and its sibling stations separated from WCCO-TV.

On August 13, 2019, National Amusements announced that Viacom and CBS Corporation would recombine their assets, forming the entity ViacomCBS. The sale was completed on December 4, 2019, resulting in CBS Television Stations, including WCCO-TV, becoming subsidiaries of ViacomCBS. On February 16, 2022, ViacomCBS changed its name to Paramount Global.

On August 14, 2023, Wendy McMahon, a former creative services director at WCCO-TV, was named CBS News and Stations president.

Programming

Sports programming
In 1961, with the establishment of the Minnesota Vikings of the National Football League, the station, via CBS, which held the rights to broadcast NFL games, became the 'unofficial' home station of the team. This partnership continued through the 1993 season, at which time most games were moved to WFTC. Today, most Vikings games are on KMSP-TV; since 1998, WCCO airs at least two Vikings games each season when the Vikings host an AFC team, or, since 2014, with the institution of the new 'cross-flex' rules, any games that are moved from KMSP-TV. In 1992, WCCO provided coverage of Super Bowl XXVI, which was hosted at the Hubert H. Humphrey Metrodome.

Beginning in 2023, WCCO will air select Minnesota Golden Gophers football games as a part of a new deal between CBS and the Big Ten Conference.

News operation
WCCO presently broadcasts 38½ hours of locally produced newscasts each week (with 6½ hours each weekday and three hours each on Saturdays and Sundays). WCCO leads the Twin Cities market in nearly all time slots, from its morning show to the 10 p.m. news. WCCO leads by large margins in overall households, though compared to the 25-54 demo, the numbers are much more competitive with NBC affiliate KARE.

WCCO began broadcasting local newscasts in high-definition on May 28, 2009, becoming the third major network station in the Twin Cities (behind KARE and KMSP) to do so.

WCCO-TV launched a streaming news service, CBSN Minnesota (now CBS News Minnesota) on December 12, 2019, as part of a rollout of similar services (each a localized version of the national CBSN service across the CBS-owned stations.

On September 5, 2022; WCCO premiered an hour-long 4 pm newscast called "The 4".

Notable former on-air staff

 Clellan Card – children's show personality "Axel" (1954–1966; deceased)
 Bill Carlson – entertainment reporter, midday news anchor (deceased)
 Paul Douglas – chief meteorologist (1997–2008; later with StarTribune and WCCO Radio)
 Randi Kaye – news reporter, news anchor (later with CNN)
 Bud Kraehling – weather anchor/staff announcer (1949–1996; deceased)
 Dave Moore – news anchor (1950s–1998; deceased)
 Barry Petersen – news reporter (later with CBS News)
 Hal Scott – sports anchor (1960s–1980; deceased)
 Don Shelby – news reporter/news anchor (1978–2010; retired)
 Susan Spencer – news reporter, news anchor (later with CBS News)
 Bill Stewart – news reporter (later with ABC News, murdered in Nicaragua in 1979 while on assignment)
 Michele Tafoya – sports anchor/sports reporter (later with CBS Sports, NBC Sports, ABC Sports and ESPN)
 Heather Tesch – meteorologist (later with The Weather Channel)
 Ben Tracy – news reporter (later with CBS News)

Technical information

Subchannels
The stations' digital signals are multiplexed:

Analog-to-digital conversion
WCCO-TV shut down its analog signal, over VHF channel 4, on June 12, 2009, the official date on which full-power television stations in the United States transitioned from analog to digital broadcasts under federal mandate. The station's digital signal remained on its pre-transition UHF channel 32. Through the use of PSIP, digital television receivers display the station's virtual channel as its former VHF analog channel 4.

Satellite stations and translators
WCCO-TV operates a satellite station northwest of the Twin Cities area:

It formerly operated a second satellite station:

Both of these stations were founded by the Central Minnesota Television Company and maintained primary affiliations with NBC and secondary affiliations with ABC from their respective sign-ons until the summer of 1982, when both stations switched to CBS. KCMT had originally broadcast from a studio in Alexandria, with KNMT operating as a satellite station of KCMT. Central Minnesota Television sold both stations to Midwest Radio and Television in 1987, at which point they adopted their present call letters and became semi-satellites of WCCO-TV.

Until 2002, the two stations simulcast WCCO-TV's programming for most of the day, except for separate commercials and inserts placed into channel 4's newscasts. However, in 2002, WCCO-TV ended KCCO/KCCW's local operations and shut down the Alexandria studio, converting the two stations into full-time satellites. Since then, channel 4 has identified as "Minneapolis–St. Paul/Alexandria/Walker", with virtually no on-air evidence that KCCO and KCCW were separate stations.

CBS sold KCCO's spectrum in the FCC's spectrum incentive auction, but was expected to engage in a channel-sharing agreement. In a request for a waiver of requirements that KCCO broadcast public service announcements related to the shutdown (as the station no longer had the capability to originate separate programming, such announcements would also need to air on WCCO-TV and KCCW-TV despite not being relevant outside of KCCO's viewing area; CBS inserted a crawl at the KCCO transmitter for broadcast every fifteen minutes), CBS disclosed that KCCO would shut down December 30, 2017. WCCO-TV remains available on cable and satellite providers in the Alexandria area; Selective TV, Inc., a local translator collective, announced on December 22, 2017, that it had struck a deal to add WCCO to its lineup.

Translators
In addition, the broadcast signal of WCCO-TV is extended by way of eight translators:
  Alexandria (translates WCCO-TV)
  Alexandria (translates WCCO-TV)
  Frost (translates WCCO-TV)
  Jackson (translates WCCO-TV)
  Olivia (translates WCCO-TV)
  Red Lake (translates KCCW-TV)
  Redwood Falls (translates WCCO-TV)
  Willmar (translates WCCO-TV)

References

External links

CBS News and Stations
CBS network affiliates
Start TV affiliates
Dabl affiliates
Television channels and stations established in 1949
1949 establishments in Minnesota
Peabody Award winners
Television stations in Minneapolis–Saint Paul
National Football League primary television stations

WCCO-TV


Imagine er det andet studiealbum med John Lennon efter The Beatles' opløsning. Albummet er fra 1971 og adskiller sig fra forgængeren John Lennon/Plastic Ono Band ved at være mere gennemproduceret, hvor debutalbummet var ret råt i sit udtryk. Albummet er det mest populære af hans soloalbum, og titelsangen anses for at være en af hans bedste sange. I 2012 blev albummet valgt som nummer 80 på Rolling Stone's 500 Greatest Albums of All Time.

Numre
Alle sange skrevet af John Lennon, bortset fra "Oh My Love" af Lennon og Yoko Ono.

Referencer

Album fra 1971
John Lennon-album

Imagine (album)


مطار نوك  وهو الاسم الرسمي. يقع الشمال الشرقي لمدينة نوك ويبعد عنها بحوالي 3.7 كيلومتر. يتكون من مدرج واحد أبعاده 950 متر × 30 متر (3،117 قدم × 98 قدم). بني المطار سنة 1979 وهو يعد مركز العمليات الرئيسية لشركة طيران جرينلاند ويدار من قبل هذه الشركة.

الخطوط الجوية النشطة في المطار

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمطار نوك.

نوك
النقل في نوك

مطار نوك


Hiderles (makedonski: хидерлес; turski: hıdırellez ili hıdrellez; azerski: Xıdır İlyas ili Xıdır Nəbi, tatarski: hıdırlez, romski: ederlezi) je proslava buđenja proljeća koje se slavi svakog 6. svibnja. Hıderles je složenica imena proroka, Hidir i Ilija, koji se drže za zaštitnike zemlje i vode, te pomažu potrebitim pojedincima, obiteljima i zajednicama
Za sve turkijske narode to je proslava kada su se proroci Hizir i Ilija susreli na zemlji, a alevitima je vjerski blagdan. Simbolično, ovaj sastanak predstavlja spoj zemlje i vode. Jurjevo (Đurđevdan) je kršćanska verzija ovoga proljetnog festivala na cijelom Balkanu, osobito područja koja su do kraja 16. stoljeća bila pod vlašću Osmanskog carstva.

Za obilježavanje ove prigode obavljaju se različite ceremonije i rituali povezani s prirodom, jamčeći dobrobit, plodnost i prosperitet obitelji i zajednice, te zaštitu stoke i usjeva za nadolazeću godinu. U običajima, koji imaju duboko ukorijenjena kulturna značenja, sudjeluju svi: cijele obitelji, djeca, mladi, odrasli, plesači i pjevači. Njima hiderles daje osjećaj pripadnosti i kulturnog identiteta, ali i priliku za jačanje odnosa. Zbog toga je ovaj običaj upisan na popis nematerijalne svjetske baštine u Europi 2017. godine.

Odlike

Danas se običaji hıdırelleza pretežno i detaljno pripremaju u selima ili naseljima, a ne u gradovima. Pripreme su povezane s aktivnostima kao što su čišćenje kuće i okućnice, haljina, nakita i priprema pića i hrane za blagdan. To obično rade djevojke, jer je hıdırellez najprikladnija prigoda za mlade da pronađu odgovarajućeg supružnika.

Hıdrellez se održava uglavnom gdje postoje potoci, jezera ili drugi izvori vode (tur. hıdırlıks). Toga dana tradicionalno se jedu obroci kuhani od janjetine, ali i drugi obroci koji su povezani s pašnjacima, ispašom i buđenjem novog životnog ciklusa.

Običaj iscjeljivanja je ritualno skakanje preko velike vatre. Za očuvanje od bolesti cijele godine ljudi izgovaraju molitve i zagonetke dok skaču preko vatre najmanje tri puta. Drugi običaj za dobro zdravlje na hıdırellez je da polijevanje ili kupanje vodom koja se donosi sa svetih mjesta. Sudionici vjeruju kako se sve želje i molitve ostvaruju uoči i na danu hıdırelleza. Ponekad se želje ili molitve napišu na komadiću papira i bace se u obližnju rijeku ili more.

Izvori

Poveznice

 Jurjevo
 Ederlezi (pjesma)

Vanjske poveznice

 Spring celebration, Hıdrellez UNESCO video na youtube, 8:08 min

Sjevernomakedonska kultura
Turska kultura
Narodni običaji
Nematerijalna svjetska baština u Europi

Hiderles