Lexploitation sexuelle des enfants à des fins commerciales (ESEC) est une transaction commerciale portant sur l'exploitation sexuelle d'un enfant ou d'une personne n'ayant pas atteint la majorité sexuelle. L'ESEC recouvre plusieurs types d'abus : prostitution enfantine (sexe de survie, prostitution de rue,  tourisme sexuel impliquant des enfants, réseau de prostitution, proxénétisme intra-familial), la pédopornographie (y compris les abus sexuels diffusés en direct sur Internet), le strip-tease d'enfants, les massages érotiques, les lignes roses, l'exploitation par internet et le mariage forcé précoce.

L'UNICEF et le Fonds des Nations unies pour la population estiment que 2 millions d'enfants sont, chaque année, victimes d'exploitation dans la prostitution ou la pornographie.

Terminologie et définitions

En français, on parle d'exploitation sexuelle des enfants à des fins commerciales, abrégée ESEC ou d'exploitation sexuelle commerciale des enfants.

À l'issue du premier Congrès Mondial contre l'Exploitation Sexuelle des Enfants et Adolescents, qui s'est tenu en 1996 à Stockholm, en Suède, la Déclaration et le Plan d'action adoptés par les parties déclarent que l'ESEC est :

L'ESEC est souvent associée au trafic des enfants, défini comme :  ; un enfant est une personne n'ayant pas atteint l'âge de 18 ans. Toutefois, les enfants victimes de traite humaine ne le sont pas tous en vue d'une exploitation sexuelle à des fins commerciales. En outre, les abus sexuels sur les victimes du trafic d'enfants au travail ne relèvent pas tous du champ de l'ESEC. De même, l'ESEC s'inscrit dans autres formes d'abus sur mineurs et d'abus sexuel sur mineurs, y compris le viol pédophile et la violence familiale ; cependant elle ne se confond pas automatiquement avec ces actes.

L'ESEC inclut les abus sexuels diffusés en direct sur Internet.

Types d'exploitation sexuelle commerciale

Prostitution

Selon le Haut-Commissariat des Nations unies aux droits de l'homme, la prostitution enfantine est  La prostitution fait partie des activités affectant les plus jeunes : près de 80 % des personnes prostituées adultes ont commencé leurs activités à un âge compris entre 11 et 14 ans. Les enfants prostitués sont exposés à des dangers quant à leur santé physique et mentale, aux risques de grossesse précoce et de contracter des infections sexuellement transmissibles, notamment le VIH. Les législations ne protègent pas efficacement les enfants et les victimes sont parfois traitées en délinquantes.

Tourisme sexuel sur les mineurs

Le  tourisme sexuel impliquant des enfants désigne les activités de tourisme menées par des prédateurs afin s'adonner à la prostitution enfantine. Le tourisme sexuel et le trafic sexuel procurent des revenus financiers dans divers pays. Dans certains États pauvres  et n'inflige que des amendes légères en cas de prestation sexuelle tarifée. La demande, en 2012, provient principalement des pays riches ; en 2012, selon le Rapporteur spécial des Nations unies sur la vente et l'exploitation sexuelle des enfants,  De nombreuses agences de voyages proposent des guides sur les divertissements exotiques, ce qui incite davantage d'hommes à réclamer des séjours à des fins d'activité sexuelle.

Pédopornographie

La pédopornographie est . Ces représentations englobent les photographies, les livres, les enregistrements audio et les vidéos montrant des enfants qui pratiquent des actes sexuels avec d'autres enfants, avec des adultes et avec des objets. Les enfants sont livrés à l'exploitation, au viol, à la pédophilie et, dans les cas extrême, à l'homicide.

La pornographie constitue souvent un point d'entrée dans l'industrie du sexe. De nombreux proxénètes obligent des enfants à entrer dans les circuits pornographiques dans l'objectif de banaliser les actes aux yeux des victimes. Les proxénètes utilisent ensuite le matériel pornographique pour exercer un chantage sur l'enfant et pour extorquer des fonds aux clients.

Abus sexuels diffusés en direct sur Internet

Les enfants victimes d'abus sexuels diffusés en direct sur Internet sont contraints d'exécuter des actes sexuels en temps réel devant une webcam, tout en visionnant le client et en suivant ses ordres. Cet acte se produit dans des lieux surnommés « antres du cybersexe » : il peut s'agir d'habitations, d'hôtels, de bureaux, de cybercafés et d'autres lieux commerciaux. Les trafiquants font la publicité des enfants sur Internet afin de racoler les clients et les prédateurs de l'étranger recherchent souvent ces prestations illégales et tarifées.

Causes
Au niveau macro-économique, l'ESEC repose sur la mondialisation du marché des clients et sur l'arrivée de nouveaux biens et services, qui facilitent de nouveaux modes de consommation. Le prix offert aux parents pour leur enfant est souvent trop élevé pour qu'ils refusent cette vente, parce que leurs ressources correspondent au seuil de pauvreté, voire lui sont inférieures. Les enfants sont livrés à l'acheteur sans qu'ils sachent dans quel but.

D'autres variables à l'échelle macro-économique sont l'extension des sites de construction et des bases militaires dans les pays en développement. Ces infrastructures attirent une clientèle souhaitant exploiter sexuellement des enfants moyennant d'importantes sommes d'argent. Dans ces infrastructures, les hommes qui participent à l'ESEC viennent le plus souvent de pays développés et ils n'ont aucun scrupule envers les enfants. .

Les familles qui vendent leurs filles aux bordels ont tendance à récidiver avec leurs filles cadettes. Celles-ci sont moins réticentes à partir, car leurs sœurs aînées leur racontent le grand train de vie qu'elles mènent en ville. Les cadettes admirent les vêtements occidentaux et l'argent des aînées. Puis ces cadettes s'engagent dans la prostitution sans vraiment comprendre dans quel milieu elles plongent.

D'après Kevin Bales, la recrudescence des enfants vendus aux réseaux de prostitution reflète l'évolution industrielle d'un pays sur les cinquante dernières années. En Thaïlande, les petites filles proviennent souvent de régions du nord du pays où, en raison de la difficulté à cultiver les terrains et de la dépendance aux récoltes agricoles, les familles peuvent considérer que leurs filles sont des marchandises.

Dangers et conséquences

Que les enfants soient victimes de pornographie, des bordels ou de trafic humain, tous sont exposés aux risques de subir des infections sexuellement transmissibles, des violences physiques et psychologiques. D'après les enquêtes, . Dans bien des cas, les enfants qui sont forcés d'entrer dans l'industrie du sexe subissent des coups et des viols jusqu'à ce qu'ils en soient brisés et renoncent à s'enfuir. Les dangers physiques qui guettent les enfants sont également l'infertilité, le cancer du col de l'utérus, les agressions et parfois le meurtre. En outre, de nombreuses filles risquent des grossesses précoces. Enfin, celles qui sont repérées comme porteuses du VIH sont jetées hors des bordels et n'ont nulle part où se réfugier. Beaucoup d'enfants  afin de survivre à ces tragédies. En agissant de la sorte, ils commencent à penser qu'ils ne sont rien de mieux que des  et certains développent des pensées suicidaires. Les autres affections touchant ces jeunes sont les troubles du sommeil, les troubles alimentaires, des troubles de l'identité sexuelle ou de genre, l'hystérie et même la fureur homicide.

Outre les dangers physiques et psychiques, les victimes ont peur des lois. De nombreuses femmes et filles sont transportées clandestinement dans d'autres pays. Si elles parviennent à échapper au bordel ou au proxénète, elles ne tardent pas à attirer l'attention des autorités. Or, elles ne possèdent aucun document légal, et sont donc emprisonnées. Si elles sont placées dans des prisons locales, les femmes et les enfants subissent souvent de nouveaux sévices et une nouvelle exploitation aux mains des policiers.

Prévalence
En raison de la nature clandestine de l'ESEC, il est impossible de définir sa portée avec précision ; toutefois, l'Organisation internationale du travail (OIT) propose une estimation en 2003 sur le travail des enfants, indiquant qu'il y a 1,8 million de mineurs victimes d'exploitation dans la prostitution ou dans la pornographie à l'échelle mondiale.

L'UNICEF et le Fonds des Nations unies pour la population estiment que 2 millions d'enfants sont, chaque année, victimes d'exploitation dans la prostitution ou la pornographie.

Traités internationaux
En 1989, l'Assemblée générale des Nations unies adopte la Convention internationale des droits de l'enfant, premier accord international qui reconnaisse les droits humains des enfants, qui énonce que la protection contre l'exploitation sexuelle est un droit fondamental des mineurs. Notamment, par l'article 34 les pays signataires s'engagent à empêcher :

À l'issue du premier Congrès Mondial contre l'Exploitation Sexuelle des Enfants et Adolescents, en 1996, 122 pays reconnaissent la Déclaration et l'Agenda pour l'action, qui redéfinit formellement la prostitution enfantine comme une ESEC et engage les signataires à développer et appliquer des programmes d'action nationaux contre celles-ci. Un deuxième congrès mondial sur le même sujet a eu lieu en 2001.

Après ces conférences internationales, les Nations unies prennent de nouvelles mesures de lutte contre les ESEC. Entre 2002 et 2003, l'ONU adopte le Protocole facultatif sur la vente d'enfants, la prostitution des enfants et la pornographie mettant en scène des enfants, dont les engagements sont plus détaillés quant à la protection des enfants. De nombreux pays ont ratifié ce protocole. L'ONU adopte aussi le Protocole additionnel à la Convention des Nations Unies contre la criminalité transnationale organisée visant à prévenir, réprimer et punir la traite des personnes, en particulier des femmes et des enfants, premier traité international qui définisse formellement la traite d'êtres humains. En outre, des agences spécialisées de l'ONU  ont coordonné leurs efforts pour combattre l'ESEC par des enquêtes, des collectes de données, des signalements, des formations, ainsi que l'élaboration et la mise en œuvre d'une stratégie contre la traite des êtres humains.

Le comité qui a porté le Protocole facultatif a également déployé davantage d'efforts pour obtenir des données plus précises sur l'exploitation sexuelle des enfants. Le rapport mondial sur la traite des personnes en 2012 montre que, avec l'application du Protocole, les pays où l'exploitation sexuelle des enfants n'est pas criminalisée ont diminué de moitié. Au niveau régional, les condamnations pour la traite des êtres humains ont connu une augmentation.

En 2010, l'ONU se dote d'un Plan d'action mondial pour la lutte contre la traite des personnes.

Références

Annexes

Articles connexes
 Abus sexuel sur mineur
 Convention concernant l'interdiction et l'action immédiate pour l'élimination des pires formes de travail des enfants
 End child prostitution, child pornography and trafficking of children for sexual purposes
 Esclavage sexuel
 Programme international pour l'abolition du travail des enfants
 Trafic d'enfants
 Traite des êtres humains

Documentation

Liens externes

Abus sexuel sur mineur
Prostitution enfantine
Esclavage sexuel
Pédophilie
Trafic sexuel
Pédophilie dans l'art et la culture

Exploitation sexuelle des enfants à des fins commerciales


Agrilus incongruellus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, em 1935.

Referências

incongruellus

Agrilus incongruellus


بولندا الصغرى (بالإنجليزية: Lesser Poland) (كذلك Little Poland، باللغة البولندية Małopolska، وباللغة اللاتينية Polonia Minor) هي إحدى المناطق التاريخية البولندية؛ وعاصمتها في مدينة كراكوف. ويشكل الإقليم الجزء الجنوبي من البلاد، ويجب عدم الخلط بينه وبين فويفود بولندا الصغرى، الذي يشغل جزءًا جنوبيًا صغيرًا من إقليم بولندا الصغرى. وإقليم بولندا الصغرى التاريخي أكبر بكثير من المقاطعة الحالية التي تحمل اسمه؛ والتي تمتد من تشينستوخوفا في الغرب إلى الأراضي شمال شرق لوبلين في الشرق. وفي أواخر العصور الوسطى، أصبح إقليم بولندا الصغرى تدريجيًا مركز الدولة البولندية، وكانت كراكوف عاصمة البلاد منذ منتصف القرن الحادي عشر وحتى عام 1596. وحكم النبلاء بولندا عندما كانت الملكة يادفيغا (Jadwiga) صغيرة جدًا لحكم البلاد، وكان اتحاد كريفو مع دوقية ليتوانيا الكبرى من بنات أفكار طبقة زلاختا التابعة لبولندا الصغرى.

وفي القرن السابع عشر، تضاءلت أهمية بولندا الصغرى، عندما برزت وارسو وإقليم مازوفيا الذي يتمتع بموقع مركزي كمناطق رئيسية للبلاد. وتم تقسيم مقاطعة بولندا الصغرى على طول خط نهر فيستولا بين الإمبراطورية النمساوية والإمبراطورية الروسية أثناء تقسيم بولندا. وتقتصر حدود الإقليم الآن في الغالب على الجزء الجنوبي الصغير الذي كان يخضع طوال القرن التاسع عشر للإدارة النمساوية تحت اسم غاليسيا. ونتيجة لهذا التقسيم طويل الأمد، فقد الكثير من سكان الجزء الشمالي من هذا الإقليم البولندي التاريخي (القاطنين في مدن مثل لوبلين ورادوم وكيليس) هويتهم الخاصة بإقليم بولندا الصغرى. وحاليًا، ينقسم إقليم بولندا الصغرى بين العديد من المقاطعات، كما يتضح من خلال الخريطة المبينة على اليسار - كامل مقاطعة فويفود بولندا الصغرى وكامل مقاطعة فويفود سويتوكرزيسكي والنصف الغربي من مقاطعة فويفود لوبلين والجزء الغربي من مقاطعة فويفود صابكارباثيان والنصف الشرقي من مقاطعة فويفود سيليزيا والجزء الجنوبي من مقاطعة فويفود مازوفيان والزاوية الجنوبية الشرقية من مقاطعة فويفود لودز (حول أوبوتشنو).

انظر أيضًا
 عظات الصليب المقدس، أقدم المخطوطات الموجودة التي تتضمن نثرًا رائعًا باللغة البولندية، والتي أتت من بولندا الصغرى،
 منطقة Lesser Polish Gorge of the Vistula،
 مالوبولسكي - سلالة من الخيول البولندية، تطورت في بولندا الصغرى،
 اللغة الفيلاموفية، لغة جيرمانية غربية يتم التحدث بها في بلدة فيلاموفايس بالقرب من بيلسكو-بيالا، على الحدود بين سيليسيا وبولندا الصغرى.

المراجع

قائمة المراجع

وصلات خارجية
 Appeal of inhabitants of Western Lesser Poland against calling them Silesians
 Castles of Lesser Poland on lonelyplanet
 Visit Lesser Poland webpage
 Lesser Poland information at University at Buffalo
 Portal of citizen journalism for Malopolska region
 National Parks in Lesser Poland
 A Polish Radio CD with folk music of Northern Lesser Poland – areas of Radom, Opoczno, and Kielce
 Western Lesser Poland. Webpage of inhabitants of eastern counties of Silesian Voivodeship, who do not wish to be associated with Lesser Poland

تاريخ محافظة بودكارباتسكي
تاريخ محافظة بولندا الصغرى
تاريخ محافظة سيليزيا
تاريخ محافظة مازوفيا
مناطق بولندا التاريخية
مناطق تاريخية
تاريخ محافظة لوبلين
تاريخ محافظة شفينتوكشيسكي

بولندا الصغرى


Amalia Navarro es una pintora española contemporánea encuadrada dentro del estilo del movimiento realismo mágico.

Biografía
Nace en 1958 en Alora (Málaga). Se inicia tempranamente en el dibujo y la acuarela de la mano de su padre José María Navarro, aunque su carrera artística comienza a finales de los ochenta, en la Escuela de Bellas Artes Aplicadas y Oficios Artísticos de Orihuela, pasando más tarde por el taller del pintor Federico Chico, llevando a cabo también cursos de grabado por la Universidad Miguel Hernández de Elche y por el Instituto de Cultura Juan Gil Arbert de la Diputación de Alicante.

La artista ha ido derivando su estilo hacía un realismo mágico, introduciendo en sus interiores, como elemento inesperado para alterar la realidad, obras de pintores clásicos como Velázquez o Goya, que suscitan en el espectador una turbación que atrae y cautiva.

Ha conseguido numerosos premios de pintura en su trayectoria artística. En el año 2007 fue elegida junto con 17 pintores más de la Comunidad Valenciana, entre ellos Golucho, Alex Alemany, Paco Barrachina, González Alacreu, Santamans, José Luis Corella, Saorin, etc., para formar parte de la exposición que se llevó a cabo con motivo del 25 aniversario de las Cortes Valencianas, en el Palacio de los Borja de Valencia. Y ese mismo año la Honorífica Orden de San Antón, en reconocimiento a sus logros artísticos la nombra Dama de San Antón, pasando a formar parte, un año después, del Capítulo de Gobierno de dicha Orden.

En 2011 lleva a cabo un retrato del beato Juan Pablo II, por encargo de la Archicofradía de Ntra. Sra. de Monserrate, para presidir una capilla en el Santuario de la Patrona de Orihuela

Actualmente (2012) vive y trabaja en Orihuela.

Premios

Los más destacados:
 Primer Premio Certamen Nacional de Pintura Ciudad de Castellón.
 Primer Premio Certamen Nacional de Artes Platicas Ciudad de Palencia
 Primer Premio Certamen Internacional de Pintura Toledo Puche. Cieza. Murcia
 Mención de Honor Premio Aula Artes Plásticas Universidad de Murcia.
 Mención de Honor Certamen Europeo de Pintura Antonio López. Pinto. Madrid
 Premio Pintor Jerónimo Martínez en el Certamen Nacional de Artes Plásticas Ciudad de Elche.
 Primera Mención de Honor en el Certamen Nacional de Pintura Ciudad de Hellín. Murcia.
 Premio-adquisición de obra. Diputación de Alicante. Convocatoria Artes Plásticas 2005
 Premio-adquisición de obra. Diputación de Alicante. Convocatoria Artes Plásticas 2006
 Premio-adquisición de obra. Diputación de Alicante. Convocatoria Artes Plásticas 2007
 Premio-adquisición de obra. Diputación de Alicante. Convocatoria Artes Plásticas 2008
 Premio adquisición de obra en el Certamen Nacional de Pintura de la Fundación Jorge Alió de Alicante.
 Cartel de las Fiestas de Moros y Cristianos de Orihuela.

Referencias

Enlaces externos
 Premio Nacional de Pintura "Ciudad de Castellón"
 Primer Premio Certamen 'Toledo Puche' de pintura

Nacidos en Álora
Pintores de España del siglo XX
Pintores de España del siglo XXI
Pintoras de España

Amalia Navarro


Hollermühle (früher auch Holdermühle genannt) ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Rothenburg ob der Tauber im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt an der Schandtauber, die ein linker Nebenfluss der Tauber ist. 0,75 km südwestlich des Ortes liegt das Flurgebiet Vierzig Morgen. Ein Anliegerweg führt zur Staatsstraße 1022 (1,2 km nordwestlich).

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Hollermühle dem Steuerdistrikt Lohr und der Ruralgemeinde Leuzenbronn zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Hollermühle am 1. Juli 1972 nach Rothenburg eingemeindet.

Baudenkmal
 Schandtauberbrücke; Steinbrücke, bezeichnet 1845.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Andreas (Leuzenbronn) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Rothenburg ob der Tauber
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Hollermühle


Vojvođanska nogometna liga, također i kao Vojvođanska zona je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1961./62.  Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio "Odred" iz Kikinde.
Za sezonu 1962./63., "Vojvođanska liga" je privremeno ukinuta, a kao ligu trećeg stupnja ju je zamijenila "Srpska liga – Sjeverna skupina", uz koju su uz klubove iz Vojvodine sudjelovali i klubovi s beogradskog područja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 2. savezna liga 1961./62.

Vanjske poveznice

Izvori
 Godišnjak FSJ 1961-62, Beograd, 1962., ISSN: 0351-2894, str. 192
 fkvrbas.weebly.com, FK Radnik Vrbas Tabele 1955-1964, pristupljeno 11. ožujka 2019.
 fsgzrenjanin.com, Period 1955. - 1962., pristupljeno 11. ožujka 2019.

1961-62 1
VOJ 1
1961-62 1 VOJ 1
1961-62

Vojvođanska nogometna liga 1961./62.


එක්සත් රාජධානියේ, වරලත් ඉංජිනේරුවරයෙක් යනු,  ඉංජිනේරු සභාවේ ( ඉංජිනේරුවන් නියාමනය සඳහා පවතින බ්‍රිතාන්‍ය සංවිධානය) ලියාපදිංචි වී ඇති  ඉංජිනේරුවෙකු වෙයි. වර්තමාන වරලත් ඉංජිනේරුවෝ උපාධි-සුදුසුකම් ලද්දෝ වන අතර, පුහුණුව සහ පළපුරුද්ද ඔස්සේ වෘත්තිමය ප්‍රවීණත්වයන් උකහාගෙන ඇත්තාහ. වරලත් ඉංජිනේරුවෙකු නිමැවීමේ ක්‍රියාවලියට සාමාන්‍යයෙන් පළමුව ප්‍රතීත ඉංජිනේරු-විශාරද උපාධියක් උපයාගැනුම සහ ඉක්බිතිව අවම වශයෙන් වසර සතරක සිට සයක කාල සීමාවක වෘත්තිමය පශ්චාත් උපාධි පළපුරුද්ද අවශ්‍ය වෙයි. වරලත් ඉංජිනේරු යන පදවිය සිවිල් නීතිය මගින් රක්ෂා කරනු ලැබේ. ඉංජිනේරු සභාව විසින් එරා තුල වෘත්තිමය ඉංජිනේරු පදවි නියාමනය කරයි.  ඉංජිනේරු ශිල්පය පරිශීලනය කිරීම පාලනය සඳහා නීති එරා තුල නොපවතියි.  විවිධ රටවලින් 180,000 කට වඩා දෙනා එය සඳහා ලියාපදිංචිය ලබන අතර,  වරලත් ඉංජිනේරු පදවිය, ජාත්‍යන්තර ඉංජිනේරු සුදුසුකම් අතරින් වඩාත්-පිළිගැනුමට ලක්වන ඒවා අතුරින් එකක් වෙයි.

වරලත් ඉංජිනේරු (එරා)


Andra Gogan (nume la naștere Alexandra Gabriela Valentina Gogan; ) este o cântăreață,  vlogger și voice-over română. Andra a intrat în Cartea Recordurilor împreună cu fratele său, Răzvan Gogan, pentru "Cel mai lung concert live susținut de un copil" (3 ore și 20 minute - 55 melodii) și "Cele mai multe CD-uri lansate de un copil"  (16 albume). Recordul a fost confirmat pe .

Biografie
Andra Gogan cântă de la vârsta de 3 ani. Printre proiectele la care a luat parte se numără producția Disney "Doctorița Plușica" și "Sofia Întâi" la care a dublat în limba română. În 2016, Andra a participat la emisiunea Românii au talent și a prezentat pe Neptun TV, emisiunea E vara ta!

Andra a fost asistentă la emisiunea "Acces Direct", pentru o scurtă perioadă de timp. În 2016 a lansat mini serialul "How to become popular at high school" pe canalul său de YouTube.

"How to become popular at high school"

 Sezonul 1

 Sezonul 2

 Sezonul 3

"Popular in highschool"

 Sezonul 4

Dublaj
 Doctorița Plușica (Disney Junior)
 Haideți, Tinerii Titani! (Cartoon Network)
 Violetta (Disney Channel)
 Phineas și Ferb (Disney Channel)
 Cățelul blogger  (Disney Channel)
 Sofia Întâi (Disney Junior)
 Jake și pirații din țara de nicăieri (Disney Junior)
 Voci ale unor personaje episodice uneori secundare (Disney Junior, Disney Channel și Nickelodeon)
 Reclame

Discografie
 Aleluia (2013)
 Frumos de pică (2014)
 Mamaia (2014)
 Ne vedem în septembrie (2017)
 Și tu poți sa fii popular (2017)
 Ce băiat (2017)
 Gălăgie când taci (2017)
 Orice s-ar întâmpla (2018)
 Stricați o generație (2018)
 Dislike (2018)
 Inimioara pe insta (2018)
 Crăciunul cu tine (2018)
 Andra Gogan ft. Antonio Pican - MAGIE (2019)
 TIK TOK (2019)

Referințe

Legături externe

 Andra Gogan pe youtube
 Andra Gogan pe facebook
 Andra Gogan pe twitter
 Andra Gogan pe Instagram
Andra Gogan pe WorldCat Identities

Nașteri în 1998
Nașteri pe 17 aprilie
Actori copii români
Actori de televiziune români
Actori de voce români
Buzoieni
Cartea Recordurilor
Cântărețe române
Vloggeri români

Andra Gogan


Aggborough Stadium is a football stadium in Kidderminster, England. It is the home ground of Kidderminster Harriers, and has a capacity of 7,000, of which 3,140 can be seated. The ground was also the home of Worcester City between 2013 and 2016.

History
The ground was opened in May 1890 with a single grandstand on the western touchline, and initially included a banked running track. In 1935 a new 460-seat grandstand was built, and by World War II covered areas had been created on the east and southern sides of the ground.

After the war the running track was replaced by a cycle track. On 27 November 1948, the ground's record attendance of 9,155 was set for an FA Cup first round replay against Hereford United. On 14 September 1955 Aggborough Stadium became the first ground to host a floodlit FA Cup match, when Harriers faced Brierley Hill Alliance in a preliminary round replay, with Kidderminster winning 4–2.

A new East Stand was built in 1979, and terracing was created all around the pitch in 1983. The ground was rebuilt in the 1990s, with the cycle track removed and a new Main Stand built in 1994. Covered terracing was added at each end of the pitch. When Kidderminster won their first Conference title in 1994, Aggborough Stadium was not deemed to meet Football League standards and as a result Kidderminster were denied promotion to Division Three. By the time Kidderminster won their second Conference title six years later, the ground had been upgraded to Football League standards and promotion was allowed. In 2003, the new 2,040-seat cantilever stand was built to replace the old East Stand.

On 30 January 2013, it was announced that Worcester would ground-share with Kidderminster Harriers at their Aggborough ground from the 2013–14 season.

Worcester City decided to terminate their arrangement with Kidderminster and move to Bromsgrove and groundshare the Victoria Ground with Bromsgrove Sporting F.C. from the start of the 2016–17 season.

References

External links
Stadium Kidderminster Harriers F.C.
Aggborough at StadiumDB.com

Sports venues in Worcestershire
Football venues in England
Welsh Cup final venues
Kidderminster Harriers F.C.
Buildings and structures in Kidderminster
Sports venues completed in 1890
English Football League venues

Aggborough Stadium


Yıldızeli, Sivas ilinin bir ilçesidir. Eski adı Yenihan olup 1930'lu yıllarda ismi, kuzeyindeki Yıldız Dağı'ndan esinlenilerek Yıldızeli olmuştur. Sivas'ın 47 km batısında yer alan ilçesidir.Yıldızeli, Batlamyus'a göre  Sargarausena ilçesinde bulunan Phiara (Yunanca: Φίαρα) kasabası olarak tanımlanmıştır.

Coğrafi konum
1400 metre rakımıyla, İç Anadolu Bölgesi'nin en yüksek ilçelerinden biri olarak bilinen Yıldızeli, 2645 km²'lik yüzölçümüne sahiptir.

Yıldızeli Sivas il merkezine 47 km uzaklıkta olup Sivas-Ankara ve Sivas-Tokat yolu üzerinde yer almaktadır. Aynı zamanda ilçede, Sivas-Samsun demiryolu ulaşım ağı da mevcuttur.

Yüzey şekilleri
İç Anadolu Bölgesi'nin kuzeydoğusunda yer alan Yıldızeli, yüksek ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. Kuzeyi ve doğusu dağlıktır. Güneye doğru dağların alçalmasıyla geniş ve hafif engebeli araziler oluşmaktadır. Kuzeyi, doğusu ve orta kesimleri akarsularla yarılarak derin vadilerle parçalanmıştır. Topraklarının çoğu, 3. zamana (tersier) ait rüsubi (tortul) arazilerdir. Bu zamanda meydana gelmiş organik kalker, kil, marn, gre, kum, mermer gibi çeşitli yapıyı arazide bulmak mümkündür. İlçenin ve Direkli Nahiyesi'nin bazı kısımlarındaki topraklar Miyosen tabakalarından oluşmuştur.

İlçenin batı kesimlerinde rakımın düşük olması nedeniyle bitki örtüsü zengin ve tarıma elverişli araziler de fazladır. Yıldızeli yerleşim itibarıyla Çal Dağı'nın kuzeye bakan eteklerinde yer almaktadır.

Dağlar ve ovalar
Yıldızeli güneyde Çal Dağı, kuzeybatıda Çamlıbel dağları ile çevrilidir. İlçenin kuzeydoğusunda bulunan ve sönmüş volkanik dağı olan Yıldız Dağı, 2537 m yükseklikle önemli yükseltilerindendir. İlçenin diğer yükseltilerini Tura, Gürcü ve Akdağlar oluşturmaktadır.

Yıldızeli (Bedehdun) Ovası, Yıldızeli Çayı vadisinin genişleyen tabanında ve Sivas-Tokat karayolunun iki yanında uzanan bu ova pek geniş değildir. Ovanın ortasından geçen Yıldızeli Çayı'nın suları yazın azalır. Bu nedenle Yıldızeli Çayı'ndan, sulamada pek fazla yararlanılamaz. Bir ovadan çok, yüksek bir düzlük durumundaki bu tarım alanın sulanabilen yerlerinde şeker pancarı, ayçiçeği, patates gibi ürünler yetiştirilirken sulanamayan yerlerinde ise tahıl ürünleri yetiştirilmektedir.

Akarsu ve göletler
İlçe topraklarından kaynağını alan sular, Kızılırmak ve Yeşilırmak aracılığıyla Karadeniz'e ulaşır. Yıldızeli Çayı (eski adı Kalın Irmağı) ile Yıldız Dağı'nın yamaçlarından doğan Yıldız Çayı (eski adı Cebirırmak), güneyde doğal sınır oluşturan Kızılırmak'a katılan başlıca akarsulardır.

Orta ve batı kesimlerinden kaynaklanan dereler, ilçe sınırları dışında Yeşilırmak'ın kollarından Çekerek Çayı'na katılır. Han ve Kümbet Deresi, ilçenin diğer önemli akarsularını oluşturur.

İlçenin 15 adet sulama göleti bulunmaktadır. Bunlar; Sarıçal, Tat, Altınoluk, Kerimümin, Karacaören, Çağlar(Kurt Boğazı), Aşağı Çakmak, Ilıca, Avcıpınar, Kaman, Küçükhöyük (Etyemez), Kıldır, Aslandoğmuş, Demirözü ve Yusufoğlan'dır.

İklim
Karasal iklim karakterine sahip olan Yıldızeli'nde, yağışlar sonbahar, kış ve ilkbahar aylarına rastlamaktadır. Yaz mevsimi kısa süreli olup, kışları sert ve soğuktur. Kışları sıcaklığın çok düşük olması nedeniyle kar bazen aylarca kalkmaz. Yağmur, genellikle ilkbahar ve sonbahar aylarında görülür.

İlkbaharda görülen yağışlar, öğleden sonra yağan kırkikindi yağışları şeklindedir. Yaz ve kış mevsimi arasında sıcaklık farkı fazla olduğu gibi, gece ve gündüz arasında da sıcaklık farklılıkları görülmektedir.

Bitki örtüsü
Yıldızeli ve çevresinde bitki örtüsü olarak çoğunlukla bozkır bitki topluluğu hakimdir. Tarla arazisi dışında çayır ve otlak araziler geniş yer tutar. Sulanabilen yerler ile ırmak ve dere kenarlarında söğüt ve kavak yetiştirilmektedir.

Yavu Beldesi ve çevresi ormanlık alanlarla kaplıdır. Belcik çevresinde meşelikler geniş alanlar kaplar. Orman, iç kesimlerde ve eteklerde genellikle meşe, mazı, ardıç ve kısa boylu çalılıklardan oluşurken; yükseklerde ve dağ yamaçlarında çam, mazı, meşe, gürgen, ardıç ve kavaktan oluşmaktadır. Ormanların çoğu bozuk ormanlardır. Az bir bölümü koruluk ve çamlık alanlardır. Ayrıca son yıllarda İlçe Kaymakamlığı'nın destekleriyle meyve ağaçları dikimi de hız kazanmıştır.

İlçe nüfusu
Şarkışla'nın ardından Sivas'ın en kalabalık ikinci ilçesidir.

Eğitim Düzeyi
İlçede nüfusun %54'i ilkokul, %27'i ortaöğretim, %12'i yüksekokul mezunudur. Geri kalan nüfusun %5'i okur-yazar, %2'si okur-yazar değildir.

Okullar

Yıldızeli Meslek Yüksek Okulu
14.12.1994 tarihinde kurulan yüksekokul, ilk olarak 1998-1999 eğitim öğretim yılında Bahçe Ziraatı ile Hayvan Yetiştiriciliği ve Sağlığı programlarına öğrenci alarak  eğitim ve öğretime başlamıştır. 2006-2007 eğitim-öğretim yılında İşletme, Muhasebe, Pazarlama, Sigortacılık, Büro Yönetimi ve Sekreterlik ve Bahçe Ziraatı programlarında 680 öğrenci ile öğrenime devam etmektedir.

Yıldızeli Çok Programlı Lisesi
Yıldızeli ÇPL 1952 yılında halk tarafından yapılan binada 1953-1954 öğretim yılında Yıldızeli Ortaokulu olarak zamanın Sivas Valisi Necati İLTER tarafından eğitim öğretime açılmış, 1975-1976 öğretim yılında bünyesinde lise açılarak adı Yıldızeli Lisesi olarak değiştirilmiştir. 1995-1996 öğretim yılında Kız Teknik Öğretimi Genel Müdürlüğü'ne bağlanarak Yıldızeli ÇPL olmuş, bünyesindeki ortaokul, Atatürk İlköğretim Okulu ile birleştirilmiştir.

Hâlen Genel Lise ve Kız Meslek Lisesi programlarında karma eğitim-öğretim devam etmektedir. Yıldızeli Çok Programlı Lisesi 16 derslik, 2 fizik ve 1 kimya laboratuvar, 2 Bilgisayar laboratuvarı 1 Mikroişlemci laboratuvarı 1 Elektronik Atölyesi, vardır. Bünyesinde Bilişim Teknolojileri Alanı, Çocuk Gelişimi Alanı, Metal Teknolojisi Alanı ve Yaşlı Bakımı Alanı bulunmaktadır.

Yıldızeli İmam Hatip Lisesi
Okul 1970 yılında İmam Hatip Lisesi yaptırmak amacı ile kurulan İmam Hatip Lisesi Yaptırma ve Yaşatma Derneği 'nin çalışmaları sonucunda 1976-1977 öğretim yılında tamamlanarak eğitim-öğretime açılmıştır. 115 öğrenci ile eğitime başlayan okulun öğrenci sayısı hızla artmaya devam edince 1981-1982 yılında ek bina hizmete girmiştir. Daha önce dernek mülkiyetinde iken 25.08.1977 yılında Milli Eğitim Bakanlığı'na devredilmiştir. 1984-1985 yılından itibaren DPY öğrenci almaya başlamış okul binasının üst katı pansiyon olarak kullanılmıştır. 1996 yılında mevcut pansiyon binası hizmete girmiş ve hâlen 200 öğrenci kapasitesi ile hizmet vermektedir.

Toplam 20 dersliği bulunan okulun, 10 dersliği dershane, 4 dersliği fizik, kimya, biyoloji ve bilgisayar laboratuvarı olarak kullanılmaktadır. 2000-2001 yılından itibaren bilgisayar destekli eğitime geçilmiş olup, fizik, kimya, biyoloji laboratuvarında dersler uygulamalı olarak işlenmektedir. Okul, 2007-2008 öğretim yılında 253 öğrenci, 21 öğretmen, 4 idareci ile eğitim-öğretime devam etmektedir.

Yavu Fahrettin Arar Çok Programlı Lisesi
İş insanı Fahrettin Arar tarafından yaptırılarak 1997 yılında eğitim ve öğretime açılan okulda, genel lise ve elektrik bölümleri mevcuttur.

2002-2003 öğretim yılında genel lise kısmında 147, elektrik bölümünde 50 olmak üzere toplam 197 öğrenci ve 14 öğretmenle eğitim ve öğretime devam etmektedir. bilgisayar bolümü de açılmıştır web tasarımı olarak eğitime devam etmektedir elektrik bolumu ise pano tasarımı yapmaktadır

İlçede 1 YİBO 32 İlköğretim okulu ve 66 Birleştirilmiş Sınıflı İlköğretim Okulu mevcut olup 406 derslikte 298 sınıf ve 138 branş öğretmeni ile eğitim öğretime devam etmektedir.

İlköğretim okulu bulunmayan yerleşim birimlerindeki öğrenciler Pamukpınar YİBO ile Çöte, Yavu, Direkli ve Atatürk İlköğretim okullarında taşımalı eğitimle öğrenimlerine devam etmektedir.

Sıcak Çermik
Sivas il merkezine yaklaşık 30 km uzaklıktaki bulunan kaplıca Yıldızeli sınırları içerisindedir ve ilçe merkezine 20 km mesafede yer alır. Ancak kaplıca bölgesindeki tüm temizlik, tesis ve otel işletmeleri ve ulaşım hizmetleri Sivas Belediyesi tarafından yapılmaktadır. Kaplıca suyunun sıcaklığı 45-50 °C arasındadır ve romatizma, solunum yolları, böbrek ve idrar yolları, kan dolaşımı hastalıklarının tedavisine iyi geldiği bilinmektedir. Sivas Belediyesi'ne ait otel ve havuzlarla hem süreli hem de günübirlik konaklama imkanı sağlamaktadır. Ayrıca Sivas Cumhuriyet Üniversitesine bağlı Rehabilitasyon Merkezi de bulunmaktadır. Yakın dönemde ise geniş kapsamlı iki adet devremülk otel hizmete girmiştir.

Türbeler

Kevgir Baba Türbesi
Kevgir Baba Türbesi, Yolkaya (Çakraz) köyünün güneyinde yaklaşık 8 km uzaklıktaki bir tepenin üzerinde bulunmaktadır. İki odalı bir binanın içerisindeki mezar yaklaşık üç metreye iki metre boyutlarında üzeri toprakla kapatılmış durumdadır.  Odalardan birinde mezar vardır, diğerinde ise gelenlerin oturması için minderler serilmiştir.

Akkoca Türbesi
Akkoca köyü sınırları içerisinde ve Şeyhhalil köyüne de yakın bir konumda bulunur. Akkoca (veya Akçakoca) adlı efsanevi kişinin yattığına inanılan mezardır. Muhammed Peygamber'in soyundan geldiğine dair Orhan Gazi tarafından verilmiş bir berat bulunduğu da kayıtlara geçmiştir. Asık suratlı karısının misafirlere saygısızlık ettiği için güvercin kılğında gelen Hacı Bektaş-ı Veli tarafından taş kesildiği anlatılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sivas İli Yüzey Araştırmaları, Merkez ve İlçeler (Höyükler ve Tarihi Yerleşim Alanları, 1992 - 1993 - 1994 - 1995, İndirilebilir PDF)
 Gelmugad Yoklama Defteri , Mahsuni Gül, Sivas Postası Gazetesi (Sosyo-kültürel ve tarihi Gelmugad Bölgesi hakkında)

Yıldızeli


Vizma Belševica () a fost o poetă, scriitoare și traducătoare letonă. A fost nominalizată pentru Premiul Nobel pentru Literatură.

Biografie
Tatăl lui Belševica, Jānis Belševics, a fost muncitor, iar mama ei, Ieva Belševica, (numele de fată Cīrule) a fost casnică. Familia ei a fost relativ săracă, deoarece doar unul dintre cei doi soți era plătit pentru muncă. Tatăl Vizmei a avut probleme cu băutura, probleme ce s-au agravat în timpul Marii Depresiuni când și-a pierdut slujba de brutar.

Vizma Belševica s-a născut pe 30 mai 1931, în Riga înainte de război, apoi capitala Letoniei democratice, unde a petrecut cea mai mare parte din copilărie. Orașul, de cele mai multe ori este prezentat în operele sale, mai ales în cele celebre — trilogia autobiografică Bille —, dar timpul petrecut în Curlanda, la mica fermă a rudelelor ei, de asemenea, a avut un rol important în poeziile și scrierile ei. Fiul ei, Klāvs Elsbergs, a fost un renumit poet leton în anii 1980. Și al doilea fiu al ei, Jānis, este de asemenea scriitor.

Distincții
Visul copilariei ei a fost să primească premiul Nobel; ea, fiind o fată săracă dar deșteaptă, a petrecut mult timp citind literatură clasică. Munca lui Belševica a fost recunoscută: pe 6 decembrie 1990, a fost aleasă membru de onoare al Academiei Letone de Științe; a primit de două ori Premiul Spidola, care este cea mai mare recunoaștere în literatura de specialitate  letonă. Belševica a primit, de asemenea, cea mai înaltă distincție a Statului Leton, și anume Ordinul celor Trei Stele.

Publicații
Vizma Belševica și-a publicat primele poezii în 1947; prima ei carte de poezie a apărut în 1955. Cele mai importante colecții de poezie suntː Jūra grade (The Sea is Burning, 1966), Gadu gredzeni (Annual Rings, 1969), Madarās (In My Lady's Bedstraw, 1976), Kamola tinēja (The Clew Winder, 1981), Dzeltu laiks (Autumn Time, 1987). Colecțiile de povestiri scurte sunt Ķikuraga stāsti (Stories from Kikurags, 1965), Nelaime mājās (Misfortune at Home, 1979), Lauztā sirds uz goda dēļa (Broken Heart on the Board of Honour, 1997). În timpul perioadei post-Sovietice, Belševica a scris trei cărți de povești, semi-autobiografice, despre fata Bille, narând viață ei de la sfârșitul anilor 1930 pe parcursul primului an de ocupație Sovietică din Letonia (1940-41), în timpul ocupației Naziste (1941-45) și primii ani de după război, sub regimul lui Stalin: Bille (Bille, 1992, 95), Bille onu karš (titlu inițial: Bille dzīvo tālāk) (Bille and War, 1996), Billes skaistā jaunība (The Wonderful Youth of Bille, 1999). Prima sa ediție a fost publicată de către editura letonă Mežābele în 1992 în Statele Unite, și doar în 1995 în Letonia. În prezent această trilogie a fost recunoscută ca una dintre cele mai importante lucrări din literatura letonă din toate timpurile. A fost tradusă în suedeză, dar nu și în limba engleză.

Poeziile și ficțiunile lui Belševica  au fost traduse în 40 de limbi. În Uniunea Sovietică din anii 1960–1980, mai multe cărți de-ale ei cu poezii au fost publicate în limba rusă, belarus și armeană. Poeziile ei au fost traduse în limba engleză de către Inara Cedrins pentru antologia de Poezie Contemporană Letonă, publicate de editura Universității din Iowa în 1983. Din anii 1980 încoace, Belševica a fost prezentă în permanență pe scena literară suedeză, (traducător Juris Kronbergs), cărțile de poezii și poveștile Bille au avut un mare succes în critica literară si pentru publicul larg. Selecția de poezii au fost, de asemenea, publicate în Norvegia, Danemarca și Islanda. Selecția de povestiri – în Rusia, Georgia și Germania. Traducerea rusă a trilogiei Bille a fost publicată în Riga, Letonia.

În lucrările ei, a criticat situația națiunilor oprimate în timpul Uniunii Sovietice, prin urmare, din 1971 până în 1974, nu i-a fost permis să-și publice lucrările. Numele ei nu a putut fi menționat în mass-media. Agenți KGB au căutat apartamentul ei de două ori, confiscând manuscrisele și notele.

Note

Publicații
 Mai multe valori specificate pentru |autor= și |nume= (help)

Legături externe
 Belševica. RECUNOȘTINȚĂ și Alte Poezii

Nașteri în 1931
Decese în 2005
Romancieri din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XX-lea
Oameni din Riga

Vizma Belševica


كلية الهندسة المعلوماتية - جامعة تشرين
أحدثت كلية الهندسة المعلوماتية في جامعة تشرين في سوريا بموجب المرسوم /15/ تاريخ 22/7/2000 اعتباراً من العام الدراسي 2000/2001.
تضم الكلية كادر تعليمي من الأساتذة والمختصين ومجهزة بمجموعة من قاعات المحاضرات والمخابر الحاسوبية والكهربائية بالإضافة إلى مكتبة وقاعة مطالعة.

أقسام الكلية
تتكون كلية الهندسة المعلوماتية من عدة أقسام، حيث يحتوي كل قسم على مجموعة من الأقسام الفرعية (الشعب):
 قسم العلوم الأساسية: ويضم شعبة الرياضيات التطبيقية وشعبة الفيزياء وشعبة اللغة الإنكليزية للمعلوماتية.
 قسم هندسة البرمجيات ونظم المعلومات: يضم شعبة هندسة البرمجيات وشعبة نظم المعلومات.
 قسم النظم والشبكات الحاسوبية: يضم شعبة النظم الحاسوبية وشعبة الشبكات الحاسوبية.
 قسم الذكاء الصنعي واللغات الطبيعية (قيد الإنجاز): من المقرر أن يضم شعبة الذكاء الصنعي وشعبة اللغات الطبيعية.

الدرجات العلمية الممنوحة
المدة الدراسية اللازمة لنيل درجة الإجازة في الهندسة المعلوماتية هي خمس سنوات دراسية (عشر فصول دراسية) وذلك وفقاً لقوانين جامعة تشرين. يحدد اختصاص الطالب بعد السنة الدراسية الثالثة (بداية الفصل السابع) حيث يختص إما في هندسة البرمجيات ونظم المعلومات أو في قسم الشبكات والنظم الحاسوبية. يدرس الطالب خلال الفترة الدراسية مجموعة من المواد الإلزامية تحدد وفق الخطة الدراسية الخاصة بالكلية.

كما يمنح قسم الشبكات والنظم الحاسوبية درجتي الماجستير والدكتوراه في هندسة الشبكات والنظم.
بينما يمنح قسم هندسة البرمجيات ونظم المعلومات درجة الماجستير في هندسة البرمجيات ونظم المعلومات.

الخطة الدرسية

نظام الدراسات العليا

درجة الماجستير في هندسة البرمجيات ونظم المعلومات
تم إحداث درجة الماجستير في هندسة البرمجيات ونظم المعلومات في قسم هندسة البرمجيات ونظم المعلومات في كلية الهندسة المعلوماتية بجامعة تشرين – مدينة اللاذقية – الجمهورية العربية السورية، ابتداءً من العام الدراسي 2013-2014 بموجب قرار مجلس التعليم العالي رقم /157/ والصادر بتاريخ 24-2-2013 .

شروط القبول
يشترط لقيد الطالب في درجة الماجستير ما يلي:
 أن يكون حاصلاً على درجة الإجازة في الهندسة المعلوماتية باختصاص البرمجيات ونظم المعلومات من إحدى الجامعات في القطر العربي السوري بتقدير جيد على الأقل، أو من كلية أو معهد معترف بهما من مجلس الجامعة وفق القواعد التي يضعها مجلس التعليم العالي.
 أن يجتاز بنجاح امتحاناً باللغة الأجنبية وفق أحكام الفقرة /ب/ من المادة /142/ من اللائحة التنفيذية لقانون تنظيم الجامعات.
 يتم القبول وفق مفاضلة بين الطلاب المتقدمين الذين تتوافر فيهم شروط القيد على أساس مبدأ تكافؤ الفرص، وتتم المفاضلة وفق معايير وأسس معتمدة من قبل الجامعة والكلية.

تكاليف الدراسة
يقسم الطلاب المقبولون إلى الفئات التالية:
 طلاب مقبولين في التعليم النظامي: يدفع الطالب مبلغ تسجيل سنوي قدره 10آلاف ليرة سورية، ويشترط في الطالب أن يكون حاصلاً على الشهادة الجامعية من إحدى الجامعات الحكومية في القطر العربي السوري.
 طلاب مقبولين في التعليم الموازي: يدفع الطالب مبلغ تسجيل سنوي قدره 110 آلاف ليرة سورية، يشترط في الطالب أن يكون حاصلاً على الشهادة الجامعية من إحدى الجامعات الحكومية أو الخاصة في القطر العربي السوري، أو أن يكون حاصلا على شهادة معادلة من جامعة أو معهد معترف بهما من قبل مجلس التعليم العالي.

شروط الحصول على درجة الماجستير
 النجاح في جميع المقررات الإجبارية، والنجاح في مقررين من المقررات الاختيارية في سنة المواد.
 أن يحقق نسبة الدوام المطلوبة.
 أن يعد بحثاً بعد نجاحه في المقررات الدراسية المطلوبة، وتتم الموافقة على موضوع البحث من قبل مجلس الجامعة بناءً على اقتراح مجلس القسم وموافقة مجلس الكلية، على أن لا تقل مدة إعداد البحث عن سنة من تاريخ موافقة مجلس الجامعة على تسجيل موضوع البحث، وأن يتقدم الطالب بنتائج بحثه برسالة تقبلها لجنة الحكم بعد مناقشة علنية.

الخطة الدراسية
مدة الدراسة في الماجستير سنتين:
 السنة الأولى: تخصص لدراسة المقررات الدراسية.
 السنة الثانية: تخصص لإعداد البحث العلمي.

المقررات الدراسية
تحدد مفردات كل مقرر من مقررات الخطة الدراسية بقرار من مجلس الكلية بناء على اقتراح مجلس القسم المختص في مطلع كل عام دراسي، وتقسم المقررات إلى نوعين:
 مقررات إجبارية: يلزم الطالب بدراستها.
 مقررات اختيارية: يلزم الطالب باختيار مادة واحدة منها.

أحكام متعلقة بالمقررات الدراسية
 تتألف العلامة النهائية لامتحان المقرر من جزأين، الأول لأعمال السنة ويخصص له 40% من العلامة النهائية، والآخر للامتحان النهائي ويخصص له 60% من العلامة النهائية.
 يعتبر الطالب ناجحاً في المقرر إذا حصل على درجة قدرها 60% من العلامة النهائية.
 يعد الطالب راسباً في السنة الأولى إذا لم ينجح في نهايتها في جميع المقررات المطلوبة، ويحق للطالب في هذه الحالة إعادة دراسة المقررات التي رسب فيها مع الاحتفاظ بدرجة العملي لمدة سنة واحدة فقط، وفي حال رسوبه بأي مقرر من المقررات (في نهاية هذه السنة) يفصل من درجة الماجستير ويشطب قيده.

الكادر التدريسي
وفقاً لقرار مجلس الجامعة رقم /1174/ الصادر بتاريخ 31-12-2013 تم تكليف عدد من أعضاء الهيئة التدريسية في كلية الهندسة المعلوماتية بتدريس مقررات الفصل الأول للعام الدراسي 2017-2018 وفق جدول التكليف التالي:

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 إعلان إلى الطلاب الراغبين في الانتساب إلى الدراسات العليا - الماجستير للعام الدراسي 2012 – 2013

كليات جامعة تشرين
جامعات سوريا
كليات الهندسة العربية

كلية الهندسة المعلوماتية (جامعة تشرين)


Hrvatska nogometna liga – Jug (također i kao Hrvatska republička nogometna liga – Jug, Hrvatska regionalna liga – Jug) je bila jedna od četiri skupine Hrvatske nogometne lige u sezoni 1986./87., te je predstavljala ligu trećeg stupnja natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Neretva" iz Metkovića.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga – Sjever 1986./87.
 Hrvatska liga – Zapad 1986./87.
 Druga savezna liga Jugoslavije 1986./87.
 Dalmatinska liga – Južna skupina 1986./87.
 Dalmatinska liga – Sjeverna skupina 1986./87.
 Dalmatinska liga – Srednja skupina 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1986. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1987. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 24. 13095, god. XLIV, izdano 11. svibnja 1987., str. 17 ("Sport"), (26. kolo i konačna ljestvica), preuzeto 2. rujna 2019.
 Ivan Jurić: Narona / Neretva : 1919 - 1994, Metković, 1995., , str. 232
 Jurica Gizdić: "Balun pokraj Jadra : od Dioklecijana do Solin Građe", Solin, 2001., , str. 1939-141
 Jurica Gizdić: "80 godina Jadrana, Kaštel Sućurac, 2002., , str. 151-153
 Jurica Gizdić: "Stobrečki Primorac", Stobreč, 2003., , str. 100-102
 Jurica Gizdić: "Vječni Zmaj pod Biokovom", Makarska, 2007., , str. 115-116
 Milorad Dujmović, Ante Livaja: "Nogometni klub Dinara Knin : 1913-2013.", Knin, 2013., , str. 97

1986-87 Jug
1986-87 Jug
 Jug

Hrvatska nogometna liga – Jug 1986./87.


පරමාණු වල ශක්ති මට්ටම් පිළිබදව ඉදිරිපත් වූ ආකෘතියකි. නීල්ස් බෝර් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලදී.
බෝර් ආකෘතිය උපකල්පන තුනක් මත පදනම් වේ.
හයිඩ්‍රජන් පරමාණුවේ ඉලෙක්ට්‍රෝන යම් නිශ්චිත ශක්තිවලට අනුරූප නිශ්චිත අරය වලින් යුතු කක්ෂවල පවතී.
අනුදත් (permitted) කක්ෂයක පවතින ඉලෙක්ට්‍රෝනයකට නිශ්චිත ශක්තියක් ඇති අතර අනුදත් ශක්ති අවස්ථාවක පවතී. අනුදත් ශක්ති අවස්ථාවක ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් ශක්තිය නිකුත් නො කරන බැවින් එය සර්පිලාකාර පථයක ගමන් කර න්‍යෂ්ටියට නො වැටේ.
එක් අනුදත් ශක්ති අවස්ථාවක සිට වෙනත් අවස්ථාවකට සංක්‍රමණය වීමේ දී පමණක් ඉලෙක්ට්‍රෝනය විසින් ශක්ති අවශෝෂණය හෝ විමෝචනය හෝ කෙරේ. මෙම ශක්තිය අවශෝෂණය හෝ විමෝචනය හෝ කෙරෙන්නේ ෆෝටෝන (photon) වශයෙනි.

රසායන විද්‍යාව

බෝර් ආකෘතිය


Luis Aparicio Valdez, (Lima, 26 de diciembre de 1930 - Lima, 26 de junio de 2009), fue un destacado investigador, abogado y jurista peruano.

Maestro Profesor hizo valiosos aportes en el campo de la Relaciones de Trabajo y Empleo a nivel. Se destacó no solo por su sólidos conocimientos en el ámbito de las Relaciones de Trabajo y el Empleo en el Perú, y su difusión a nivel internacional, sino por su calidad humana y personal. La tolerancia era una de sus más destacadas virtudes, lo que le permitió amalgamar bajo su Liderazgo, a notables intelectuales de diversas tendencias ideológicas, demostrando que a pesar de las muchas y variadas diferencias, es posible trabajar en equipo, sabiendo conservar el debate alturado en variados temas y alcanzar consenso y unidad de criterio en beneficio de las relaciones de Trabajo.

Biografía
Luis Aparicio Valdez realizó sus estudios universitarios en la Facultad de Letras de la Pontificia Universidad Católica del Perú y en la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos, siguiendo también estudios de Post Grado en Derecho Comparado en la Universidad de Derecho de París.
Hijo de Germán Aparicio y Gómez-Sánchez. Se casó con doña María Helena Rabines y fue padre de cuatro hijos: Luis Felipe, Manuel Augusto, José Antonio y María Helena.
Hay dos facetas adicionales a las que tenemos que hacer referencia. Una de ellas es la de Esposo y Padre ejemplar; la otra está relacionada con su calidad de persona, que lo han hecho merecedor del respeto y la admiración general.

Experiencia docente
 Catedrático Principal de Derecho del Trabajo en la Universidad del Pacífico.
 Catedrático de Seguridad Social en la Facultad de Derecho de la Pontificia Universidad Católica del Perú.
 Catedrático de la Escuela de Postgrado de la Universidad de Lima.

Distinciones académicas
 Académico Fundador Honorario de la Academia Peruana de Salud.
 Académico de Número de la Academia Peruana de Derecho.
 Profesor Honorario de la Facultad de Derecho y Ciencias Políticas de la Universidad Nacional de Trujillo.
 Profesor Honorario de la Facultad de Ciencias de la Comunicación, Programa de Relaciones Industriales de la Universidad Católica de Santa María

Condecoraciones
 Orden del Trabajo en el Grado de Gran Oficial otorgada por el Gobierno Peruano.
 Grado de Comendador por el Tribunal Superior de Trabajo del Brasil.

Cargos ocupados
 Actuó como representante ante las Conferencias Anuales de la OIT y fue, además, miembro de su Consejo de Administración
 Miembro del Consejo Nacional del Trabajo y Promoción del Empleo.
 Miembro del Comité Ejecutivo y Vicepresidente de la Sociedad Internacional de Derecho del Trabajo y de la Seguridad Social
 Presidente de la Comisión Consultiva del Ministerio de Trabajo y Promoción Social.
 Representante de América Latina en el Comité Ejecutivo de la Asociación Internacional de Relaciones de Trabajo – AIRT
 Coordinador de los Delegados de los Ministros de Trabajo del Grupo Andino a cargo de la preparación del Convenio Simón Rodríguez, así como de los Instrumentos Andinos de Seguridad Social y Migraciones.
 Consultor de la Junta del Acuerdo de Cartagena.
 Presidente de la Sociedad Peruana de Derecho del Trabajo y la Seguridad Social (SPDTSS)
 Presidente de la Asociaciòn Peruana de Relaciones de Trabajo (APERT).
 Miembro del Consejo Nacional del Trabajo y Promoción del Empleo en representación de las Organizaciones Sociales vinculadas al Sector.
 Presidente de la Asociación Internacional de Relaciones de Trabajo (en la actualidad ILERA).

Asociaciones y entidades que fundó
 Asociación Peruana de Relaciones de Trabajo (APERT).
 Sociedad Peruana de Derecho del Trabajo y la Seguridad Social  (SPDTSS).
 AELE, Revista ANÁLISIS LABORAL e INFORME LABORAL, así como ANÁLISIS TRIBUTARIO e INFORME TRIBUTARIO
 Fundador de la Academia Peruana de Salud.

Obras
 "Política Laboral en el Grupo Andino", editado por la Universidad del Pacífico (Perú).
 "Seguridad Social en el Grupo Andino", editado por la Universidad del Pacífico (Perú)
 "Andean Common Market", editado by Kluwer Law International.

Distinciones académicas
 "Política Laboral en el Grupo Andino", editado por la Universidad del Pacífico (Perú).

Premio Luis Aparicio
Luis Aparicio Valdez fue Presidente de ILERA durante el 2003-2006 y durante ese periodo fue el anfitrión del 14° Congreso Mundial en Lima en el 2006 en donde dirigió un equipo de destacados colegas que lograron llevar a cabo un exitoso Congreso. Falleció poco tiempo después del Congreso Americano llevado a cabo en Buenos Aires en septiembre de 2008. El premio Luis Aparicio se estableció en honor a sus contribuciones a ILERA y a la práctica, estudio y enseñanza de las relaciones laborales e industriales.

 Premio
El premio es entregado cada tres años en el congreso Mundial de ILERA. El primer ganador del premio Luis Aparicio, fue Marck Sebastian Anner, Profesor Asociado en Estudios Laborales y Ciencias Políticas y Director del Center for Global Workers' Rights en la Universidad de Pensilvania, Estados Unidos. La premiación se llevó a cabo durante el 16° Congreso Mundial ILERA realizado en Filadelfia, Estados Unidos, en julio de 2012.
El próximo premio será otorgado en el XVII Congreso Mundial "El cambiante mundo del trabajo: Implicaciones de Trabajo y Empleo, Relaciones y Protección Social",  que se llevará a cabo en Sudáfrica del 7 al 11 de septiembre de 2015.

 Elegibilidad
El Premio Luis Aparicio será otorgado a aquel académico emergente que destaque por su contribución al estudio y a la investigación del trabajo, empleo y relaciones de empleo.
Este premio ha sido diseñado para reconocer destacadas contribuciones académicas de investigación elaboradas por participantes que recién se vinculan con esta disciplina.
Un académico emergente es una persona que obtuvo su doctorado o título profesional en los últimos diez años o menos.

Referencias

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Juristas de Perú
Abogados del siglo XX
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica del Perú
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Sanmarquinos (siglo XX)

Luis Aparicio Valdez


Ray Celestin, est un romancier britannique, auteur de romans policiers historiques.

Biographie
Après avoir étudié l'art et les langues asiatiques, Ray Célestin devient scénariste pour la télévision.

En 2014, Ray Celestin débute une tétralogie de romans policiers mettant en scène Michael Talbot et Ida Davis, agents de la Pinkerton National Detective Agency. L'action de ces romans, à partir d'évènements et de personnages réels, se déroule sur plusieurs décennies dans plusieurs villes américaines, La Nouvelle-Orléans en 1919, Chicago en 1928, New York en 1947, Los Angeles dans les années 1960, et met en lumière les liens entre musique, mafias et politique. Le jazz imprègne fortement ces romans.

Avec le premier, The Axeman's Jazz (Carnaval), il est lauréat du prix John Creasey New Blood.

Ses romans sont traduits dans plusieurs pays et, en 2016, il est lauréat du prix du meilleur roman policier de l'Académie suédoise des écrivains policiers traduit en suédois pour Yxmannen (The Axeman's Jazz).

Œuvre

Romans

Tétralogie City Blues Quartet
 The Axeman's Jazz (2014)
 Carnaval, Le Cherche midi,  (2015) , réédition Le Grand livre du mois (2015) , réédition 10-18,   (2016)
 Dead Man's Blues (2016)
 Mascarade, Le Cherche midi,  (2017) , réédition 10-18,   (2018)
 The Mobster's Lament (2019)
 Mafioso, Le Cherche midi,  (2019) , réédition 10-18,   (2021)
 Sunset Swing (2021)

Prix et distinctions

Prix
 Prix John Creasey New Blood 2014  pour The Axeman's Jazz
 Meilleur roman policier 2016 de l'Académie suédoise des écrivains policiers traduit en suédois pour Yxmannen (The Axeman's Jazz)
 Gold Dagger Award 2022 pour Sunset Swing
 Historical Dagger Award 2022 pour Sunset Swing

Nominations
 Prix Thriller 2015 du meilleur premier roman pour The Axeman's Jazz
 Gold Dagger Award 2017 pour Dead Man's Blues
 Meilleur roman policier 2017 de l'Académie suédoise des écrivains policiers traduit en suédois pour Mafioso (Dead Man's Blues)

Notes et références

Liens externes
 Site de Ray Celestin
 Bibliographie
 Bibliographie
 Ray Celestin, Carolin Emcke, Annette Hug, Ken Liu, Bernard Malamud… Les brèves critiques du « Monde des livres » Le Monde
 Ray Celestin : le jazz dans le sang Paris Match
 Critique de Sunset Swing Financial Times

Romancier britannique du XXIe siècle
Auteur britannique de roman policier

Ray Celestin


Groß Hehlen est un quartier de la commune allemande de Celle, appartenant à l'arrondissement de Celle, dans le Land de Basse-Saxe.

Géographie
La connexion à la ville s'effectue par la Kreisstraße 27 ainsi que la Bundesstraße 3 en provenance de Bergen.

Histoire
L'église Saint-Cyriaque est mentionné pour la première fois en 1235.

Le , Groß Hehlen est incorporé dans Celle.

Source, notes et références

Localité en Basse-Saxe
Ancienne commune en Basse-Saxe

Groß Hehlen


Alpiscorpius karamani est une espèce de scorpions de la famille des Euscorpiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Serbie. Elle se rencontre dans les monts Tara.

Description
La femelle holotype mesure  et le mâle paratype . Alpiscorpius karamani mesure de  à .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Ivo M. Karaman.

Publication originale
 Tropea, 2021 : « Concerning some Balkan Euscorpiidae populations (Scorpiones: Euscorpiidae). » Biologia Serbica, , ,  (texte intégral).

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Euscorpiidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Serbie

Alpiscorpius karamani


A Blind Bargain este un film de groază american din 1922 regizat de Wallace Worsley. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Lon Chaney, Raymond McKee și Jacqueilne Logan.

Distribuție
 Lon Chaney
 Raymond McKee
 Jacqueline Logan
 Wallace Beery

Referințe

Legături externe

A Blind Bargain la silentera.com

Vezi și
Listă de filme americane din 1922

Filme din 1922
Filme de groază
Filme de groază americane
Filme cu monștri
Filme americane
Filme Goldwyn Pictures

A Blind Bargain


Arnold Wienholt (* 18. August 1749 in Bremen; † 1. September 1804 in Bremen) war ein Arzt in Bremen.

Biografie
Der von seinen Biographen als wissbegierig und fleißig geschilderte Sohn eines wohlhabenden Kaufmanns studierte ab 1771 in Göttingen, promovierte dort 1772 und sammelte in Wien praktische Erfahrungen als Mediziner, bevor er über Berlin nach Bremen zurückkehrte und hier 1773 eine eigene Praxis eröffnete. Er pflegte weiter seine wissenschaftlichen Interessen und gründete 1774 mit Gleichgesinnten das Physikalische Kabinett, aus dem später die Gesellschaft Museum hervorging. 1777 wurde er Stadtphysicus als Nachfolger von Christian Adam Gondela (1726–1777), also oberster Gesundheitsbeamter Bremens und gab eine verbesserte Apothekenordnung und einen Bericht über die Pest von 1712/13 heraus. Am 14. April 1780 heiratete er Johanne Misler aus Hamburg, mit der er fünf Kinder hatte, darunter den Kaufmann und Senator Johann Gottfried Wienholt (1783–1835) und Dr. Daniel Wienholt, der 1817 mit 26 Jahren in Berlin starb.

1786 besuchte Johann Caspar Lavater Bremen und begeisterte Wienholt für den "animalischen Magnetismus", eine der Hypnose verwandte Behandlungsweise, deren Erfolge heute auf Placeboeffekte zurückgeführt werden. Wienholt jedenfalls behandelte zunächst "einige an schweren convulsivischen Nervenzufällen leidenden junge Frauenzimmern" so wirkungsvoll, dass der Arzt und Astronom Heinrich Wilhelm Olbers mit ihm weitere Krankenprotokolle führte und auch andere führende Ärzte in Bremen, Gottfried Reinhold Treviranus und Johann Heineken von seinen Heilkräften überzeugen konnte. 1802 publizierte Wienholt in zwei Bänden sein Hauptwerk Die Heilkraft des thierischen Magnetismus nach eigenen Erfahrungen anhand von 50 Krankengeschichten.

Nach seinem Tod 1804 schilderte seine Witwe in Arnold Wienholts –  Bildungsgeschichte als Mensch, Arzt und Christ eindrücklich Charakter, Religiosität und soziales Handeln des Mannes, der, auch wenn seine Lehren lange überholt sind, zu den Aufklärern in Bremen gerechnet werden muss.

Werke
 Zus.mit Gerhard Meier, Johann Heineken: Pharmacopoea in usum officinarum Reipublicae Bremensis conscripta. Bremen, J. H. Cramer, 1792.

Literatur
 Henrich Nicolaus Achelis (Hrsg.): Arnold Wienholts Bildungsgeschichte als Mensch, Arzt und Christ, Bremen 1805.
 Heinrich Wilhelm Rotermund: Lexicon aller Gelehrten, die seit der Reformation in Bremen gelebt haben, Bremen 1818, Bd. 2, S. 254 f. (mit Schriftenverzeichnis Wienholts) Digitalisat
 Arnold Wienholt: Geschichte des Museums in Bremen. In: Hanseatisches Magazin 1799, S. 177 ff.
 J. Wichelhausen: Arnold Wienholt. In: Biographische Skizzen verstorbener Bremischer Naturforscher und Ärzte, Bremen 1844, S. 163–180. (Digitalisat)
 Tilman Hannemann: Die Bremer Magnetiseure. Ein Traum der Aufklärung. Kleio Humanities, Bremen 2007, ISBN 978-3-9811211-2-4

Mediziner (18. Jahrhundert)
Mediziner (19. Jahrhundert)
Person (Bremen)
Stadtphysicus
Deutscher
Geboren 1749
Gestorben 1804
Mann

Arnold Wienholt (Mediziner)


An Malaxis histionantha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Galfrid Clement Keyworth Dunsterville. An Malaxis histionantha in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Malaxis

Malaxis histionantha


Die Hamburger Trampreeder-Kooperation, auch Tramp-Cooperation, kurz Trampko oder Trampco, ist ein Zusammenschluss von in der Trampschifffahrt tätigen deutschen Reedereien, der unter anderem verschiedene Schiffstypen konzipierte.

Geschichte und Tätigkeit
Gegründet wurde die Trampko 1967 als Organisation zur Zusammenarbeit auf verschiedenen Feldern des Reedereiwesens.

Von besonderer Bedeutung in der gemeinschaftlichen Betätigung sind die Befrachtungspools. Im Laufe ihrer Tätigkeit haben sich mehrfach verschiedene Mitgliedsreedereien zusammengetan, um gemeinsam Serienschiffe in Auftrag zu geben und diese gemeinsam zu befrachten. Zum einen lassen sich bei der Bestellung von Schiffsserien bessere Preise erzielen, zum anderen bieten Befrachtungspools mit einer größeren Anzahl gleichartiger Schiffe den Reedereien die Möglichkeit einer besseren Schiffsbewirtschaftung. Das wichtigste Arbeitsfeld der Trampko heutzutage ist aber der gemeinsame Einkauf von Schmierstoffen sowie anderen Verbrauchsartikeln wie Farben, Ausrüstung oder Ersatzteilen. Die Trampko unterhält verschiedene Arbeitskreise, in denen Reeder, Inspektoren, Befrachter und andere Reedereibeteiligte ihre Erfahrungen beispielsweise in jährlichen Betriebskostenvergleichen oder Personal-, Einkaufs- oder Charterfragen austauschen können. Seit 1996 veranstaltet Trampko eine Vortragsreihe für Auszubildende im Reedereiwesen.

Beispiele von Trampko-Bauserien sind die Ende der 1960er Jahre in Auftrag gegebenen Trampko-Mehrzweckfrachter, die zehn 1972 von niederländischen Werften abgelieferten Schiffe vom Typ Porter, die kurze Zeit später in Japan gebauten zehn Trampko-Bulker oder eine ebenfalls in Japan gebaute Serie von 17 Küstenmotorschiffen. Zwanzig Jahre nach ihrer Gründung betrieben die Mitgliedsreedereien 250 Schiffe, in den 2010er Jahren über 350.

Der Einkaufsteil der Trampko wird seit 2017 zusammen mit der Purchase Alliance in the "Trampko Purchase Alliance", kurz TPA, abgewickelt. Dabei bleibt die Trampko jedoch als eigenständige Einheit bestehen.

Mitinitiator und von 1996 bis 2008 erster amtierender Geschäftsführer der Trampko war Klaus H. Johns als Geschäftsführer der Reederei Fisser & v. Doornum, die bis 1999 Mitglied war.

Mitgliedsreedereien
Folgende Reedereien sind mit Stand Juli 2017 Mitglieder:
 F.H. Bertling Reederei, Hamburg
 Aug. Bolten Wm. Miller's Nachfolger, Hamburg
 Ernst Komrowski, Hamburg
 F. Laeisz, Hamburg, Rostock
 Leonhardt & Blumberg, Hamburg
 MACS Maritime Carrier Shipping, Hamburg & Johannesburg
 Orion Reederei, Hamburg
 Hans Peterson & Söhne, Rendsburg
 Reederei Nord, Hamburg & Limassol
 Carsten Rehder, Hamburg
 Bernhard Schulte, Hamburg & Limassol
 Transocean Maritime Agencies, Monaco
 Vega-Reederei, Hamburg
 F. A. Vinnen & Co., Bremen
 Horst Zeppenfeld, Bremen

Weblinks
 Website von Trampko (englisch)
 Zwanzig Jahre Hamburger "Trampko". In: Hamburger Abendblatt, 13. November 1987.

Einzelnachweise

Gegründet 1967
Reederei (Hamburg)

Trampko


Isaac William Hempstead-Wright (* 9. April 1999 in Kent, England) ist ein britischer Schauspieler.

Leben
Zurzeit lebt Hempstead-Wright mit seiner Familie in Faversham, Kent. Er nahm Schauspielunterricht am Kent Youth Theatre in Canterbury, England.

Karriere
Isaac Hempstead-Wright begann seine Schauspieltätigkeit mit Werbeaufnahmen und war von 2011 bis 2019 in der HBO-Fantasy-Fernsehserie Game of Thrones in der Rolle des Bran Stark zu sehen. Ebenfalls 2011 hatte er eine Nebenrolle in dem britischen Horrorfilm The Awakening. Für seine Darstellung in Game of Thrones wurde er 2012 und 2014 gemeinsam mit dem Ensemble der Serie für den Screen Actors Guild Award in der Kategorie Bestes Schauspielensemble in einer Dramaserie nominiert.

Filmografie
 2011: The Awakening
 2011–2019: Game of Thrones (Fernsehserie, 40 Episoden)
 2013: Unter Beobachtung (Closed Circuit)
 2014: Family Guy (1 Folge, Stimme)
2021: Voyagers

Weblinks

Einzelnachweise

Kinderdarsteller
Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Brite
Geboren 1999
Mann

Isaac Hempstead-Wright


Australsk skestork () er en storkefugl, der lever i Australien og nabolande.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Skestork
Fugle fra Ny Guinea
Ibisser

Australsk skestork


Kup Hrvatske u ragbiju za 2021. godinu je igran u proljeće 2021.
Kup je osvojila "Nada" iz Splita.

Rezultati

Poluzavršnica

Završnica

Povezani članci
 Hrvatski ragbijski kupovi

Vanjske poveznice
 rugby.hr

Izvori

 rugby.hr, Kup Hrvatske 2021, pristupljeno 25. prosinca 2021.
 rugby.hr, Kup Hrvatske 2021, wayback arhiva

2020

Kup Hrvatske u ragbiju 2021.


Yarımada, üç tarafı su ile çevrili bir tarafı karaya bağlı kara parçasına denir.

Türkiye, Danimarka, İtalya, Portekiz ve İspanya gibi bazı ülkeler yarımadalar üzerindedir. Türkiye Anadolu Yarımadası, Danimarka Jylland Yarımadası, İtalya İtalya Yarımadası, İspanya ile Portekiz ise İber Yarımadası üzerindedir.

Bazı yarımadalar

Yarımada


Le corps du maxillaire (ou corps du maxillaire supérieur) est la partie constituante principale de l'os maxillaire. Il est le siège du sinus maxillaire.

Description
Le corps du maxillaire a une forme de pyramide tronquée. Son sommet externe est le processus zygomatique de l'os maxillaire. Sa base interne forme la base médiale.

Il présente quatre faces :

 la face médiale ou nasale ;
 la face supérieure ou orbitaire ;
 la face postérieure ou infratemporale ;
 la face antérieure ou faciale ou jugale.

Face médiale
La face médiale ou face nasale est occupé par le segment nasal dans ses 3/4 supérieur formant la paroi externe des cavités nasales.

En dessous se trouve le processus palatin horizontal et formant le demi-palais osseux.

Le 1/4 inférieur est le segment oral qui forme la voûte palatine de la cavité buccale.

Segment nasal
Au niveau du segment nasal se trouve la cavité du sinus maxillaire. A l'avant se trouve le méat nasal inférieur qui reçoit le sillon lacrymal.

Derrière le sillon lacrymal et en haut se trouve la lunule lacrymale qui s'articule l'os lacrymal et à l'avant la crête conchale qui s'articule avec le cornet nasal inférieur.

Au dessus et en arrière se trouve une surface rugueuse : le trigone palatin qui s'articule avec le processus orbitaire de l'os palatin. En dessous du trigone, s'articule la lame perpendiculaire et le processus pyramidal de l'os palatin. Entre ces deux dernières surfaces articulaires se trouve le canal grand palatin donnant passage au nerf petit et grand palatin et à l'artère palatine descendante.

Segment oral
Le segment oral forme avec celui du maxillaire opposé le palais osseux antérieur.

En bas se présente le processus alvéolaire creusé par les alvéoles dentaires et formant l'arcade alvéolaire supérieure.

Face supérieure
La face supérieure ou face orbitaire est triangulaire et forme une grande partie du plancher de l'orbite.

Elle possède trois bords :

 un bord antérieur qui forme le bord infra-orbitaire ;
 un bord postérieur qui  forme la limite antérieure de la fissure orbitaire inférieure ;
 un bord médian qui s'articule, derrière l'incisure lacrymale qui se situe à l'extrémité antérieure,  avec l'os lacrymal,  avec l'os ethmoïde et avec l'os palatin de l'avant vers l'arrière.

Du milieu du bord postérieur nait un sillon : le sillon infra-orbitaire qui se poursuit par le canal infra-orbitaire pour le passage du nerf maxillaire.

Face postérieure
La face postérieure ou face infratemporale se divise en une partie interne convexe et une partie externe concave.

La partie interne forme la paroi antérieure de la fosse ptérygo-palatine et la partie externe forme la paroi antérieure de la fosse infratemporale.

A mi hauteur se trouve la tubérosité maxillaire.

En bas et latéralement de la partie interne, le maxillaire s'articule avec le processus pyramidal de l'os palatin.

En interne se trouve un ou plusieurs foramens pour les nerfs et vaisseaux alvéolaires à destination des dents.

En bas et interne à l'articulation avec l'os palatin s'insère de haut en bas le muscle ptérygoïdien médial, le muscle ptérygoïdien latéral et le muscle buccinateur.

Face antérieure
La face antérieure (ou face faciale ou face jugale) est celle située juste sous la peau latérale ment aux ailes du nez.

Elle est limitée en haut le bord infra-orbitaire et en bas par le bord alvéolaire.

En dedans elle contribue avec le maxillaire opposé à former l'orifice piriforme.

Sous le bord infra-orbitaire se trouve le foramen orbitaire permettant le passage de l'artère infra-orbitaire et du nerf infra-orbitaire.

A l'avant se trouve l'épine nasale antérieure et au milieu de son bord inférieur un jugum alvéolaire plus proéminent, celui de la canine.

De part et d'autre du jugum de la canine se trouve deux fosses en arrière la fosse canine et en avant la fosse incisive entre les deux jugums des incisives.

Cette face sert de point d'insertion pour et de haut en bas:

 le muscle orbiculaire de l'œil sous le bord infra-orbitaire ;
 le muscle élévateur de la lèvre supérieure et de l'aile du nez ;
 le muscle releveur de la lèvre supérieure ;
 le muscle élévateur de l'angle de la bouche ;
 le muscle transversal du nez ;
 le muscle dilatateur de la narine ;
 le muscle buccinateur ;
 le muscle abaisseur du septum nasal.

Notes et références

Crâne

Corps du maxillaire


Reign of Fear debitantski je studijski album njemačkog heavy metal sastava Rage. Album je 12. svibnja 1986. objavila diskografska kuća Noise Records. Album je ponovno objavljen 2002. s novom naslovnicom i pet novih pjesama.

Popis pjesama

Osoblje
Rage
 Peter "Peavy" Wagner – vokali, bas-gitara, akustična gitara
 Jochen Schröder – gitara
 Thomas Grüning – gitara
 Jörg Michael – bubnjevi
Ostalo osoblje
 Ralph "Ralf" Hubert – produkcija
 Phil Lawvere – omot albuma
 Fred Baumgart	– fotografije
 Karl-U. Walterbach – inženjer zvuka
 Def – inženjer zvuka, uzorci
 Marisa Jacobi	– grafički dizajn

Izvori

Albumi sastava Rage
Albumi iz 1986.

Reign of Fear


Peter Sax (* 6. September 1597 in Eversbüll, Strand; † 23. April 1662 in Koldenbüttel (Eiderstedt), Schleswig-Holstein) war ein deutscher Bauer und Chronist.

Leben
Peter Sax war der Sohn von Sax Laurensen (1568–1648), einem wohlhabenden Bauern in Evensbüll. Seine Mutter Ida Jons (1578–1655) stammte aus Koldenbüttel und war eine Cousine von Anna Ovena Hoyers. Von 1609 bis 1614 besuchte er die Gelehrtenschule in Husum. Anschließend besuchte er das Katharineum zu Lübeck, bevor er in Wittenberg und ab 1617 in Rostock Jura studierte. Um 1621 ließ er sich in Koldenbüttel nieder, wo er den aus Theodor Storms Novelle bekannten Staatshof bewirtschaftete, den vermutlich seine Mutter in die Ehe seiner Eltern eingebracht hatte. Als Kirchenältester, Deichbeauftragter und erster der zwölf Eiderstedter Ratsmänner hatte er nach dem Staller die einflussreichste Stellung in der Eiderstedter Selbstverwaltung inne.

In der Burchardiflut 1634 ging auch Peter Sax' Geburtsort Eversbüll unter. Bis auf eine Schwester überlebte seine gesamte Familie. Vermutlich führte diese Katastrophe mit ihren starken Verlusten an Menschenleben, Land und Kulturgütern dazu, dass Peter Sax begann, schriftliche Materialien, Karten und mündliche Überlieferungen über die Geschichte seiner Heimat zusammenzutragen. Er verfasste Gesamtdarstellungen der Topographie und Geschichte, zunächst von Eiderstedt, dann auch vom übrigen Nordfriesland und Dithmarschen. Zu seinen Werken zeichnete er grobe Skizzen und gab ihnen zusätzlich Karten zeitgenössischer Kartographen wie Johannes Mejer bei. Sein äußerst detailreiches Werk ist eine wichtige Quelle für die ältere Geschichte Eiderstedts, die schon sein Zeitgenosse Anton Heimreich verwendete, wurde jedoch erstmals 1910 gedruckt.

Seine Wappengrabplatte ist vor der St.-Leonhard-Kirche in Koldenbüttel erhalten.

Werke
 Nova, totius Frisiae septentrionalis, Descriptio. Ein newe Beschreibung, der sembtlichen, im gantzen Nordfrießlande, am Cimbrischen Meere, gelegenen Landen, Insulen, und Ougen (1636)
 Descriptio, Insulae Nordstrandiae. Ein Beschreibung der Insul, vnd Landes Nordtstrand (1637)
 Annales Eyderstadiensium (1637)
 Frisia Minor, hoc est, Tabulae, Insularum et Peninsularum (enthält vor allem historische Karten)
 Dithmarsia, Ein nötiger Vorbericht, und Historische Erzehlung, deß Zustandes, im Lande Dithmarschen, Auß Latein-, Teuth- und Indländischen Scriptoribus (1647)
 Stam Bäume Etlicher Friesischen Eiderstettische Geschlechte (1655)

Handschriften

Werkausgabe

 Sax, Peter, Albert A. Panten und Reimer Kay Holander: Werke zur Geschichte Nordfrieslands und Dithmarschens, 7 Bände. Verlag H. Lühr & Dircks, St. Peter-Ording, 1983–1988 (Nachdruck der Ausgabe von 1910).

Literatur

 Harry Kunz: Grab von Peter Sax in Koldenbüttel. In: Erinnerungsorte in Nordfriesland, Nordfriisk Instituut, 25821 Bräist/Bredstedt, 2009, ISBN 978-3-88007-355-5  (abgerufen am 6. Mai 2012; PDF; 135 kB)
 Dieter Lohmeier: Sax, Peter. In: Olaf Klose, Eva Rudolph (Hrsg.): Schleswig-Holsteinisches Biographisches Lexikon, Bd. 4. Wachholtz, Neumünster 1976, S. 199–201.
 Eckardt Opitz: Sax, Peter. In: Die unser Schatz und Reichtum sind. 60 Porträts aus Schleswig-Holstein. Christians, Hamburg 1990, ISBN 3-7672-1115-7, S. 32–35.
 Gemeinde Koldenbüttel (Hrsg.): Peter Sax 1597–1997. Festschrift zur Feier der 400. Wiederkehr seines Geburtstages. Verlag Nordfriisk Instituut, Bräist / Bredstedt 1997 (Nordfriisk Instituut; 138), ISBN 3-88007-570-0.

Einzelnachweise

Chronik (Literatur)
Landeshistoriker (Niedersachsen)
Jurist in der Frühen Neuzeit
Person (schleswig-holsteinische Geschichte)
Person (Kreis Nordfriesland)
Koldenbüttel
Deutscher
Geboren 1597
Gestorben 1662
Mann
Landeshistoriker (Schleswig-Holstein)

Peter Sax


Peter von Montargues (* 1660 in Uzès, Languedoc; † 1733 in Maastricht) war ein preußischer Generalmajor und Chef des Ingenieurkorps, zudem war er Ritter des Ordens De la Générosité.

Leben
Montargues entstammt einer reformierten Familie aus dem Languedoc. Er studierte in Genf, als 1685 das Edikt von Nantes widerrufen wurde. So kehrte er nicht nach Frankreich zurück, sondern ging wie viele andere nach Brandenburg. Der Kurfürst Friedrich Wilhelm nahm ihn seine Armee auf und schickte ihn in sein Ingenieurkorps. Sein Nachfolger Friedrich III. ernannte ihn zum Hauptmann der Musketiere. Das Regiment blieb beim Kurfürsten, aber Montargues wollte nicht warten. So bat er um die Erlaubnis wieder zum Ingenieurskorps zurückzukehren, das im Holländischen Krieg kämpfte. Das wurde ihm gewährt und zudem bekam er noch eine Kompanie aus dem Regiment Heyden. Er blieb bis zum Frieden von Rijswijk bei den Kompanien. Nach dem Krieg wurden viele Soldaten entlassen. Montargues aber erhielt eine Freikompanie, die in Spandau stationiert war.

Als der spanische Erbfolgekrieg ausbrach, erging der Befehl die Kompanie dem General Daniel von Tettau zu übergeben. Montargues wurde als Ingenieur-Major dem Feldmarschall Philipp Karl von Wylich und Lottum in Brabant zugeteilt. So organisierte er 1703 die Belagerung von Geldern. Sein General schickte ihn auch nach Aachen und ließ ihn in Luxemburg Kontributionen erheben. Er war dabei sehr erfolgreich, geriet aber in französische Gefangenschaft. Er sollte verurteilt werden, da man ihn als Verräter ansah, aber er hatte Glück und konnte entkommen. Als er wieder bei den Preußen war, schickte man ihn zum General Leopold von Anhalt-Dessau nach Italien. Von 1705 bis 1707 diente er dem Feldmarschall als Generalquartiermeister-Leutnant. Am Ende des Feldzuges kehrte er wieder nach Holland zurück, dort wurde er Oberstleutnant und Generalquartiermeister sowie Chef des Ingenieurskorps. 1709 kämpfte er in der Schlacht bei Malplaquet. Auf Befehl des damaligen Kronprinzen Friedrich Wilhelm I. (Preußen) durfte er die Nachricht vom Sieg nach Berlin überbringen und wurde dafür vom König reich belohnt. Er bekam einen Brillantring im Wert von 2000 Taler, 2000 Dukaten und die Reisekosten. Zudem wurde er zum Brigadier ernannt. Als solcher diente er weiter in Holland bis zum Frieden von Utrecht. Im Jahre 1712 entwarf er auf Befehl von Leopold von Anhalt-Dessau einen Plan zur Eroberung von Moers, den er erfolgreich umsetzte.

Nach dem Krieg blieb er zunächst unter dem Befehl des Generals Stephan du Trossel bei den preußischen Truppen am Rhein. Hier bekam er 1714 einen neuen Auftrag. Der König schickte ihn zum schwedischen König Karl XII., der aus seinem Exil im türkischen Bender zurückkehrte. Er sollte ihm nicht nur Glück wünschen, sondern auch den Sequestrationsvertrag bestätigen. Karl lud ihn an seine Tafel ein und ließ ihn die schwedische Festung Stralsund besichtigen.

Im kurz danach folgenden Pommernfeldzug 1715/1716 begleitete Montargues den König als Generalmajor und seit dem 24. Dezember 1715 als Chef des Ingenieurskorps. Er war so an der erfolgreichen Belagerung von Stralsund beteiligt. Danach lieh sich der König von Dänemark Friedrich IV. den erfolgreichen Generalmajor aus, um die Stadt Wismar zu erobern. Für die erfolgreiche Eroberung wollte ihm der König den Dannebrogorden überreichen, dieses lehnte Montargues aber ab und erhielt stattdessen vom preußischen König den Orden De la Générosité. 1718 ließ er durch Philipp Gerlach in Berlin ein Palais an der Burgstraße errichten (1762/63 für den Neubau des Palais Itzig abgerissen, dieses 1858 durch den Neubau der Berliner Börse ersetzt).

Während des folgenden Friedens inspizierte er die preußischen Festungen und berichtete über deren Zustand, daneben fertigte er präzise Karten der preußischen Provinzen an. 1726 bat er um seinen Abschied, der ihm vom König genehmigt wurde. Dieser gab ihm dazu ein Gnadengehalt von 1000 Talern. Er ging daraufhin in das Herzogtum Kleve. 1733 starb er in Maastricht und wurde in der dortigen französischen Kirche begraben.

Familie
Montargues war mit Judith von Huhn verheiratet, die einer Kölner Patrizierfamilie entstammte. Zwei Töchter starben jung. Ein Sohn starb in preußischen Diensten, ein zweiter als Rittmeister in dänischen. Johann Peter von Montargues (Jean Pierre de Montargues, * 15. September 1695 in Aachen) wurde dänischer Generalmajor in Oldenburg. Eine Schwester Juliene-Marie war in Den Haag mit einem Oberst Drevon verheiratet. Die Nachkommen nannten sich Drevon von Montargues (Drevon de Montargues).

Literatur
 Eugène Haag, Émile Haag: La France protestante ou vies des protestants français qui se sont fait un nom dans l'histoire, depuis les premiers temps de la réformation jusqu'à la reconnaissance du principe de la liberté des cultes par l'Assemblée nationale. Band 7, J. Cherbuliez, Paris/ Genf 1857, S. 453. Digitalisat

 Karl Friedrich Pauli: Denkmale großer Helden. Band 1, Johann Gottfried Trampe, Halle 1768, S. 269. Digitalisat

Weblinks
 Familie Devron

Hugenotte
General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Militärperson (Brandenburg)
Träger des Ordens de la Générosité
Person im Spanischen Erbfolgekrieg
Geboren 1660
Gestorben 1733
Mann

Peter von Montargues


කාලිදාස (Sanskrit: कालिदास
) යනු සංස්කෘත Classical Sanskrit කවියෙකි සංස්කෟත මහා කවියකු ලෙස පිළිගැනෙයි.ඔසුගේ කවි හා නාට්‍යයන් හින්දු පුරාණයන් හා  සම්භන්ධය.

කාලිදාස හිමාලය අසල කාලිංඝ දේශයේ හෝ උජ්ජේනියේ විසූ බව පැවසේ.නමුත් ඇතැම් උගතුන්ට අනුව නම් මහා කවි කාලිදාසයන්ගේ උපන්බිම කාෂ්මීරයයි.ඇතැම් තෙිහාසික මූලාශ්‍රයන්ට අනුව කාලිදාසයන් භාරතයේ අධිරජ්‍යෙයකු වූ වික්‍රමාධිත්‍ය නම් රජුගේ රජ සභාවේ සේවය කළ කවියෙකි.මෙම රජු පළමුවන සියවසයේ උඡ්ජේනියේ රජකම්කළ රජෙකි.බොහෝ දෙනකු විශ්වාස කරන්නේ දෙවන වන්ද්‍රගුප්ත(ක්‍රිːව 380−ක්‍රිːව 430)රජු ගේ කාලයේ විසූ බවයි.ක්‍රිස්තු වර්ෂ 6වන සියවසය තුල කාලිදාසයන් විසූ බව ඩොහෝ උගත්හු විස්වාස කරති.කාලිදාස යනු එක් පුද්ගලයකු නොව මෙනමින් කවීන් කිහිප දෙනකු සිටිබව විශ්වාස කරයි.ප්‍රකට සංස්කෘත නාටයයක්වූ ශාකුන්තලය.රගුවංශය කුමාරසම්භව යන කාව්‍යයන් හා ප්‍රථම සංදේශ කාව්‍ය වූ මේඝ දූතය කලිදායයන් අතින් ලියැවිණි.සංස්කෘත සාහිත්‍යයට විශාල සේවයක් සිදුකල කවියකු ලෙස කාලිදාසයන් හදුන්වයි.ශ්‍රී ලංකාවේ රජතල කුමාරදාස නම් රජුගේ ඉතා හිතවත් මිතුරකු ලෙස ලංකාවේ වාසය කලබව ජනප්‍රවාද වල දැක්වේ.මෙම කාලයේ කලිදාස ප්‍රමුක සංස්කෘත මහා කවීන් දාසය දෙනකු කුමාරදාස රජුගේ රජසභාවේ සිටිබව පැවසේ.

කාලිදාසයන්ගේ මරණය සිදු වූ අයුරු ජනප්‍රවාදවල දැක්වෙන්නේ මෙසේය.කාලිදාස කවියාත් තුමාරදාස රජුත් එකිනෙකාට රහසේ නගරයේ සිටි එක් පුර ස්ත්‍රියක් සේවනය කළහ.තම කළ්‍යාණ මිත්‍රයා ද තමාට රහසේ ඔහු ඇසුරු කරන පුර ස්ත්‍රිය කරා යනබව චර පුරුෂයන්ගෙන් දැන මෙය අතටම අල්ලාගත යුතුය තීරණය කළ රජු මෙම පුර ස්ත්‍රියගේ යහන් ගබඩාව අසළ බිත්තියේ කවිපද දෙකක් ලියා ඉතිරි කවිපද දෙක සම්පූර්ණ කරන අයතුට ඇතෙක් බරට වස්තුව හා ගම්වරයක් තෑගි දෙනබව ලිවීය.මෙම ඉතිරි පද දෙක සම්පූර්ණ කරන්නට විවිධ පුද්ගලයන් වෙහෙසුනද එය කරගත නොහැකි විය.දිනක් කලිදාසයන් මෙම පද දෙක දැක සිනා සී මෙයට ගැලපෙන ඉතිරි පද දෙක කාලිදාසයන් ගේ මුවින් නික්මින.මෙය අැසුන පුර ස්ත්‍රිය වස්තු තණ්හාවෙන් කාලිදාසයන්ට වස දී මරා එම යහන යටම වල දැමීය.කාලිදාසයන් කියූ පදදෙක ලියා කවිය සම්පූර්ණ කර තමා විසින්ම මෙම කවියේ ඉතිරිපද සම්පූර්ණ කළ බව රජුට සැළ කළාය.මෙම කවියේ ඉතිරි පද සම්පූර්ණ කරන්නව සමත් එකම පුද්ගලයා කාලිදාසයන් බවදත් රජු ඇගෙන් සත්‍ය දැනගෙන කාලිදාසයන්ගේ මෘත දේහය ගොඩගෙන රාජ්‍ය ගෞරව සහිතව ආදාහනය කළේය.තම කළ්‍යාණ මිතුරා දැවෙන දර සෑයට පැන රජුද සියදිවි නසාගත්තේය.

වැඩිදුර කියවීම්
 Miller, Barbara Stoler, ed. Theater of Memory: The Plays of Kalidasa. NY: Columbia University Press, 1984.
 K. D. Sethna. Problems of Ancient India, p. 79-120 (chapter: "The Time of Kalidasa"), 2000 New Delhi: Aditya Prakashan. ISBN 81-7742-026-7 (about the dating of Kalidasa)
 V. Venkatachalam. Fresh light on Kalidasa's historical perspective, Kalidasa Special Number (X), The Vikram, 1967, pp. 130–140.

මේවාද බලන්න
 සංස්කෘත සාහිත්‍යය

මූලාශ්‍ර

සටහන්

ඉතිහාසය
චරිත කතා

කාලිදාස (කවියා)


An Tillandsia ramellae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Walter Till ngan S.Till. An Tillandsia ramellae in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Paraguay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia ramellae


Oldersumer Puppenspölers ist der Name eines vor allem in Ostfriesland bekannten Puppentheaters, das nach seinem Heimatort Oldersum benannt ist.

Gegründet wurde die Bühne 2007 von Petra Hölzemann-Brands, mit den Zielen, die Traditionen des klassischen Handpuppentheaters weiterzuführen, die Verwendung der plattdeutschen Sprache zu fördern und für junge Zuschauer ein Einstiegserlebnis in den Bereich "Theater" zu schaffen. Gleichzeitig definierte sich die Bühne als "Benefiz-Bühne", die soziale und kulturelle Programme und Aktionen unterstützt. Die Arbeit der "Puppenspölers" kommt hauptsächlich Organisationen zugute, die sich um kranke oder bedürftige Kindergruppen kümmern, spannt aber einen weiten Bogen von internationalen Hilfsprojekten bis hin zur Förderung der Restaurierung eines historischen Waagegebäudes (Oldersum) und der Rohlfs-Orgel der Nicolai-Kirche (Rorichum). Dies ist ein im ostfriesischen Raum einmaliges Konzept, das zunehmend mediale Aufmerksamkeit erhält. Das Ensemble wurde 2016 mit dem Niedersachsenpreis für Bürgerengagement ausgezeichnet.

Künstlerisches Schaffen
Das Handpuppenspiel der "Oldersumer Puppenspölers" in der traditionellen Guckkastenbühne lehnt sich an die Spielweise der Hohnsteiner an. Im Mittelpunkt der Kasperstücke steht der Hohnsteiner Kasper, der mit Witz, Humor, Phantasie und der Hilfe seiner Freunde Probleme und Schwierigkeiten löst, ohne jedoch den moralischen Zeigefinger zu heben. Ihm zur Seite steht sein treuer Freund Jan Hinnerk Jansen, der als konstanter Plattdeutsch-Sprecher zur regionalen Sprachförderung beiträgt.

Schon 2008 löste sich die Gruppe vom Konzept der Hohnsteiner, nur verschiedenfarbige Vorhänge als Hintergründe einzusetzen, und begann, gemalte Kulissen zu verwenden. Seit 2010 wirkt daran auch der Bühnenmaler Uwe Zimmermann vom Theater an der Luegallee in Düsseldorf mit ("Der verhexte Weihnachtsbaum", "Die gestohlene Großmutter", "Frau Holle").

Die Spieltexte der Puppenbühne schreibt Petra Hölzemann-Brands, entweder als selbst entwickelte Geschichten oder nach Literaturvorlagen und Märchen. Sie sorgt – oft in Kooperation mit regionalen Chören oder Instrumentalgruppen – auch für musikalische Untermalung oder komponiert eigene Musik zu den Puppenspielen ("Der Zauberspiegel", "Moormanntjes Glück", "Is Teetied!", "Die Bremer Stadtmusikanten").

Die "Oldersumer Puppenspölers" verwenden Handpuppen, Klappmaulpuppen, Stabfiguren und Flachfiguren. Einige der Charaktere wurden von der Oldersumer Malerin Elke Deuber geschaffen. Im Gegensatz zu den Puppen des Hohnsteiner Ensembles sind ihre Figurentypen kaschiert oder modelliert.

Ensemble
 Puppenspielerinnen: Elke Deuber (2007–2015), Jessica Deuber (2008–2010), Petra Hölzemann-Brands (seit 2007), Maike van Dettum (2007–2017), Christel Wilden (seit 2007), Erika Zimmermann (2010–2017), Petra Onnen (seit 2014), Klaas Onnen (2014), Rieke Zimmermann (2012), Barbara Petersen (seit 2014), Margareta Wermuth (seit 2017)
 Bühnentechnik: Ebbel Brands
 Gewandmeisterin: Gerda Speckmann (bis 2012)

Auszeichnungen
Die Oldersumer Puppenspölers sind die einzige Benefiz-Puppenbühne Deutschlands. Das Ensemble wurde 2016 mit dem "Niedersachsenpreis für Bürgerengagement", 2017 mit dem "Innovationspreis der Bundesarbeitsgemeinschaft der Freiwilligenagenturen" ausgezeichnet und wurde 2017 für den "Deutschen Engagementpreis" nominiert.

Inszenierungen
Jährlich werden mindestens zwei Produktionen erarbeitet, die sich an alle Altersgruppen wenden. Das Ensemble benutzt als feste Spielstätte das Klottjehus des Heimatvereins Oldersum, eine ehemalige Baptistenkirche, gibt aber auch gelegentlich Gastspiele.

 Kasperle hilft dem Nikolaus (2007)
 Vom Fischer un syner Fru (2008)
 Dornröschen (2008)
 Die gestohlene Großmutter (2009)
 Der verhexte Weihnachtsbaum (2009)
 Der Zauberspiegel (2010)
 Die Kiste / Alarm auf der Farm (2010)
 Elefanten zum Frühstück (2010)
 Kasperle und der KG (2011)
 Frau Holle (2011)
 Moormanntjes Glück (2011)
 Rumpelstilzchen (2012)
 Is Teetied! (2012)
 Die Gänsekönigin (2013)
 Aschenputtel (2014)
 Anderland (2014)
 Die magische Laute (2015)
 Der Apfeldieb (2016)
 Das verlorene Los (2016)
 Die Bremer Stadtmusikanten (2017)
 Hänsel und Gretel (2017)
 Wie weihnachtelt man? (2017)
 Dornröschen (Neufassung 2018)
 Tschüss, Oma Ele! (2019)
 Der Froschkönig (2019)

In Zusammenarbeit mit den Rheiderländern Filmfreunden hat die Gruppe bereits zwei DVDs gefilmt: Frau Holle und Rumpelstilzchen. Der Erlös ist für Benefizprojekte bestimmt.

Siehe auch
 Liste der stehenden Figurentheater

Weblinks

 Website der Oldersumer Puppenspölers

Einzelnachweise

Puppenbühne
Kultur (Moormerland)
Organisation (Moormerland)
Unternehmen (Landkreis Leer)
Theater (Niedersachsen)

Oldersumer Puppenspölers


Special Reserve er det første opsamlingsalbum fra det keltiske band Gaelic Storm. Det blev udgivet d. 19. august 2003, og indeholder sange fra deres tidligere udgivelse, samt tre nye sange.

Spor
"Courtin' in the Kitchen"*
"Johnny Tarr"
"The Schooner Lake Set"*
"The Leaving of Liverpool"
"Drink The Night Away"
"After Hours At McGann's"
"Swimmin' In The Sea"
"Nancy Whiskey"*
"She Was The Prize"
"Johnny Jump Up / Morrison's Jig"
"Titanic Set"
"Tell Me Ma"
"Beggarman"

Asterisk indikerer at det er en ny sang.

Medvirkende
 Patrick Murphy (harmonika, skeer, Bodhrán, mundharmonika, vokal)
 Steve Twigger (Guitar, Bouzouki, Mandolin, vokal)
 Samantha Hunt (Violin)
 Shep Lonsdale (Djembe, Doumbek, Surdo og anden percussion)
 Steve Wehmeyer (Bodhrán, Didgeridoo, Vokal)
 Tom Brown (sækkepibe, Tinwhistle, DegerPipes)

Yderligere musikere
 Deborah Clark Colón (violin på spor 1, 3, & 8)

Referencer

Gaelic Storm-album
Opsamlingsalbum fra 2003

Special Reserve


Los Cabasitas (en griego: Καβαζίτες) fueron una familia aristocrática del Imperio de Trebisonda. La actividad de los Cabasitas está estrechamente relacionada con los conflictos civiles que tuvieron lugar en el Imperio de Trebisonda durante 1340 y duró hasta los primeros años del reinado de Alejo III Comneno (1349 - 1390). Los Cabasitas siguieron estando en el plano político hasta la caída del imperio ante los otomanos en 1461.

Fuentes

Bekker, I. (ed.), Laonici Challcocondylae Atheniensis, Historiarum Libri Decem (CSHB, Bonnae 1843).
Λαμψίδης, Ο. (ed.), «Mιχαήλ του Παναρέτου περί των Mεγάλων Kομνηνών», Aρχείον Πόντου 22 (1958), pp.1-124.

Imperio de Trebisonda

Familia Cabasita


D12, veya uzun ismiyle Dirty Dozen, Amerikalı eski bir kolektif hip hop grubu. Eminem'in de dahil olduğu ve zaman içinde üyelerinde değişiklik yaşayan bu grup, 90'lar boyunca kendi albümlerini yapan birçok rapçinin ilk grubu olma özelliğine sahiptir. Grup temel olarak Bizarre, Swift, Kon Artis, Proof ve Kuniva'dan oluşuyor.

Eminem, 1997 yılında popülerliğe ilk adımını attıktan sonra grubu D12'e katıldı. D12, 2001 yılında ilk albümünü, Devil's Nightı yayınladı. Albümden yayınlanan "Purple Pills" gibi single'lar grubun uzun yıllar boyunca ilgi toplamaya devam etmesini sağladı. 2004 yılında ikinci albümleri olan D12 Worldü yayınladılar, bu albümde "How Come", "My Band", "40 Oz" gibi şarkılar büyük beğeni topladı. Üyelerinden Bugz'ı 1999 yılında kaybeden ve yerine Swift'i alan grup, 2006'da da yine bir kavgada vurulan Proof'u kaybetti. D12 World albümünde Bugz'ın anısına "Good Die Young" şarkısına yer verdiler. Bu olay üzerine Eminem dahil tüm grup çok üzülse de, devam edeceklerini söylediler.

31 Ağustos 2018'de Eminem, onuncu stüdyo albümü Kamikaze'nin (2018) içinde D12'nin resmi olarak dağıldığını açıklayan "Stepping Stone" adlı bir şarkı yayınladı. Ancak, Bizarre, Kuniva ve Swifty, Eminem'in duyurusundan önce birkaç yıl boyunca bir üçlü olarak D12 adı altında kayıt ve turne yaptıkları ve sonra da yapmaya devam ettiklerinden ötürü bu duyuru daha çok Eminem'in son 10 yılda ara sıra boy gösterdiği grubundan resmi olarak ayrılışı olarak yorumlanır.

İhtilaflar

Canibus
2009 yılında D12 üyeleri, Eminem'e karşı yazılmış olan bir diss parçasında yer almak üzere oyuna getirildi. Grup üyelerinden Swift'in yaptığı açıklamaya göre rapçi DZK, onlardan haberleri dışında içinde Canibus'un da bulunduğu bir parçada yer almalarını istedi. İkili Eminem'i disslerken grup üyelerinin dizelerini de şarkıya ekleyip Eminem'e düşman oldukları imajı yaratarak prim yapmaya çalıştırlar."

Üyeler

 Bizarre (1996–2006, 2008–2012, 2014–günümüzde)
 Mr. Porter (1996–2006, 2008–2012, 2014–günümüzde)
 Kuniva (1996–2006, 2008–günümüzde)
 Swifty McVay (2000–2006, 2008–günümüzde)
 Eminem (2000–2006, 2008–2018)
 Proof (1996–2006; ölümüyle)
 Bugz (1996–1999; ölümüyle)
 Fuzz Scoota (2011–2012)

Ödüller ve Adaylıklar

Albümleri
 Devil's Night (2001)
 D12 World (2004)

Dış bağlantılar
 D12 World
 D12 Online

Hip hop müzik grupları
1990'da kurulan müzik grupları
Shady Records sanatçıları

D12


Blantyre ( or ; ) is a town and civil parish in South Lanarkshire, Scotland, with a population of 16,900. It is bounded by the River Clyde to the north, the Rotten Calder to the west, the Park Burn to the east (denoting the boundary with the larger adjoining town of Hamilton) and the Rotten Burn to the south.

Blantyre was the birthplace of David Livingstone, the 19th-century explorer and missionary, and because of Livingstone's work, the second-largest city in Malawi is named after it.

History

The name has a number of probable origins: originally Cumbric blaen tir "top of the land" which has been Gaelicised; an association with Saint Blane, whose associates have a number of local place-names named after them, such as Dalmarnock, and further afield, and personally, Dunblane.

The town consists of a number of small hamlets which have largely become connected into a single urban area, with housing in a variety of styles and ages reflecting the changing use and availability of land over the decades.

High Blantyre is the area to the east and south of Burnbrae Road which continues to High Blantyre Cross at the north. It is thought to be the area of earliest settlement, with a Bronze Age village near Auchintibber  south of Blantyre Parish Church (High Blantyre). Also in this area is Greenhall Park, where the Calder (Cawther) flows north through a valley to eventually join the Clyde near Newton. A new residential development, Greenhall Village, was built at the western side of High Blantyre in the 2010s. There was previously a large mining community in this area clustered around several pits including Auchinraith and Larkfield which still exist as distinct communities within the town; weaving was another local occupation. A railway station (on the Hamilton and Strathaven Railway) was in use from the 1860s to the 1950s, located to the west of the church. High Blantyre Primary School was established in 1875, continuing through various reconstructions to its current buildings dating from 2005.

At the western end of the main thoroughfare, Glasgow Road (A724) which runs east–west, is the Priory Bridge neighbourhood (named after the original bridge over the Calder towards Cambuslang, which itself was named after the now-ruined Blantyre Priory to the north of the town which was home to monks from around 1235). It borders the older and larger Coatshill housing estate which has its own schools and community facilities. On the other side of the main road from Coatshill is the similar neighbourhood of Wheatlands (parts of which were built by the Scottish Special Housing Association), while further east is the modern centre of the town, built up from the 19th-century mining communities at Stonefield and Low Blantyre featuring the local secondary school Calderside Academy, Stonefield public park, Blantyre Leisure Centre, several churches and the Clydeview Shopping Centre (which has featured a large Asda supermarket since its opening in 1980). Glasgow Road continues south-east via the A725 elevated bypass, the Springwells neighbourhood and the town boundary, leading on to Burnbank (specifically the area once known as Greenfield).

Further north of the town centre is The Village, the oldest industrially developed part of Blantyre which was previously a mill settlement on the River Clyde. Near to the town's train station, it is the only part which is north of the railway lines. Next to the David Livingstone Centre, at the end of Station Road, is an iron suspension footbridge which crosses the Clyde giving pedestrian access to Bothwell.

Mine disaster
On 22 October 1877, Blantyre was the site of the Blantyre mining disaster, where 207 miners (men and boys) were killed when a coal mine exploded due to methane gas. A monument to the disaster, of which the youngest victim was a boy of 11, is at High Blantyre cross. The site of the mine now lies under the East Kilbride expressway.

Nearby towns and cities
 Hamilton (borders the Burnbank, Hillhouse and Whitehill areas)
 Glasgow (City Centre)
 Bothwell
 Uddingston
 Cambuslang
 Rutherglen
 East Kilbride
 Motherwell

Sport

Football
Blantyre presently has a football club competing in Scottish Junior Football Association competitions, Blantyre Victoria, known as the Vics. They won the Scottish Junior Cup (the highest achievement in junior football) in 1950, 1970 and 1982. Their home ground is called Castle Park.

There is another football club in the town, Blantyre Celtic. The original club went out of existence in the early 1990s; however, in 2010 they reformed as an amateur team.

Speedway
The town of Blantyre has long had links with speedway racing. In the pioneer days a group of riders who appeared at White City in Glasgow were known as "The Blantyre Crowd". They operated their own track at Airbles Road in Motherwell in 1930 and this was known as Paragon Speedway. The Blantyre Crowd also operated a more professional version on the same site in 1932. Speedway was staged at the Blantyre Greyhound Stadium as the home of the Glasgow Tigers from 1977 to 1981, before the new road forced a move to Craighead Park, which closed down at the end of the 1986 season.

Skateboarding
Recently, Blantyre Skate Park has received a lot of business as the youth company Radworx has been operating within it as well as some other skate parks. The skate park contains a  spine section as well as an  halfpipe, alongside a  counterpart. There is a  mini-bowl and a credible street section which contains two fun boxes as well as a 5-set.

Redlees Park
During World War II, an Anti-aircraft battery and associated camp for military personnel known as the 'Whins' or 'Blantyreferme' was set up on open land off the Blantyre Farm Road between Newton and Blantyre. The camp was used as emergency accommodation after the conflict, but the huts were later demolished. However, some of the AA battery buildings survived into the 21st century (albeit heavily vandalised in some cases) and were incorporated – along with a former clay quarry nearby – into the landscape of Redlees Urban Park developed by the local council.

Education
 Primary schools (2019-20 pupil roll in parentheses):
 St Blane's PS (220)
 St Joseph's PS (300)
 High Blantyre PS (244)
 David Livingstone Memorial PS (268)
 Auchinraith PS (295)
 Secondary schools:
 Calderside Academy (1253)
 John Ogilvie High School (Burnbank) (1027)
 Special Educational Needs:
 Kear Campus (43)
 Higher Education:
 University of the West of Scotland (Lanarkshire Campus); relocated from Bell College to Hamilton International Technology Park (within Blantyre) in 2018

Institutions
Blantyre contains many amenities, including:
 Blantyre Leisure Centre – sports centre with swimming pool (opened 1982)
 Stonefield Park – with a purpose-built skate-park
 Victoria Nursing Home (for the elderly)
 David Livingstone Birthplace Museum – museum built in the birthplace and former home of David Livingstone
 Six churches:
 Blantyre Congregational Church (C.o.S.)
 St. Joseph's (R.C.)
 David Livingstone Memorial Church (C.o.S.)
 St. Andrew's (C.o.S.)
 Saint John Ogilvie (R.C.)
 Blantyre Old Parish Church (C.o.S.)
 David Dale House – South Lanarkshire Council facility named after another famous Lanarkshire dweller (New Lanark)
 Blantyre Credit Union
 Terminal One – Fully equipped Youth Centre

Youth
In August 1983, a pressure group was formed in Blantyre called Blantyre Youth Council, which set up a youth enquiry service for young people and a Claimants Union. The Youth Enquiry Service Base was in the Elizabeth Scott Centre (now Terminal One). In 1984, Strathclyde Regional Council created Blantyre Youth Development Team (BYC agreed to disband and support this provided it was youth-led); the BYDT gained charity status in 1997 and created the Terminal One youth centre. It provides many services to the local young people, and is funded by South Lanarkshire Council, the Scottish Arts Council and the Blantyre/North Hamilton Social Inclusion Partnership.

David Livingstone

Blantyre's most famous son is the 19th-century missionary and explorer David Livingstone. He is acknowledged as the first European to see the "Mosi-oa-Tunya" (Tokaleya and Tonga: "the Smoke that Thunders") which he named in English Victoria Falls after then British sovereign Queen Victoria.

His birthplace and childhood home is now a museum at the end of Station Road, Low Blantyre on the banks of the River Clyde. The Centre includes a museum dating from 1929 (now run by the National Trust for Scotland), a playpark, a cafe, a shop, an African Garden and several workshop studios. An adventure assault course also existed there before a young man died in 1995. A pedestrian footbridge over the River Clyde adjacent to the museum (its third incarnation) links the area to the town of Bothwell.

Mandala (the largest city and commercial centre of Malawi, one of the territories Livingstone explored) is more commonly named Blantyre in recognition of the link created by Livingstone during the colonial era.

Notable natives or residents

 John Brown, footballer (Rangers)
 Martin Bulloch, drummer (Mogwai)
 Stuart Christie, anarchist
 Brian Connolly, musician
 John Fallon, footballer (Celtic, Lisbon Lions)
 Ryan Fletcher, actor
 Ken McKinlay, speedway rider
 Jim Mullen, CEO Ladbrokes PLC
 Philip Murray, American trade union leader
 Maureen Rooney, trade unionist
 Steven Smith, footballer (Rangers, Portland Timbers, Aberdeen, Kilmarnock)
 Ian Stewart, former Labour MP for Eccles.
 William Bauchop Wilson, 1st United States Secretary of Labor

See also
 List of places in South Lanarkshire
 Blantyre (ward)

References

External links

 Video of Greenhall Viaduct

Towns in South Lanarkshire
Civil parishes of Scotland
Mining communities in Scotland

Blantyre, South Lanarkshire


لينا مراد (19 أبريل 1969 -)، ممثلة سورية

حياتها ومشوارها المهني
خريجة المعهد العالي للفنون المسرحية بدأت التمثيل بعام 1996  شاركت في
العديد من الأعمال في الإذاعة والتلفزيون والسينما والمسرح  واعتزلت  المجال الفني بعام 2010.

أعمالها

في التلفزيون

في السينما

في الإذاعة

في المسرح

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
ممثلات سوريات
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969

لينا مراد