Eritre veya Eritre Devleti (IPA: , ) (Ge'ez:  , Arapça: إرتريا Iritriya), Doğu Afrika'nın kuzeyinde bir ülke.
Batıda Sudan, güneyde Etiyopya ve güneydoğusunda Cibuti ile çevrilmiştir. Ülkenin doğusu ve kuzeydoğusu Kızıldeniz sahili boyunca uzanır. Suudi Arabistan ve Yemen tam karşısındadır. Dahlak Takımadası ve Hanish Adalarının birkaçı Eritre'ye aittir. Başkenti Asmara'dır.

Eritre, İtalya tarafından işgal edildi ve resmen 1 Ocak 1890'da İtalyan kolonisine dahil edildi. Önceden ilk Etiyopya devletinin iki yüz yıldan beri bir parçasıydı. İtalyanlar'ın II. Dünya Savaşını kaybetmeleri üzerine Eritre, 1941'den 52'ye kadar Birleşmiş Milletlerin himayesine verildi. BM bayrağı bütün resmî binalarda bulunuyordu.

2 Aralık 1950'de BM Genel Kurulu 390 A (V) Kararı ile Eritre'yi Etiyopya ile birleştirmeyi kararlaştırdı. 1951'in Eylül'ünden 1962'nin Kasım'ına kadar Eritre Etiyopya'nın özerk bölgesi olarak kaldı.

BM kararı Eritre halkının isteği haricinde alındı. Huzursuzluğun artması ve Etiyopya'ya karşı olan direniş nihayetinde 1962'de Etiyopya hükûmetinin Eritre'yi 14. şehir olma kararı almasına yol açtı. Eritre bağımsızlık hareketi 1960'ların başlarında biçimlendi ve 31 yıl boyunca sivil savaş olarak Etiyopya hükûmetine karşı patlak verdi. Nihayetinde 1991'de bitti. 1993'te bir BM referandumuyla  Eritre'nin Etiyopya'dan bağımsız olduğu açıklandı.
Eritre iki büyük dine ev sahipliği yapan çok dilli ve çok kültürlü bir ülkedir ve dokuz etnik gruba sahiptir. Resmî dili olmamasına rağmen hükûmet iki "çalışma dili" olan Tigrinya dili ve Arapça bütün resmî yazışmalarda kullanılıyor. İngilizce de hükûmetin bütün uluslararası iletişimlerinde 5. derece eğitim kurumlarında kullanılıyor. İtalyanca da sömürge döneminden kalan kuşakların torunları tarafından kullanılıyor.

Tarihçe
Bölgeyle alakalı en eski referans Punt (veya Ta Netjeru, İlah'ın toprağı anlamındadır) Antik Mısırlar tarafından MÖ 12. ile 5. yüzyıllar arasında yazılmıştır.

Modern Eritre ismi ilk kez İtalyan sömürgeciler tarafından 19. yüzyılın sonlarında kullanıldı. O Yunanca Erithrá thálassa (Ἐρυθρὰ Θάλασσα) kelimelerinden Kızıldeniz için türetilen Erythraîa (Ερυθραία) isminin İtalyanca formudur.

Tarih öncesi
1995'te İtalyan araştırmacılar tarafından Buya (Eritrean Danakal)'de bulunan en eski insan yapıları biri Homo erectus  ve eski Homo sapiens arasında bir ilişki olduğunu gösteriyor. Kafatasının 1 milyon yıldan daha eski olduğu görülüyor. Ayrıca Eritreli, Kanadalı, Amerikalı, Hollandalı bilim adamlarından oluşan Eritre Proje Araştırma Takımı 1999'da dünyadaki ilk kalıntıları Massawa'nın güneyindeki Zula bölgesinin yakınlarındaki bir yerde insanların ürün için kullanılan araçları, deniz kaynakları olduğunu keşfettiler.

Eski/Kadim tarih
Tarıma, kırsal yerleşim ve Eritre'deki ticarete ait en eski kanıt, ülkenin batı bölgesindeki arkeolojik oluşum MÖ. 3500 yılında Gash grup olarak adlandırılan yerde bulundu.

Orta Çağ tarihi
Orta Çağ zamanında çağdaş ve Axumite devletinin parçalanmasıyla birkaç devletin kabile ve klan toprakları bugün Eritre olarak bilinen toprakları meydana getirdi. 8. ve 13. yüzyıllar arasında kuzey ve batı Eritre bir Müslüman grup olan Beja halkının kontrolündeydi. Nagis, Baqlin, Bazin, Jarin ve Qata adlarında beş bağımsız krallık vardı. Bejalar İslamı Eritre'nin büyük bölümüne getirdi ve bölgede Emevîler Halifeliği adında büyük İslam topluluğu oluştu. Sonrasında Abbasiler (ve Memluklar) ve daha sonra da Osmanlı İmparatorluğu. Emevîler 702'de Dahlak Takımadasını almıştı.

Osmanlı Dönemi

1517'de Osmanlılar Medri Bahri'yi fethetti. Eritre'nin kuzeydoğusunu ele geçiren Türkler, Sudan'a inerek otoritesini kabul ettirdi ve Habeş Eyaleti'ni kurdu. Massava ve Sevakin Türk yönetimine geçti. Massava eyaletin başkenti oldu.

Osmanlılar Kızıl Denize hakim oldukları süre boyunca Eritre'ye de 1800'lerin sonunda İtalyan işgaline kadar hakim oldular.

Sömürge çağı
Giuseppe Sapetto adında bir Roma Katolik papazı Cenovalı bir gemi şirketi olan Rubattinonun adına 1869'da Assab bölgesini bir Osmanlı tebasından olan Obock Afar Sultan'ından ele geçirdi. Bu Süveyş Kanalı'nın açıldığı yıla denk geliyor.

Bağımsızlık mücadelesi
Eritre'liler Eritre Kurtuluş Cephesini (EKC) oluşturdular ve ayaklandılar. Suriye ve Mısır gibi Arap sosyalist hükûmetlerden destek alındı. Etiyopya Devleti Birleşik Devletler'in desteğini alarak Eritre'nin Etiyopyalı halkın başkenti Asmara'da bir radyo kanalı kurmuştu. EKC içindeki dini, etnik köken, klan ve bazen de kişisel ve ideolojik  bölünmeler sebebiyle EKC'nin Eritre Halkı Kurtuluş Cephesiyle (EHKC) olan ilişkilerinin zayıflamasına ve araya nifak girmesine yol açtı.

EHKC, Marksizm ile siyasal ve sosyal eşitliğe inandıklarını yanlısı olduklarını ilan etti. Başkanları Çin'de eğitim gördü. O Eritre yanlılarına destek vermek için geldi. Eritre hakimiyetini elde bulundurmak için 1970'lerin sonları ve 1980'lerdeki şiddetli kavgalar EKC ile EHKC'in arasını açtı. EKC, bağımsızlık için yapılan iç çatışmada sosyal devrimin monarşiye karşı galip geldiği 1970'lere kadar Eritre hakimiyetini elinde tutmaya devam etti.

Bağımsızlık

Eritre bağımsızlığını açıkladıktan sonra EHKC lideri Isaias Afewerki, Eritre'nin ilk yönetici Cumhurbaşkanı oldu. Eritre Halk Kurtuluş Cephesi (daha sonra Demokrasi ve Adalet için Halk Cephesi (DAHC) adını aldı) bir hükûmet kurdu.

Sınırlı ekonomik kaynaklarla yüzleşen ve savaşlarla onlarca kat harap olan bir ülkeyi hükûmet yeniden yapılandırmak ve korumak için Warsai Yikalo Programı olarak adlandırılan ulusal işgücü sistemini kurdular. Askerlik, sağlık hizmetleri, eğitim-öğretim ve tarımsal alanda hizmetlere hala devam ediyor.

Bölgeler ve ilçeler

Eritre altı bölgeye (zobas) ve bunlarda ilçelere ("sub-zobas") bölünür. Bölgelerin coğrafi konumu  kendilerine has hidrolojiksel özelliklerinden kaynaklanır. Eritre hükûmetinin iki amacı: her yönetime kaldırabileceği yeteri miktarda tarımsal alan vermek ve tarihi iç bölge karmaşalarını ortadan kaldırmaktır.

Bölgeler, şu alt bölgelere sahiptir:

Siyaset ve yönetim

Eritre, Halkın Adalet ve Demokrasi Partisi (PFDJ) adında tek partili bir sisteme sahip devlettir. Her ne kadar çok partili politika 1997 kanunlarıyla kabul edilmiş olsa bile örgütlenme için başka politik grup yoktur. 75'ini EPLF gerilla üyelerinin yerel adayları ve rejime az veya çok karşı gelenler oluşturduğu 150 tane ulusal meclisin sandalyesi 1993 bağımsızlığından kısa bir süre sonra, "seçilen" şu anki cumhurbaşkanı, Isaias Afewerki tarafından şekillendirildi. Yapı geçici hükûmet başkanı tarafından hiçbir zaman duyurulmadı. Ulusal seçimler periyot zamanda belirlendi ve iptal edildi; ülkenin gündemini hiçbir zaman işgal etmedi. Eritre iç politikacıların politik danışmanların bağımsız yerel kaynakları azdır; Eylül 2001'de hükûmet kendine ait bütün ulusal basın organlarını kapattı ve hükûmeti açıkça eleştirenler tutuklandı. 2004'te Birleşik Devletler Dışişleri Bakanlığı, Eritre'yi "kaygı uyandıran ülke" ilan etti.

Ulusal seçimler
Eritre Ulusal seçimleri 1995'te yapılacak şekilde ayarlandı, fakat daha sonra 2001'e kadar ertelendi. Bunun sebebi Eritre topraklarının %20'sinin Etiyopya işgali altında olmasından dolayıydı. Yine de Eritre'de yerel seçimler yapılmaya devam edildi. En son yapılan yerel hükûmet seçimleri Mayıs 2004'teydi. Devlet Başkanı Danışmanı Yemane Gebremeskel seçimlerle alakalı olarak söyle konuştu.

Dış ilişkiler
Eritre, Afrika Birliği ve Afrika Birliği Örgütü'nün bir üyesiydi. Fakat Afrika Birliği ile olan temsilciliğini bıraktı.

Çevre

Eritre'de eskiden çok sayıda fil yaşardı. Mısır Batlamyus kralları M.Ö. 3. yüzyılda onları savaş aracı olarak kullandı. 1955 ile 2001 arasındaki kayıtlarda hiçbir fil sürüsünün olmadığı görülüyor ve bağımsızlık savaşı kurbanları oldular. Aralık 2001'de 10'u henüz genç olan yaklaşık 30 sürü, Gash Nehri civarlarında gözlemlendi. Filler zeytin babunlarıyla ortak yaşam sürüyor. Eritre'de yaklaşık olarak 100 civarında fil yaşadığı sanılmaktadır. Bu da Doğu Afrika fillerinin çoğu demektir.

2006'da Eritre dünyada bütün sahil kıyılarını korunduğu ilk ülke olduğunu açıkladı. Kendine ait 1347 km'lik sahil şeridi ile birlikte diğer 350'den fazla ada sahili boyunca uzanan 1946 km'lik şeritinin hepsi hükûmet koruması altındadır.

Ekonomi
Eritre ekonomisi birinci derecede tarım ve hayvancılığa dayanır. Nüfusun %85'i kırsal alanda yaşamakta, bunların çoğu hayvancılıkla uğraşmaktadır. Kırsal alanda yaşayanların üçte ikisi yerleşik veya yarı yerleşik hayat, kalanı göçebe hayatı sürdürmektedir. Gayri safi yurt içi hasılası, 550 milyon dolar olarak tahmin edilmektedir. Kişi basına düsen millî gelir, 150 dolar civarındadır. Bağımsızlık öncesinde Etiyopya yönetimi Eritre'deki bağımsızlık mücadelesi dolayısıyla bu bölgeyi özellikle ihmal etmişti. Dolayısıyla Eritre'nin sanayisi çok geri durumdadır.

Toplum

Demografik

Eritre toplumu heterojen (farklı) etnik gruplara sahiptir. Bağımsız nüfus sayımı henüz yapılmamış olmasına rağmen Tigrinya halkı ve Tigre halkı birlikte yaklaşık %80'lik kısma sahiptir. Bu da ülkenin M.Ö. 900 ile 500 yılları arasında Güney Arabistan'daki Saba'dan büyük göçlerle buraya yerleşen Sami nüfusunun büyük çoğunluğunu teşkil ediyor. Bunlar Eritre'deki Sabean alanının Kebassa'daki dağlık bölgelerinin merkezinde ve Eritre'nin kuzeyinde bulunurlar. Orada Saba halkı gibi aynı coğrafik koşullarla karşılaşan Sabeanlar yamaçlarda yapılmış evleri ve eski tarım ürünleri buldular.

Dil

Eritre'de bugün birçok dil konuşuluyor olmasına rağmen henüz resmî bir dilleri yoktur: Tigrinya dili ve Arapça en çok konuşulanlardır; İtalyanca ve İngilizce'de büyük oranda anlaşılır..

Eğitim
Eritre'de beş kademeli eğitim vardır: ana okulu, ilkokul, ortaokul, lise ve üniversite. İlk, orta ve lisede yaklaşık olarak 238 000 öğrenci vardır. Yaklaşık olarak da 824 okul ve iki üniversite (Asmara Üniversitesi ile Bilim ve Teknoloji Enstitüsü) ile birkaç küçük kolej ve teknik okul vardır.

Eritre eğitiminde en önemli ilkelerden biri Eritre'deki ana dillerinin her birinin temel eğitimini vermek, ayrıca kendini geliştirmek ve fakirlikle mücadele etmeyi, vatana, millete iyi birey olmayı öğretmektir. Bunlara ek olarak modern ekonomideki araçları tanıtmak ve kullanımını öğretmek.

Eritre'deki eğitim sistemi ayrıca özel okulların da burada yatırım yapmasına yardımcı olmak, bütün gruplar için eşitliği sağlamak (örn, cinsiyet farkını, Etnik grup farkını ve sınıf markını vb. durumları engellemek) ve gerek resmî gerek gayriresmî sürdürülen eğitime katkı sağlamak.

Eritre eğitimindeki engeller ise geleneksel tabu, kayıt ve araç-gereç için ödenen okul ücretleri ve düşük gelirli halkın maliyetleri karşılayamaması.

Din

Eritre'de iki büyük dini unsur bulunur. Bunlar; Hristiyanlık(%63) ve İslam (%33)dır. Hristiyanlar özellikle yerel Doğu Kilisesindeki Eritre Ortodoks Tewahdo Kilisesine bağlı olmakla beraber diğer küçük gruplar Roma Katolik, Protestan ve diğer mezheplere bağlı olanlar da bulunur.

Mayıs 2002'den beri Eritre Hükûmeti resmî olarak Sünni İslamı, Eritre Ortodoks Tewahdo Kilisesini, Katolizmi ve Evangelik Lüteryen Kilisesini tanımaktadır. Diğer bütün inanç ve mezheplerde katılım için üyelik işlemine ihtiyaç vardır. Diğer şeyler arasında, Hükûmetin kayıt sistemi  dindar grupların kişisel bilgilerini onların kayıtlarında tutar. Yapılan birkaç organizasyonun kayıp bilgileri henüz resmî veritabanında bulunmuyor.

Yehova'nın Şahitleri, Bahá'í Faith, Yedinci gün Kilise inanışı ve çok sayıda Protestan mezhepleri kayıtlı değil ve serbestçe üye olamaz.

Kültür

Eritre bölgesi ticaret ve uğraş için dünyanın bir bağlantı noktasıdır. Bunun sebebi farklı kültürlerin etkisi Eritre'de görülebilir olmasıdır. Bugün en belirgin etkiler başkent Asmara'daki İtalyan etkisidir. Asmara'da İtalyan tipi küçük meşrubat kafeleri vardır. Asmara'da İtalyan yaşam tarzlarının çeşitliliği Tigrinya yaşamında net bir şekilde görülür. Eritre köylerinde bu değişiklikler hiç görülmez.

Şehirlerde, ilk yıllarda sinemalarda İtalyan ve Amerikan filmlerinin bulunabildiği gibi Bollywood filmlerin de görülmesi olağan bir şeydi. 1980'lerde ve Bağımsızlıktan bu yana Amerikan filmleri en popüler olanlarıdır. Marketlerde filmlere olan rekabet yerel üreticiler kendi şirketlerini kurmasını sağladı. Eri-TV'nin global yayını Eritre nüfusunun çoğunu kapsıyor ve Diaspora her yaz ülkeye uğruyor. Başarılı yerel filmler hükûmet ve özel stüdyolar tarafından üretiliyor olmasına karşın ürün fiyatları maliyeti geçiyor.

Kunama'nın geleneksel giysisi Eritre elbisesinden  oldukça farklıdır. Tigrinya ve Tigre geleneksel açık beyaz renkli elbiseleri Doğu ve Hindistan giysilerine benzer. Reşaide kadınları çok süslü giysiler ve eşarp giyer.

Eritre'deki en popüler sporlar futbol ve bisiklet yarışıdır. Son yıllarda Eritre atletleri uluslararası yarışmalarda boy gösteriyorlar.

Hemen hemen Afrika kıtasındaki tek bisiklet yarışı, Massawa'nın sıcak çöl kumsallarından dolambaçlı yüksek uçurumlu dağlara, oradan vadilere ve sarp kayalıklara, ardından başkent Asmara'ya kadar uzanan bir yarıştır. Oradan aşağıya doğru Gash-Barka Bölgesi düzlüklerine doğru devam eder. Asmara'ya geri dönmek sadece güneyden olur. Eritre'deki bu uzun mesafeli, çok popüler sporda taraftarlar (seyirciler) yarış boyunca uzun kuyruklar oluştururlar. Eritre'deki uzun mesafe koşusunda Zersenay Tadesse ve Mebrahtom (Meb) Keflezighi en iyi sporcular olarak gösterilebilir. Her ikisi de Olimpiyatçıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Eritre fotoğrafları

Eritre


|}}

جبل أم الكماكم من إحدى الجبال التابعة لمدينة بئر العاتر، قرب الحدود مع الجمهورية التونسية، وهو أحد معاقل الثورة. ويبلغ 939 م فوق سطح البحر. يعرف الجبل منذ عقود بأنه أحد مواقع النشاط المفضلة لدى جماعة «القاعدة» حيث تم تلغيمه من قبل الجماعة السلفية للدعوة والقتال.

مراجع

جبال الجزائر

جبل أم الكماكم


Probele sportive de taekwondo la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în perioada 17-20 august 2016 în Arena Carioca (sala 2) din cadrul Parcul Olimpic din Barra. Competiția s-a ținut în opt categorii de greutate: patru pentru bărbați, și patru pentru femei.

Calificări
Competiția de taekwondo de la aceste jocuri a avut un total de 128 de sportivi, 64 pentru fiecare sex, 16 în fiecare dintre cele opt categorii de greutate. Fiecare Comitet Olimpic Național are dreptul să înscrie până la un maxim de opt concurenți, patru din fiecare sex, pe baza clasamentul WTF olimpic, în așa fel încât un atlet per Comitet Național trebuie să fie printre primii șase în fiecare categorie de greutate. În cazul în care dintr-un Comitet Național s-au calificat doar doi sportivi de sex masculin și de sex feminin, prin clasament, nu poate participa la turneul continental de calificare respectiv cu excepția cazului în care renunță la locurile obținute prin clasament.

Patru locuri au fost rezervate pentru țara gazdă, Brazilia, și alte patru au fost invitate de către o comisie tripartită. Cele 120 de locuri rămase sunt alocate printr-un proces de calificare în care sportivii își câștigă locul pentru comitetele naționale. 48 luptători taekwondo, 24 de fiecare sex și primii 6 din fiecare categorie de greutate, sunt eligibile pentru a concura prin clasamente olimpice ITTF, în timp ce restul prin cele cinci turnee de calificare continentale.

În cazul în care un Comitet Național calificat printr-un turneu de calificare renunță la un loc cotă, aceasta va fi alocat națiunii atletului cel mai bine plasat în categoria de greutate al turneului respectiv, atât timp cât adăugarea locului nu depășește cota maximă pentru această națiune.

Program

Rezultate

Clasament pe medalii

Masculin

Feminin

Referințe

Taekwondo
2016

Taekwondo la Jocurile Olimpice de vară din 2016


L'hôtel du Gouvernement est un bâtiment de la fin du  situé à Monaco. Il est le siège du ministère d'État.

Situation et accès
L'édifice est situé place de la Visitation, au nord-est du quartier de Monaco-Ville, et plus largement au sud-est de la principauté de Monaco.

Histoire

Structure précédente
En 1717, sur le terrain est élevée un « casino » avec chapelle, un lieu dans lequel la princesse Marie de Lorraine apprécie se retirer. La propriété est dite « le Désert », un surnom qui viendrait soit des terrains précédemment vides, soit des nombreux tableaux des anciens Pères du désert dans cette maison.

Inauguration
La cérémonie d'inauguration a lieu le . Cet édifice réunit ainsi, en plus des appartements particuliers du Gouverneur général, les bureaux des Services publics qui ont auparavant été établis dans différents locaux.

Structure

Références

Annexes

Articles connexes
 Lycée Albert-
 Cathédrale Notre-Dame-Immaculée de Monaco
 Jardins Saint-Martin

Liens externes

Architecture à Monaco
Architecture au XIXe siècle
Monaco-Ville

Hôtel du Gouvernement (Monaco)


Hvorfor flygte fra det du ved du ikke kan flygte fra ? er en film instrueret af Lars von Trier.

Handling
En dreng køres ned af en lastbil. En anden dreng ser det, men løber skrækslagen væk, ned ad en stejl trappe, videre gennem landskabet til å, som han svømmer panisk ud i. Den døde dreng ligger på fortovet, nu med en mumieagtig forbinding om hovedet og med brændende lys på fliserne. Mens man hører en præst, der beder under en gudstjeneste, rejser han sig op og forfølger og indhenter den flygtende dreng (kilde: Peter Schepelerns bogLars von Triers elementer - en filminstruktørs arbejde, 1997).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1970

Film instrueret af Lars von Trier
Eksperimentalfilm fra Danmark


Andreas Rudolf von Planta (* 24. April 1819 in Samedan; † 19. April 1889 in Zürich) war ein Schweizer Jurist, Unternehmer und Politiker.

Biografie
Er entstammte dem Oberengadiner Uradelsgeschlecht derer von Planta. Seine Schulbildung erhielt Andreas Rudolf von Planta in der Schweiz und in Deutschland. Er besuchte die Dorfschule in Samedan, das Hochalpine Institut Ftan, die Bündner Kantonsschule in Chur sowie das Gymnasium Philippinum Weilburg und die Goetheschule Wetzlar. Anschliessend studierte er an den Universitäten Zürich, Heidelberg und Berlin Rechtswissenschaften und Nationalökonomie. In Heidelberg wurde er 1839 Mitglied des Corps Helvetia. Nach der Promotion Heidelberg im Jahre 1842 und einem Aufenthalt an der Akademie Genf kehrte er 1843 in seine Engadiner Heimat zurück.

Von Planta besass im Kanton Thurgau und über den gesamten Kanton Graubünden verteilte Güter und verfügte über verschiedene Industriebeteiligungen. 1850 gehörte er zu den Gründern der Zeitung Der Bund. Ebenso war er an der Gründung der Thermalbäder von St. Moritz, Tarasp und Bormio beteiligt. 1856 kaufte er das Schloss Tarasp für 1100 Franken. Von 1858 bis 1864 war er Präsident des Verwaltungsrats der Aktiengesellschaft Heilquelle von St. Moritz.

Seine politische Laufbahn begann er 1844 als Bundesstatthalter. Im gleichen Jahr wurde er Mitglied des  Grossen Rats des Kantons Graubünden, dem er mit Unterbrechungen bis 1877 angehörte. Von 1849 bis 1852 war er Präsident des Bezirksgerichts Maloja. Von 1848 bis 1869 und von 1876 bis 1881 war er Abgeordneter zum Nationalrat. In den Jahren 1865 und 1866 war er Präsident des Nationalrats.

Von Planta engagierte sich in der Verkehrs- und Landwirtschaftspolitik, wobei er insbesondere für die wirtschaftliche Förderung des Engadins durch Ausbau des Tourismus und Bau der Ostalpenbahn eintrat. Er war ein Vorkämpfer der Rheinkorrektion und der Nutzbarmachung der Wasserkraft in Graubünden. Das Bündner Niederlassungsgesetz von 1874 ging massgeblich auf ihn zurück. Er war liberaler Föderalist und Vertreter der Referendumsdemokratie und lehnte die Verfassungsreform von 1872 ab.

Er war Präsident der Naturforschenden Gesellschaft Graubündens und Gründungsmitglied des Rhätischen Museums. In der Schweizer Armee war er Major im Generalstab.

Auszeichnungen
 1884 wurde er mit dem Ritterkreuz des Ordens der Krone von Italien ausgezeichnet.

Weblinks

 Kristiana Hartmann: Geschichtliche Skizze zu einem Forschungsprojekt über Nicol. Hartmann & Cie. AG anlässlich des 125-Jahr-Jubiläums (PDF; 854 kB)

Einzelnachweise

Nationalrat (Graubünden)
Nationalratspräsident (Schweiz)
Grossrat (Graubünden)
Unternehmer (Schweiz)
Wirtschaftsjurist
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Träger des Ordens der Krone von Italien (Ritter)
Andreas Rudolf
Schweizer
Geboren 1819
Gestorben 1889
Mann

Andreas Rudolf von Planta


Samsara ya da saṃsāra (Sanskrit: संसार; Tibetçe: khor wa; Moğolca: orchilong), Sanskrit kökenli modern dillerde birincil olarak "dünya" anlamında kullanılır. Hinduizm, Budizm, Jainizm, Sihizm dinlerinde reenkarnasyon ya da yeniden doğum döngüsünü anlatan bir kavramdır.

Bu dinlerdeki genel anlayışa göre, ölümün gerçekleştiği sırada karmik hesap kişinin yeniden doğduğu sıradaki duruma aktarılır. Bir kişi sayısız miktardaki yaşamların ardından tanrılardan biri haline gelebilir. Bir tanrı ise daha önceki hayatlarında yaptığı iyiliklerden elde ettiği hikmeti tükenene kadar doğaüstü güçleri kullanabilir.

Samsara'nın sonsuz ölüm ve yeniden doğum zincirinden nasıl kurtulunulacağı Budizm ve Hinduizmde esas konulardan biri olmuştur. Budizm bodhi (aydınlanma) cevabını verirken, Hinduizmde ise mokşa'dır.

Önemli Hint dinlerinin ortak tanımı olan samsara yaşamın döngüsünü, ölümü ve yeniden doğuşu, var oluşu ve yok oluşu tanımlar. Budizm geleneğinin amacı bu döngüyü terk etmektir. Samsara, cehennemden tanrıya kadar insanoğlunun bildiği varlığın bütün tabakalarını içine alır. Bütün varlıklar kendini yaşamın döngüsünde bulur. Buna "Karma" felsefesinde istek ve arzular yoluyla kendini bulan eylem, düşünce ve hisler de dâhildir. Bu döngüden ayrılmak, ilk olarak Karma felsefesine ait bu elemanların tanınması ve anlaşılması ile mümkün olur. Mahayana felsefesinde ise Samsara ve Nirvana'nın kimlik teorisinden daha fazlası ortaya çıkmıştır.

Ayrıca bakınız
 Reenkarnasyon

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Samsara - Tour of This Universe and Beyond
 Reincarnation: A Simple Explanation
 Karma in Sikhism
 About Reincarnation

Budist felsefe kavramları
Budizm terimleri
Hindu felsefi kavramları
Reenkarnasyon

Samsara


Typhoon most commonly denotes a specific form of tropical cyclone in the western Pacific Ocean.

Typhoon may also refer to:

Military
Typhoon-class submarine in the Soviet and Russian navies
Eurofighter Typhoon, a European-designed multirole combat aircraft
Hawker Typhoon, a British World War II aircraft
Messerschmitt Taifun, a German aircraft of the interwar period
Typhoon, the German codename for the military offensive directed against Moscow in 1941 (see Battle of Moscow)
Taifun (rocket), German World War II unguided anti-aircraft rocket system
RMAS Typhoon (A95), an ocean-going tug of the Royal Maritime Auxiliary Service
Typhoon Weapon System an Israeli stabilizer for cannon
Typhoon (AFV family), a Russian family of Mine-Resistant Ambush Protected (MRAP) armored vehicles
Kamaz Typhoon
Ural Typhoon
, a US Navy ship launched in 1993

Transportation
Armstrong Siddeley Typhoon, a two-door coupé car
FPV F6 Typhoon, a high-performance Australian sports sedan
GMC Typhoon, a high-performance sport-utility vehicle
Piaggio Typhoon, a motor scooter manufactured by Piaggio
Rambler Typhoon, a special version of the Rambler Classic two-door hardtop
Typhoon, a British steam locomotive operating on the Romney, Hythe and Dymchurch Railway
Typhoon 18, an American sailboat design
Typhoon Senior, an American sailboat design

Arts and media
Typhoon (novel), a 1902 novel by Joseph Conrad
Typhoon (play), a 1909 play  by Melchior Lengyel
Typhoon, a 1992 novel by Mark Joseph
De Typhoon, a Dutch local newspaper (1944–92)
Typhoon (comics), a DC Comics villain
Typhoon (1933 film), a German film directed by Robert Wiene
Typhoon (1940 film), an American film
Typhoon (2005 film), a 2005 South Korean action film
The Typhoon, a 1914 American film
Typhoon (American band), a band based in Portland, Oregon
Typhoon (South Korean band)
Typhoon (Korean singer)
Typhoon (rapper), a Dutch rapper
Typhoons (album), a 2021 Royal Blood album
Typhoon, a water coaster ride at Six Flags New England amusement park
Typhoon, the name outside Japan for the video game Ajax
Typhoon (simulator), a motion simulator created by Triotech Amusement
Typhoon Studios, a defunct Canadian video game developer

Sports
Typhoon II, winner of the 1897 Kentucky Derby
Typhoon, a nickname of the English cricketer Frank Tyson
Typhoon, stage name of American professional wrestler Fred Ottman
Typhoon, the nickname of Japanese mixed martial artist and current Rizin FF bantamweight champion Kyoji Horiguchi
Typhoons (women's cricket), an Irish women's cricket team

Other uses
HTC Typhoon, a Windows Mobile Smartphone
Typhoon (Bobbejaanland), a Gerstlauer Euro-Fighter model roller coaster at Bobbejaanland amusement park
Typhoo, a brand of tea in the United Kingdom

See also
Typhoon No.15 ~B'z Live-Gym The Final Pleasure "It's Showtime!!" in Nagisaen~, a live VHS/DVD by Japanese rock duo B'z
Typhoon shelter, a shelter for fishing boats during typhoons
Taifun (disambiguation)
Toofan (disambiguation)

Typhoon (disambiguation)


Ezan (tur. ← arap. ädān: objava) je u islamu poziv na molitvu, namaz, koji se oglašava pet puta dnevno s minareta džamije. Upućuje ga mujezin na arapskom jeziku [učiti ezan]. Ezan se izgovara lagano i s odmorima.

Nakon što se izvjesnim riječima najavilo svijetu da je nastupio određeni namaski vakat (namazno vrijeme) i klanjanje, to se i prozvalo ezanom. Muškarcima je ezan sunneti muekkede kao i ikamet pred klanjanje farza, pa čak i ako klanjaju sami, u redovnom vremenu ili naknadno, kod kuće ili na putu. Ženama je to mekruh učiniti.

Ezan glasi: Allahu ekber (četiri puta), ešhedu en la ilahe illallah (dvaput), ešhedu enne Muhammeden resulullah (2 puta), hajje ales-salah (dvaput), hajje alel-felah (dvaput), Allahu ekber (dvaput), la ilahe illallah (jedan put). Značenje ezana: Alah je najveći (dvaput), svjedočim da nema drugog Boga osim jedinog Alaha (2 puta), svjedočim da je Muhamed Alahov poslanik (dvaputa), hodi na namaz (2 puta), hodi na spas (2 puta), Alah je najveći (2 put), nema drugog Boga osim jedinog Alaha (jedan put). Kod sabahskog ezana umeće se iza "hajje alel-felah" još "essalatu hajrun minen-nevm" (dvaput), što znači: "bolji je namaz od spavanja".

Izvori

Islam
Namaz (islam)

Ezan


Rothenbach ist ein Weiler von Lindenkreuz im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Rothenbach liegt westlich von Lindenkreuz nahe der Bundesautobahn 9 getrennt durch einen Wald im ländlich kupierten Raum. Der landwirtschaftlich geprägte Weiler liegt nahe am Westrand des Kerndorfes Lindenkreuz.

Geschichte
Der Gutsweiler wurde erstmals am 10. Juni 1283 urkundlich erwähnt. Der Ort gehörte zum Amt Weida im Kurfürstentum Sachsen und ab 1815 zum Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach (Neustädter Kreis).
Gegenwärtig wohnen 50 Personen im Weiler.

Weblinks

Einzelnachweise

Lindenkreuz
Ort im Landkreis Greiz
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1283
Gemeindeauflösung 1950

Rothenbach (Lindenkreuz)


Deyvison Rogério da Silva ya da kısaca Bobô (9 Ocak 1985, Gravatá, Brezilya), Santrafor mevkiinde oynamış Brezilyalı eski futbolcudur.

Kariyeri

Sport Club Corinthians Paulista
1995 yılında, 10 yaşındayken Brezilya'nın Corinthians takımında futbola başlayan Bobô, 2003 yılında sezonunda 18 yaşında profesyonel oldu. 23 Temmuz 2003'te Bahia karşısında ilk maçına çıktı. İlk sezonunda 13 maçta forma giydi. Takım 2003 sezonunda başarılı bir performans gösteremedi. Sonraki sezon Bobô sadece 4 maçta forma giyebildi. Ancak Brezilya Kupası maçlarında kadroya alındı ve 3 maça çıktı. 2005 sezonunun özellikle ikinci yarısında daha çok forma giydi. Ligde ilk golünü 15 Mayıs 2005'te yedeklerden oyuna dahil olduğu Paranaense maçında kaydetti. 21 Temmuz'da ikinci golünü Paysandu takımına, yine yedeklerden dahil olup atarken, kırmızı kart görerek maçı tamamlayamadı. Corinthians, sezonu Brezilya Ligi şampiyonu olarak tamamladı.

Beşiktaş JK

2005-2006 sezonu
Bobô, 2005'te Brezilya sezonunun bitmesiyle birlikte 20 yaşında, Corinthians'tan takım arkadaşı Marinho'nun da bir süre forma giydiği Beşiktaş'a kiralandı. 10 Şubat 2006'da Diyarbakırspor ile oynanan lig maçında Türkiye'deki ilk lig maçına çıktı. Deplasmanda oynanan maçta, Bobô 6. dakikada golle tanıştı. Maçı Beşiktaş 3-1 kazandı. 14 lig maçında 5 gol kaydetti. Beşiktaş, lig 3.sü oldu. Türkiye Kupası'nda ise 7 maçta forma giyen Bobô, 4 gol attı. Final maçında da uzatmalara dahil olmak üzere 120 dakikada sahada kaldı. Beşiktaş, Fenerbahçe'yi 3-2 yendi ve Bobô, Türkiye'deki ilk kupasını kazanmış oldu. Beşiktaş'taki performansı beğenilerek 2006-2007 sezon başında Corinthians'tan bonservisi 2 Milyon ABD doları karşılığında alındı.

2006-2007 sezonu

2006-2007 sezonuna Türkiye Süper Kupası şampiyonluğu ile başladı. Sezon içinde 27 maçta 11 gol kaydetti ve takımının lig ikincisi olmasında büyük katkı sağladı. 5 Kasım 2006'da Antalya'da oynanan Antalyaspor-Beşiktaş maçında Türkiye'deki ilk hat-trick'ini kaydetti. Maç 4-4 berabere bitti. Bunun dışında Beşiktaş'ın Gaziantep'i 2-1 yendiği maçta da iki golle takıma galibiyeti getirdi. Türkiye Kupası'nda da başarılı bir performans gösterdi. Beşiktaş'ın Bucaspor'u deplasmanda 5-1 yendiği, çeyrek finallerde ise Manisaspor karşısında İnönü Stadı'nda alınan 4-0'lık galibiyetlerde ikişer gol kaydetti. Yarı finalde Beşiktaş, ilk maçta Fenerbahçe'yi, Bobô'nun attığı golle 1-0 yendi. Kupa finalinde Kayseri Erciyesspor ile karşılaşan Beşiktaş, uzatmalara giden maçı Bobô'nun 101. dakikadaki kafa golüyle kazandı ve bir Türkiye Kupası'nın daha sahibi oldu. Bobô, kupada attığı 7 golle, Fenerbahçe'li Semih Şentürk ile kupada gol krallığını paylaştı. Aynı sezon ilk kez Avrupa sahnesine çıkan Bobô UEFA Kupası 3. ön eleme turu ikinci maçında CSKA Sofya takımına gol atarak gruplara kalınmasına büyük katkı sağlamıştır. Bobô, gruplarda Dinamo București'ye de bir gol atmıştır.

2007-2008 sezonu
2007-2008 sezonunu Beşiktaş, Fenerbahçe ile oynadığı Süper Kupa finaliyle açtı. 14. dakikada Deivid'in golüne 6 dakika sonra Bobô cevap verse de 85. dakikada Mateja Kežman'ın attığı golle Beşiktaş, kupayı kazanamadı. Bobô geçirdiği bir sakatlık nedeniyle bu sezon önceki sezon kadar fazla forma giyemedi. Buna rağmen ligde 21 maçta 10 gol kaydetti. 20 Kasım 2007'de Trabzon'daki Hüseyin Avni Aker Stadyumu'nda seyircisiz oynanan maçta, Beşiktaş ve Trabzonspor karşı karşıya geldi. Beşiktaş, 6. dakikada 2-0 yenik duruma düşse de 25. dakikada durumu 2-2'ye getirdi. 72. dakikada Bobô attığı golle Beşiktaş'ı 3-2 öne geçirdi. Bobô'nun golünden 7 dakika sonra Beşiktaş kalecisi Rüştü Reçber kırmızı kartla oyundan atıldı. Bobô, Rüştü'nün yerine kaleye geçti ve maçı gol yemeden tamamladı, böylece Beşiktaş maçı kazandı. Beşiktaş tarihinde Metin Tekin ve Daniel Pancu'dan sonra kaleye geçen üçüncü hücum oyuncusu olarak tarihe geçmiştir.

Türkiye Kupası'nda ise önceki iki sezonki şampiyonluğunu koruyamayan Beşiktaş'ta, Bobô 3 maçta 1 gol kaydetti. Bu sezon Bobô ilk kez UEFA Şampiyonlar Ligi'nde forma giydi. Elemelerde Moldova ekibi FC Sheriff ile oynanan ikinci maçta deplasmanda 2 gol kaydetti. Elemeler dahil olmak üzere 10 maçta da forma giydi. 82. dakikada Liverpool'a attığı golle Beşiktaş'ın maçı 2-1 kazanmasını sağladı. 88. dakikada bu sefer Marseille'ya attığı golle Beşiktaş maçı 2-1 kazandı. Ancak takım bir üst tura yükselemedi.

2008-2009 sezonu
Bobô, 2008-2009 sezonunda 34 maçın 32'sinde forma giyerek, Türkiye'de bir sezonda en çok lig maçına çıkma rekorunu yarattı. Ligde 11 gol kaydetti. Sezon sonunda Süper Lig şampiyonu oldular. Bobô, kupada ise 8 maçta 7 gol kaydetti ve bir kez daha Türkiye Kupası'nda gol kralı oldu. Kupa finalinde Fenerbahçe ile oynayan Beşiktaş, maç 1-1 devam ederken, 57. ve 75. dakikada Bobô'nun kaydettiği gollerle öne geçti. Maçı 4-2 kazanan Beşiktaş, Türkiye Kupası'nı da bir sezon aradan sonra kazandı. Beşiktaş'ın başarısız UEFA Kupası serüveninde ise ilk turda NK Široki Brijeg'i 4-0 yendikleri maçta bir gol attı.

2009-2010 sezonu
Bobô, sezona Süper Kupa finaliyle başladı ancak gol atamadığı maçta Beşiktaş, Fenerbahçe'ye 2-0 yenilerek kupayı kaybetti. Ligde 29 maçta 12 gol atıp, kendi lig rekorunu kırdı, ancak Beşiktaş, çok başarılı bir sezon geçiremedi ve ligde 4. oldu. Türkiye Kupası'nda da hayal kırıklığı yaşatan Beşiktaş, grupları geçemezken, Bobô kupada bir gol kaydetti. Şampiyonlar Ligi'nde bir kez daha forma giyen Bobô, 6 grup maçının 5'inde forma giydi ve CSKA Moskova'ya bir gol kaydetti ancak Beşiktaş gruptan çıkamadı.

2010-2011 sezonu
2010-11 sezonuna da takımın değişmez elemanlarından biri olarak başlayan Bobô, ilk 7 lig maçında 6 gol atmayı başardı. UEFA Avrupa Ligi'nde mücadele eden Beşiktaş'ta Bobô, Víkingur Gøta'ya 2 gol, Rapid Wien ve Porto'ya da birer gol attı.

Top sürüşü çok iyi olan kolay kolay yıkılmayan son vuruşları etkili olan oyuncu. Ayrıca ceza alanı içinde ani dönüşleriyle bulduğu gollerle tanınmıştır. Ayrıca Bobô Beşiktaş tarihindeki en golcü yabancı futbolcu olarak Beşiktaş tarihine geçmiştir.Beşiktaş formasıyla 200.resmi maçına çıkan Deivson Bobô, 200.maçında Sivasspor ağlarını 1 kez havalandırdı.

Cruzeiro
Bonservisi elinde bulunan Bobô, tercihini ülkesi Brezilya takımlarından Cruzeiro'den yana kullanmıştır.

Kayserispor
2012-2013 sezonu
Bobô 11 Haziran 2012 Tarihinde Kayserispor takımı ile anlaşmıştır ve 9 numarayı hak etmiştir. Gaziantepspor ile yapılan hazırlık maçında oynayıp 80. dakikada gol atıp Kayserispor lehine skoru 3-1 yaptı.Böylece Bobô Kayserispor'daki ilk hazırlık maçını Gaziantepspor'a karşı oynayıp Kayserispor'un 3-1 kazanmasına yardımcı olmuştur. İkinci hazırlık maçında La Spezia Calcio takımına karşı takımının ilk 2 golünü atmıştır.

Bobô, Kayserispor ile ligde oynadığı maçlarda 2012-2013 sezonunun ilk yarısında toplam 9 gol atmıştır. Kayserispor, Bobô'nun gol attığı maçlarda 3 galibiyet, 1 beraberlik, 2 yenilgi almıştır. Berabere kalınan Fenerbahçe maçında takımını 83. dakikada öne geçirmesine rağmen 90.dakikada beraberlik golü atılmıştır.

Bobô 2012-2013 sezonunda 31 maçta 18 gol atmış, 5 de asist yapmıştır.

2013-2014 sezonu
Yaşadığı sakatlık nedeniyle sezonun ilk yarısını büyük ölçüde kaçıran Bobô, bu süre içerisinde 5 maçta görev alabilmiş ve ilk devrenin son maçında Fenerbahçe'ye karşı attığı golle bu sezonun kendi adına ilk golünü atmıştır. Bu gol, futbolcunun Türkiye kariyerinde Fenerbahçe'ye attığı 8. gol olmuştur.

Millî takım kariyeri

Brezilya U-21 millî takımı

13 kez  millî takım forması giyen Bobô bu maçlarda 7 gol atmayı başarmıştır. 2005 yılında Hollanda'da yapılan FIFA U-21 Dünya Gençler Şampiyonası kadrosunda yer almış ve dünya üçüncüsü olmuşlardır. Bobô, grup aşamasında Güney Kore ile oynanan maçta 90 dakika forma giymiştir. Son 16'da Suriye ile oynanan maçta 69 dakikada oyundan alınmıştır. Çeyrek finalde Almanya karşısında da ilk 11'de çıkıp 56 dakika sahada kaldı. Yarı finalde Lionel Messi'li Arjantin U-21'e 2-1 yenilerek elendiler. Bobô yarı final maçına da ilk 11'de çıkıp 67 dakika forma giydi.

Brezilya millî takımı
Şubat 2008'da, sakatlanan Alexandre Pato yerine Brezilya A millî takıma seçilen Bobô 4 ve 6 Şubat tarihlerinde yapılan maçların kadrosuna alınmıştır.

Futbol istatistikleri

Kulüp Takım İstatistikleri

Millî takım kariyeri istatistikleri

Başarıları

Kulüp

 FIFA U-21 Dünya Gençler Şampiyonası Üçünçülüğü (1): 2005

 Corinthians (1 Kupa)
 Série A (1): 2005

 Beşiktaş (6 Kupa)
 Süper Lig (1): 2009
 Türkiye Kupası (4): 2006, 2007, 2009, 2011
 Türkiye Süper Kupası (1): 2006

Bireysel

 Türkiye Kupası Gol Kralı (2): 2007 (7 Gol), 2009 (7 Gol)
 Türkiye Kupası Finali - Maçın Adamı (1): 2009
 Süper Lig Yılın Altın 11'i (1): 2009
 Beşiktaş tarihinde Süper Lig'de en çok gol atan yabancı futbolcudur. (57 gol)
 Beşiktaş tarihinde Avrupa Kupalarında en çok gol atan yabancı futbolcudur. (12 gol)

Kişisel hayatı
Bobô'nun bir erkek kardeşi vardır. 19 yaşında, kendisinden 3 yaş büyük Raquel Strutz adlı Brezilyalı bir kadınla evlenen Bobô'nun, Julia ve Luiza adlı iki kızı, Davi adlı erkek bir çocuğu vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 BJK.com Profili

1985 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Yaşayan insanlar
Alanyaspor yabancı futbolcuları
Kayserispor yabancı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
SC Corinthians Paulista futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Beşiktaş JK yabancı futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Forvet futbolcular
Cruzeiro EC futbolcuları
Série A (Brezilya) futbolcuları
Türkiye'deki Brezilyalı gurbetçiler
Brezilya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Brezilya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları

Bobô


الوحدة الدلالية وحدة معنوية مركبة من سمات دلالية.

انظر أيضًا

وحدة دلالية صغرى
سمة دلالية

مراجع

وحدات معنوية

وحدة دلالية


Dan Dallas Coyle (Churchville, 1. travnja 1982.), američki glazbenik, gitarist i pjevač.

Životopis
Rođen je 1. travnja 1982. kao Daniel Dallas Coyle u mjestu Churchville u saveznoj državi New York. Odmalena se zanimao za jazz glazbu, slušajući Nata King Colea i pjesništvo, čitajući Roberta Frosta u srednjoj školi. U rujnu 2000. nakratko studira teatrologiju na Sveučilištu Niagara.

U ožujku 2001. djevojka mu daruje akustičnu gitaru. Nakon diplome 2004. seli se u Chicago, gdje u travnju 2006. objavljuje prve pisane radove i glazbene snimke. Godinu dana kasnije izdaje prvi glazbeni album pod nazivom Briar St. Session. Krajem 2009. i početkom 2010. u New Yorku snima svoj treći album You Linger Your Little Hour and Are Gone, objavljen krajem godine. Nakon glazbene turneje po Europi i SAD-u s preko 100 nastupa, izdaje album From Prague To Paris.

Svoj album promovira brojnim nastupima diljem SAD-a krajem 2011. i početkom 2012. Krajem godine, nakon još jedne europske i američke turneje, objavljuje peti album Winter Folk. U svibnju 2013. izdaje šesti po redu i ujedno prvi album snimljen s bendom u pratnji.

Zajedno s J. Alexom Greenwoodom 2014. objavljuje svoje memoare.

Brat Marlon David Coyle također je glazbenik, gitarist i pjevač.

Diskografija
 Briar St. Session (2007.)
 You Linger Your Little Hour and Are Gone (2010.)
 From Prague To Paris (2011.)
 Winter Folk (2012.)
  The Undertow (2013.)

Izvori

Gitaristi
Američki pjevači

Dan Coyle


Kongo Central ( ), formerly Bas-Congo is one of the 26 provinces of the Democratic Republic of the Congo. Its capital is Matadi.

History

At the time of independence, the area now encompassing Kongo Central was part of the greater province of Léopoldville, along with the capital city of Kinshasa and the districts of Kwango, Kwilu and Mai-Ndombe. Under Belgian colonial rule, the province was known as Bas-Congo (as in "Lower Congo River") and was renamed Kongo Central after independence.

Under the regime of Mobutu Sese Seko from 1965 to 1997, the Congo river was renamed as Zaire. The province was named as Bas-Zaïre. The name was later reverted to Bas-Congo. It was subsequently renamed as Kongo Central in 2015.

Geography

Kongo Central is the only province in the country with an ocean coastline; it has narrow frontage on the Atlantic Ocean. It borders the provinces of Kinshasa to the north-east, Kwango to the east, and the Republic of Angola to the south as well as the Republic of the Congo and Cabinda to the north.

Divisions
The provincial capital is Matadi.
The only other official city is Boma.
The remainder of the province is administratively divided into ten territories, the most of any province:

Before 2015 these territories were divisions of the Bas-Fleuve, Cataractes and Lukaya districts; except for Moanda, which was attached to Boma (a city/district hybrid).

Towns with their 2010 populations are:

Notable People From Kongo Central

Afonso I of Kongo, the sixth ruler of the Kingdom of Kongo.
Paul Panda Farnana, first Congolese with Belgian diploma of higher education.
Joseph Kasa-Vubu, Democratic Republic of the Congo first president.
Simon Kimbangu, founder of Christian new religious movement Kimbanguism.
Writer Zamenga Batukezanga was born in Kongo Central.
Thomas Kanza, Congolese diplomat. He was one of the first Congolese nationals to graduate from a university.
Ne Muanda Nsemi, Bundu dia Kongo leader.
Franco Luambo Makiadi, virtuoso Congolese Rumba guitarist and singer.
Ray Lema, France-based pianist, guitarist, and songwriter.
Sophie Kanza, first Congolese woman to obtain a university degree (politician and sociologist).
Longo-Mbenza Benjamin, Professor of Medicine, Cardiologist.

References

Bibliography

Gillet, J. (1927) Catalogue des plantes du jardin d'essais de la mission de Kisantu. Bruxelles 166 pp.
Pauwels, L. (1993) Nzayilu N'ti – guide des arbres et arbustes de la région de Kinshasa – Brazzaville. Meise , 495 pp.
Latham, P. (2003) Edible caterpillars and their food plants in Bas-Congo Mystole Publications. , 60 pp.
Kibungu Kembelo, A.O. (2004) Plantes medicinales du Bas-Congo et leurs usages DFID. 197 pp.
Latham, P. (2004) Useful plants of Bas-Congo province DFID. , 320 pp.
Latham, P. (2008) Les chenilles comestibles et leurs plantes nourricières dans la province du Bas-Congo DFID. ,44 pp.
Latham, P. et Konda ku Mbuta, A. (2010) Plantes utiles du Bas-Congo. Mystole Publications. , 372 pp.
Latham, P. et Konda ku Mbuta, A. (2011) Some honeybee plants of Bas-Congo province DFID. , 248 pp.
Latham, P. & Konda ku Mbuta, A. (2014) Useful plants of Bas-Congo province , 553 pp.

Provinces of the Democratic Republic of the Congo
1962 establishments in the Republic of the Congo (Léopoldville)
States and territories established in 1963
Geopolitical corridors

Kongo Central


السواحليون  هم شعوب الساحل الشرقي لقارة أفريقيا والجزر الواقعة أمام سواحل كينيا وتنزانيا وجزر القمر وشمال موزمبيق. وفقا لدراسة يوشع Joshua Project يقدر تعدادهم بحوالي 10,328,000 نسمة، ويقدر عدد المتحدثين باللغة السواحيلية بحوالي تسعين مليون نسمة. ويرجع أساس التسمية إلى اللغة العربية ومعناها سكان السواحل.

أشخاص بارزون

زنجبار
 راشد سيف سليمان، وزير اتصالات وسياسي تنزاني.

مراجع

الإسلام في تنزانيا
إقليم سواحلي
بانتويون
مجموعات عرقية في تنزانيا
مجموعات عرقية في عمان
مجموعات عرقية في موريتانيا
مجموعات عرقية في كينيا
مجموعات عرقية في موزمبيق
السواحليون

السواحليون


Das ensemble cantissimo ist ein Vokalensemble aus 24 professionellen Sängerinnen und Sängern, aus Deutschland und der Schweiz.

Geschichte
1994 wurde das ensemble cantissimo anlässlich eines Konzertes mit frühbarocker Musik als Vokaloktett gegründet.
Unter der Leitung von  Markus Utz (Konstanzer Dirigent, Münsterorganist und Chorleitungsprofessor an der Zürcher Hochschule der Künste) konzentriert sich das Vokalensemble auf die Erschließung und Aufführung von unbekannter Chormusik, insbesondere auf A-cappella-Gesang.

Das ensemble cantissimo hatte erste Auftritte bei den Heiligkreuzer Konzerten Kempten. Es folgten Auftritte in Deutschland, Österreich, der Schweiz, Italien und Israel, Zumeist mit Themen-Programmen, selten zu hörenden Werken und Uraufführungen Neuer Musik bei Konzertreihen.

Diskographie (Auswahl)
 2005: 10 Jahre Heiligkreuzer Konzerte.
 2006: Giovanni Battista Martini: Te Deum – Magnificat – Introitus – Concerti. Ersteinspielungen. Ars musici AM 1408-2. (Im Fachmagazin Fono Forum mit 5 Sternen ausgezeichnet.)
 2007: Franz Philipp: Mater Dei. Mit dem SWR produziert. (Spektral B001DEV8QW)
 2010: I Himmelen (dt. Im Himmelreich.) – Chormusik aus Skandinavien. Werke von Edvard Grieg, Jaakko Mäntyjärvi, Knut Nystedt, Otto Olsson, Håkan Parkman, Jan Sandström, Jean Sibelius. (Spektral B0049761XU)
 2011: Volkslieder. Vol. 3 (Carus Verlag, B004WLUGNO)
 2011: Heinrich von Herzogenberg: Wie schön, hier zu verträumen. Lieder und Romanzen für Frauenchor und Solistenquartett. (Weltliche Chormusik Vol.1) Kooperation Schweizer Radio DRS und Carus-Verlag, B0052PKIG4. (Welt-Ersteinspielung.)
 2011/2012: Heinrich von Herzogenberg: Frühling lässt sein blaues Band. Lieder und Gesänge für gemischten Chor a cappella. (Weltliche Chormusik Vol. 2, mit Welt-Ersteinspielungen.) (Carus Verlag)

Weblinks
 CD-Rezension zu Heinrich von Herzogenberg: Wie schön, hier zu verträumen. Beim Kulturradio des RBB
 Chorleiter Markus Utz auf der Website des Departements Musik an der Zürcher Hochschule der Künste

Chor (Deutschland)

Ensemble cantissimo


Alpha... directions est une bande dessinée de Jens Harder, publiée en 2009. Elle est le premier tome d'une trilogie.

L'ouvrage, bande dessinée ou récit graphique de  sur , retrace l'évolution de l'univers et de la Terre sur .

Composition
Le récit combine des représentations scientifiques avec des images issues de la religion et de l'histoire culturelle, qui reflètent la manière dont les hommes, à différentes époques, ont expliqué la naissance de leur monde : ainsi s'établit un dialogue entre l'histoire du monde et l'histoire culturelle, dont les jalons peuvent être aussi divers que Dürer, Magritte, Holbein, Van Gogh.

L'ouvrage repose sur une sobre bichromie, soulignée d'un trait noir. La tonalité des planches change en fonction de l'âge de la Terre. À la fin de chaque chapitre, un bref résumé rappelle les événements majeurs de la période.

Analyses

Pour Thierry Groensteen, Harder cite dans 95% de ses planches des visuels déjà existants qu'il emprunte, . Il les redessine toutes, ce qui donne une homogénéité à un ensemble très disparate.

Les tableaux ne sont pas cités pour eux-mêmes, mais forment un système. En convoquant Magritte, Jules Verne, la mission Apollo et Michel-Ange, Harder résume en une page . En procédant au recadrage du motif, comme il le fait avec le tableau de Lucas Cranach, il en change le sujet : l'image ne met plus en valeur Adam et Eve, mais les capacités d'adaptation des espèces animales.

L'ouvrage joue ainsi sur plusieurs niveaux de symboles : citer les tableaux, c'est d'abord reconnaître leur statut d'œuvres, et faire confiance aux lecteurs pour les reconnaître. Ces œuvres d'art sont cependant surtout utilisées pour leur motif, et non pour leur qualité intrinsèque : elles s'insèrent dans l'histoire plus large des représentations humaines. L'art n'est pas distinct de la science, il est désacralisé et apparaît comme une expression de l'activité humaine parmi d'autres.

Si Harder dessine des images qui évoquent d'anciennes gravures sur bois, c'est parce que l'image scientifique du monde est selon lui menacée : la  connaissance scientifique du monde ne laisse certes plus de place aux interrogations irrationnelles, mais ne propose pas pour autant d'images pour les remplacer. Jens Harder souhaite donc créer quelque chose .

Réception critique
Pour Rabea Weihser, il s'agit d'une œuvre monumentale, du travail d'une vie entière. Paul Gravett le recense en 2018 dans sa liste des dix meilleurs romans graphiques pour le Guardian. Frank Patalong regrette le contraste entre des textes secs, voire scolaires, et les images, ludiques et audacieuses. Pour Thierry Groensteen, le  de Harder est une bande dessinée très atypique. Selon Télérama, le dessinateur est  .

Des expositions reprenant des pages choisies dAlpha sont organisées, notamment du  septembre au  à la Bibliothèque de la Cité des sciences et de l'industrie, au Muséum d'Aix en Provence du 19 mars au 23 avril 2011 ainsi que du 12 au  au centre de culture scientifique Atlas à St Ouen.

Prix et récompenses
 2010 : Prix de l'audace au festival d'Angoulême
 2010 : Prix Max et Moritz de la meilleure publication locale de bande dessinée

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Bande dessinée documentaire
Roman graphique

Alpha... directions


Bulbine asphodeloides es una especie de planta herbácea perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae, subfamilia Asphodeloideae, que se encuentra en el sur de África en Mozambique.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia que alcanza un tamaño de 25-60 cm de altura, erecta, glabra, en grupos, pocos a muchos que surgen de un rizoma leñoso. Tallos de 0-7 cm de largo, simple o ramificado,  con raíces adventicias en las plantas más viejas. Las hojas  numerosas, muy próximas entre sí en un tallo. La inflorescencia en forma de racimo con muchas flores, cilíndrico, de 5-15 cm de largo. El fruto es una cápsula con 2-4 semillas por lóculo.

Distribución y hábitat
Se encuentra en el sur de África en las laderas rocosas, en suelos arenosos y en los caminos

Taxonomía
Bulbine asphodeloides fue descrita por (Linneo) Spreng. y publicado en Systema Vegetabilium, editio decima sexta 2: 85, en el año 1825.

B. asphodeloides se ha confundido con Bulbine abyssinica por varios autores, entre ellos  Baker (1898) que puso el segundo en la sinonimia en B. asphodeloides. Sin embargo, B. abyssinica se distingue fácilmente por sus pedicelos rectos más gruesos, sus brácteas aurículadas no fimbriadas y por su hábito casi sin tallo.
Sinonimia
Anthericum altissimum Mill.
Anthericum asphodeloides L. basónimo
Anthericum longiscapum Jacq.
Anthericum succulentum Salisb.
Bulbine altissima (Mill.) Fourc.
Bulbine crocea L.Guthrie
Bulbine dielsii Poelln.
Bulbine longiscapa (Jacq.) Willd.
Bulbine mettinghii Ten.
Bulbine pallida Baker
Phalangium altissimum (Mill.) Kuntze
Phalangium asphodelodes (L.) Kuntze
Phalangium longiscapum (Jacq.) Kuntze

Referencias

Enlaces externos

asphodeloides

Bulbine asphodeloides


كاليفا هي طائرة نقل من نوع جنكير Junkers Ju 52 تابعة لشركة الخطوط الفنلندية. وقد تم اسقاط الطائرة من قبل 2 من المقاتلات إليوشن السوفيتية وذلك بتاريخ 14 يونيو 1940، خلال طريقها من تالين إلى هلسنكي. فبعد اقلاع الطائرة بدقائق من تالين انضم إلى الطائرة طائرتين مقاتلتين سوفييت، ففتحت المقاتلتان النار على تلك الطائرة مما أصابها بأضرار جسيمة فسقطت بالبحر على بعد كيلومترات قليلة من فنار كيري، وقد قتل جميع من كان بالطائرة وهم 7 ركاب مع 2 من الطاقم.

صيادي السمك أستوني كانوا شهود على الهجوم وسقوط الطائرة بالماء. فبعد الحادث مباشرة ظهرت الغواصة السوفيتية shch-301 (Щ-301) على السطح وقامت بتفتيش سفن الصيد وصادرت جميع قطع الحطام التي جمعها الصيادون، فقامت بسحب البريد الدبلوماسي من الحطام ومن البحر. وقد ارسلت فنلندا خيرة الطيارين لتفحص الحادث، ولكن ماأن رصد السوفييت الطائرة الفنلندية حتى خبئوا العلم الذي على الغواصة.

لم تكن فنلندا في حالة حرب مع الاتحاد السوفييتي عند وقوع الحادث. ولكن ربما كان الحادث مدبرا كجزء من التحضيرات السوفييتية لاحتلال كامل التراب الأستوني، والذي تم بعد يومين من سقوط تلك الطائرة، أي في 16 يونيو 1940. سبق الاحتلال حصار كامل لعدة أيام من جانب الطيران والبحرية السوفيتية، ومن ضمنها ممنع خروج البريد الدبلوماسي من أستونيا. ركاب الطائرة المنكوبة كانوا كالتالي: 2 من رجال الأعمال الألمان و2 من سعاة السفارة الفرنسية وشخص سويدي وساعي أمريكي وامرأة أستونية. ويحمل السعاة الفرنسيون معهم 120 كيلوغرام من البريد الدبلوماسي بالطائرة. أما الساعي الأمريكي فكان ينقل الرموز العسكرية حول الوضع بأستونيا.

لم تقدم الحكومة الفنلندية أي شكوى أو طلب تحقيق للسوفييت، خوفا من ردة فعل عدائية من الروس، وقد كتمت عن إعلان الأسباب الحقيقية للحادث، وذلك بسبب الضغط الشديد الذي يمارسه السوفييت على فنلندا خلال فترة الهدنة، ولكن بعد كسر الهدنة ووقوع الحرب بينهما تم اعلان الحادث بتفاصيله بواسطة الحكومة.

انظر أيضا
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

المصادر

 Gummerus, Vuosisatamme kronikka, 1987. ISBN 951-20-2893-X, p. 543

إستونيا في 1940
فنلندا في 1940
الحرب العالمية الثانية
العلاقات السوفيتية الفنلندية
إسقاط الطيران المدني
تاريخ الاتحاد السوفيتي العسكري
جرائم الحرب السوفيتية في الحرب العالمية الثانية
حوادث إسقاط طائرات في القرن 20
حوادث طيران في 1940
حوادث طيران في إستونيا
حوادث طيران في فنلندا
طائرات فردية
قتل جماعي في 1940

حادث طائرة كاليفا


1910 cumartesi günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 20 Nisan-18 Mayıs - Halley kuyruklu yıldızı, Dünya'nın yakınından geçti. (önceki: 1835; sonraki: 1986)
 22 Ağustos - Japonya Kore'yi işgal etti.
 1 Eylül - Corinthians, Brezilya futbol kulübü kuruldu.
 20 Kasım - Meksika Devrimi: Meksika'da yönetime karşı ayaklanma başladı.

Tarihi bilinmeyenler
 Soma-Bandırma demiryolu ve Hudeyde-Sana demiryolu borçlanması gerçekleştirildi.
 MKE Ankaragücü spor kulübü kuruldu.

Doğumlar

Ocak

Şubat
 5 Şubat - Francisco Varallo, Arjantinli futbolcu (ö. 2010)

Mart
 11 Mart - Robert Havemann, Alman kimyacı (ö. 1982)
 23 Mart - Akira Kurosawa, Japon yönetmen (ö. 1998)

Nisan

Mayıs

Haziran

Temmuz

Ağustos

Eylül
 7 Eylül - Aleks Buda, Arnavut tarihçi (ö. 1993)
 8 Eylül
Cafer Şerif İmami, İranlı siyasetçi ve İran eski Başbakanı (ö. 1998)
Jean-Louis Barrault, Fransız sinema ve tiyatro oyuncusu, pandomim sanatçısı, yönetmen (ö. 1994)

Ekim
 24 Ekim - Cahit Arf, Türk matematikçi. (ö. 1997)
 27 Ekim - Jack Carson, Kanadalı-Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1963)

Aralık
 3 Aralık - Hakkı Yeten, Türk futbolcu, teknik direktör ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün 18. Başkanı (ö. 1989)
 7 Aralık - Yekaterina Furtseva, Sovyet-Rus komünist siyasetçi
 20 Aralık - Helene Mayer, Alman eskrimci (ö. 1953)
 30 Aralık - Paul Bowles, Amerikalı yazar, besteci ve gezgin. (ö. 1999)

Ölümler
 1 Nisan - Andreas Achenbach, Alman manzara ressamı (d. 1815).
 21 Nisan - Mark Twain, Amerikalı yazar (d. 1835).
 5 Haziran - O. Henry, Amerikalı öykü yazarı (d. 11 Eylül 1862).
 17 Ekim - Carlo Michelstaedter, İtalyan yazar.
 20 Kasım - Lev Tolstoy (d. 1828)
 26 Ağustos - William James, Amerikalı yazar ve ruh bilimci (d. 1842)
 30 Ağustos - Albert Vandal (d. 1853)
 30 Ekim - Jean Henry Dunant, İsviçreli yazar, iş insanı ve Kızılhaç'ın kurucusu.
 13 Ağustos - Florence Nightingale, İngiliz şifacı, ilk hemşire.

1910 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik - Johannes Diderik van der Waals
 Kimya - Otto Wallach
 Tıp - Albrecht Kossel
 Edebiyat - Paul Heyse
 Barış - Uluslararası Barış Bürosu

1910


Muḥsin Sayyid Mahdī al-Mashhadani ( ; citado como Muhsin S. Mahdi) (21 de junho de 1926 - 9 de julho de 2007) foi um islamologista e arabista iraquiano-americano. Ele foi uma das principais autoridades em história, filologia e filosofia árabes. Sua obra mais notável foi a primeira edição crítica das Mil e Uma Noites, a partir das mais antigas fontes, conhecida como Edição Leiden.

Obra
Mahdī era versado em árabe medieval, grego antigo, hebraico medieval e filosofia cristã, mas também filosofia política ocidental moderna. Com base nos métodos de edição crítica de manuscritos desenvolvidos por estudiosos europeus para os textos antigos e medievais, tentou estabelecer os mesmos padrões nos campos da filologia e filosofia árabes. Dedicou grande parte de sua carreira à busca de manuscritos onde quer que suas viagens o levassem. É especialmente conhecido pela recuperação, edição, tradução e interpretação de muitas das obras de Alfarabi.

Bibliografia

Inglês

 A filosofia da história de Ibn Khaldun: um estudo sobre os fundamentos filosóficos da ciência da cultura . Dissertação de doutorado de 1954, publicada em 1957.
 As Mil e Uma Noites (Alf layla wa-layla), from the Earliest Known Sources, org. por Muhsin Mahdi, 3 vols (Leiden: Brill, 1984-1994). .
 The Arabian Nights: Based On The Text Edited By Muhsin Mahdi. Tradução inglesa de Husain Haddawy. Everyman's Library, 1992.
 Alfarabi and the Foundation of Islamic Political Philosophy. 2001.

Francês

 "La fondation de la philosophie politique en Islam. La cité vertueuse d'Alfarabi."  Champs. Flammarion. Paris. 2000.

Mortos em 2007
Nascidos em 1926
Literatura em árabe

Muhsin Mahdi


Amsterdam-Nord (în ) este un district al orașului Amsterdam, capitala Țărilor de Jos. El este una dintre cele șapte diviziuni administrative ale Amsterdamului, denumite literal "părți ale orașului" (stadsdelen în neerlandeză). Spre deosebire de majoritatea districtelor, înființate mai recent, districtul Amsterdam-Nord există în forma sa actuală din 1981.

În 2013, populația totală a districtului era de 88.434 locuitori, care locuiau pe o suprafață de teren de .

Geografie
Cu o suprafață de , districtul Amsterdam-Nord este cel mai vast district al orașului. În termeni de locație, Amsterdam-Nord este situat pe malul nordic al lacului IJ și, astfel, nu are o legătură directă cu celelalte districte. Legăturile gratuite de feribot, precum și conexiunile rutiere prin intermediul tunelurilor, unește acest district cu celelalte părți ale orașului.

Istoric
În cel de-al Doilea Război Mondial platformele industriale din Amsterdam-Nord au fost țintele bombardamentelor aliate. Bombardamentul din 17 iulie 1943 a vizat Fokker Fabrieken, dar bombele nu au căzut deasupra fabricii, ci în cartierele învecinate, ucigând 158 de oameni și rănind grav pe alți 119 oameni. Acesta a fost cel mai puternic bombardament care a lovit Amsterdamul: 106 case au fost complet distruse, 206 case au fost grav avariate și alte 676 de case au suferit distrugeri medii. În fiecare an, pe 17 iulie, are loc o rememorare a acestui bombardament în New Noorder.

Urbanism
Districtul are un aspect urbanistic contrastant, având în partea de sud - portul Amsterdam și zonele sale industriale, în centrul său - mai multe cartiere rezidențiale, iar la nord - peisaje rurale cu sate precum Ransdorp, Durgerdam, Holysloot, 't Nopeind sau Zunderdorp.

Cartiere

 Banne Buiksloot
 Buiksloot
 Buikslotermeer
 Floradorp
 Kadoelen
 Landelijk Noord, zonă rurală cu satele Durgerdam, Holysloot, 't Nopeind, Ransdorp, Schellingwoude și Zunderdorp
 Molenwijk
 Nieuwendam
 Nieuwendammerdijk en Buiksloterdijk
 Oostzanerwerf
 Overhoeks
 Tuindorp Nieuwendam
 Tuindorp Oostzaan

Transport

Districtul Amsterdam-Noord este legată de celelalte părți ale Amsterdamului printr-un singur pod rutier (Schellingwouderbrug) și trei tuneluri rutier: Coentunnel (vest), IJtunnel (centru) și Zeeburgertunnel (est). În plus, există 5 feriboturi de pasageri pentru pietoni și biciclete. Circulă, de asemenea, autobuze care fac legătura cu centrul orașului și cu alte zone (inclusiv Purmerend, Volendam și Zaandam). Deoarece districtul este separat fizic de restul Amsterdamului, el nu este deservit de rețeaua de tramvai.

Linia Noord/Zuidlijn a metroului din Amsterdam, momentan în construcție până în 2018, care va avea două stații în acest district, urmează să îmbunătățească circulația persoanelor.

Note

Legături externe

Amsterdam

Amsterdam-Nord


El oecus (palabra latina que significa 'gran sala', del griego οἶκος, 'casa', 'habitación') es una gran sala de la casa romana, que se encuentra usualmente entre el atrium y un peristilo con vistas a un jardín y solía hacer pareja con el tablinum.

Vitruvio utilizaba el término para referirse a la sala principal o vestíbulo de una casa romana, que era utilizado en ocasiones como triclinium para banquetes.

Cuando era de gran tamaño se necesitaban columnas para soportar su cubierta. De esta manera, para Vitruvio, el oecus tetrastilus tenía cuatro columnas, el oecus "corintio" tenía una fila de columnas a cada lado que dividía la sala en naves, soportando la cubierta abovedada o con casetones. El oecus aegyptius (egipcio) tenía una planta similar, pero las naves laterales tienen menor altura, para que las ventanas abiertas en el desnivel permitan el paso de la luz a la habitación, que, como dice Vitruvio, presenta más el aspecto de una basílica que el de un triclinium. Por último, Vitruvio habla del oecus cyzicenus, orientado al norte, con dos ventanas al exterior para permitir el paso de la luz.

En las excavaciones arqueológicas de las casas romanas se le identifica por su tamaño, más amplio que los dormitorios y la presencia de una decoración interior.

Referencias

Arquitectura doméstica de la Antigua Roma
Tipos de edificios y espacios arquitectónicos de la Antigua Roma

Oecus


سدّ ڤَمْڤُوم سد يقع بمعتمدية سجنان بولاية بنزرت بالشمال التونسي قرب رأس سيراط وقرية غيران.

قمقوم
ولاية بنزرت

سد قمقوم


Sklop kuća uz crkvu sv. Ivana u gradiću Hvaru, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Sklop kuća s ograđenim dvorištem izgrađen je u predjelu Groda, sjeverno od crkve sv. Ivana. Sastoji se od kuće na sjeveru, izvorno ranogotičke građevine, renesansno-barokne kuće Karković na istoku i dvorišta koje je nastalo na položaju nekadašnjih romaničko-gotičkih kuća, čije tragove danas raspoznajemo u visokom ogradnom zidu, koji na zapadu ograđuje sklop. Ranogotičke kuće oporučno je 1590. godine ostavio kanonik Nikola Golubinić kako bi se na ovom prostoru sagradio ženski benediktinski samostan. Samostan se počeo graditi u dva krila, sjevernom i istočnom, s crrkvom sv. Ivana na jugu, ali nikada nije dovršen. Sjeverna kuća, koja se s juga naslanja na crkvu sv. Duha, sve je do kraja 20. stoljeća bila kučište i imala je romaničke odlike. Istočna građevina renesansno-baroknog oblikovanja sagrađena je oko 1600. godine, s reprezentativnim dvorišnim pročeljem kojim dominiraju vanjsko stubište i na 1. katu dva lučna prozora sa zabatnim zaključkom, te nad njima u osi pročelja plitak balkon s poluoblim vratima. Sklop kuća uz crkvu sv. Ivana nastao je na najstarijim stambenim kućama u Hvaru, ranogotičkog sloga, koje datiramo u prvi dio 14. stoljeća. Posebnost predstavlja renesansno-barokna kuća Karković, izvorno građena za samostanske potrebe, a kasnije preinačena u stambenu namjenu.

Zaštita
Pod oznakom Z-6888 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "urbana cjelina".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Sklop kuća uz crkvu sv. Ivana u Hvaru


Die Taça de Portugal 2011/12 war die 72. Austragung des portugiesischen Pokalwettbewerbs. Er wurde vom portugiesischen Fußballverband ausgetragen. Pokalsieger wurde Académica de Coimbra, das sich im Finale gegen Sporting Lissabon durchsetzte. Académica qualifizierte sich mit dem Sieg für die Gruppenphase der UEFA Europa League 2012/13.

Das Halbfinale wurden in Hin- und Rückspiel ausgetragen. Alle anderen Begegnungen wurden in einem Spiel entschieden. Bei unentschiedenem Ausgang wurde das Spiel um zweimal 15 Minuten verlängert, und wenn nötig im anschließenden Elfmeterschießen entschieden.

Teilnehmende Teams

1. Runde
Teilnehmer waren 46 Vereine aus der drittklassigen Segunda Divisão und 94 Vereine aus der Terceira Divisão. Davon erhielten insgesamt 20 Vereine ein Freilos. Reservemannschaften von Profiklubs waren nicht teilnahmeberechtigt.

|}

2. Runde
Zu den 80 qualifizierten Teams aus der 1. Runde kamen die 16 Vereine aus der zweitklassigen Liga Orangina.

|}

3. Runde
Zu den 48 qualifizierten Teams aus der 2. Runde kamen die 16 Vereine der Primera Liga hinzu.

|}

4. Runde

|}

Achtelfinale

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale

|}

Finale

Weblinks
 Taça de Portugal 2011/12 auf zerozero.pt

Einzelnachweise

2012
Fußballsaison 2011/12

Taça de Portugal 2011/12


La Fundación Palau (Fundació Palau en catalán y oficialmente) es un centro de exposiciones artísticas de Caldas de Estrach, en la comarca del Maresme (Cataluña). Se inauguró en 2003 con la finalidad de exhibir y difundir el fondo artístico de la colección de arte aportada por el poeta, dramaturgo y ensayista Josep Palau i Fabre, así como sus archivos y biblioteca. Tiene especial importancia su fondo documental y bibliográfico sobre Pablo Picasso. La Fundación forma parte de la Red de Museos de Arte de Cataluña y de la red Espacios Escritos, de la Red del Patrimonio Literario Catalán.

Historia

El fondo de la Fundación Palau lo constituye el doble legado de Josep Palau i Fabre: por un lado, el fondo reunido por su padre, el pintor Josep Palau i Oller, que integra un amplio abanico de pintura catalana de principios del ; por el otro, la aportación del propio Palau i Fabre, quien, con el afán de continuar la colección de su padre, reunió un gran fondo de obras de Picasso y otros autores contemporáneos como Perejaume, Miquel Barceló o Pepe Yagües. Actualmente la Fundación Palau es el segundo museo de Cataluña con más obras de Picasso tras el mismo Museo Picasso de Barcelona.

Exposición permanente

La colección permanente de la Fundación Palau se expone en tres salas: Pintura y escultura catalana 1900-1920, Defensa de la vanguardia y Querido Picasso.

Pintura y escultura catalana 1900-1920
La sala Pintura y escultura catalana 1900-1920 acoge la obra de Josep Palau Oller —padre de Josep Palau i Fabre—, que fue pintor, coleccionista de arte y diseñador de interiores, junto con la obra de artistas coetáneos como Josep Mompou, Isidro Nonell, Manuel Humbert e Ismael Smith. Josep Palau i Fabre completó la colección con obras de artistas como Joaquín Torres García, dando así continuidad a la labor de su padre. Las obras de esta sala tienen procedencias diversas. Muchas son fruto de la amistad que unía a Josep Palau Oller con artistas de la época. Alguna, como la obra de Isidro Nonell, fue adquirida directamente en el taller del artista, mientras que otras fueron regalos o donaciones. También se incluyen obras obtenidas en galerías de arte de Barcelona. Además de los ya mencionados, en este espacio coinciden artistas como Pablo Gargallo, Ricardo Opisso, Ignacio Mallol, Manolo Hugué y Javier Nogués. También se incluyen obras de cronología más tardía de Juan Rebull y Joaquín Sunyer, considerados hijos de la primera generación de novecentistas.

Defensa de la vanguardia
Defensa de la vanguardia es el encabezamiento del ámbito expositivo que da cabida a los artistas más vanguardistas de la colección, como Joan Miró, Antoni Clavé o Julio González, así como otros más actuales, como Perejaume y Miquel Barceló. También se incorporan algunas de las aportaciones más significativas de Palau i Fabre a la crítica de arte, obras surgidas de su colaboración con artistas como Ràfols Casamada, y otras que dan testimonio de su relación con pintores como Antoni Tàpies o Joan Ponç.

Querido Picasso
La sala Querido Picasso está integrada por alrededor de cincuenta obras de Pablo Picasso que Josep Palau i Fabre, a lo largo de su vida, fue adquiriendo o recibió de manos del propio Picasso, de quien fue amigo durante 25 años.
En esta sala se pueden contemplar obras de épocas y estilos diversos. De todo este conjunto se pueden destacar algunos estudios académicos realizados por Picasso y que se cuentan, probablemente, entre los mejores que se le conocen. Igualmente, podemos encontrar un autorretrato de Picasso de cierto carácter monstruoso o un pequeño teatrillo que el artista hizo para su hija Maya. También se muestran algunos libros dedicados por Picasso a Palau i Fabre que atestiguan la relación de amistad existente entre ambos.
Actualmente la Fundación Palau es el segundo museo de Cataluña con más obras de Picasso, sólo por detrás del Museo Picasso de Barcelona,

Obras destacadas
 Composición Constructivista (1931), de Joaquim Torres Garcia
 Maternidad con gallinas y Tres mujeres semidesnudas de Juli González
 La caída de Barcelona, de Le Corbusier
 Salomé, de Pablo Picasso.
 Divina Comedia. Purgatorio XXIX, de Miquel Barceló

Véase también
 Josep Palau i Fabre
 Picasso

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial
 Blog del Festival Poesia i +
 Flickr de la Fundación Palau
 Vimeo de la Fundación Palau
 Web de la red Espais Escrits
 Web del Museo más grande de Cataluña

Fundaciones de Cataluña
Museos biográficos y casas museo de España
Museos de arte de Cataluña
Museos de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona
Museos de España inaugurados en 2003
Pablo Picasso

Fundación Palau


La mesorregión del Norte Maranhense es una de las cinco mesorregiones del estado brasileño del Maranhão. Es formada por la unión de sesenta municipios agrupados en seis microrregiones.

Microrregiones

 Aglomeración Urbana de São Luís
 Baixada Maranhense
 Itapecuru Mirim
 Lençóis Maranhenses
 Litoral Occidental Maranhense
 Rosário

Mesorregiones de Maranhão

Mesorregión del Norte Maranhense


Cystowithius ankeri est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Withiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du département de Caldas en Colombie. Elle se rencontre vers Manizales et Villamaría.

Description
La carapace du mâle holotype mesure  de long sur  et la carapace de la femelle paratype  de long sur .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Arthur Anker.

Publication originale
 García & Romero-Ortiz, 2021 : « Cystowithius ankeri sp. nov. (Arachnida: Pseudoscorpiones: Withiidae), a new pseudoscorpion from the Central Andes of Colombia. » Zoologia (Curitiba), , ,  (texte intégral).

Notes et références

Withiidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Colombie

Cystowithius ankeri


Görbeyaz, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Önceleri köy olan mahallenin eski adı Görbiyes şeklindedir. Sonradan "Görbeyaz" adını alan mahalle, daha önceleri Feke ilçesine bağlıyken 29 Haziran 2004 tarihindeki İçişleri Bakanlığı kararıyla Adana ilinin Kozan ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Adana iline 174 km, Feke ilçesine 52 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Görbeyaz, Kozan


بيكوفو مدينة روسية في مقاطعة فولغوغراد أوبلاست.

 بيكوفو مدينة روسية في مقاطعة موسكو أوبلاست.
 بيكوفو:مدينة روسية في مقاطعة بانزا أوبلاست

صفحات توضيح أسماء أماكن

بيكوفو (توضيح)


Namibia uses regions as its first-level subnational administrative divisions. Since 2013, it has 14 regions which in turn are subdivided into 121 constituencies.

Upon Namibian independence, the pre-existing subdivisions from the South African administration were taken over. Since then, demarcations and numbers of regions and constituencies of Namibia are tabled by delimitation commissions and accepted or declined by the National Assembly.

In 1992, the 1st Delimitation Commission, chaired by Judge President Johan Strydom, proposed that Namibia should be divided into 13 regions. The suggestion was approved in the lower house, The National Assembly. In 2014, the 4th Delimitation Commission amended the number of regions to fourteen.

Regions 1990–1992

See also
Constituencies of Namibia
ISO 3166-2:NA

References

Subdivisions of Namibia
Namibia, Regions
Namibia 1
Regions, Namibia
Namibia geography-related lists

Regions of Namibia


مسجد الناهض من المساجد التراثية المميزة في منطقة الشرق في دولة الكويت، يعد إحدى العلامات التراثية بحيزه العمراني وضمن العديد من المساجد التراثية التي استهدفتها الامانة العامة للاوقاف الكويتية بالترميم والتوسعة، ويشرف مسجد الناهض على شارع عبد الله الأحمد بين مركز عبد الله الأحمد وشارع خالد بن الوليد بميدان الشرق بمدينة الكويت في مواجهة ميدان شعبان، والمدخل الرئيسي للمسجد من شارع جابر المبارك.
وكان ناهض بن علي السهلي قد انشأ المسجد عام 1900م بمنطقة الشرق، وطراز المسجد يعود إلى فترة ما بين 1900 - 1910م، وكانت الامانة العامة للاوقاف قد قامت بترميم المسجد مرتين، آخرهما قامت بهما هيئة الأوقاف عام 1956م وشملت عملية الترميم آنذاك صيانة مبنى المسجد داخليا وخارجيا، وتضمنت أعمال الترميم خلال ذلك استخدام تقنيات ومواد مستحدثة.

الوضع القائم
يتضمن مسجد الناهض في صورته الحالية مصلى رئيسيا خاصا بالمسجد، ومدخل المسجد يتضمنه الحائط يمين القبلة ويفتح مباشرة قبلته.

مقترح التوسعة

ويتضمن ذلك المقترح المعالجة التصميمية للزيادة المقترحة - والتي تتضمنها المنطقتان الجنوبية والغربية للقبلة - في استيفاء العناصر الوظيفية المستهدفة بهدف استيفاء اوجه التصور في خدمات المسجد وكذا زيادة طاقته الاستيعابية، بالقدر الذي يتفق وضرورة الحفاظ على القيمة الأثرية للمسجد، ويتضمن المقترح التصميمي توفير العناصر المعمارية التي تتطلبها أعمال التوسعة وأيضا دراسة معالجات التشطيبات وأعمال التكسية للمناطق المستحدثة والمقترح اضافتها للمسجد، وتحديد سبل التعامل مع مياه الأمطار.

المعالجات التصميمية
تتضمن المعالجة التصميمية للعناصر المعمارية المستهدفة بالقدر الذي تكفله المرونة التشكيلية والتصميمية للمبنى الاثري القائم، دون تغيير في خصائصه التراثية، وتتضمن تلك المعالجات إضافة مجموعة العناصر المعمارية التالية:
- مصلى النساء في مؤخرة المسجد ويواجه مصلى الرجال ويتوسطها الفناء المكشوف بأروقته الجانبية. مدخل خاص بمصلى النساء في الحائط المواجه لرواق القبلة
 ميضاء للنساء مزودة بالحمامات اللازمة.
 توسعة ميضاء الرجال وتزويدها بالحمامات اللازمة لتلك التوسعة.
 غرفة للامام وأخرى للمؤذن وثالثة للحارس مع تزويد كل منها بالحمامات اللازمة. وجار العمل في تجديد المسجد وعمل المستجدات من قبل وزارة الأوقاف.

انظر أيضا

 مسجد سعد أخو ناهض
 مسجد أحمد بن عبد الله

مراجع

الموقعي الرسمي لوزارة الأقاف والشؤون الإسلامية - دولة الكويت

مساجد الكويت

مسجد الناهض


Crkva Navještenja Marijina je rimokatolička crkva u Supetru.

Opis
Župna crkva je nastala na istaknutom položaju na istočnom dijelu naselja iznad ranokršćanske bazilike sv. Petra. Od prve crkve sačuvan je dio geometrijskog mozaika sjevernog broda. Jednostavno trobrodno pročelje s konca 19. stoljeća ima ugrađene dijelove skulpture graditelja Ivana Vitaljića iz Komiže iz ranog 18. stoljeća. Unutrašnjost crkve razdijeljena je kamenim pilonima i pokrivena ravnim stropom te ukrašena neoklasicističkim štukaturama. Uz crkvu je podignut 1861. četverokatni kameni zvonik.

U neposrednoj blizini crkve je i:
 Kula sa satom Leroj
 Zgrada osnovne škole
 Kuća časnih sestara

Zaštita
Pod oznakom Z-1556 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Navještenja Marijina

Crkva Navještenja Marijina u Supetru


is a town located in Kamo District, Gifu Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 11,036 and a population density of 886 persons per km2, in 4311 households. The total area of the town was .

Geography
Yaotsu is located in south-central Gifu Prefecture, bordered by the Hida River to the north and the Kiso River to the south. Approximately 80% of the town area is forested. The town has a climate characterized by hot and humid summers, and mild winters  (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Yaotsu is 15.0 °C. The average annual rainfall is 2019 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 27.6 °C, and lowest in January, at around 3.1 °C.

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Ena
Minokamo
Kani
Mizunami
Kawabe
Hichisō
Shirakawa
Mitake

Demographics
According to Japanese census data, the population of Yaotsu has declined gradually over the past 50 years.

History
The area around Yaotsu was part of traditional Mino Province.  During the Edo period, the area was part of the territory controlled by Owari Domain under by the Tokugawa shogunate. With the post-Meiji restoration cadastral reforms, Kamo District within Gifu Prefecture was created, and the town of Yaotsu was established on July 1, 1897 with the creation of the modern municipalities system. Yaotsu annexed the neighbouring village of Chiwa in 1955 and villages of Kutami, Shionami and Fukuchi in 1956. A referendum to merge into the city of Minokamo, was defeated in 2004.

Education
Yaotsu has five public elementary schools and two public junior high schools operated by the town government, and one public high school operated by the Gifu Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
Yaotsu does not have any passenger railway service.

Bus

 The only form of public transport that accesses Yaotsu is Yao Bus which serves western Yaotsu from Kani City.

Highway

Local attractions
Futamata Tunnel (a.k.a.  "Korea tunnel"(朝鮮トンネル)), claimed to be a haunted location as it was constructed during World War II by Korean forced labor, some of whom died in the construction and whose bodies were allegedly buried in the walls.
Chiune Sugihara Memorial Hall,  commemorating Japanese diplomat Chiune Sugihara and aiming to educate Japanese citizens on the history of Judaism in Europe and Japan. Yaotsu formerly claimed it was the birthplace of Chiune Sugihara based on two handwritten notes, and applied for registration as a "Memory of the World" to UNESCO; however, it was later determined that these notes were false and a family register proved that Sugihara was actually born in Mujiri-gun Kurichi-cho (present Mino City)
Jindogaoka Park, Park outside of the Chiune Sugihara Memorial Hall with monuments to the Holocaust, Sugihara and to Japanese-Lithuanian relations.

Pig cholera
Gifu Prefecture announced that it was infected with a domestic animal infectious disease "pig cholera" although on November 26, 2018, it was found in a town wading field in the carcass of a wild boar. According to the prefecture, it is the first time that infected wild boar was found in the town. Neighbors found and delivered to the town. Because it was out of the area covered by the prefecture's survey, after examining the prefecture, we also conducted genetic tests at national research institutes, and both were positive. Furthermore, on December 2, it was also revealed that male wild boars captured by Kageuri trap in Yaotsu town (near Nanyo Temple) were infected with swine fever.

Ya-o-chi
Ya-o-chi (やおっち) is a mascot created by the Yaotsu-cho village, Japan.

Local issues

Acute myocardial infarction
The mortality rate of acute myocardial infarction (heart attack) is 3.8 times the national average. Especially for women, it is 3.9 times very high, and it is the municipality with the highest mortality rate in municipalities with population over 10,000.

References

External links

Yaotsu official website  some content in English
 International Club

Towns in Gifu Prefecture

Yaotsu, Gifu


ترسا إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية، حيث ذكر أنها من قرى مديرية القيوبية بقسم طوخ، بها جامع عظيم بمئذنة وضريح لشيخ يدعى إبراهيم الحلفاوي.

السكان
بلغ عدد سكان ترسا 6,342 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

البنية التحتية
تفتقر القرية لمياه الشرب النظيفة، نظرًا لاختلاطها بمياه الصرف الصحي.

الصناعة
بالقرية مصنع لصناعة المرطبات والعصائر يعمل به عدد من أبناء القرية.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

ترسا (القليوبية)


التفحم هو مرض فطري يصيب بعض المحاصيل الزراعية وبالأخص محاصيل الفصيلة النجيلية مثل الحنطة والذرة وقصب السكر والبصل.

أنواع التفحم
 التفحم السائب
 التفحم المغطى

التفحم السائب

مرض التفحم السائب من الأمراض المحمولة داخل الحبة على هيئة أجزاء دقيقة من الغزل الفطري (الميسيليوم) تسكن في منطقة الجنين لذلك فمصدر العدوى الأساسي هو الحبوب الحاملة للغزل الفطري الساكن بجوار الجنين. تحدث العدوى في موسم و تتكشف الإصابة في الموسم التالي.

طريقة حدوث العدوى
يمكن أن تسلك الجرثومة المسببة لمرض التفحم السائب إحدى طريقتين لإحداث العدوى:
 من خلال الميسم وقلم الزهرة حتى الوصول إلى المبيض المستعد للتلقيح .وتسلك الجرثومة نفس سلوك اللقاح حتى تصل إلى منطقة الجنين وتسكن على هيئة غزل فطري دقيق للغاية لا يمكن كشفه إلا بوسائل فحص خاصة، كما لا تظهر على الحبوب المصابة أية أعراض تميزها عن الحبوب السليمة ويستمر الميسيليوم ساكنا حتى موعد الزراعة التالي ولا يوجد اى تأثير على مواصفات الدقيق الناتج من الحبوب الحاملة للغزل الساكن.
 قد تسلك الجرثومة طريق الاختراق المباشر لجدار المبيض و الوصول إلى منطقة الجنين مباشرة ويظل الميسيليوم في حالة سكون كامل حتى موعد الزراعة.

دورة حياة المرض

عند زراعة الحبوب الحاملة للإصابة ينشط الجنين عند امتصاصه للماء و يتم الإنبات وخروج الريشة و في نفس التوقيت يتم حدوث التنبيه للغزل الفطري فينمو و يستطيل كلما استطالت الساق الأولية متلازماً مع القمة النامية.

عند تكوين الإشطاءات (الخلفات)، يرسل الفطر نموات فرعية من الميسيليوم إلى الفروع الجديدة ولا تظهر أية أعراض ظاهرية تميز النباتات المصابة عن السليمة وخلال كل هذه المراحل يكون نمو الميسيليوم بين الخلايا ولا يحدث أي تدمير للخلايا حتى بداية تكوين أو نشوء السنبلة.

عند هذه المرحلة يتحول الميسيليوم إلى النمو الداخلي (أي داخل الخلايا) ويحتل كل أزهار السنبلة و يتحول إلى تكوين الجراثيم السوداء المميزة للفطر ويستقبل الفطر كل المواد الغذائية المرسلة إلى الحبة وتتزايد أعداد الجراثيم المتكونة حتى يقضي تماما على محتويات الحبة، وعند خروج السنبلة من الغمد يتمزق الغلاف الشفاف الذي يحيط بالحبة وتصبح الجراثيم حرة وتتناثر مع الرياح و اهتزاز النباتات لتسقط على الأزهار الجديدة الجاهزة للإخصاب وتسكن بجوار الجنين على هيئة غزل فطري و تعيد نفس الخطوات السابقة و لا يبقى من السنبلة سوى المحور الرئيسي والذي تظهر عليه أماكن تواجد السنيبلات الخالية من أية حبوب.

المكافحة
 زراعة الأصناف التي توصي بها وزارة الزراعة والمعاملة بالمطهرات الفطرية مركزياً(للبذور قبل الزراعة)
 عدم أخذ بذار من حقول سبق ظهور الإصابة فيها.
 في حالة ظهور الإصابة يمكن جمع النباتات المصابة و وضعها في أكياس وحرقها خارج الحقل وذلك للتقليل من أعداد الجراثيم التي يمكن أن تعيد العدوى.

التفحم المغطى
يصيب الذرة بشكل خاص. تعتبر الإصابة بهذا المرض موضعية وتظهر الأعراض على شكل أورام أو انتفاخات تكون في البدايات صغيرة ثم تأخذ بالتضخم تدريجياً حتى تصل إلى حجم الكوز في معظم الأحيان.

تكون الانتفاخات مغطاة بغلاف سميك لونة أبيض فضي مكون من أنسجة النبات المصاب والفطر.

يحتوي الورم أو الانتفاخ على كميات كبيرة من الجراثيم التليتية على هيئة مسحوق أسود فحمي (مثل الفحم) أسود. تنتشر الجراثيم بعد تمزق الكيس وتملأ المكان وتبقى حية للعام التالي.

تنتقل الجراثيم بالرياح إلى البراعم أو الأوراق أو النورات المذكرة والمؤنثة وأحياناً تنتقل إلى الجذور العرضية وتصيبها.

المكافحة
الإجراءات الوقائية والإصحاح هي أهم الخيارات المتوفرة لمكافحة المرض.
 استنباط الأصناف المقاومة للمرض.
 تطهير البذار بالمبيدات الفطرية وبالأخص في الأراضي الجديدة.
 جمع الأجزاء المصابة في أكياس وحرقها.
 عدم إلقاء الاكياس المتفحمة في مجاري المياه حيث أن ذلك يساعد على انتشارها.
 عدم تغذية الحيوانات على الكيزان المصابة.

مراجع

أمراض القمح
أمراض وممرضات النباتات الفطرية
دعاميات

تفحم


Concerto grosso er en musikform fra barokken med nogen forgreninger til modernismen. Formen blev udviklet af italienske komponister, men også fx Georg Friedrich Händel og Johann Sebastian Bach skrev musik på formen. Concerto grosso minder i besætning og form om en triosonate, idet der normalt er tre solister (solistgruppe, concertino) som spiller sammen med et orkester (grosso eller ripieno) og støttes af basso continuo (generalbas). Der er dermed tre klangrupper, som spiller mod hinanden.

Begreb

Den italienske komponist Alessandro Stradella (1639–1682) indførte begrebet concertino og concerto grosso for en solistgruppe med akkompagnerende instrumentgrupper i en kantate fra 1674. Selve formen opstod imidlertid tidligere: 2 koncerter fra Massimiliano Negris samling Sonate da suonersi con varii strumenti (Venezia, 1651) er i form og besætning de første Concerti grossi.

Form
En Concerto grosso er som regel formet enten efter mønster af en sonata da chiesa, en "kirkesonate", eller en sonata da camera, en "kammersonate". Kirkesonaten har fire satser (langsom – hurtig – langsom – hurtig), en kammersonate ligner mest en suite med en indledning (ouverture) og flere dansesatser.

Udvikling i barokken
I 1698 offentliggjorde komponisten Giovanni Lorenzo Gregori (1663–1745) som den første en samling under navnet concerto grosso (Concerti grossi a piú stromenti).

Forbillede for efterfølgende komponister blev Arcangelo Corelli (1653-1713) med sine 12 Concerti grossi op. 6, trykt i Amsterdam i 1714. 8 koncerter er af chiesa typen, 4 følger camera mønsteret. Hos Corelli spiller solisterne også ripieno stemmene. Corelli brugte 2 violiner og en cello som concertino og et strygeorkester som ripieno, hvilket siden blev mere almindeligt. Ved specielle anledninger kunne strygeorkesteret forstærkes med fløjter, oboer og fagotter.

Orkestrene, som Corelli havde til disposition, var meget store. I Bologna spillede der 120 musikere i orkesteret, og i anledning af en koncert for paven i året 1687 brugte Corelli op mod 150 musikere.

På kontinentet forsvandt Concerto grosso efter ca. 1725, samtidig med at solokoncertens popularitet steg. I England beholdt imidlertid Concerto grosso sin stilling som ledende koncertform frem til århundreskiftet. Her kan det nævnes Corellis elev Francesco Geminiani (1687–1762) med i alt 42 Concerti grossi op. 2, 3 og 7, nederlænderen Willem de Fesch (1687–1761) (Concerti grossi op 2, 3, 6 og 10) og Charles Avison (1709–1770). Avisons Twelve Concertos in Seven Parts Done From Two Books of Lessons for the Harpsichord, Composed by Sig. Domenico Scarlatti var et forsøg på at tilnærme sig rokokoens udtryksmåder.

Georg Friedrich Händel

Händel skrev i alt 19 Concerti grossi, 6 concerti HWV 312-317 ("op. 3"), én concerto HWV 318 som mellemaktsmusik til oratoriet Alexander's Feast, samt 12 concerti HWV 319-330 ("op. 6"). HWV 312-317 er blevet kendt under navn af obokoncerter efter som Händel ved siden af andre instrumenter altid bruger to oboer i concertino. Koncerterne må ikke forveksles med de tre obokoncerter HWV 287, 301 og 302a som er rene solokoncerter for én obo, strygeorkester og basso continuo.

HWV 319-330 følger Corellis forbillede, når det gælder concertino som altid består af 2 violiner og én cello. Alle concerti baserer sig på chiesa mønsteret, men kun HWV 320 og 322 kan anses som rene chiesa koncerter. I de andre concerti udvider Händel chiesa formen til 5 eller 6 satser. HWV 321, 323, 325, 326 og 327 indeholder endvidere mindst én dansesats. HWV 323 og 328 bliver indledt af en ouverture.

Flere satser i hele samlingen har detaljerede spilleanvisninger. For eksempel har første satsen i HWV 329 overskriften Andante larghetto, e staccato som frit oversat betyder I langsomt gående tempo med fritstående nodeværdier.

HWV 319-330 blev komponerede ultimo september til ultimo oktober 1739 og består mest af nykomponerede satser. Samlingen blev offentliggjort året efter. HWV 312-317 derimod baserer sig på indlednings- og mellemaktssatser til vokalværker. Den ældste concerto fra denne samling opstod allerede 1710, den yngste i trykningens år som var 1734.

Händel gælder som den komponist, som udover den specifikke udformning af enkelte satser gav hele concerto grosso-formen et individuelt præg.

Johann Sebastian Bach

Et skridt videre gik Johann Sebastian Bach. Hans Brandenburgerkoncerter BWV1046-1051 repræsenterer ikke længere en bestemt concerto grosso-type, men er en blanding af concerto grosso, solokoncert, italiensk operaouverture, solosonate og triosonate. Bach tager også virkemidler fra renæssancen i brug, specielt Giovanni Gabrielis sonater for forskellige instrumentgrupper, når han for eksempel i koncert nr. 3 BWV 1048 sætter violiner, bratcher og celli op mod hinanden.

Det er alene koncert nr. 2 BWV 1047, som i instrumentfordelingen kan anses som ren concerto grosso. Blokfløjte, trompet, obo og violin danner concertino, strygeorkesteret fungerer som ripieno. I satsopbygging og antal satser (hurtig – langsom – hurtig) minder koncerten derimod mere om en solokoncert.

I koncerterne nr. 4 og 5 er det et af tre soloinstrumenter, som dominerer, og Bach fører dermed koncerten i retning af solokoncert. I BWV 1049 er det violinen, som spiller hovedrollen, i BWV 1050 tilgodeses cembaloen med en meget lang kadence.

BWV 1051 har med sine to solobratcher, én solocello, to violae da gamba og basso continuo en meget usædvanlig instrumentation. Efter som gamberne har en ren akkordfunktion, er værket i udgangspunkt en triosonate med udskreven basso continuo.

I flere koncerter skifter stil og form fra sats til sats. Første satsen i koncert nr. 1 BWV 1046 står i Gabrielis tradition med træblæsere, messingblæsere og strygere, som koncerterer med hinanden. Anden sats er en langsom sats som fra en dobbelkoncert for obo, violin og orkester. Tredje sats kan anses som en solokoncertsats fra en violinkoncert. I formen repræsenterer koncerten indtil dette sted den traditionelle barokke solokoncertform. Derefter følger i form af flere korte dansesatser en rondo med en menuet som ritornell eller refræn, samt 2 trioer og en Polacca – en dans i slægt med den norske pols – som couplet eller vers, alle i forskellig instrumentation med forskellige fremtrædende soloinstrumenter eller -instrumentgrupper.

Anden satsen i koncert nr. 3 BWV 1048 består i partituret af blot 2 akkorder i en såkaldt frygisk kadence som normalt første violinisten eller cembalisten improviserer over. Den engelske musikforsker og cembalist Thurston Dart har påpeget, at de sidste to takter i tredje satsen (Largo) til Sonate for violin og og basso continuo i G-Dur BWV 1021 eksakt modsvarer denne kadence. Han antager derfor, at Bach anså det som en mulighed at lade denne sats spille under en koncertfremførelse.

Concerto grosso i det 20. århundre

I forbindelse med en tibagevendelse til gamle former oplevede Concerto grosso en lille renæssance. Her kan det nævnes Max Reger (1873–1916) (Koncert i gammel stil i F-Dur op. 123), Ernst Krenek (1900–1991) (Concerti grossi nr. 1 og 2 op. 10 og 25) og Alfred Schnittke (1934–1998) som bl.a. kalte sin 5. symfoni (1988) for Concerto grosso.

Den norske komponist Knut Nystedt (1915-2014) lægger sig tæt op ad den oprindelige besætning. Concerto grosso op. 17a fra 1946 har 3 trompeter som concertino og strygeorkester som ripieno. I 2006 omarbejdede Nystedt kompositionen til en Koncert for 3 trompeter og orgel.

Arnold Schönberg (1874-1951) adapterede i 1933 én af Georg Friedrich Händels Concerti grossi (H-Dur HWV 325) for sin Koncert for strygekvartet og orkester. Den samme besætning valgte Pelle Gudmundsen-Holmgreen (født 1932) i 1990 til sin Concerto grosso.

Paul Hindemiths Koncertmusik for strygere og messingblæsere op. 50 er ingen Concerto grosso, selv om programtekster ofte tilregner den denne form. Her er det forskellige orkestergrupper, som sættes op mod hinanden. Soloinstrumenter bruges for at skabe kontrast i struktur og klangbillede, ikke for at profilere én eller flere solister. En Concerto grosso er derimod Hindemiths Koncert for træblæsere, harpe og orkester fra 1947-1949.

Robert Russell Bennett (1894-1981) skrev en Concerto grosso for Dance Band and Orchestra (Sketches from an American Theatre) i 1932. Her integrerer han swingjazzens klangbillede i barokke og modernistiske formmønstre.  Hans concertino består af 3 saxofoner, 2 trompeter, trombone, gitar, klaver og slagtøj.

Noter

Eksterne henvisninger

Musikteori

Concerto grosso


Le Peregrine Racing est une écurie de sport automobile américaine fondée en 2018. Cette écurie a été fondée par Sameer Gandhi et Mark Siegel qui ont acheté les actifs. Elle fait participer des voitures de Grand tourisme dans des championnats tels que le Michelin Pilot Challenge, le  et le WeatherTech SportsCar Championship.

Elle a remporté le championnat écurie Michelin Pilot Challenge en 2019 dans la catégorie Grand Sport.

Histoire

En 2021, Comme la saison précédente, le Peregrine Racing s'était engagé dans le championnat Michelin Pilot Challenge où elle avait fait courir une Audi R8 LMS GT4 Evo. En fonction des manches, la voiture avait été confiée aux pilotes américains Tom Dyer, Tyler McQuarrie, Mark Siegel, Sameer Gandhi ou . L'écurie Peregrine Racing s'était également engagée pour la première fois dans le championnat WeatherTech SportsCar Championship en y inscrivant une Audi R8 LMS Evo. Originellement cet engagement concernant seulement les manches sprint du championnat et la voiture avait été confiée aux pilotes américains  et Jeff Westphal. Finalement, la voiture avait également participée à une manche endurance du championnat lors des 6 Heures de Watkins Glen où le pilote américain Tyler McQuarrie avait rejoint l'écurie. Autre nouveauté pour cette saison, la participation de l'écurie dans le championnat . Elle avait fait courir une Audi R8 LMS GT4 Evo qui avait participé à 6 manches du championnat. En fonction de celles-ci, elle avait été confiée aux pilotes américains Tom Dyer, Mark Siegel, Tyler McQuarrie et Sameer Ghandi.

En 2022, l'écurie Peregrine Racing avait poursuivie son engagement dans le championnat WeatherTech SportsCar Championship. Par rapport à la saison précédente, l'écurie s'était engagée pour l'intégralité et avait changer de voiture pour passer à la Lamborghini Huracán GT3 Evo. Elle avait été confiée aux pilotes américains Robert Megennis, Jeff Westphal et Corey Lewis et au pilote britannique .

Résultats en compétition automobile

Résultats en WeatherTech SportsCar Championship

Résultats en

Résultats en Michelin Pilot Challenge

Pilotes

Notes et références

Lien externe

Écurie de sport automobile aux États-Unis
Écurie d'endurance

Peregrine Racing


Sykkylven er sveitarfélag í Mæri og Raumsdal í Noregi. Fjöldi íbúa í sveitarfélaginu er 7.558 (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Sykkylven. Sveitarfélagið nær einnig til þéttbýlisins Ikornes og Straumgjerde.

Sveitarfélagið liggur að sveitarfélögunum Fjord í austri, Stranda í suðri, Ørsta í vestri og Álasund í norðri.

 Sveitarfélög í Mæri og Raumsdal

Sykkylven (sveitarfélag)


Jigme Wangchuck (, ; 1905 – 30 March 1952) was the 2nd Druk Gyalpo or king of Bhutan from 26 August 1926, until his death. He pursued legal and infrastructural reform during his reign. Bhutan continued to maintain almost complete isolation from the outside world during this period; its only foreign relations were with the British Raj in India, which they were referred as a protected state, similar to Sikkim. He was succeeded by his son, Jigme Dorji Wangchuck.

Early life
Jigme Wangchuck was born in 1905, at the Thinley Rabten Palace in Wangdue Phodrang District. He received his education at Wangdecholing Palace, where he learned English and Hindi and received a religious education. As the first son of Ugyen Wangchuck, Jigme was expected to succeed his father; accordingly, he was given the title Penlop of Trongsa in 1923.

Reign
Jigme Wangchuck ascended to the throne in 1926, after the death of Ugyen Wangchuck; he received his formal coronation in Punakha on March 14, 1927. He primarily focused his energies on internal construction and infrastructure projects: for instance, Jigme oversaw the renovation of dzongs and monasteries in eastern Bhutan, and founded and renovated several schools in the country. He also built several royal residences, including the Kuenga Rabten winter palace in Trongsa and additional residences at Samdrupcholing and Domkhar. Jigme was interested in other infrastructural projects, such as improving roads and modernizing medical facilities, but was unable to pursue those projects due to a lack of revenue. Jigme also paid close attention to the administration of Bhutan's laws. He discouraged capital punishment for all crimes besides murder, reduced the judicial fees on the citizenry, and allowed citizens to call on him to appeal the judgments of lower officials.

Jigme was primarily an isolationist in foreign policy, though he followed his father in maintaining friendly relations with the British Raj. When World War II broke out, Jigme sent 100,000 rupees to the Raj as a gesture of goodwill, and as a ruler within the British Raj and the wider British Empire as a whole. In return, the Raj protected Bhutan's isolation by preventing Westerners from visiting the country. After the war ended in 1945, the United Kingdom not able to maintain a presence in the subcontinent, decided to withdraw the entire Indian subcontinent, thus appointed Lord Mountbatten to oversee the transfer of power, but Bhutan refused to accede to the Union of India, thus was given its own independence, After India became independent, Jigme sent a delegation to initiate diplomatic relations between India and Bhutan; this meeting led to the 1949 friendship treaty between the two nations, in which Bhutan agreed to let India "guide" its foreign policy. This treaty also saw India paying an annual subsidy to Bhutan and handing over 32 square miles of land in Dewangiri.

Early in 1952, Jigme fell ill, and witnessed omens that convinced him he would die. Consequently, he resolved to spend his last days practicing archery, which was one of his favorite pastimes; however, his condition deteriorated during this time, and after ten days he had become too sick to continue with archery. He retired to the Kuenga Rabten Palace, where he died on March 30, a month and a half after Britain's King George VI (who was, in practice the last Emperor of India  and it's princely states, including Bhutan) also passed on 6th February.. before

Children
The Second King, Jigme Wangchuck, had five children with his two cross cousins, Ashi Phuntsho Choden and her sister, Ashi Pema Dechen:

 The Third King (Druk Gyalpo) Jigme Dorji Wangchuck (by his first wife).
 Princess (Druk Gyalsem) Choki Wangmo Wangchuck (by his second wife).
 Prince (Druk Gyalsey) Namgyel Wangchuck, 26th Penlop of Paro (by his second wife).
 Princess (Druk Gyalsem) Deki Yangzom Wangchuck (by his second wife).
 Princess (Druk Gyalsem) Pema Choden Wangchuck (by his second wife).

Princess Choki Wangmo Wangchuck had two daughters, Ashi Deki Choden and Ashi Sonam Yulgyal.

Princess Pema Choden Wangchuck had four children; Ashi Namden, Dasho Namgyel Dawa (Tulku Namgyel Rinpoche), Dasho Wangchen Dawa (Kathok Situ Rinpoche) and Dasho Leon Rabten.

Princess Deki Yangzom Wangchuck had six children; Ashi Lhazen Nizal Rica, Dasho Jigme Namgyal, Dasho Wangchuck Dorji Namgyal, Ashi Yiwang Pindarica, Ashi Namzay Kumutha and the late Ashi Dechen.

Honours

National honours
 :
  Maharaja Ugyen Wangchuck Medal 1st class in gold (17/11/1909).

Foreign honours
 :
  Honorary Knight Commander of the Order of the Indian Empire (KCIE - 03/06/1930).
  Companion of the Order of the Indian Empire (CIE - 11/03/1927).
  Delhi Durbar Silver Medal (12/12/1911).
  :
  Recipient of the King George V Silver Jubilee Medal (06/05/1935).
  Recipient of the King George VI Coronation Medal (12/05/1937).

Ancestry

See also
 House of Wangchuck

References

Further reading
 Lham Dorji. Wangchuck Dynasty: 100 Years of Enlightened Monarchy in Bhutan. Center for Bhutan Studies, 1998.

1905 births
1952 deaths
Bhutanese monarchs
World War II political leaders
Honorary Knights Commander of the Order of the Indian Empire
Buddhist monarchs
Wangchuck dynasty
Companions of the Order of the Indian Empire

Jigme Wangchuck