Gearing sınıfı muhrip, II. Dünya Savaşı sonrasında ve kısa bir sürede ABD Deniz Kuvvetleri için yapılan 98 gemilik muhrip grubudur. Gearing tasarımı, önceki Allen M. Sumner sınıfının küçük bir modifikasyonu ile olmuştur. Gövdede daha uzun menzile yer verilerek yakıt için daha fazla depolama alanı yaratıldı, böylece gemilerin gövdesi Allen M. Sumnerslardan 14 ft (4.3 m) daha uzatılmış oldu.

İlk Gearingler 1945 yılının ortalarına kadar hizmete hazır değildi, bu yüzden nispeten daha az savaş hizmeti gördü. Gemiler bir dizi yükseltmelerle 1970'lere kadar hizmete devam etti. O zamanda diğer birçok ülkeye satıldı ve daha uzun yıllar görev yaptı.

Gemiler
 Gearing sınıfı muhrip

Tamamlanmayanlar

İnşası gerçekleşen yukarıdaki 98 adet geminin yanı sıra kızağa konulan ve isim verilen, ancak inşası yarım kalan 7 adet Gearing sınıfı muhrip aşağıda belirtilmiştir:

 DD-720 USS Castle muhribi 11 Temmuz 1945 tarihinde New Jersey eyaleti Kearny kentinde kurulu Federal Shipbuilding & Drydock şirketi tersanesinde kızağa konuldu. Tekne için hiçbir zaman resmi denize indirme töreni yapılmadı. 11 Şubat 1946'da inşasına son verilen gemi 2 Kasım 1954 tarihinde Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı. USS Castle 29 Ağustos 1955'te sökülmek amacı ile satıldı. Tekneye ismini veren denizaltıcı Kaptan Guy W. S. Castle, 1914 yılındaki Vera Cruz Savaşı sırasında Onur Madalyası'na layık görülmüştü.
 DD-721 USS Woodrow R. Thompson muhribi 1 Ağustos 1945 tarihinde New Jersey eyaleti Kearny kentinde kurulu Federal Shipbuilding & Drydock şirketi tersanesinde kızağa konuldu. Denize indirme töreni 16 Mart 1946'da gerçekleşti ancak gemi hiçbir zaman hizmete girmedi. İnşası tamamlanmayan gemi 2 Kasım 1954 tarihinde Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı. USS Woodrow R. Thompson 29 Ağustos 1955'te sökülmek amacı ile satıldı. Tekneye ismini veren Deniz Piyade Çavuşu Woodrow Reginald Thompson, Guadalcanal çıkarması sırasında 9 Ekim 1942 tarihinde hayatını kaybetmişti ve kahramanca davranışları nedeni ile Donanma Haçı madalyasına layık görülmüştü. Aynı isim daha önce John C. Butler sınıfı bir refakat muhribi olan DE-451 gemisine verilmiş, ancak bu teknenin inşasına 6 Haziran 1944'te son verilince Gearing sınıfı bir muhribe transfer edilmesine karar verilmişti.
 DD-766 USS Lansdale muhribi 2 Nisan 1944 tarihinde Kaliforniya eyaleti San Francisco kentinde kurulu Bethlehem Steel şirketi tersanesinde kızağa konuldu. Denize indirme töreni 20 Aralık 1946'da gerçekleşti ancak gemi hiçbir zaman hizmete girmedi. İnşası tamamlanmayan gemi bir süre Kaliforniya'daki Suisun Körfezi'nde muhafaza edildi. 1956 Mayıs ayı içinde Long Beach donanma üssüne yedekte çekilen teknenin parçaları DD-884 USS Floyd B. Parks  muhribinin pruvasını tamir amacı ile kullanıldı. USS Floyd B. Parks gemisi 11 Mart 1956'da CA-74 USS Columbus kruvazörü ile çarpışmıştı. USS Lansdale 9 Haziran 1956 tarihinde Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı. 1959 yılında sökülmek amacı ile satıldı. Tekneye ismini veren deniz subayı Philip Van Horne Lansdale, C-4 USS Philadelphia kruvazörünün Batı Samoa adalarındaki Apia kentine yaptığı bir ziyaret sırasında düşman gruplar tarafından vurularak 1 Nisan 1889 tarihinde hayatını kaybetmişti.
 DD-767 USS Seymour D. Owens muhribi 3 Nisan 1944 tarihinde Kaliforniya eyaleti San Francisco kentinde kurulu Bethlehem Steel şirketi tersanesinde kızağa konuldu. Denize indirme töreni 24 Şubat 1947'de gerçekleşti ancak gemi hiçbir zaman hizmete girmedi. İnşası tamamlanmayan gemi bir süre Kaliforniya'daki Suisun Körfezi'nde muhafaza edildi. 1956 Mayıs ayı içinde Long Beach donanma üssüne yedekte çekilen teknenin parçaları DD-838 USS Ernest G. Small (veya DDR-838) muhribinin pruvasını tamir amacı ile kullanıldı. USS Ernest G. Small gemisi 7 Ekim 1951'de Güney Kore'nin Sonjin kenti kıyısında bir mayına çarpmıştı. USS Seymour D. Owens 9 Haziran 1956 tarihinde Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı. 23 Mart 1959'da sökülmek amacı ile satıldı. Tekneye ismini veren Kaptan Seymour Dunlop Owens, Fletcher sınıfı bir muhrip olan DD-690 USS Norman Scott gemisine kumanda ederken 24 Temmuz 1943 tarihinde Tinian adasındaki Japon istihkamlarını bombalama sırasında karadan açılan topçu ateşi sonucu hayatını kaybetmiş ve Donanma Haçı madalyasına layık görülmüştü.
 DD-768 USS Hoel muhribi 21 Nisan 1944 tarihinde Kaliforniya eyaleti San Francisco kentinde kurulu Bethlehem Steel şirketi tersanesinde kızağa konuldu. Tekne hiçbir zaman denize indirilmedi. 13 Eylül 1946'da inşasına son verilen gemi Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı. USS Hoel 1947 yılında kendi kızağında sökülmeye başladı. Tekneye ismini veren Kaptan William R. Hoel, Amerikan İç Savaşı sırasında 1861-65 yılları arasında Birlik Donanması'nda görev alan ünlü bir denizcidir.
 DD-769 USS Abner Read muhribi 21 Mayıs 1944 tarihinde Kaliforniya eyaleti San Francisco kentinde kurulu Bethlehem Steel şirketi tersanesinde kızağa konuldu. Tekne hiçbir zaman denize indirilmedi. 13 Eylül 1946'da inşasına son verilen gemi Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı. USS Abner Read 1947 yılında kendi kızağında sökülmeye başladı. Tekneye ismini veren Kaptan Abner Read, Amerikan İç Savaşı sırasında Birlik Donanması'nda görev yapan meşhur bir denizcidir.
 DD-791 USS Seaman muhribi 10 Temmuz 1945 tarihinde Washington eyaleti Seattle kentinde kurulu Todd Shipyards şirketi tersanesinde kızağa konuldu. 7 Ocak 1946'da inşasına son verildi. Fakat, yarım kalan tekne 29 Mayıs 1946'da denize indirildi. Tamamlanmadan muhafaza edilen USS Seaman 1 Mart 1961'de Amerikan Donanması listesinden çıkarıldı ve 12 Eylül 1961 tarihinde sökülmek amacı ile satıldı. Tekneye ismini veren donanma pilotu Allen L. Seamen, 1 Mayıs 1944 tarihinde Yeni Gine bölgesindeki bir bombardıman görevi sırasında yara alan uçağı ile yaptığı mecburi iniş sırasında hayatını kaybetmişti. Seamen, ustaca yaptığı iniş ile mürettebatının çoğunun yaşamını kurtardı ve Donanma Haçı madalyasına layık görüldü.

İptal edilenler

1945 yılında II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi ile birlikte kâğıt üzerinde inşası planlanan 47 adet Gearing sınıfı muhrip daha kızağa konulmadan iptal edilmiştir. Bu gemilerin üç adedi hariç isimlendirilmedi. Sadece borda numaraları tahsis edilen gemiler aşağıdaki gibidir:

 DD-809/816 borda numaraları arası 8 adet muhrip kızağa konmadan 12 Ağustos 1945 tarihinde iptal edildi. DD-815 ve DD-816 muhriplerine sırası ile USS Charles H. Roan ve USS Timmerman adları verildi. İptal işlemi ardından bu isimler yeni kızağa konacak Gearing sınıfı iki muhribe aktarıldı. Bakınız, DD-853 USS Charles H. Roan ve DD-828 USS Timmerman.
 DD-854/856 borda numaraları arası 3 adet muhrip kızağa konmadan 12 Ağustos 1945 tarihinde iptal edildi. DD-854 muhribine USS Robert A. Owens adı verildi. İptal işlemi ardından bu isim yeni kızağa konacak Gearing sınıfı bir muhribe aktarıldı. Bakınız, DD-827 USS Robert A. Owens.
 DD-891/926 borda numaraları arası 36 adet muhrip kızağa konmadan 1945 Mart ayı içinde iptal edildi. Teknelerin hiçbirine isim verilmedi. DD-891/893 ile DD-896 tekneleri 8 Mart 1945 tarihinde; DD-894/895, DD-905/908 ve DD-917/926 tekneleri 27 Mart 1945 tarihinde; DD-897/904 ve DD-909/916 tekneleri ise 28 Mart 1945 tarihinde iptal edildi.

Tadil edilenler

II. Dünya Savaşı'nın sonuna doğru 36 adet Gearing sınıfı muhrip, uçaklara karşı erken uyarı radarları ile donatılarak uzun menzilli radar-piket gemisi şeklinde tadil edildi. Tadilatların çoğu denize indirilmemiş inşa halindeki tekneler üzerinde gerçekleşti. Bu gemiler, Frank Knox sınıfı olarak da bilinir ve tanımlamaları DDR olarak değiştirilmiştir.

Yine II. Dünya Savaşı'nın ardından iki adet Gearing sınıfı muhrip, denizaltılara karşı avcı-katil (Hunter-Killer) muhribi şeklinde tadil edildi. Bu gemiler, Carpenter sınıfı olarak da bilinir ve tanımlamaları DDK olarak değiştirilmiştir. Aynı zamanda 13 adet Gearing sınıfı muhrip, denizaltı savunma harbi refakat muhribi şeklinde tadil edildi. Bu gemiler, Basilone sınıfı olarak da bilinir. Bu muhriplerin tanımlamaları DDE olarak değiştirilmiştir.

Yukarıda adı geçen tüm tekneler daha sonra standart denizaltı savunma harbi muhribi şekline geri döndü ve aşağıdaki başlıkta sözü edilen modernizasyon programlarına katıldılar.

Bu gemilerin dışında üç adet Gearing sınıfı muhrip çeşitli testlerde kullanmak amacı ile tadilata uğradı. DD-848 USS Witek ve DD-828 USS Timmerman tekneleri yeni tahrik sistemlerinin testlerinde, DD-712 USS Gyatt ise Terrier hava savunma füze sistemi denemelerinde kullanıldı. Bu üç tekne herhangi bir modernizasyon çalışması yapılmadan hizmet dışı kalmıştır.

Modernizasyon çalışmaları

Gearing sınıfı muhripler 1960'lı yıllarda FRAM (Fleet Rehabilitation and Modernization) modernizasyon programına tabi tutuldu. Modernizasyon sırasında teknelerin çoğu ASROC lançeri ve AN/SQS-23 sonarı ile donatıldı. Ayrıca, program dahilinde gemilere DASH uzaktan kumandalı denizaltı savunma harbi helikopter kabiliyeti kazandırıldı. Bu gemiler aşağıda belirtilen dört grup halinde modernize edildi:

 FRAM 1A Gearing sınıfı muhripleri
 FRAM 1B Gearing sınıfı muhripleri
 FRAM 1C Gearing sınıfı muhripleri
 FRAM 2 Gearing sınıfı muhripleri

Askeri Yardım Programı

1970'li yılların ortasında Amerikan Donanması'nda görev yapan modernize edilmiş Gearing sınıfı muhripler 30 yıllık ekonomik ömürlerini doldurdu. Bu muhriplerin çoğu Askeri Yardım Programı (MAP) çatısı altında müttefik ülkelere ödünç verildi. Bu muhriplerin bir kısmı transfer edildiği ülkeler tarafından daha sonra satın alındı. Bir kısmı ise Amerikan Donanması'na geri dönmeden hizmet dışı kaldı. Müttefik donanmalara transfer olmayan gemiler ise hedef gemisi olarak tatbikatlarda batırıldı veya sökülmek amacı ile satıldı. Tarihi sıralamaya göre Askeri Yardım Programı ile Gearing sınıfı muhrip alan 11 ülke aşağıda belirtilmiştir:

Yunanistan Deniz Kuvvetleri
1971 ile 1980 yılları arasında altı adedi FRAM 1 ve bir adedi FRAM 2 modernizasyon seviyesinde olmak üzere toplam yedi adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Themistoklis sınıfı olarak da bilinir.

Çin Cumhuriyeti Deniz Kuvvetleri
1971 ile 1980 yılları arasında 12 adedi FRAM 1 ve iki adedi FRAM 2 modernizasyon seviyesinde olmak üzere toplam 14 adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Fu Yang sınıfı olarak da bilinir.

Türk Deniz Kuvvetleri
1971 ile 1983 yılları arasında 9 adedi FRAM 1 ve üç adedi FRAM 2 modernizasyon seviyesinde olmak üzere toplam 12 adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Tepe sınıfı olarak da bilinir.

Toplam 12 adet Amerikan Donanması fazlası Gearing sınıfı ve Carpenter sınıfı denizaltı savunma harbi muhribi 1971-83 yılları arasında Türkiye'ye transfer edildi. Bu gemiler 1995 yılına kadar hizmete devam ettiler.

İlk teslimatlar
Mart 1971 ile Haziran 1980 ayları arasında sekiz adet Amerikan Gearing sınıfı muhrip Askeri Yardım Programı (MAP) dahilinde Türk Deniz Kuvvetleri'ne katıldı. 1974 Kıbrıs harekâtı sırasında dost ateşi sonucunda batan () muhribinin yerine aynı ad ve borda numarası ile  (aslında yedek parça olarak kullanılmak üzere alınan bir tekneydi) gemisi geçti.

Carpenter sınıfı
Şubat 1981 ve 1982 arasında iki adet Amerikan Carpenter sınıfı muhrip TCG Anıttepe (D-347) (eski USS Carpenter (DDK-820) ve TCG Alçıtepe (D-346) (eski USS Robert A. Owens (DDK-827)) Askeri Yardım Programı (MAP) dahilinde Türk Deniz Kuvvetleri'ne katıldı.

Son teslimatlar
Ekim 1982 ve Mart 1983 ayları arasında iki adet Amerikan Gearing sınıfı muhrip Askeri Yardım Programı (MAP) dahilinde Türk Donanması'na katıldı.

Ayrıca, eski Amerikan USS McKean (DD-784) muhribi yedek parça olarak kullanılmak amacı ile TCG Gayret gemisinden önce, 2 Kasım 1982 tarihinde Türk Deniz Kuvvetleri'ne transfer edilmiştir.

Kore Cumhuriyeti Deniz Kuvvetleri
1972 ile 1981 yılları arasında beş adedi FRAM 1 ve iki adedi FRAM 2 modernizasyon seviyesinde olmak üzere toplam yedi adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Chung Buk sınıfı olarak da bilinir.

İspanyol Deniz Kuvvetleri
1972 ile 1978 yılları arasında FRAM 1 modernizasyon seviyesinde beş adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Churruca sınıfı olarak da bilinir.

Arjantin Deniz Kuvvetleri
1973 yılında FRAM 2 modernizasyon seviyesinde bir adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiye D-27 ARA Comodoro Py adı verildi.

Brezilya Deniz Kuvvetleri
1973 yılında FRAM 1 modernizasyon seviyesinde iki adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Marcilio Dias sınıfı olarak da bilinir.

 1975 ile 1977 yılları arasında Amerikan Donanması, FRAM modernizasyonuna katılmış iki eski muhribi İran'a transfer etti. DD-713 USS Kenneth D. Bailey ve DD-881 USS Bordelon gemileri hiçbir zaman İran Donanması'nda hizmete girmedi ve kullanılmadan söküldü.

Pakistan Deniz Kuvvetleri
1977 yılından başlayarak FRAM 1 modernizasyon seviyesinde altı adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Tariq sınıfı (veya Tarık) olarak da bilinir.

Ekvator Deniz Kuvvetleri
1978 yılında FRAM 1 modernizasyon seviyesinde bir adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiye BAE Presidente Eloy Alfaro adı verildi.

Meksika Deniz Kuvvetleri
1982 yılından başlayarak FRAM 1 modernizasyon seviyesinde iki adet Gearing sınıfı eski Amerikan muhribi teslim aldı. Bu gemiler Netzahualcoyotl sınıfı olarak da bilinir.

Gearing sınıfı muhrip


Este artigo lista países soberanos, territórios e uniões supranacionais por ganhadores do Prêmio Nobel per capita. Os números incluem todos os Prêmios Nobel concedidos a indivíduos até 14 de outubro de 2019. Os números da população são os valores atuais, e o número de laureados é dado por 10 milhões. Apenas países soberanos são classificados; entidades não classificadas são marcadas em itálico.

Todos os prêmios
Todos os cinco prêmios (Química, Literatura, Paz, Física e Fisiologia ou Medicina) e o Prêmio Nobel de Ciências Econômicas são considerados.

Prêmios científicos
Apenas os prêmios de Química, Física, Fisiologia ou Medicina e o Prêmio Nobel de Ciências Econômicas são considerados.

Critérios de inclusão
A lista de ganhadores do Nobel por país foi compilada pela BBC News usando os seguintes critérios:

 Os prêmios são atribuídos ao país ou países indicados na biografia do vencedor no site do comitê do Prêmio Nobel (www.nobelprize.org).
 Quando o site menciona vários países em relação a um vencedor do prêmio (país de nascimento; país de cidadania; país de residência no momento da premiação), cada um desses países é creditado como vencedor do prêmio.
 Quando um prêmio tem vários vencedores, o país (ou países) de cada vencedor é creditado.
 Os prêmios que foram recusados pelo vencedor estão incluídos.
 Os prémios ganhos por organizações não são atribuídos a países.
 Os vencedores da Bielorrússia e da Ucrânia não são creditados à Rússia. Os vencedores nascidos no que era então a Polônia, mas agora é a Ucrânia, são creditados à Polônia.

Veja também

 Lista de laureados com o Nobel
 Lista de ganhadores do Nobel por país
 Lista de cristãos ganhadores do Nobel

Referências

Listas de países
Prémio Nobel

Lista de países por laureados com Nobel per capita


Warblino (deutsch Warbelin, slowinzisch Vãrblänɵ) ist ein Dorf in der Gemeinde Główczyce (Glowitz)  im Powiat Słupski (Kreis Stolp) der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Warblino liegt in Hinterpommern, etwa 28 Kilometer nordöstlich der  Stadt Słupsk (Stolp) und vier  Kilometer südöstlich des Kirchdorfs Główczyce (Glowitz).

Geschichte
In alten Urkunden heißt das ehemalige Gutsdorf 1461 Varbelyn und 1509 Verbelin. Wie auch Zipkow, Dochow und Großendorf gehörte Warbelin früher zum Lehensbesitz der Familie Stojentin. Um 1700 kam die Familie Podewils in den Besitz von Warbelin. Das Gut Warbelin war seinerzeit ein Teil des umfangreichen Güterkonglomerats Rumbske. Durch den Teilungsvergleich von 1731 wurde  der spätere Etatsminister Friedrichs des Großen, Otto Christoph von Podewils (1719–1781),  Besitzer von Zipkow, Großendorf und Warbelin. Um das Jahr 1784 gab es in Warbelin ein Vorwerk, fünf Bauern, zwei Kossäten, eine Korn- und Schneidemühle und insgesamt 14 Haushaltungen.  Besitzer des Guts zu diesem Zeitpunkt war Friedrich Heinrich Graf von Podewils (1746–1804). Zur damaligen Zeit wurde in dem Dorf noch überwiegend kaschubisch gesprochen. 1797 saß ein Angehöriger der Familie Mitzlaff auf Warbelin. Anschließend gehörte das Gut einem Angehörigen der Familie Blankensee. Vor 1823 hatte das Gut 101 Einwohner, und bei der Mühle lebten neun Personen.  Um 1843 befanden sich die Güter Warbelin und Zipkow im Besitz einer Frau von Blankensee. Im Jahr 1854 wurde das Gut für 51.000 Taler an einen Herrn Bochert veräußert. Vor 1867 befand sich die Warbeliner Mühle im Besitz des Müllermeisters Ferdinand Carl Raddatz. Im  Jahr 1938  war Kurt Lüpke der Eigentümer des Guts Warbelin.

Im Jahr 1925 standen in Warbelin 30 Wohngebäude. Im Jahr 1939 lebten in Warbelin 272 Einwohner, die auf 55 Haushaltungen verteilt waren.

Vor 1945 gehörte Warbelin zum Amtsbezirk  Großendorf des  Landkreises Stolp im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern.  Die Gemeindefläche war 543 Hektar groß. Das Dorf Warbelin war der einzige Wohnort in der Gemeinde Warbelin. Das Gut hatte zuletzt eine Größe von 203 Hektar, wovon 140 Hektar Ackerland waren. Außer dem Gut gab es in der Gemeinde Warbelin 32 weitere landwirtschaftliche Betriebe. Im Dorf befand sich ein Gasthof.

Gegen Ende des Zweiten Weltkrieges wurde Warbelin am 9. März 1945 kampflos von der Roten Armee besetzt. Zu diesem Zeitpunkt befanden sich im Dorf Flüchtlingstrecks aus Ostpreußen und Westpreußen. Es gab zahlreiche Übergriffe seitens der sowjetischen Truppen gegenüber Zivilisten. Ein Dorfbewohner wurde einen Tag nach dem Einmarsch von einem Russen erschossen, viele Männer wurden verschleppt. Ehemalige polnische Kriegsgefangene richteten bereits im April 1945 im Dorf eine polnische Verwaltungsstelle ein. Die Polen besetzten die Höfe, Grundstücke und Wohnungen. Polnische Miliz führte in der Folgezeit die Vertreibung der Dorfbewohner durch. Am 4. September erfolgte eine Deportation von 68 Personen in Richtung Westen. Nach und nach wurde dann die gesamte Dorfbevölkerung von den Polen vertrieben. Warbelin wurde in Warblino umbenannt.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 106 und in der DDR 87 aus Warbelin vertriebene Dorfbewohner ermittelt.

In dem Dorf Warblino  leben heute etwa 170 Einwohner.

Schule
Vor 1945 verfügte Warbelin über eine eigene Volksschule. Im Jahr 1932 war diese Schule einstufig; ein einzelner Lehrer unterrichtete hier zu diesem Zeitpunkt 61 Schulkinder.

Kirche
Die vor 1945 anwesenden Dorfbewohner waren evangelisch. Warbelin  gehörte zum Kirchspiel Glowitz und damit zum Kirchenkreis Stolp-Altstadt.

Verkehr
Etwa drei Kilometer nördlich  des Dorfs verläuft die Wojewodschaftsstraße 213 Słupsk – Krokowa
(Stolp –  Krockow), die über das östliche Hinterpommern nach Westpreußen führt.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 1006–1008 ( Ortsbeschreibung Warbelin; PDF)
 Ernst Müller, Die Evangelischen Geistlichen Pommerns von der Reformation bis zur Gegenwart, Teil 2, Stettin, 1912
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 1014, Nr. 152 und S. 1022–1023, Nr. 169.

Weblinks
 Die Gemeinde Warbelin im ehemaligen Kreis Stolp (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011).

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Główczyce

Warblino


George Sidney Bishop ( - ) est un fonctionnaire et homme d'affaires britannique .

Jeunesse
George Bishop est né près de Wigan dans le Lancashire.

Bishop fréquente la Ashton-in-Makerfield Grammar School (depuis 1978 Byrchall High School) et la London School of Economics pour étudier l'économie et le gouvernement sous Harold Laski.

Carrière
Il commence sa carrière une organisation Quaker dans le sud du Pays de Galles qui aide les chômeurs grâce à une production de subsistance. Au début de la Seconde Guerre mondiale, il rejoint le ministère de l'Alimentation en tant que statisticien, dirigeant par la suite sa division des services d'urgence.

Après la guerre, Bishop devient secrétaire particulier des ministres de l'Alimentation Ben Smith et John Strachey. Bishop joue un rôle actif dans la liquidation du projet désastreux d'huile d'arachide. En 1959, il est promu sous-secrétaire, alors le plus jeune dans ces fonctions.

En 1961, Bishop rejoint la société sucrière de l'époque, Booker McConnell, dont il devient vice-président en 1970 et président en 1972. Il est fait chevalier en 1975 et prend sa retraite en 1979 .

Exploration
Ayant escaladé sa première montagne à l'âge de 8 ans, Bishop escalade régulièrement le nord du Pays de Galles, le Lake District et l'Écosse. Lui et sa deuxième épouse Una participent à 18 expéditions dans l'Himalaya. Pour la Royal Geographical Society, dont il est président de 1983 à 1987, il organise une expédition scientifique dans la région de Kimberley en Australie occidentale. Il y fait la première traversée de la chaîne Wunaamin Miliwundi avec Una.

Vie privée
Il épouse Marjorie Woodruff en 1940; ils ont une fille mais le mariage est dissous en 1961. La même année, il se remarie avec Una CC Padel, fille de Charles Padel. Lady Bishop est décédée en 2015 à l'âge de 96 ans .

En 1947, il devient Officier de l'Ordre de l'Empire britannique (OBE), il est Compagnon de l'Ordre du Bain (CB) en 1958 et Chevalier (Kt) en 1975.

Références

Liens externes

Knight Bachelor
Compagnon de l'ordre du Bain
Officier de l'ordre de l'Empire britannique
Étudiant de la London School of Economics
Président de la Royal Geographical Society
Membre de la Royal Geographical Society
Décès en avril 1999
Naissance en octobre 1913
Décès à 85 ans

George Bishop


Tritonal es una mezcla de 80% de TNT y 20% de polvo de aluminio, usado en varios tipos de artefactos explosivos como bombas lanzadas desde el aire. El aluminio mejora la producción total de calor y por lo tanto, el impulso de TNT - la longitud de tiempo durante el cual la onda expansiva es positiva. El Tritonal es aproximadamente 18% más potente que el TNT solo.

Los 87 kg de tritonal en una bomba Mark 82 pueden producir aproximadamente 836,98 MJ de energía.

Referencias

Véase también
Torpex
Composición H6
Minol
TNT

Explosivos

Tritonal


Die Saison 1932/33 war die 18. reguläre Austragung der Internationalen Schweizer Eishockeymeisterschaft. Meister wurde der Grasshopper Club Zürich.

Hauptrunde

Serie Ost

Final
 EHC St. Moritz – HC Davos 1:3

Serie Zentral

Serie West

Halbfinal
 Lycée Jaccard – Star Lausanne 2:0
 HC Château-d'Oex – HC Rosey Gstaad 0:3

Final
 HC Rosey Gstaad – HC Château-d'Oex 7:3

Finalrunde

Weblinks
  (PDF; 547 kB)

1932
Eishockeysaison 1932/33

Internationale Schweizer Eishockeymeisterschaft 1932/33


Celmisiinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Astereae. Postoji nekoliko rodova iz Australije, Novog Zelanda i zapadnog Pacifika.

Rodovi
 Celmisia Cass. (69 spp.)
 xCelmearia Heenan (0 sp.)
 Damnamenia Given (1 sp.)
 Pleurophyllum Hook. fil. (3 spp.)
 Pachystegia Cheeseman (3 spp.)

Izvori

Astereae

Celmisiinae


Drusus may refer to to:

 Gaius Livius Drusus (jurist), son of the Roman consul of 147 BC
 Marcus Livius Drusus (consul) (155–108 BC), opponent of populist reformer Gaius Gracchus
 Marcus Livius Drusus (reformer) (died 91 BC), whose assassination led to the Social War (91–87 BC)
 Nero Claudius Drusus ("Drusus I", 38–9 BC), brother of Roman emperor Tiberius.
 Drusus Julius Caesar ("Drusus II", 14 BC–AD 23), son of Roman emperor Tiberius
 Drusus Julius Caesar ("Drusus III", AD 8–33), son of Germanicus, adoptive grandson of Tiberius
 Claudius, born Tiberius Claudius Drusus (10 BC–AD 54), Roman emperor from 41 to 54
 Tiberius Claudius Drusus (circa AD 10–20), son of emperor Claudius

See also

 Livii Drusi

Drusus


Bovenija (lat. Bowenia), rod cikada iz porodice Zamiaceae. Pripada mu dvije priznate vrsta koje rastu u Queenslandu, Australija.

Vrste
 Bowenia serrulata (W.Bull) Chamb.
 Bowenia spectabilis Hook. ex Hook.f.

Vanjske poveznice

Izvori

Kijakovke

Bovenija


Michal Vondrka (* 17. Mai 1982 in České Budějovice, Tschechoslowakei) ist ein tschechischer Eishockeyspieler, der seit Mai 2018 beim BK Mladá Boleslav in der tschechischen Extraliga unter Vertrag steht.

Karriere
Michal Vondrka begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HC České Budějovice, für dessen Profimannschaft er von 2000 bis 2003 in der Extraliga aktiv war. Auch die Saison 2003/04 begann der Flügelspieler bei seinem Heimatverein, ehe er nach acht Einsätzen innerhalb der Extraliga zum HC Slavia Prag wechselte, bei dem er in der Folgezeit zu einem der Führungsspieler wurde. In der Saison 2006/07 war er zudem für elf Spiele an den Ligakonkurrenten HC Energie Karlovy Vary ausgeliehen. Mit Slavia Prag gewann er in der Saison 2007/08 den tschechischen Meistertitel. Als amtierender Meister nahm er mit Slavia in der Saison 2008/09 auf europäischer Ebene an der Champions Hockey League teil, scheiterte mit seiner Mannschaft jedoch bereits in der Gruppenphase am späteren Titelgewinner ZSC Lions aus der Schweiz.

Die Saison 2011/12 begann Vondrka bei Kärpät Oulu in der finnischen SM-liiga. Für Kärpät erzielte er in 21 Spielen je drei Tore und drei Vorlagen in der höchsten finnischen Spielklasse und stand in sechs Spielen der European Trophy für die Mannschaft auf dem Eis. Mitte November 2011 kehrte er zum HC Slavia Prag zurück, mit dem er am Saisonende erst in der Abstiegsrunde den Klassenerhalt erreichte.

Im Juli 2012 wurde Vondrka vom HC Slovan Bratislava aus der Kontinentalen Hockey-Liga unter Vertrag genommen und absolvierte für diesen bis Januar 2015 139 KHL-Partien, in denen er 28 Tore erzielte und weitere 35 vorbereitete. Anschließend wurde an den HC Sparta Prag abgegeben.

Zwischen 2015 und 2018 spielte Vondrka für die Piráti Chomutov und gehörte dabei zu den besten Spielern der Liga, was 2017 in der Wahl zum Spieler des Jahres der Extraliga führte.

International
Für Tschechien nahm Vondrka im Juniorenbereich ausschließlich an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2002 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei der Weltmeisterschaft 2012, bei der er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann, sowie 2014. Zudem trat er für Tschechien in den Jahren 2009, 2011 und 2012 bei der Euro Hockey Tour an.

Erfolge und Auszeichnungen
 2008 Tschechischer Meister mit dem HC Slavia Prag
 2012 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 2017 Spieler des Jahres der  Extraliga
 2017 Bester Torschütze (10) der Extraliga-Playoffs

Karrierestatistik

International

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Tschechien)
Eishockeyspieler (Oulun Kärpät)
Eishockeyspieler (HC České Budějovice)
Eishockeyspieler (HC Energie Karlovy Vary)
Eishockeyspieler (KLH Vajgar Jindřichův Hradec)
Eishockeyspieler (Mountfield HK)
Eishockeyspieler (HC Slovan Bratislava)
Eishockeyspieler (HC Slavia Prag)
Olympiateilnehmer (Tschechien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Tschechischer Meister (Eishockey)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1982
Mann

Michal Vondrka


An Plocoglottis torana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Plocoglottis torana in nahilalakip ha genus nga Plocoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Plocoglottis

Plocoglottis torana


Ebessan III (10 de enero de año desconocido) es un luchador profesional japonés enmascarado, también conocido como Ice Penguin.

Carrera

Osaka Pro Wrestling (2005-presente)
Ice Penguin debutó en Osaka Pro Wrestling en julio de 2005, utilizando un disfraz de pingüino. El gimmick de Penguin era el de un personaje con poco conocimiento de lucha libre que había acudido a OPW para aprender sobre ella; sin embargo, su inexperiencia y sus continuas confusiones sobre lo que había que realizar sobre el ring le hacían perder regularmente. Ice Penguin tuvo una larga racha de derrotas hasta que, el 22 de abril de 2007, derrotó a Ebessan II en lo que sería su primera victoria, ganando el derecho a ser el siguiente portador de la máscara de Ebessan. Por ello, Ice Penguin cambió su nombre a Ebessan III, comenzanso a utilizar el atuendo y la máscara del personaje, aunque declarándose así mismo como una encarnación más poderosa que las anteriores y denotándose como un poco más serio que ellas. A pesar de ello, formó una alianza con Kuishinbo Kamen, con el que compitió también en combates amistosos.

En lucha
 Movimientos finales
 Ebisu Bottom / Penguin Bottom (Lifting side slam) - parodiado de The Rock
 Ebisu Kaiun Body Attack (Diving crossbody)
 Ebisu Kaiun Suplex / Sonoda Suplex (Bridging German suplex)
 White German Suplex (Bridging German suplex precedido de quitarse la camisa)
 White Muso (Spinning over the shoulder back to belly piledriver) - 2009-presente

 Movimientos de firma
 Ebisleeper (Sleeper hold)
 Argentine backbreaker rack
 Brainbuster
 Corner slingshot splash
 Dropkick, a veces desde una posición elevada
 Inverted facelock camel clutch
 Rolling wheel kick
 Roll-up
 Small package

Campeonatos y logros
 Dramatic Dream Team
 DDT Iron Man Heavymetalweight Championship (1 vez)

 Osaka Pro Wrestling
 OPW Battle Royal Championship (2 veces)
 OPW Meibutsu Sekaiichi Championship (1 vez)
 OPW Owarai Championship (1 vez)
 UWA World Trios Championship (1 vez) - con Kuishinbo Kamen & Kanjyouro Matsuyama
 FM Osaka Cup 1 Day Six Man Tag Tournament (2009) - con Kuishinbo Kamen & Kanjyouro Matsuyama

Referencias

Luchadores profesionales de Japón

Ebessan III


La Hochburg (forteresse) d'Emmendingen, également connue sous le nom de Burg Hachberg, est un château fort perché sur un éperon montagneux situé à 343,6 mètres au dessus du niveau de la mer, dans l'arrondissement d'Emmendingen dans Bade-Wurtemberg. Après le château de Heidelberg, la Hochburg est le deuxième plus grand complexe de châteaux du Pays de Bade. La lignée des margraves du Hachberg tire son nom de ce château.

Toponymie

L'origine du nom de la Hochburg n'est pas clairement documentée. Une hypothèse voudrait qu'un page de Charlemagne nommé Hacho avait reçu de lui un domaine sur lequel il aurait bâti le précurseur du château qui porte désormais son nom. Cette hypothèse est également étayée par une plaque du margrave Charles II placée dans le château : une charte de 1161 l'appelle en effet « Castro Hahberc ». Le bâtisseur du château adopta probablement le nom du château pour désigner sa lignée, tout comme plus tard la nouvelle branche de la Maison de Bade portera le nom de « Hachberg ».

Le changement du nom « Hachberg » en « Hochberg » est d'abord perceptible dans les sources françaises traitant des membres de la lignée Hachberg-Sausenberg, qui étaient également comtes de Neuchâtel.

Le nom de Hochberg reparaît encore une fois en 1787, lorsque le margrave Charles 1er de Bade nomme sa seconde épouse, Louise Caroline, Freifrau von Hochberg.

Histoire

Les seigneurs du Hachberg
Le château a probablement été construit au  par Dietrich von Emmendingen, qui s'est rebaptisé plus tard « von Hachberg ». La première mention documentée en remonte à 1127. On suppose ensuite qu'Erkenbold von Hachberg, le dernier de sa lignée, céda sa propriété à la famille Zähringer et afin de financer sa participation à la deuxième croisade (1147-1149).

Les margraves de Bade (1161-1212)
Un document sur les négociations portant sur fondation du monastère de Tennenbach de 1161 indique que Herrmann IV de Bade était le seigneur du château de Hachberg à cette époque.

Les Margraves de Bade-Hachberg (1212-1415)
Lorsque les fils d'Herrmann IV, Herrmann V et Henri , se partagèrent le margraviat vers 1212, le château de Hachberg devint le centre du pouvoir du margraviat de Bade-Hachberg et de la ligne collatérale de la maison de Bade qui y régnait.

Les margraves de Bade (1415-1535)
En 1415, le margrave Bernhard  de la ligne principale de Bade acquiert le château et la seigneurie du margrave Otton II de Baden-Hachberg.

En 1424, le château a survécu à la guerre de la Ligue des villes du Rhin supérieur contre Bernhard . Il a également résisté à la guerre des paysans de 1525.

Les margraves de Baden-Durlach (1535-1771)
À partir de 1553, le château est fortement agrandi sous Charles II : de château médiéval, il devient une forteresse typique de la Renaissance.

Pendant la guerre de Trente Ans, le château est assiégé de 1634 à 1636 et rasé après la reddition de ses défenseurs. La reconstruction est entreprise à partir de 1660 par le margrave Frédéric VI.

Dès 1681, cependant, les défenses du château ont été volontairement détruites après que la France eut étendu son son emprise sur Fribourg-en-Brisgau après la paix de Nimègue. Le château était devenu une épine dans le pied de son nouveau puissant voisin. En 1684, un incendie causé par la négligence de domestiques détruit l'ancienne forteresse. Le 12 octobre 1688, au commencement de la Guerre de la Ligue d'Augsbourg, les troupes françaises venues de Fribourg occupent les vestiges de la forteresse et la font sauter le 17 octobre. Après cela, en 1689, les bâtiments encore habitables et les voûtes des caves ont été dynamités. Selon les Français en effet, les bastions auraient pu être restaurés en six semaines. Leur démolition devait donc empêcher toute possible restauration.

La préservation de la ruine

À la fin du , les premières mesures structurelles de sécurité et d'entretien ont été prises, qui se poursuivent à ce jour. Les deux guerres mondiales interrompent les travaux sur les ruines.

Depuis 1971, le complexe du château est pris en charge par les bénévoles de l'association pour la préservation des ruines de la Hochburg, basée à Emmendingen. Depuis 2007, l'association est également locataire des ruines du château.

La forteresse est ouverte aux visites. C'est un monument national et elle est à ce titre géré par l'institution des palais et jardins d'État du Bade-Wurtemberg. Un petit musée est installé dans le sous-sol du château supérieur depuis 1991.

Liens et références

Références

Bibliographie

 Boris Bigott, Bertram Jenisch : Emmendingen (EM). Hochbourg. In : Alfons Zettler, Thomas Zotz : Les châteaux du Brisgau médiéval. demi-bande 1 A – K. Partie Nord (= archéologie et histoire. Recherche de Fribourg sur le premier millénaire dans le sud-ouest de l'Allemagne. tome 14 ). Thorbecke, Ostfildern 2003, , p. 122-133.
 Rolf Brinkmann : Burgruine Hochburg - du château de compensation à la forteresse, auto-publié 2001,  (3. édition parue en 2017).
 Rolf Brinkmann : La forteresse près d'Emmendingen. Deutscher Kunstverlag, Munich, Berlin 2007,  .
 Rolf Brinkmann : Du petit château noble à la forteresse. Une histoire de la construction de la forteresse, Emmendingen 2019,  .
 Werner Baumann : A la fin du fief en 1688/89. In : Revue d'histoire du Rhin supérieur . 136 (1988), pages 207-211.
 Heinrich Maurer : L'incendie du château Hochberg 1684. Dans : Look-in-the-land . 15 (1889), pp. 81–86 ( copie numérique de la bibliothèque universitaire de Fribourg ).
 Christian Philipp Herbst : Die Burg Hachberg im Breisgau, principalement à partir du XVIe siècle, Karlsruhe 1851 ( numérisé chez Google Books ).
 Franz Xaver Kraus : Les monuments artistiques du Grand-Duché de Bade, Volume 6, Tübingen 1904, pp. 211-229 ( copie numérique de la bibliothèque universitaire de Heidelberg ).
 Bertram Jenisch : Soudain plus de quatre fois plus grand ! Fortifications nouvellement découvertes autour de la forteresse près d'Emmendingen. Préservation des monuments dans le Bade-Wurtemberg, année 2017, numéro 1, p. 53-55 ( copie numérique de la bibliothèque universitaire de Heidelberg ; PDF : 4.2 Mo)
 Rolf Brinkmann, Axel Brinkmann : club fief depuis 50 ans. 1971-2021. Emmendingen 2021

Hochburg
Monument historique en Bade-Wurtemberg
Château fort en Allemagne
Château en ruines en Allemagne
Emmendingen
Architecture gothique en Allemagne
Architecture Renaissance en Allemagne

Hochburg d'Emmendingen


Kenny Aronoff (Albany, 7 de março de 1953) é um baterista estadunidense que colaborou em um grande número de álbuns de artistas ao longo de sua carreira de mais de 30 anos. A revista Rolling Stone classificou Aronoff em 66.º em sua lista de 2016 dos "100 Maiores Bateristas de Todos os Tempos".

Carreira
Aronoff se formou na Universidade de Indiana em 1976. Participou então de várias orquestras sinfônicas e depois decidiu se mudar para a Costa Leste dos Estados Unidos onde estudou bateria em Boston e Nova York. Durante este tempo começou a concentrar-se no jazz e no jazz fusion. Em 1980 juntou-se à banda de John Mellencamp, com quem gravou 10 álbuns ao longo de 17 anos. Além de seu trabalho com Mellencamp, ele também é conhecido por seu trabalho com John Fogertye por ter trabalhado na turnê do álbum Adore do The Smashing Pumpkins, depois que o baterista Jimmy Chamberlin foi demitido.

Em 2001 foi membro da primeira edição do Independent Music Awards.

Mais recentemente, Chad Smith entregou oficialmente suas baquetas a Kenny Aronoff para sua substituição no banco do supergrupo Chickenfoot enquanto ele está em turnê com o Red Hot Chili Peppers.

Discografia
A discografia de Aranoff é extensa, tendo colaborado em mais de 200 álbuns. Artistas notáveis com quem ele trabalhou desde 1980 incluem: John Fogerty, Santana, Alanis Morissette, Hilary Duff, Iggy Pop, Anastacia, Rod Stewart, Meat Loaf, Joe Cocker, Avril Lavigne, Ashlee Simpson, Bon Jovi, Cinderella, Michelle Branch, Mick Jagger, Alice Cooper, Céline Dion, The Rolling Stones, Bob Dylan, B.B. King, Elton John, Lynyrd Skynyrd, Kelly Clarkson, Carlos Goñi, Tony Iommi, Stryper, Manolo García, Joe Satriani entre outros.

Bateristas dos Estados Unidos
Naturais de Albany (Nova Iorque)

Kenny Aronoff


Alaçatı, İzmir'in Çeşme ilçesine bağlı bir mahalle. Ege Denizi'ne kıyısı vardır. Tarihî taş evleri ve yılın 360 günü rüzgâr alması sebebiyle rüzgâr sörfüne elverişli plajları ile ünlüdür. Son yıllarda taş evleri sayesinde çok fazla gelişmiştir.

2000 yılı rakamlarına göre nüfusu 8.401 kişidir. 704 kilometrekarelik alanında birçok eğlence mekânı ve oteli barındıran Alaçatı, Ege Bölgesi'nin önemli tatil beldelerinden biridir.

Alaçatı'nın antik dönemdeki adı Agrillia'dır. Alaçatı ismini 'Alacaat' adı verilen bir Osmanlı aşiretinden alır. Osmanlı döneminde Alaçatı'da Rumlar ve Türkler yaşıyorlardı. Rumcada 'Alacaat' kelimesinin telaffuzu zor olduğu için 'Alacaat' zamanla değişir ve günümüzde kullanılan Alaçatı adını alır.

Kültür

Alaçatı Ot Festivali
2010 yılından beri düzenlenmekte olan festivalde bölgede yetişen otlardan yapılan yemeklerle ot çeşitlerinin tanıtılması hedeflenmektedir. Festival ilkbahar aylarında yapılmaktadır.

Ayrıca bakınız

 İyonya
 Çeşme

Kaynakça

Çeşme'nin mahalleleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları
İzmir'deki korumalı bölgeler

Alaçatı


Progetti Gestione Ecologiche war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Mailand begann 1976 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete PGE. Etwa 1982 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Das Unternehmen stellte Elektroautos und Hybridelektrokraftfahrzeuge für privaten und geschäftlichen Gebrauch her. Zu den Personenwagen zählte das Coupé 3 P mit zwei bis drei Sitzplätzen und der 6 P, ein offenes Freizeitauto im Stile des Fissore Scout mit vier Sitzen. Beide Modelle hatten einen Rohrrahmen und eine Leichtmetallkarosserie. Ein Elektromotor mit 72 Volt trieb die Vorderräder an. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 60 km/h angegeben und die Reichweite mit bis zu 100 km. Außerdem bestand die Option auf einen Hybridantrieb mit einem Zweizylinder-Ottomotor.

Ein Fahrzeug war 2012 im Museo dell'automobile Bonfanti-Vimar in Romano d'Ezzelino zu besichtigen.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile. Volume 3: P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago IL 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch).

Weblinks

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliger Hybridelektroautohersteller
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)
Gegründet 1976

Progetti Gestione Ecologiche


1876 is the third historical novel in Gore Vidal's Narratives of Empire series. It was published in 1976 and details the events of a year described by Vidal as "probably the low point in our republic's history".

Style

The novel is written in the form of a journal written by Charles Schermerhorn Schuyler.

Plot
The novel follows Charles Schermerhorn Schuyler who has recently returned to the United States after more than 30 years in Europe, where he married into minor Napoleonic nobility; he is accompanied by his beautiful, young, widowed daughter Emma, the Princesse d'Agrigente. She immediately becomes the darling of New York high society. Despite his fame and affluent image, Schuyler finds work as a journalist because his wealth has been destroyed by the Panic of 1873 and his daughter's late husband has left her penniless. Schuyler also supports the Democratic candidate, Samuel J. Tilden, Governor of New York, because he hopes to secure himself a diplomatic position with the incoming administration, enabling him to return to Europe.

The early chapters detail the Schuylers' introduction into New York society and the engagement between Emma and John Day Apgar, a wealthy but rather dull young lawyer and scion of a leading New York family. The later chapters chronicle Schuyler's sojourn in Washington, D.C., and Emma's growing friendship with the wealthy Denise Sanford and her boorish husband William. Emma and Denise become close friends, but after Denise dies in childbirth, Emma breaks off her engagement to Apgar and marries Sanford instead.

The political backdrop to the story is the 1876 presidential election, a close contest between Tilden and the Republican Rutherford B. Hayes. Tilden won the popular vote, but there was a dispute over the results in Louisiana, Oregon, South Carolina, and Florida. In Florida, the Republican leaders of the State and the Electoral Commission initially reported a victory for Tilden, before deciding that in fact Hayes had won. Vidal builds up to this historic crisis through the activities of a mixed cast of historical and fictional characters, some of the latter having appeared in Burr or having descended from characters in that novel.

References

1976 American novels
Novels by Gore Vidal
American historical novels
Novels set in New York City
Novels set in the 1870s
Fiction set in 1876
Novels set in Washington, D.C.
Random House books
1876 United States presidential election

1876 (novel)


Christian Ruud (* 24. August 1972 in Oslo) ist ein ehemaliger norwegischer Tennisspieler.

Leben
Ruud wurde 1991 Tennisprofi, nachdem er schon als 16-Jähriger erstmals für Norwegen im Davis Cup angetreten war. Zunächst spielte er auf der ATP Satellite Tour, um erste Weltranglistenpunkte zu gewinnen. Den Großteil seiner Karriere bestritt er in der ATP Challenger Tour. Im Laufe seiner Karriere gewann er dort zwölf Einzel- und einen Doppeltitel. Sein bestes Resultat auf der ATP Tour war die Finalteilnahme bei den Swedish Open 1995, als er Fernando Meligeni unterlag. Im gleichen Jahr erreichte er mit Position 39 im Einzel sowie Position 264 im Doppel seine höchste Notierung in der Tennisweltrangliste. Sein bestes Einzelergebnis bei einem Grand-Slam-Turnier war das Erreichen des Achtelfinales der Australian Open 1997. Nach Siegen über Jan Siemerink, Leander Paes und Neville Godwin unterlag er schließlich Goran Ivanišević in fünf Sätzen. Im Doppel konnte er sich nie für ein Grand-Slam-Turnier qualifizieren.

Ruud spielte zwischen 1989 und 2000 39 Einzel- sowie 15 Doppelpartien für die norwegische Davis-Cup-Mannschaft. Seine Bilanz war 24:15 im Einzel sowie 7:8 im Doppel, womit er bis heute norwegischer Rekordspieler Norwegens im Davis Cup ist. Er trat bei den Olympischen Sommerspielen 1992, 1996 und 2000 für Norwegen im Einzel an, zudem spielte er 1992 im Doppel. Sein bestes Ergebnis war die Teilnahme an der dritten Runde 1996 nach Siegen über Alejandro Hernández und Marcos Ondruska.

Sein Sohn Casper Ruud übertrumpft ihn als Tennisprofi. Er stieg bis auf Platz 2 der Weltrangliste und wurde zum besten norwegischen Tennisspieler der Geschichte.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Norwegen)
Olympiateilnehmer (Norwegen)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Norweger
Geboren 1972
Mann

Christian Ruud


Francis Longworth Haszard (November 20, 1849 – July 25, 1938) was a Prince Edward Island politician and jurist, the tenth premier of Prince Edward Island. Haszard's family had been United Empire Loyalists moving to PEI from the United States after the American Revolution.

Longworth was born at Bellevue, Lot 49, Prince Edward Island. He studied law, was called to the bar in 1872 and set up practice in Charlottetown. He had been a magistrate in Charlottetown before being elected to the provincial legislature for the first time in 1904 as a Liberal. In 1908, he was asked by the lieutenant governor to become premier after the death of Arthur Peters.

The Liberals had been in power since 1891 and their majority in the legislature had eroded over time. By the time Haszard became premier the Liberals and opposition Conservatives had almost equal strength in the house.

Haszard represented PEI at the Maritime and Inter-Provincial conferences held in 1910 and attempted to obtain a better deal for the province from the federal government.

Haszard left politics in 1911 to accept an appointment to the province's Supreme Court and as Master of the Rolls. He retired from the bench in 1930.

References
 Francis Longworth Haszard, Premiers Gallery, Government of Prince Edward Island

Premiers of Prince Edward Island
1849 births
1938 deaths
Canadian Anglicans
People from Queens County, Prince Edward Island
Prince Edward Island Liberal Party MLAs
Prince Edward Island Liberal Party leaders
Canadian magistrates

Francis Haszard


Barys HK () er en professionel kasakhisk ishockeyklub fra Nur-Sultan, der spiller i den Kontinentale Hockey-Liga (KHL) som det eneste hold fra Kasakhstan. Den spiller sine hjemmekampe i Barys Arena, der har plads til 11.578 tilskuere

Klubben blev etableret i 1999, hvor den spillede i den kasakhiske liga. I 2004 blev klubben optaget i det russiske ligasystem, og siden 2008 har den spillet i KHL, hvor den som sit bedste resultat i sæsonen 2013-14 vandt Tjernysjov-divisionen og i slutspillet spillede sig frem til konference-semifinalerne.

Holdet består primært af spillere fra Kasakhstan, og fungerer som stamme for Kasakhstans ishockeylandshold.

Historie

Titler og bedrifter

Kasakhisk mesterskab

  Vinder (2): 2007-08, 2008-09.
  Nr. 2 (3): 1999-2000, 2000-01, 2001-02.

Russisk mesterskab

Vyssjaja Liga (niveau 2)

 Kvartfinalist (1): 2007-08.

Pervaja Liga (niveau 3)

  Vinder af Zone Ural-Vestsibirien (1): 2006-07.
  Nr. 2 i Zone Ural-Vestsibirien (1): 2005-06.
  Nr. 3 i Zone Ural-Vestsibirien (1): 2004-05.

KHL

Gagarin-pokalen

 Konference-semifinalist (1): 2013-14.

Konferencetitler

 Ingen

Divisionstitler

 Vinder af Tjernysjov-divisionen (1): 2013-14.

Sæsoner

Trænere

Kilder / eksterne henvisninger
 HC Barys

Referencer

Ishockeyklubber i Kasakhstan
Astana
Ishockeyklubber i KHL
Etableret i 1999

Barys Nur-Sultan


Cristopher Paolo César Hurtado Huertas (født 27. juli 1990 i Callao, Peru), er en peruviansk fodboldspiller (wing/angriber). Han spiller for Vitória Guimarães i Portugal.

Hurtado har tidligere spillet for blandet andet Alianza Lima i hjemlandet, uruguayanske Peñarol samt Reading i England.

Landshold
Hurtado debuterede for Perus landshold 2. september 2011 i en venskabskamp mod Bolivia. I 2013 scorede han sit første mål for holdet i et opgør mod Trinidad og Tobago. Han var en del af den peruvianske trup til Copa América i 2015 og til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Peru
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Club Atlético Peñarol
Fodboldspillere fra Reading F.C.

Paolo Hurtado


İsveçliler (İsveççe: svenskar), günümüzdeki en kalabalık Viking ulusu.

Etimoloji

Tarihçe

Viking ve Orta Çağ

İsveç Krallığı

İsveç İmparatorluğu

Modern tarih

Dünya savaşları

Yakın tarihi

Dil
İsveçliler Kuzey Germen dillerinden İsveççe'yi konuşurlar. Bununla beraber ülkede İngilizce de çoğu kişi tarafından bilinmektedir.

Genetik

Coğrafi Dağılım
Önemli kısmı günümüzde hala İsveç'te yaşayan İsveçliler bununla birlikte Botanik Körfezi' nin diğer kıyısındaki Finlandiya'da kökleşik bir ulus olarak barınmaktadırlar. Geleneksel yayılımın dışında ABD'de İsveç soylu insanlar bulunmakta ve sayıları 4 milyon civarı tahmin edilmektedir.

Yeni İsveçliler
II. Dünya Savaşı'na kadar fazla göç almayan İsveç, savaş sonrası dönemde çalışmak ve yerleşmek üzere ülkesine yönelik bir akınla karşılaştı. 1980'lerde kuralların sıkılaşmasıyla işçi göçünde azalma yaşandı. Yine de 1980'lerden beri yaşanan göçler uluslararası ortalamanın üstündedir. Kültürel anlaşmazlıklar nedeniyle İsveç'te yabancı düşmanlığına yönelik akımlar gelişmiştir. Buna karşın, İsveç Hükûmeti etnik şiddetin engellenmesi ve yabancıların toplumla bütünleşmesinin sağlanmasına yönelik sıkı önlem paketleri yürürlüğe koymaktadır.

Kaynakça

İsveçliler


Josef Folnesics (Beč, 3. siječnja 1850. – Reichenhall, 30. kolovoza 1914.)., austrijski povjesničar umjetnosti. Otac je Hansa Folnesicsa, povjesničara umjetnosti (1886. – 1922.).

Poslije studija je predavao u gimnaziji. Bio je sudionik zaposjedanja BiH. Od 1880. u austrijskom muzeju za umjetnost i industriju. Bio je suurednik Mitteilungena i Kunst und Hunsthandwerka, te voditelj na odjelu stakla i keramike, potom kustos, savjetnik voditelja i doravnatelj. Istaknuti poznavatelj porculana.

Vidi
Hans Folnesics
Johann Ludwig Folnesics (1780. – 1823.)

Izvori

Povjesničari umjetnosti
Životopisi, Beč
Austrijski znanstvenici

Josef Folnesics


إيمان السيد (7 أبريل 1980 -)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
ظهرت على الساحة الفنية منذ فترة ولكن كانت شهرتها على قناة موجة كوميدي حيث تقدم شخصيات كوميدية كاريكاتورية متعددة وتعتمد على التقليد بشكل كبير. درست ايمان بكلية الحقوق جامعة عين شمس وقامت بالتمثيل علي مسرح الجامعة حيث حصلت علي المركز الأول في التمثيل علي مستوي الجمهورية عن دورها في مسرحية سكة السلامة
كما درست بستديو مركز الإبداع عامين الذي تعلمت من خلاله فنون الأداء التمثيلي والفني.
وتقول عن دراستها في هذا الاستديو: «استفدت كثيرا خلال فترة تواجدي مع استديو مركز الإبداع والمخرج خالد جلال الذي يركز علي أهمية إعداد الممثل وعلمنا أنه لا تخصص في الأدوار».

اشتركت ايمان في العديد من المسلسلات مثل لحظات حرجة-حارة العوانس-الجراج

وبالرغم من اشتهار ايمان بالتقليد على قناة موجة كوميدي للعديد من الشخصيات التي قدمتها بنجاح مثل هالة سرحان، منى الشاذلي، حمدية حمدي.. فهي تقول أن تجربة التقليد جديدة عليها وذكرت في مقابلة لها في برنامج 90 دقيقة: «دى أول مرة أقلد، لأنى اشتغلت مسرح فقط واعتقدت عندما أرسلوا لى علشان يتعاونوا معايا، إنى هامثل، وفكرة التقليد لم تكن واردة في ذهنى، لكنى حاولت ونجحت، وأنا حتى قبل ما أدخل في الدور باذاكره كأنه دور تمثيل وليس تقليد.»

قدمت مؤخرا مسلسل ياسين في مستشفى المجانين مع النجم الكوميدي الكبير محمد نجم

من أعمالها

الأفلام

المسلسلات
الي مالوش كبير

سيت كوم

 توك شو (سهرة تلفزيونية).

المسرحيات
 حبيبي المضروب.
 Sms.
 مرسي عاوز كرسي.
 الإسكافي ملكاً.

رسوم متحركة

 مسلسل سيد أندرويد: 2016

وصلات خارجية

 جريدة البشاير
 جريدة الجمهورية

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة عين شمس
ممثلات مصريات في القرن 21
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات

إيمان السيد


A etilmorfina (também conhecida como codetilina, dionina) é um analgésico opióide e antitússico.

Efeitos colaterais
Os efeitos adversos são semelhantes a outros opióides e incluem sonolência, constipação, vertigem, náusea, vômito e depressão respiratória. As contra-indicações incluem asma, insuficiência respiratória e idade inferior a 8 anos. A etilmorfina pode afetar a capacidade do usuário de dirigir e operar máquinas pesadas e pode causar dependência química em altas doses.

Sociedade e cultura
A etilmorfina foi comercializada pela primeira vez na França em 1953 por Houde, e na Noruega e Espanha em 1960.

Agonistas mu-opioides
Éteres fenólicos
Antitussígenos

Etilmorfina


Lorena Nosić (Otok, 11. travnja 1978.), hrvatska je glumica, televizijska voditeljica i posuđivačica glasa.

Životopis
Rođena je u mjestu Otok kraj Vinkovaca. U djetinjstvu je željela postati balerina te je završila Školu za klasični balet.

Nakon ponude za ulogu u sapunici Zabranjena ljubav okreće se glumi, te ulogom Mirne Šarić doživljava veliki uspjeh, koji je kasnije potvrdila ulogom poslovne žene Martine Treer u televizijskoj seriji Obični ljudi.

Istaknula se i u voditeljskim ulogama u televizijskim igrama Ljubav je na selu i Večeri za 5, kuharskom natjecanju.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Zabranjena ljubav" kao Mirna Šarić (2007. – 2008.)
 "Obični ljudi" kao Martina Treer (2006. – 2007.)
 "Zabranjena ljubav" kao Sanda Mikšić (2006.)

Voditeljske uloge
 "Volim Hrvatsku" (2012.)
 "Ljubav je na selu" (2008.; 2010.)
 "Večera za 5" (2007.)

Sinkronizacija
 "Akademija za vještičje" kao Emma Alonso (2017.)
 "Vještičji načini" kao Emma Alonso (2017.)
 "Kuća obitelji Glasnić" kao Carlota Casagrande (2017.)
 "Ludo krstarenje" kao Ellie Bauer (2015.)
 "Škola za vampire" kao Lady Kryptina (2014.)
 "Sam i Cat" kao Jade West (2014.)
 "Super špijunke" (2013.)
 "Nicky Deuce" kao Lorraine (2013.)
 "Thundermani" kao Phoebe Thunderman
 "Pingvini s Madagaskara" kao Kitka
 "Victorious" kao Jade West
 "Big Time Rush" kao Kelly Wainwright
 "iCarly" kao gđica. Fielder, Sarah James, Jenna Hamilton
 "Malo kraljevstvo" kao Holly
 "Spužva Bob Skockani" kao Karla (NET sinkronizacija)
 "Winx" kao Bloom (2010. – 2015.)

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski televizijski glumci
voditelji na RTL televiziji

Lorena Nosić


Anatolijski tepih ili Anatolijski sag je naziv za tepihe, koji su tkani u Anatoliji u Turskoj ili Maloj Aziji i susjednim regijama.

Zemljopisno, područje proizvodnje može se usporediti s teritorijima kojima je povijesno dominiralo Osmansko Carstvo. To označava i čvorane pletene podne ili zidne obloge koji se proizvode za kućnu uporabu, prodaju na malo ili za izvoz. Anatolijski sagovi, zajedno s ravnim tkanim ćilimima, predstavljaju bitan dio regionalne kulture, koja je službeno shvaćena kao današnja kultura Turske i proizlazi iz etničkoga, vjerskoga i kulturnoga pluralizma jednog od najstarijih središta ljudske civilizacije.

Tkanje tepiha predstavljaju tradicionalni obrti koji datiraju iz prapovijesti. Tepihi su bili tkani mnogo ranije nego čak i najstarije preživjele prostirke poput Pazyryk doline u Sibiru. Tijekom svoje dugogodišnje povijesti, umjetnost i obrt tkanoga pletenoga saga apsorbira i integrira različite kulturne tradicije. Tragovi bizantskog dizajna mogu se promatrati u anatolijskim sagovima.

Turski narodi koji su se selili iz središnje Azije, kao i Armenci, kavkaska i kurdska plemena koja su živjela ili migrirala u Anatoliju u različitim vremenima povijesti pridonijeli su svojim tradicionalnim motivima i ornamentima. Dolazak islama i razvoj islamske umjetnosti duboko su utjecali na anatolijski dizajn tepiha. Njegovi ukrasi i obrasci tako odražavaju političku povijest i društvenu raznolikost ovoga kraja. Ipak, znanstvena istraživanja još nisu bila u stanju pripisati bilo kakvu osobitost dizajna bilo kojoj specifičnoj etničkoj ili regionalnoj tradiciji, niti čak razlikovati nomadske i selekcijske uzorke.

Izvori

Tekstil
Turska umjetnost

Anatolijski tepih


Pierre [Nicolas] Couplet des Tartreaux [Tartereaux] (París, aprox. 1670 - 1744) fue un ingeniero francés. Fue miembro de la Academia de las Ciencias francesa en 1696 junto con otros miembros de su propia familia. Tal es el caso de su padre Claude Antoine Couplet (1642-1722). Realizó un viaja a Portugal y Brasil con el objeto de llevar a cabo observaciones astronómicas. Se especializó durante su carrera en resolver problemas de ingeniería constructiva. Sus estudios fundamentadas en las líneas de empujes apoyaron posteriormente a las teorías de Jacques Heyman acerca del colapso de arcos en forma de mecanismos.

Referencias

Miembros de la Academia de Ciencias de Francia
Ingenieros civiles de Francia
Nacidos en París
Fallecidos en París

Pierre Couplet


An Pleione grandiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Pleione grandiflora in nahilalakip ha genus nga Pleione, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pleione (Orchidaceae)

Pleione grandiflora


Edwin Gentzler es un traductor estadounidense, germanista y académico de la traductología y la literatura comparada.

Obras
 Translation and Identity in the Americas: New Directions in Translation Theory. London: Routledge, 2008.
 Contemporary Translation Theories. London & New York: Routledge, 2001.

Referencias

Enlaces externos

 UMass Translation Center

Lingüistas de Estados Unidos
Traductores de Estados Unidos
Traductores del alemán
Traductores al inglés
Académicos de la traducción
Germanistas
Alumnado de la Universidad Libre de Berlín

Edwin Gentzler


Vaccinul antiamaril (împotriva febrei galbene)  este un vaccin care protejează împotriva febrei galbene. Febra galbenă este o infecție virală ce apare în Africa și America de Sud. Aproximativ 99% dintre oameni dezvoltă imunitate la această boală în decurs de o lună de la vaccinare, iar protecția acestuia durează toată viața. Acest vaccin poate fi utilizat la controlarea epidemiilor. Poate fi administrat fie prin injecție intramusculară sau subcutanat.

Organizația Mondială a Sănătății (OMS) recomandă imunizarea de rutină în toate țările în care această boală este comună. Ar trebui să se întâmple la vârsta cuprinsă între nouă și doisprezece ani. Cei care călătoresc în zonele unde boala este prezentă ar trebui imunizați. În general, nu sunt necesare doze suplimentare după prima administrare.

Vaccinul antiamaril este, în general, unul sigur, inclusiv pentru cei cu o infecție HIV dar fără simptome. Reacțiile adverse ușoare pot include dureri de cap, dureri musculare, dureri la locul injecției, febră și iritații. Alergiile severe apar în 8 cazuri dintr-un milion, problemele neurologice apar la aproape patru dintr-un milion de doze, și insuficiență a organelor apar la trei doze dintr-un milion. Poate fi administrat în siguranță pe timpul sarcinii și este așadar recomandat tuturor celor care prezintă o probabilitate de expunere. Acesta nu ar trebui administrat celor cu imunitate scăzută.

Vaccinul antiamaril este utilizat din anul 1938. Se află pe Lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății, lista celor mai importante medicamente recomandate pentru un sistem de sănătate. În 2014, costul cu ridicata era între 4,30 și 21,30 USD pe doză. În Statele Unite ale Americii costă între 50 și 100 USD. Vaccinul este creat dintr-un virus viu slăbit al febrei galbene.

Referințe

Amaril
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin antiamaril


Le baccalauréat est la formation du 1er cycle universitaire québécois. Il comporte habituellement 90 crédits (30 cours) et s'échelonne sur 3 années d'études à temps complet.

Admission
Au Québec, une formation pré-universitaire de deux années au niveau collégial mène aux études universitaires qui ont une durée de trois ou quatre ans.

Le baccalauréat est l'équivalent de la licence française : de ce fait, un baccalauréat obtenu dans un lycée français ou un diplôme d'études obtenu au terme de 13 années de scolarité est exigé pour être admis dans cette formation au Québec. Il peut être spécialisé dans une seule discipline ou obtenu par la combinaison de 2 ou 3 programmes d'études de 1er cycle (certificats, mineures, majeures) : on parle alors de baccalauréat par cumul de programmes. Le grade universitaire auquel mènent ces 2 types de baccalauréat est identique, et ce diplôme offre les mêmes possibilités sur le marché du travail.

Diplôme
Normalement, les élèves commencent l'université à 20 ans (âge au 30 septembre). Le parcours typique des étudiants québécois qui poursuivent des études universitaires implique qu'ils ont complété, au minimum, 13 années d'études : six années d'études primaires, cinq années d'études secondaires et deux années d'études collégiales. Par exemple, le baccalauréat en psychologie est accordé après trois ans, alors que pour les études spécialisées  la durée est de quatre ans. La charge de travail, au premier cycle, pour un étudiant à temps plein est de cinq cours de trois crédits par semaine, soit un total de quinze heures de cours. Il s'effectue en trois ans pour les programmes de  et en quatre ans pour les programmes spécialisés de  (génie, enseignement et pratique sage-femme), à l'université après la formation pré-universitaire ou technique au collégial. En parallèle, chaque heure de cours demande environ deux heures de travail personnel à faire en dehors des cours.

Ce diplôme se classe au niveau 6 de la Classification internationale type de l'éducation 2011 (CITÉ 2011) et au niveau 5A de la CITÉ 1997.

Historiquement, il existait, de 1879 à 1969, au Canada français, et principalement au Québec, un baccalauréat ès arts qui était la sanction du cours classique. Il fut remplacé par le Diplôme d'études collégiales.

Baccalauréat en administration des affaires
La partie anglophone du Canada utilise le terme Bachelor of Business Administration (BBA), alors que la partie francophone utilise le terme de baccalauréat en administration des affaires (BAA), pour désigner le même diplôme. Le programme de BBA ou BAA comprend des cours relatifs à la gestion des affaires en général, mais également des cours plus spécifiques liés à un domaine particulier de la gestion. La plupart de ces sujets peuvent faire l'objet d'une spécialisation.

Notes et références

Bibliographie
 .

 .
 A History of Higher Education in Canada 1663-1960. De Robin S. Harris.

Voir aussi

Articles connexes
Éducation préscolaire, enseignement primaire et secondaire
 Liste des écoles préscolaires et primaires privées du Québec
 Liste des écoles préscolaires et primaires gouvernementales du Québec
 Liste des écoles secondaires privées du Québec
 Liste des écoles secondaires gouvernementales du Québec
 Liste des écoles secondaires publiques du Québec
 Brevet d'enseignement
 Système d'éducation à trois vitesses

Enseignement collégial
 Liste des établissements d'enseignement collégial du Québec
 Liste des collèges privés subventionnés du Québec
 Liste des écoles gouvernementales collégiales du Québec
 Liste des centres collégiaux de transfert de technologie

Enseignement universitaire
 Liste des universités du Québec

Liens externes
 Site officiel du ministère de l'Éducation, des Loisirs et du Sport
 Historique et mission du ministère
L'histoire de l'éducation au Québec: les grands textes politiques et législatifs
 Schéma du système scolaire québécois

Enseignement supérieur au Québec

Baccalauréat (Québec)


Ciro Ferrara (d. 11 Şubat 1967), İtalya millî futbol takımında da oynamış defans oyuncusu. Kariyerinin en uzun dönemini Juventus'da geçiren futbolcu 2004-05 sezonu sonunda aktif futbol hayatını sona erdirdi. 49 kez millî formayı giydi.

Aktif futbol kariyerinin sonrasında antrenörlüğe başlayan Ferrara, 2006 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya millî takımında teknik ekipte görev aldı. 18 Mayıs 2009'da Claudio Ranieri'nin yerine Juventus Teknik Direktörlüğüne getirildi.

UEFA tarafından 2014 UEFA Avrupa Ligi Finalinin elçisi olarak açıklanmıştır.

Kariyeri
 1983-1994 : Napoli
 1994-2005 : Juventus

Başarılar
 7 Serie A şampiyonluğu (1986-87, 1989-90, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03)
 2 Coppa Italia (1987, 1995)
 5 İtalya Süper Kupası (1990, 1995, 1997, 2002, 2003)
 1 UEFA Şampiyonlar Ligi (1996)
 1 UEFA Kupası (1989)
 1 UEFA Intertoto Kupası (1999)
 1 UEFA Süper Kupası (1996)
 1 Kıtalararası Kupa (1996)

Kaynakça

1967 doğumlular
İtalyan futbolcular
Juventus FC teknik direktörleri
1988 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
1988 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1990 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Yaşayan insanlar
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Serie A futbolcuları
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular
Juventus FC futbolcuları
Stoper futbolcular
Çin'deki gurbetçi teknik direktörler
İtalyan teknik direktörler
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı şövalyeleri
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı subayları
İtalyan Olimpiyat futbolcuları
SSC Napoli futbolcuları
Serie A teknik direktörleri
UC Sampdoria teknik direktörleri

Ciro Ferrara


Sekundærrute 207 er en rutenummereret landevej på Sjælland.

Ruten strækker sig fra Rungsted til Hundested.

Rute 207 har en længde på ca. 56 km.

Kilder

207

Sekundærrute 207


Geneviève Bujold (; born July 1, 1942) is a Canadian actress. For her portrayal of Anne Boleyn in the period drama film Anne of the Thousand Days (1969), Bujold received a nomination for the Academy Award for Best Actress. Her other film credits include The Trojan Women (1971), Earthquake (1974), Obsession (1976), Coma (1978), Murder by Decree (1979),  Tightrope (1984), Choose Me (1984), Dead Ringers (1988), The House of Yes (1997), and Still Mine (2012).

Early life
She was born in Montreal, Quebec, the daughter of Laurette (née Cavanagh), a maid, and Joseph Firmin Bujold, a bus driver. She is of French Canadian descent, with distant Irish ancestry.

Bujold received a strict convent education for twelve years, which she disliked. She was expelled from the convent for reportedly reading Fanny by Marcel Pagnol.
She entered the Montreal Conservatory of Dramatic Art, where she was trained in the classics of French theatre.

Career

Early work
Two months before she was to graduate she made her stage debut as Rosine in Le Barbier de Séville in 1961 with Theâtre de Gesù. She quit the school and was rarely out of work, being in demand for radio, stage, TV and film. Bujold made her TV debut with Le square (1963), a 60-minute TV film based on a play by Marguerite Duras, co-starring Georges Groulx.
She was in episodes of Jeudi-théâtre ("Atout... Meurtre") and Les belles histoires des pays d'en haut ("La terre de Bidou") and guest starred on Ti-Jean caribou.
Her Canadian feature film debut was in Amanita Pestilens (1963). She was then in an international co production La fleur de l'âge, ou Les adolescentes (1964) and had a lead role in La terre à boire (1964), the first Quebec feature to be privately financed.
Bujold starred in two 30 minute shorts, La fin des étés (1964) and Geneviève (1964).  She toured Canada performing plays also worked steadily in radio and was voted actress of the year in Montreal.

French films
In 1965, she toured Russia and France with the company of the Théâtre du Rideau Vert. While in Paris, Bujold was in a play A House... and a Day when she was seen by renowned French director Alain Resnais. He selected her for a role in his film The War Is Over, opposite Yves Montand and Ingrid Thulin.
She returned home briefly to appear in "Romeo and Jeannette" by Jean Anouilh alongside Michael Sarrazin, for a Canadian TV show Festival. Also for that show she did productions of The Murderer and A Doll's House. She contributed with vocals in The Devil's Toy, a documentary about skateboarding in Montreal, directed by Claude Jutra (1966).

She stayed in France to make two more films: Philippe de Broca's King of Hearts (1966), with Alan Bates, and Louis Malle's The Thief of Paris (1967), with Jean-Paul Belmondo. Bujold won the Prix Suzanne as the Discovery of the Year and Elle magazine called her The Girl of the Day. Despite having established herself in France, however, she returned to Canada.

Return to Canada
Then-husband Paul Almond directed her in "The Puppet Caravan" for Festival in 1967. She appeared in Michel Brault's film Between Salt and Sweet Water (1967), then went to New York to play the title role in a production of Saint Joan (1967) for Hallmark Hall of Fame on American TV. Although she said she preferred film most and television least out of all the mediums, she received great acclaim for this including an Emmy nomination.

In Canada she starred in Isabel (1968), written and directed by Almond.  It was one of the first Canadian films to be picked up for distribution by a major Hollywood studio.

Anne of the Thousand Days and international stardom
International recognition came in 1969, when she starred as Anne Boleyn in Charles Jarrott's film Anne of the Thousand Days, with Richard Burton. Producer Hal B. Wallis cast her after seeing her in Isabel.

For her performance, she received the Golden Globe Award for Best Actress in a Motion Picture – Drama, and received a nomination for the Academy Award for Best Actress. It was released by Universal who signed her to a three-picture contract.

Back in Canada, she did a second feature with her husband, The Act of the Heart (1970), co starring Donald Sutherland, which earned her a Best Actress at the Canadian Film Awards. She wrote and starred in a short film, Marie-Christine (1970), directed by Claude Jutra.
Wallis and Universal wanted Bujold to star in Mary, Queen of Scots (1971) but she refused so they sued her for $450,000.

Instead she played the role of Cassandra, a Greek prophet, in Michael Cacoyannis's film version of The Trojan Women (1971), opposite Katharine Hepburn, Vanessa Redgrave, and Irene Papas. It was shot in Spain.
In Canada, she made Journey (1972) with Almond and co-starring John Vernon. Bujold won another Canadian Film Award for Best Actress.

She starred in Claude Jutra's Kamouraska (1973), based on a novel by Anne Hébert, for which she received her third Canadian Film Award for Best Actress.
In the US, she appeared in an adaptation of Jean Anouilh's Antigone for PBS's Great Performances in 1974.

Hollywood
In 1973, after her marriage ended, she relocated to Los Angeles. Shortly thereafter, she settled the lawsuit with Universal, agreeing to a three-picture film contract starting with Earthquake (1974), with Charlton Heston.

Bujold went to France to make Incorrigible (1975) with de Broca and Belmondo. For Hallmark Hall of Fame and the BBC she appeared in Caesar and Cleopatra (1975) alongside Alec Guinness.

At Universal Studios, she was the lead in Swashbuckler (1976) alongside Robert Shaw. In an interview she said, "Robert Shaw is a man worth knowing."

In 1976, she appeared in Obsession (1976) directed by Brian De Palma co-starring Cliff Robertson (1976).
Bujold made Alex & the Gypsy (1976) with Jack Lemmon and Another Man, Another Chance (1977), co-starring James Caan (1977) for Claude Lelouch.

She was lead with Michael Douglas in the medical thriller Coma (1978), directed by Michael Crichton, which was a box office hit.

Bujold returned to Canada to play a key role in the Sherlock Holmes film Murder by Decree (1979), which won her a Best Supporting Actress Award at the Canadian Film Awards.

For Walt Disney she appeared in the fantasy film The Last Flight of Noah's Ark (1980) with Elliott Gould and Charles Jarrott, director of Anne of the Thousand Days. She was directed by Almond once more in the Canadian Final Assignment (1980).

Bujold starred in a TV movie Mistress of Paradise (1981), then supported Christopher Reeve in Monsignor (1982), and Clint Eastwood in Tightrope (1984).

Alan Rudolph
Bujold starred in Choose Me (1984), directed and written by Alan Rudolph. She promptly made two more films for Rudolph: Trouble in Mind (1985) and The Moderns (1988), the latter set in Paris in the 1920s. She was part of his informal company of actors that he repeatedly used in his films, including Keith Carradine.

Bujold starred in David Cronenberg's Dead Ringers (1988) opposite Jeremy Irons, then made a TV movie Red Earth, White Earth (1989). She did False Identity (1990) with Stacy Keach.

Canada
After a long absence from Quebec, she returned to appear in two more films by Michel Brault: The Paper Wedding (1989), and My Friend Max (1994). In between she went to France to make Rue du Bac (1991), and did another film with Almond, The Dance Goes On (1991). She had support roles in Oh, What a Night (1993), and An Ambush of Ghosts (1993).

Star Trek
In 1994, Bujold was chosen to play Captain Nicole Janeway (subsequently renamed Kathryn Janeway), lead character in the ensemble cast of the American television series Star Trek: Voyager. However, she left the project after just two days of filming, because of the demanding work schedule. Kate Mulgrew was subsequently cast in the role.

Later career
Bujold had supporting roles in The Adventures of Pinocchio (1995), The House of Yes (1997), Last Night (1998), You Can Thank Me Later (1998), Eye of the Beholder (1999), The Bookfair Murders (2000), Children of My Heart (2001) and Alex in Wonder (2001)

Bujold was in Dead Innocent (1997) and was in a short Matisse & Picasso: A Gentle Rivalry (2001).

Bujold was back in Quebec to star in Chaos and Desire (2002), directed by Manon Briand. That year she said "I like doing studio films, independent films. I want to step up to the plate and do it. The role doesn't have to be long, but it has to be essential to the film. And it's got to be truthful to me. I defend my characters. They're like my babies."

Bujold's later appearances include Jericho Mansions (2003), Finding Home (2004), Downtown: A Street Tale (2004), By the Pricking of My Thumbs (2005), Disappearances (2006), and Deliver Me (2006).

Bujold was also in The Trotsky (2009), For the Love of God (2011), and Northern Borders (2013).

In 2012, Bujold played a woman battling dementia in the sleeper romantic drama Still Mine. Stephen Holden of The New York Times commented: "Ms. Bujold imbues Irene with a starchy tenacity and a sharp sense of humor", while The Washington Post called her performance "superb" and "remarkably detailed".

Bujold's later films include Chorus (2015).

Personal life
In 1967, Bujold married Canadian director Paul Almond. They had a son, Matthew, in 1968. After a separation of approximately two years, the couple divorced in 1974.

In 1980, she had a second son, Emmanuel, with Dennis Hastings, a Reno-born carpenter she met in 1977 when he was contracted to build her Malibu house. They separated quietly without publicity in 2017. Hastings died in 2020.

Accolades

Filmography

Film

Television

References

External links

 profile at The Canadian Encyclopedia

1942 births
20th-century Canadian actresses
21st-century Canadian actresses
Actresses from Montreal
Best Actress Genie and Canadian Screen Award winners
Best Drama Actress Golden Globe (film) winners
Best Supporting Actress Genie and Canadian Screen Award winners
Canadian film actresses
Canadian stage actresses
Canadian television actresses
Canadian voice actresses
French Quebecers
Living people
Canadian people of Irish descent
Governor General's Award winners

Geneviève Bujold


Marina Marta Vlad (n. 8 martie 1949, București) este o compozitoare română.

Biografie
Marina Marta Vlad s-a născut la București. A studiat vioara cu Cecilia Geantă la Liceul de Muzică din București și a absolvit Universitatea Națională de Muzică din București în 1973. A primit un premiu pentru compoziție de la universitate. După terminarea studiilor, a lucrat la aceeași universitate, unde a predat până în 2002. S-a căsătorit cu compozitorul Ulpiu Vlad.

Opera
Opera lui Marina Marta Vlad include:

Lucrări pentru orchestră:

 Symphonic Movement, 1979
 Imagini pentru coarde și orchestră, 1980

Ansamblu cameral:

 Sonata pentru vioară și pian, 1978
 Cvartet de coarde No. 1, 1981
 Cvartet de coarde No. 2, 1982
 Inscripții pentru pace (trio de coarde no. 1) pentru vioară, violă și violoncel, 1984
 Vis de pace (trio de coarde no. 2) pentru vioară, violă și violoncel, 1985
 Trio de coarde No. 3, pentru vioară, violă și violoncel, 1986
 Raze de lumină, pentru flaut, oboi și clarinet, 1988
 Gânduri de viitor, pentru flaut, vioară, violă și violoncel, 1989
 Natura moartă I, pentru oboi, 1996
 Natura moartă II, pentru clarinet, 1997
 Natura moartă IV, pentru vioară, 1998
 Natura moartă V, pentru violă, 1999
 Natura moartă VI, pentru violoncel, 2000
 Natura moartă VII, pentru flaut, 2000
 Natura moartă VIII, pentru fagot, 2001

Lucrări corale:

 Pământul acestei țări (text de Ion Brad), cântată pentru bariton, cor mixt și orchestră, 1987

Lucrări pentru pian:

 Rondo, 1978
 Sonata, 1981
 Legenda, 1983
 În căutarea jocului, 1983
 În căutarea jocului No. 2, 1994
 Natura moartă III, 1997

Bibliografie

Nașteri în 1949
Compozitori români
Bucureșteni

Marina Marta Vlad


Liérganes, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Liérganes belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 2.266 kişidir.

Liérganes


Kosmos 2447, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 727, Uragan M br. 727).
Lansiran je 25. prosinca 2008. godine u 08:49 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19131 km u perigeju i 19163 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,82°. Spacetrackov kataloški broj je 33466. COSPARova oznaka je 2008-067-A. Zemlju obilazi u 676,41 minutu. Pri lansiranju bio je mase kg.

Još dva Glonassa lansirana su u ovoj misiji. Više dijelova iz ove misije odvojilo se, oni koji su neko vrijeme kružili u niskoj orbiti vratili su se u atmosferu, a neki i dalje kruže u srednjoj i visokoj orbiti.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2447


Borneo yüzölçümü açısından dünyanın en büyük üçüncü adasıdır. Güneydoğu Asya'da bulunur ve Endonezya, Malezya ve Brunei tarafından paylaşılmıştır.

Borneo adı adaya ilk olarak Hollandalı kâşifler tarafından verilmiş olup Batı'da da yaygın olarak kullanılmaktadır. Ada, Endonezya'da Kalimantan adı ile bilinirken, Malezya'da Doğu Malezya olarak adlandırılmaktadır.

Dünyanın en büyük yer altı nehir koridoru burada bulunmaktadır.

Çok çeşitli hayvan ve bitki türlerini barındıran yağmur ormanlarıyla ünlüdür. "Rafflesia" isimli dünyanın en büyük çiçeği Borneo adasında yaşar. 3 milyon yarasaya ev sahipliği yapan Geyik Mağarası da Borneo'dadır. Dünyanın en küçük fil türü olan Borneo filleri bu bölgeye özgüdür.

Adada yaşayan ve bazıları endemik olan hayvan türleri şunlardır: Uzun burunlu maymun, Borneo orangutanı, Borneo cüce fili, boynuzgaga, cüce yalıçapkını, Atlas güvesi, fener böceği, Borneo bulutlu parsı.

Etimoloji
Ada birçok isimle bilinir. Uluslararası olarak, keşif çağında 16. yüzyılda Brunei Krallığı ile Avrupa temasından kaynaklanan Borneo olarak bilinir ve yaklaşık 1601 antik haritasında Brunei şehrinin Borneo olarak adlandırıldığı ve tüm adanın da Borneo olarak adlandırıldığı çok açıktır. Brunei adı muhtemelen "su" anlamına gelen Sanskritçe váruṇa (वरुण) kelimesinden veya hindu yağmur tanrısı Varuna'dan türemiştir.

Yerel halk buna Klemantan veya Kalimantan diyordu, Sanskritçe Kalamanthana kelimesinden türemiştir ve muhtemelen sıcak ve nemli tropikal havasını tanımlamak için "yanan hava" anlamına gelir. Endonezyalı tarihçi Slamet Muljana, Kalamanthana isminin Sanskritçe kala (zaman veya mevsim) ve manthana (çalkalama, yanma veya sürtünme ile ateş oluşturma) terimlerinden türetildiğini öne sürüyor, muhtemelen havanın sıcaklığını tanımlıyor.

Daha önceleri ada başka isimlerle biliniyordu. 977'de Çin kayıtları, Borneo'ya atıfta bulunmak için Bo-ni terimini kullanmaya başladı. 1225'te Çinli resmi Chau Ju-Kua (趙汝 适) tarafından da bahsedildi. Majapahit saray şairi Mpu Prapanca tarafından 1365 yılında yazılan Cava el yazması Nagarakretagama, adadan Tanjungpura Krallığı adası anlamına gelen Nusa Tanjungnagara olarak bahsetmiştir. Bununla birlikte, aynı el yazması, Barune (Brunei) ve adadaki diğer devletlerden de bahsetti.

Kaynakça

Borneo


The Lansbury Estate is a large, historic council housing estate in Poplar and Bromley-by-Bow in the London Borough of Tower Hamlets. It is named after George Lansbury, a Poplar councillor and Labour Party MP.

History
Lansbury Estate is one of the largest such estates in London. It occupies an area bounded by the East India Dock Road to the south, the Docklands Light Railway to the east and the Limehouse Cut canal to the north-west.

Layout of the estate, built on a site badly damaged by bombing during the Second World War, began in 1949 to a design by London County Council planners led by Arthur Ling and Percy Johnson-Marshall. Construction of the estate started shortly before 1951 as the Live Architecture Exhibition for the Festival of Britain, with Frederick Gibberd's Chrisp Street Market area and the Trinity Independent Chapel. The construction of the housing and other land-uses extended westwards, with the final phase, at Pigott Street, finished in 1982, near Bartlett Park.

The philosophy of the design was that new development should comprise neighbourhoods, and that within the neighbourhood should be all that a community required – flats, houses, churches, schools, an old people's home, a pedestrianised shopping area and covered market. There should be pubs and open spaces, linked by footways. Traditional materials were used in the construction, such as London stock bricks and Welsh slate to counter the modern architecture.

The architecture critic Lewis Mumford wrote of the Lansbury Estate (1953) "Its design has been based not solely on abstract aesthetic principles, or on the economics of commercial construction, or on the techniques of mass production, but on the social constitution of the community itself, with its diversity of human interests and human needs. Thus the architects and planners have avoided not only the clichés of ´high rise´ building but the dreary prisonlike order that results from forgetting the very purpose of housing and the necessities of neighbourhood living."

English Heritage has recognised the significance of the estate by listing some of the buildings including the SS Mary and Joseph Roman Catholic Church designed by Adrian Gilbert Scott; however, it noted that the estate has suffered considerable neglect, and also some well-meaning but ill-advised modernisation of the facilities within the associated market.

John Betjeman thought highly of the estate, along with the nearby St John's Estate on the Isle of Dogs.

The Lansbury Estate was owned by the GLC and later by Tower Hamlets Council. After a stock transfer in 1998, the property was transferred to Poplar HARCA.

Transport

Trains
Langdon Park DLR station and All Saints DLR station serve the estate. Bromley-by-Bow tube station and Bow Road tube station are the nearest London Underground stations to the area. Limehouse station is the nearest National Rail station.

Buses
London Buses Routes 309 serve the centre of the area. With 15, 115, D6, D7, D8, 277, 135, D3 all serving the edge of the estate.

References

External links

 The Lansbury Estate (Survey of London)

Residential buildings completed in 1982
Housing estates in the London Borough of Tower Hamlets
Grade II* listed buildings in the London Borough of Tower Hamlets
Areas of London
Tourist attractions in the London Borough of Tower Hamlets
Poplar, London
Bromley-by-Bow
1982 establishments in England

Lansbury Estate


المؤسسة الوطنية للصناعات الكهرومنزلية وتختصر (م وص ك م - ENIEM) هي شركة عمومية جزائرية لصناعة الآلات الكهرومنزلية تأسّست في 2 يناير 1983، ولكنها موجودة منذ 1974 تحت وصاية مؤسسة سونيلاك يقع مقرها الاجتماعي في حي وادي عيسي قرب مدينة تيزي وزو. وهي مؤسسة معتمدة وفق المنظمة الدولية للمعايير(م د م 9002 - ISO 9002) منذ 1998،هي المؤسسة العمومية الاقتصادية سليلة إعادة الهيكلة لمؤسسة (سونيلاك – Sonelec).

الوضعية الجغرافية
يقع مقرها الاجتماعي في مدينة تيزي وزو.
 وحدات الإنتاج : التبريد، الطّهي وتكييف الهواء موجودة في المنطقة الصناعية عيسات ايدير لواد عيسي، تبعد بـ 7 كم عن المقر الرئيسي للولاية.
 الوحدة الصّحية نصّبت في مليانة، بولاية عين الدفلة.
 فرع المصابيح في المحمدية، بولاية معسكر.

أهدافها

 التخصّص في صناعة وتطوير الأجهزة الكهرومنزلية. وكذلك ضمان المتاجرة والخدمة ما بعد البيع لمنتجاتها.

منتجاتها
تشكيلة متعددة من المنتجات، منزلية وتجارية منها:
 الثلاجات : نموذج صغير ونموذج كبير.
 آلات الطّبخ.
 مكيّفات.
 آلات غسيل.
 مسخّنات الماء.
 خزانات زجاجية.
 حافظات.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمؤسسة الوطنية للصناعات الكهرومنزلية

شركات حكومية جزائرية
شركات صناعة
ولاية تيزي وزو

المؤسسة الوطنية للصناعات الكهرومنزلية


Romanin ist der Familienname folgender Personen:

 Ivan Romanin (* 1978), italienischer Biathlet
 Juan Carlos Romanín (* 1954), argentinischer Ordensgeistlicher, emeritierter Bischof von Río Gallegos
 Samuele Romanin (1808–1861), italienischer Historiker

Romanin


George Harvey Strait (f. 18. maí 1952) er bandarískur sveitasöngvari, lagahöfundur og leikari. Strait er þekktur sem "kóngur kántrísins" og er talinn vera einn af áhrifamestu tónlistarmönnum allra tíma. Hann varð frægur á níunda áratugnum fyrir að vera með hefðbundnari tónlist heldur en hinir listamennirnir í Nashville bransanum sem voru flestir kántrí poppsöngvarar. Yfir 30 ára feril hefur hann selt 100 milljón hljómplötur á heimsvísu.

Útgefið efni

Breiðskífur

20. öld
 Strait Country (1981)
 Strait from the Heart (1982)
 Right or Wrong (1983)
 Does Fort Worth Ever Cross Your Mind (1984)
 Something Special (1985)
 #7 (1986)
 Ocean Front Property (1987)
 If You Ain't Lovin' You Ain't Livin''' (1988)
 Beyond the Blue Neon (1989)
 Livin' It Up (1990)
 Chill of an Early Fall (1991)
 Holding My Own (1992)
 Pure Country (1992)
 Easy Come Easy Go (1993)
 Lead On (1994)
 Blue Clear Sky (1996)
 Carrying Your Love with Me (1997)
 One Step at a Time (1998)
 Always Never the Same (1999)
 George Strait (2000)
 21. öld
 The Road Less Traveled (2001)
 Honkytonkville (2003)
 Somewhere Down in Texas (2005)
 It Just Comes Natural (2006)
 Troubadour (2008)
 Twang (2009)
 Here for a Good Time (2011)
 Love Is Everything (2013)
 Cold Beer Conversation (2015)
 Honky Tonk Time Machine'' (2019)

Tilvísanir

Tenglar
 Opinber vefsíða

Bandarískir söngvarar
Bandarískir kántrýtónlistarmenn

George Strait


An Cyrtochilum flexuosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Cyrtochilum flexuosum in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtochilum

Cyrtochilum flexuosum


Bullialdus ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite, im Nordwesten der Ebene des Mare Nubium, südöstlich des Kraters Lubiniezky und nördlich von Kies.
Den Kraterring umgibt eine ausgedehnte Ejektadecke, zum Inneren hin weist er mehrstufige Terrassierungen auf und im Mittelpunkt befindet sich ein Zentralberg.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Astronomen Ismael Boulliau offiziell benannt.

Literatur
 S. Tompkins, C. M. Pieters, J. F. Mustard: Distribution and geologic history of materials excavated by the lunar crater Bullialdus. In: Lunar and planetary science XXIV. Abstracts of Papers submitted to the Twenty-Fourth Lunar and Planetary Science Conference, March 15 – 19, 1993. Band 3: N – Z. Lunar and Planetary Institute, Houston, TX 1993, S. 1433–1434.

Weblinks

 Bullialdus auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Bullialdus (Mondkrater)


San Juan Sarkander (Jan Sarkander) (1576–1620) fue un sacerdote y santo de Moravia (región de la República Checa).

Sarkander estudió hasta 1597 en la Universidad de Olomouc y hasta 1600 en la Universidad Carolina, donde se doctoró en filosofía. Posteriormente, estudió teología en la Universidad de Graz. Fue ordenado sacerdote en 1609 y trabajó en Holešov desde 1616. Fue acusado de traición y fue torturado en la prisión de Olomouc, tratando de que revelara lo que sabía por secreto de confesión. Hoy la capilla de San Juan Sarkander se erige en el lugar donde fue torturado. El original de la tortura y la lápida de Sarkander se conservan allí. Fue canonizado por Juan Pablo II durante su visita a Olomouc en 1995.

Vida
Jan Sarkander nació el 20 de diciembre de 1576 en Skoczów , Bohemia (ahora en Polonia) siendo hijo de Georg Mathias Sarkander y Helene Górecka. Tenía una hermana y otros tres hermanos: Nicolás (también sacerdote), Pablo y Wenceslao.  Su padre murió en 1589, por lo que se mudó junto a su madre y sus hermanos a Příbor.  Su madre se volvió a casar y dio a luz a su medio hermano Mateo. Sarkander quería ser sacerdote, pero dejó a un lado esa idea y optó por casarse. Él y su esposa Anna se establecieron en Brno. El matrimonio duró poco porque su esposa murió un año después de la boda y no llegaron a tener hijos. Una vez que había enviudado, reanudó sus estudios sacerdotales, ahora sí, profundamente convencido de que Dios lo llamaba al sacerdocio.

Muerte
Murió el 17 de marzo de 1620, después de sufrir tortura durante un mes, en la ciudad de Olomouc. El motivo de la tortura se debe a que se negó a informar a sus torturadores sobre lo que había conocido en confesión. A fin de preservar el secreto de confesión resistió el sufrimiento que le impusieron hasta llegar a morir por esta causa.

Reconocimiento
Incluida su estatua en la Columna de la Santísima Trinidad más de 100 años antes de la beatificación.

Beatificado el 6 de mayo de 1860 por el papa Pío IX.

Canonizado el 21 de mayo de 1995 por Juan Pablo II.

Referencias

Bibliografía

 Jan Sarkander – Patron zpovědního tajemství – podle Vera Schauber, Hanns Michael Schindler: Rok se svatými, Karmelitánské nakladatelství Kostelní Vydří, 1994
 Kázání na stránkách Katolík revue – ultrakonzervantivními katolickými kruhy je Jan Sarkander vnímán jako symbol pravé tradice a jeho svatořečení jako významné vítězství v boji proti zhoubnému ekumenismu.
 https://web.archive.org/web/20070720042113/http://www.svatymichal.cz/historie/JanSarkandr.html
 O Janu Sankanderovi v 421. dílu Toulek českou minulostí
 Artículo en españolen catholic.net

Santos católicos de Polonia del siglo XVII
Personas canonizadas por Juan Pablo II
Mártires católicos de República Checa
Alumnado de la Universidad Carolina
Alumnado de la Universidad de Graz
Santos de la República Checa
Checos del siglo XVII
Mártires católicos del siglo XVII
Sacerdotes católicos martirizados
Nacidos en el voivodato de Silesia
Fallecidos en Olomouc

Juan Sarkander


Dictyococcus, rod zelenih algi smješten u vlastitu porodicu Dictyococcaceae, dio reda Sphaeropleales. Postoje tri vrste, nijedna nije morska.

Vrste
 Dictyococcus bradypodis (J.Kühn) D.E.Wujek & P.Timpano, terestrijalna
 Dictyococcus mucosus Korshikov, slatkovodna
 Dictyococcus varians Gerneck, tipična; terestrijalna

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Sphaeropleales

Dictyococcus


Destari Mustafa Paşa, Osmanlı Devleti'nde I. Ahmet'in padişahlığı döneminde vezirlik yapmış olan devlet adamı (ö. 1614).

Destari Mustafa Paşa, birçok dönemdaşı devlet adamı gibi Enderun'da eğitim almıştır. Mirahorluk, Beylerbeyliği, Sadaret Kaymakamlığı, Kubbe Vezirliği ve Vezirlik gibi çeşitli devlet kademelerinde görev yapan paşa saraya damat da olmuştur.

1614 yılında öldürülmüş olan Destari Mustafa Paşa'nın türbesi, İstanbul'un Fatih ilçesinde Şehzadebaşı camisi avlusunda bulunmaktadır.

Osmanlı vezirleri
1614 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Anadolu valileri
Doğum tarihi bilinmeyenler
Şehzade Camii Haziresi'ne defnedilenler

Destari Mustafa Paşa


ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් යනු ගූගල් නම් සමාගම විසින් ජංගම උපකරණ සඳහා නිපදවන ලද මෙහෙයුම් පද්ධතියකි. 2005 දී ගූගල් සමාගම විසින් ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් සමාගම මිලදී ගන්නා ලදී. ලිනක්ස් කර්නලයෙහි සංස්කරණය කරන ලද අනුවාදයක් වන ඇන්ඩ්‍රොයිඩ්,  විවෘත හා නිදහස් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් ලෙස බෙදා හරිනු ලබයි. ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් සතුව දුරකථනවල ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩි කරන යෙදවුම් මෘදුකාංග ක්‍රමලේඛනය කරන මෘදුකාංග සංවර්ධකයන්ගෙන් සැදුම් ලත් අති විශාල සමූහයක් සිටී. දැනටමත් ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් මෙහෙයුම් පද්ධතිය මත ක්‍රියාත්මක වන යෙදවුම් මෘදුකාංග 250,000 කටත් අධික ප්‍රමාණයක් ලබාගත හැක.

ඉතිහාසය
…ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් සමාගම  වසර 2003 දි ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ, කැලිෆෝනියා නුවර පාලෝ ඇල්ටෝ හිදී ඇන්ඩි රුබින්, රිච් මයිනර්, නික් සියර්ස් හා ක්‍රිස් වයිට් විසින් ආරම්භ  කරන ලදි .

2005 අගෝස්තු මාසයේ දී ගූගල් සමාගම මගින් ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් සමාගම අත්පත්කර ගන්නා ලදී. ඇන්ඩි රැබින්,රිච් මයිනර්,ක්රිස් වයිට් සහ නික්සියර්ස් යන හතර දෙනා එකතු වී 2001දී මුලින්ම …ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් මෙහෙයුම් පද්ධතිය තනන ලදී.

විවෘත ජංගම උපකරණ සහයොගීතාවය
…2005 නොවැම්බර් 5වෙනි දින "විවෘත ජංගම උපකරණ සහයොගීතාවය" නම් වූ හමුවක් ජංගම උපකරණ නිපදවන සමාගම්  රැසක සහයෝගීත්වයෙන් ඇතිකරගන්නා ලදී. එම සමගම්  නම් බ්‍රොඩ්කොම් සමාගම , ගූගල්, එච්.ටී.සී, ඉන්ටෙල්, එල්.ජී, මාවෙල් තාක්ෂනින එකමුතුව,මෝටරෝලා, එන්වීඩියා, ක්වල් කොම්,සැම්සුන්, නෙක්ස්ට්ටෙල්, ටී-මොබයිල් සහ ටෙක්සාස් උපකරණ සමාගමයි.මේ එකමුතුවේ අරමුණ වුයේ ජංගම දුරකථන සදහා විවෘත ක්‍රමවේදයක් සකස් කර ගැනීමයි.එදිනම විසින් තම ප්‍රථම නිපයුම වන ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් නැමති ලිනක්ස් නිකුතු 2.6 මත ගොඩනගනූ ලැබු ජංගම දුරකථන මෙහෙයුම් පද්ධතිය එලි දක්වන ලදී. 2008 දෙසැම්බර් 9 දින තවත් සමාගම් 16ක් මීට ඇතුලත් විය. ඒ අතර වෝඩෆොන් , හුවාවි සහ තවත් සමාගම් වෙයි.

ලියාපදිංචිය
ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් මෙහෙයුම් පද්ධතිය, 2008, ඔක්තෝම්බර් 21 දින සිට " නිදහස් සහ විවෘත කේත මෘදුකාංග වරපත" යටතේ සියලු දෙනාට නිදහස්ව භාවිතා කල හැකි ලෙසට නිකුත් කරන ලදී. එහි සම්පූර්ණ කේතයද(දුරකථන හා ජාලකරණ කේතයන්ද ඇතුලු ) "අපාෂ් වරපත" යතතේ නිකුත් කරන ලදී. හඳුනාගනු ලැබූ  මෘදුකාංග දෝෂ ලැයිස්තුවක් ද ගූගල් විසින් ප්‍රසිද්ධියේ පවත්වාගෙන යනු ලබයි.

සංස්කරණ ඉතිහාසය
ප්‍රථම නිකුත් කිරීමෙන් පසු නව සංස්කරණයන් කීපයක් ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් මෙහෙයුම් පද්ධතිය සදහා නිකුත් කරන ලදී. සාමාන්‍යයෙන් නව සංස්කරණ සදහා සංකේත නාම ලෙස ඔවුන් යොදා ගනු ලබන්නේ අතුරුපස නාමයන් වෙයි. එසේම එම නම් ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ අකාරාදී පිලිවෙළට සකස්කර ඇත.

 1.5 (කප් කේක්) - ජංගම දුරකථන සදහා
 1.6 (ඩෝනට්) - ජංගම දුරකථන සදහා
 2.0 (ඉක්ලෙයා) - ජංගම දුරකථන සදහා
 2.1 (ඉක්ලෙයා)- ජංගම දුරකථන සදහා
 2.2 (ෆ්‍රොයෝ )- ජංගම දුරකථන සදහා
 2.3 (ජීන්ජර්බ්‍රේඩ්)- ජංගම දුරකථන සදහා
 3.0 (හනිකොම්බ්)- ටැබ්ලට් පරිගණක සදහා
 3.1 (හනිකොම්බ්)'- ටැබ්ලට් පරිගණක සදහා
 3.2 (හනිකොම්බ්)'- ටැබ්ලට් පරිගණක සදහා
 4.0 (අයිස් ක්‍රීම් සැන්ඩ්ව්ච්)- ටැබ්ලට් පරිගණක හා ජංගම දුරකථන සදහා
 4.1/4.2/4.3 (ජෙලි බීන්)- ටැබ්ලට් පරිගණක හා ජංගම දුරකථන සදහා
 4.4 (කිට්කැට්)- ටැබ්ලට් පරිගණක හා ජංගම දුරකථන සදහා
 5.0 (ලොලි පොප්)- ටැබ්ලට් පරිගණක හා ජංගම දුරකථන සදහා
5.1 (ලොලි පොප්)-ටැබ්ලට් පරිගණක හා ජංගම දුරකථන සදහා
6.0(මාෂ්මෙලෝ)-ජංගම දුරකථන සදහා
7.0(නුගට්)8.0(ඔරියෝ)
9.0(පයි)10.0(ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් 10)
'''11.0(ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් 11)
මෝටරෝලා සමාගම මගින් 2011-ඔක්තොම්බර් මස එළිදක්වන ලද ඩ්‍රොයිඩ් RAZR  ඇන්ඩ්‍රොයිඩ්, අයිස් ක්‍රීම් සැන්ඩ්ව්ච් අනුවාදය මුලින්ම යොදාගනු ලබන ජංගම දුරකථනයයි.

සැම්සුන් සමාගම මගින් එළිදක්වන ලද සැම්සුන් ගැලැක්සි නෙක්සස් ඇන්ඩ්‍රොයිඩ්, ජෙලි බීන් අනුවාදය මුලින්ම යොදාගනු ලබන ජංගම දුරකථනයයි.

සංස්කරණ භාවිතා කිරීම - පරිශීලක ප්‍රතිශතය
  අනුවාදය

ගූගල් ප්ලේ
ගූගල් ප්ලේ යනු ගූගල් සමාගම මගින් පවත්වාගෙන යනු ලබන ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් දුරකථන සඳහා මෘදුකාංග, ක්‍රීඩා, ගීත, ඊ-පොත්, චිත්‍රපට ආදිය නොමිලේ හා මුදල් ලබාදී ගත හැකි වෙබ් සේවයකි. ලෝකය පුරා සිටින ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් මෘදුකාංග නිර්මාපකයින් මෙම "වෙළදපොල" තුලින් තම මෘදුකාංග  නිශ්පාදන ගැනුම් කරුවන් ( ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් පරිශීලකයන් ) වෙත මුදලට හා නොමිලයේ ලබා දේ. සියලුම ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් උපකරණයකම පාහේ "මාර්කට්" යනුවෙන් තිබූ සේවයයි 2012 වසරේ මුල් කාර්තුවේ සිට "ගූගල් ප්ලේ" ලෙසට වෙනස් කර ඇත්තේ. සාමාන්‍යයෙන් ගූගල් අනුමත ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් දුරකථන "මාර්කට්" සිට "ගූගල් ප්ලේ" වෙතට ස්වයංක්‍රීයව මාරුවනු ලැබේ. එසේ නොමැති දුරකථන තමන් විසින් වෙනම එය වෙතට යාවත්කාලීන(update) කරගත යුතුය.

ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් සහ සිංහල භාවිතය
ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් මෙහෙයුම් පද්ධතිය සඳහා නිල වශයෙන් සිංහල භාෂාව ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් 5 අනුවාදය සමඟ පැමිණිනි.

යොමුව

ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් (මෙහෙයුම් පද්ධතිය)
ජංගම උපකරණ සඳහා වන මෙහෙයුම් පද්ධති
සිංහල සඳහා සහාය නොදක්වන මෙහෙයුම් පද්ධති

ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් (මෙහෙයුම් පද්ධතිය)


Evrensel cebir, matematiğin bir dalı olup bütün cebirsel yapılara ortak olan özellikleri inceleyen bilimin adıdır.

Evrensel cebirde, bir (soyut) cebir bir birim  ve onun tanımlı olan operasyonlardan oluşur. (Operasyon sembolları sadece "fonksiyonların ismi" olarak kullanılır).

Operasyonların toplamına "imza" (en. "signature") adı verilir .

0,1 gibi operasyonlara "sabit" denilir. Operasyonlar soyut bir şekilde eşitliklerle tarif edilebilir. Mesela alttaki eşitliklerin tümüne "E" diyelim.

Yukardaki imza  bir cebir doğasal sayılardır . Burada  bildiğimiz "arti" fonksiyonudur.

Bu cebir yukardaki  adı verdiğimiz tüm eşitlikleri "kabul eder" (en. "satisfy"). Başka bir deyimle, N yapısı E'nin bir modelidir.

E'nin başka bir bir modelini daha tanimlayalım.

Bunun bir model olduğunu (yani  ifadesini) kanıtlamak kolaydır.

Evrensel cebirde önemli sorulardan birkaç tanesi:
 Bir eşitlikler birimini  nin modeli var mıdır?
 E'nin tüm modellerin ortak özellikleri nedir
 E'nin modelleri, E'den başka hangi eşitlikleri "kabul eder" ?
 Mesela  eşitliği, yukardaki nin bir neticesidir.  yazarak bunu ifade ederiz.
 birimine "E'nin teorisi" denilir.

Kaynakça
 Wolfgang Wechler. Universal Algebra. Springer-Verlag

Dış bağlantılar
 A Course in Universal Algebra Stanley N. Burris and H.P. Sankappanavar tarafından hazırlanan açık bir evrensel cebir ders kitabıdır.

Evrensel cebir


Utanflokkabandalagið var íslenskur stjórnmálaflokkur sem starfaði á Alþingi frá 1920 til 1921. Það var stofnað til höfuðs gömlu flokkaskiptingunni sem var um þær mundir mjög að riðlast. Flestir meðlimir bandalagsins höfðu áður starfað í Heimarstjórnarflokki eða Sjálfstæðisflokki (langsum). Utanflokkabandalagið starfaði stutt og rann því næst inní Sparnaðarbandalagið.

Saga
Alþingiskosningar fóru fram árið 1919. Í febrúar árið eftir kom nýtt þing saman og lýstu þá tíu þingmenn því yfir að þeir hefðu myndað með sér bandalag utan hinna gömlu flokka, sem væru orðnir úreltir. Í þessum nýja flokki voru einkum fulltrúar borgaralegra, hægrisinnaðra sjónarmiða sem vildu mynda mótvægi við vaxandi stéttastjórnmálum sem leidd voru af Alþýðuflokki og Framsóknarflokki.

Jón Magnússon myndaði ráðuneyti sitt árið 1920 og naut þá aðeins stuðnings 3-4 þingmanna úr Utanflokkabandalaginu, en þar á meðal var þó einn ráðherra þess, Magnús Guðmundsson. Á þinginu 1921 gengu fleiri þingmenn til liðs við bandalagið, þar á meðal Jón Þorláksson sem óðar varð einn helsti leiðtogi þess.

Morgunblaðið var helsta málgagn Utanflokkabandalagsins.

Tilvísanir og heimildir

Fyrrum íslenskir stjórnmálaflokkar

Utanflokkabandalagið